PYTANIE: Czy Ewangelia wg Jana 3:36 nie podważa nauki, że niektórzy ludzie przyjmą Jezusa dopiero po wskrzeszeniu umarłych i że dopiero wtedy osiągną życie wieczne?

Przeczytajmy ten fragment z dosłownego przekładu Kodów wyd. „Vocatio”:

Jana 3:36 – „Wierzący w Syna ma życie wieczne. Zaś nieuległy Synowi nie zobaczy życia, ale gniew Boga pozostaje na nim.”

Pierwsze przeczytanie tego fragmentu mogłoby sugerować, że tylko człowiek wierzący w Jezusa w tym życiu może kiedykolwiek zdobyć życie wieczne. Dla reszty pozostaje tylko Boży gniew i nigdy nie osiągną życia.

Fot. bbnradio.org

Taki pogląd ma kilka słabych punktów:

1. W obietnicy, którą Bóg dał Abrahamowi, powiedziane jest, że w potomku Abrahama, którym jest Chrystus, mają być błogosławione wszystkie narody ziemi. A jednak nie wszystkie narody ziemi doświadczyły błogosławieństwa w tym życiu i wiele z nich nigdy nie usłyszało nawet o tym, że jest ktoś taki jak Jezus, więc nie mogły w niego uwierzyć. (Księga Rodzaju 22:16-18)

2. List do Hebrajczyków 2:9 mówi, że Jezus „z łaski Bożej zaznał śmierci za każdego człowieka”. Każdy więc powinien w jakiś sposób skorzystać z Jego ofiary, zwłaszcza, że Ewangelia Jana mówi o Jezusie (1:9), że jest On „prawdziwą światłością, która oświeca każdego człowieka przychodzącego na świat”. Jeżeli ktoś nie został oświecony w tym życiu, to taka szansa spotka tę osobę w przyszłości.

3. Pismo Święte uczy, że jest tylko jeden grzech, który nie może być odpuszczony i że jest to grzech przeciwko Duchowi Świętemu (Marka 3:28-29). Aby jednak taki grzech popełnić, trzeba by najpierw spełnić wiele wymagań, które wymienia apostoł Paweł w Liście do Hebrajczyków i których nie może spełnić nikt z ludzi niewierzących (Hebrajczyków 6:4-6) i bardzo mało ludzi którzy w jakimś stopniu wierzą.

4. Biblia mówi, że Bóg z miłości do człowieka dał swojego Syna na świat i że wysłał Go, aby świat został przez niego zbawiony. Już sam charakter Boga jest więc dobrym powodem, żeby się nad tym zastanowić. W Objawieniu 15:3-4 napisane jest, że gdy ludzie zrozumieją jak dobry jest Bóg, wtedy wszystkie narody przyjdą i oddadzą pokłon Bogu. Z samych słów Jezusa wiemy, że wśród tych narodów mają być mieszkańcy Sodomy, Niniwy i innych grzesznych miejscowości, które w Niego nie wierzyły.

5. Wreszcie, Biblia jako cel wyboru wierzących dzisiaj, podaje to, że w przyszłości, razem z Jezusem, mają oni błogosławić wszystkie narody ziemi. Apostoł Paweł mówi o wierzących, że są synami Boga, którzy wyprowadzą resztę ludzkości na wolność, gdy przyjdzie czas powrotu i panowania Jezusa.

Jak więc rozumieć to, że tylko wierzący w Jezusa ma życie wieczne, a nieposłuszny Jezusowi nie zobaczy życia?

Przede wszystkim warto pamiętać, że wierzący w Jezusa to w tym fragmencie ktoś, kto ma żywą wiarę w Niego. Taka wiara prowadzi do posłuszeństwa. Oznacza to wierność aż do końca, bo tylko taka osoba miała otrzymać wieniec życia.

A ilu jest faktycznie takich zupełnie wiernych? Sam Jezus określał ich jako „małą trzódkę” w porównaniu z ludzkością. Objawienie określa ich jako 144 tysiące. Czy znaczy to więc, że reszta ludzi nie ma już żadnej nadziei?

Na szczęście nie o to tutaj chodzi. Biblia mówi, że ta „mała trzódka” wiernych ma królować nad narodami i przynieść ludziom pokój i sprawiedliwość.

Według Dziejów Apostolskich nadchodzi czas, gdy nastąpi nie tylko zmartwychwstanie sprawiedliwych, ale też zmartwychwstanie niesprawiedliwych. A słowo „zmartwychwstanie” to w grece ‘anastasis’, które oznacza nie tylko wskrzeszenie człowieka, ale też jego podniesienie do utraconego, doskonałego stanu. Ten stan utracili już pierwsi ludzie w ogrodzie Eden.

Apostoł Piotr w Dziejach Apostolskich 3:21 określa ten czas jako epokę „odnowienie wszystkich rzeczy”. Apostoł dodaje jednak pewne ważne myśli w wersetach 22. i 23. Przeczytajmy:

„Mojżesz bowiem powiedział do ojców: Proroka jak ja wzbudzi wam Pan, wasz Bóg, spośród waszych braci. Jego będziecie słuchać we wszystkim, co wam powie. I stanie się, że każda dusza, która nie będzie słuchać tego proroka, będzie wytracona spośród ludu.”

Co to znaczy? Możemy tu wrócić do naszego fragmentu z Jana 3:36. Czy teraz, czy w przyszłości, nie ma życia poza Chrystusem. Śmierć, choroby, ból i cierpienie będą trwały tak długo, aż człowiek uzna i przyjmie Chrystusa. Poza Chrystusem nie ma życia. Nie ma innego imienia, w którym człowiek może być zbawiony.

Wierzę, że już niedługo, kiedy Chrystus zapanuje na Ziemi, dowiedzą się o tym wszystkie narody, a Bóg pozwoli im poznać Jezusa jako źródło życia. Gdy ludzie będą dochodzić do harmonii z Bogiem, gdy będą ufać Jezusowi i gdy będą Mu posłuszni, grzech i umieranie stopniowo będą zanikać, a ludzie zaczną zdobywać coraz lepsze charaktery i coraz więcej siły i życia.

Życia wiecznego nie otrzyma jednak nikt, kto nie zaufa Jezusowi zupełnie. Czy teraz, czy w przyszłości. Życie wieczne zawsze jest tylko przez Jezusa. Ten werset mówi, że dopóki ktoś nie przyjdzie do Boga przez wiarę w Jezusa jako Odkupiciela i Pana, tak długo na kimś takim pozostaje Boży gniew.

Tak naprawdę ten gniew jest na wszystkich ludziach i apostoł Paweł mówi o wierzących dzisiaj, że tak samo jak inni byliśmy kiedyś dziećmi gniewu. Są dwie epoki, w których można wyjść z tego gniewu. Obecnie, oznacza to wiele trudności, ciasną bramę i wąską ścieżkę, ale oznacza to także wielkie Boże błogosławieństwo już teraz i wielką nagrodę w przyszłości.

W Królestwie Chrystusa otworzona będzie droga świętości, na której także potrzebne będzie zaufanie i posłuszeństwo Panu. Będzie jednak dużo łatwiej nią iść, bo nie będzie tam szatana, a prawda napełni ziemię tak jak dzisiaj ziemię napełniają różne błędy. Nagroda dla takich podróżnych będzie oczywiście niższa, będzie to jednak życie wieczne w Królestwie Bożym na ziemi.

Jak pięknie mówi piosenka „Przyjdź, teraz jest czas”:

Wierzę, że tak właśnie będzie.

Warto dodać, że przy okazji ten fragment z Ewangelii wg Jana 3:36 pokazuje, że tak jak mówi Biblia karą za grzech jest śmierć, a nie np. życie wieczne w cierpieniach. Ponieważ ten, kto będzie wierny Jezusowi zobaczy życie wieczne, a ten, kto nie będzie posłuszny Jezusowi w czasie jego panowania – nie zobaczy życia, tzn. przestanie żyć, bo śmierć to przeciwieństwo życia. To samo oznacza wytracenie z ludu tej duszy, która nie będzie słuchała wielkiego proroka z Dziejów Apostolskich 3:23.

Mam nadzieję, że te wyjaśnienia będą dla kogoś przydatne.

Pozdrawiam,

Wiktor

Obraz: Annie Henrie Nader, „Między niebem a ziemią” (źródło: altusfineart.com)

Pytanie – „Czy podzielacie wiarę w to, że po zmartwychwstaniu jedni będą w niebie (sędziowie), a drudzy na ziemi? Czy raczej wszyscy będą razem a niebo z ziemią sie połączą?”

Odpowiedź – Wierzymy, że Biblia pokazuje dwa różne i oddzielne zbawienia: niebiańskie i ziemskie.

Niebiańska nadzieja dotyczy „małego stadka” (Łuk. 12:32), czyli Kościoła – Oblubienicy Chrystusa, która będzie współdziedziczyć z Nim chwałę, Jego duchową naturę i sprawować sąd nad światem (Obj. 20:4; 1 Kor. 6:2).

Ziemska nadzieja dotyczy reszty ludzkości – która w przyszłym Królestwie Chrystusa będzie miała możliwość zdobycia życia wiecznego na odnowionej ziemi (Ps. 37:11,29; Izaj. 65:21-25).

To nie znaczy, że jedni są „lepsi”, a drudzy „gorsi”. Chodzi raczej o różne role w Boskim planie. Biblia posługuje się też obrazem „niebiańskiego Jeruzalem” zstępującego na ziemię (Obj. 21:2) – co pokazuje, że Boże panowanie i błogosławieństwa rzeczywiście połączą niebo i ziemię w harmonii, choć zadania, natura itp. dla poszczególnych zbawionych klas będą się różnić.

Dla nas ważne jest, że Bóg pragnie zbawienia dla wszystkich ludzi – i daje każdemu szansę uczestniczenia w Jego Królestwie, czy to w niebie, czy na ziemi.

Zachęcamy do zobaczenia w tym temacie dwóch wykładów. Pierwszy to prezentacją pt. „Nie tylko królowie i kapłani. Życie wieczne w niebie i na ziemi”:

Drugi nosi tytuł „Sędziowie narodów”:

Temat ten szeroko opisuje dostępna bezpłatnie książka pt. „Boski plan wieków”.

Odpowiedź – Dla nas paruzja (czyli „obecność”) to jest cały okres panowania Jezusa, Jego tysiącletnie królowanie. Nie mówimy więc, że BYŁA, ale że jest, że TRWA i że w swoim pierwszym etapie ma charakter niewidzialny, nierozpoznany przez większość ludzi.

Jezus po zmartwychwstaniu jest istotą duchową (1 Kor 15:45; 1 Piotra 3:18), i Jego powtórna obecność nie musi oznaczać, że będzie widoczny cieleśnie – fizycznym wzrokiem. W Ewangelii wg Mateusza 24:37-39 Jezus sam porównał swoją paruzję (obecność, a nie przyjście – większość przekładów nie dostrzega w tym różnicy) do dni Noego – ludzie „nie poznali” / „nie spostrzegli się” aż przyszła powódź. Podobnie dzisiaj – obecność Chrystusa trwa zanim świat ją rozpozna, a pozna ją w pełni dopiero na koniec wielkiego ucisku.

Zdajemy sobie sprawę, że podobne poglądy przyjęli też Świadkowie Jehowy, ale nasza interpretacja i podstawy są inne – przede wszystkim jest to dokładne studiowanie Biblii na temat paruzji, co każdy może zrobić.

Zachęcamy np. do głębszego zapoznania się z tym tematem przy pomocy wykładu pt. „Dzień powrotu Jezusa”:

(tutaj w wersji z notatkami)
https://badaczebiblii.pl/dzien-powrotu-jezusa/

CT Russell dokładnie omawia sposób powrotu Jezusa w drugim tomie swoich „Wykładów Pisma Świętego” (pt. „Nadszedł czas”). Chętnych prosimy o podanie namiarów na najbliższych paczkomat InPost oraz swoich danych (nr telefonu + adres e-mail), a z przyjemnością wyślemy Wam bezpłatnie tę książkę oraz tom 1. – „Boski plan wieków”. Dane do wysyłki podesłać możecie używając formularza kontaktowego.

Autorka obrazu: Tatiana Romanowa

Pytanie – Zauważyłem, że ludzie, którzy próbują żyć w prawy sposób i być chrześcijanami, częściej spotykają się z niepowodzeniami niż osoby samolubne i niegodziwe. Czy Biblia daje jakieś wyjaśnienie w tej kwestii?

Odpowiedź – Tak, Biblia podaje powód. Siłą rzeczy mała łódka płynąca pod prąd z dwukrotnie większym prawdopodobieństwem zderzy się z kłodami i gruzami, niż gdyby płynęła z prądem. Dlatego człowiek, który stara się sprzeciwiać samolubstwu i grzechowi, ma trudniejszą walkę. Naturalną tendencją świata jest podążanie w dół. Chrześcijanin odkrywa, że jest tak, jak powiedział Zbawiciel: „A ciasna [trudna] jest brama i wąska droga, która prowadzi do żywota; a mało jest, którzy ją znajdują” (Mat. 7:14). Pan dozwala, żeby chrześcijan doświadczał przeciwności, gdyż dzięki temu rozwija się jego charakter. Gotowość do odważnego sprzeciwu wskazuje na charakter, który jest przyjemny Panu. Słabi chrześcijanie zniechęcają się tymi doświadczeniami, lecz silni wzmacniają się w Panu i rozwijają zdecydowane charaktery. To wiernym chrześcijanom Bóg dał obietnicę współdziedzictwa z Jezusem w Jego Królestwie. Takim powiedział, „że przez wiele ucisków musimy wejść do królestwa Bożego” (Dzieje Ap. 14:22).

_____________
„Co powiedział pastor Russell”, s. 821

Autorka obrazu: Tatiana Romanowa

Brak odpowiedzi na te pytania może wynikać z tego, że Pismo Święte milczy w temacie czyśćca. Można jednak przeprowadzić biblijną analizę tej sprawy i do tego serdecznie zapraszamy:

Czy Jezus nauczał o pośmiertnych cierpieniach?
CZĘŚĆ 3: Czyściec

Odpowiedź – Nie. Bóg nie życzy sobie, abyśmy postępowali widzeniem i nie mieli trudności z rozeznawaniem Jego woli. On sprawę tę stawia w taki sposób, aby była próbą naszego posłuszeństwa i wytrwałości – mamy postępować wiarą, a nie widzeniem. Lecz jak?

Powiem wam, jak można to czynić. Każdego dnia, rzecz jasna, a także we wszystkich poszczególnych sprawach staram się przedstawiać wszystko Panu. Nie chciałbym podejmować się niczego bez próby rozeznania Boskiej woli w danej sprawie. Lecz nie zawsze jestem w stanie poznać Jego wolę. Nie mam żadnego cudownego sposobu na wejrzenie w wolę Bożą. Mój rozsądek nie wystarcza; nie da się tak wytężyć umysłu, ponieważ to nie leży w jego mocy. Pozostawiam to zatem Bogu. Jeżeli życzy On sobie, abym postąpił w ten lub inny sposób, to jest w stanie pokierować daną sprawą. Dlatego moje serce i umysł są zadowolone, gdy przy rozpoczęciu każdego dnia powiem: „Panie, to ja. Dziękuję Ci za ten nowy dzień, który, mam nadzieję, będzie opływał w sposobności służenia Prawdzie i braciom. Proszę Cię, kieruj wszystkimi moimi myślami, słowami i czynami, abym mógł Tobie służyć”. Następnie zabieram się do pracy, używając swego całego rozsądku. Jeżeli Pan chce mnie poprowadzić w tym lub innym kierunku, to jest Jego rzecz, a nie moja. Prosiłem o Jego kierownictwo, a oczy moje są baczne ku poznaniu i ku czynieniu Jego woli za wszelką cenę. Czuję się spokojny w tym jarzmie, wiedząc, że Bóg jest zdolny i chętny pokierować wszystkimi rzeczami ku swojej chwale i ku mojemu dobru.

Gdy byłem jeszcze dzieckiem, zauważyłem, że niektórzy mieli dość dziwny sposób udawania się do Boga ze swymi sprawami. Otwierali oni Biblię na chybił trafił i tekst, na którym spoczął ich palec, uznawali za Boskie poselstwo i stosowali się do niego. Nie należało to do mnie, by doszukiwać się w tym błędu. Było to niekiedy znamienne, na jakie teksty trafiali i że tak znamienne odpowiedzi na swe modlitwy niekiedy otrzymywali. Ja jednak pomyślałem sobie: „Panie, obawiam się nieco tej metody i jeżeli to będzie przyjemne przed Tobą, wolałbym raczej kierować się moim rozsądkiem aniżeli tą metodą, bo umysł mój jakoś nie może jej przyjąć”. Zdaje mi się, że Bóg wysłuchał moją prośbę. Szukam Pańskiego kierownictwa przez badanie Słowa, biorąc wszystkie wersety, próbując poznać zasady Boskiego postępowania i nauki z tego wypływające. Z pewnością jest przyczyna, dla której to, co właściwe, jest właściwe w każdej sprawie, a ja pragnę to wiedzieć. Staram się poznać powód, dlaczego Bóg chce, aby coś działo się w ten lub w inny sposób – nie dlatego, że wątpię w Jego mądrość, ale po to, bym mógł wniknąć w ducha Boskich zasad. Otrzymuję więcej zadowolenia, niż otrzymałbym w jakiś inny sposób. Skąd bym wiedział, czy to Bóg, Szatan czy przypadek otworzył mi w danym miejscu Biblię?

Zdecydowanie bardziej wolę wierzyć w naukę Pisma Świętego, aby wszystko poruczyć Bogu, prosić Go, aby kierował moimi myślami i rozsądkiem, a następnie używać swego rozsądku najlepiej jak potrafię. Pan może niekiedy dozwolić, iż użyję swego rozsądku w taki sposób, że później okaże się to niezbyt dobre, lecz w takim wypadku może On tego użyć do wyprowadzenia wielkiego błogosławieństwa lub nauki. Nasz rozsądek naturalnie opiera się na zrozumieniu Słowa Ojca i Jego opatrznościowego kierownictwa. Tak postępując, wiemy, że wszystkie rzeczy dopomagają nam ku dobremu.

_________
„Co powiedział pastor Russell”, s. 267-268

Więcej w wykładach: 
Rozpoznawanie woli Bożej – część 1
Rozpoznawanie woli Bożej przez ducha świętego w nas

Wizja Eliasza, Mojżesza i Pana Jezusa na Górze Przemienienia (źródło ilustracji: Grace Digital Network, Tina Davidson)

Pytanie (1909 r.) – Czy nie jest faktem, że Eliasz był uwielbiony z Mojżeszem na górze?

Odpowiedź – Odpowiadamy, że nie. Pismo Święte mówi, że Mojżesz umarł i był pogrzebany. Nikt więc nie może powiedzieć, że Mojżesz nie umarł i nie był pogrzebany. Mojżesz nie może otrzymać życia ani świadomości, dopóki Kościół nie zostanie wzbudzony w pierwszym zmartwychwstaniu, dlatego że Mojżesz należał do domu sług, a oni bez nas nie mogą się stać doskonałymi [Hebr. 11:40].

A co z Mojżeszem i Eliaszem, którzy ukazali się na Górze Przemienienia? Ja tam nie byłem, lecz był tam obecny przedstawiciel, ktoś w rodzaju reportera, który był na miejscu i opowiedział nam o tej sprawie. Co nam powiedział? Czytamy, że gdy zstępowali z góry, Jezus mówił do swoich uczniów (a On wiedział o tym wszystko, czego ty i ja nie wiemy): „Nikomu nie powiadajcie tego widzenia, aż Syn człowieczy zmartwychwstanie” [Mat. 17:9]. Podobnie Jan, który był także na tej górze, opisał to w Księdze Objawienia, księdze wizji. Opisuje on różne bestie, z głowami, rogami itd., niewiastę siedzącą na tronie itd. Czy faktycznie widział on te rzeczy? Sam mówi, że widział i słyszał, ale to wszystko były widzenia, ponieważ żadne bestie nie paradowały dookoła. Bóg mógł tam mieć menażerię, lecz nie było takiej potrzeby. Przy rozpoczęciu pierwszego rozdziału Księgi Objawienia Jan zaznacza, że to, co mu było pokazane, było widzeniami i znakami – i tak jak widział wizje tam, tak widział i na górze.

Inny jeszcze świadek był obecny na górze i pozostawił nam świadectwo. Piotr powiedział: „Albowiem nie baśni jakich misternie wymyślonych naśladując, uczyniliśmy wam znajomą Pana naszego Jezusa Chrystusa moc i przyjście, ale jako ci, którzyśmy oczami naszymi widzieli wielmożność jego. Wziął bowiem od Boga Ojca cześć i chwalę, gdy mu był przyniesiony głos taki od wielmożnej chwały: ten jest on Syn mój miły, w którym mi się upodobało. A głos ten myśmy słyszeli z nieba przyniesiony, będąc z nim na onej górze świętej” [2 Piotra 1:16-18]. To właśnie miało wyobrażać owo widzenie. Mojżesz wyobraża klasę żyjących na ziemi, ponieważ był pośrednikiem, czyli przedstawicielem Izraela, więc odpowiednio przedstawia ich w tym obrazie. Eliasz przedstawia Kościół.

[„Co powiedział pastor Russell”, s. 259-260]

Więcej w wykładzie:
Wizja przemienienia Jezusa

Fot. yalebiblestudy.org

Pytanie – Na jednym z waszych wykładów usłyszałem, że żeby być wskrzeszonym właściwie to nie trzeba robić nic, bo to nam gwarantuje ofiara Jezusa. W Biblii jednak jest przecież napisane, że do Królestwa Bożego nie wejdą cudzołożnicy, rozpustnicy, pijacy i tak dalej. Jak to rozumieć?

Odpowiedź – W Nowym Testamencie występują w oryginale greckim dwa słowa, które bywają tłumaczone jako zmartwychwstanie. Te słowa to 'anastasis’ i 'egersis’. Tak naprawdę jednak tylko 'anastasis’ oznacza powstanie do doskonałego stanu i wyzwolenie się z grzechu i śmierci.

'Egersis’ jest określeniem, które oznacza po prostu przywrócenie procesów życiowych, wskrzeszenie. To słowo nie zakłada otrzymania życia wiecznego. Według Biblii wskrzeszeni będą także niesprawiedliwi, ale do podniesienia 'anastasis’ dojdą tylko ci z nich, którzy będą chętni i posłuszni Chrystusowi. Nienaprawialnych grzeszników spotka druga śmierć – wieczne unicestwienie.

W Ewangelii wg św. Jana 5:28-29 czytamy: „Nie dziwcie się temu, bo nadchodzi godzina, w której wszyscy, którzy są w grobach, usłyszą jego głos [czyli wszyscy zostaną 'egersis’ – wskrzeszeni, by to usłyszeć]; i ci, którzy dobrze czynili wyjdą na zmartwychwstanie do życia [gr. anastasis], ale ci, którzy źle czynili, na zmartwychwstanie na sąd.” [też gr. anastasis]

Mordercy, złodzieje, bezbożni ludzie – oni wszyscy powstaną na sąd. Lecz nie dzięki swoich zasługom. Po prostu Jezus umarł za wszystkich ludzi, a więc także za nich. Jednak Jezus powiedział, że aby dostąpić pełnego powstania z martwych, pełnego zmartwychwstania [’anastasis’], człowiek będzie musiał być „uznany za godnego” (por. Łukasza 14:14).

Oczywiście więc, wszyscy niesprawiedliwi nie doświadczą od razu zmartwychwstania, ale doświadczą wskrzeszenia. Czy złoczyńca, który wstanie z grobu nazwany będzie dzieckiem Bożym? Nie, według słów Jezusa, taki ktoś jest i będzie dalej dzieckiem diabła: Jana 8:44 – „Wy jesteście z waszego ojca – diabła i chcecie spełniać pożądliwości waszego ojca.” [a w grobie nie ma przemiany]

Ci więc, którzy będą chcieli stać się dziećmi Bożymi, będą musieli dojść do tego poprzez pewnego rodzaju sąd lub próbę. W czytanym fragmencie z Jana 5:29 w grece nie ma w ogóle przyimka „na” przy słowie „sąd”. Niektóre tłumaczenia oddają ten fragment: „ci, którzy źle czynili, wyjdą na zmartwychwstanie sądu.” Moglibyśmy też określić to jako „zmartwychwstanie przez sąd”. Ważniejsze jednak, że słowo „sąd”, gr. „krisis”, nie oznacza tylko „wyroku”, a już na pewno nie oznacza „potępienia” (jak tłumaczy to np. UBG, mimo że stary przekład gdański mówi o sądzie). Słowo to znaczy cały proces, sprawę sądową i wiąże się w Biblii z: pouczeniem, próbowaniem, karaniem w celu poprawy i dopiero na końcu z wydaniem wyroku. Dlatego w Ewangelii Jana 5:29 użyte jest słowo „anastasis”, ponieważ ten sąd ma umożliwić zmartwychwstanie – ponowne powstanie i podniesienie ludzi do doskonałości.

Szeroko omawiamy te tematy w serii nagrań pt. „Wskrzeszenie i zmartwychwstanie niesprawiedliwych”:
– część 1: Wskrzeszenie i zmartwychwstanie niesprawiedliwych
– Odpowiedzi na pytania, część 1
– Odpowiedzi na pytania, część 2

W tej odpowiedzi chcemy tylko zwrócić uwagę na to, że kiedy mówimy o wskrzeszeniu niesprawiedliwych, to mamy na myśli ich przywrócenie do procesów życiowych, po to, by mogli przejść opisany w Biblii proces resocjalizacji (dzień sądu).

Dzieje Apostolskie 24:15 – „Mam w Bogu nadzieję, którą i oni podzielają, że nastąpi kiedyś zmartwychwstanie [’anastasis’] sprawiedliwych i niesprawiedliwych.”

W grece mamy tutaj „anastasis”, a więc nastąpi podniesienie z upadku przynajmniej niektórych niesprawiedliwych. Nie stanie się to jednak natychmiastowo i nie będzie to łatwy proces. Jednak sama nadzieja dla takich osób opiera się bezpośrednio na słowach Pisma Świętego. Warto wysłuchać w tym temacie nagrań: dobra wiadomość i tysiącletnie królowanie Chrystusa.

Odpowiedź – Po śmierci człowiek jest umarły. Oczekuje na przewidziany przez Boga czas, gdy przez Chrystusa Bóg wywiedzie go z umarłych, jak i wszystkich, którzy poszli do grobu. Znajdują się oni w takim samym stanie jak my, gdy zasypiamy wieczorem. W międzyczasie świat [umarłych] o niczym nie wie. Synowie tych ludzi są poniżani, a oni nic o tym nie wiedzą; ich dzieci dostępują zaszczytów, a oni nie mają o tym pojęcia. Nie ma ani mądrości, ani umiejętności, ani żadnego działania w grobie (w szeolu), do którego ty idziesz [Kazn. 9:10]. [„Co powiedział pastor Russell”, s. 204]

Po więcej informacji odsyłamy do bezpłatnej książki pt. Boski plan wieków.

Czy Waszym zdaniem naprawdę historia człowieka na Ziemi trwa tylko nieco ponad 6000 lat? Co z badaniami, które wydają się wskazywać na dłuższą historię ludzkości i naszej planety, co np. z datowaniem radiowęglowym?

Przede wszystkim te nieco ponad 6000 lat odnosimy wyłącznie do historii człowieka. Całe stworzenie i rozwój wszechświata zostały naszym zdaniem ujęte już w pierwszym wersie Biblii: „Na początku stworzył Bóg niebiosa i ziemię”. Ten proces mógł trwać bardzo długo. W naszym zrozumieniu następujące później dni twórcze z Księgi Rodzaju to dni epokowe lub epoki przygotowywania Ziemi przez Boga na mieszkanie dla człowieka. Stworzenie słońca w jednym z dni epokowych to nie stworzenie tej gwiazdy, ale sprawienie, by z punktu widzenia obserwatora ziemskiego słońce stało się światłem, które zacznie rządzić dniem na ziemi.

Zagadnienia te omawia szerzej Charles T. Russell w książce „Nowe stworzenie”, rozdział 1. Omawia przy okazji jedną z popularnych wtedy teorii kosmogonicznych: teorię powłok i pierścieni Isaaca Vaila. Dziś są inne, lecz podobne wyjaśnienia wśród wierzących Biblii naukowców (zakładające jakieś formy katastrofizmu geologicznego). Z perspektywy Biblii warta szczególnego polecenia jest książka Paula S.L. Johnsona pt. „Stworzenie” do zamówienia na stronie Świeckiego Ruchu Misyjnego „Epifania”.

Co do chronologii biblijnej to jest to kwestia skrupulatnych wyliczeń prowadzonych na podstawie Pisma Świętego. Wyniki tych badań zawarte są w książce „Nadszedł czas” (dostępna do zamówienia w wersji papierowej na stronie wydawnictwa „Na Straży”). Dotyczą one jednak żyjącej już na Ziemi ludzkości, a nie czasu, który poprzedza stworzenie człowieka. Co do datowań geologicznych i węglowych nie jesteśmy specjalistami w tej dziedzinie i podkreślamy to od razu na „starcie”. Istnieje jednak dosyć duże grono naukowców, którzy wierzą Biblii i wysuwają bardziej „branżowe” argumenty. Tu np. jest lista „A Scientific Dissent from Darwinism” – spis naukowców, którzy są sceptyczni wobec darwinowskiej i neodarwinowskiej wersji historii. W Polsce działa też Polskie Towarzystwo Kreacjonistyczne.

Oto kilka myśli do rozważenia, dla tych, którzy chcieliby przemyśleć i przebadać sobie ten temat:

* Datowanie wielkich odkopanych cywilizacji sięga ZALEDWIE 3-5 tysięcy lat przed naszą erą. Pojawia się pytanie: Dlaczego nie ma cywilizacji starszych, np. sprzed 20 tysięcy lat pne?

* Zrozumienie metod datowania izotopowego nie jest łatwe, bo wymaga znajomości pewnych praw fizyki i reguł matematycznych. Sam schemat jest prosty: mierzymy w danej próbce proporcję c14/całego węgla i zgodnie z prawem połowicznego rozpadu „cofamy się w czasie” aż osiągniemy proporcję pierwotną. Wtedy wiemy, kiedy ciało zakończyło wymianę węgla z atmosferą. Jednak, ile wynosi ta „pierwotna proporcja”? Jakies szacunki oczywiście się robi, ale nie za bardzo wierzy się otrzymanym wynikom, bo te metody potwierdza się, czyli kalibruje, przy pomocy innych metod.

* Problem z metodą c14 ciekawie opisują autorzy filmu „Naukowy kreacjonizm a geologiczny zapis skamielin”. Sam film stworzyli ludzie wierzący w 24-godzinne dni twórcze, a także wieczne męki w piekle, więc nie jest to źródło zbliżone do nas lub samego pastora Russella, a jednak pewne argumenty są bardzo interesujące. Oto fragment narracji:

„Starożytna atmosfera musiała być pozbawiona promieniotwórczego izotopu węgla C14 – tworzy się on, gdy atmosferyczny azot jest bombardowany przez promieniowanie kosmiczne i przekształcany w radioaktywną postać węgla, której okres połowicznego rozpadu wynosi około 5700 lat. Węgiel C14 rozproszony jest w ziemskiej atmosferze w cząsteczkach dwutlenku węgla, poprzez proces fotosyntezy pojawia się w związkach organicznych i krąży w całym biologicznym ekosystemie na ziemi. Zawarty jest we wszystkich roślinach i zwierzętach w stałej proporcji względem zwykłego izotopu C12. Umierając roślina czy zwierzę zaprzestają oczywiście pobierania węgla C14 do swoich układow, więc jego ilość w tych układach zaczyna się zmniejszać, ponieważ atomy izotopu C14 w reakcji jądrowej zwanej rozpadem beta zamieniają się z powrotem w atomy azotu. Gdyby zalożyć, że poziomy zawartości węgla C14 w naturze były takie same w przeszłości, jak są obecnie to można by dokładnie określić wiek jakiejś skamieliny organicznej badając ilość węgla C14 w niej zawartą. Czy istnieje jakiś dowod na to, że atmosfera ziemi była kiedyś pozbawiona węgla C14? Wiadomo, że w złożach węgla kamiennego nie ma wlaściwie izotopu C14. Jest bardzo prawdopodobne, ze pokłady węgla powstały z roślinności, która została przykryta warstwami osadowymi w czasie potopu Noego, kiedy skropliło się sklepienie. Stąd nieobecność węgla C14 w tej roślinnosci jest ważnym faktem geologicznym przemawiającym za modelem ze sklepieniem.

Należy przy tym zaznaczyć, że jeżeli atmosfera była w przeszłości pozbawiona węgla C14 lub jeśli jego poziomy były zredukowane w latach tuż po skropleniu się sklepienia z oparów, to jakiekolwiek określenie wieku oparte na założeniu, że obecne poziomy węgla C14 istniały zawsze będą prowadziły do fałszywych wniosków sugerujących, że badany okaz jest dużo starszy niż jest w rzeczywistości. To niewątpliwie wyjaśnia pewne rozbieżności między datowaniem na podstawie zawartości węgla C14, a chronologią biblijną”

* Inne interesujący fakt, do którego nawiązują autorzy filmu, wskazuje, że biblijny Adam po 5 minutach swojego istnienia z wyglądu prawdopodobnie przypominał już dorosłego człowieka. Podobnie wino, które utworzył z wody Jezus, miało cechy starego, dojrzałego wina. To tylko pewne ciekawostki, które niewiele wnoszą do samego tematu, ale być może otwierają na nieco świeższe patrzenie jeśli chodzi o same dzieła twórcze?

* O ile nam wiadomo nie ma całkowicie niepodważalnych badań geologicznych i węglowych. Gdy wchodzimy w wielkie liczby (miliony) lat, to często przyjmuje się już wiele założeń i hipotetycznych tez. Z dużym stopniem prawdopodobieństwa można określić coś co było kilka tysięcy lat wstecz, a reszta to raczej domniemania. Co do Biblii to nie naucza ona o wieku Ziemi, ale o tym jak na już stworzonej Ziemi Pan Bóg rozpoczął proces stwarzania począwszy od DNIA PIERWSZEGO. Tematykę niepodważalności badań poszerza w kilku filmach Martin Lechowicz z serwisu Odwyk.

* Jak w powyższym cytacie z filmu „Naukowy kreacjonizm…” warto zwrócić uwagę, że w przyjmowanych przez większość współczesnych naukowców datowaniach przyjmuje się takie poglądy jak:
– aktualizm w geologii: „zasada geologiczna przyjmująca, że czynniki fizyczne i chemiczne oddziałujące na Ziemię i na skorupę ziemską, a zatem także procesy fizyczne i chemiczne, były w przeszłości podobne do dzisiejszych, co pozwala na podstawie współczesnych obserwacji określać przebieg dawnych procesów geologicznych” (wiki)
– naturalizm w biologii i filozofii: „pogląd ontologiczny w filozofii, według którego istnieje wyłącznie rzeczywistość materialna (natura), czasoprzestrzenna, bez zewnętrznej racji istnienia. Rzeczywistość duchowa albo nie istnieje albo jest sprowadzalna do natury (materii). Naturalizm tłumaczy całość zjawisk działaniem praw przyrody.” (wiki)

Biblia zakłada jakąś formę katastrofizmu geologicznego (być może po każdym z dni epokowych i na pewno ostatecznie w potopie), a także inteligentną Istotę, Stwórcę – Boga JHWH. Wielki wpływ istnienia Stwórcy jest zrozumiały, ale zwróciłbym uwagę na katastrofizm. Same badania i odkrycia, np. fauny i flory Syberii dawnych wieków (gdy żyły tam mamuty) wskazują na istnienie tam kiedyś klimatu dziś spotykanego blisko równika i na to, że zwierzęta zamarzły tam z niestrawionym posiłkiem w żołądkach. Wielu naukowców, jak Velikovsky i inni, przebadało ten temat i powróciło do katastrofizmu w geologii i kosmogonii Ziemi.

Zachęcamy wszystkich do dalszych rozważań i dociekań. Z punktu widzenia Biblii niezbędny jest pierwszy człowiek Adam – stworzony jako doskonały pod względem istoty i skłonności (bo nie charakteru, którego nie miał wyrobionego!). To za niego, a dopiero w nim: za nas wszystkich, umarł Pan Jezus – drugi doskonały człowiek. Na tym opiera się filozofia zbawienia w nauczaniu św. Pawła (porównaj: Rzymian 5:12-19, 1 do Koryntian 15:21-22).

O ile więc zakładamy, że mogło upłynąć bardzo dużo czasu od początku stwarzania wszechświata do stworzenia Ziemi, a także, że procesy twórcze na Ziemi trwały wiele lat, a nie siedem literalnych dni, to przekonani jesteśmy, że na początku Bóg stworzył jednego człowieka Adama i że biblijna historia ludzkości jest wiarygodna.