Chrześcijański zbór w Bydgoszczy
Samotna droga [„Wiersze Brzasku”, nr 40] Psalm 107:1-9; 1Kor. 2:11; Przyp. 14:10 Jest w ludzkich sercach jakaś tajemnica. Nawet, gdy jesteśmy otoczeni tymi, Których kochamy i którzy nas kochają, To jednak, od czasu do czasu doznajemy Uczucia całkowitego osamotnienia. Przyjaciel nie rozumie naszej gorzkości I obca mu jest także nasza radość. Nie ma nikogo, kto Czytaj dalej…
Pielgrzym [„Wiersze Brzasku”, nr 39] Wciąż naprzód! Przez krainę wroga Ja idę w szacie pielgrzyma, Lecz stanąć tutaj nie mogę, By odpoczynek otrzymać. I schylić się też nie mogę, By zerwać kwiat kolorowy, Ani ochłodzić się wodą W upalny czas południowy. A jednak na piersi mojej Nieziemskiej piękności kwiaty: Wieczny spokój lilii białej, Róża miłości, Czytaj dalej…
Wąska droga [„Wiersze Brzasku”, nr 38] Mat. 7:14 O, Dobry Panie, droga tak ciemna, Nic na niej prawie zobaczyć nie mogę. Tak, dziecię, wiem – będę twym światłem. Ja ci pomogę! O, Drogi Panie, samotna ta droga I nie wiem, gdzie są moi przyjaciele? O, dziecię moje, pamiętaj, że inna ich droga, Że dzieli mnie Czytaj dalej…
Oczyszczanie [„Wiersze Brzasku”, nr 37] Mal. 3:3 Jak dobrze wiedzieć, że kto próbuje Srebro, przy ogniu siedzi na straży I ogniem próbkę swoją traktuje. Gdy jednak zbyt mocno ogień się żarzy, Mający zniszczyć domieszki zbędne, Strawić też może metale bezcenne. Dobrze pomyśleć, że On wie, Ile to srebro jeszcze znieść może. Czy podgrzać, czy też Czytaj dalej…
Wykład wygłoszony przez brata Wiktora Szpunara na spotkaniu chrześcijańskim w Łężycach. 26 kwietnia 2026 r. Chciałbym powiedzieć o pewnym myślach, które są proste do zrozumienia, ale bywają bardzo trudne do osobistego przyjęcia do swojego serca. (Efezjan 2:8-9, manna 29 III – 2 kom.) Historia siostry z Danii i br. Jolly’ego Wiele lat temu, gdy większości Czytaj dalej…
Zupełne poświęcenie [„Wiersze Brzasku”, nr 34] O, święty związku z Umysłem Wspaniałym! Szczęście bez granic Ty tylko możesz dać. Szczęśliwy, gdy Perłę znajdzie wytrwały, Ginąc dla świata, dla Pana będzie trwać. Tak więc, gdy zmarły me ludzkie nadzieje, Stracony na zawsze dla innych prócz Ciebie. Szczęśliwy nad śmiercią już nie boleję, Znalazłszy życie u Pana Czytaj dalej…
Odwagi, spieszcie naprzód! [„Wiersze Brzasku”, nr 33] Zmęczeni! I cóż z tego? Czy wasz pomysł na życie to łoże wygodne, Płatki róż i zefirki przyjemnie chłodne? Dalejże, chodźcie, pracujcie póki się dziś nazywa. Odwagi – powstańcie, idźcie swą drogą, ona was wzywa. Samotni! I cóż z tego? Niektórzy widocznie muszą samotni być, Nie wszyscy mogą Czytaj dalej…