„Okup warunkuje wszystkie pozostałe biblijne doktryny. Potwierdza jedność Boga, ponieważ Odkupiciel nie może być częścią Tego, którego sprawiedliwość musi być zaspokojona. Potwierdza śmiertelność człowieka, ponieważ wymaga śmierci zarówno duszy, jak i ciała. Dowodzi, że karą za grzech jest śmierć, ponieważ Chrystus złożył cenę okupu przez śmierć. Potwierdza zmartwychwstanie Chrystusa jako duchowej istoty: gdyby bowiem odebrał Swe człowieczeństwo, nie miałby ceny okupu dostępnej do kupienia nas. Potwierdza drugi adwent, dzień sądu, wzbudzenie umarłych oraz przyszłą próbę jako cele Królestwa dla błogosławienia niewybranych, ponieważ w tym życiu okup jest stosowany tylko dla korzyści wybranych. Potwierdza, że życie wieczne na ziemi w ludzkiej naturze jest nagrodą dla sprawiedliwych w następnym Wieku, a wieczna śmierć – unicestwienie – karą dla wszystkich tych, którzy zmarnują swą szansę otrzymania życia – udzieloną w tym lub w następnym Wieku, ponieważ „Chrystus więcej nie umiera” i „nie zostaje już ofiara za grzechy”. Obala także doktrynę wyznaniowej trójcy jako różną od biblijnej trójcy, nieśmiertelność człowieka, wieczne męki, próbę ograniczoną do obecnego życia lub do wybranych, uniwersalizm, ewolucję oraz każdy inny błąd doktrynalny. Jest on probierzem prawdy i błędu. Jak już stwierdziliśmy, jest piastą, z której rozchodzą się, niczym szprychy w kole, wszystkie doktryny Biblii.”

– Paul S.L. Johnson, „Chrystus – Duch – Przymierza”, s. 192-193 [pobierz książkę w wersji pdf]

Czy Waszym zdaniem naprawdę historia człowieka na Ziemi trwa tylko nieco ponad 6000 lat? Co z badaniami, które wydają się wskazywać na dłuższą historię ludzkości i naszej planety, co np. z datowaniem radiowęglowym?

Przede wszystkim te nieco ponad 6000 lat odnosimy wyłącznie do historii człowieka. Całe stworzenie i rozwój wszechświata zostały naszym zdaniem ujęte już w pierwszym wersie Biblii: „Na początku stworzył Bóg niebiosa i ziemię”. Ten proces mógł trwać bardzo długo. W naszym zrozumieniu następujące później dni twórcze z Księgi Rodzaju to dni epokowe lub epoki przygotowywania Ziemi przez Boga na mieszkanie dla człowieka. Stworzenie słońca w jednym z dni epokowych to nie stworzenie tej gwiazdy, ale sprawienie, by z punktu widzenia obserwatora ziemskiego słońce stało się światłem, które zacznie rządzić dniem na ziemi.

Zagadnienia te omawia szerzej Charles T. Russell w książce „Nowe stworzenie”, rozdział 1. Omawia przy okazji jedną z popularnych wtedy teorii kosmogonicznych: teorię powłok i pierścieni Isaaca Vaila. Dziś są inne, lecz podobne wyjaśnienia wśród wierzących Biblii naukowców (zakładające jakieś formy katastrofizmu geologicznego). Z perspektywy Biblii warta szczególnego polecenia jest książka Paula S.L. Johnsona pt. „Stworzenie” do zamówienia na stronie Świeckiego Ruchu Misyjnego „Epifania”.

Co do chronologii biblijnej to jest to kwestia skrupulatnych wyliczeń prowadzonych na podstawie Pisma Świętego. Wyniki tych badań zawarte są w książce „Nadszedł czas” (dostępna do zamówienia w wersji papierowej na stronie wydawnictwa „Na Straży”). Dotyczą one jednak żyjącej już na Ziemi ludzkości, a nie czasu, który poprzedza stworzenie człowieka. Co do datowań geologicznych i węglowych nie jesteśmy specjalistami w tej dziedzinie i podkreślamy to od razu na „starcie”. Istnieje jednak dosyć duże grono naukowców, którzy wierzą Biblii i wysuwają bardziej „branżowe” argumenty. Tu np. jest lista „A Scientific Dissent from Darwinism” – spis naukowców, którzy są sceptyczni wobec darwinowskiej i neodarwinowskiej wersji historii. W Polsce działa też Polskie Towarzystwo Kreacjonistyczne.

Oto kilka myśli do rozważenia, dla tych, którzy chcieliby przemyśleć i przebadać sobie ten temat:

* Datowanie wielkich odkopanych cywilizacji sięga ZALEDWIE 3-5 tysięcy lat przed naszą erą. Pojawia się pytanie: Dlaczego nie ma cywilizacji starszych, np. sprzed 20 tysięcy lat pne?

* Zrozumienie metod datowania izotopowego nie jest łatwe, bo wymaga znajomości pewnych praw fizyki i reguł matematycznych. Sam schemat jest prosty: mierzymy w danej próbce proporcję c14/całego węgla i zgodnie z prawem połowicznego rozpadu „cofamy się w czasie” aż osiągniemy proporcję pierwotną. Wtedy wiemy, kiedy ciało zakończyło wymianę węgla z atmosferą. Jednak, ile wynosi ta „pierwotna proporcja”? Jakies szacunki oczywiście się robi, ale nie za bardzo wierzy się otrzymanym wynikom, bo te metody potwierdza się, czyli kalibruje, przy pomocy innych metod.

* Problem z metodą c14 ciekawie opisują autorzy filmu „Naukowy kreacjonizm a geologiczny zapis skamielin”. Sam film stworzyli ludzie wierzący w 24-godzinne dni twórcze, a także wieczne męki w piekle, więc nie jest to źródło zbliżone do nas lub samego pastora Russella, a jednak pewne argumenty są bardzo interesujące. Oto fragment narracji:

„Starożytna atmosfera musiała być pozbawiona promieniotwórczego izotopu węgla C14 – tworzy się on, gdy atmosferyczny azot jest bombardowany przez promieniowanie kosmiczne i przekształcany w radioaktywną postać węgla, której okres połowicznego rozpadu wynosi około 5700 lat. Węgiel C14 rozproszony jest w ziemskiej atmosferze w cząsteczkach dwutlenku węgla, poprzez proces fotosyntezy pojawia się w związkach organicznych i krąży w całym biologicznym ekosystemie na ziemi. Zawarty jest we wszystkich roślinach i zwierzętach w stałej proporcji względem zwykłego izotopu C12. Umierając roślina czy zwierzę zaprzestają oczywiście pobierania węgla C14 do swoich układow, więc jego ilość w tych układach zaczyna się zmniejszać, ponieważ atomy izotopu C14 w reakcji jądrowej zwanej rozpadem beta zamieniają się z powrotem w atomy azotu. Gdyby zalożyć, że poziomy zawartości węgla C14 w naturze były takie same w przeszłości, jak są obecnie to można by dokładnie określić wiek jakiejś skamieliny organicznej badając ilość węgla C14 w niej zawartą. Czy istnieje jakiś dowod na to, że atmosfera ziemi była kiedyś pozbawiona węgla C14? Wiadomo, że w złożach węgla kamiennego nie ma wlaściwie izotopu C14. Jest bardzo prawdopodobne, ze pokłady węgla powstały z roślinności, która została przykryta warstwami osadowymi w czasie potopu Noego, kiedy skropliło się sklepienie. Stąd nieobecność węgla C14 w tej roślinnosci jest ważnym faktem geologicznym przemawiającym za modelem ze sklepieniem.

Należy przy tym zaznaczyć, że jeżeli atmosfera była w przeszłości pozbawiona węgla C14 lub jeśli jego poziomy były zredukowane w latach tuż po skropleniu się sklepienia z oparów, to jakiekolwiek określenie wieku oparte na założeniu, że obecne poziomy węgla C14 istniały zawsze będą prowadziły do fałszywych wniosków sugerujących, że badany okaz jest dużo starszy niż jest w rzeczywistości. To niewątpliwie wyjaśnia pewne rozbieżności między datowaniem na podstawie zawartości węgla C14, a chronologią biblijną”

* Inne interesujący fakt, do którego nawiązują autorzy filmu, wskazuje, że biblijny Adam po 5 minutach swojego istnienia z wyglądu prawdopodobnie przypominał już dorosłego człowieka. Podobnie wino, które utworzył z wody Jezus, miało cechy starego, dojrzałego wina. To tylko pewne ciekawostki, które niewiele wnoszą do samego tematu, ale być może otwierają na nieco świeższe patrzenie jeśli chodzi o same dzieła twórcze?

* O ile nam wiadomo nie ma całkowicie niepodważalnych badań geologicznych i węglowych. Gdy wchodzimy w wielkie liczby (miliony) lat, to często przyjmuje się już wiele założeń i hipotetycznych tez. Z dużym stopniem prawdopodobieństwa można określić coś co było kilka tysięcy lat wstecz, a reszta to raczej domniemania. Co do Biblii to nie naucza ona o wieku Ziemi, ale o tym jak na już stworzonej Ziemi Pan Bóg rozpoczął proces stwarzania począwszy od DNIA PIERWSZEGO. Tematykę niepodważalności badań poszerza w kilku filmach Martin Lechowicz z serwisu Odwyk.

* Jak w powyższym cytacie z filmu „Naukowy kreacjonizm…” warto zwrócić uwagę, że w przyjmowanych przez większość współczesnych naukowców datowaniach przyjmuje się takie poglądy jak:
– aktualizm w geologii: „zasada geologiczna przyjmująca, że czynniki fizyczne i chemiczne oddziałujące na Ziemię i na skorupę ziemską, a zatem także procesy fizyczne i chemiczne, były w przeszłości podobne do dzisiejszych, co pozwala na podstawie współczesnych obserwacji określać przebieg dawnych procesów geologicznych” (wiki)
– naturalizm w biologii i filozofii: „pogląd ontologiczny w filozofii, według którego istnieje wyłącznie rzeczywistość materialna (natura), czasoprzestrzenna, bez zewnętrznej racji istnienia. Rzeczywistość duchowa albo nie istnieje albo jest sprowadzalna do natury (materii). Naturalizm tłumaczy całość zjawisk działaniem praw przyrody.” (wiki)

Biblia zakłada jakąś formę katastrofizmu geologicznego (być może po każdym z dni epokowych i na pewno ostatecznie w potopie), a także inteligentną Istotę, Stwórcę – Boga JHWH. Wielki wpływ istnienia Stwórcy jest zrozumiały, ale zwróciłbym uwagę na katastrofizm. Same badania i odkrycia, np. fauny i flory Syberii dawnych wieków (gdy żyły tam mamuty) wskazują na istnienie tam kiedyś klimatu dziś spotykanego blisko równika i na to, że zwierzęta zamarzły tam z niestrawionym posiłkiem w żołądkach. Wielu naukowców, jak Velikovsky i inni, przebadało ten temat i powróciło do katastrofizmu w geologii i kosmogonii Ziemi.

Zachęcamy wszystkich do dalszych rozważań i dociekań. Z punktu widzenia Biblii niezbędny jest pierwszy człowiek Adam – stworzony jako doskonały pod względem istoty i skłonności (bo nie charakteru, którego nie miał wyrobionego!). To za niego, a dopiero w nim: za nas wszystkich, umarł Pan Jezus – drugi doskonały człowiek. Na tym opiera się filozofia zbawienia w nauczaniu św. Pawła (porównaj: Rzymian 5:12-19, 1 do Koryntian 15:21-22).

O ile więc zakładamy, że mogło upłynąć bardzo dużo czasu od początku stwarzania wszechświata do stworzenia Ziemi, a także, że procesy twórcze na Ziemi trwały wiele lat, a nie siedem literalnych dni, to przekonani jesteśmy, że na początku Bóg stworzył jednego człowieka Adama i że biblijna historia ludzkości jest wiarygodna.

Mt 24:37-39 BT5 „A jak było za dni Noego, tak będzie z przyjściem [gr. parousia – obecność] Syna Człowieczego. Albowiem jak w czasie przed potopem jedli i pili, żenili się i za mąż wydawali aż do dnia, kiedy Noe wszedł do arki, i nie spostrzegli się, aż przyszedł potop i pochłonął wszystkich, tak również będzie z przyjściem [gr. parousia – obecność] Syna Człowieczego.”

Łk 17:26-27 BT5 „Jak działo się za dni Noego, tak będzie również za dni Syna Człowieczego: (27) jedli i pili, żenili się i za mąż wychodziły aż do dnia, kiedy Noe wszedł do arki; a przyszedł potop i wygubił wszystkich.”

Dni Noego są w Słowie Bożym zestawione z dnia Syna Człowieczego. Chodzi o obecność Jezusa czyli Jego paruzję i choć każdą obecność poprzedza przyjście, to jednak słowo 'przyjście’ w tych fragmentach zawężałoby ich znaczenie.

Tutaj chodzi o cały czas budowania arki i głoszenia Prawdy przez Noego otaczającemu go światu. Były oczywiście różne podejścia do tej sprawy, tak jak różne są podejścia świata, wierzących i wierzących w teraźniejszej prawdzie, którzy w „głębszej mowie proroczej poszukują swojego wzmocnienia”.

Jest wiele wersetów opisujących ten czas: 2 Piotra 3:4-9, 2 do Tymoteusza 3:1-5.

Dz 1:9 BT5 „Po tych słowach uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu.”

Opis mówi, że Pan został podniesiony, a obłok zabrał go od oczu uczniów, został wzięty w obłoku.

W Księdze Królewskiej 18 opisaną mamy historię Eliasza i króla Achaba, a także suszę i nadchodzący deszcz, który ogłosił wcześniej Eliasz. Sługa miał iść i wracać siedem razy, a dopiero za siódmym razem widać było mały obłok. Można to zestawić z listami naszego Pana do siedmiu zborów – 7 okresów rozwoju prawdziwego Kościoła. Dopiero 7 zbór – Laodycea – w czasie żniwa doczekał się małego początku.

Oczywiście, gdy myślimy o dniach Noego, to nie tyle patrzmy na sąsiadów – świat, ale patrzmy na samych siebie. Co robił Noe w dniach Noego? Musiał znaleźć i wybrać pierwsze drzewo, musiał zdecydować jakiej użyje siekiery, musiał ściąć pierwsze drzewo i popracować nad nim, potem kolejne i kolejne. Zanim Noe wszedł do arki, wprowadził tam wszystkie zwierzęta, zebrał żywność, przygotował arkę. A gdy już wszedł z całym dobytkiem i rodziną minął jeszcze tydzień nim deszcz zaczął padać.

Działalność naszego Pana i wiernych we wtórej obecności jest podobna do działalności Noego przed i w czasie potopu. Wszystko to napisano ku naszej nauce.

Będą pojawiać się różne próby, szczególnie na dwóch punktach:

– wierności

– cierpliwości

2Tm 3:1 BT5 „A wiedz o tym, że w dniach ostatnich nastaną chwile trudne.”

Osbserwujemy zbliżanie się kościołów i świata ekonomii pod patronatem papiestwa, wielu braciom brakuje iwary – i w Noego (w stworzenie i w potop), i w Paruzję Pana Jezusa. Obyśmy mieli dość siły, by umacniać wiarę swoją i tych, którzy są wokół nas.

Istota ludzka jest wyjątkowym stworzeniem Boga i dlatego nie jest w żadnym ewolucyjnym sensie spokrewniona ze zwierzętami. Człowiek składa się jednak z tych samych pierwiastków, tej samej materialnej substancji, co zwierzęta.

Bóg bowiem ukształtował zarówno zwierzęta, jak i człowieka z ziemi, z „prochu ziemi” (Księga Rodzaju 2:7,19):

„Ukształtował Pan Bóg człowieka z prochu ziemi i tchnął w nozdrza jego dech życia. […] Utworzył więc Pan Bóg z ziemi wszelkie dzikie zwierzęta i wszelkie ptactwo niebios.”

Według Księgi Rodzaju stworzenia morskie, latające i lądowe rozwinęły się i przystosowały do swoich środowisk na długo przed pojawieniem się na scenie człowieka, stworzonego na „obraz” Boga (Rodzaju 1:26-27, [1]). (Ten fakt przypadkowo lub z innego powodu zgodny jest z tą częścią teorii ewolucji, która stawia człowieka jako ostatni etap rozwoju w łańcuchu życia.)

Istnieje wiele podobieństw pomiędzy istotami „niższymi” a człowiekiem. Niektóre z nich to oddychanie tlenem, powtarzająca się potrzeba jedzenia i wody, wydalanie odpadów czy potrzeba snu. Są też podobieństwa anatomiczne i szkieletowe (homologi), podyktowane wykonywaniem funkcji, takich jak chwytanie, chodzenie, oddychanie czy widzenie. Te podobieństwa morfologiczne i te, które znaleźć można w informacji genetycznej, wspólnej dla wszystkich istot żywych, zgadzają się ze stwierdzeniem, że człowiek powstał z otaczającego go „prochu ziemi”.

Zasadnicza jednak różnica między zwierzętami, które go poprzedzały, a samym człowiekiem, jest ogromna. Dzięki wysokiej złożoności mózgu człowiek posiada zdolności intelektualne i emocjonalne, które znacznie przewyższają możliwości występujące w świecie zwierząt. Wyobraźnia człowieka; jego samoświadomość (świadomość, że żyje i kim jest); jego racjonalne myślenie; rozumienie humoru, muzyki czy literatury; zdolność do miłości gotowej do poświęceń (w przeciwieństwie do miłości instynktownej); umiejętność mówienia i – co ciekawe – umiejętność formowania i przewidywania wyrażanych myśli przed ich wypowiedzeniem; wszystko to (i wiele więcej) należy tylko do samego człowieka. Pod tymi ważnymi względami człowiek został stworzony na „obraz” Boga.

Wmieszała się w to oczywiście klątwa. Człowiek jest teraz upadły i niedoskonały, przez co stał się tylko niewyraźnym obrazem tego początkowego stanu, do którego zaprojektował go Bóg.

Przestudiowanie obecnego stanu człowieka i wyciąganie wniosku, że nie może być żadnego Boga-Stwórcy, bo najwyraźniej nie wykonał zbyt dobrej pracy przy stwarzaniu człowieka, to jak osądzanie architekta na podstawie opuszczonego i zarośniętego chwastami budynku.

_____
Źródło: „The Common Descent of Man”, UK Bible Students, 2011.

[1] Księga Rodzaju 1:26-27 – „Potem rzekł Bóg: Uczyńmy człowieka na obraz nasz, podobnego do nas i niech panuje nad rybami morskimi i nad ptactwem niebios, i nad bydłem, i nad całą ziemią, i nad wszelkim płazem pełzającym po ziemi. I stworzył Bóg człowieka na obraz swój; Na obraz Boga stworzył go. Jako mężczyznę i niewiastę stworzył ich.”

Dr Robert Millikan przy pracy

Poniższy tekst przedrukowujemy za książką pt. „Bóg” autorstwa Paula S.L. Johnsona. Jest to fragment artykułu pt. „Bóg naukowca”, opublikowany pierwotnie w czasopiśmie Collier’s „The National Weekly” z dnia 24 października 1925 roku, na podstawie wywiadu z dr. Milikanem.

Robert Andrews Millikan (ur. 22 marca 1868 w Morrison, Illinois, zm. 19 grudnia 1953 w San Marino, Kalifornia) – amerykański fizyk, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1923 za wyznaczenie ładunku elementarnego i prace nad zjawiskiem fotoelektrycznym.

„Nie potrafię wyjaśnić, dlaczego żyję i nie jestem martwy. Fizjologowie mogą mi wiele powiedzieć o mechanicznych i chemicznych procesach mojego ciała, lecz nie potrafią powiedzieć, dlaczego żyję. Czy jednak nie byłoby zupełnym absurdem, gdybym zaprzeczył, że żyję? Nasza naukowa wiedza w porównaniu z tym, co wiedzieliśmy sto lat temu, jest bardzo wielka, lecz porównana z tym, co pozostaje do poznania, jest znikoma. Mapa ziemi miała kiedyś na sobie wiele dużych, pustych miejsc oznaczonych „niezbadane”. Obecnie jest ich bardzo niewiele. Mapa nauki wciąż pozostaje wielkim pustym arkuszem z pojedynczymi kropkami tu i tam, by pokazać, co zostało zbadane. Im bardziej badamy, tym bardziej widzimy, jak bardzo daleko jesteśmy od prawdziwego zrozumienia tego wszystkiego i tym wyraźniej widzimy, że w samym fakcie uznania naszej ignorancji i skończoności uznajemy istnienie Czegoś, jakiejś Mocy, Istoty, w której i z powodu której żyjemy, poruszamy się i istniejemy – Stwórcy, bez względu na to jak byśmy Go nie nazwali. Nie interesuje mnie zbytnio to, czy moja idea tego Stwórcy dokładnie zgadza się z waszą; „Izali tajemnice Boże wybadasz?” Zarówno wasze wyobrażenia, jak i moje z natury rzeczy muszą być mgliste i nieokreślone.

„Najmniej jestem skłonny do spierania się z kimś, kto uduchawia naturę i twierdzi, że dla niego Bóg jest duszą wszechświata, ponieważ duch, osobowość i wszystkie te abstrakcyjne pojęcia, jakie mu towarzyszą, takie jak miłość, obowiązek i piękno – istnieją dla was i dla mnie tak samo jak żelazo, drewno i woda. Pod każdym względem są one równie realne dla nas jak przedmioty fizyczne, których dotykamy. A zatem nikt nie może przedstawiać natury jako pozbawionej tych przymiotów, które są częścią waszego i mojego doświadczenia i o których wy i ja wiemy, że są w naturze. Jeśli zatem w waszych wyobrażeniach identyfikujecie Boga z naturą, z konieczności musicie przypisywać Mu świadomość i osobowość, a dokładniej nadświadomość i nadosobowość. Nie można poddawać natury syntezie, a pomijać jej najważniejsze przymioty. Nie można też usunąć tych możliwości z natury, bez względu na to, jak daleko cofniecie się w czasie. Innymi słowy, taki materializm, jaki jest powszechnie rozumiany, jest całkowicie absurdalną i irracjonalną filozofią, i w ten sposób jest traktowany przez większość myślących ludzi.

„Nie usiłując zatem iść dalej w definiowaniu tego, co z natury rzeczy jest niedefiniowalne, pozwólcie, że powtórzę moje przekonanie, że chociaż możecie nie wierzyć w jakieś konkretne wyobrażenie Boga, któremu ja mogę chcieć dać wyraz, i chociaż niewątpliwie prawdą jest, że wiele z naszych pojęć jest niekiedy dziecinnie antropomorficznych, każdy kto na tyle kontroluje swe władze umysłowe, by uznać swą niezdolność do zrozumienia problemu istnienia – pochyli głowę w obecności Natury, jeśli wolicie, Boga, jak ja bym to określił – który stoi za tym wszystkim i którego przymioty są częściowo nam w tym objawione, tak że boli mnie tak samo jak Kelvina, gdy 'słyszę prymitywnie ateistyczne poglądy wyrażane przez ludzi, którzy nigdy nie poznali głębszej strony istnienia’. Pozwólcie więc, że od tej pory będę używał słowa Bóg do opisywania tego, co stoi za tajemnicą istnienia i co nadaje mu znaczenie. Myślę, że nie zrozumiecie mnie zatem źle, kiedy powiem, że nigdy nie spotkałem myślącego człowieka, który nie wierzyłby w Boga.

„To, jak niewiele wiemy o ostatecznej naturze rzeczy, jest znamiennie pokazane w zmianach naszych pogladów, jakie nastąpiły w okresie minionych trzydziestu lat. Gdy w roku 1893 rozpoczynałem moją pracę dyplomową, byliśmy pewni, że fizyczne podstawy świata są zbudowane z około 70 niezmiennych i niezniszczalnych pierwiastków. Czyniliśmy także wyraźne rozróżnienie między fizyką materii a fizyką eteru. Wierzyliśmy w zachowanie energii, zachowanie masy oraz w zachowanie pędu. Dokładnie wiedzieliśmy, w jaki sposób przy pomocy tych zasad poruszał się wszechświat. Teraz jednak jesteśmy tego o wiele mniej pewni niż wtedy. W 1895 roku pojawiły się promienie X jako absolutnie nowe zjawisko, a potem przyszła radioaktywność, która pokazała nam, że 'pierwiastki’ wcale nie są ostatecznymi rzeczami, że atomy stale podlegają zmianom i że nie są niezniszczalne. Teraz wydaje się, że prawa elektromagnetyczne nie mają zastosowania w interakcji elektronów wewnątrz atomów. Einstein doszedł do wniosku, że masa i energia to terminy wymienne, i teraz wszyscy zgadzamy się, że wcześniejsze rozróżnienie między zjawiskami materialnymi, elektrycznymi i eterowymi musi być odrzucone. Jestem zatem bardzo ostrożny w twierdzeniu, że nasze obecne naukowe pojęcia i hipotezy będą trwały wiecznie, a jeszcze bardziej ostrożny jestem w czynieniu dogmatycznych stwierdzeń za lub przeciw na polu religii, polu – które jak się zgodnie uważa – leży poza regionem, w którym możliwa jest wiedza intelektualna.

„Tyle mogę na pewno stwierdzić: mianowicie, że nie ma żadnej naukowej podstawy do odrzucenia religii. W mojej ocenie nie ma też żadnego powodu dla konfliktu między nauką a religią, ponieważ ich pola są całkowicie różne. Ludzie, którzy bardzo niewiele wiedzą o nauce, oraz ludzie, którzy bardzo niewiele wiedzą o religii, rzeczywiście wdają się w kłótnie, a przyglądający się temu sądzą, że między nauką a religią istnieje konflikt, podczas gdy konflikt istnieje tylko między dwoma różnymi rodzajami ignorancji. Pierwszy ważny spór tego rodzaju powstał wokół Kopernika, który prezentował swą teorię, że Ziemia nie jest płaską płaszczyzną ani centrum wszechświata, lecz w rzeczywistości jest tylko jedną z wielu małych planet wirujących raz dziennie wokół osi i krążących raz w roku wokół Słońca. Kopernik był księdzem – kanonikiem katedry – i przede wszystkim był człowiekiem religii, nie nauki. Wiedział, że podstawy prawdziwej religii nie leżą tam, gdzie mogą im zaszkodzić jakiekolwiek odkrycia naukowe. Był prześladowany nie dlatego, że sprzeciwiał się naukom religii, lecz dlatego, że według jego teorii człowiek nie był centrum wszechświata, a wielu egoistom bardzo nie podobała się ta wiadomość. …

„Przez wiele lat twardo wierzyliśmy, że Słońce to jedynie białe z gorąca ciało, które stopniowo się ochładza. Teraz wiemy, że gdyby takim po prostu było, ostygłoby już dawno temu. Szukamy więc źródła jego stałego zapasu ciepła i skłaniamy się ku poglądowi, że jest to wynikiem jakiejś formy zmiany subatomowej. Nasze odkrycia w tej dziedzinie są równie rewolucyjne, jak odkrycia Kopernika, lecz nikt nie myśli o nich jako o antyreligijnych. Niemożliwość jakiegokolwiek konfliktu między prawdziwą nauką a prawdziwą religią staje się oczywista, kiedy przyjrzymy się celom nauki i celom religii. Celem nauki jest rozwijanie bez uprzedzeń i jakichkolwiek założeń wstępnych wiedzy o faktach, prawach i procesach natury. Z drugiej strony, jeszcze ważniejszym zadaniem religii jest rozwijanie sumienia, ideałów i aspiracji ludzkości.

„Wielu z naszych wielkich naukowców było w rzeczywistości ludźmi o głębokich religijnych przekonaniach i życiu. … 'Uważam, że im dokładniej jest badana nauka, tym dalej odwodzi nas ona od czegokolwiek zbliżonego do ateizmu’. A także: 'Jeżeli myślicie wystarczająco mocno, nauka zmusi was do wiary w Boga, która jest podstawą każdej religii. Stwierdzicie, że nie jest ona przeciwna, lecz pomocna dla religii’. Weźmy innych wielkich czołowych naukowców – Sir Isaac Newton, Michael Faraday, James Clerk-Maxwell, Louis Pasteur. Wszyscy ci ludzie byli nie tylko religijni, lecz także wiernymi członkami swych społeczności. Najważniejszą rzeczą na świecie jest bowiem wiara w wartości moralne i duchowe – wiara, że istnienie ma jakieś znaczenie – wiara, że dokądś podążamy! Ludzie ci raczej nie byliby tak wielkimi, gdyby brakowało im tej wiary ….”.

Nie jest czymś nieprawdopodobnym, że kiedyś być może będziemy w stanie robić w naszych laboratoriach to, co Słońce robi w swoim laboratorium. Można zatem wyobrazić sobie, że gdyby nauka otrzymała taką szansę, mogłaby przemienić ten świat za życia jednego pokolenia. Jednak w jakim celu? Bez moralnego wsparcia religii, bez ducha służby, który jest istotą religii – nasze nowe władze byłyby jedynie środkami naszego zniszczenia.

***

Istnieje Bóg, tak mówi cała przyroda,
poprzez ziemię, powietrze, morza i niebiosa.
Patrzcie! Z chmur jawi się Jego chwała,
gdy wstają pierwsze promienie poranka.

Wschodzące słońce, spokojne i jasne,
rozciąga swój krąg po całym szerokim świecie;
literami światła wypisuje
pełne chwały imię potężnego Stwórcy.

O, wy ciekawe umysły, które przemierzacie
i śledzicie cuda stworzenia;
uznajcie ślady waszego Boga
i pokłońcie się Mu, i uwielbiajcie.

Jest oko, które nigdy nie zasypia
pod skrzydłami nocy;
jest ucho, które nigdy się na zamyka,
gdy opadną promienie światła.

Jest ramię, które nigdy się nie męczy,
gdy ludzkiej siły już nie starcza;
jest miłość, która nigdy nie zawodzi,
gdy obumiera ta ziemska.

O, zmęczone dusze, przybite troskami,
ufajcie w Jego pełną miłości moc;
którego oczy śledzą wasze wszystkie drogi,
przez całą ciemną i głuchą noc.

Którego ucho czułe jest na płacz,
którego łaska jest zupełna i darmowa;
którego pociecha jest zawsze blisko,
w waszych wszystkich smutkach.

Przybliżcie się do Niego w modlitwie i uwielbieniu,
polegajcie na Jego pewnym słowie;
uznawajcie Go na waszych wszystkich drogach,
waszego wiernego, miłującego Pana.

***

Proroctwo Izajasza z 35 rozdziału:

Niech się rozweseli pustynia i spieczona ziemia;
niech się rozraduje i zakwitnie step!
Niech jak złotogłów bujnie zakwitnie i weseli się,
niech się raduje i wydaje radosne okrzyki!
Chwała Libanu będzie mu dana,
świetność Karmelu i Saronu;
ujrzą one chwałę Pana, wspaniałość naszego Boga.
Wzmocnijcie opadłe ręce i zasilcie omdlałe kolana!
Mówcie do zaniepokojonych w sercu:
Bądźcie mocni, nie bójcie się!
Oto wasz Bóg! Nadchodzi pomsta, odpłata Boża!
Sam On przychodzi i wybawi was!
Wtedy otworzą się oczy ślepych,
otworzą się też uszy głuchych.
Wtedy chromy będzie skakał jak jeleń
i radośnie odezwie się język niemych,
gdyż wody wytrysną na pustyni i potoki na stepie.
Rozpalona ziemia piaszczysta zmieni się w staw,
a teren bezwodny w ruczaje;
w legowisku szakali będzie miejsce na trzcinę i sitowie.
I będzie tam droga bita, nazwana Drogą Świętą.
Nie będzie nią chodził nieczysty;
będzie ona tylko dla jego pielgrzymów.
Nawet głupi na niej nie zbłądzi.
Nie będzie tam lwa
i zwierz drapieżny nie będzie po niej chodził,
tam się go nie spotka.
Lecz pójdą nią wybawieni.
I wrócą odkupieni przez Pana,
a pójdą na Syjon z radosnym śpiewem.
Wieczna radość owionie ich głowę,
dostąpią wesela i radości, a troska i wzdychanie znikną.

Drodzy Bracia, drogie Siostry! Czy macie takie pieśni, które chętnie byście dodali do śpiewnika, żeby częściej do nich wracać? Jakie by to były pieśni? Dla mnie na pewno jedną z nich byłaby „Cudowna Boża łaska”. I taki też będzie temat dzisiejszych rozważań: Cudowna Boża łaska. Pewnie znacie tę pieśń. W oryginale angielskim tytuł brzmi: „Amazing Grace” i choć polskie słowa nie są dokładnym i dosłownym tłumaczeniem, to jednak oddają ducha tej pieśni:

Pierwsza zwrotka w języku angielskim brzmi bardzo przejmująco:

Te poruszające słowa budzą pytania kto napisał taką pieśń. A był to żyjący w XVIII wieku John Newton. Kiedy w 1725 roku przyszedł na świat, jego pobożni rodzice nie sądzili, że jego życiorys będzie tak dziwny. Oto mając zaledwie 11 lat zaciągnął się jako majtek na jeden z okrętów, na którym pływał przez kolejne 4 lata. Kiedy napisze o tych 4 latach wiele lat później, napisze tak: „Z czasem stałem się tak zepsutym człowiekiem, iż wywierałem negatywny wpływ na wszystkich wokoło” Czy potraficie sobie wyobrazić młodego człowieka między 11 a 15 rokiem życia, że może o sobie powiedzieć, że stał się tak zepsutym człowiekiem, iż wywierał negatywny wpływ na wszystkich? Trudno w to uwierzyć, ale tak właśnie opisuje to Newton. Kiedy wrócił na ląd został wcielony do marynarki wojennej, skąd zdezerterował, a kiedy po dwóch latach ponownie go odnaleziono, za karę nie tylko skuto go w kajdany, wymierzono mu karę chłosty, ale zesłano go też na statek przewożący niewolników, aby tam przez kolejne lata odsłużył to, przed czym chciał uciec w wojsku. Po latach napisze on, że ten czas, który spędził na statkach niewolniczych spowodował, ze stał się całkowicie bezbożnym człowiekiem, bluźniercą i złoczyńcą. Opisywał straszne rzeczy, które działy się z niewolnikami i niewolnicami: morderstwa, gwałty, bicie i głodzenie. Newton nie tylko to oglądał, ale i czynnie brał w tym udział.

fot. John Elder

Ale gdzieś tam daleko w Anglii ciągle jego ojciec pamiętał o nim, prawie codziennie przychodził do portu, prosił kapitanów statków, aby odnaleźli jego syna, który w końcu odnalazł się w Afryce, gdzie pracował dla handlarza niewolników i sam był nawet przez rok niewolnikiem u Afrykanów. W 1747 roku kiedy John miał zaledwie 22 lata, kapitan jednego ze statków niewolniczych zawinął do portu w Sierra Leone i marynarze odnaleźli Johna, wręcz przymusili go, aby wsiadł na okręt i popłynął z nimi z powrotem do Anglii do Liverpoolu. Droga była długa, szukał jakiegoś zajęcia dla siebie, pewnego dnia znalazł książkę „O naśladowaniu Chrystusa”, zaczął ją czytać, ale treść była da niego tak nudna, że rzucił ją w kąt. Kilka dni później rozszalała się na morzu straszliwa burza, właściwie kapitan i cała załoga straciła już nadzieję, że zostaną uratowani, kiedy walczyli z żywiołem, o dziwo John zaczął wołać do Boga w modlitwie o ratunek. Po latach napisze: zrozumiałem wtedy, że istnieje Bóg, który słyszy modlitwy i odpowiada na nie, ale nie mam pojęcia dlaczego Pan właśnie mnie wybrał, aby okazać swoje miłosierdzie, powrócił do Anglii, kilka lat po swoim nawróceniu porzucił morze, stał się człowiekiem, który zaczął pisać pieśni, studiował bardzo gorliwie Pismo Święte, stał się niepłatnym kaznodzieją, a w wieku 39 lat objął jedną z parafii kościoła anglikańskiego w Anglii, w której służył prawie do końca życia. Często ubierał się w swój marynarski czarny płaszcz, szedł do ludzi potrzebujących pomocy, opowiadał historie swego życia, ale przede wszystkim o tej niesamowitej łasce, która ze strasznego grzesznika uczyniła go dzieckiem Bożym. Kiedy 21 grudnia 1807 roku umierał w wieku 82 lat jego ostatnie słowa, które wypowiedział, brzmiały: „jestem wielkim grzesznikiem, a Chrystus jest wielkim zbawicielem”. Poprosił też, aby na jego nagrobku napisano słowa: „John Newton – kaznodzieja. Niegdyś bezbożnik i libertyn, handlarz niewolników w Afryce. Przez obfite miłosierdzie naszego Pana i Zbawiciela Jezusa Chrystusa zachowany, odrodzony, obdarzony przebaczeniem i wyznaczony do głoszenia ewangelii, którą tak długo usiłował niszczyć.”

Znamy z Pisma Świętego innego człowieka, który długo usiłował niszczyć ewangelię i jej sług. To Szaweł z Tarsu, znany później jako apostoł Paweł. Człowiek, który prześladował pierwotny kościół, wtrącał chrześcijan do więzienia, a wreszcie uczestniczył w kamienowaniu Szczepana. Dzieje Apostolskie notują (9:1), że w drodze do Damaszku „dyszał jeszcze groźbą i chęcią mordu uczniów Pańskich”.

Pan Jezus stanął mu jednak na drodze i objawił mu Bożą łaskę dla niego i misję, by ogłosić tę łaskę drugim. Wiele lat później Dzieje 20:24 notują słowa Pawła: „Lecz ja zgoła nie cenię sobie życia, bylebym tylko dokończył biegu i posługiwania, które otrzymałem od Pana Jezusa: [bylebym] dał świadectwo o Ewangelii łaski Bożej.”

Czemu „łaska” jest tak ważna dla Pawła, że uważa ją za wartą więcej od jego życia? Czemu dla jej głoszenia decydował się na znoszenie cierpienia, na chłosty, więzienia, trudy, nieprzespane noce, kamienowania i zmagania z demonami i fałszywymi braćmi? Co to jest Boża „łaska” i jakie są jej przejawy?

Otwórzmy list apostoła Pawła do Tytusa 2:11-14.

Werset 11 – „Albowiem objawiła się łaska Boża, zbawienna dla wszystkich ludzi”

Poza pieśnią ten werset jest podstawą naszego wykładu. Łaska Boża zbawienna wszystkim ludziom. Nie ma tutaj wyjątku. Wszyscy ludzie mają być objęci zbawienną łaską.

Następne trzy wersety mówią coś szczególnego: „[12] Nauczając [lub: ćwicząc] nas, abyśmy wyrzekli się bezbożności i światowych pożądliwości i na tym doczesnym świecie wstrzemięźliwie [lub: trzeźwo], sprawiedliwie i pobożnie żyli, [13] oczekując błogosławionej nadziei i objawienia chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Chrystusa Jezusa, [14] który dał samego siebie za nas, aby nas wykupić od wszelkiej nieprawości i oczyścić sobie lud na własność, gorliwy w dobrych uczynkach.”

Boża łaska jest zbawienna dla wszystkich ludzi, ale obecnie ćwiczy tylko niektórych ludzi. Apostoł podaje, że „ćwiczy nas”, a nie wszystkich ludzi, abyśmy się wyrzekli bezbożności i światowych pożądliwości i na tym doczesnym świecie trzeźwo, sprawiedliwie i pobożnie żyli.
Ci, którzy to zrobią, maja być „wykupionym” na własność ludem Jezusa.

Wydaje się, że ta garstka, to ci sami, o których modlił się Pan Jezus, jak mamy to zapisane w Ew. Jana 17:14-15 – „Ja dałem im słowo twoje, a świat ich znienawidził, ponieważ nie są ze świata, jak ja nie jestem ze świata. Nie proszę, abyś ich wziął ze świata, lecz abyś ich zachował od złego.” i werset 20 – „nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy przez ich słowo uwierzą we mnie.”

Garstka tych, którzy zobaczyli Bożą łaskę i z powodu umiłowaniu jej zaczęli poddawać się zmianom, których pragnie Bóg. Tytusa 2:13 mówi, że mają oni oczekiwać spełnienia nadziei i objawienia się wielkiego Boga i zbawiciela, Jezusa Chrystusa.

John Newton pisał, że „łaska” to cudny lub miły dźwięk. Myślę jednak, że przynajmniej w języku polskim słowo to jest rzadko używane i zapomniane. Na pewno zaś zapomniana jest wartość i znaczenie tego słowa. Kiedy więc czytamy Biblię możemy nie dostrzec piękna i siły tego słowa. A przecież to znaczenie słowa „łaska” jest cudowne, a nie tylko samo brzmienie polskiego słowa „łaska”, angielskiej – „grace” czy greckiej – „Charis.”

Definicja biblijnej łaski to „przychylność i wspaniałomyślność w uczuciach i czynach okazywana szczególnie tam, gdzie nie jest zasłużona”. Jako synonim dla przychylności moglibyśmy podać życzliwość, a wspaniałomyślność to inaczej dobroć i wielkoduszność.
(Wyprzedzanie słów innej osoby,by w czymś jej usłużyć, dać coś z siebie)

Jeżeli z serca dajemy żebrakowi pieniądze to jest to łaska. Ten człowiek często na to nie zasłużył, zwłaszcza, gdy ma palce żółte od papierosów i gdy ktoś widział go wcześniej pijanego. Nie zasłużył na to, ale czasami otrzymuje jakiś datek. Same dobre uczucia to jeszcze nie „łaska”, bo „łaska” to niezasłużona życzliwość w myślach i czynach.
(Rzucenie komuś pieniędzy, ale bez dobrych uczuć tej osoby to też nie „łaska”, o której mówimy. Jest to współczesne „zrobienie komuś łaski”, ale nie ma tu „niezasłużonej życzliwości i dobroci w uczuciach”.)

(Nawiasem mówiąc to samo działa z innymi cechami. Np. sama cześć dla Boga to jeszcze nie pobożność. Do czci trzeba dodać sumienność w wykonywaniu tej czci, aktywności, gorliwości, wytrwałości… Same życzliwe uczucia dla braci i ludzi wokół to jeszcze nie miłość braterska. Do życzliwych uczuć trzeba jeszcze dodać sumienność, by te uczucia wcielać w życie. Dlatego prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie – bo to nie ci, którzy tylko żywią dobre uczucia, ale ci, którzy działają zgodnie z tymi uczuciami)

Bóg okazał swoją przychylność dla nas, swoją „łaskę”, bo dał swojego Syna na świat. (Syn też okazał tę samą „łaskę”, bo chętnie podjął się tej misji). „Wyniszczył samego siebie, by stać się człowiekiem” (Na ziemi zdecydował się na cierpienie i krzyż dla nas) Nie zasłużyliśmy na zbawienie. Jak mówi o tym Rzym. 5:6 – „Chrystus bowiem, gdy jeszcze byliśmy słabi, we właściwym czasie umarł za bezbożnych.” i w. 8 – „Bóg okazuje nam swoją miłość przez to, że gdy jeszcze byliśmy grzesznikami, Chrystus za nas umarł.”

Łaska Boża jest zbawienna dla wszystkich ludzi, bo Jezus Chrystus oddał życie za każdego (wyraźnie podaje to np. Żyd. 2:9 – „Widzimy natomiast Jezusa, który mało od aniołów był pomniejszony, chwałą i czcią ukoronowanego za cierpienia śmierci, iż z łaski Bożej za wszystkich zaznał śmierci). To jest „łaska”, bo sprawiedliwość nie wymusza na Bogu zbawienia wszystkich ludzi. To nie jest obowiązek ze strony Boga.

Tak samo sprawiedliwość nie wymagała od Boga powołania jakichkolwiek ludzi, ich przyprowadzenia przez Boga do Chrystusa i dalszej przychylności, którą Bóg im okazał. W naszych sercach rodzi się wdzięczność, gdy zaczynamy rozumieć, że to wszystko, co Bóg dla nas robi to niezasłużony prezent z nieba. Biblia pokazuje nam też, że Boża łaska jest zawsze dla niegodnych, że nie możemy się jej domagać.

Wielu ludzi narzeka na Bożą łaskę. Jedni narzekają na deszcz, a inni na słońce, na starość, na śmierć. Czy jednak według Pisma Świętego jako ludzie zasługujemy na ładną pogodę i na zdrowie? Czy zastanawiamy się na co zasługuje człowiek według Bożej sprawiedliwości?

Myślę, że Boża łaska nie jest rozumiana, bo nie jest rozumiana Boża sprawiedliwość. Chrześcijanie myślą czasami, że jeśli są przeciętne dobrymi ludźmi – nie popełniają ciężkich grzechów – to podobają się Bogu i zasługują przez to: – na ładną pogodę, – na zdrowie, – na szczęście w miłości, – na dobrą pracę, – na dobrych sąsiadów.

Ich zdaniem oni są „sprawiedliwi”, a  Bóg ma obowiązek lub przynajmniej „powinien” dawać im to czego chcą,jeśli jest dobry i sprawiedliwy.

Ale u Boga sprawiedliwość to pełna doskonałość. Każdy niesprawiedliwy czyn to dowód grzechu, a czy ktoś z nas wcale nie grzeszy? Ani czynem, ani słowem, ani myślą? Jeśli grzeszymy to jesteśmy grzesznikami. Szukamy więc w Biblii co Biblia mówi o grzechu i  grzesznikach. Rzymian 6:23 – „Zapłatą bowiem za grzech jest śmierć.” To właśnie nam się należy jako grzesznikom – śmierć. (Nie ładna pogoda, nie zdrowie, nie dobra praca, ale śmierć) Ale ten werset nie kończy się na tym. Dalej mówi: „Ale darem łaski Boga jest życie wieczne w Jezusei Chrystusie, naszym Panu.”

Sprawiedliwość domaga się uśmiercania potomków adamowych w nieskończoność, bo na to włąśnie zasługują. Adam miał prawo do życia i prawa życiowe (a więc do zdrowia, szczęścia i owoców swojej pracy), ale utracił te prawa przez grzech. My jako dzieci Adama urodziliśmy się już bez tych praw. Ale „łaska Boża” daje zapłatę sprawiedliwości. Jezus miał prawo do życia jako człowiek i ludzkie prawa życiowe, bo był naprawdę sprawiedliwy, ale oddał je na rzecz Adama (a więc i jego dzieci, które straciły wszystko w Adamie i mają to odzyskać w Chrystusie). Dlatego my dziś cieszymy się nadzieją życia wiecznego i sszczęścia, ale nie na mocy naszej sprawiedliwości tylko łaski Bożej i okupu Chrystusa, bo Chrystus umarł sprawiedliwy – za niesprawiedliwych (Rzymian 5:12,15, 18-19)

Z punktu widenia sprawieldiowści, zasługujemy na śmierć więc Bóg nie ma obowiązku czegokolwiek nam dawać i my nie możemy nic dać w zamian za „łaskę”. Problemy w tym, że ludzie nie widzą swojego stanu w ten sposób. Nie rozumieją, że tylko łaska w Jezusie może im pomóc.

Poza tym duch tego świata nie jest jednak nastawiony na przyjmowanie i dobrą ocenę „łaski”. Dziś nie chcemy „łaski”. Gdy ktoś zrobi coś dla kogoś bezinteresownie, pojawia się często podejrzliwość. Gdy ktoś nam pomoże szybko chcemy zrobić „coś za coś”, dobry uczynek innych traktujemy jako nasz dług, woli od razu zapłacić ,rozliczyć się.

Dzisiejsze media i reklamy jako wzorce dają niezależność i zarozumiałość („Jesteś tego warta”, „Zasługujesz na więcej”). Słyszymy dzieci, które mówią do rodziców: „wy mi łaski nie zrobiliście, że ja żyję” (albo: ja się nie prosiłem na ten świat). We wzajemnych stosunkach dorosłych też mało jest czystej życzliwości. Rządzi kapitalizm, w którym nawet miłe słowa i miłe gesty to często gra pozorów i wymiana handlowa. Wszystko musi mieć swoją „cenę”, więc brakuje miejsca na „łaskę”.

Nawet chrześcijaństwo nie rozumie za bardzo ani sprawiedliwości Bożej ani „łaski”. Są jednak ludzie, którzy czują ciężar grzechu i potrzebują wyzwolenia i pokoju z Bogiem, szukając więc innych sposobów niż „łaska Boża”
– Luter szukał sposobu na pokój z Bogiem w dobrych uczynkach (bardzo długo)
– Tetzel proponował kupienie odpustu
– niektórzy myślą, że wychwalanie imienia Bożego we właściwej formie (np. Jehowa lub Jahwe) i głoszenie o tym może przynieść zbawienie (światu od domu do domu)
– inni wskazują na prawo Mojżeszowe, na przestrzeganie sabatu i niejedzenie wieprzowiny jako najpewniejszą drogę (adwentyści)
– niektórzy sądzą, że pomoże zadana przez księdza pokuta lub pielgrzymka do świętego miejsca, może niejedzenie mięsa w piątek
– niektorzy myślą, że chodzi o uznawanie ziemskiego wodza i działanie zgodnie z nim

Luter nie poczuł ulgi, gdy starał się w pełni wykonać regułę swojego zakonu ani wtedy, gdy odbył pielgrzymkę do Rzymu i modlił się tam pod relikwiami. Pomogło mu zrozumienie, że o własnych siłach nie może się zbawić i że zbawienie jest z łaski Bożej wyłącznie przez wiarę w Jezusa Chrystusa.  Uwierzył i został zbawiony.

Nasze ręce przed Bogiem są puste. Jednak chwila, gdy to uznamy, może być zbawienna. Jest tak, ponieważ Jezus umarł za bezbożnych i przyszedł jako lekarz do chorych, po to, by ich uleczyć. Przyszedł do upadłych, po to, by postawić ich na nogi. To dlatego Ewangelia zestawia pewnego siebie faryzeusza i bijącego się w piersi celnika. Mamy uczyć się z tego, że nie wielkość grzechu, ale nasze nastawienie do grzechu się liczy. Nasze pragnienie pokuty i uzyskania „łaski”, świadomość tego, że „sami” nie umiemy być sprawiedliwi, że bez Jezusa i jego pomocy nie damy sobie rady. Tego właśnie pragnie z naszej strony Bóg. Naszego poczucia własnego upadku, potrzeby „łaski Bożej” i wdzięczności za tę łaskę.

Popatrzmy na „łaskę” jaką okazuje nam Jezus, a będziemy mieli śmiałość, by do niego przyjść (w pokucie) tacy, jak jesteśmy, nie zasługujący w niczym na „łaskę”, ale z wiarą, że z powodu jego miłości i tak ją uzyskamy. Zachwyca nas postawa ks. Kolbego, który w obozie w Oświęcimiu dobrowolnie wziął na siebie wyrok śmierci współwięźnia. Poprosił, by wyrok wykonano na nim. A przecież dokładnie to samo, a raczej o wiele więcej, zrobił dla nas Jezus. Ks. Kolbe przedłużył życie więźnia i dał mu szansę przetrwania przez kolejne lata. Ofiara Jezusa pokonuje śmierć i zapewnia nam zmartwychwstanie i szansę otrzymania życia wiecznego. Z punktu widzenia okupu człowiek Jezus kładzie się w trumnie za każdego z nas, po to, by każdy z nas mógł z tej trumny wyjść.

Nasza wiara to przyjęcie „Bożej łaski”. To chwycenie się okupu i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa jako Bożego zbawienia. Po przerwie chciałbym przedstawić 7 różnych działań cudownej (zbawiennej) Bożej łaski dla człowieka. Teraz jednak chcę jeszcze zwrócić uwagę, że „łaska” potrzebuje „aniołów”, którzy będą ją ogłaszali. Ci „aniołowie” czyli posłowie „Bożej łaski” to nie tylko istoty duchowe, ale przede wszystkim inni ludzie oraz ich słowa i czyny, czasem bardzo proste.

Pierwszy przykład, o którym chciałbym wspomnieć, to zmarły w kwietniu 2018 r. Piotr Stępniak. Miałem okazję osobiście go poznać na pewnej ewangelizacji w Bydgoszczy. Stępniak, dawniej ps. „Gepard”, był kiedyś groźnym przestępcą – dilerem narkotyków, handlarzem bronią, handlował ludźmi. Brutalne dzieciństwo odcisnęło na nim piętno, był świadkiem jak jego rodzice popadają w alkoholizm i patologię. Później wychowywał się tylko z pijącą coraz więcej matką i ludźmi żyjącymi z nią na jednej melinie. Chodził głodny i obdarty. Potem sam zszedł na złą drogę. Drobne przestępstwa, poprawczak, a potem coraz większe znaczenie w gangu. Później, kilka pobytów w więzieniu, łącznie spędził w nim ponad 20 lat. Próbował 8 razy odebrać sobie życie. W pewnym momencie stało się coś co na zawsze odmieniło jego życie: „Byłem na spacerze, ktoś mi powiedział, że Jezus mnie kocha. Pobiłem tego człowieka, znów trafiłem do więzienia, ale te słowa ciągle pulsowały mi w głowie. Nigdy nie chodziłem do Kościoła, w moim domu to butelka była bogiem”. Stępniak mówi, że nie wiedział, co się działo, ale wciąż wracała do niego jedna myśl „Jezus mnie kocha”.

To był początek. Po dłuższych zmaganiach z myślami, po modlitwie i czytaniu ewangelii, dawny „Gepard” uległ „łasce Bożej”. Po wyjściu z więzienia zaczął jeździć po całym kraju i spotykać się z młodzieżą, więźniami i uzależnionymi. Dzielił się swoim świadectwem życia i nawrócenia. To wszystko zaczęło się od jednego zdania: „Jezus cię kocha”. Wspominam krótkie wymiany wiadomości z bratem Piotrem i pod koniec życia był to głęboko myślący chrześcijanin.

Bardzo podobna historia dotyczy Nicky’ego Cruza, przywódcy potężnego, nowojorskiego gangu Mau-Mau. Można o nim doczytać w książce lub obejrzeć film pt. „Krzyż i sztylet”. Znów straszne dzieciństwo – odrzucony przez matkę-spirytystkę jako rzekome „dziecko szatana”. Katowany przez ojca, z którym zamieszkał. Potem lata na ulicach Nowego Jorku, rozbudowa gangu, pierwsze kradzieże, narkotyki, sutenerstwo, gang miał też na swoim koncie morderstwa. Gdy Nicky miał 19 lat do Nowego Jorku przyjechał młody wiejski pastor David Wilkerson, który chciał głosić ewangelię wśród gangów. Podczas jednego z ulicznych kazań, gdy Wilkerson mówił o łasce zmieniającej życie, a Nicky był jednym ze słuchaczy, kaznodzieja powiedział do niego: „Jezus cię kocha i nigdy nie przestanie cię kochać”. Na te słowa Nicky opluł i uderzył pastora i trzeba go było od niego odciągać, bo groził, że go zabije (coś w nim bardzo się wzburzyło). Pastor nie odpuścił. Potem jeszcze kilkukrotnie Wilkerson przychodził nawet do siedziby gangu Mau Mau i chciał rozmawiać z Nickym, mówiąc, że Jezus go kocha, a on chce się z nim zaprzyjaźnić. Nicky odpowiadał: „ale ja nie chcę się zaprzyjaźnić z nim”. Młody przestępca mówił wszystkim jak nienawidzi pastora , chciał nawet go zabić, ale jak sam później opowiadał, co noc dręczyły go słowa: „Jezus cię kocha”, „Jezus cię kocha”. (Jak to się skończyło można sobie doczytać lub do-obejrzeć w filmie pt. „Krzyż i sztylet”)  (Można to też dopowiedzieć do końca)

Pomyślmy jak wiele osób potrzebuje „łaski”, choć tego nie rozumie. Mówię o takich skrajnych przykładach, żeby pokazać, że „łaska” może równie dobrze pomóc każdemu z nas. Nie ma takiego zakamarka, w który „łaska” nie może wejść. Jako ostatni z takich przykładów przed przerwą chcę przypomnieć pewną historię, którą opowiedział kiedyś brat Jan Łagowski. Wiele lat temu Wiele lat temu był on w odwiedzinach u pewnego brata w dawnym Związku Radzieckim. Jak miał w zwyczaju zaczął go pytać: jak poznałeś prawdę? Jakie były twoje koleje losu, gdy byłeś przed i po tym, gdy poznałeś prawdę? Ten brat najpierw milczał, a potem przyniósł zdjęcie. Na tym zdjęciu był on, jeszcze dużo młodszy, a obok niego drugi brat. Brat Łagowski mówi: „bracie, to zdjęcie nic mi nie powie, ty mi opowiedz”. Opowiedział on wówczas taką historię: jego rodziców zamordowali agenci KGB, gdy był małym dzieckiem. Widocznie byli innego zdania niż komunistyczna władza. Chłopca oddano do domu małego dziecka. Jak mówił: „ja byłem dzieckiem zbuntowanym. Gryzłem po rękach wychowawczynie, biłem dzieci, bo miałem [w myślach] to, że to oni są winni, że ja nie mam mamusi i tatusia.” „Dano mnie do domu poprawczego, nie mogli jednak tam ze mną wytrzymać, poradzić sobie. Poprawczak, rosłem tam i robiłem co tylko mogłem złego. Byłem bity, byłem w różny sposób karcony, ale ja byłem zbuntowanym człowiekiem i tak płynął koszmar mojego życia.” Ten człowiek urósł, a wychowawcy poprawczaka chcieli jakoś przystosowywać tych młodych ludzi do jakiegoś życia. Opowiadał on: „dali nam przepustkę, żebyśmy wyszli, zobaczyli jak ludzie poza tym poprawczakiem żyją. Napotkaliśmy chłopca i zażądaliśmy od niego pieniędzy, chłopiec nawyzywał nas, a my tak go pobiliśmy, że go zabiliśmy.” „Dostałem się do więzienia, ale jako małoletni wyrok nie był tak dużo, potem amnestia i wyszedłem z więzienia jako dorosły człowiek. Silny, dobrze zbudowany mężczyzna. Wyszedłem i gdzie ja pójdę? Gdzie ja pójdę? Domu nie mam. Pieniędzy nie mam. Stanąłem na dworcu, na stacji kolejowej, pił człowiek przed bufetem piwo, poprosiłem go grzecznie, żeby dał mi się napić tego piwa, bo mi się pić chciało, a ona nawyzywał mi od bandytów, bo powiedziałem, że wyszedłem z więzienia. Tak mnie rozzłościł, że uderzyłem go tak mocno, że zginął. Dostałem ogromny wyrok, 25 lat więzienia. Potem znowu amnestie. No ale co w tym więzieniu już teraz po raz drugi. Miałem sadystyczne skłonności i władze więzienne wiedziały, że ja takie sadystyczne skłonności mam. Gdy chcieli kogoś bardzo ukarać to dawali do mojej celi, a ja już dawałem mu szkołę. któregoś wieczoru wrzucili do mojej celi człowieka, leżałem na pryczy i sobie pomyślałem: a już dziś nie będę wstawał, ja sobie ciebie na jutro zostawię. Ale ten nowo wrzucony do mojej celi człowiek zanim się położył na pryczy na kolanach klęknął i głośnym szeptem się modlił. Po raz pierwszy widziałem modlącego się człowieka, nie pamiętałem czy rodzice się modlili czy nie. Ale w domu małego dziecka, w poprawczaku nikt. Człowiek w więzieniu pada na kolana. Słyszałem jak dziękował ten człowiek za przywilej cierpienia i wreszcie w tej modlitwie modlił się za mną, za współwięźnia w tej celi. Było to dla mnie coś niesamowitego. Zacząłem tego człowieka jak gdyby się bać. To jakiś dziwny człowiek. Jeżeli on się tak modli to ten Bóg pewno jest, a ja taki straszny człowiek. Opowiada: Na drugi dzień już wcale nie miałem chęci się nad nim znęcać, a gdy poprosił mnie, żebym uklęknął z nim do modlitwy, ja nie chciałem się modlić, ale nie miałem siły mu odmówić. Przez 3 dni klękałem z nim do modlitwy. Po 3 dniach go zabrali, bo nie spełniałem ich pragnień, zabrali go z mojej celi, a jak wyszedłem po jakimś czasie, pragnąłem tego człowieka jeszcze raz w życiu zobaczyć. Chodziłem wszędzie, pytałem gdzie są ludzie, którzy się modlą (znał tylko miasto). Mówili: idź do cerkwi. Nie, nie; to nie tak. On tu nie może być. On się modlił inaczej. Po wielu poszukiwaniach powiedziano mi: tam na wsi jacyś się modlą, może tam idź. Poszedłem, patrzę: za stołem stoi ten właśnie człowiek i mówi wykład do symbolu chrztu. A potem jeszcze w czasie wykładu mówi: kto jeszcze chciałby ewentualnie symbolizować swoje poświęcenie niech przyjdzie do przodu. Poszedłem i ja do przodu, ale on skończył wykład, poznał mnie, przyszedł do mnie i mówi: ty dopiero wyszedłeś? Tak. To jeszcze przed tobą długa droga….. Ale ja nie dałem się odepchnąć. To jest moje zdjęcie z nim po symbolu chrztu. To zdjęcie które mi pokazywał. „Ta modlitwa, ona szła za mną i zmieniała moje życie.”

Jak wielka łaska Boża została wymodlona przez tego człowieka, który niewinnie trafił do więzienia.

================================

Po przerwie chciałbym wrócić do 7 przejawów łaski Bożej dla ludzkości.

1 – po pierwsze – Słońce i deszcz. Zobaczmy Ew. Mateusza 5:45. „Słońce Jego wschodzi na złych i na dobrych, i deszcz spuszcza na sprawiedliwych i na niesprawiedliwych.” Pomyślmy o tym wszystkim szerzej. Bóg, który został zdradzony i odrzucony przez ludzi, daje wszystkim – bez względu na poglądy i wierzenia – wszystkie podstawowe składniki do życia. Porównajmy to z wyrokiem na Adama, którym była przecież śmierć. A jednak wyrok nie był wykonany od razu (i jest to dowód Bożej łaski). Żyjemy na planecie o cudownym położeniu we wszechświecie. Część naukowców mówi wprost – warunki tak sprzyjające życiu nie mogły być efektem przypadku. Co mówi na ten temat Słowo Boże? Izajasza 45:18 – „Bo taki mówi PAN, który stworzył niebiosa, Bóg, który stworzył ziemię i uczynił ją, który ją utwierdził, nie na próżno stworzył ją, lecz na mieszkanie ją utworzył.” Wg Biblii Ziemia ma być wiecznym mieszkaniem człowieka (Kazn. Sal. 1:4)

2 – drugi przejaw Bożej łaski – to Jego obietnice dla wiernych i dla całej ludzkości. Może najważniejsza z nich zawarta jest w Ks. Rodzaju 22:16-18.  Bóg nagradza Abrahama za jego wierność. W. 16-17 – „Przysiągłem na siebie samego, mówi PAN: Ponieważ to uczyniłeś i nie odmówiłeś mi swego syna, twego jedynego; [17] Błogosławiąc, będę ci błogosławić, a rozmnażając, rozmnożę twoje potomstwo jak gwiazdy na niebie i jak piasek na brzegu morza; a twoje potomstwo odziedziczy bramy swoich nieprzyjaciół.”
Mamy tutaj opisany wybrany lud Boży, który zdobywa swoje dziedzictwo, pokonuje swoich nieprzyjaciół czyli grzech, błąd, samolubstwo i światowość w nas, które w każdym zasiał wcześniej szatan, świat (czyli ludzie wokół) i my sami. Ci, którzy okażą się zwycięzcami, mają być jak gwiazdy i piasek = niebiańską i ziemską część administracji Królestwa Bożego.
Werset 18 – „I w twoim potomstwie będą błogosławione wszystkie narody ziemi, dlatego że posłuchałeś mojego głosu.”
Bóg obiecał błogosławienie (czyli danie Boskiego szczęścia) wszystkim narodom poprzez potomstwo Abrahama – czyli przez ludzi z żywą wiarą, przez tajemniczych nas z Listu do Tytusa 3:12.

Jeśli jest taka obietnica, a Ks. Rodzaju 22:16 podaje, że była to Boska przysięga, to możemy być przekonani, że się wypełni. 1 Tes. 5:24 – „Wierny jest ten, który was powołał, który też to uczyni.” Żydów 10:23 – „Trzymajmy wyznanie nadziei niechwiejące się; (bo wierny jest ten, który obiecał)”

Jeżeli Bóg nie błogosławił wszystkich narodów przez potomstwo Abrahama w Wieku Żydowskim to będzie im błogosławił w przyszłości.

Jeżeli Bóg nie błogosławił wszystkich narodów przez potomstwo Abrahama  w Wieku Ewangelii, to będzie im błogosławił w przyszłości, zaczynając od Wieku Tysiąclecia

„Boski plan wieków” nie jest naszym wymysłem, ani czymś, co opracował brat Russell i inni wcześni badacze Pisma Świętego jak Stetson i Storrs. Oni tylko dostrzegli w Piśmie Świętym to, co było w niej ukryte przez wieki. W nawiązaniu do przypowieści sumiennie szukali zgubionego grosza i znaleźli go. Zobaczyli w Biblii restytucję – a więc zapowiadane przez wszystkich proroków czasy naprawienia, błogosławienia i sądzenia ludzkości przez Jezusa Chrystusa i jego wiernych. Apostoł Paweł także nawiązuje do „tajemniczego planu” i „ukrytej tajemnicy”. Przeczytam Efezjan 3:7-11 w przekładzie Biblii Tysiąclecia:

„[7] Sługą [Ewangelii] stałem się z daru łaski udzielonej mi przez Boga na skutek działania Jego potęgi. [8] Mnie, zgoła najmniejszego ze wszystkich świętych, została dana ta łaska: ogłosić poganom jako Dobrą Nowinę niezgłębione bogactwo Chrystusa [9] i wydobyć na światło, czym jest wykonanie tajemniczego planu,, ukrytego przed wiekami w Bogu, Stwórcy wszechrzeczy. [10] Przez to teraz wieloraka w przejawach mądrość Boga poprzez Kościół stanie się jawna Zwierzchnościom i Władzom na wyżynach niebieskich {{wiemy, że nawet aniołowie czekali, aż Bóg zacznie objawiać swój plan}} i werset [11] zgodnie z planem wieków, jaki powziął [Bóg] w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.”

Mamy wielką łaskę, że możemy zobaczyć zasięg Bożej „łaski”. John Newton widział jej część (zbawienie wybranych), a my oglądamy obie części (zbawienie wybranych po to by mogli błogosławić niewybranych).

3 – trzeci przejaw Bożej łaski to ten najważniejszy: okup Jezusa Chrystusa za wszystkich ludzi. Bezcenny dar „Bożej łaski”, za który nikt nigdy nie mógłby niczym godnym odpłacić. Jesteśmy żebrakami, którym Bóg dał w Jezusie największe bogactwo. 1 Jana 2:2 – „Jezus Chrystus jest bowiem ofiarą przebłagalną za nasze grzechy, i nie tylko za nasze, lecz również za grzechy całego świata.”

Czasami dyskutuję na ten temat z kochanymi braćmi baptystami, którzy spotykają się także w sali przy ul. Zduny 10 A w Bydgoszczy. Gdy mówię „kochani” to właśnie myślę, bo są to naprawdę serdeczni, poświęceni bracia i miłe, poświęcone siostry. Ale gdy czytam ten werset, myślą, że chodzi o „świat” w znaczeniu planety”, że to ona potrzebuje odkupienia, a nie cały świat „ludzkości”, czyli inni ludzie poza nami – wierzącymi. Ale mamy inny fragment. 1 do Tymoteusza 4:10 – „Właśnie o to trudzimy się i walczymy, ponieważ złożyliśmy nadzieję w Bogu żywym, który jest Zbawcą wszystkich ludzi, zwłaszcza wierzących.” Tutaj bracia baptyści wskazują na słowo „zwłaszcza” i mówią, że tylko wierzący w tym życiu skorzystają z „łaski” zbawienia. Zobaczmy jednak inny fragment, gdzie występuje to słowo „zwłaszcza” lub gr. malista, co wg kodów Vocatio znaczy „najbardziej”. List do Galatów 6:10 – „A zatem dopóki mamy czas, czyńmy dobrze wszystkim, a zwłaszcza [malista, najbardziej] naszym braciom w wierze.”

Nikt chyba nie powie, że druga część tego ostatniego wersetu – „zwłaszcza naszym braciom w wierze” unieważnia pierwszą „czyńmy dobrze wszystkim”. Tak samo wielka łaska Boża dla wierzących [lub raczej „wiernych” jak podają kody Vocatio] nie unieważnia także wielkiej choć nieco mniejszej „łaski” dla wszystkich ludzi. Wszyscy niesprawiedliwi, niewierni, niewierzący staną na sąd. Jak jednak naucza Pismo Święte nie ma to być tylko „sąd” potępienia, ale cały proces resocjalizacji. Mają tam być przynajmniej cztery etapy:
1. Pouczenie – lub: nauka, danie przez Chrystusa instrukcji i praw
2. Próbowanie – próba charakteru, doświadczanie ludzkości
3. Karanie –inaczej: chłostanie [w celu reformy, naprawy]
i dopiero 4. Wydanie wyroku, inaczej: egzamin, wyrok, ocena.

Na tych wszystkich etapach będziemy oczywiście działać Boża „łaska” czyli niezasłużona życzliwość. Trudno zrozumieć tak wielką „łaskę”, dlatego apostoł Paweł potwierdza ją w wielu różnych miejscach. W 1 do Tymoteusza 2:4 pisze on – „[Bóg] pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy.” Jeśli Bóg czegoś pragnie, to ma też moc, by to wykonać. A przecież nie wszyscy ludzie poznali prawdę. Wniosek jest taki, że jeśli nie poznali jej w tym życiu, to będą mieli taką szansę w przyszłości kiedy powstaną z grobów (daniela 12:1-2, Jana 5;28-29). Psalm 115:3 – „Bóg nasz jest w niebie, czyni wszystko, co zechce.” Izajasza 55:11 – „Tak będzie z moim słowem [mówi PAN], które wyjdzie z moich ust: nie wróci do mnie na próżno, ale uczyni to, co mi się podoba, i poszczęści mu się w tym, do czego je poślę.”

4 – czwarte działanie Bożej łaski – wybór kościoła lub symbolicznej małżonki dla Jezusa Chrystusa. Coś niesamowitego. Przecież członkowie kościoła byli ludźmi takimi jak my. Byli grzesznikami. Nie byli lepsi z natury. Kiedy rybak Szymon Piotr zobaczył z kim ma do czynienia to czytamy w Ew. Łuk. 5:8 „przypadł Jezusowi do kolan i rzekł: <<Odejdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiek grzeszny.>>” Bóg zebrał kościół z samych grzeszników i przez „łaskę” stworzył z nich „świętych”. Oni mieli tylko przyjąć łaskę wiarą i codziennie poddawać się pod jej wpływ.

Dobrze, możemy zrozumieć „restytucję”, zrozumieć, że skoro Bóg jest dobry to chce usunąć zło ze świata. Ale jak zrozumieć, że wśród poddanych szatana, z „wrogów” swojej sprawiedliwości, wypatrzył i ukształtował współdziedziców dla swojego Syna, że z tych grzeszników zrobił świętych i że podarował tym świętym Boską naturę i miejsce w niebie, ponad aniołami, i urzędy: „królów”, „sędziów” i „kapłanów”. To się nie mieści w głowie. I dlatego mówimy, że to „łaska Boża”.

5 – Piąty przejaw łaski to kształtowanie wszystkich wybranych – przyszłych urzędników Królestwa. „Łaska Wieku Ewangelii” zawiera w sobie zachęty do nawrócenia, możliwość pokuty (czyli zmiany sposobu myślenia i „drogi” po której idziemy), usprawiedliwienie, które otrzymujemy przez wiarę w Jezusa Chrystusa, Bożą pomoc w pokonywaniu zła i rozwijaniu dobra w nas, Słowo Boże, przystęp do Boga w modlitwie, opatrzność.

Przeczytałem kiedyś, że rozwój świętego charakteru w grzeszniku to najtrudniejszy, najbardziej skomplikowany proces we wszechświecie. Dobrze, że to „Boża łaska” bierze na siebie większą część tej pracy. Z drugiej strony musimy współpracować z „Bożą łaską”.
Brat Johnson opisuje to tak:

„Jeśli nasze modlitwy mają być w pełni wysłuchane, konieczny jest z naszej strony wysiłek do uzyskania rzeczy, o które prosimy. Bóg traktuje nas jak wolne podmioty, a nie jak maszyny. Zgodnie z tym, jeśli modlimy się o pomnożenie Ducha Świętego, nie oczekujmy mechanicznego spełnienia naszych próśb. (…) Bóg dostarcza nam niezbędnego oświecenia, energii i bodźców przez Swoje Słowo [Biblię], a koniecznych okazji i innych pomocy przez Swoją Opatrzność. Jeśli pozostajemy bierni, to modlitwa nigdy nie zostanie w pełni spełniona. (…) Bóg daje wodę, ale to my musimy wykopać studnię.”

Nie zniechęcajmy się w modlitwach o ducha, o miłość, wiarę; słyszałem świadectwo, że brat zrozumiał, że w ten sposób modli się o doświadczenia i przestał

(Paul S.L. Johnson, „Rozwój podobieństwa Chrystusowego w teorii i praktyce”, s. 76-77)

6 – szóste działanie „Bożej łaski” to wyzwolenie kościoła i innych klas wybranych. 1 Koryntian 2:9 – „Ale głosimy, jak jest napisane: Czego oko nie widziało i ucho nie słyszało, Anie nie wstąpiło do serca człowieka, to przygotował Bóg tym, którzy go miłują.” Cieszymy się „łaską” już otrzymaną, ale żeby się wzmocnić musimy wypatrywać Bożych obietnic. Powinniśmy wiedzieć, że idziemy do światła i do wolności. Wierzyć, że „łaska Boża” da nam nasze dziedzictwo w Królestwie. „Czego oko nie widziało i ucho nie słyszało…”

7 – siódme działanie „Bożej łaski” to restytucja lub czasy odnowienia. Dzieje 3:21 – „Którego [Jezusa] niebo musi przyjąć [lub zatrzymać] aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy, jak Bóg od wieków przepowiadał przez usta wszystkich swoich świętych proroków.” Jeśli będziemy wierni w przyjmowaniu „Bożej łaski” dzisiaj to ona będzie zmieniać nas i my sami będziemy mogli dzielić się „łaską” z innymi, którzy dziś może nie rozumieją, a może nawet wyśmiewają to, co chcemy im przekazać. Biblia mówi, że wielu ludzi jest głuchych i ślepych na Słowo Boże, że to „szatan” czy „bóg tego świata zaślepił umysły wielu(…)”. Ale Biblia zawiera też obietnice, że nie będzie tak na zawsze. Izajasza 35:5 – „Wtedy otworzą się oczy ślepych i otworzą się uszy głuchych.” Izajasza 29:18,24 – „[18] Tego dnia głusi usłyszą słowa księgi, a oczy ślepych przejrzą z mroku i ciemności. (…) [24] Ci, którzy błądzili duchem, nabiorą rozumu, ci, którzy szemrali, przyjmą naukę.”

Dlaczego tak trudno uwierzyć w „Bożą łaskę”? Na pewno przeszkadza niewiara w Biblii w ogóle. Trudno wierzyć w łaskę przywrócenia do doskonałości, gdy ktoś wierzy w teorię ewolucji człowieka i to, że nie było żadnego upadku, nie było raju, nie było doskonałości, więc nie ma do czego powracać. A dzisiaj są poważni katoliccy teologowie i uczeni, księża, którzy chcą łączyć Biblię i teorię ewolucji człowieka.
Trudno też wierzyć w „łaskę”, gdy stawia się cokolwiek w jej miejsce, a niestety postawiono w tym miejscu wiele innych sposobów na zbliżenie się do Boga niż przyjęcie wiarą Jezusa. Nauczanie kościelne skupia się na uczynkach. Rób dobre uczynki – będzie dobrze. Rób złe – będzie źle. Ale gdzie tu miejsce na łaskę? Czy potrzeba Zbawiciela jest nauczana?

#2 – Kościół przy ul. Gdanbskiej w Bydgoszczy:
„Od 1 do 8 listopada można uzyskać dla zmarłych odpust zupełny czyli uwolnienie z czyśćca. W tym celu należy spełnić następujące warunki:
1. Komunia św.
2. Moditwa w intencjach jakie ma Ojciec św. (nie trzeba znać tych intencji)
3. Odwiedzenie cmentarza (połączone z modlitwą)
+ ksiądz dodał, żeby nie popełnić w tym czasie nawet lekkiego grzechu, żeby Bóg łaskawiej na nas spojrzał

„Łaska Boża” przykrywa nasze niedoskonałości i karze nas, ćwiczy i koryguje, gdy trzeba. Nas tzn. tych, którzy wierzą w Jezusa Chrystusa jako Boską prawdę, drogę i życie.

Gdy zderzamy się z „łaską” możemy nie wiedzieć co dalej. Bóg ma tak wielki plan, tyle już zrobił dla mnie i dla wszystkich ludzi. Co ja mogę mu dać? (Ale nei w zamian tylko z miłości do niego iw wdzięczności za jego łaskę) Czy mam coś takiego, co by mu się spodobało? Tak, z „łaski Bożej” jest coś takiego. 2 Kor. 6:1 mówi nawet: „Jako jego współpracownicy napominamy was, abyście nie przyjmowali łaski Bożej na próżno (lub: nadaremno)”. Co więc robić? Przyp. Sal. 23:26 – „Synu mój, daj mi swoje serce, a niech twoje oczy strzegą moich.” Rzymian 12:1-2 – „Proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście składali wasze ciała jako ofiarę żywą, świętą, przyjemna Bogu, to jest wasza rozumna służba. A nie dostosowujcie się do  tego świata, ale przemieńcie się przez odnowienie waszego umysłu, abyście mogli rozeznać, co jest dobrą, przyjemną i doskonałą wolą Boga.”

Pytanie, które się nasuwa i na które każdy sam musi sobie odpowiedzieć, czy ja jestem wdzięczny za Boże łaski? Czy widzę Bożą łaskę dla świata, ale bardziej czy dostrzegam łaskę w moim własnym życiu? Ci, którzy nie przyjmą dalszej  „Bożej łaski” – poświęcenia – nie pójdą za to na wtórą śmierć, nie zginą w Armagedonie, nie muszą koniecznie utracić usprawiedliwienia, jeśli będą trwali w pokucie i wierze w Jezusa. Stracą jednak możliwość głębszej oceny Boga, głębszego radości i głębszego pokoju. Stracą szansę, by dać radość Bogu i Chrystusowi, którzy cieszą się z każdego serca, które z miłości oddaje się im ofiarę i na rozumną służbę.

Nie każdy przechodzi w życiu takie doświadczenia jak apostoł Paweł, John Newton, Nicky Cruz, Piotr Stępniak czy ten brat, który poznał „łaskę Bożą” w ciężkim, radzieckim więzieniu. Ale czy to źle? Przytoczę jeszcze jedno świadectwo z wykładu brata Jana Łagowskiego. Trafiają do mnie szczególnie jego wykłady, bo pełne są historii i świadectw dzieci Bożych. Jeden brat opowiedział br. Łagowskiemu taką historię:

<< Wielu podczas zebrań świadectw mówi tak: „ja byłem w świecie, byłem pijakiem, nałogowcem”, „ja byłam grzesznicą, takie i inne rzeczy czyniłam…”. „Dzięki Chrystusowi Pan mnie z tego wyrwał!” Prawda? takie są często świadectwa. I ten brat, który to mówił, powiedział coś takiego: „słuchałem tych świadectw i oczywiście ze wzruszeniem, że Pan pomógł takiemu grzesznikowi się wyrwać z tego dołu, jak Dawid mówi o sobie – wyrwał mnie z dołu szumiącego, z błota lgnącego, postawił na skale nogi moje – piękna rzecz, że Pan z takich dołów może wyrwać, ale wiedziałem o jednej młodej siostrze, że wiedzie bardzo przykładne, chrześcijańskie życie. Jest bardzo czynna, bardzo ofiarna, pomocna. I tak wyrwałem ją spośród wszystkich przez imienne wezwanie do złożenia świadectwa: I teraz Siostra … złoży nam swoje świadectwo.” A siostra … wstała i mówi: „No ja nie mam nic takiego do powiedzenia, co tutaj Bracia i Siostry powiedzieli, ja nigdy nie byłam jakąś taką wielką grzesznicą, nie byłam w żadnym błocie, nie byłam w świecie. Zawsze, od początku mojego życia z mamą i z tatą chodziłam do zboru, modliłam się, a potem poświęciłam się Bogu na służbę, no i dzięki Jego łasce w tej służbie trwam.” I co wtedy mówi ten kaznodzieja? „To jest najpiękniejsze świadectwo, jakie można było na tym zebraniu usłyszeć. Po co mamy wpadać do tego dołu, po co mamy się tam w tym błocie walać? … Poświęcając się Bogu na służbę w młodości możemy uniknąć tego wszystkiego, możemy złożyć takie świadectwo jak ta Siostra … „Nic takiego złego w moim życiu się nie działo. Ja miałam piękne życie od mego dzieciństwa aż po dziś dzień, dzięki moim rodzicom, a później dzięki łasce Bożej.”>>

Mamy różne doświadczenia. Różne upadki i różne działania „łaski Bożej” za nami. Ale BOŻA ŁASKA jest tym ,co wszystkich nas łączy. Boża łaska jest obfitująca, jest dostępna, jest rozliczna, wystarczająca (Bóg przemówił do apostoła Pawła: „wystarczy ci mojej łaski” – 2 Kor. 12:9). Łaska jest bogata (Bogu nie zabraknie łaski, to paliwo się nigdy nie kończy). Łaska jest godna chwały i wdzięczności, jak czytamy w Liście do Tytusa: „Łaska Boża jest zbawienna wszystkich ludzi”, nie da się na nią zasłużyć, nie da się jej kupić, nie da się jej załatwić, zdobyć wysiłkami. Ale można ją przyjmować przez pokutę, wiarę w Jezusa Chrystusa i poświęcenie. Można sprawić, że „Łaska Boża [będzie] ćwiczyć nas, abyśmy wyrzekłszy się bezbożności i światowych pożądliwości, trzeźwo, sprawiedliwie i pobożnie żyli na tym świecie; oczekując błogosławionej nadziei i chwalebnego objawienia się wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa; który wydał samego siebie za nas, aby nas wykupić od wszelkiej nieprawości i oczyścić sobie lud na własność, gorliwy w spełnianiu dobrych uczynków.”

Obyśmy mogli zanurzyć się w łasce Bożej i wytrwać w niej. Jak apostoł Paweł móc kiedyś powiedzieć: „Dobra walkę stoczyłem, bieg ukończyłem, wiarę zachowałem. Odtąd jest dla mnie korona sprawiedliwości, którą mi w owym dniu da Pan, sędzia sprawiedliwy, a nie tylko mnie, ale i wszystkim, którzy umiłowali jego przyjście.” (2 Tymoteusza 4:7,8)

W jednej ze zwrotek „Amazing Grace” John Newton napisał:

Na podstawie argumentu skutku i przyczyny nie możemy jednoznacznie wnioskować, że pierwsza przyczyna jest osobowym Bogiem. Jeśli rozważamy tylko skutek i przyczynę, trzeba przyznać, że mogła to być ślepa siła. Jednak inne względy, jakie podpowiada nam rozum, dowodzą, że pierwsza przyczyna nie jest ślepą siłą, lecz osobową istotą – Bogiem.

________________
Więcej w książce pt. Bóg autorstwa Paula S.L. Johnsona. Pobierz wersję elektroniczną przez kliknięcie tutaj lub zamów bezpłatną wersję papierową. Wystarczy napisać pod adres wiktor /at/ badaczebiblii pl (zamień /at/ na małpkę w adresie i dodaj kropkę przed pl) i podać adres do wysyłki.

* * *

Zobacz inne świadectwa.

WERSJA AUDIO [download]:

WERSJA TEKSTOWA: 

Fred Astaire w scenie z filmu „Królewskie wesele”

Pozdrawiam Braci i Siostry od mojej żony Patricii i moich synów Johna i Joshuy. Chciałbym powiedzieć Wam troszeczkę na temat Pensylwanii, gdzie mieszkam. Mieszkamy około 8 mil (12 km) poza centrum. Pensywalnia to ładny stan. Ma bardzo różnorodną scenerię. Powierzchnia to 120 tys. kilometrów. Z lewej do prawej strony 446 km, a z góry do dołu 272 km. Philadelfia położona jest jakieś 4500 km od zachodniego wybrzeża Kalifornii. Nazwa oficjalna to Wspólnota Pensywalnii. Ten stan został założony przez człowieka o nazwisku William Penn.

William Penn był kwakrem i pacyfistą i traktował on Indian, z którymi się kontaktował z godnością i szacunkiem. Pensylwania pierwotnie nazywała się „Las Penna”. Znano ją także jako „Sylvania” czyli „Las”. Związki Penna z Indianami tam mieszkającymi polegały na przyjaźni i szacunku. On nie próbował wykradać ziemi tym ludziom. Współpracował z nimi. Kwakrzy bowiem dobrze rozumieli to jak postępować z tymi, którzy są prześladowani. Ponieważ kwakrzy nie żyli zbyt dobrze z purytanami.

Zawarcie traktatu z Indianami

William Penn odgrywa bardzo ważną rolę w historii tego kraju, choć spędził tutaj tylko cztery lata. William Penn jako kwakier jest częścią dumnej historii kwakrów, którzy mieli wkład w historię tego stanu oraz innych krajów.

Mój temat to: Ślady stóp na suficie. Bracia Adam, Wiktor i ja mieliśmy dyskusję jak najlepiej przetłumaczyć te odciski stóp. Ustaliliśmy, że będziemy to tłumaczyć jako but. Odciski stóp czyli odciski buta. Co to ma wspólnego z czymkolwiek? Moja żona i ja lubimy chodzić do miejsca w Pensylwanii o nazwie Skippack. Jest to jakiejś 25 mil od naszego domu. Miejsce nazywa się „Basta Pasta”. Jest to włoska nazwa. Wiesz, że w menu znajdziesz dużo makaronu. Usiedliśmy przy stole na otwartej przestrzeni, w takim aneksie, dobudówce i złożyliśmy zamówienie. Zwyczajowo, kiedy gdzieś jestem, lubię się rozglądać i przypadkowo spojrzałem na sufit w tamtym miejscu. Było to mniej więcej 5 metrów wysokości, mniej niż 20 stóp. I zauważyłem odciski butów na suficie. Wstałem i przyjrzałem się temu dokładniej. To nie była część wzoru na suficie. Były to wyraźne odciski buta. Rozmawiałem z kelnerem na temat tego dziwnego zjawiska. Czy kiedykolwiek wcześniej zauważyłeś te odciski butów na suficie? Powiedział, że nie. To wykluczyło go jako winowajcę. Jak one tam się dostały?

Jeśli spojrzysz na to z ewolucyjnego punktu widzenia… nie chcę powiedzieć, że ewolucjoniści to nie są ludzie inteligentni, ponieważ są. Powiedzmy jednak, że ktoś spojrzy na to z ewolucyjnego punktu widzenia. Można byłoby stworzyć wyjaśnienie tego zjawiska. Może to akrobata. Może ktoś wykonał podwójne salto, odbił się od podłogi, a potem zostawił odciski butów na suficie. Jest to możliwa opcja, ale nie jest ona rozsądna. Ogólnie mówiąc, ewolucjoniści, którzy zaludniają świat naukowy, łącznie z dziedziną astronomii, patrzą na niebiański sufit i widzą wspaniałe rzeczy. Mówią oni do siebie: „jak te rzeczy tam się znalazły?”. Nie ma wyjaśnienia. Być może z wyjątkiem Wielkiego Wybuchu. Nazwa „Big Bang” (Wielki Wybuch) jako początek wszystkiego została stworzona przez brytyjskiego astronoma Freda Hoyle’a w latach 60-tych.

Ilustracja Wielkiego Wybuchu (NASA)

Wielki Wybuch mówi, że Ziemia i wszechświat powstał ze ściśniętego punktu, który wybuchnął, w jakimś pojedynczym, jednym momencie w czasie. Około 14 miliardów lat temu. Wielu astronomów nie zadowala to wyjaśnienie, ponieważ to sugeruje jakiś początek. Początek. I to jest problem dla ewolucjonistów, ponieważ niewypowiadana zasada ewolucji mówi, że można tylko tyle cofnąć się w czasie, gdzie zaczyna się ewolucja, ale jeśli pójdzie się dalej, to kwestia jest otwarta. Nic nie wiadomo. Ewolucjonista patrzy więc na sufit, na niebo – firmament. I zastanawia się jak te rzeczy tam się dostały. Nie jest jednak w stanie znaleźć wyjaśnienia.

Wyjaśnienie dla chrześcijanina jest łatwiejsze, ale nie jest proste. Stwórca istnieje od wieczności do wieczności. Od zawsze do zawsze. Wyjaśnienie to jest odrzucane przez ewolucjonistów. Kiedy NASA, agencje kosmiczne Europy, Japonii i Chin wysłali sputniki w przestrzeń kosmiczną, żeby zbadać planety, oni nie szukali wyjaśnienia Boga.

Ewolucja przypisuje sobie prawo do wyjaśnienia stworzenia. To znaczy, jeżeli potrafisz to przeanalizować i przedstawić jakąś teorię, wtedy rozwiązujesz problem. Obiekt krążący wokół Słońca, który obecnie bada Słońce, to wspólne przedsięwzięcie amerykańskiego NASA i Europejskiej Agencji Kosmicznej bada plamy na słońcu itd. Nie pomniejszam niczego co robi nauka lub astronomia. Żyjemy w niewiarygodnym świecie i w czasie naszego życia, a być może waszego, być może zobaczycie mężczyzn, kobiety, astronautów na Marsie. Jest to możliwe.

Ewolucja jest szeroko rozpowszechniona. Jest to dominująca filozofia początku życia.

Wracając do odcisków butów. Jak one dostały się na ten sufit? Wykluczamy akrobatę, który zostawił tam swoje ślady. Myślę, że jest bardziej przyziemne wyjaśnienie. Kiedy ten budynek był budowany na pewno było miejsce składowe dla różnych części, z których potem ta budowa miała być złożona. Panele sufitowe były montowane na końcu. Robotnik z mokrymi butami przeszedł po jednym z tych paneli. I pozostawił na nim swoje odciski butów. A z czasem ten panel znalazł się na suficie i nikt nie zwrócił uwagi, że nie był on czysty. Wszystkie rusztowania zostały zdemontowane i może nawet ktoś zauważył: „O, zostały tam odciski butów”. Było to już jednak zbyt trudne, żeby wszystko odbudowywać i myć te panele. I tak to zostało, jako świadectwo pracy w brudnych butach. Jest to moje wyjaśnienie, jedyne jakie przychodzi mi na myśl.

Jakie wyjaśnienie ma ewolucja, kiedy spogląda do góry, kiedy patrzy na sufit Boskiego stworzenia? Takie, że wszystko stało się przypadkiem. Dziwną rzeczą w ewolucji jest to, że stosuje się ją do wszystkiego. Wszechświat powstał przez przypadek. I stopniowo sam się złożył bez żadnej ręki Stwórcy. Ziemia odłączyła się od innej planety. Została przypadkiem złapana w orbitę Słońca, które na szczęście przypadkiem było już tam gdzie trzeba. I po kilku miliardach lat na Ziemi cudownie powstało również samo życie.

Kiedy patrzymy na opis stworzenia w Biblii, czytamy, że morze wydało życie i życie zostało wyprowadzone z morza (według Biblii Króla Jakuba). To wskazuje, jak sugerował to brat Jolly w traktacie „Biblia a ewolucja” [patrz „Sztandar Biblijny”, nr 112 – dop. WS], że ewolucja była możliwa wśród zwierząt, niższych stworzeń. Zatem gatunki zostały stworzone [lub rodzaje, baraminy – dop. WS] i one rozwijały się według naturalnych reguł, niektóre z nich na przestrzeni czasu ulegały pewnym zmianom. To jednak oczywiście nie dotyczy ludzkości.

Trudność dla ewolucjonistów jest taka, że cały czas otrzymują oni wiadomości, że Bóg istnieje. Kod genetyczny DNA to jeden wielki ciąg informacji. Właśnie tę informacje przeoczają ewolucjoniści. Jest to bardzo podobne do astronomów, którzy stale wysłuchują sygnałów z przestrzeni kosmicznej. Oni oczekują sygnałów takich jak tadat–tadat… tadada-dat… Sygnałów, które miałyby pewne znaczenie. A właśnie DNA to czyni. Przekazuje takie informacje. DNA, które koduje wszystko w ludzkim ciele, które ma zakodowane w sobie wszystko o ludzkim ciele, to fantastyczna maszyna. Fantastyczny komputer. Jednak nie jest doskonałe. Nie jest doskonałe, ponieważ kod DNA zawiera także system sprawdzania błędów. Mam tutaj cytat Karola Darwina i tego, co mówi on na temat stworzenia:

„Wzniosły zaiste jest to pogląd, że Stwórca natchnął życiem kilka form lub jedną tylko, i że gdy planeta nasza, podlegająca ścisłym prawom ciążenia, dokonywała swych obrotów, z tak prostego początku zdołał się rozwinąć i wciąż rozwija nieskończony szereg form najpiękniejszych i najbardziej godnych podziwu.”

(Charles Darwin, „O powstawaniu gatunków”, wyd. PWRiL, Warszawa 1959, s. 515.)

Pochodzi to z 14 rozdziału „O powstawaniu gatunków”. Zwracam uwagę na wyrażenie Darwina: „natchnął życiem kilka form lub jedną tylko”. A także na jego odniesienie do początku. Jest jeszcze inny fragment w tym dziele, w pierwszym wydaniu, w którym Darwin odnosi się do Stwórcy. Późniejsze wydania tego dzieła już tego akapitu nie zawierały.

Co powinniśmy powiedzieć o ewolucji dzisiaj? Wydaje mi się rozsądne i sensowne, by zaakceptować pewne formy ewolucji wśród gatunków. Np. covid-19. Jest to wywołane przez wirus, który został przeniesiony od zwierząt. Choroba odzwierzęca. 61% chorób przekazywanych rodzinie ludzkiej pochodzi od zwierząt.

Mutacje to zmiany jednych form życia w inne. A koronawirus jest taką mutacją i może dalej się mutować. Może zmieniać swój kształt i kontynuować zakażanie różnych elementów ludzkich istot. Jest to dla mnie niepokojące, że prosta forma życia może dostosować się do warunków, jakie znajduje w ciele człowieka, dopasować się do nich, dopasować się do swojego nosiciela – czyli do ciebie i mnie.

Z pewnością ma tutaj miejsce coś, co jest nieco bardziej skomplikowane niż możemy sobie wyobrazić. To jakaś dziwna inteligencja w niewidzialnym, mikroskopijnym szkodniku. Astronomowie, którzy szukali jakiegoś kodu z zewnętrznego świata kosmosu, ostatecznie znaleźli to w DNA, a także w RNA, z którego zbudowany jest covid-19. W jego informacji. Nie jest to jednak uznawane za inteligentną informację.

W czasie wywiadu znany ewolucjonista Richard Dawkins spuścił przyłbicę i powiedział otwarcie. Zapytano go uczciwie: „Jak życie na ziemi się rozpoczęło?” I on zasugerował, że mogło być tutaj przeniesione przez istoty z kosmosu. Myślę, że on żałował, że kiedykolwiek to powiedział, ale to nie dowartościowuje tego problemu i znowu przyprowadza nas to z powrotem do Wielkiego Wybuchu.

Jeśli życie nie miało początku, jeśli wszechświat nie miał początku, jest to filozofia, teoria, z którą ewolucja nie może sobie poradzić. Czego szuka NASA i Europejska Agencja Kosmiczna? Szukają oni dowodu na to, że życie istnieje na innych planetach, w innych postaciach. I to może pomóc im w rozwiązaniu problemu życia na ziemi. Jest pewien perwersyjny upór w tym podejściu.

Większość chrześcijan akceptuje ewolucję. Są wyjątki oczywiście – ogólnie badacze Pisma Świętego, świadkowie Jehowy, nie akceptują ewolucji. Większość chrześcijan akceptuje ewolucję, ponieważ nie rozumieją okupu. Chciałbym podkreślić, że prawie przez cały Wiek Ewangelii nikt nie rozumiał okupu. Wikipedia mówi, że wielki badacz z pierwszego wieku Orygenes wprowadził pojęcie okupu. My wiemy, że uczynił to apostoł Paweł. Orygenes wprowadził raczej własną wersję okupu i twierdził, że okup został zapłacony szatanowi. My wiemy z wyjaśnień Pawła, że okup został zapłacony Boskiej sprawiedliwości.

Mam nadzieję i myślę, że wiem, że Wy doceniacie wyjaśnienie okupu, tak jak my go znamy. Kiedy weźmiemy pod uwagę fakt, że pod koniec XIX wieku brat Russell wyjaśnił okup, a brat Johnson analitycznie go zbadał, szczególnie w XV tomie epifanicznym – „Chrystus – Duch – Przymierza” – dzięki temu należymy do nielicznych kilku, którzy rozumieją to tak, jak rozumiemy. To jest skarb dla nas, że brat Russell i brat Johnson dali nam ten przywilej, ponieważ okup sam z siebie utwierdza i zabezpiecza naszą wiarę. Wspomniałem Orygenesa i jego rzekome wprowadzenie okupu. On także wprowadził doktrynę trójcy. Badacze Biblii wiedzą, że trójca i okup nie mogą razem obok siebie funkcjonować. Ale do IV wieku trójca stała się zatwierdzonym dogmatem. W wyniku tego większość ludzi w Wieku Ewangelii straciła z pola widzenia okup, a to dlatego, że te dwie doktryny nie mogą istnieć razem obok siebie. Jest sprzecznością, że Bóg może być trzema i jednym, i że Chrystus mógł stać się człowiekiem (pozostając Bogiem). Niektórzy mają takie wyjaśnienie, że Chrystus był w 100% człowiekiem i w 100% Bogiem, a jednak nie jest to możliwe.

To brzmi tak, jak argument używany przez ewolucję do zaprzeczenia istnieniu Boga, ponieważ trójca tak naprawdę jest zaprzeczeniem Boga. Okup rozwiąże prawie wszystkie problemy, jakie możemy mieć ze zrozumieniem zbawienia. Pod każdym względem jest to najważniejsza doktryna, jaką mamy. Wiemy, że Jezus był w pełni człowiekiem, nie był wszechmocny. Nie był także wszechwiedzący. Kiedy uczniowie zapytali Go o przyszłość: „kiedy te rzeczy się staną?” On w istocie powiedział im: „Nie wiem.” „Ani aniołowie w niebie, ani syn człowieczy nie zna tych rzeczy. Tylko Ojciec w niebie”. To wydawało się dosyć oczywiste.

Większość chrześcijan, którzy akceptują ewolucję, nie mają z nią problemu, dlatego że nie rozumieją okupu. Przywilej, jaki mi mamy rozumiejąc te doktrynę, staję się kotwicą dla naszej wiary, którą apostoł Paweł ogłasza w Liście do Rzymian i w Liście do Koryntian.

Ateizm nie jest niezrozumiałym stanowiskiem do zajęcia. Dlaczego tak mówię? Dwie rzeczy: nie każdy ma wiarę. Niektórzy jej nie mają i nie mogą jej używać. Numer dwa: mamy dozwolenie zła. Nie jest niemożliwe, żeby ktoś spojrzał na ten świat i dostrzegł, że jest on całkowicie „nie tak”, że jest to miejsce pełne przemocy i okrucieństwa, że życie może być krótkie, brutalne a młodzi ludzie – mężczyźni i kobiety – są uderzani przez różne choroby, zarazy i inne dolegliwości. Dla Charlesa Darwina problem stanowiło pasożytnictwo. Szczególnie zaś pewien pasożyt, który składany był przez osy. Dla niego było to nie do pogodzenia z miłosiernym Bogiem. Co do zasady jest to naruszenie prawa gospodarza [chodzi tu prawdopodobnie o pasożytnicze osy, które składają jaja w tułowiu innych owadów, a następnie wykorzystują je, żywiąc się ich wewnętrznymi sokami – dop. ws]. Tym jest też koronawirus.

Myśląc o tych dziwnych i niepokojących zwyczajach, które niektóre stworzenia mają oraz o ludziach, którzy są okrutni i bezwzględni, biorąc te wszystkie rzeczy razem w jedno, można by było dojść do wniosku, że nie ma Boga. Niektóre kobiety i niektórzy mężczyźni są deistami. Wierzą, że Bóg uruchomił wszechświat i zostawił go samemu sobie. Podczas gdy my wierzymy, że Bóg stale i bezustannie jest zaangażowany w to, co się z nami dzieje. Ateizm jako stanowisko, filozofia, sam w sobie nie jest więc taki niezwykły. Po drugiej stronie są ci, którzy posiadają wiarę w rzeczy, w które nie można wierzyć. Na przykład: scjentologia. Są pewne religie całkowicie wymyślone. To co my jako badacze Biblii mamy to skarb. Daje nam to szerokie spojrzenie na Boski plan, a szczególnie wyjaśnienie dozwolenia zła.

Czy nigdy w nic nie wątpiliśmy? Czy złą rzeczą jest wątpić? Czy grzechem jest wątpić? Czy Wy Bracia kiedykolwiek wątpiliście w jakąś część Boskiego planu, proroctw, Boga? Podejrzewam, że wielu z Was tak.

Od roku 1914 minęło 300 lat.

To nie jest pomyłka. Wydarzenia, które miały miejsce od 1914 r. doprowadziły do świata roku 2020, który pod wieloma względami  jest o lata świetlne różny od tego, który był w roku 1914. To jest właśnie ta postrzegana odległość od roku 1914 do 2020. Jest ogromna.

I wojna światowa. 1914-1918. Nie tylko niszczyła żołnierzy po obydwu stronach. Niszczyła handel światowy. Na przykład w Wielkiej Brytanii w niemal każdym gospodarstwie domowym zabrakło ojca. Ocenia się, że zginęło wtedy 50 milionów ludzi. Poza jednak okropnymi warunkami w okopach, gdy w roku 1918 wojna w końcu się skończyła, horror nie skończył się. Nastąpiła tak zwana ‘hiszpanka’ lub grypa hiszpańska. Hiszpania nie brała udziału w pierwszej wojnie światowej i nie miała cenzury w swojej prasie. Inne kraje jak Francja, Rosja, Niemcy i później Amerykanie mieli swoją cenzurę w prasie i nie chcieli przekazywać złych wieści z frontu. Hiszpania donosiła wtedy o niezwykłej chorobie – grypie. Nazwa ‘hiszpańska’ została do niej dodana, bo to hiszpańskie gazety o tej grypie doniosły. Gdy żołnierze po zwolnieniu ich z armii wracali do domu pociągami, statkami, tę grypę zabierali ze sobą. Było to szczególnie prawdziwe jeśli chodzi o Indie. W miarę jak poszczególni żołnierze, szwadrony, schodzili z peronu wzdłuż torów kolejowych zabierali tę grypę ze sobą.

Badania pokazują, że epidemia grypy powstała w bazie armii amerykańskiej w Kansas. Gdy w roku 1917 Stany Zjednoczone przyłączyły się do wojny, jako stowarzyszeni [alianci], wtedy grypę tę zabrali ze sobą. Gdy wojna dobiegła do końca, zabrali tę grypę do domu i stworzyło to drugą falę. Była to prawdziwa pandemia.

Okres, w którym teraz żyjemy, w naszej własnej pandemii, daje nam pewną możliwość współczucia wobec tego, co oni przeszli. Teraz każdy kraj na świecie jest pod wpływem tej pandemii. Znajdujemy się w tej obecnej sytuacji, co zmusza Braci do gromadzenia się razem, tak jak teraz to robimy, przez ekran. Wielu z nas już i tak to robiło wcześniej, ale to tło w jakim teraz to robimy jest o wiele ciemniejsze. Są pewne próby życiowe z tym związane. Myślę, że wszyscy zastanawiamy się dlaczego mamy tę pandemię i jak jest jej związek z czasem ucisku. Słyszałem dzisiaj rano, jak ktoś powiedział, że świat zapełnia się ludźmi. Porównując świat z roku 1914 z rokiem 2020 uderza nas różnica w ludności i ogólna cera ludności na ziemi. Dlaczego tak długo schodzi zanim Królestwo nadejdzie?

Tylu ludzi zostało zabitych na przestrzeni wieków. Tylu ludzi zginęło w czasie wojen i głodów. Można byłoby pomyśleć, że Królestwo się opóźnia. Czasami ja sam mam wątpliwości pod tym względem. Jak długo możemy czekać na nadejście Królestwa? Co to jest, co musi nastąpić zanim Królestwo przyjdzie? Być może miękną nam kolana, gdy myślimy o tych rzeczach.

Oczywiście są pewne rzeczy, które ciągle są do zrobienia i Królestwo nie może przyjść dopóki liczba ludzi na ziemi nie spełni wymogu jaki Boski plan żąda. To zabawny sposób patrzenia na to, bo gdyby Królestwo przyszło za szybko, byłoby mniej restytucjonistów. Zatem z pewnego punktu widzenia, im dłużej będzie trwał świat, to znaczy, że będzie więcej kandydatów do Królestwa. Może to wydawać się czymś prostym, ale jest oczywiste. Dla nas mieszkających na planecie Ziemi i spoglądających w górę, bez posiadania odpowiednich informacji, pozostaje nam tylko domyślać się. Gdzieś między naszymi domysłami a naszymi oczekiwania czają się także wątpliwości. Co z tą pandemią? Co ona ma wspólnego z czasem ucisku? Jakie jest jej znaczenie? Nie odpowiem na to dokładne pytanie.

To co widzimy i co doświadczamy w tym obecnym trudnym czasie jest jednak demonstracją zdolności, współczucia i dużej ilości samoofiary. Myślę o 1 Liście do Koryntian 15:29, gdzie apostoł mówi o kościele chrzczącym się za umarłych. Co chce przez to powiedzieć? To, że kościół poświęcając się, przygotowuje siebie do służby w Królestwie. Dla mnie jest to bardzo głęboka myśl, że to ofiarowanie następuje dwa tysiące lat przed służbą. Takie zrozumienie tego wersetu nie było dostępne w czasie Wieku Ewangelii. Kościół pierwotny mógł rozumieć punkt widzenia Pawła i piękne wyjaśnienie jakie podał. Paweł pytał: „dlaczego zatem umieramy każdego dnia?” Każdy mężczyzna i kobieta w kościele umierali codziennie za pokolenie, które dopiero ileś tysięcy lat później miało się pojawić. Chcę zrobić pewną małą analogię do współczesnej medycyny. To co widzimy dzisiaj to bardzo dużo współczucia, wspaniałomyślności wobec chorych. Lekarze, pielęgniarki, wszyscy na tej pierwszej linii, którzy ryzykują złapanie tej choroby, z pewnego punktu widzenia poświęcają siebie. Są przygotowywani do poświęcenia siebie, aby pomagać innym. Mimo to będą wyjątki. Nie chcę jednak osądzać świata przez wyjątki, ale przez tę dominującą praktykę. Pielęgniarka czy lekarz, który jest w szpitalu i opiekuje się kimś z wirusem, bardzo łatwo może złapać tego wirusa samemu. A mimo to, robią to. Chcę powiedzieć, że sygnał karetki pogotowia jest najbardziej pełnym nadziei dźwiękiem na świecie. Innymi słowy, mówi mi to, że ktoś w tym pojeździe, w tej karetce, ludzkie życie, jest tak ważne, że musi być uratowane. I tak długo, jak długo rodzina ludzka będzie się w ten sposób zachowywać, to ma ona przyszłość.

Czas ucisku, jak to wyjaśnił nam brat Johnson, ma na celu zburzenie państwa, kościoła, kapitału i arystokracji. W przeważającej mierze państwowe kościoły upadły. Arystokracja upadła. Zostaje nam tylko państwo i kapitał. W wielu krajach, szczególnie w krajach kapitalistycznych, a szczególnie w Wielkiej Brytanii (pierwszym kraju kapitalistycznym) i Stanach Zjednoczonych, które wspólnie (np. w Londynie i Nowym Jorku) kontrolują większość przepływu gotówki. To znaczy, że państwo i kapitał muszą być zniesione, zburzone. Spodziewam się, że nie nastąpi to zbyt szybko. Chciałbym powiedzieć, że Stany Zjednoczone to mocarstwo i jak wszystkie mocarstwa, a wcześniej było to mocarstwo brytyjskie, nie tolerują one konkurencji. Mocarstwo nie chce rywala. Dlaczego mówię, że Ameryka jest mocarstwem? Na przykład ma 800 baz wojskowych w różnych krajach. Wywiera ono zewnętrzny wpływ na resztę świata. To, co nazywa się pozaterytorialnym wpływem. To znaczy, że poprzez działanie rożnych praw i instrumentów finansowych, może ona obalać, niszczyć ekonomie i gospodarki innych krajów. Teraz głównym konkurentem Stanów Zjednoczonych są Chiny. Postawcie siebie w roku 1914. Któż wtedy przypuszczałby, że Chiny staną się rosnącym mocarstwem? Dlaczego Chiny są takim rosnącym mocarstwem? Jak długo jeszcze w czasie ucisku to może potrwać? Nie mogę odpowiedzieć na to pytanie. Ja tylko dostrzegam, tak jak Wy dostrzegacie, że tak jest. To oczywiście stawia niebezpieczne dla nas wszystkich pytania. Podnosi to kwestię wojny nuklearnej, ponieważ jeśli konkurencja stanie się dostatecznie zawzięta, może doprowadzić do wojny. Czy właśnie tak czas ucisku ma się skończyć? Weźmy pod uwagę kilka innych rzeczy poza perspektywą wojny. Rewolucja i anarchia. Moglibyśmy powiedzieć, że już mamy anarchię w tym kraju (USA), ale nie tak do końca. Są takie odizolowane wybuchy, demonstracje, np. z ruchu Black Lives Matter [„Czarne życie ma znaczenie”]. Są też dowody obywatelskiego nieposłuszeństwa. Np. ludzie, którzy nie chcą nosić masek. Zatem to co mamy teraz, w chwili obecnej, między pandemią i wyłączaniem społeczeństwa do pewnego punktu, to prowadzi do pytania – co się stanie? Innymi słowy: czy dojdziemy do pełnego zatrzymania jeśli chodzi o pandemię? Jak ważne jest to wydarzenie? Kiedy weźmiemy pod uwagę, że naukowcy na całym świecie pracują nad szczepionką i że jest wiele dostępnych opcji, jest bardzo prawdopodobne, że taka szczepionka powstanie i rozwiąże problemy. My nie wiemy, co jeszcze czai się w tej pandemii, o co w niej chodzi. W tym małym niewidzialnym stworzeniu i jego mutacjach. Te mutacje odcięły kraje na całym świecie od siebie nawzajem. Koszty ekonomiczne są przeogromne. Ludzie potracili pracę i dalej będą tracić pracę. Biznesy i firmy będą zamykane. A kto wie, jak długo zajmie, potrwa, jeśli w ogóle jakikolwiek powrót do normalności nastąpi? W jaki sposób kapitał podniesie sam siebie? Czy gospodarki będą bardzo cierpiały, kiedy to się w końcu skończy? Jeśli masz pracę, a nie możesz dostać zapłaty, żeby spłacić rachunki, hipotekę… Czy jest to pewien rodzaj paraliżu, który stopniowo ogarnia świat? Myślę, że nie jest to ślepy zaułek czasu ucisku.

Weźmy na przykład Izrael. Patrzymy na Izrael jako odbudowę nadziei dla świata. Nawrócenie Izraela będzie nadzieją dla całej planety. Wszyscy pobiegną do Jeruzalem i powiedzą: uczmy się o Panu i o Jego drogach. Izrael dzisiaj cierpi jednak z powodu tej pandemii bardziej niż inne kraje. To jest dla nas wyznacznik. W starożytności Żydzi byli zachowani od większości plag w Egipcie. Ale nie tym razem. Nie w tym przypadku. To mówi nam, że coś jeszcze musi nastąpić. Zatem, co robimy? Zakładając, że świat podniesie się z tej pandemii i wróci do biznesu, działalności jak zwykle, powiedzmy na przykład, że za dwa lata wszystko będzie działało tak, jak było to 5-6 lat wcześniej. Jakie wnioski z tego wyciągniemy? To samo było z pierwszą wojną światową. Było dużo zniszczenia, spustoszenia w czasie tej wojny. Były ekonomiczne i polityczne konsekwencje, następstwa po tej wojnie. Był kryzys z roku 1929, który dotknął cały świat. Potem była jeszcze jedna wojna, druga, od 1939 do 1945. Mimo to okres po drugiej wojnie światowej był najbogatszym i najbardziej pomyślnym okresem w historii ludzkości.

Jaka byłaby nasza postawa w odbudowie po tym koronawirusie? Dostrzegam pewną perwersyjność (zepsucie) w sobie samym lub kiedyś zauważałem, że tak było. Pamiętam na przykład, że wbiegłem do kuchni w roku 1967, kiedy wojna sześciodniowa trwała. Pokazałem mojej mamie pierwszą stronę gazety i powiedziałem: „wygląda na to, że szybko Królestwo będzie”. Oczywiście tak się nie stało, a ja się zdenerwowałem. W ludzkiej naturze jest taka skłonność, że chcemy, aby coś stało się tak bardzo, że chcesz tego, nawet jeśli to oznacza zmartwienie dla dużej liczby ludzi. Nie chodzi o to, że jesteśmy niewspółczujący, ale skupiamy się na obietnicy, na proroctwie. I żeby zacytować Objawienie: „Jak długo, o Panie, jak długo?”

I to jest pytanie, czyż nie? Jeśli nasza planeta podniesie się z tej pandemii. Czy nasza wiara pozostanie taka sama? Czy będziemy się zastanawiać ile jeszcze to potrwa? Czy się zniechęcicie? Jaki będzie następny płotek do przeskoczenia? Jest jeszcze tyle rzeczy, które muszą się wydarzyć. Jeśli Pan pozwoli to jutro do tych rzeczy przejdę w moim wykładzie, ale jeszcze tyle rzeczy musi się wydarzyć, że ja prawdopodobnie nie dożyję, aby móc zobaczyć Królestwo. A że większość z Was wierzy i mówi się większości z Was, że zobaczycie to i dożyjecie tych czasów. Ktoś kiedyś powiedział, że Bóg nie płaci swoich wszystkich rachunków w czwartek. On nie realizuje planu, który nam odpowiada. Bóg zrobi, to co zrobi. Do nas należy poddać się, być cierpliwym, być pełnym wytrwałości i długiego znoszenia. Być zajętym aż do czasu nadejścia Królestwa. Rozszerzanie się czasu ucisku nie jest naszą winą. Nie jest to niczyją winą. Lubię o tym mówić tak. Im więcej dzieci się rodzi, im więcej dzieci dorasta, tym więcej mamy przypuszczalnych, przyszłych restytucjonistów. Gdyby rzeczy były dojrzałe i gotowe na nadejście Królestwa to ono by przyszło. Jest rzeczą oczywistą, że doświadczenia, które przechodzimy są także konieczne dla nas. Musimy się uczyć, aby być cierpliwymi i każdą obecną trudność musimy przyjmować z odwagą. Jesteśmy kurczącą się społecznością, a węgle muszą pozostać razem, żeby utrzymać ciepło. Otrzymujemy przestrzeń, właśnie w tej chwili, w której nasze postawy powinny być pewne spokoju, Bożego pokoju, aby badać samego siebie, modlić się i myśleć o tym, co Pan chce, abyśmy zrobili i jak w najlepszy sposób prowadzić nasze chrześcijańskie życie. Jest to czas przemyśleń, a nigdy za dużo przemyśleń. Modlę się i proszę Boga, drodzy Bracia, abyście mieli odwagę i nie byli przybici ani przygnębieni. Jest wiele filozofii na tym świecie, a ewolucja jest jedną z nich. My odłączamy się od większości z nich z powodu naszej jedynej w swoim rodzaju teologii. Zachęcam Was do modlitwy, do zadowolenia i do optymizmu. Do czynienia dobra, gdziekolwiek możecie, żebyście byli silni wewnętrznie i proszę o Boskie błogosławieństwo dla naszej małej społeczności, żebyśmy mogli dostrzegać, poznawać Jego wolę i pełnić ją.

Tysiąclecie. Królestwo Chrystusa. Kiedy? Nad kim? I jak? Zapraszamy do obejrzenia slajdów z prezentacji wygłoszonej przez Adama Urbana. Nagranie samego wykładu wyszło niestety nie najlepiej (https://www.youtube.com/watch?v=nK81u4dcRcY), więc mamy nadzieję, że teraz łatwiej będzie zapoznać się z tematem.

Śmierć Jezusa obejmuje swym zasięgiem każdego człowieka, a więc każdy potomek Adamy i Ewy zostanie objęty korzyściami z niej płynącymi – zbawieniem z tego, co w wyniku grzechu w Edenie spadło na Adama i jego wszystkie dzieci!

1 Tym. 4:10: „Dlatego pracujemy i jesteśmy lżeni, że pokładamy nadzieję w Bogu żywym, który jest Zbawicielem wszystkich ludzi, zwłaszcza wierzących”.
(a zatem niewierzący też są zbawiani, choć wierzący bardziej – powrócimy do tego później).

Dz. 24:15: „Mając nadzieję w Bogu, że będzie zmartwychwstanie, którego i oni oczekują, zarówno sprawiedliwych, jak i niesprawiedliwych”.
(a zatem niesprawiedliwi też wstaną z grobów).

Jest to możliwe dlatego, że Jezus swoją ofiarą unieważnia wyrok wydany na Adama i następnie dziedziczony przez jego wszystkie dzieci!

Jana 1:29: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata”.
(grzech świata, nie grzechy świata – jeden grzech Adamowy, przez który Adam utracił szansę uzyskania życia wiecznego i który dziedzicznie obciąża cały świat).

Mat. 18:11 = Łuk. 19:10: „Bo Syn Człowieczy przyszedł, aby szukać i zbawić to, co zginęło”. (odzyskać dla człowieka szansę na zdobycie życia wiecznego, jaką w Edenie otrzymał Adam i jaką następnie stracił).

Rzym. 5:18,19: „A zatem, jak przez upadek jednego człowieka [Adama w raju] potępienie na wszystkich ludzi, tak też przez dzieło usprawiedliwienia jednego [Jezusa] dla wszystkich ludzi usprawiedliwienie ku żywotowi. Bo jak przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wielu [nie tylko ten jeden, który był nieposłuszny, ale wielu = wszyscy] stało się grzesznikami, tak też przez posłuszeństwo jednego [Jezusa w trakcie składania ofiary] wielu [nie tylko ten jeden, który był posłuszny, ale wielu = wszyscy] dostąpi usprawiedliwienia”.

Kto dokładnie czyta te wersety, na pewno zauważa, że żaden z nich nie mówi o zbawieniu wszystkich do życia wiecznego, lecz o zbawieniu wszystkich od tego, co sprowadził na nich pierwszy człowiek – od potępienia, jakie spadło na Adama za jego nieposłuszeństwo, od wydanego na niego wyroku śmierci dziedziczonego przez wszystkie następne pokolenia aż do dzisiaj.

Zdecydowana większość wersetów Biblii mówiących o zbawieniu nie ma na myśli zbawienia do życia wiecznego, lecz zbawienie od wyroku wydanego na Adama
i dziedziczonego przez wszystkich ludzi, tak by kiedyś wszyscy ludzie, uwolnieni od tego wyroku, mogli stanąć na własnej próbie do życia, tak jak kiedyś stał na niej Adam, lecz ją przegrał (głównie z powodu braku doświadczenia z grzechem i jego skutkami).

Nieprzyjęcie Jezusa nie skutkuje żadnym dodatkowym potępieniem!
Jeśli ktoś nie przyjmuje Jego ofiary, po prostu pozostaje pod wyrokiem Adamowym, pod którym dziedzicznie i tak znajduje się już od urodzenia.
Nie można ponownie potępić ani ponownie skazać już potępionego i już skazanego!

Jana 3:36: „Kto wierzy w Syna, ma życie wieczne, ale kto nie wierzy Synowi, nie ujrzy życia, lecz gniew Boży [w postaci wyroku z powodu grzechu Adama] pozostaje na nim”.

Rzym. 5:8,9: „Lecz Bóg okazuje nam swoją miłość przez to, że gdy jeszcze byliśmy grzesznikami [z powodu dziedziczonego grzechu i wyroku Adama], Chrystus za nas umarł. Tym bardziej więc teraz, będąc usprawiedliwieni jego krwią, będziemy przez niego zbawieni od gniewu [gniewu i wyroku dziedziczonego po Adamie, który jest zdejmowany z każdego, kto wiarą przyjmie Jezusa jako swego zastępcę w karze dziedziczonej po Adamie]”.

Czytaj dalej:

• Strona 1
• Strona 2
• Strona 3
• Strona 4
• Strona 5
• Strona 6
• Strona 7