Jeden Zbawiciel, dwa zbawienia

Pismo Święte przedstawia dwa odmienne porządki zbawienia:

1. Zbawienie Kościoła – wyłożone przez Jezusa podczas Jego pierwszej obecności na Ziemi, zapoczątkowane w pełni w dniu Pięćdziesiątnicy i skierowane do wierzących – zarówno Żydów, jak i pogan – przez cały Wiek Ewangelii.

To wyjątkowe zbawienie oznaczało wyzwolenie z warunków grzechu i śmierci, właściwych śmiertelnej egzystencji, w perspektywie życia nieśmiertelnego w niebie (tzw. Boskiej natury – 2 Piotra 1:4).

To zbawienie miało trwać, aż osiągnięta zostanie z góry określona liczba (144 000; por. Objawienie 7:4-8). Powołanie miało ustać wraz z powrotem Jezusa podczas Jego drugiej obecności.

2. Najszerszy wymiar zbawienia – dotyczy całej ludzkości w czasie Tysiąclecia, mającego nadejść tysiąca lat panowania Chrystusa nad ziemią. To okres przeznaczony na błogosławienie świata i wydźwignięcie go ze śmierci i grzechu. Dla świata zbawienie będzie oznaczać zmartwychwstanie na ziemi oraz stopniowe wyprowadzanie z grzechu do ziemskiej doskonałości, jaką cieszył się pierwszy człowiek, Adam. Skoro doskonałość życia i ciała została utracona przez nieposłuszeństwo Adama wobec Boga, to właśnie do tego stanu zostaną przywróceni ci spośród ludzkości, którzy okażą posłuszeństwo.

---

Podsumowując: wyzwolenie Kościoła i wyzwolenie całej ludzkości dokonują się dzięki zasłudze śmierci Chrystusa, lecz w odmienny sposób i w odmiennym czasie (1 Jana 2:2):

[Jezus] jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy, ale nie tylko za nasze, lecz także za grzechy całego świata.