Ustawiczna pomoc [„Wiersze Brzasku”, nr 20]

Chociaż dzień ten tak ponury,
Bóg w jasny zmienić go może.
Ufaj Panu Bogu, który
Pieśń ci przyśle w nocnej porze.

Chociaż ścieżka jest ukryta,
Bóg wskaże nam gdzie droga,
Gdy szukamy przewodnika,
Gdy modlimy się do Boga.

Choć krzyż ciąży niesłychanie,
Wciąż czujemy przy swym boku
Wielkie z nami odczuwanie,
Pomoc Pana na każdym kroku.

Chociaż serce me złamane,
Chrystus może je uleczyć.
Serce na Kalwarii dane
Lud swój pragnie ciągle cieszyć.

Chociaż życie szare, smutne,
Choć nadziei w nim brakuje,
Bóg napełni je swym światłem,
Odpocznienie wnet poczujesz.

Choć grzech dręczy oraz smutek,
Chociaż troska i utrata,
Wszystko zanieś do Jezusa,
U stóp zostaw Zbawcy Świata.

O cóż prosić, Panie, mamy?
(Obiecałeś, nie zawiedziesz)
Tyś schronieniem przed burzami,
Tyś pomocą w każdej biedzie,

Naszym Zbawcą, Przyjacielem,
Naszą cząstką tu i w niebie.
Ojciec dał nam Syna Swego ,
Wszystko darmo dał od Siebie.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

SŁOWO BOŻE [„Wiersze Brzasku”, nr 4]

O, jakże Słowo Boże przecudne!
Prawdziwą mądrość na kartach swych mieści.
Choćby je czytać od rana do nocy,
Nigdy nie straci swej wielkiej mądrości.
Każdy wers cenny, każda obietnica.
Ludzie, gdy zechcą, żyć mogą bezpiecznie.
Choć świat ten przeminie, zamieni się w nicość,
To Słowo Boże trwać będzie wiecznie.

O, jakże Słowo Boże przecudne!
To lampa wiodąca nas w stronę Boga.
Zawiesił to światło nasz dobry Ojciec,
Byśmy widzieli, którędy droga.
On sądy ma czyste i doskonałe,
Jego przestrogi prowadzą bezpiecznie,
Choć świat ten przeminie, zmieni się cały,
To Słowo Boże trwać będzie wiecznie.

O, jakże Słowo Boże przecudne!
W nim nasze zbawienie jedynie.
Mówi nam ono o sprawach trudnych,
O naszym grzechu i naszej winie.
Mówi o Zbawcy, na krzyż wskazuje,
Skąd przebaczenie czerpiemy bezpiecznie.
I chociaż światu się koniec gotuje,
To Słowo Boże trwać będzie wiecznie.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Otwieramy pierwsze kartki naszych nowych kalendarzy,
Zapisywać będziemy to co się nam ważnego przydarzy.
Będą to ważne wydarzenia, dni, tygodnie, miesiące,
Te mroźne, deszczowe ale i takie kiedy świeci słońce.

Niech obawa o brak zdolności do tego pisania,
Nie odbiera nam chęci i szczerość serca odsłania.
Pisanie, które mam na myśli nie będzie na papierze,
Będzie ono wypisane na naszym sercu tak szczerze.

Niechaj nas nie dopada, depresja, zwątpienie, trwoga,
Piszmy ten pamiętnik będąc blisko Boga.
Kiedy trudności przyjdą, niech nas to nie powala,
Stwórca na zbyt srogie próby przecież nie dozwala.

Piszmy nasze kalendarze i głęboko ufajmy Bogu,
Zacznijmy już od dzisiaj, teraz, na Nowego Roku progu.
Kiedy już tak nieśmiało i z bojaźnią próg ten przekroczymy,
Oczy nam się otworzą i wiele komnat z pewnością ujrzymy.

Każdy bowiem ma serce no i pisać też potrafi,
Bóg nie stosuje tam żadnych zasad ortografii.
Tajemnica to nie jest przecież żadna między nami,
Oceniani nie jesteśmy ortografią ale naszymi sercami.

____
Styczeń 2025 – by Walter Onyszko

Zobacz pozostałe wiersze.

Jeśli człowiek wierzy i w Bogu ma silną nadzieję,
Stać będzie pewnie, mimo że świat się chwieje.
Kroczyć przez życie będzie spokojnym krokiem,
Pomimo że niepokój wzrasta teraz z każdym rokiem.

Rządzący ufni we własną siłę, choć lękliwi jak chłopki,
Chcą być układami związani jak na „polu snopki”.
Chociaż takie układy to przecież złuda i dużo kosztuje,
Jednak żaden z przywódców wcale się tym nie przejmuje.

Wojen wiele się toczy i giną niewinni ludzie,
Tracą cenny dobytek zdobyty w wielkim trudzie.
Dyktatury, ta jak ta w Syrii, szybko upadają,
Ale rządzący chcą trzymać ludzi w ryzach, wtedy dobrze się mają.

Upragnione Królestwo dawno obiecane nadchodzi,
Tyranom kres położy, a sprawiedliwych hojnie nagrodzi!
Ci którzy głęboko w nie wierzą, modlą się – „ Ach Panie
Niech Ono szybko przychodzi bo dłuży się czekanie”.

Chciałbym wszystkim czekającym dodać otuchy,
Mimo że wokół nas widać tak wiele zawieruchy.
Bóg nam to przecież w słowie obiecał i tak się stanie,
Prośmy Go ufnie i wierzmy głęboko, choć dłuży się czekanie.

____
Grudzień 2024 – by Walter Onyszko

Zobacz pozostałe wiersze.

Wiersze Brzasku

1 List Piotra 4:12 – „Najmilsi! niech wam nie będzie rzeczą dziwną ten ogień, który na was przychodzi ku doświadczeniu waszemu, jakoby co obcego na was przychodziło”

Nie dziwcie się, najmilsi,
Że ogień okrutny was pali.
Nie dziwcie się, ważne byście o Tym pamiętali,
Który uznać was może za godnych uczestniczenia
W bolesnych cierpieniach dla Jego imienia.
Niech was też nie dziwi,
Gdy ukochani z pogardą się od was odwracają
I Prawdę, nowinę wspaniałą, odrzucają.
Patrzcie na Tego, który wytrwał okazując wierność
I w ten sposób zyskał nieśmiertelność.

Nie dziwcie się, najmilsi,
Że czasami każde drzwi zamknięte się wydają,
A waszym wysiłkom wszyscy się sprzeciwiają.
Spokojnie w cierpliwości trwajcie,
Aż Mistrz objawi swą wolę, czekajcie.
Niech was też nie dziwi,
Że wąska ścieżka węższą, ciemniejszą się staje.
Wy wiernie podążajcie nią dalej,
A wkrótce Mistrz powie: Dobrze się sprawiłeś,
Wejdź, odpoczywaj, nagrodę zdobyłeś.

Pragnę wyjaśnić miłym gościom, odwiedzającym moją stronę, że choć noszę imię Czesława – Regina, to nie ubiegam się o sławę i nie jestem królową. Jestem wdową, matką 9-ciorga dzieci, które są daleko ode mnie. Mieszkam w domu otoczonym lasem i ciszą a moja samotność jest inspiracją do pisania wierszy, w których mogę mówić, że świat stworzony przez Boga jest piękny w każdym detalu, że wszystko ma swój cel, a po smutku przychodzi radość.

Pozdrawiam moich Gości i zapraszam do czytania i oglądania.

Autorka
regina1010@wp.pl

Wiersze religijne

1. 1. Modlitwa
   2. Dobry pasterz
   3. Opatrzność dla Izraela
   4. Miasto Jeruzalem
   5. Alleluja. Chwalcie Pana
   6. Hymn o chwale Bożej
   7. Chodzenie wiarą
   8. Chociaż tyle zła
   9. Dałeś mi Panie
   10. Ty zasiałeś niebo
   11. Burza
   12. Modlitwa starca
   13. Czekam na Pana Boga
   14. Niech jak Miriam
   15. Nieś mnie do źródła
   16. Od Pana płynie
   17. Gdy lękiem i bólem
   18. Pomóż mi Panie
   19. Ty nam dajesz światło
   20. Przypowieść o synu marnotrawnym
   21. Niech w sercu moim
   22. Panie Ty wiesz
   23. Gdy wędruję
   24. Gdy się we mnie
   25. Podróż z Bogiem
   26. Siła wiary
   27. Róże na pustyni
   28. Podaj mi dłoń
   29. Bóg tak ukochał świat
   30. By kochać ludzi
   31. Przyjdź Królestwo Twoje
   32. Wykonało się
   33. Oko Opatrzności I
   34. Oko Opatrzności II
   35. Niech uwielbiam
   36. Pan Króluje
   37. Przybądź do mnie nocą I
   38. Przybądź do mnie nocą II
   39. Bóg jest Święty
   40. Jezus w łodzi
   41. Gdy dusza smutkiem
   42. 1 Księga Królewska 19:4-7
   43. Królestwo blisko
   44. Spójrz na mnie Boże
   45. Pokój ludziom dobrej woli
   46. Ukaż mi anioła
   47. Dzięki Ci Boże
   48. Jestem ptakiem
   49. Jest kędyś kres
   50. Dolina Cienia
   51. Sidło grzechu
   52. Ślady stóp na piasku
   53. Gdy gasnąc – gasnę
   54. Ty ziemię trzymasz palcem Swym
   55. Twoje skrzydła
   56. Nie zapomniałam
   57. Ubogacasz mnie Boże
   58. Choć Ucisk Wielki
   59. Dar wiary
   60. Dziękuję Ci Boże
   61. Panie Boże Twoją wolę
   62. Doświadczenia chrześcijanina
   63. Swój krzyż poniesiesz sam
   64. Gdy mnie zawołasz
   65. Chciałabym odpocząć
   66. Gdy kielich wypiję do dna

Co dam Panu za dobrodziejstwa Jego Opatrzności?
Co powiem tym, na których Pański przyszedł dzień?
To że chwilę tylko trwa gniew Jego Sprawiedliwości,
A życzliwość Jego całe życie poucza proroczy cień.

Płacz się ciągnie wieczorny zaś rankiem wołanie.
Odkupieni zawrócą do wzgardzonego kamienia,
Dotąd wszelkiego stworzenia boleść, wzdychanie,
Acz tęsknie oczekują synów Bożych objawienia.

Wielką ucztę Stwórca wszystkim narodom szykuje,
Rzeczy tłustych, z modlitwy Zbawiciela spełnionej.
Choć dziś myśl Boża wśród ludu nie zamieszkuje,
A drogi Boże obce ludzkości ku upadku skłonionej.

Bo ten o zamiarach Bożych dowiedzieć się może,
Który pokornie posłucha co Pan w Słowie objawia.
Nie ten miotany wiatrem nauki na błędu bezdroże.
Ale w którym wzór Chrystusa się miłością pojawia.

Oto ciemność pokrywa ziemię a narody zaćmienie,
A nad Syonem Pan zabłysnął, w chwale się ukaże,
I pójdą narody do Jego światłości, w zrozumienie,
Podążą wszyscy bo ich oczy Pan błotem pomaże.

Chodźcie a razem ten czas rozsądzać będziemy,
Gdy pięknem tęczy obietnic Pan Swe owce pasie.
Przez pochodnię Słów Jego ścieżkę odnajdziemy,
Która i dzisiaj świeci światłem jakie jest na czasie.

Mądrym ku zbawieniu mogą czynić Pisma Święte,
Tego co przez wiarę w Jezusa światła spragniony,
Ale idzie poranek gdy to co ciemnością zasłonięte,
Pan objawi i serc każdy zamysł będzie ujawniony.

Znamy człowieka co uniesiony do raju widzeniem,
Słyszał słowa którym niegodnymi są ludzkie uszy,
Pan je później wypowiedział Swoim Objawieniem,
Że stworzy Królestwo którego już nic nie wzruszy

Jedno samotne życie

Urodził się w nieznanej wsi
Jako dziecko prostej kobiety
Dorastał w innej miejscowości cieszącej się niezbyt dobrą sławą
Pracował tam jako cieśla, syn cieśli
Aż ukończył trzydzieści lat

Nigdy nie napisał żadnej książki
Nigdy nie prowadził biura
Nigdy nie poszedł na studia
Nigdy nie odwiedził wielkiego miasta
Nigdy nie podróżował dalej niż dwieście mil
Od miejsca, w którym się urodził
Nie zrobił żadnej z rzeczy
Powszechnie kojarzonych z wielkością
Nie miał żadnych referencji oprócz samego siebie

Miał zaledwie trzydzieści trzy lata

Jego przyjaciele uciekli
Jeden z nich przysięgał, że go nie znał
Został oddany w ręce swoich wrogów
Skazano w farsie zamiast procesu
Przybito do krzyża pomiędzy dwoma złodziejami
A gdy umierał, jego oprawcy grali o jego ubranie
Jedyną własność jaką posiadał na ziemi

Kiedy umarł
Położono go w pożyczonym grobie
Dzięki litości znajomego

Dziewiętnaście wieków przeminęło
I dzisiaj Jezus jest centralną postacią rodzaju ludzkiego
I wzorem postępu ludzkości
Wszystkie armie, które kiedykolwiek maszerowały
Wszystkie floty, które kiedykolwiek żeglowały
Wszystkie parlamenty, które kiedykolwiek obradowały
Wszyscy królowie, jacy kiedykolwiek panowali
Razem nie wpłynęli na życie ludzi na ziemi
Równie silnie, jak to jedno samotne życie

Gdy kielich wypiję do dna,
Pociesz mnie Boże i daj mi odpocząć.
Niech w czysty kryształ przemieni się łza,
Niech w światłość odejdę przed nocą.

Kielich jest gorzki i pić go nie łatwo.
Znajdź we mnie diament co w ogniu nie zgorze.
Przyślij anioła, niech wwiedzie mnie w światło.
Bądź ze mną teraz i zawsze, mój Boże.

18.11.09.

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –

Źle jest rankiem i źle jest wieczorem.
Smutno w dzień, jeszcze smutniej nocą.
Czarne chmury rozpełzły nad borem.
Panie Boże, chciałabym odpocząć.

Kiedy wszystko dręczy mnie i gnębi,
Panie Boże, przyjdź proszę z pomocą.
Zanim smutek w lód serce wyziębi,
Panie Boże, chciałabym odpocząć.

Kiedy legnę już na miejscu ciemnym,
Sama z sobą będę nieprzytomnie,
W Twoim czasie wybranym, przyjemnym
Panie Boże, nie zapomnij o mnie.

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –