Na te i wiele innych pytań w wykładzie pt. „Życie wieczne i nieśmiertelność” odpowiada brat Czesław Ruciński.

Nagranie ze zboru Pana w Bydgoszczy, 25 sierpnia 2024 r.

***

Polecane w wykładzie broszurki w wersji elektronicznej:

• Życie i nieśmiertelność
• Wieczne przeznaczenie człowieka
• Królestwo Boże niebiańskie i ziemskie
• Dzień sądu
• Nowa Ziemia
• Co to jest dusza
• Zmartwychwstanie umarłych
• Różne zarysy Boskiego planu w streszczeniu

Na życzenie wyślemy chętnym wybrane broszurki w wersji papierowej.

Prosimy o kontakt pod adresem wiktor@badaczebiblii.pl lub przez formularz kontaktowy na stronie.

„Nienawrócony człowieku! Kiedy umrzesz, twoja dusza będzie dręczona samotnie – będzie dla niej piekło; Ale w dniu sądu twoje ciało dołączy do duszy i wtedy będziesz miał podwójne piekło – ciało i dusza będą razem, każde z nich przepełnione bólem. Twoja dusza będzie się pocić w najgłębszych porach kroplami krwi, a twoje ciało od stóp do głów będzie zalane cierpieniem… wszystkie twoje żyły staną się drogą, po której będą stąpały gorące stopy bólu; każdy nerw będzie struną, na której diabeł będzie zawsze grał swoją diaboliczną melodię Niewysłowionego Lamentu Piekła; twoja dusza na wieki będzie cierpieć, a twoje ciało będzie pulsować w zgodzie z duszą.”

– Charles Spurgeon, z kazania „Zmartwychwstanie umarłych”

***

Kocham Spurgeona, księcia protestanckich kaznodziejów. Są jednak nauczania, z których myślę, że zwyczajnie należy wyrosnąć, zwłaszcza, jeżeli zgodnie z Pismem Świętym można zaproponować inne zrozumienie danej sprawy – zgodne z Biblią, a jednocześnie z dobrocią i sprawiedliwością Boga.

A jednak, jak dosadnie skomentował w sieci pewien człowiek, wielu protestantów woli nadal wierzyć, że ich prababka będzie wiecznie z duszą i ciałem smażona w piekle, zamiast choćby tylko przypuścić, że mogą się w tej sprawie mylić.

Tylko przypuścić.

Jednak, żeby przypuścić, że mogę się mylić, trzeba pozwolić sobie na taką wątpliwość co do własnych przekonań. Nie co do Biblii, jako podstawy wiary, ale co do własnych opinii i opinii mojego pastora.

Problem z piekłem polega na tym, że wizja wiecznych świadomych cierpień może sprawić, że boisz się spojrzeć w prawo lub w lewo, bo znasz wszelkiego rodzaju ostrzeżenia dotyczące ludzi, którzy nie widzą rzeczy w ten sam sposób, w jaki widzi to szczególna tradycja wiary, z której się wywodzisz. Inaczej mówiąc: możesz myśleć, że jeśli odstąpisz od swojego konkretnego systemu wierzeń, to piekło jest możliwą konsekwencją. A to naprawdę ogranicza Twoją zdolność do myślenia i zadawania pytań.

– Myślę, że wiele osób spędza czas, próbując pogodzić się z tym pomysłem, przekonać samych siebie, że skoro czegoś takiego uczy ich kościół, to przecież musi to być dobre. – mówi Kevin Miller, reżyser filmu dokumentalnego „Hellbound?” (na temat poglądów o piekle) – Takie osoby nigdy tak naprawdę nie rozważyły, że może mógłby istnieć inny sposób wierzenia w obrębie chrześcijaństwa.

A jednak, w czasach wczesnego chrześcijaństwa było wiele różnych interpretacji tematu śmierci i zmartwychwstania, istniała różnorodność. Szybko pojawili się ludzie wierzący w pośmiertne cierpienia, ale byli też wierzący w anihilacjonizm (lub kondycjonalizm) i różne formy restytucji (apokatastazy).

Zostawiam więc jako alternatywę dla moich znajomych, myślących protestantów, trochę inne spojrzenie na wieczną karę, śmierć i zmartwychwstanie:

(z serii „Czy Jezus nauczał o pośmiertnych cierpieniach?”)

– bogacz i łazarz: https://badaczebiblii.pl/czy-jezus-nauczal-o-posmiertnych-cierpieniach-czesc-1-bogacz-i-lazarz/

– gehenna: https://badaczebiblii.pl/czy-jezus-nauczal-o-posmiertnych-cierpieniach-czesc-2-gehenna/

– czyściec: https://badaczebiblii.pl/czy-jezus-nauczal-o-posmiertnych-cierpieniach-czesc-3-czysciec/

– jezioro ognia: https://badaczebiblii.pl/czy-jezus-nauczal-o-posmiertnych-cierpieniach-czesc-4-jezioro-ognia/

(inne wykłady)

– po tamtej stronie grobu: https://badaczebiblii.pl/po-tamtej-stronie-grobu/

– po tamtej stronie grobu – część 2: https://badaczebiblii.pl/po-tamtej-stronie-grobu-czesc-2-odpowiedz-na-niektore-argumenty/

– wskrzeszenie i zmartwychwstanie niesprawiedliwych: https://badaczebiblii.pl/wskrzeszenie-i-zmartwychwstanie-niesprawiedliwych/

– restytucja: https://badaczebiblii.pl/restytucja/

***

Nie twierdzę, że pod każdym względem mam w tych sprawach rację. Chcę jednak dać alternatywę, która nie jest moim osobistym odkryciem i nie opiera się na odrzuceniu Biblii, ale na dosyć dokładnej analizie nauczania Pisma Świętego Starego i Nowego Testamentu, i określeń opisujących w tych natchnionych tekstach śmierć, duszę i piekło.

Jeśli więc jesteś gotowy/a na taką kontrpropozycję dla słów Charlesa Spurgeona – zapraszam. I pamiętaj, że nie ma to nic wspólnego z tym kaznodzieją, bo jestem pewny, że robił, co tylko najlepszego mógł, by ustalić właściwy pogląd w tej sprawie. Ale nikt z ludzi nie jest nieomylny i może po prostu nie był to jeszcze właściwy czas, by pewne rzeczy stały się bardziej zrozumiałe. Nie ma to też nic wspólnego z Twoim pastorem, który pod wieloma względami może być wspaniałym nauczycielem i dobrym naśladowcą Pana.

Brak odpowiedzi na te pytania może wynikać z tego, że Pismo Święte milczy w temacie czyśćca. Można jednak przeprowadzić biblijną analizę tej sprawy i do tego serdecznie zapraszamy:

Czy Jezus nauczał o pośmiertnych cierpieniach?
CZĘŚĆ 3: Czyściec

„Wieczne przeznaczenie człowieka”. Wykład wygłoszony 25 września 2022 r. na spotkaniu zboru Pana w Bydgoszczy. Mówi: Czesław Ruciński.

WIECZNE PRZEZNACZENIE CZŁOWIEKA

CZY WIESZ: Że od wieków człowiek próbuje rozwiązać problem swojego wiecznego przeznaczenia?

Że chociaż ateiści i inni twierdzą, iż śmierć na zawsze kończy wszystko, to jednak na ogół w rodzaju ludzkim tkwi tęskna nadzieja szczęśliwego życia poza grobem?

Że niektórzy w poszukiwaniu odpowiedzi kontaktują się z duchowymi mediami, astrologami, nekromantami itp., lecz ich wyjaśnienia są niezadowalające i zwodnicze?

Że wielu filozofów, pisarzy, nauczycieli, teologów, przywódców religijnych itp. podało różne rozwiązania problemu wiecznego przeznaczenia człowieka, które także są niezadowalające i zwodnicze, i wielce rozczarują swych wyznawców?

Że rozwiązania te są zwodnicze, gdyż zazwyczaj oparte na wielkim kłamstwie szatana podanym w Edenie: „Żadnym sposobem śmiercią nie pomrzecie” (1 Moj. 3:4; Jan 8:44), które w dalszym ciągu on propaguje, głównie przez teorię, iż dusza ludzka żyje nadal po śmierci ciała – że odbywa wędrówkę, wciela się ponownie albo przechodzi przez stany pośrednie, takie jak czyściec lub też bezpośrednio dostaje się do wiecznego szczęścia w niebie lub wiecznych tortur w piekle?

Że w przeciwieństwie do teorii o „nieśmiertelnej duszy” rozwiązanie biblijne oparte jest na jasnej nauce, że człowiek jest duszą (1 Moj. 2:7 – nie że ma duszę), że dusze są śmiertelne (podlegają śmierci) – „dusza, która grzeszy, ta umrze” (Ezech. 18:4,20; Ps. 56:14; 78:50; 116:8; Jak. 5:20) i że dusze, dobre i złe, w stanie śmierci są nieświadome, „śpią” (5 Moj. 31:16; 2 Król. 16:20; 21:18; Ps. 90:3-5; Jan 11:11-14,44; Dz.Ap. 2:29,34; 13:36; 1 Tes. 4:13-15)?

Że piekło Biblii (szeol lub hades – często tłumaczone jako grób), gdzie wszystkie dusze „śpią” aż do przebudzenia w zmartwychwstaniu, jest stanem nieświadomości, niepamięci (1 Moj. 37:35; Ijob 14:13; Ps. 6:6; Kazn. 9:10 itd.)?

Że jedyna prawdziwa nadzieja przyszłego życia po śmierci oparta jest na zmartwychwstaniu umarłych (Dan. 12:1,2; Jan 5:28,29; Dz.Ap. 24:15), a jeśli nie ma zmartwychwstania umarłych, to wszyscy zmarli pozostaną umarłymi na zawsze – nawet ci „poginęli [na zawsze stali się umarłymi], którzy zasnęli w Chrystusie” (1 Kor. 15:6,18)?

Że rodzaj ludzki w pierwszym człowieku Adamie, „uczynionym mało mniejszym od Aniołów”, „z ziemi, ziemskim”, nie stracił życia w niebie (gdyż nigdy nie było ono dane ani obiecane Adamowi i jego rodzajowi), lecz życie wieczne na ziemi, nad którą dane mu było panować (Ps. 8:5-9; 1 Kor. 15:47; 1 Moj. 1:26-28; 3:22-24)?

Że przez nieposłuszeństwo Adama „grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć: takteż na wszystkich ludzi śmierć przyszła [przez dziedziczenie wszyscy rodzą się w grzechu, poczęci w nieprawości], ponieważ wszyscy zgrzeszyli” i są pod wyrokiem śmierci (ustaniem życia -nie wiecznymi mękami! Rzym. 3:9,10; 5:12,17-19; 6:23; 1 Kor. 15:21,22; Ps. 51:5)?

Że „zaleca Bóg miłość swoją ku nam, iż gdyśmy jeszcze byli grzesznymi [„Jezus przyszedł na świat, aby grzeszników zbawił”, „niepobożnych”], Chrystus za nas umarł”, „za wszystkich”, za każdego człowieka; tylko przez wiarę w Jezusa jako Zbawiciela mogą grzesznicy stać się sprawiedliwymi przed Bogiem (Rzym. 5:8-11; 1 Tym. 1:15; 2 Kor. 5:14,15; Żyd. 2:9; Dz.Ap. 16:31; Rzym. 3:24-26; 5:1; Efez. 2:8-10; 1 Jana 5:11-13)?

Że następnie musimy się poświęcić, tzn. zrezygnować ze swojej woli i przyjąć wolę Bożą za swoją, tak jak to uczynił Jezus (Żyd. 10:7), a potem być Jego wiernymi naśladowcami aż do końca, jeśli chcemy osiągnąć życie wieczne jako nasze przeznaczenie (Rzym. 5:2; 12:1; 6:23; Przyp. 23:26; Mat. 16:24-26; Jan 10:27,28)?

Że ponieważ Jezus „dał samego siebie na okup za wszystkich”, „Bóg chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni [z potępienia Adamowego], i ku [dokładnej] znajomości prawdy przyszli” (1 Tym. 2:4-6; 4:10; 1 Jana 2:2)?

Że „wybrani ze świata” (Jan 15:19; Dz.Ap. 15:14; Obj. 5:9), którzy przyszli do Boga w wieku Ewangelii przez skruchę, wiarę w Jezusa jako Zbawiciela oraz podjęli i wypełnili poświęcenie, są wyjątkiem od ogólnej zasady – ostatecznie otrzymają życie wieczne w niebie jako swe wieczne przeznaczenie (Jan 14:1-3; 2 Kor. 5:1,2; Żyd. 10:34; 1 Piotra 1:4)?

Że ogół ludzkości – ci, którzy w tym życiu nie mieli jednej pełnej i zupełnej szansy zbawienia – otrzyma jako swe wieczne przeznaczenie sposobność uzyskania życia wiecznego na ziemi w pokoju i szczęściu (Izaj. 2:2-4; 11:9; 25:6-9; 35; 65:17-25; Mich. 4:1-4; Dz.Ap. 15:17; Obj. 21:2-4; 22:3)?

Że Jezus i Jego uczniowie wieku Ewangelii są dzięki wierze nasieniem (dziećmi) Abrahama, przez które w nadchodzących „czasach”, w wieku Tysiąclecia, wszystkie rodziny ziemi (razem ze wzbudzonymi zmarłymi z ludzkości) będą błogosławione i sądzone w sprawiedliwości (1 Moj. 12:3; 22:16-18; Gal. 3:8,16,29; Ps. 72:1-4; 1 Kor. 6:2; Mat. 19:28; Łuk. 22:29,30; Dz.Ap. 17:31; 2 Tym. 4:1; 2 Piotra 3:7,8; Obj. 20:12,13)?

Że ci z rodzaju ludzkiego, którzy w Boskiej próbie wieku Tysiąclecia okażą się chętnymi i posłusznymi, otrzymają życie wieczne jako swe wieczne przeznaczenie – nie w „nowych niebiosach”, lecz w „nowej ziemi” (2 Piotra 3:13), podczas gdy ci, którzy okażą się niegodnymi, zostaną na wieki odcięci (unicestwieni) w drugiej śmierci, co będzie dla nich, jak również i dla diabła i jego aniołów, karą – ich przeznaczeniem (Ps. 37:9-11,22,29,34,38; 145:20; Przyp. 2:21,22; Izaj. 1:28; 60:21; Mat. 25:31-46 – ogień jest symbolem zniszczenia; Żyd. 2:14; Obj. 20:14,15; 21:8)?

Że „Niebiosa są niebiosa Pańskie [Jehowy]; ale ziemię dał synom ludzkim”; „Bóg, który utworzył ziemię… nie na próżno stworzył ją, na mieszkanie utworzył ją”, a „ziemia na wieki stoi” (Ps. 115:16; Izaj. 45:18; 46:9-11; 55:10,11; Kazn. 1:4; Ps. 104:5; 119:90)?

Kiedy Jezus „wylał swoją duszę [swoje życie, swoją istotę – por. Księga Rodzaju 2:7, (1)] na śmierć” (Księga Izajasza 53:12), to nie tylko zdawał się umierać, ale naprawdę umarł. Był w nieświadomym stanie śmierci – w szeolu – aż do trzeciego dnia, kiedy Bóg wskrzesił Go „z martwych” (Dzieje Apostolskie 10:40, List do Rzymian 8:11, [2]).

„Piekło”, w którym Jezus przebywał przez te trzy dni, nie było Gehenną, która symbolizuje absolutne i wieczne zniszczenie; nie było to też miejsce wiecznych mąk lub tortur, jak wymyślili to poganie, a chrześcijanie w średniowieczu wykoślawili ten pogląd do wersji, która jeszcze bardziej zniesławia Boga. „Piekło”, w którym Jezus przebywał przez część tych trzech dni, gdy był martwy, było hadesem lub szeolem (por. Księga Koheleta 9:10, [3]). Dlaczego czytamy o Nim w Dziejach Apostolskich 2:27, 31 (por. Psalm 16:10, [4]): „Nie zostawisz [Boże] duszy mojej w piekle [po grecku: w hadesie]”, a więc „Jego dusza nie została w piekle [w hadesie]”.

Byłoby niewłaściwe, gdyby apostoł Piotr użył tutaj słowa „Gehenna”, ponieważ nigdy nie będzie zmartwychwstania z Gehenny, z symbolicznej Doliny Hinnom, jeziora ognia czyli z drugiej śmierci (por. Objawienie 21:8, [5]). Jedyne „piekło”, z którego zmarli zostaną wskrzeszeni, to hades (lub szeol), tymczasowy stan śmierci przedstawiony w Biblii jako nieświadomy niczego „sen” (por. Daniela 12:2, 1 List do Tesaloniczna 4:14-15, [6]). Był to zatem hades, czyli szeol, w którym nieświadoma dusza Jezusa spoczywała w śmierci aż do trzeciego dnia, kiedy został wskrzeszony z martwych.

Ci, którzy nauczają, że zapłatą za grzech nie jest „śmierć”, ale życie wieczne w mękach, nieświadomie skazują samych siebie na wieczne męki (które w swojej niewiedzy nazywają „piekłem”), bo Jezus nigdy nie zapłacił takiej ceny za ich zbawienie. Wynika z tego, że – zgodnie z ich teorią wiecznych tortur jako zapłaty za grzech – byliby beznadziejnie zgubieni, bez żadnego Zbawiciela, bo nikt nigdy nie byłby w stanie spłacić takiego długu dla ich odkupienia, by uwolnić ich od takiej kary za grzech.*

[Jeśli jednak karą za grzech jest śmierć, a Jezus umarł za nasze grzechy według Pism, to możemy mieć nadzieje na odkupienie i ostateczne wyzwolenie ze stanu śmierci i umierania. W tej nadziei żyję i tę nadzieję staram się przedstawiać – dopisek: WS].

__________
Źródło: „Did Jesus go to hell when He died?”, Bible Truth Examiner.

[1] Księga Rodzaju 2:7 – „Wtedy PAN Bóg ukształtował człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia. I człowiek stał się duszą żywą.”

[2] Dzieje Apostolskie 10:40 – „Jego też wskrzesił Bóg trzeciego dnia i sprawił, żeby się objawił.”

List do Rzymian 8:11 – „A jeśli Duch tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, mieszka w was, ten, który wskrzesił Chrystusa z martwych, ożywi i wasze śmiertelne ciała przez swego Ducha, który w was mieszka.”

[3] Księga Koheleta 9:10 – „Każdego dzieła, które twa ręka napotka, podejmij się według twych sił. Bo nie ma żadnego działania ni rozumienia, ani poznania, ani mądrości w Szeolu, do którego zdążasz.”

[4] Psalm 16:10 – „bo nie pozostawisz mojej duszy w Szeolu”

[5] Objawienie wg św. Jana 21:8 – „Udziałem zaś bojaźliwych i niewierzących, i skalanych, i zabójców, i wszeteczników, i czarowników, i bałwochwalców, i wszystkich kłamców będzie jezioro płonące ogniem i siarką. To jest śmierć druga.”

[6] Daniela 12:2 – „A wielu z tych, którzy śpią w prochu ziemi, obudzą się”

1 List do Tesaloniczan 4:14-15 – „Albowiem jak wierzymy, że Jezus umarł i zmartwychwstał, tak też wierzymy, że Bóg przez Jezusa przywiedzie z nim tych, którzy zasnęli. A to Wam mówimy na podstawie Słowa Pana, że my, którzy pozostaniemy przy życiu aż do przyjścia Pana, nie wyprzedzimy tych, którzy zasnęli.”

* WS: Może jeszcze powtórzę ostatni akapit z oryginalnej odpowiedzi ze strony „Bible Truth Examiner” i krótko go skomentuję:

„Ci, którzy nauczają, że zapłatą za grzech nie jest „śmierć”, ale życie wieczne w mękach, nieświadomie skazują samych siebie na wieczne męki (które w swojej niewiedzy nazywają „piekłem”), bo Jezus nigdy nie zapłacił takiej ceny za ich zbawienie. Wynika z tego, że – zgodnie z ich teorią wiecznych tortur jako zapłaty za grzech – byliby beznadziejnie zgubieni, bez żadnego Zbawiciela, bo nikt nigdy nie byłby w stanie spłacić takiego długu dla ich odkupienia, by uwolnić ich od takiej kary za grzech. ”

Nikt nie byłby w stanie spłacić takiego długu, poniewaz musiałby w takiej sytuacji sam przyjąć karę wiecznych mąk. Nawet jednak, gdyby ktoś zdecydował się na zawsze cierpieć dla zbawienia innych, to nie zdołałby dokończyć przyjmowania tej wiecznej kary, a do tego czasu grzesznicy nadal nie mogliby opuścić piekła.

Tradycyjny pogląd mówi o miejscu niekończącej się kary (zazwyczaj tortur) dla niegodziwych i niewierzących po ich śmierci.

W rzeczywistości istnieją w Biblii dwa rodzaje piekła.

Piekło nr 1

Pierwsze z nich określone jest w hebrajskim tekście Starego Testamentu słowem 'szeol’ i odpowiada mu greckie słowo 'hades’ w Nowym Testamencie. Każde z nich przetłumaczone jest jako 'piekło’ w Uwspółcześnionej Biblii Gdańskiej. Jako przykład można wziąć Psalm 16:10 (’szeol’) i Dzieje Apostolskie 2:31 (’hades’). Stara Biblia Gdańska słowo 'szeol’ w Ps. 16:10 oddaje jako 'grób’.*

Upadła rasa ludzka, pochodząca od Adama, jest na drodze do tego pierwszego piekła, do stanu 'grobu’, ponieważ znajduje się pod potępieniem z powodu Adamowego grzechu nieposłuszeństwa.

Ratunek z tego piekła jest możliwy tylko dzięki zmartwychwstaniu w nadchodzącym Tysiącleciu, a jest ono zagwarantowane przez śmierć i zmartwychwstanie Jezusa.

Piekło nr 2

Drugie piekło w biblijnej Grece określone jest słowem ’gehenna’. Na przykład można wziąć Ewangelię wg św. Mateusza 10:28 (znów w przekładzie UBG): „Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz nie mogą zabić duszy. Bójcie się raczej tego, który może i duszę, i ciało zatracić w piekielnym ogniu”. Także inne tłumaczenia mówią tutaj o piekle (np. Biblia Tysiąclecia).

Tak naprawdę Gehenna to jednak pojęcie geograficzne, była to dolina Hinnom, obszar na południe od Jerozolimy. W czasach Jezusa miejsce to służyło jako wysypisko śmieci, gdzie porzucano zwłoki zwierząt i ciała straconych przestępców. Ogień był stale podtrzymywany, aby wszystko strawić. Do płomieni dodawano siarkę, aby wzmocnić palący się ogień. Ta ilustracja wskazuje na zniszczenie, wymazanie, i tak wyjaśnia to Jezus.

Można rozsądnie wywnioskować, że Gehenna oznacza przeznaczenie wszystkich (w pełni) świadomych grzeszników. Jednak ci, którzy doświadczą tej surowej kary, to wyłącznie ci, którzy najpierw zostaną wskrzeszeni, uwolnieni z potępienia Adamowego i poddani próbie życia wiecznego. Upadną w tej próbie wyłącznie ci, którzy staną się nieodwracalnie przywiązani do grzechu. Umrą na swój własny rachunek – i dlatego będzie to druga (a nie pierwsza, Adamowa) śmierć. Z tej śmierci nie będzie już zmartwychwstania.

____
Źródło: „Hell”, UK Bible Students, czerwiec 2009.

* Warto zwrócić uwagę, że choć Uwspółcześniona Biblia Gdańska nazywa się „naszą starą Biblią Gdańską” z nowym polskim słownictwem, to nie do końca tak to wygląda. Poza wspomnianym wersetem przykłady można mnożyć i mnożyć. Tam gdzie stara Biblia Gdańska mówi np. „o sądzie” (Jana 5:28-29), UBG mówi o „potępieniu”, przez co nagina znaczenie wersetu do poglądu jej autorów.

Na zdjęciu u góry celowo umieściłem werset z Księgi Koheleta 9:10 w błędnym, tradycyjnym przetłumaczeniu słowa ’szeol’ na ’piekło’. Po treści wyraźnie widać, że w takim, biblijnym PIEKLE nie ma miejsca na katusze fizyczne czy cierpienia psychiczne, bo nie ma tam ani działania ani rozważania. Jest to stan symbolicznego 'nieświadomego snu’, stan 'grobu’. Ten stan niebytu nazywany jest 'snem’, ponieważ tożsamość osoby zostaje zapisana w Bożej pamięci i będzie możliwe jej przywrócenie do życia.

Gdzie są umarli? – pytanie, które dręczy nas zwłaszcza gdy w Święto Zmarłych odwiedzamy na cmentarzu groby najbliższych osób. Czy Biblia udziela na nie odpowiedzi?

Ludziom spisującym Pismo Święte to Bóg udzielił odpowiedzi. Inni dociekali i poszukiwali jej na własną rękę. Podobało się to szatanowi, który często „przemienia się w anioła światłości” (2 Kor. 11:14). Sprzyjające mu poglądy greckich filozofów wywarły wielki wpływ na całe chrześcijaństwo. Pogańskie błędy są dziś obecne tak w katolicyzmie, jak i protestantyzmie.

Nieśmiertelność duszy chrześcijaństwo „zawdzięcza” Platonowi. Przyjęło ten pogląd, choć myśl biblijnych filozofów była całkiem inna.

Umarli o niczym nie wiedzą

Kaznodzieja Salomon pisze (9:10) pod natchnieniem Ducha Świętego: „Każdego dzieła, które twa ręka napotka, podejmij się według twych sił! Bo nie ma żadnej czynności ni rozumienia, ani poznania, ani mądrości w grobie [szeolu], do którego ty idziesz”. Czy Salomon był nieomylny? Nie. Czy w tym tekście mógł się pomylić? Również nie, co wyjaśnia Piotr w drugim liście 1:21 – „natchnieni Duchem Świętym przemawiali święci ludzie Boży”.

Jako, że Pismo Święte udziela odpowiedzi pewnej, to na nim się skupimy, zostawiając wszystkie inne przekazy w cieniu. W dziewiątym rozdziale Salomon mówi także takie słowa: Ci, co żyją, wiedzą że umrzeć mają; ale umarli o niczym nie wiedzą (werset 5). Pierwsza część tego zdania jest dla wszystkich oczywista, druga – niekoniecznie.

Salomon w kolejnym wersecie przemawia jeszcze dobitniej: Owszem i miłość ich, i zazdrość ich i nienawiść ich już zginęła, a nie mają więcej działu na wieki we wszystkim, co się dzieje pod słońcem. I miłość, i nienawiść ich już zginęła! Nie mają więcej działu. To mocne świadectwo Słowa Bożego, lecz mocne tylko dla nieuprzedzonych. Co zaskakujące, pełne oświadczenie Kaznodziei przyjmują nawet ateiści. Problem mają z nim jednak miliony chrześcijan, którzy chętniej odwołują się do Platona niż Salomona.

Ufność w Bogu

Jak to, więc umarli o niczym nie wiedzą? Chrześcijaństwo stworzyło własną teologię, odrzucając teologię otrzymaną od samego Boga? Niestety, ale tak widocznie było łatwiej w pogańskim świecie i tak łatwiej jest dziś, gdy po śmierci bliskiej osoby możemy pomyśleć sobie, że ta z pewnością spogląda na nas z nieba. Rozumiemy dobre pobudki serc wszystkich oszukanych tymi naukami.

Jeśli jednak chcemy poznać prawdę z Pisma Świętego, konieczne będą dalsze poszukiwania. Świadectwo podobne do Salomona, składa nam jego ojciec – Dawid (Psalm 146:4): „człowiek, gdy opuszcza go duch, wraca do prochu swego, w tymże dniu giną wszystkie zamysły jego”. Czy ten werset biblijny jest prawdziwy? Jeśli tak, w jakim celu odprawiane są msze święte za zmarłe dusze? W jaki sposób mogą im pomóc? Świat współczesny pokłada ufność w przywódcach: w Obamie, w Putinie, w Jintao… I tak, jak świat, tak chrześcijanie skupili się na swych wodzach. Czy jednak rozumny chrześcijanin może na to przystać? Psalm 146, werset 3: Nie pokładajcie ufności w książętach ani w człowieku, u którego nie ma wybawienia. Macie Pana, macie Słowo Boże, Jego słuchajcie! Dawid sam był królem, a w Psalmie powiedział: Nie ufajcie w człowieku! Ufajcie w Bogu.

Nieświadomi oczekują przyszłej odmiany

Powróćmy do Księgi Hioba. Czternasty rozdział tej księgi udzieli nam wielu ciekawych informacji. Zaczynamy wraz z wersetem 1 – „Człowiek urodzony z niewiasty żyje krótko i jest pełen niepokoju”. Trudno nie przyznać temu racji. Co jednak czytamy dalej? „Wyrasta jak kwiat i więdnie; ucieka jak cień i nie ostoi się”. Czy tak nie jest? Gdzie są wielcy wodzowie sprzed stulecia, kto o nich pamięta?

Marek Edelman, przywódca powstania w getcie warszawskim, zmarł 2 października 2009 roku. Dopóki żył, pamiętał innych. Umarli żyli w jego pamięci, ale i on zmarł. Czy to znak, że przepadli na zawsze? Nie! Jest jeszcze Bóg, który ma ich wszystkich w Swej pamięci i w słusznym czasie upomni się o każdego.

Jak pięknie potwierdzają to słowa Księgi Hioba 14:12-13

Tak człowiek, gdy się położy, nie wstanie; dopóki niebo nie przeminie, nie ocuci się i nie obudzi się ze swojego snu. Obyś mnie ukrył w grobie [szeolu], schował mnie, aż uśmierzy się Twój gniew, wyznaczył mi kres, a potem wspomniał na mnie! Gdy człowiek umiera, czy znowu ożyje? Po wszystkie dni wymierzonego czasu mego będę oczekiwał przyszłej odmiany mojej.

Gdzie oczekuje Hiob – w piekle, czyśćcu czy niebie?

Gdzie oczekuje Hiob? Czy w piekle?! Chyba nie. Do nieba jednak nie wstąpił, bo „nikt nie wstąpił do nieba, tylko ten, który zstąpił z nieba, Syn Człowieczy” (Jana 3:13). Zostaje chyba czyściec? (Zdaniem katolików Jezus udał się do piekła i zabrał stamtąd starożytnych świętych)

Ale Hiob opisuje to inaczej! „Wtedy będziesz wołał, a ja Ci odpowiem, będziesz tęsknił za tworem swoich rąk” (14:15). Kiedy Pan zawoła do Hioba, w jaki sposób on odpowie? To proste! Ew. Jana 5:28,29 mówi, że „przyjdzie godzina, w którą wszyscy, co są w grobach, usłyszą głos Jego [Syna Człowieczego]; I pójdą ci, którzy dobrze czynili, na powstanie żywota; ale ci, którzy źle czynili, na powstanie sądu”. Hiob wiedział, że nadejdzie dzień zmartwychwstania, lecz nie wiedział kiedy i przez kogo będzie wzbudzony. Wiedział, że wcześniej czeka go sen.

Są zresztą piękne przykłady tych, których Jezus „zbudził” – Łazarz, młodzieniec z Naim i inni. Stan śmierci to stan nieświadomości. Księga Hioba 14:21: „Czy we czci jego synowie? – On nie wie. Czy też wzgardzeni? Już o tym nie myśli”. Umarły nie wie nic o przyszłości, ponieważ śpi. Śpi, jednak Biblia zapewnia, że wszyscy co są w grobach, usłyszą głos Pana Jezusa Chrystusa na początku czasów naprawy – Jego Królestwa.

Pierwsze kłamstwo szatana

Przenieśmy się na chwile na pierwsze karty Pisma Świętego.

Księga Rodzaju, rozdział 3:

Ze wszystkich zwierząt żyjących na ziemi, stworzonych przez Jahwe, najbardziej przebiegły był wąż. To właśnie on zapytał niewiastę: Czy to prawda, że Bóg polecił wam, żebyście nie jedli owoców z żadnego drzewa w tym ogrodzie? A niewiasta odpowiedziała wężowi: Nie! Możemy jeść owoce z drzew w tym ogrodzie. Tylko o owocach z drzewa, które rośnie w środku ogrodu, Bóg powiedział: Nie wolno wam ich spożywać ani nawet dotykać tego drzewa. W przeciwnym bowiem razie pomrzecie. Na to rzekł wąż do niewiasty: Na pewno nie pomrzecie. Ale Bóg wie, że gdybyście zaczęli spożywać owoce z tego drzewa, otworzyłyby się wam oczy i tak jak bogowie znalibyście dobro i zło.

Matka Ewa jest postacią historyczną. Rozmowa? Nie wiemy, jak wyglądała, lecz „uczynki mówią głośniej niż słowa”, więc może szatan posłużył się wężem, by ten – swym przykładem – przemówił do Ewy? Mogło też być inaczej. Ważne jest, że wydarzenie to istotnie miało miejsce. Dlaczego ważne? Bo na historii grzechu pierworodnego opiera się cała biblijna filozofia odkupienia.

Co mówi wąż?

• Na pewno nie pomrzecie
• Jeśli zjecie – będziecie jak bogowie [elohim – tutaj w znaczeniu aniołów]

Niewiasta i jej mąż zjedli owoc.

Co zaś powiedział Adamowi Pan Bóg (Księga Rodzaju 3:19)?

W pocie oblicza twego będziesz pożywał chleba, aż się nawrócisz do ziemi, gdyżeś z niej wzięty; boś proch, i w proch się obrócisz.

Ten wąż starodawny to diabeł (2 Kor. 11:3; Obj. 12:9). „Wąż” zwiódł nie tylko Ewę, lecz także wielu ludzi. Matka Ewa uległa szatanowi pod trzema względami, o których mówi pierwszy list św. Jana 2:16: „Albowiem wszystko, co jest na świecie, jak pożądliwość ciała i pożądliwość oczu, i pycha żywota, to nie jest z Ojca, ale jest ze świata”:
– pożądliwości ciała (Ewa mówi: „dobre drzewo ku jedzeniu”)
– pożądliwości oczu (Ewa mówi: „wdzięczne na wejrzeniu”)
– i pychy żywota (Ewa mówi: „pożądliwe dla nabycia umiejętności”)

Ewa chciała wejść na wyższy poziom istnienia. Stać się istotą duchową. I rzeczywiście, niemal całe chrześcijaństwo wierzy dziś szatanowi! Wierzy, że po śmierci następuje przemiana, że śmierć tak naprawdę jest tylko zmianą sposobu istnienia. Wreszcie, że nie można uśmiercić ludzkiej duszy.

Co na ten temat mówi Pismo Święte

List do Rzymian 5:12

Przeto jak przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć; tak też na wszystkich ludzi śmierć przyszła, ponieważ wszyscy zgrzeszyli [mowa o śmierci ? ani słowa o wiecznych mękach]

A jednak: 1 do Koryntian 15:3 – „Chrystus umarł za grzechy nasze według Pism”. Jest, jest nadzieja! W krwi Jezusa i tylko w niej! Jak Jezus mógłby spłacić karę wiecznych mąk? Sam musiałby się im poddać. Jeśli jednak karą za grzech jest śmierć, wtedy Jezus – umierając – spłacił dług Adama.

List do Hebrajczyków 2:9

Tego, który na małą chwilę mniejszym stał się od Aniołów, Jezusa, widzimy przez ucierpienie śmierci chwałą i czcią ukoronowanego, aby z łaski Bożej za wszystkich śmierci skosztował.

Nadzieją, którą Apostoł Paweł przedstawiał Żydom, jest zmartwychwstanie i sprawiedliwych, i niesprawiedliwych. Czy rozumiesz czym jest śmierć? Jest końcem istnienia. Zerknijmy jeszcze raz na wizję piekła. Skoro Jezus uczył nas, abyśmy miłowali nieprzyjaciół (Ewangelia Mateusza 5:44), czy możemy myśleć, że Bogu Ojcu brak tej miłości? Jaki byłby sens niekończącej się męczarni grzeszników? Czy Bóg nie jest w stanie poradzić sobie z człowiekiem, którego stworzył?

Zbliża się Królestwo Boże

Aby zaistniał człowiek, potrzebne jest ciało, dech żywota i pamięć (którą Bóg archiwizuje w sobie właściwy sposób). Król Dawid (1 Księga Królewska 2:10) „zasnął z ojcami swoimi” i czeka na zmartwychwstanie.

Tylko ci, którzy poświęcili swe życie Bogu i wytrwali aż do śmierci w Wieku Chrześcijańskim – tylko najwierniejsi! – uzyskali niebiańską nagrodę w ciele podobnym do tego, które ma Pan Jezus. Tylko oni odziedziczyli naturę boską i nikt więcej nigdy jej nie otrzyma.

Jako badacze Biblii czekamy na restytucję. Czekamy na naprawę wszystkich rzeczy i z pełną świadomością modlimy się słowami: PRZYJDŹ KRÓLESTWO TWOJE. Ono przyjdzie, a Ty już dziś możesz przygotować się na jego nadejście (Ewangelia Mateusza 16:24):

Tedy rzekł Jezus do uczniów swoich: Jeśli ktoś chce iść za mną, niechajże samego siebie zaprze, weźmie krzyż swój, i naśladuje mnie!

Bo skoro przez człowieka śmierć, przez człowieka też powstanie umarłych. Gdyż jak w Adamie wszyscy umierają, tak i w Chrystusie wszyscy ożywieni będą. Ale każdy w swoim rzędzie, Chrystus jako pierwiastek, a potem ci, co są Chrystusowi, w dniu Jego powtórnego przyjścia.

Czytane przez Ciebie słowa to treść jednego z wykładów Charlesa Taze Russela, umieszczonych w książce pt. „Kazania Pastora Russella”. Kliknij obrazek, aby dowiedzieć się więcej i zamówić cały zbiór „Kazań…”.

Kiedyś w sposób jak najbardziej nieżyczliwy i niesprawiedliwy pojmowaliśmy oświadczenie Biblii, że Stwórca potępił wszystkich z rodu Adama wraz z nim z przyczyny jego „pierworodnego grzechu”. Teraz jednak, w świetle coraz jaśniejszego odsłaniania Słowa Bożego, mamy przywilej patrzeć inaczej. Obecnie zauważamy nie tylko, że Bóg nie popełnił żadnej niesprawiedliwości wobec dzieci Adama, lecz przeciwnie – że w tej bardzo szczególnej kwestii okazał im wielką łaskę i że Jego postępowanie było ogólnie w interesie ludzkości. Obawiamy się, że stwierdzenie to wyda się paradoksalne dla tych, którzy nie uzyskali jeszcze właściwego poglądu na Boski plan.

Wieczne męki w piekle – najbardziej szkodliwa nauka chrześcijaństwa

Kluczem do usunięcia trudności jest odpowiednie postrzeganie kary nałożonej na Adama i jego rodzaj. Błędny, niebiblijny pogląd na tę karę, pochodzący z „ciemnych wieków”, uczy, że Bóg skazał Adama i Ewę oraz każde dziecko, jakie się im urodziło, na wieczne tortury z rąk diabłów. To niebiblijne, irracjonalne spojrzenie na zapłatę za grzech pierworodny spowodowało całą naszą trudność. W istocie, niezawodnie można stwierdzić, że żadna inna fałszywa nauka wyznawana przez lud Boży nie odwiodła kiedykolwiek tak wielu inteligentnych umysłów od Boga i od społeczności Kościoła.

Chrześcijanie w sercu odrzucają te wyznaniowe błędne wyobrażenia o Bogu i Jego Słowie. Tym niemniej jednak temat ten nie jest dla nich jasny; boją się oni, że wyrzeczenie się doktryny wiecznych mąk w piekle oznaczałoby odrzucenie Biblii i utratę wiary. I na tym właśnie polega ich błąd. Większość wyznawców chrześcijaństwa nie jest badaczami Biblii. Wiedzą, co MYŚLEĆ o Biblii, czego, jak SĄDZĄ, ona uczy, co im POWIEDZIANO, że jest jej nauką i czego W MYŚL katechizmu naucza. Nigdy jednak nie przeprowadzili osobiście krytycznego badania Biblii, aby się dla samych siebie NAUCZYĆ, co naprawdę jest jej nauką, aby mieć dla swojej wiary owo: „Tak mówi Pan!”.

„Zapłatą za grzech jest śmierć”

Chociaż czytaliśmy naszą Biblię w przeszłości, to przypisaliśmy jej na podstawie wyznań wiary z mrocznego czasu szkodliwy błąd, że gdy Słowo Boże oświadcza, iż śmierć jest karą za grzech, to tak naprawdę oznacza to coś odwrotnego ? życie, wieczne życie w wiecznych męczarniach.

Kto był upoważniony, żeby przekręcić owe natchnione słowa w tak diabelski sposób? Kto miał prawo dodać coś do Bożego Słowa i w taki sposób pozbawić znaczenia jego prawdziwą naukę? Oto słowa Apostoła: „Albowiem zapłata za grzech jest śmierć; ale dar z łaski Bożej jest żywot wieczny w Chrystusie Jezusie, Panu naszym” ? Rzym. 6:23. Jakież stwierdzenie mogłoby być prostsze? Dla niegodziwych w ogóle nie ma gwarancji życia, ani w przyjemności, ani w bólu. Oni znajdują się pod wyrokiem śmierci ? zniszczenia. Życie wieczne jest DAREM i zostanie dane jedynie tym, dla których będzie błogosławieństwem, którzy przyjmą je przez Jezusa Chrystusa, naszego Pana. Wszyscy inni doświadczą jak najbardziej kary śmierci, którą Bóg zapowiedział ojcu Adamowi i jego potomstwu, gdy grzech pojawił się na świecie.

Udajmy się do Księgi Rodzaju i zwróćmy uwagę na oświadczenia skierowane do naszych pierwszych rodziców odnośnie grzechu i kary zań. Zauważmy, że bez przekręcania teologii nie będziemy mieć żadnej trudności z tym, jak zrozumieć Boski wyrok, tak jak wyraźnie zrozumieli go nasi pierwsi rodzice. Wyrok wypowiedziany przeciwko ojcu Adamowi za jego nieposłuszeństwo brzmiał: „Śmiercią umrzesz”, „boś proch, i w proch się obrócisz”; „Przeklęta będzie ziemia dla ciebie, w pracy z niej pożywać będziesz po wszystkie dni żywota twego. A ona ciernie i oset rodzić będzie tobie … aż się nawrócisz do ziemi, gdyżeś z niej wzięty” (1 Mojż. 2:17, 3:17?19). Jak pięknie proste, jasne i sensowne! Bóg zabrał naszym pierwszym rodzicom przywilej życia, ponieważ nie wykorzystali swego błogosławieństwa w zgodzie z Jego prawem.

„Wszyscy w Adamie – wszyscy w Chrystusie”

Nie byłoby żadnej nadziei przyszłego życia, dobrego lub złego, gdyby Bóg w swoim miłosierdziu nie zapewnił Zbawiciela ? Dawcy życia ? jak słowo to oddaje tekst syriacki. W Boskim właściwym czasie przedłożył On swemu Synowi, Logosowi, możliwość stania się Odkupicielem człowieka. Logos stał się ciałem (Jan 1:14) i posłusznie dał samego siebie na śmierć ? „zakosztował śmierci za KAŻDEGO” [Hebr. 2:9 NB]. Jak przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wyrok śmierci przyszedł na ród Adama, tak i przez posłuszeństwo „człowieka Jezusa Chrystusa” aż do śmierci usprawiedliwienie do życia przyszło na cały rodzaj ? możliwość powrotu do pierwotnej doskonałości, jaką posiadał Adam, zanim upadł.

Teraz widzimy mądry powód dozwolenia na to, żeby wyrok przeszedł z powodu nieposłuszeństwa jednego człowieka na wszystkich jego potomków. W ten sposób jedna ofiara za grzech mogła uczynić możliwym pojednanie całej ludzkości.

List do Koryntian

Przeczytajmy teraz nasz tekst (1 Kor. 15:21-23) i przeniknijmy głębię jego piękna i mocy. Zmartwychwstanie ludzkości ze stanu grzechu, śmierci i grobu do pełnej doskonałości i wyobrażenia Boga, od jakiego rodzaj ludzki odpadł w Adamie, jest zbawieniem, jakie Bóg przygotował dla wszystkich. Kto zaniedba osiągnięcia pełnego odwrócenia się od stanu grzechu i śmierci, sam poniesie odpowiedzialność za odrzucenie chwalebnych ustaleń, jakie Bóg poczynił przez Chrystusa i w Chrystusie.

Pierwsze zmartwychwstanie

Bóg dzieli zbawienie ludzkości na dwie części: jedna to zbawienie Kościoła do duchowej natury, a druga ? zbawienie świata do doskonałej ludzkiej natury. Tę pierwszą realizuje On w ciągu obecnego Wieku Ewangelii. Drugiej dokona przez Chrystusa i Kościół w ciągu Wieku Tysiąclecia ? podczas królowania Mesjasza przez tysiąc lat.

Kościół, „mała trzódka” świętych, którzy są powoływani, ćwiczeni i sprawdzani na wąskiej drodze w czasie obecnego Wieku, mają stanowić klasę „pierwszego zmartwychwstania” i staną się Oblubienicą Chrystusa. Połączą się oni z wielkim Odkupicielem w Jego przyszłej pracy. Będą uczynieni podobnymi do Niego, zostaną przemienieni z natury ziemskiej do niebiańskiej, dzieląc Jego chwałę, cześć i nieśmiertelność. Po uwielbieniu Kościoła zostanie pod całym niebem zainaugurowane Królestwo Boże. Wtedy dla całej ludzkości rozpocznie się błogosławienie, zbawianie, podnoszenie, zmartwychwstanie ze stanu grzechu i śmierci ? nie do stanu duchowego, lecz do doskonałego, ziemskiego życia w doskonałym, ziemskim domu ? w przywróconym raju.

„Kto chce, niech bierze wodę żywota darmo”

Wszyscy chętni (Obj. 22:17) i posłuszni będą błogosławieni przez wielkiego Dawcę życia, który dziewiętnaście wieków temu umarł, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, i który tymczasem wybiera tych, co połączą się z Nim w pracy podnoszenia ludzi. Z tą klasą Oblubienicy będzie On panował, by błogosławić wszystkie narody ziemi. A o dobrowolnie nieposłusznych, świadomie niepobożnych czytamy: ?Wszystkich niepobożnych wytraci? (Psalm 145:20). Nie będzie ich On przechowywał na mękach albo w jakiś inny sposób. Umrą śmiercią wtórą.

Nikt jednak nie umrze wtórą śmiercią z powodu przestępstwa Adamowego. Chrystus umarł za to przestępstwo i uwolni od niego Adama oraz cały jego rodzaj, nawet jeśli poniosą odpowiedzialność za każdą dobrowolną winę, otrzymując za to plagi bądź karanie w tym celu, żeby nauczyli się miłować sprawiedliwość i nienawidzić nieprawości (Dzieje Ap. 3:19-23).

Pytanie —

W Ewangelii wg św. Mateusza 10:28 czytamy: „A nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą; ale raczej bójcie się tego, który może i duszę i ciało zatracić w piekielnym ogniu”.

Czy Pismo Święte dowodzi, że dusza jest odrębną istotą?

Odpowiedź —

Powierzchowne przeczytanie tego wersetu zdaje się podtrzymywać powszechnie uznawane wierzenie, że dusza jest odrębnym bytem, który tkwi w każdym człowieku i że dusza jest rzeczywistą istotą inteligentnej osoby, podczas gdy ciało jest jedynie jej powłoką lub osłoną. Większość ludzi wierzy, że przy śmierci dusza jest uwalniana z ciała i idzie do nieba lub do miejsca cierpień i mąk.

Wielu utrzymuje, że dusza jest nieśmiertelna – że nie umiera. Jednak tekst, który rozważamy obala tę myśl, ponieważ jasno oświadcza, że Bóg może zniszczyć zarówno ciało, jak i duszę.

Prawdziwe znaczenie duszy

Kliknij obrazek, by zobaczyć calą prezentację, z której pochodzi ten slajd.

Księga Rodzaju 2:7 rzuca światło w tej sprawie: „Stworzył tedy Pan Bóg człowieka z prochu ziemi, i natchnął w oblicze jego dech żywota. I stał się człowiek duszą żywą”.

Tutaj jest opisane stworzenie człowieka przez Boga. Połączenie ciała z ożywiającym tchnieniem tworzy człowieka, duszę żyjącą – istotę czującą. (Hebrajskie słowo nefesz w Starym Testamencie tłumaczone jest często jako „dusza”, tak jak w Rodzaju 2:7 i jest odpowiednikiem greckiego słowa psyche, stosowanego w Nowym Testamencie; oba te słowa oznaczają istote czującą). Na podstawie tego wersetu, a także opierając się na ogólnym kontekście, przyznajemy, że człowiek nie ma duszy, ale że on jest duszą, oraz że składa się z dwóch części: ciała i tchnienia życia.

Jeżeli z jakiejkolwiek przyczyny dech życia jest odłączony od ciała, istota czująca (tzn. dusza) umiera – zatrzymując wszelkie myślenie i odczuwanie. Ciało wraca do prochu, podczas gdy duch, lub dech życia – który obejmuje człowieka na równi ze wszystkimi stworzeniami oddychającymi powietrzem – wraca do Boga, który przekazał go przede wszystkim Adamowi (Koheleta 12:7).

Gdyby Bóg nie zabezpieczył przyszłego życia człowieka przez Okup naszego Pana Jezusa i obietnicę zmartwychwstania, śmierć byłaby końcem wszystkich nadziei ludzkości (1 Koryntian 15:12-18). Jednak Jego Plan przewiduje zmartwychwstanie Kościoła (przy końcu Wieku Ewangelii) i świata (w nadchodzącym Królestwie Chrystusa).

Dusza jak stosowana u Mateusza 10:28

W Ewangelii wg Mateusza 10:28 nasz Pan stosuje słowo „ciało” w znaczeniu naszego obecnego życia, a słowo „dusza”, w znaczeniu naszego przyszłego życia. On mówi, że nie mamy obawiać się człowieka, który może odebrać nam najwyżej nasze obecne życie, które znajduje się już pod wyrokiem śmierci. Z drugiej strony, żaden człowiek nie mógł odebrać lub stanowić zagrożenia dla naszej perspektywy wiecznego życia. Przeciwnie, mamy bać się Boga, który mógłby zniszczyć nasze nadzieje na życie wieczne, gdyby zostało nam dowiedzione, że nie jesteśmy godni życia.

Słowo „piekło” w naszym tekście jest tłumaczeniem greckiego słowa Gehenna, określonego tutaj przez Jezusa jako miejsce unicestwienia, a nie miejsce mąk. W szerszym znaczeniu odnosi się ono do wtórej śmierci: zupełnego i wiecznego zniszczenia, bez żadnej nadziei na zmartwychwstanie.

The Emphatic Diaglott wydany przez Benjamina Wilsona podaje dobre tłumaczenie Mateusza 10:28: „Nie obawiaj się tego, który zabija ciało, ale nie może zniszczyć życia; ale raczej bój się Tego, który może w Gehennie zupełnie zniszczyć zarówno życie, jak i ciało.”

Zobacz prezentację pt. Co to jest DUSZA wg Pisma Świętego?

Witam serdecznie w serii „Czy Jezus nauczał o pośmiertnych cierpieniach”. Dzisiaj część 4 – Jezioro ognia. I chyba ostatnia, przed nami jeszcze tylko odpowiedzi na pytania, które postaram się nagrać jeszcze w tym roku.

ZACHĘCAMY TEŻ DO PRZESŁUCHANIA POZOSTAŁYCH CZĘŚCI:
1) Bogacz i Łazarz
2) Gehenna
3) Czyściec

Księża i pastorzy ostrzegają ze swoich kazalnic – „Jeśli nie przyjmiesz Chrystusa jako swojego Zbawiciela, zostaniesz potępiony za swoje grzechy! Kiedy umrzesz, żywy zstąpisz do piekła i tam będziesz torturowany już na zawsze w szalejącym ogniu; podgryzać cię będą ogniotrwałe robaki, a do pieca dorzucać będą diabły”.

Wieczne męki to poważna groźba. Wielu twierdzi, że tym podziemnym światem rządzi Szatan i że jego demony torturują ludzi, którzy tam wpadają. W tym miejscu są też robaki, które męczą ludzi od środka i nigdy nie umierają.

Ta teoria wiecznych mąk opiera się na poglądzie o nieśmiertelności duszy (o tym, że człowiek będzie wiecznie żył po śmierci). Ale czy taka nauka ma biblijne podstawy?

W poprzednich trzech część próbowałem udowodnić, że nie. Przede wszystkim Biblia zdaje się raczej pokazywać, że umarli są naprawdę umarli czyli nieżywi, a nie bardziej żywi niż dotąd. Piękną figurą biblijną jest sen, stosowany do zmarłych przez tych, którzy ufali, że w Boskim planie nadejdzie poranek zmartwychwstania i przebudzenia. W Starym Testamencie czytamy, że Abraham zasnął, tak samo Izaak, Mojżesz, Dawid, Salomon i wielu innch królów, którzy tak jak pozostali „śpią” snem śmierci. Nieświadomie oczekują obudzenia z grobu. Według Psalmu 146 i Księgi Kaznodziei Salomona, rozdział 9 jest to stan nieświadomy, nie odczuwa się w nim ani bólu ani czegokolwiek innego, nie myśli się, nie prowadzi się rozmów i nie podejmuje działania.

Co do umarłych z Nowego Testamentu sprawa wygląda dokładnie tak samo. Jezus powiedział, że córka Jaira śpi, a potem przywrócił ją do życia; powiedział uczniom, że ich przyjaciel Łazarz śpi, a potem obudził Łazarza z grobu. To samo czytamy o Szczepanie, że kiedy został ukamienowany to „zasnął”. Apostoł Paweł w Liście do Tesaloniczan, rozdział 4, dodaje do tego nadzieję, wersety 13,14 i 18 – „A nie chcemy bracia, abyście byli w niepewności co do tych, którzy zasnęli, abyście się nie smucili, jak drudzy, kórzy nie mają nadziei. Albowiem jak wierzymy, że Jezus umarł i zmartwychwstał, tak też wierzymy, że Bóg przez Jezusa przywiedzie z nim tych, którzy zasnęli. […] Przeto pocieszajcie się nawzajem tymi słowy.” Mam nadzieję, że kogoś teraz pocieszyłem, bo po to właśnie napisano te słowa.

Jaka jest kara za grzech według Biblii?

Bóg mówi nam, jaka jest kara za grzech. „Dusza, która grzeszy ta umrze” – podaje Księga Ezechiela. To samo potwierdza apostoł Paweł: „Zapłatą za grzech jest śmierć…” (Rzymian 6:23).

Bóg skazał Adama na śmierć za jego grzech nieposłuszeństwa. Nic nie było powiedziane w Księdze Rodzaju, że Adam miał nieśmiertelną duszę ani że jego dusza po smierci trafi do piekielnego ognia. Adam był duszą żywą czyli żyjącą istotą i jako dusza Adam umarł. Przestał istnieć, przestał działać i odczuwać.

W Liście do Rzymian 5:12 apostoł Paweł podaje bardzo proste stwierdzenie: „przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć.” Grzech doprowadził do śmierci, a nie do wiecznych cierpień po śmierci.

Czy jednak Biblia nie wspomina nic o piekle i życiu między śmiercią a zmartwychwstaniem?

Ostatnio omówilem czyściec, wcześniej pokazywałem, że ogień biblijnej Gehenny dużo lepiej przedstawia całkowicie zniszczenie – czyli śmierć – a nie wieczne męki. Kto nie słuchał niech sprawdzi, że Gehenna czyli dolina Hinnom blisko Jerozolimy to prawdziwa nazwa geograficzna – było to miejsce, gdzie palono śmieci; palono śmieci i odpadki, ale nie torturowano tam żadnych żywych istot. Niektórzy jednak uważają, że pomijam biblijny opis jeziora ognia i istot, które mają tam trafić, a nawet być tam męczone. Postanowiłem więc zmierzyć się z tym jeziorem ognia.

Przeczytajmy najpierw wszystkie wersety Biblii, w których występuje „jezioro ognia”:

Ks. Apokalipsy 19:20 – „I pochwycono Bestię, a z nią Fałszywego Proroka, co czynił wobec niej znaki, którymi zwiódł tych, co wzięli znamię Bestii i oddawali pokłon jej obrazowi. Oboje żywcem wrzuceni zostali do ognistego jeziora, gorejącego siarką.”

Ks. Apokalipsy 20:8-10 – „A gdy dobiegnie końca tysiąc lat, z więzienia swego szatan zostanie zwolniony. I wyjdzie, by omamić narody z czterech narożników ziemi, Goga i Magoga, by ich zgromadzić na bój, a liczba ich jak ziaren piasku morskiego. Wyszli oni na powierzchnię ziemi i otoczyli obóz świętych i miasto umiłowane; a zstąpił ogień od Boga z nieba i pochłonął ich. A diabła, który ich zwodzi, wrzucono do jeziora ognia i siarki, tam gdzie są Bestia i Fałszywy Prorok. I będą cierpieć katusze we dnie i w nocy na wieki wieków. A diabła, który ich zwodzi, wrzucono do jeziora ognia i siarki, tam gdzie są Bestia i Fałszywy Prorok. I będą cierpieć katusze we dnie i w nocy na wieki wieków.”

Ks. Apokalipsy 20:14-15 – „A Śmierć i Hades wrzucono do jeziora ognia. To jest śmierć druga – jezioro ognia. Jeśli się ktoś nie znalazł zapisany w księdze życia, został wrzucony do jeziora ognia.”

I jeszcze Ks. Apokalipsy 21:8 – „A dla tchórzów, niewiernych, obmierzłych, zabójców, rozpustników, guślarzy, bałwochwalców i wszelakich kłamców udział w jeziorze gorejącym ogniem i siarką. To jest śmierć druga.”

Popularny pogląd każe nam sądzić, że jezioro ognia to rzeczywiste miejsce, w którym faktycznie w ogniu męczone są żywe dusze, żywy Diabeł, żywa Bestia, żywy Fałszywy Prorok, a nawet żywa Śmierć. Zastanówmy się nad tym:

Po pierwsze – Diabeł jest istotą duchową, więc dosłowny ogień nie może mu raczej zaszkodzić. Księga Wyjścia 3:2, mamy tutaj Mojżesza, który dochodzi do płonącego krzewu. „Wtedy ukazał mu się anioł Jahwe w płomieniu ognia ze środka krzewu.” Anioły więc i demony raczej nie boją się ognia.

Po drugie – Śmierć nie jest istotą. Śmierć to stan niebytu, brak życia, w stanie śmierci nie ma działania ani myślenia. Takiego stanu niebytu nie da się dosłownie spalić, nie da się też dosłownie męczyć w ogniu śmierci, bo nie jest to starsza pani z kosą, jak przedstawia się ją w bajkach.

Po trzecie – Bestia i Fałszywy Prorok to symbole, podobnie jak inne rzeczy w Apokalipsie. Na przykład, święty Jan pisze o siedmiogłowej Bestii o dziesięciu rogach i że jedzie na niej pewna nierządnica, która na swoim czole ma wypisane imię pewnego miasta. Jest też opisany smok, który… swoim ogonem strąca z nieba jedną trzecią gwiazd. Jeżeli to symbole, a tak mówi większość teologów, to dlaczego rozumieć dosłownie bestię, fałszywego proroka i jezioro ognia?

Zauważmy jednak, że Apokalipsa czasami tłumaczy co mamy rozumieć przez taki czy inny symbol. I tak właśnie mamy to opisane w rozdziale 20, werset 14. „Jezioro ognia to śmierć druga”. Druga śmierć to śmierć wieczna, ostateczne i całkowite zniszczenie, jak tłumaczyłem to w poprzednich nagraniach (szczególnie w części trzeciej – o dolinie Gehenny). Znaczy to więc, że ostatecznie dojdzie do zupełnego zniszczenia wszystkiego, co trafi do jeziora ognia.

Z opisów biblijnych, które przeczytaliśmy, wiemy też, kiedy to całkowite zniszczenie sie dokona. Przynajmniej jeśli chodzi o diabła, Hades i wszystkich grzeszników.
Ma to mieć miejsce dopiero po tysiącu lat rządów Chrystusa. W czasie tych rządów szatan ma być uwięziony, gdy nie będzie mógł zwodzić narodów.

Jeżeli więc niektórzy mieli wizję, że we śnie lub w czasie śmierci klinicznej znaleźli się w jeziorze ognia, to… trochę za wcześnie, bo najpierw będą rządy Jezusa na ziemi, kiedy będzie sądził ludzkość i odnawiał ziemię.

Zobaczmy jednak te sześć rzeczy, które ostatecznie znajdą się w jeziorze ognia. Jest to: szatan, bestia, fałszywy prorok, śmierć, piekło (lub Hades) i niepoprawni grzesznicy. No to po kolei.

Szatan albo Diabeł. W Liście do Hebrajczyków 2:14 apostoł Paweł mówi o Jezusie: „Skoro zaś dzieci mają udział we krwi i w ciele, więc i On również miał w nich udział, aby przez śmierć zniszczyć tego, który miał władzę nad śmiercią, to jest diabła”. Diabeł miał długo władzę nad śmiercią, był i jest katem, który wymierza karę śmierci ludzkości. Jednak właśnie przez śmierć czyli odcięcie od życia Diabeł będzie unicestwiony. Znajdzie się w jeziorze ognia, który nigdy nie będzie ugaszony, czyli zostanie zniszczony na zawsze, bezpowrotnie. To będzie koniec Szatana, a nie jakieś dalsze utrzymywanie go przy życiu w jakimś jeziorze (choćby to było jezioro ognia).

Bestia. Ona też ma trafić do jeziora ognia. W Biblii jest opis wielu bestii. Niektóre z nich widział prorok Daniel i wyjaśnił, że oznaczają one pewne królestwa i ich władze. Nie ma tu czasu tego rozwijać, nie chcę wnikać w to, jaką i jakiego rodzaju władzę czy system przedstawia bestia, ale na pewno wrzucenie bestii do wiecznego ognia dobrze przedstawia wieczne zniszczenie pewnych złych władz i systemów. Jest tu pokazany fakt, że przyjdzie taki czas, kiedy na ziemi już nigdy źli nie będą panowali nad dobrymi.

Przy bestii i fałszywym proroku, który też ma wpaść do jeziora ognia, trzeba się na chwilę zatrzymać. Według przekładu Biblii Tysiąclecia będą oni „cierpieć katusze we dnie i w nocy”. Niektóre przekłady mówią, że będą męczeni i stąd w umysłach teologów pojawiła się wizja wiecznych tortur w Biblii. Pogląd dosyć słaby już dlatego, że Księga Objawienia to Księga symboli i naprawdę trudno wyobrazić sobie, że Bóg naprawdę będzie trzymał w jeziorze ognia jakieś zwierzę, bestię o siedmiu rogach, aby ją dręczyć ogniem i robakami.

Jeśli zwrócimy uwagę na język grecki to słowo obecne w tych fragmentach i tłumaczone jako „męczeni” lub „cierpiący katusze” to ’basanizo’. Gdy zajrzymy do słowników to dowiemy się z nich, że 'basanizo’ znaczy po pierwsze: próbować, badać, po drugie próbować przez tortury lub badać przez tortury (bo robiono tak w starożytności choćby podczas przesłuchiwań) i po trzecie to znaczy męczyć lub torturować.

Pomyślmy na chwilę o tym pierwszym tłumaczeniu. „Będą próbowani lub badani / będą rozważani we dnie i w nocy, na wieki wieków.”

Myślę, że to żyjące, doskonałe istoty w Królestwie Bożym będą badać / będą rozważać istotę i efekty działań szatana, bestii i fałszywego proroka (czyli pewnych władz i systemów, szczególnie religijnych). Zbawieni będą to rozważać i wyciągać wniosek, że szatan, bestia i fałszywy prorok słusznie znaleźli się w jeziorze ognia, że Jezus dobrze zrobił, że zniszczył ich na zawsze. Do takiego wniosku prowadzi mnie Księga Izajasza rozdział 14, od wersetu 15, gdzie prorok opisuje przyszły los szatana:

„Jak to? Strącony jesteś do Szeolu, na samo dno Otchłani!” (Jak wiemy z wcześniejszych badań Szeol oznacza niebyt, stan nieistnienia, więc nie może tam być męczony) [no ale dalej…] Którzy cię ujrzą, utkwią wzrok w tobie i zastanowią się nad tobą: „Czy to nie ten, który trząsł ziemią, który obalał królestwa, który cały świat zamieniał w pustynię, a jego miasta obracał w perzynę, który swych jeńców nie zwalniał do domu?”

Tak właśnie będzie, gdy szatan zostanie ostatecznie pokonany. Wielu ludzi będzie patrzeć na jego zniszczenie i rozmyślać w taki właśnie sposób. Jak to możliwe, że ty, który miałeś taką władzę i wysyłałeś innych na śmierć, teraz sam jesteś na zawsze zniszczony?

Do jeziora ognia ma być jeszcze wrzucona śmierć. To akurat bardzo dobra wiadomość. W Liście do Koryntian 15:26 czytamy: „A ostatni nieprzyjaciel, który będzie zniszczony, to śmierć.” Chodzi tu oczywiście o śmierć tzw. Adamową, tą śmierć, którą umierają wszyscy potomkowie Adama i Ewy.

Umarli, którzy będą przywracani do życia, porównywani są też w Biblii do jeńców, którzy powracają z kraju nieprzyjaciela. Księga Jeremiasza 31:15-17 – „To mówi Pan: «Słuchaj! W Rama daje się słyszeć lament i gorzki płacz. Rachel opłakuje swoich synów, nie daje się pocieszyć, bo już ich nie ma». To mówi Pan: «Powstrzymaj głos twój od lamentu, a oczy twoje od łez, bo jest nagroda na twe trudy – wyrocznia Pana – powrócą synowie twoi z kraju nieprzyjaciela. Jest nadzieja dla twego potomstwa – <wyrocznia Pana> – wrócą synowie do swych granic.”

Ewangelista Mateusz stosuje ten werset do rzezi niewiniątek w Betlejem. Chodzi więc o śmierć. Kobiety płaczą, kiedy umierają ich dzieci. Symbolicznie te dzieci idą do kraju nieprzyjaciela, a tym nieprzyjacielem jest śmierć. Ale ostatecznie śmierć ma być zniszczona. Śmierć trafi do jeziora ognia i zostanie w nim spalona. To znaczy, że już nikt nie będzie umierał z powodu grzechu ojców, że żadne dziecko nie umrze na jakieś choroby, które teraz występują. Jeśli ktokolwiek umrze w czasie rządów Jezusa lub przy ich końcu, to tylko za własne, świadome grzechy i brak chęci nawrócenia.

Do jeziora ognia poza śmiercią trafi też Hades. Inaczej mówiąc nie tylko ludzie już nie będą umierać tak jak dawniej, ale też wypuszczeni zostaną wszyscy więźniowie grobów. Wszyscy znajdą się pod władzą Jezusa, czy ci, którzy umierali, ale jeszcze żyli czy ci, którzy już znajdowali się w grobie. U tych pierwszych zatrzyma się proces umierania, a ci drudzy będą wstawać z grobów.

Wiem, że brzmi to cudownie, więc może dla niektórzy dziwnie, ale wierzę, że taka jest nauka Pisma Świętego. Nieco więcej na temat sądu opowiadałem w nagraniu o czyśćcu i jeszcze w jednym filmie na YouTube’ie pt. „Dzień sądu – obawa czy nadzieja”. Może więc krótko:

Całe Pismo Święte zachęca do oczekiwania dnia sadu z radością. Według Biblii kiedy minie już czas ucisku, wszyscy rozpoznają ostatecznie Mesjasza i to, że zaczął sprawować rządy na ziemi. Psalm 96:10-13 – „Mówcie wśród pogan: Pan jest królem. Umocnił świat, by się nie poruszył: ze słusznością wymierza ludom sprawiedliwość. Niech się cieszy niebo i ziemia raduje; niech szumi morze i to, co je napełnia; niech się weselą pola i wszysko, co jest na nich, niech się także radują wszystkie drzewa leśne przed obliczem Pana, bo nadchodzi, bo nadchodzi, aby sądzić ziemię. On będzie sądził świat sprawiedliwie, ze swoją wiernością – narody.”

Dzień Sądu to radosny dzień, bo jest to dzień Pana, dzień leczenia i zdrowia, dzień radości i szczęścia, dzień zbawienia i dzień wyzwolenia, dzien chwały dla Boga i dzień pokoju na ziemi, dzień reformy i naprawy. Dobry czas, o który się modlimy: „Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola twoja jako w niebie, tak i NA ZIEMI!”  Bóg będzie wymagał przede wszystkim słuchania i podążania za nauką Jezusa. Wszyscy chętni będą mogli przejść reformę i na końcu panowania Jezusa zdobyć życie wieczne.

Do jeziora ognia ostatecznie będą jednak wrzuceni niepoprawni grzesznicy – ci, którzy nie będą chcieli wybrać dobra i sprawiedliwości. Ci, którzy świadomie odmówią nawrócenia i reformy nawet w czasie panowania Jezusa.

Wiele dosłownych wersetów Biblii dowodzi, że zostaną oni zniszczeni – wiecznie i całkowicie unicestwieni. Ks. Ijoba 31:3 – „Czyż nie jest przygotowane zginienie złośnikom, a sroga pomsta czyniącym nieprawość?” Ci ktorzy w czasie tysiąclecia i pod koniec tysiąclecia nie poddadzą się odpowiednio sprawiedliwym prawom Królestwa, umrą na zawsze. Tak jak szatan stracą oni nadzieję na jakikolwiek powrót do życia, „Spojrzysz na miejsce grzesznika, a jego już nie ma” – jak wyraził to poetycko biblijny król Dawid. Może jeszcze ze ST … Ks. Izajasza 1:18 – „Przerotni i grzesznicy wespół starci będą, a ci, co opuścili Pana, zostaną zniszczeni”

Nowy Testament – Dzieje Ap. 3:23, zacznę od wersetu 20, który zapowiada powrót Jezusa i jego panowanie. „nastanie czas, kiedy Pan was pocieszy, zsyłając zapowiedzianego wam Mesjasza Jezusa. Niebo zatrzyma Go aż do czasu powszechnego odnowienia, o którym od dawna mówił Bóg przez świętych proroków. Powiedział bowiem Mojżesz: »Pan Bóg da wam proroka, którego powoła jak mnie z waszych braci, słuchajcie, co wam powie. [i teraz werset 23] – „A każdy, kto nie posłucha tego Proroka, zostanie usunięty z ludu” [dosłownie:
„każda dusza, która nie posłucha tego Proroka, będzie całkowicie usunięta z ludu”]

Święty Piotr, który mówi w tym fragmencie, cytuje tutaj z 5 Księgi Mojżeszowej (18:19). Ten nowy wielki prorok to Chrystus, Głowa i Ciało (czyli Jezus i Święci), którzy razem z nim będą nauczycielami i sędziami świata. Wszyscy otrzymają szansę zrozumienia nauki Jezusa i życia zgodnie z nią. Potwierdza to apostoł Paweł, gdy w 1 Liście do Tymoteusza 2:4 zapisał, że „Bóg postanowił, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy.” Niektórzy jednak nie zechcą być posłuszni Jezusowi i ostatecznie zostaną usunięci z ludu. Na końcu zniszczona będzie każda dusza nieposłuszna Bogu. Każdy jednak otrzyma swój specjalny czas na dokładne poznanie prawdy i opowiedzenie się po stronie Boga lub szatana.

Po przedstawieniu różnych rzeczy, które trafiają do jeziora ognia, zauważmy trzy kwestie:

Po pierwsze – jezioro ognia wspomina tylko najbardziej symboliczna i najbardziej tajemnicza księga Biblii, jaką jest Księga Apokalipsy

Po drugie – ogień jest często używany w Biblii jako symbol zniszczenia; a dym oznacza lekcję jaka zostaje z tego zniszczenia dla żyjących – dla tych, którzy badają historię zniszczenia szatana, bestii, fałszywego proroka, śmierci, hadesu i grzeszników

I po trzecie – dosłowne wersety Biblii uczą, że wszystkie rzeczy, które wpadają do jeziora ognia mają być ostatecznie zniszczone;

Ks. Apokalipsy 20:15 – „A jeśli ktoś nie znalazł się zapisany w księdze żywota, wrzucony jest w jezioro ognia”, jezioro ognia, które oznacza drugą śmierć. Wydaje się, że ten werset czytany bez bagażu dogmatów i tradycji jest zupełnie jasny. Kto nie zdobędzie życia, nie otrzyma życia, lecz zniszczenie. Takie samo zestawienie występuje w wielu innych fragmentach Biblii. List do Rzymian 6:23 –  „Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć, ale łaska dana przez Boga to życie wieczne w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.”

Nazwanie jeziora ognia przez Apokalipsę „drugą śmiercią”, to też nie przypadek. Ta nazwa ma pomóc w odróżnieniu śmierci pierwszej, Adamowej (którą umierają wszyscy), od tego drugiej śmierci, innej – czyli wiecznej śmierci. Dla złych ludzi będzie to faktycznie druga śmierć, bo ich pierwsza śmierć była w Adamie, tak jak całej reszty. Tylko niektórzy ludzie umrą po raz drugi: tylko ci niepoprawnie źli, którzy mimo że dostaną pełną szanse zdobycia życia wiecznego w Chrystusie, nie będą chcieli z niej skorzystać.

Stan pierwszej śmierci czyli Hades byłby wiecznym zniszczeniem, gdy nie śmierć Jezusa za nasze grzechy. Jezus Chrystus otrzymał od Ojca moc, żeby uwolnić ludzi z umierania i śmierci. Gdyby Jezus nie zapłacił śmiercią za nasze grzechy, na zawsze byśmy pozostali w grobach.

Tyle na temat jeziora ognia, które jest ostatecznym i całkowitym zniszczenie wszystkich złych istot i wszystkich złych systemów, które kiedykolwiek panowały nad ludźmi. Dla całej reszty ludzi przewidziana jest wieczność w Królestwie Bożym, miasto Nowe Jeruzalem, które przyniesie wieczny pokój. Ks. Apokalipsy 21:27 – „A nic nieczystego do niego nie wejdzie ani ten, co popełnia ohydę i kłamstwo, lecz tylko zapisani w księdze życia Baranka.” Życzę wszystkim byście zostali tam zapisani.