Frederick Stanley Arnot (na zdjęciu) został później misjonarzem pracującym w Afryce.

„Frederick Arnot poszedł wraz z przyjacielem głosić Ewangelię do dzielnicy barów w rodzinnym mieście, w Szkocji. Stanęli na rogu ulicy i zaśpiewali kilka pieśni, aby zgromadzić słuchaczy. Kiedy śpiewali, ludzie stali cicho, lecz gdy tylko zaczęli mówić o swej wierze w Chrystusa, zebrani poczęli tak głośno hałasować i wykrzykiwać, że nic nie było słychać. Przyjaciele znów zaśpiewali i ponownie próbowali przemówić. Ale jeszcze raz zagłuszyły ich wyzwiska i krzyki.

Powtórzyło się to kilkakrotnie. Frederick kochał Pana i rozpaczliwie chciał podzielić się z zebranymi Dobrą Nowiną, nikt jednak nie chciał go słuchać.

W końcu ze łzami w oczach spuścił głowę i zrezygnowany zamierzał wraz z przyjacielem odejść stamtąd. Zaledwie uczynił kilka kroków, poczuł na ramieniu czyjąś rękę. Obróciwszy się ujrzał wysokiego, starszego mężczyznę. Tamten spojrzał mu w oczy i powiedział: „Nie rezygnuj chłopcze, Bóg lubi słuchać, jak mówi się dobrze o Jego Synu!”.

Te słowa otuchy mu wystarczyły. Powrócił na róg ulicy a zgromadzeni, poruszeni jego odwagą zaczęli go w końcu słuchać.

Bóg lubi słuchać, gdy mówimy dobrze o Jego Synu. To są te perfumy, cenny aromat, jaki przynosimy Bogu, to jest ten naturalny skutek trwania w Chrystusie i życia w zwycięstwie.”

Luis Palau, „Skończ z udawaniem”, s. 68-69

Konwencja w Bełżcu w lipcu 1961 roku. Brat August Gohlke w towarzystwie pielgrzymów i ewangelistów Ruchu. Józef Wojnar stoi z tyłu, trzeci od prawej.

Jak pojedzie się do południowo-wschodniej Polski, gdy pyta się braci: jak tu powstał zbór? „A tu brat Wojnar…”. „A tu brat Wojnar”. Tu brat Wojnar pracował, tu brat Wojnar jeździł.

W Gębiczynie na przykład: „Bracie, jak tu powstał zbór?”. „Ano, tu brat Nicoś wybudował dom, ale brakowało mu otworów: okien, drzwi. No i mówią, że niedaleko (w Korczynie) jest dobry stolarz, niedrogo bierze, pojechał, przywiózł tego stolarza, a był to brat Wojnar.” Mówi: „W dzień pracował bardzo intensywnie, a na wieczór mówił: wiecie, ja tak dużo rzeczy wiem, ja bym tu trochę poopowiadał.” Wtedy nie było radia, telewizji, ludzie byli skłonni słuchać jakichś dobrych opowiadań. Zeszło się dużo ludzi, mężczyźni zapalili papierosy, widno nie było w tym domu, zapalono lampę naftową, przy której był brat Wojnar i on w tych warunkach opowiadał prawdę. Potem, po kilku dniach coraz mniej było tych palących, no i oczywiście coraz to zmniejszała się liczba tych osób, które tam przychodziły. Na końcu już nikt nie palił, wszyscy słuchali Słowo Boże, no i tak powstał zbór.

Jak Józef Wojnar opowiadał prawdę to może powiem to na pewnym przykładzie. Kiedyś mi mówi tak: „koło Sanoka na wsi jest jeden brat”. Bo tam kiedyś był zbór, ale ten zbór składał się z braci ukraińskich, a tylko jeden był Polak. Ukraińcy zostali wywiezieni do Związku Radzieckiego, a ten jeden samotny brat na tej wsi, staruszek, tam pozostał. „Odwiedziłbyś?” Dobrze. Wziąłem adres tego brata, napisałem do niego, kiedy przyjadę. Przyjechałem i zastałem staruszka niezwykle rozbudzonego prawdą. Pałającego wielką miłością do prawdy. Był tam u niego posąg Nabuchodonozra, zdjęcie brata Russella, zdjęcie brata Johnsona, plan wieków, cienie przybytku w tym jego pokoju. I on mówi: „Bracie, to jest cały mój świat”. Ale gdy po dłuższej rozmowie pytam: „Bracie, a jak Ty poznałeś prawdę?”. „Powiem Ci. Kiedyś, w taką jesienną słotę do mojego okna ktoś zapukał. Deszcz lał. Ciemność. Otworzyłem okno, patrzę, a tam stoi wymazany błotem człowiek z rowerem na ramieniu. Otworzyłem mu drzwi, ściągnąłem z niego to ubłocone, mokre ubranie, ubrałem go w jakieś swoje. I pytam: Człowieku? Czego ty szukasz w taką biedę, gdzie ty idziesz? A on mówi: ja tak tu Słowo Boże opowiadam, głoszę Słowo Boże. Mówi: Następny dzień ja nie miałem bardzo chęci słuchać jakiegoś tam Słowa Bożego, ale nie miałem siły, żeby temu człowiekowi odmówić posłuchania. Jeżeli on z takim poświęceniem szedł, to znaczy, że po prostu odmówić mu to byłoby czymś bardzo niestosownym. Mówi: opowiadał mi następnego prawdę Słowa Bożego i od tej pory jestem w prawdzie”.

Więcej w wykładzie „Dzieci w chrześcijańskiej rodzinie”: 

Kliknij tutaj, by przeczytać całość w wersji tekstowej

________
Zobacz inne świadectwa.

Umieszczony poniżej tekst to nie notatki do wykładu, lecz artykuł pt. „Chromy w Listrze” (Reprint 5891), do którego odnosi się mówca:

Chromy w Listrze

– 21 MAJA [1916] – DZIEJE AP. 14:8-20 –

HISTORIA SIĘ POWTARZA – ŚW. PAWEŁ I BARNABA PRZEŚLADOWANI – ZNIESŁAWIENI I ŹLE TRAKTOWANI PRZEZ RZEKOMYCH RELIGIJNYCH PRZYWÓDCÓW – ZNACZĄCY CUD – ZA SZCZEROŚĆ ODPŁACONO IM KAMIENIAMI – POWRÓT DO RODZINNYCH STRON – ODWIEDZANIE MIAST, GDZIE BYLI PRZEŚLADOWANI – CIERPIENIA NIEZBĘDNE DLA ROZWOJU ŚWIĘTYCH.

„ZMĘCZONEMU DAJE SIŁĘ, A BEZSILNEMU MOC W OBFITOŚCI” – IZAJ. 40:29 NB.

Wychodząc z Antiochii Pizydyjskiej, św. Paweł i Barnaba udali się do Ikonium, oddalonego o około 100 mil. Również tam wiernie głosili Słowo i również tam powstał sprzeciw oraz groziło im prześladowanie. Zapis podaje: „Kiedy jednak wszczął się rozruch wśród pogan i Żydów wraz z ich przełożonymi i chciano ich znieważyć i kamienować, dowiedziawszy się o tym, uszli do miast likaońskich, Listry i Derbe, i okolicy” [Dzieje Ap. 14:5-6 NB]. Nie pozwolili, by strach powstrzymał ich przed odważnym głoszeniem ewangelii, nie obawiali się też gróźb, ale uciekli, gdy prześladowania przybrały formę realnego zagrożenia. Czyniąc tak, postępowali według Pańskich wskazówek. Nie powiedział On: Obawiajcie się prześladowań, nie głoście swego poselstwa i schowajcie swoją lampę pod korcem; raczej odwrotnie. Nie powiedział też: Obawiajcie się, uciekajcie, kiedy nie ma zagrożenia. Wręcz przeciwnie, powiedział: „A gdy was prześladować będą w jednym mieście, uciekajcie do drugiego” [Mat. 10:23 NB].

Dotarłszy do Listry, na nowo poczęli głosić ewangelię tak odważnie, jakby nie było wcześniejszych przeciwności. Pomiędzy słuchaczami znajdował się chromy, przypuszczalnie Żyd lub prozelita, który przejawiał wielkie zainteresowanie słowami apostoła. Wyczuwając, że mężczyzna ten miał wiarę, św. Paweł przerwał swoje kazanie i odezwał się do niego donośnym głosem: „Stań prosto na nogi twoje”. Była to rzecz, której człowiek ten nigdy wcześniej nie uczynił, ale miał niezbędną wiarę i usłuchał rozkazu apostoła. W ten sposób nastąpił cud, który wyraźnie poruszył całe zgromadzenie. Jego wpływ na ludzi był porażający i zaczęli krzyczeć w swoim własnym dialekcie: „Bogowie w ludzkiej postaci zstąpili do nas”.

Listra była uważana za scenę mitologicznych wydarzeń. Podanie ludowe głosiło, że Jowisz i Merkury, dwaj mitologiczni bogowie, przybyli kiedyś do Listry w ludzkiej postaci i wszędzie odmawiano im kwatery, aż wstąpili do skromnej chatki ubogiego człowieka, który przyjął ich na miarę swoich możliwości. Bogowi odpłacili mu się, zmieniając jego chatę w cudowną świątynię, a pozostałych mieszkańców ukarali powodzią. To podanie ludowe było bardzo stare i upamiętniono je posągiem Jowisza, który jako bóg chroniący miasto stał u jego bram.

Z łatwością można zauważyć, że stosunkowo niewykształceni i przesądni ludzie musieli dojść do wniosku, iż wizyta św. Pawła i Barnaby była powtórną wizytą Jowisza i Merkurego, o której mówił ludowy przekaz. Św. Pawła nazwali Merkurym, ponieważ w ich podaniu to Merkury był oratorem, mówcą; Barnabę zaś nazwali Jowiszem. Kapłan Jowisza natychmiast przygotował przed posągiem swego bóstwa przy bramie miasta woły do złożenia na ofiarę ku czci domniemanych bogów, którzy byli obecni między nimi jako ludzie w postaci Barnaby i św. Pawła.

SZLACHETNOŚĆ MISJONARZY

Misjonarze prawdopodobnie spokojnie rozmawiali z tymi, którzy byli bardziej zainteresowani, kiedy usłyszeli o zgiełku w mieście i ofiarach, które zamierzano złożyć. Nawet przez chwilę nie zastanawiali się nad tym, by wykorzystać przesądność ludu i stać się w ich oczach kimś znamienitym. Nie próbowali też wykorzystać tego wydarzenia na służbę prawdzie, poprzez stwierdzenie, że Bóg jest Jowiszem, nasz Pan Jezus Merkurym, oni zaś reprezentują Ojca i Syna.

Wręcz przeciwnie, z całą szczerością i prostotą usilnie prosili lud, by powstrzymał się od tego, oraz tłumaczyli, że są tylko niedoskonałymi ludźmi jak cały tłum – „takimi jak i wy” – że ich misja polega na czymś zupełnie innym, niż przypuszczają mieszkańcy Listry, że Jowisz i Merkury są jedynie wytworami ich wyobraźni, niewiedzy i przesądów. Wbiegli pomiędzy przejęty tłum, gdy ten przygotowywał się do złożenia ofiary, i z wielkim trudem, przekonując o swojej nicości, powstrzymali lud od złożenia ofiary na ich cześć. Byli szlachetnymi ludźmi, a ich wierność Panu i prawdzie potwierdziła słuszność wysłania ich w misjonarską podróż.

Z wydarzenia tego możemy wyciągnąć lekcję pomocną dla wszystkich spośród Pańskiego ludu, którzy są w jakimkolwiek stopniu Jego ambasadorami, przedstawicielami, nauczycielami prawdy. Prawda sama w sobie, szczególnie w świetle naszych dni, jest tak wspaniała i cudowna oraz tak naturalnie przenosi swój blask na tych, którzy ją reprezentują, że sprawia, iż ludzie dziwią się i pytają jak dawniej: „Skądże temu ta mądrość i ta moc?” (Mat. 13:54). W niektórych przypadkach może to prowadzić do nadmiernego poważania, do przypisywania niezasłużonej czci oraz do czołobitności, która nie powinna być okazywana ambasadorom Pańskim i którą ci powinni natychmiast i stanowczo odrzucić, tak samo jak św. Paweł i Barnaba odrzucili honory, jakie chciała im oddać ludność w Listrze.

Z ziemskiego punktu widzenia można by to jednak uznać za niemądre posunięcie. Tych, którzy przyjmują więcej pochlebstw i zaszczytów, niż się im należy, w takim postępowaniu będzie wspomagać w pewnym stopniu Przeciwnik i prędko odkryją, że światowy duch lubi wielbić światowych bohaterów. Jedynym roztropnym kierunkiem dla Pańskich sług jest zatem naśladowanie misjonarzy, o których mówi nasza dzisiejsza lekcja – odrzucenie podobnych rzeczy, wyznanie, że jest się ludźmi tak samo jak i inni oraz trzymanie się Bożego Słowa, chowanie się za nim i całkowite pomijanie własnego „ja”.

Takie postępowanie będzie korzystne nie tylko ze względu na znalezienie i rozwój prawdziwych dzieci Bożych, które On teraz wybiera ze świata, ale będzie też korzystne dla Pańskich ambasadorów! Ponieważ w ten sposób będą wzrastać w łasce Pana Jezusa i na podobieństwo Jego charakteru, w którym pokora była wyróżniającą się cechą. W ten sposób będą najlepiej mieszkać w miłości Bożej.

PRAWDZIWI ŻOŁNIERZE KRZYŻA

Zwracając uwagę mieszkańców Listry, że ich wierzenia są fałszywe, apostoł dobrze zdawał sobie sprawę, że nie przysporzy im to uznania w oczach słuchaczy, ponieważ w ludzkiej naturze nie leży docenianie tego, kto nam mówi, że jesteśmy nierozsądni. By osiągnąć swój cel, a jednocześnie zyskać ich uznanie, musiałby powiedzieć im kłamstwo – że są bardzo mądrzy, że właściwie postępują itd. Dlatego w swoich usiłowaniach, by być szczerym i by służyć prawdzie, zaryzykował tym, że poczują się zawiedzeni i niezadowoleni. Bez wątpienia, jako Boży rzecznik, nie unikał wygłoszenia całego Bożego poselstwa, bez względu na to, jakie mogły być skutki.

Są to dobre lekcje dla wszystkich spośród Pańskiego ludu. Bycie żołnierzem krzyża, wiernym prawdzie pomiędzy tymi, którzy mają podobną cenną wiarę i są równie posłuszni, jest stosunkowo łatwe. Jednak wielkiej odwagi wymaga odrzucenie niewłaściwych ludzkich zaszczytów, kiedy z góry wiemy, że taki sprzeciw pozbawi nas nie tylko uznania i przyjaźni, ale sprawi, że w oczach ludzi staniemy się niegodziwi i zmienią się oni w naszych wrogów. Prawdziwi żołnierze krzyża wciąż przechodzą przez tę samą próbę i wymaga ona ugruntowania – ugruntowujących doświadczeń w Pańskiej służbie, by znieść to wszystko i wyjść z nich z radością.

Niemowlęta w Chrystusie, słabe, niewypróbowane, te, które nie przeszły przez próby i doświadczenia oraz nie rozwinęły swego charakteru, nie są ugruntowane i nie mogłyby znieść takich doświadczeń. Dlatego apostoł doradza Kościołowi, że właściwe wywyższenie na stanowisko sługi w Kościele nie powinno obejmować dopiero co nawróconego, aby nie popadł w pychę i w ten sposób nie zaszkodził sobie i innym (1 Tym. 3:6). Potrzeba czasu i zaprawy, żeby zarówno przyjąć i docenić cześć i zaszczyty we właściwy sposób, jak również, by odrzucić te, które są niewłaściwe.

Św. Paweł wykazał swym słuchaczom, że w przeszłości Bóg dozwalał wszystkim narodom kroczyć ich własnymi ścieżkami i angażował się w sprawy tylko jednego narodu – Izraela. Wszystkim innym narodom dozwolono postępować według własnego uznania, jedynie z takim wyjątkiem, gdyby chciały sprzeciwić się jakiemuś elementowi Boskiego planu. Dlatego też prorok wyjaśnia to Izraelowi: „Tylkom was samych poznał ze wszystkich rodzajów ziemi” (Amos 3:2). Wspomnienie przez apostoła „przeszłych wieków” (w. 16) sugeruje zmianę dyspensacji, co nastąpiło z powodu śmierci naszego Pana Jezusa, odcięcia Izraela od specjalnej łaski oraz otworzenia ewangelicznego powołania dla wszystkich, którzy mają uszy ku słuchaniu – „Żydowi najprzód, potem i Greczynowi” [Rzym. 1:16].

Teraz Bóg wysyłał poselstwo z pouczeniem dla wszystkich narodów, aby odwróciły się od swego bałwochwalstwa i uznały jedynego żyjącego i prawdziwego Boga oraz Jego Syna, wywyższonego Odkupiciela świata, którego Ojciec przeznaczył, by został jego władcą we właściwym czasie, by zniszczył grzech i śmierć oraz błogosławił swoim panowaniem sprawiedliwości wszystkim narodom ziemi. Apostoł zwrócił uwagę także na to, że chociaż Bóg pozostawił narody bez pouczeń Przymierza Zakonu i proroków, to jednak dał im pewne oznaki swej troski, zaspokajając ich potrzeby – sprawiając, by słońce świeciło i by deszcz padał zarówno na sprawiedliwych, jak i niesprawiedliwych, na złych i dobrych.

UKAMIENOWANI ZA GŁOSZENIE PRAWDY

Nagła zmiana nastroju wśród publiczności, spowodowana prostymi słowami apostoła dotyczącymi prawdy, sprawiła, że mieszkańcy Listry spojrzeli na misjonarzy z bardzo odmiennej perspektywy i teraz uznali, że są to zwykli ludzie, tak jak i oni. Możemy przypuszczać, że czuli się upokorzeni tym, że ich przesądy doprowadziły ich do oddawania czci ludziom, którzy odrzucili ją oraz przyznali, że są jej niegodni.

Gdy tłum był w takim nastroju, przybyli pewni Żydzi z Antiochii i z Ikonium i zaczęli sugerować mieszkańcom Listry, że misjonarze są oszustami wykorzystującymi ludzką łatwowierność, którzy „wszystek świat wzruszyli”, zadając pytania dotyczące teologii i mieszając ludziom w głowach [Dzieje Ap. 17:6]. Tłum był gotowy zwrócić się więc w całkiem przeciwnym kierunku, a także skłonny uwierzyć, z jakiegoś powodu, że jeśli tych dwóch mężczyzn to nie Jowisz i Merkury, są oni zatem symulantami i oszustami, którzy zwiedli lud i powinni zostać zabici. Dlatego św. Paweł został ukamienowany, wywleczony poza miasto i pozostawiony na śmierć.

Jakże omylny jest upadły ludzki umysł w swym stanie uprzedzenia i nieświadomości! Jakże łatwo kapłan Jowisza nakłonił ciemny lud do uznania owych mężów za bogów i z jaką łatwością poprowadził ich w zupełnie odwrotną stronę, równie niewłaściwą! I mimo że największy ze wszystkich apostołów i jeden z najznamienitszych mówców i logików, jakich świat kiedykolwiek znał, był pośrodku nich, jakże stosunkowo niewielu udało mu się nakłonić do obrania właściwego kierunku – ku prawdzie i sprawiedliwości, w posłuszeństwie Bogu!

Pod wieloma względami świat jest taki sam dzisiaj, jaki był wówczas, mimo że cywilizacja i ogólna wiedza uczyniły wiele, by podnieść go z żałosnego prymitywizmu, który prowadzi do wielbienia bóstw, chociaż islam, konfucjanizm, klerykalizm oraz pewien rodzaj chrześcijaństwa nałożyły nań warstwę powagi, rozsądku i zdrowego rozumu. Niemniej pod tą warstwą masy są wciąż w bardzo niezadowalającym stanie. Wciąż mają skłonność do bycia zwodzonymi, skłonność do cenienia tych, którzy są wyniośli i udają, że są wielcy, skłonność do czczenia tego, co żąda raczej czci niż tego, co jest jej warte, skłonność do niezrozumienia Boga i Jego planu oraz do patrzenia na Niego raczej z diabelskiego punktu widzenia niż doceniania długości, szerokości, wysokości i głębokości miłości Bożej.

NIEZWYKŁE DOŚWIADCZENIE

Ale Bóg nie zakończył jeszcze misji apostoła Pawła. Nie został on ukamienowany z powodu obojętności Boga ani dlatego, że Wszechmocny nie miał mocy, by ochronić swego sługę. Wręcz przeciwnie, całkiem prawdopodobne, że Pan dawał apostołowi jakąś wspaniałą lekcję, wartościową zarówno dla niego samego, jak i dla Kościoła, któremu służy on nawet dzisiaj za pomocą swoich doświadczeń. Całkiem prawdopodobne, że apostoł, będąc kamienowany, przypomniał sobie na nowo śmierć św. Szczepana, na którą wyraził zgodę. Całkiem możliwe także, że w wyniku tego zdał sobie na nowo sprawę, iż jest niegodny, by być tak znamienitym przedstawicielem Pana i Jego prawdy.

Gdyby po historii ze składaniem ofiar nie nastąpiło jakieś doświadczenie, to kto wie, może apostoł poczułby się nieco dumny, ponieważ byłoby to naturalne dla człowieka, który dobrowolnie odrzucił okazywaną mu cześć. Może byłby skłonny chwalić się siłą swojego charakteru, ale to doświadczenie sprawiło, że obrał zupełnie inny kierunek, o czym sam później napisał (Rzym. 5:3-5). Wszyscy wierni Pańscy mogą nauczyć się tutaj pewnej lekcji – nauczyć się ufać Pańskiej opatrzności we wszystkich swych sprawach, nie tylko w tych, które wydają się pomyślne, ale także w tych, które pozornie zdają się oznaczać stratę czy nawet katastrofę. O św. Pawle Pan powiedział: „Ja sam bowiem pokażę mu, ile musi wycierpieć dla imienia mego” (Dzieje Ap. 9:15-16). Z tej lekcji możemy wyciągnąć wniosek, że kiedy Pańskim sługom dozwala się cierpieć w Jego imieniu – nie za czynienie zła, nie za gniew, złośliwość, nienawiść, niesnaski, obmowę itd., ale dla Jego sprawy – to jest to dowodem Pańskiej łaski, w zgodzie z ich ofiarą, podobnie jak figuralna ofiara Abla została przyjęta za pomocą ognia.

Gdy uczniowie obstąpili leżącego św. Pawła, sądząc, że umarł, apostoł podniósł się i powrócił do miasta.

W STRONĘ DOMU

Ich całe publiczne głoszenie w Listrze zakończyło się i następnego dnia misjonarze udali się do Derby, oddalonej o 35 mil. Wskazuje to, że Pan dokonał wspaniałego cudu wobec św. Pawła, ponieważ był on w stanie kontynuować podróż już następnego dnia po tym, jak został okrutnie potraktowany – ukamienowany, zdawało się, na śmierć. Pan niekiedy dokonuje wspaniałych dzieł dla swego ludu, tak jak w tym przypadku. W innych przypadkach pozostawia ich ogólnym kolejom losu jak pozostałych ludzi.

Nie podano szczegółów dotyczących służby dla prawdy w Derbie. Możemy przypuszczać, że obyło się bez jakichś szczególnych incydentów. Doszedłszy tak daleko, misjonarze zdecydowali się powrócić tą samą drogą, zamiast iść prosto i wracać do domu najkrótszą trasą – przez Tars, rodzinne miasto św. Pawła. Najwidoczniej taka decyzja spowodowana była tym, że zdawali sobie sprawę, iż maleńka grupka wierzących w Listrze, Ikonium i Antiochii Pizydyjskiej będzie już potrzebowała nieco wzmocnienia i ugruntowania w prawdzie, że z powodu silnych sprzeciwów w tych miejscowościach będzie prawdopodobnie nieco sporów i problemów oraz że pojawią się pytania, na które nowo nawróceni nie będą w stanie odpowiedzieć.

To była już praca pastorska i nic nie wskazuje, żeby w podróży powrotnej misjonarze usiłowali wykonywać dalszą pracę misjonarską. Nie spodziewali się nawrócić wszystkich ludzi w tych miastach. Rozumieli plan Boży zbyt dobrze, by mieć oczekiwania, które zdają się żywić współcześni misjonarze. Bardzo dobrze wiedzieli, że misją ewangelii nie było nawrócenie całego świata, ale wybranie ze świata specjalnego ludu dla imienia Jego (Dzieje Ap. 15:14). Głosili prawdę tym ludziom i mieli ufność, że Pan jest z nimi oraz że tylko tacy, którzy mają uszy ku słuchaniu, zostaną poruszeni, czy to przez misjonarzy, czy przez tych, którzy już zostali nawróceni.

Dlatego zadowolili się pracą na rzecz budowania „malutkiego stadka”, zachęcając je, by pewnym uczyniło swoje powołanie i aby mieć miejsce w tysiącletnim Królestwie, co w słusznym Bożym czasie, w przyszłym wieku, zostanie użyte przez Pana do błogosławienia świata, jego nawrócenia i podniesienia.

Bez wątpienia bracia w różnych miejscach byli zaskoczeni, że chociaż ewangelia pochodzi od Boga, jej słudzy narażeni są na działanie złych mocy. To mogło znacząco wstrząsnąć ich zaufaniem, ponieważ cieleśnie można by się spodziewać, że Bóg będzie chronił swoich sług. Św. Paweł wyjaśnił tę kwestię wiernym, stwierdzając, że doświadczenia są konieczne dla rozwoju świętych, dla próby ich wiary, dla sprawdzenia i przygotowania tych, którzy będą współdziedzicami z Chrystusem w Królestwie, oraz że po dozwoleniu zła, które służy oddzieleniu „malutkiego stadka” od świata oraz wypolerowaniu i oczyszczeniu ich do Królestwa, przyjdzie czas, kiedy Szatan zostanie związany i kiedy sprawiedliwi nie będą już prześladowani, ale będą panować jako współdziedzice ze swym Panem i Głową w Jego Królestwie.

The Watch Tower, 1 maja 1916, R-5891
Straż 2/2016

Głoszenie ewangelii jest przekazywaniem dalej. Czego? Dobrej nowiny. Znamy dobrą nowinę. Jest cudowna. Jest taka wiadomość, ze istnieje Bóg, który jest dobry, który nas kocha i który w Jezusie przygotował zbawienie dla wszystkich ludzi; że ma plan, który obejmuje wszystkich ludzi, że o nikim nie zapomni.

fto. Siarhei Tolak

Podczas jednej z ostatnich usług zdarzyło się coś, co mnie zaskoczyło. Był to zbór, w którym można się spodziewać trudnych pytań. Dociekliwych pytań biblijnych. Na takie chciałem być gotowy, ale pytanie zadała mi 5-letnia dziewczynka i brzmiało ono: „Wujku, o czym marzysz?”.

Pomyślałem później, że głoszenie ewangelii to dzielenie się tym, o czym marzymy; jak pojmujemy radosną opowieść Biblii. To nawet więcej niż marzenia, bo są to obietnice wiernego i potężnego Boga. My nie tylko bardzo chcemy ich spełnienia, ale spodziewamy się tego. Wierzymy, że tak będzie.
Jan Wesley wyraził się, że „Ewangelia jest to tak naprawdę nic innego jak wielka obietnica”. Są takie części tej obietnicy, których wszyscy ludzie oczekują, choćby tylko nieświadomie; których wszyscy ludzie pragną. W końcu większość ludzi czeka na zmiany. Jest taki ukraiński wiersz, który przetłumaczony mówi: „Ach, gdyby jak najszybciej nastał ten święty czas, żeby nieszczęśliwi ludzie przestali wzdychać”. Żeby mogli odetchnąć. Ludzie chcą pokoju, sprawiedliwości, chcą końca chorób i końca wojen.

My też tego chcemy i z wiarą możemy powiedzieć, że jeszcze będzie dobrze, że taki czas nastanie. Oczywiście, głosimy, bo chce tego Bóg, ale główny powód głoszenia to nasza wiara, nasze przekonanie i wynikająca z tego radość. 2 Kor. 4:13 – „Mając zaś tego samego ducha wiary, zgodnie z tym, co jest napisane: Uwierzyłem, dlatego przemówiłem, i my wierzymy – i dlatego też mówimy”. Tak uwierzyliśmy, tak zrozumieliśmy i tak też mówimy. Jest to bardzo ważne. Rzym. 10:14 – „Jak więc wzywać będą Tego, w którego nie uwierzyli? A jak uwierzą w Tego, o którym nie usłyszeli? A jak usłyszą bez tego, który głosi?”

Skoro jest to sprawa wiary i zrozumienia, to nasze głoszenie jest bardzo osobiste. Nasze głoszenie będzie różne zależnie od naszego temperamentu, sposobu myślenia, sposobu mówienia i działania. Właśnie dzięki temu różne osoby mogą być pozyskane dla ewangelii – przez różnych głosicieli.

Kiedy oglądamy wschód słońca, piękno kwiatów, to każdy z nas docenia to na swój sposób. Każdy zwraca uwagę na coś innego. Mamy poezję Mickiewicza, ale mamy też poezję Różewicza. Mamy obrazy van Gogha, ale mamy też obrazy Matejki. Także w muzyce, nawet w orkiestrze, są różne instrumenty, różne głosy w chórze.

Mamy tego obraz w pewnym typie biblijnym. W 2 Moj. 15:1 czytamy – „Wtedy zaśpiewał Mojżesz i synowie Izraela tę pieśń dla Jahwe. Zaśpiewali tak: Będę śpiewał Jahwe”. Niby nie ma tu nic wielkiego, ale br. Johnson (E11, s. 280) zwraca uwagę na liczbę pojedynczą (będę): „Ma to na celu pokazanie, że zarówno w typie, jak i antytypie to wysławianie podejmowane jest indywidualnie. Tak jak w typie wszyscy zostali indywidualnie wybawieni, tak będzie też w antytypie; chociaż wszyscy śpiewali jednym głosem, każdy czynił tę pieśń swoją własną.”

Można powiedzieć, że są różne tony i różne instrumenty, ale jeden ogólny zapis nutowy i te nuty dla naszej pieśni Pan Jezus zostawił w Biblii i wyjaśniał przez swoje narzędzia we właściwym czasie. Dlatego mamy dziś dobrą kolejność wykładów. Ewangelia musi być najpierw dobrze poznana, przyjęta i dopiero głoszona.

Nie chodzi o to, by długi czas nie głosić ewangelii, ale o to, by głosić to, co osobiście przebadaliśmy i zrozumieliśmy jako ewangelię Bożą, opartą na Biblii, na słowach: „tak mówi Pan”, „tak napisano”. Na to też zwracajmy uwagę w rozmowach. Nie na nasze poglądy, nie na naszą grupę, ale na Słowo Boże.

Według Efez. 6:15 powinniśmy mieć – „nogi obute w gotowość [głoszenia] ewangelii pokoju”. Czasami prawda opisywana jest w Biblii jako miecz. Oddziela ona to cielesne od duchowego. Wielu ludzi boi się prawdy, bo jest tajemnicza, zakryta, wydaje się niebezpieczna, bo może wprowadzić wielkie zmiany w życiu. Może przeniknąć głęboko do samej osobowości, do serca i świadomości. To jednak cecha prawdy, a głosiciele nie mają używać prawdy jako miecza, ale jako chleba i wody, mają błogosławić ludzi i dzielić się szczęściem, które sami znaleźli. Jak wyraziła to pewna głosicielka, Lilias Trotter,

„Jesteśmy uratowani, aby ratować innych… Jesteśmy stworzeni, aby dawać – pozwolić by wszystko odeszło, jeśli przez to możemy dawać jeszcze więcej. Kamyk pochłania wszystkie promienie światła, które na niego padają, ale diament ponownie je rozświetla. Każdy najmniejszy czynnik jest środkiem, nie po to by więcej brać, ale po ty by więcej emanować.”

Prawda ma więc nie tylko być powtarzana, nie ma być suchych pokarmem dla umysłu. Prawda powinna emanować z dziecka Bożego nie tylko w słowach, ale w życiu. W 1 Piotra 3:2 znajdziemy coś na ten temat, gdy apostoł pisze o niewierzących mężach, że [niektórzy] „przez postępowanie [swoich] żon zostali pozyskani bez słowa; bo widzieli ich czyste, bogobojne życie”.

Ta zasada jest prawdziwa i dla braci, i dla sióstr. Opowiadanie ewangelii może być rozpoczęte w domu. Pewien wierzący powiedział: „jadę do Afryki głosić ewangelię”, a ktoś znajomy powiedział: „u Ciebie w domu jest Afryka, tam zacznij głosić”. Jest jasne, że bracia i siostry, którzy mają dzieci, nie będą tak czynni w głoszeniu na zewnątrz jak osoby, które nie mają dzieci. Jednak rodzice mają swoją pracę do wykonania. I możliwe, że jest to największa obecnie dostępna możliwość głoszenia ewangelii.

Wg Biblii fundament duchowy jest dużo ważniejszy niż takie rzeczy jak:  zabezpieczenie finansowe dzieci i korepetycje z matematyki itp. Danie dzieciom szansy duchowego rozwoju, to najlepsze głoszenie Słowa Bożego. Efez. 6:4 – „A [wy], ojcowie, nie pobudzajcie do gniewu swoich dzieci, ale wychowujcie je w karności i w nauce Pańskiej”.

Może to być trudne w dzisiejszym świecie, jak każdy typ głoszenia, lecz efekty mogą być takie, że dzieci wychowane w Bożym duchu same przyłączą się do opowiadania ewangelii dalej. Ale kiedy? Na pewno wtedy, gdy zobaczą, że sami rodzice tak postępują, a nie tylko tak mówią. Młodzi ludzie są na to podatni. Jednak jeśli rodzice nie będą postępować zgodnie z ewangelią, to i dzieci nie będą tak robić.

To dobry przykład pozwolił na pozyskanie dla ewangelii Tymoteusza. Apostoł Paweł pisze o tym w 2 Tym. 1:5. „sięgam wspomnieniem o będącej w tobie nieobłudnej wierze, która najpierw zamieszkała w twojej babce Lois i w twojej matce Eunice, a jestem przekonany, że zamieszkała i w tobie.”

Tymoteusz zaczerpnął tę wiarę. Od kogo? Od swojej babci i swojej mamy. Ta wiara była w nich na początku. Paweł mówi: jestem przekonany, że zamieszkała i w tobie. To jednak nie było automatyczne i myślę, że dla wielu z nas, którzy tu jesteśmy to dobry przykładów rodziców i starszych osób w zborach sprawił, że tutaj jesteśmy, i że sami osobiście poznajemy Boga i Prawdę.

Myślę, że często jesteśmy tu, jako kolejne pokolenie, bo czuliśmy błogosławieństwo Ewangelii w naszym własnym domu, w naszym zborze, poczuliśmy to, przyjęliśmy to i przyszliśmy do Boga. To największe błogosławieństwo jakie otrzymaliśmy, że nasze mamy i babcie, nasi rodzice i dziadkowie, starali się nie tylko o to, co będziemy jeść, gdzie pójdziemy na studia, jakie opanujemy instrumenty muzyczne, ale jacy będziemy i jacy wejdziemy w życie, czym napełnimy rozum i serce.

Pomyślmy teraz o głoszeniu Ewangelii na zewnątrz. Brat Russell napisał: „Niektórym się zdaje, że nie ma innego sposobu głoszenia Ewangelii, jak tylko przez publiczne kazanie z estrady. Lecz nie taką jest biblijna myśl kazania. Jezus mawiał do ludu przy brzegu morza, przy drodze; niekiedy, siedząc przy studni głosił poselstwo zbawienia; uczniom kazał na górze, to znowu w drodze idąc z nimi uczył ich. Tak samo powinno być z nami. Jakikolwiek sposób lub czas mamy na głoszenie tej wesołej nowiny, powinniśmy go wykorzystać.„; „Słowo Ewangelia znaczy wesoła nowina, dobra wieść. Mamy opowiadać „dobrą nowinę o wielkiej radości”. To można czynić w codziennym postępowaniu naszego życia, gdy stykamy się z rzeźnikiem, piekarzem, jak i z naszymi sąsiadami i przyjaciółmi. Można to uczynić za pomocą literatury wysyłanej przez pocztę, albo przez doręczenie gazetki, książki, lub też przez przemawianie z estrady. Wszystko to jest głoszeniem Ewangelii, zaznajamianiem drugich z tą wesoła nowiną; albowiem ogłaszać znaczy udzielać wiadomości, a nie odnosi się to do sposobów, za pomocą których ta wiadomość jest udzielana”

W moim ostatnim wykładzie na ten temat w Chełmnie 2019 mówiłem o wielu sposobach głoszenia ewangelii w internecie. Teraz jednak chciałbym powiedzieć, że liczba sposobów jest nieograniczona. Ponieważ wszędzie gdzie jest chętny głosiciel ewangelii, z Bożą pomocą, znajdą się sposoby.

Pan Jezus znalazł okazję i sposób przy studni. Mamy opisane w 4. rozdziale ewangelii wg Jana to niezwykłe spotkanie naszego Pana i Samarytanki. Przeczytajmy Jana 4:9. „Jakże Ty, będąc Żydem, prosisz mnie, Samarytankę, o wodę? (Żydzi bowiem nie łączą się z Samarytanami.)”

To było dziwne z dwóch powodów: była to Samarytanka, a więc dla tamtych Żydów jakby człowiek drugiego sortu. Po drugie to była kobieta samarytańska, więc taka otwarta rozmowa tym bardziej nie była w zwyczaju. Pan Jezus nie patrzy na pozory, na uprzedzenia. My nie wiemy do kogo trafi Słowo Boże. Nie powinniśmy skreślać ludzi, bo mają tatuaże, inny kolor skóry, orientację itd.

Pan Jezus podkreślił, że ma coś bardzo upragnionego. Ma taki Boży dar, taką wodę jakiej nikt nie ma. Wodę życia. Pan Jezus mówił, że idzie czas i już jest, kiedy prawdziwi wyznawcy będą chwalić Boga w duchu i w prawdzie. Bo dla Boga miejsce nie ma znaczenia, Bóg mieszka w sercach ludzi.

Pan Jezus wykorzystał sytuację i my też powinniśmy myśleć kto z nami rozmawia. Czego może pragnąć ten człowiek? Czym ten człowiek już jest napełniony? Jakie są poglądy tej osoby? Co ta osoba ceni w życiu? Czego tej osobie może brakować?

Kiedy zrozumiemy pewne rzeczy o tej osobie, z którą rozmawiamy, to będzie nam łatwiej zrozumieć, jak do niej podejść, tak żeby ta osoba mogła otworzyć serce i żeby ta rozmowa właśnie dla tej osoby, a nie tylko dla nas, była ważna i ciekawa.

Jak rozpocząć rozmowę? Jak powiedzieć komuś o Bogu i Chrystusie? Czasami pomagają pytania. Pytanie zakłada równość rozmówców i zainteresowanie.

Kiedy zaczniemy od takich słów: „Przepraszam, czy mogę cię o coś zapytać?”, to często usłyszymy: „Jak chcesz to pytaj”. „Czemu nie”, „Dajesz…”. Możemy spytać: „Jak patrzysz na Biblię, czy jest czegoś warta, czy to Boska księga, jak myślisz?”. Warto zwrócić uwagę na Biblię, bo ona łączy wszystkich wierzących. Niektórzy powiedzą, że to bajki, że to nieprawda, niektórzy powiedzą: „no tak, jest od Boga”. Ktoś powie, że nie myśli o tym, ale to już coś, bo coś już wiemy.

U niektórych te pytaniami mogą wywołać trochę emocji, szczególnie jeśli szukali kiedyś Boga lub szukają Go dalej. Nawet jeśli nie, to często jest okazja, żeby się podzielić swoim własnym wrażeniem, własnym odczuciem co nam daje Biblia; że pomaga nam w życiu, że dała nam nadzieję. Kiedy mówimy o naszych własnych emocjach, o nas samych, to możemy pomóc się otworzyć, żeby ktoś też powiedział o swoich doświadczeniach, o swoich przeżyciach i możemy być już trochę bliżej siebie. Pewne drzwi zostają uchylone. Mamy być jak Pan Jezus, on był szczery i otwarty, On nie robił niczego na siłę i nie próbował żadnych sztuczek – on nie głosił w sensie w jakim czasami o tym mówimy, on nie był akwizytorem, On rozmawiał.

Nie mamy w takiej rozmowie przekazać wszystkiego co wiemy z Biblii. Nie mamy opowiedzieć całego Boskiego planu. To jest błędne, niemądre. Raczej to my powinniśmy stawiać proste pytania. „Jaka jest różnica wierzyć w Boga, a wierzyć Bogu?”, to taki przykład. Czy jest jakaś różnica? Niech to ktoś o tym pomyśli. Bo jeśli ktoś myśli, to zapamiętuje coś. To staje się to ważne dla tej osoby. Jeżeli my tylko recytujemy jakieś nauki to często one nic nie znaczą dla naszego rozmówcy.

My nie musimy wszystkiego wyjaśnić. Niech raczej te pytania chodzą po głowie. Zwróćmy na coś uwagę, łagodnie, życzliwie, z uśmiechem. Dajmy szansę na myślenie. Szukajmy dobrych emocji, które nas łączą. Znajdźmy coś, w czym się zgadzamy, nie wytykajmy od razu błędów. Znajdźmy coś wspólnego, wspólną dobrą rzecz, która nam się podoba, wspólny temat. Wtedy inaczej się rozmawia.

Kiedy ktoś podaje swoje myśli, nie przerywajmy mu. Nie zaprzeczajmy od razu nawet jeśli się nie zgadzamy. Nie pokazujmy jakiegoś niezadowolenia, że ktoś odpowiada niezgodnie z naszym zdaniem albo z naszym planem. To niemądre, bo przecież to my chcemy podzielić się ewangelią; to normalne, że jeśli ktoś tej ewangelii nie słyszał to myśli inaczej. Uczmy się słuchać drugiej osoby.

Dzieje 17:16 – „Czekając w Atenach [na braci], Paweł burzył się w swoim duchu na widok miasta oddanego bałwochwalstwu”. Dosłownie: aż duch w nim kipiał jak ludzie się kłaniają bożkom z drewną, z kamienia, ze złota. Kiedy jednak stanął na Areopagu, gdzie zbierali się ludzie i chcieli go posłuchać, to jak ap. Paweł zaczął mowę? Werset 22: „Widzę, że jesteście bardzo pobożnymi ludźmi”.

Paweł znalazł coś wspólnego, zachęcił ludzi do słuchania. Kiedy chodził po mieście, zobaczył coś ciekawego – ołtarz „Nieznanemu Bogu”. Zobaczmy jak wykorzystał, że taki ołtarz tam był. Pokazał, że mają coś wspólnego – kłaniają się temu samemu Bogu, nieznanemu dla nich Bogu, o którym on chciałby im jeszcze coś powiedzieć, że ten nieznany Bóg to stwórca nieba i ziemi.

Po co my tak od razu chcemy pokazać co nas różni. Dlaczego my tak mało słuchamy? Kiedy słuchamy innych ludzi, to sami się czegoś nauczymy, dowiemy się jak patrzą inni ludzie, jak myślą. My nie mamy zawsze krzyczeć na ulicach: ‘jesteśmy badacze Biblii, my tutaj głosimy, mamy najlepsze nauki!’.

Uczmy się szanować i kochać ludzi, którym głosimy. Pamiętajmy, że za każdego z tych ludzi umarł Pan Jezus. Na pewno oni kiedyś będą naszymi braćmi i siostrami w wierze. Przeciez każde kolano się skłoni przed Panem. Niejedna rozmowa się wtedy przypomni. Pamiętajmy, że my już teraz z ludźmi – także z ateistami, z ludźmi innej orientacji, z ludźmi innych narodowości – jesteśmy wszyscy dziećmi Adama, z jednej rodziny zmęczonej grzechem. My nie jesteśmy nic więcej warci niż oni. Myślmy o sobie jak o bezdomnych, którzy dowiedzieli się, że jest miejsce, gdzie nie tylko można dostac jedzenie, ubranie, gdzie można przenocować, ale też dostać szansę na nowe, lepsze życie. Jeśli spotykamy innych biednych ludzi to podzielmy się wiadomością, że jest coś takiego, że jest takie wielkie zbawienie w Jezusie.

Jesteśmy powołani do głoszenia ewangelii, a nie do podkreślania różnic. Nie jesteśmy powołani do znieważania ludzi, do krytykowania ich. Słowo Boże nie zachęca nas do sporów, do pokazywania komuś, że jestem mądrzejszy, że mam lepszą wiedzę. Można rozmawiać z innymi za pomocą dyskusji lub za pomocą dialogu. Dyskusja polega na tym, by podać argumenty i kogoś przekonać; jeżeli moje argumenty są lepsze niż twoje, to wygrywam, a ty przegrywasz. Dyskusja nie jest zła, czasami jest potrzebna. Ale dialog pozwala wyrazić swoje odczucia, swój subiektywny punkt widzenia, podzielić się myślami. W dialogu możemy lepiej zrozumieć drugich i oni mogą lepiej zrozumieć nas, nawet jeśli nie dojdziemy do jednego zdania.

Powinniśmy napełniać się duchem Chrystusa i jego sposobami, a te sposoby opisał prorok Izajasz. Izaj. 61:1-2 – „Duch Pana Boga jest nade mną, ponieważ Jahwe namaścił mnie, abym zwiastował dobrą nowinę ubogim; posłał mnie, abym opatrzył tych, których serca są złamane, abym ogłosił jeńcom wyzwolenie, więźniom [mroków] przejrzenie, abym ogłosił rok dobrej woli Jahwe i dzien pomsty naszego Boga, abym pocieszył wszystkich zasmuconych”.

Pocieszać, zawiązywać rany. Głosić wolność. To radosna nowina. Mówimy o tym, że Bóg jest dobry, że Bóg nie cieszy się ze śmierci grzesznika. Mówimy o tym, że jest obiecany czas łaski, rok Boskiego zmiłowania. Możemy opatrzyć złamane serca.

Pamiętajmy o tym, co napisał apostoł Paweł: dla Żydów byłem jak Żyd (żeby pozyskać Żydów), dla pogan – jak poganin. Żeby pozyskać pogan. Dla słabych – byłem jak słaby, żeby pozyskać słabych. Dla wszystkich, stałem się wszystkim, żeby pozyskać chociaż kogoś… Duch miłości, łagodności, cierpliwości, taktu, tylko tak możliwe jest dotarcie do ludzkiego serca. A jeśli zdobedziemy serca, to może zachęcimy też do rozważenia poglądów. Jeśli nie zdobędziemy serca to niemożliwe jest zdobyć rozum. Wtedy tylko toczymy spory, debatujemy.

My nikogo na siłę nie przekonamy do ewangelii ani do prawdy. Nasza praca to sianie, ale Pan Bóg daje wzrost. Przypomnijmy sobie wydarzenia z Filippi, kiedy ap. Paweł głosił tam ewangelię. Dzieje 16:13 – „A w dzień szabatu wyszliśmy za bramę nad rzekę, gdzie, jak sądziliśmy, było miejsce modlitwy; tam usiedliśmy i rozmawialiśmy z kobietami, które się zeszły. Przysłuchiwała się też temu pewna bogobojna kobieta, imieniem Lidia, sprzedawczyni purpury z miasta Tiatyry, której Pan otworzył serce, aby przyjmowała to, co mowił Paweł.”

To nie Paweł tak wpłynął na Lidię, Biblia mówi, że to Pan otworzył jej serce. My nie wiemy dokąd wieje wiatr, nie wiemy jakie jest działanie Bożego ducha. Kazn. 11:5. „Jak nie wiesz, dokąd wiatr wieje, jak kształtują się kości w łonie brzemiennej, tak nie znasz dzieła Boga, który wszystko czyni [ który wszystkim kieruje ]”

To nie my kierujemy. Nasza rola to modlić się, myśleć i pracować dla Pana. Kazn. 11:6 – „Z rana siej swoje nasienie, a niech nie spoczywa twoja ręka do wieczora, bo nie wiesz, czy uda się to czy tamto, lub czy jedno i drugie jednakowo wypadnie.” Używajmy różnych sposobów głoszenia.

Nie odrzucajmy możliwości, które się przed nami otwierają. Nie wiemy, co przyniesie owoc, bo to zależy od Boga. Nie poniżajmy służby drugich.

Nadal są ludzie, do których Pan mówi: przyjdźcie do mnie, a ja wam sprawię odpocznienie. Ludzie spracowani i zmęczeni grzechem. Takich ludzi trzeba nam szukać. Jak smutno, kiedy za bardzo się boimy, kiedy jesteśmy zbyt niepewni, jak ludzie zareagują. A może nas obrażą, a może będą się nasmiewać, a może uznają nas za nietaktownych? To się nigdy nie zmieni, jeśli nie będziemy zdobywać doświadczenia. Bo jak w każdej pracy, jaką wykonujemy, ta praca idzie lepiej kiedy coś powtarzamy i stajemy się fachowcami w tej dziedzinie.

Brat Russell mówił, że najwięcej osób przyjęło prawdę nie przez ulotki, nie przez kazania, nie przez 1 tom, ale przez… osobiste rozmowy ze znajomymi lub nieznajomymi. Takie rozmowy, czy na żywo, czy przez internet, wiele mogą dać. W każdym razie nabierzmy odwagi i wiary, módlmy się o to. Dzieje 18:9 – „Przestań się bać, lecz mów i nie milcz, dlatego że Ja jestem z tobą i nikt się nie targnie na ciebie, aby cię skrzywdzić, gdyż liczny lud mam w tym mieście.”

Nie pytajmy czy głosić Słowo Boże, bo odpowiedz brzmi: zdecydowanie tak. „Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!” (1 Kor. 9:16) – mówi apostoł Paweł. Byłoby to bardzo przykre, gdybyśmy mieli taką dobrą wiadomość i nie próbowali tego przekazać dalej. Pytajmy tylko: jak, Panie? Gdzie, Panie? Kiedy, Panie? Rozważajmy wszystko z modlitwą i korzystajmy z doświadczeń innych.

Można podać jeszcze kilka wskazówek: Nie narzucajmy się, bądźmy uprzejmi, ale pełni Bożego ducha. 2 Tym. 2:24  – „Słudze Pana nie wolno walczyć, lecz powinien być łagodny wobec wszystkich.”

• Używajmy humoru,
• nie wyjaśniajmy prawdy od A do Z,
• pomagajmy ludziom (nie tylko duchowo), bądźmy gotowi do poświęceń,
• miejmy zawsze sami słuchające uszy i otwarte serca,
• zauważajmy zalety drugich, tu można wspomnieć o naszym drogim bracie Janie Markiewiczu. Zawsze na spotkaniu docenił usługę pań i panów z obsługi, pisał dla nich wiersze, zawsze był miły, widział to co dobre …
• [dalej] podzielmy się tym, co nas poruszyło,
• posiadajmy książki, które możemy komuś dać, ulotki w domu, linki do wykładów, linki do pieśni, linki do filmów chrześcijańskich itd. …
• używajmy Whatsappa, Messengera, Telegrama czy cokolwiek posiadamy do kontaktu. Bo jeśli używamy tego do kontaktu, to możemy tam głosić ewangelię
• rozmawiajmy w formie dialogu, a nie debaty lub sprzeczki
• wysyłajmy piękne ilustracje i dobre myśli drugim (wersety, wiersze, cytaty)
• udostępniajmy dobre biblijne wpisy innych braci i sióstr, jest tego dużo, polecajmy dobre strony internetowe
• nie gaśmy ducha świętego, żyjmy Chrystusowym, czystym i sprawiedliwym życiem wobec wszystkich wokół,

Drodzy Bracia i Siostry, mamy w Biblii obietnicę, że niedługo prawda napełni ziemię, że nadejdzie czas odrodzenia dla świata. Kiedy przyjdzie do nas 5-letnie dziecko, kolega z pracy lub sąsiad na emeryturze i spyta: „o czym marzysz?”, to bądźmy przygotowani. A ta dziewczynka, która o to spytała: „wujku, o czym marzysz?” (Martusia) też miała piękne marzenie. Chciała żebyśmy wszyscy byli jak motyle. I myślę, że tak właśnie się stanie. Królestwo Boże sprawi, że ludzie z moralnych, fizycznych, religijnych i duchowych poczwarek przeobrażą się w piękne motyle. A my już teraz zmieniajmy się z takich poczwarek w motyle głoszące ewangelię w miłości.

Treść wykładu w formie tekstowej: 

Drodzy Bracia i Siostry! Cieszę się, że jest przed nami dyskusja, bo wiem, że jeden wykład to tylko krótki wstęp. Wiem też, że wiele spraw pominę, a o kilku tylko wspomnę. Mam mówić o ewangelii i sposobach jej głoszenia, zwłaszcza w XXI wieku.

Chciałbym podzielić ten wykład na trzy części: czym jest ewangelia i dlaczego jej głoszenie jest ważne? W jakim duchu głosić ewangelię i jako część trzecia – prezentacja o nowoczesnych sposobach, w jaki ewangelia jest głoszona i jak można dołączyć do tej pracy.

Dzieje 20:22-24 zawierają słowa wielkiego głosiciela, apostoła Pawła. Czytamy tam:
„A teraz, przynaglany Duchem, udaje się do Jerozolimy; nie wiem, co mnie tam spotka oprócz tego, że czekają mnie więzy i utrapienia, o czym zapewnia mnie Duch Święty w każdym mieście. Lecz ja zgoła nie cenię sobie życia, bylebym tylko dokończył biegu i posługiwania, które otrzymałem od Pana Jezusa: [bylebym] dał świadectwo o Ewangelii łaski Bożej.”

Apostoł Paweł wie, że zbliża się czas jego cierpień i śmierci. Kiedy jednak porównuje swoje życie i swoją służbę mówi tylko: „nie cenię sobie życia … byle bym dał świadectwo.”  Świadectwo o czym? „O Ewangelii łaski Bożej.”. Jak wiemy słowo „ewangelia” oznacza dobrą, radosną nowinę. Dla apostoła Pawła tą dobrą wiadomością dla świata była łaska Boża.

Rzadko używamy tego słowa. „Łaska”. Jeśli już to w negatywnym znaczeniu. Mówimy: „Łaski nie robisz…”, albo: „O, ty łaskawco!”. Jednak biblijna „łaska”, grecka charis, ma w sobie dawne, pozytywne znaczenie (Reprint 2283).

Słownik Języka Polskiego jako jedno ze znaczeń łaski podaje: „w religii chrześcijańskiej: pomoc, opieka lub niezasłużony dar udzielany przez Boga człowiekowi”
Pomyślmy chwile o tym. Łaska to niezasłużony dar.

• to że istniejemy i że jesteśmy ludźmi – to niezasłużony dar
• to że dostajemy słońce i deszcz z nieba – to niezasłużony dar
• to że już pierwsi ludzie po upadku otrzymali pewne obietnice (potomek Ewy, który zgładzi głowę węża…) – to niezasłużony dar
• to że Bóg przyjął Abrahama, Izaaka i Jakuba przez ich wiarę w tę obietnicę, w przyjście Mesjasza – to niezasłużony dar
• to że Jezus przyszedł i umarł za nas grzeszników – to niezasłużony dar Boga i Jezusa
• to że dzięki ofierze Jezusa Bóg przebacza nam nasze osobiste grzechy, że nas wypatrzył i wzbudził w nas wiarę – to niezasłużony dar
• to że Bóg przebacza nam grzechy każdego dnia przez wartość krwi Jezusa – to niezasłużony dar
• to że mamy Biblię – jej obietnice, historie i rady – to niezasłużony dar
• to że nastaje Królestwo Boże i że wszyscy ludzie będą mogli skorzystać z ofiary Pana Jezusa – to niezasłużony dar.

To wszystko łaska.

Cała Biblia i cała historia to opowieść o wielkiej miłości i łasce Boga dla swoich dzieci. Gdy patrzymy na tę miłość wielu z nas chce podziękować i dać coś od siebie. Ale widzimy, że nie mamy nic, czego On mógłby od nas chcieć. Bóg jednak wie o tym i w swojej miłości prosi, aby wierzący w Jezusa oddali mu swoje serca, samych siebie i wszystko co mają. Bóg, który dał tak wiele, o coś nas grzesznych prosi. Tym, którzy wytrwają w takim stanie obiecuje też wielkie nagrody. A przecież łaską jest już samo to, że w ogóle istniejemy. To ewangelia, czyli opowieść o dobrym, kochającym Ojcu w niebie. I o Jego Synu, który był sprawiedliwy, bezgrzeszny, ale zdecydował się umrzeć za nas.

Niestety, istnieje inna opowieść, którą od dawna opowiada szatan. To fałszywa propaganda, która przedstawia Boga w złym świetle. Według tej fałszywej historii Stwórca jest tyranem, który chce zaszkodzić swoim dzieciom. Jest tym, który chce nas ograniczać, a za sprzeciw karze swoich wrogów wiecznymi torturami duszy, piekielną męką. Według tej teorii to Bóg popierał takie zło jak inkwizycja, krucjaty i trwające setki lat panowanie królów, arystokracji i kleru.

Wielu poniosło śmierć, by bronić prawdziwej ewangelii. Czeski reformator Jan Hus wiedział, że pewnie nie wróci już z soboru w Konstancji. A jednak pojechał tam. Chciał żeby prawda o Biblii i Kościele została usłyszana. I choć Hus zginął na stosie to prawda przetrwała. Hiszpański lekarz, który zrozumiał pewne prawdy Biblii, Michał Servet, napisał do swojego przyjaciela: „wiem na pewno, że dla tej sprawy umrzeć mi przyjdzie, lecz nie osłabia to mego ducha”. Także Servet został wkrótce spalony na stosie, ale prawda przetrwała.

Dziś w naszym kraju nie grozi nam takie traktowanie. Ale czy mamy choć 1% zapału do głoszenia ewangelii, który oni mieli? Czy znamy ewangelię, dla której warto żyć i umierać? Jeżeli nie wiemy, co głosić, to zastanówmy się, co dla nas jest najlepszą wiadomością od Boga. Co najbardziej mówi o Jego miłości do nas. W „Sztandarze Biblijnym” nr 179, wiosna 2003, brat Hedman wymienia sześć głównych części ewangelii, które on sam głosi i radzi głosić drugim. Pierwsza, najważniejsza myśl, to: Jezus – odkupiciel wszystkich ludzi. Jeżeli ofiara Jezusa to odpowiednia cena za Adama i wszystkie jego dzieci to wynika z tego, że wszyscy ludzie powstaną z grobów i wszyscy będą mieli pełną możliwość poznania prawdy.

Przyjęcie przez Boga okupu (co pokazał w zmartwychwstaniu Jezusa w chwale) znaczy bardzo wiele – znaczy to, że pojawił się ktoś, kto pokonał szatana, grzech i śmierć. Ten ktoś mówi do grzeszników: „Nie bójcie się, jestem, pójdę z wami i pomogę wam się pozbyć grzechu. Idźcie za mną a obmyje was z grzechu i z win, i dam wam życie wieczne. Nie zostawimy też innych. Przyjdzie czas, gdy powrócę i razem ze mną pomożecie pokonać szatana i grzech pozostałym chętnym…

Druga ważna wiadomość to prawdziwa natura śmierci. Według Biblii umarli nie żyją w mękach piekła, ale śpią. Ta myśl dała wielu ludziom spokój co do ich bliskich. To wstęp do ewangelii ale bardzo ważny wstęp. Piekło biblijne nie jest miejscem tortur, nie ma tam żadnych działań ani cierpień, ani myśli…

Trzecia część ewangelii to prawdziwa definicja i przeznaczenie ludzkiej duszy. To dusza ludzka umiera. Ale Jezus obiecuje, że przywróci ludzkie dusze do życia. Jak wiele osób jest niepewnych co do znaczenia i przyszłości duszy. Wielu martwi się o dusze czyśćcowe, o wędrujące dusze… a my możemy podać im słowo nadziei. Powiedzieć, że nasi bliscy spokojnie śpią i że idzie czas, kiedy Jezus obudzi naszych bliskich ze snu. Wielu potrzebuje tej wiadomości.

Czwarta myśl to nadchodzące Królestwo Boże na ziemi. To właśnie zwiastowali Jan Chrzciciel i Jezus. Pokutę (czyli przemianę umysłu, powrót do Boga) i Królestwo Boże. Jak wielu chrześcijan codziennie modli się „Przyjdź Królestwo Twoje! Bądź wola Twoja, jak w niebie, tak i na ziemi”, a jak mało chrześcijan wierzy, że naprawdę Królestwo Boże przyjdzie na ziemię. Głośmy ewangelię Królestwa na ziemi i „czasów restytucji – odnowienia wszystkich rzeczy” bo nikt inny za nas tego nie zrobi.

Po piąte mówmy o tym, że Bóg jest jeden i że Jezus Chrystus jest Synem Bożym. Nieśmiertelny Bóg nie mógł umrzeć za człowieka, ale zamiast tego posłał na świat swojego Syna. Mówmy o tym, że Ojciec przywrócił potem swojego Syna do życia i oddał w jego ręce przyszły sąd i królowanie na ziemi. Mówmy o tym, że Syn Boży został wywyższony ponad wszystkim aniołów, aż do Boskiej natury razem ze swoim kościołem. Na przykładzie Abrahama i Izaaka. Pokażmy, że to Bóg w miłości ofiaruje tutaj najwięcej, ale robi to, bo bardzo kocha ludzi.

Szósty i ostatni punkt na liście brata Hedmana to nauka, że Bóg najpierw wybiera pewnych ludzi i rozwija ich w tym życiu jako przyszłych królów, kapłanów i administrację Królestwa, a później – w Królestwie Bożym na ziemi – wszyscy inni będą mogli skorzystać z ewangelii i pracować nad sobą z pomocą tych szczególnych „wybranych” wcześniej i sprawdzonych ludzi.

Możemy dodać do tego co pisał br. Hedman punkt 7 – powrót Jezusa Chrystusa – jego cel, sposób, czas, znaki i etapy. To praca budzenia innych chrześcijan do Królestwa. To praca świadczenia wszystkich ludziom, że nachodzi zmiana. Może to być np. pokazanie w Biblii znaczenia powrotu Izraela. Tutaj jest też nasza misja dla Żydów, by pokazać im, że proroctwa ich księgi wypełniają się. Może to być zwrócenie uwagi na proroctwa, które się wypełniają. Dobrze jeśli będziemy umieli powiązać z Biblią takie fakty jak rozwój technologii i komunikacji, wojny światowe, rewolucje, szerzący się ateizm, fałszywa wiara i kryzys klimatyczny, upadek moralny i wiele innych.

Tu jednak mała uwaga. „Trzeba podawać prawdę tak uprzejmie, jak podaje się płaszcz…” Trzeba też dopasować treść poselstwa do osoby, z którą rozmawiamy. Jeżeli rozmawiamy z ateistą lub agnostykiem nie możemy przekazać mu tego wszystkiego powyżej i argumentować tylko z Biblii (a potem nie możemy dziwić się, że on tego nie przyjmuje). Musimy być gotowi, by podać inne argumenty, dla których wierzymy, że świat został stworzony; że Bóg istnieje. Musimy wiedzieć, na jakiej podstawie twierdzimy, że Biblia jest prawdziwa i natchniona (i to będzie nasza ewangelia dla tych osób). Musimy wiedzieć dlaczego mamy takie czy inne zdanie na kwestie moralności czy światopoglądu. |||| Co ważne: każdy brat i każda siostra są powołani do głoszenia ewangelii i obrony prawdy – nie ma tu wyjątków. W {1 Koryntian 9:16} święty Paweł pisze: „Nie jest dla mnie powodem do chluby to, że głoszę Ewangelię. Świadom jestem ciążącego na mnie obowiązku. Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!”

{1 Piotra 3:15} – „Lecz Pana [Chrystusa] uświęcajcie w waszych sercach i bądźcie zawsze gotowi udzielić odpowiedzi każdemu, kto domaga się od was uzasadnienia waszej nadziei, z łagodnością i bojaźnią.”

Apostoł Piotr w tym krótkim fragmencie daje kilka wskazówek dotyczących głoszenia ewangelii. Mówi na końcu, że głoszenie powinno być „z łagodnością i bojaźnią”, a inni tłumacze oddają tę bojaźń zwrotami: „z szacunkiem” /lub/ „bez zuchwalstwa”.

Łagodność. Biblia jest pełna zachęty, by głosić prawdę gorliwie, z modlitwą, ale też ze spokojem, serdecznie i z dobrocią. {2 Tymoteusza 2:24-26} „A sługa Pana nie powinien się wdawać w kłótnie, ale [ma] być łagodny względem wszystkich, skory do nauczania, zrównoważony. Powinien z łagodnością pouczać wrogo usposobionych, bo może Bóg da im kiedyś nawrócenie do poznania prawdy i może oprzytomnieją i wyrwą się z sideł diabła, żywcem schwytani przez niego, zdani na wolę tamtego.”

Weźmy przykład: Leliusz Socyn, reformator z XVI wieku. Jego biograf Samuel Przypkowski pisze o nim: „godna jest postawa Leliusza, jego niesłychana skromność przy ogromnej wiedzy i wielkich zaletach umysłu oraz prawość charakteru tak bardzo obezwładniły wściekłość przeciwników, że choć nie mogli znieść jego wolnomyślności, to jednak nie potrafili go nienawidzić. [i dodaje:] Niech wiedzą ci, co przez zbyt swobodne głoszenie prawdy popadają często w przykre niebezpieczeństwa, że owa prawda, której bronią, lepszą znajduje ochronę w rozważnej i mądrej łagodności niż w nieokiełzanym zapale”. Leliusz Socyn był znany z tego, że po prostu łagodnie i z prawdziwą ciekawością zadawał pytania i to była jego metoda. I przez to zadawanie pytań zachęcił wielu ludzi do myślenia i do ewangelii.

Sługa ewangelii nie ma się narzucać. Nie ma być też zbyt pewny co do spraw, których nie można w sposób jasny wytłumaczyć z Biblii. W E2, s. 304 brat Johnson zaleca szczególną ostrożność w mówieniu o sprawach stworzenia, o sprawach nauki. W rozmowie z ateistami  na temat stworzenia naszym celem powinno być raczej zasianie pewnych wątpliwości czy życie mogło powstać bez inteligentnej przyczyny. Nie pewno nie mamy żądać, by wszyscy uznali nasze racje. Nie mamy też ośmieszać przekonań drugich.

To już szacunek i brak zuchwalstwa, o którym pisał apostoł Piotr. Podam przykład z podobnego okresu historii, co Leliusz Socyn. Niejaki Andrzej Wojdowski żył w drugiej połowie XVI wieku. Jego z kolei biograf pisze, że „nie był [on] umysłem wybitnym ani twórczym”, właściwie nie stanowił jakiejś szczególnej postaci ruchu, w którym działał. To jednak on pozyskał dwóch braci, którzy dokonali później wielkiej pracy. Dokonał tego, bo była w nim skromność i takt. Okazuje się, że często taktowne głoszenie z mniejszą wiedzą, może dokonać znacznie więcej niż ogrom wiedzy bez szacunku dla rozmówcy. Jeśli nie szanujemy i nie kochamy naszych  rozmów to nasza ewangelia będzie nieskuteczna. Raczej zrobimy szkodę drugim, bo zniechęcimy ich do ewangelii. Głośmy więc z miłością, nie gniewajmy się na przykre uwagi lub to, że ktoś rozumie „inaczej”.

Apostoł Piotr napisał, by zawsze być gotowym do udzielenia odpowiedzi. Kolejnym przykładem dla nas może być brat Skowronek, jeden z pierwszych braci, którzy przywieźli ewangelię Królestwa ze Stanów Zjednoczonych na tereny Polski (krótko po I wojnie świat.). Po powrocie ze Stanów br. Skowronek poza prawdą przywiózł do Polski maszynkę do strzyżenia włosów. Była to wtedy wielka nowość. Na wsi przeważnie nożycami do strzyżenia owiec, strzyżono też mężczyzn, a tu była maszynka do strzyżenia włosów. Wielu mężczyzn przychodziło do brata Skowronka, do fryzjera, żeby ostrzygł im włosy maszynką, a brat Skowronek wykorzystywał ten czas, żeby głosić im prawdę. W ten sposób pozyskanych zostało wiele osób, tak że w okolicy Bełżca gdzie mieszkał utworzonych zostało kilka zborów.  Może my też mamy podobne okazje do głoszenia Ewangelii łagodnie, w spontanicznej rozmowie.

Apostoł Piotr napisał jeszcze: Pana Chrystusa uświecajcie w sercach waszych. O, jak to trudne. Uświęcenie. Oto główna potrzeba każdego głosiciela Ewangelii. Świętość jest widoczna, nie trzeba się nią chwalić. Zwykłe chrześcijańskie życie, dobry przykład, może zdziałać bardzo wiele. To znak, że wierzymy w ewangelię, która rzeczywiście nas osobiście zmienia, że jest to żywa ewangelia. Umieściliśmy na stronie świadectwo pewnego Żyda, którego rodzina doznała wiele cierpień od chrześcijan w czasie wojny i który był później bardzo uprzedzony do chrześcijaństwa. Ten człowiek przyjął jednak Jezusa jako Mesjasza,  bo spotkał się z ludźmi, którzy naprawdę żyli swoją wiarą. Ten człowiek wspomina: „Nie ma sensu oszukiwać samego siebie i innych ludzi. 25 lat temu w Jerozolimie uwierzyliśmy tylko dlatego, że widzieliśmy Jezusa w życiu innych osób, dlatego, że dotknęliśmy Jezusa w życiu innej osoby i to odmieniło całkowicie nasze życie. Zrozumieliśmy coś, co jest bardzo proste, ale jednocześnie co ma niezwykłe znaczenie – jeśli chcemy dzielić się ewangelią, to musimy dzielić się swoim życiem i to jest wszystko, co musimy zrobić. (…) W taki sposób otrzymaliśmy wiarę w Jerozolimie 25 lat temu. (…) czasami chcemy podzielić się ewangelią z osobami, które przeżyły Zagładę i najlepszą rzeczą jaką możemy zrobić to jest po prostu usiąść przy takiej osobie i nie otwierać ust, ale usta zastąpić uszami. To jest najlepszy sposób opowiedzenia im ewangelii. Bo to jest najlepszy sposób okazania miłości, wrażliwości i szacunku (…). Jeśli nie kochasz osoby, z którą chcesz się podzielić ewangelią, to nie dziel się z nią ewangelią, ponieważ podzielisz się z nią fałszywą ewangelią.”

Może jest to najważniejsza myśl – najlepszy sposób głoszenia ewangelii to uczciwe, święte  chrześcijańskie życie. PYTANIE: Czy w moim życiu próbuję głosić w taki sposób?

Pewną rzeczą, która wyróżnia brata Russella było to, że razem z ewangelią uczył po pierwsze szacunku i miłości do Biblii jako jedynej podstawy wiary. Naśladujmy go w tym. Uczmy drugich, by nie przyjmowali niczego tylko dlatego, że my [lub ktoś inny] tak mówi. Uczmy drugich, by poszukiwali potwierdzenia nauk w Piśmie Świętym. Jeśli ktoś przyjmie od nas cokolwiek bez analizy, to później równie łatwo może przyjąć błąd. Niech każdy buduje tylko na Biblii i tylko w zgodzie z własnym sumieniem.

Przechodzimy teraz do pytania: jakie są współczesne sposoby głoszenia ewangelii? {Kaznodzieja Salomonowy 11:6} „Z rana siej swoje nasienie, a niech nie spoczywa twoja ręka do wieczora, bo nie wiesz, czy uda się to czy tamto, lub czy jedno i drugie jednakowo wypadną.” – Są różne sposoby działania i każdy z modlitwą sam musi ocenić, gdzie posyła go duch święty i w jaki sposób może głosić ewangelię. Popatrzmy jednak co się dzieje w pracy głoszenia (przede wszystkim) w Internecie i zastanówmy się, do której działalności możemy się włączyć lub podjąć u siebie.

(Linki do wymienianych poniżej działań i serwisów znaleźć można w zakładce Ciekawe strony)

1. Strony internetowe zborów. Dlaczego są tak ważne? Głównie dlatego, że dziś gdy czegoś szukamy, używamy Internetu. Druga sprawa – to jak działają dziś wyszukiwarki internetowe. Wyniki są dopasowane lokalnie: jeśli wpiszemy hasło „zbór chrześcijański” to inne wyniki pojawią się w Bydgoszczy a inne we Wrocławiu czy w Katowicach. I tak np. w Bydgoszczy po wpisaniu „badacze biblii” w google nasza strona wyświetli się na 1-wszym miejscu, a po wpisaniu „zbór chrześcijański” – na czwartym. Nie trzeba wiele pracy by do tego dojść w swoim mieście.

Na ekranie mamy stronę zboru w Bielawie – www.zborbielawa.pl. To przykład bardzo rozbudowanej strony zborowej. Poza typową ewangelizacją znajdziemy tu materiały biblijne dla dzieci, archiwum „Sztandaru Biblijnego” i „Teraźniejszej Prawdy” czy bardzo dużo materiałów o natchnieniu Biblii. Na stronę tę każdego miesiąca zagląda około 13 tysięcy osób.

Zbór w Chełmie skupia się na aktualnej działalności. Na stronie www.chrzescijaniechelm.pl znajdziemy głównie nagrania aktualnych wykładów, jest trochę informacji o społeczności i wierzeniach, plan zebrań i kilka nagrań i filmów. Jest też dostęp do pieśni.

Zbór w Rybniku – www.zbor.rybnik.pl – udostępnia na stronie sporo multimediów jak np. filmy biblijne, są tu też artykuły, nagrania wykładów i nieco dłuższe analizy biblijne jak piekło, okup i dzień sądu.

Jak widać te strony są różne. Do tego zbory mają też swoje konta (profile) na YouTube i na Facebooku. To bardzo dobre, bo pozwala to dotrzeć do osób korzystających prawie tylko z tych serwisów. A jest ich dużo. Facebook stwarza ciekawe możliwości promocji wykładów publicznych lub innych wydarzeń w zborach. Jest tu sporo grup lokalnych (np. u nas Bydgoszczanie i Wydarzenia w Bydgoszczy), istnieje możliwość stworzenia strony wydarzenia na Facebooku i dodania wpisu sponsorowanego. Wpis sponsorowany jest o tyle dobry, że pozwala dokładnie sprecyzować, do kogo chcemy kierować nasz wpis. Np. tylko do osób z Bydgoszczy i okolicy, w określonym wieku i z określonymi zainteresowaniami. Nic prostszego – wystarczy kilka kliknięć i mamy to ustawione. Tu na ekranie mamy wpis o wykładzie publicznym o piekle. Za 200 złotych dotarł on do ponad 10 tysięcy odbiorców z okolicy Bydgoszczy.

Myślę, że byłoby dobrze, gdyby każdy niezależny zbór posiadał choćby bardzo prostą stronę internetową. Po pierwsze, trudno liczyć na jakikolwiek wzrost, jeśli nie da się nas znaleźć. Jeśli jeszcze nie macie strony – to zawsze możecie to zaproponować w Waszych zborach. Nie zniechęcajcie się też porażkami, bo takie też mieliśmy w Bydgoszczy. Mieliśmy np. atak hakerski, który pochłonął sporą część naszej strony i pracy. Jeśli Wasz zbór już ma stronę to dobrze, żeby pomagać temu, kto ją prowadzi. Np. dostarczać ciekawe materiały i udostępniać linki do strony. Tak swoją drogą nawet jeśli nie ma dużego zboru w miejscowości, jeśli są powiedzmy 2 albo 3 osoby też można stworzyć stronę i zachęcić do kontaktu ludzi z okolicy. Kto wie, może gdy ktoś do Was dołączy to zaczną się u Was regularne spotkania.

2. Manna, wiersze i muzyka na Facebooku. Mówię o Facebooku, ale oczywiście możemy równie dobrze działać w innych serwisach jak Instagram, YouTube czy Twitter jeśli tylko mamy na to pomysł. (Pamiętajmy, że przedstawiamy tu pewne działania, lecz tak naprawdę możliwości są nieograniczone) Jakby nie patrzeć to wszystko są świetne narzędzia ewangelizacji. Istnieją na Facebooku ciekawe strony. Np. „Codzienna niebiańska manna”. Codziennie pojawia się tutaj werset biblijny z komentarzem. Dodawane są też wiersze i obrazki nawiązujące do wersetu na dany dzień. Inna strona na Facebooku to „Wiersze na każdy dzień”. Tu z kolei codziennie pojawiają się wiersze brata Piotra Otczyka z ciekawymi ilustracjami. Inna strona to choćby „Muzyka chrześcijańska na Facebooku” gdzie umieszczane są pieśni ze śpiewnika „Pieśni Brzasku Tysiąclecia” i wiele innych piosenek chrześcijańskich.

Oczywiście, takich stron jest o wiele więcej. Może nie wszyscy musimy tworzyć nowe strony. Chyba jednak nie doceniamy tego, co znaczy w Internecie klikanie „lubię to”, komentowanie i udostępnianie różnych materiałów. Okazuje się, że przez jedno czy dwa kliknięcia możemy sprawić, że dany werset biblijny lub jakaś dobra myśl trafi do kolejnych 10 a może 100 osób. Chyba większość z nas umie to zrobić, a jeśli nawet nie – na pewno ktoś nam pokaże.

3. Działania w grupach. Mamy na Facebooku kilku braci i kilka sióstr, które aktywnie pracują w takich grupach dyskusyjny jak np. Biblia. To trudna praca, która wymaga nieraz wielu godzin przygotowań, a efekty często nie są docenione. Nieraz pracujemy po kilka godzin nad komentarzem i otrzymujemy po minucie kilka odpowiedzi, co może być irytujące. Przychodzi tu jednak na myśl werset z {Kaznodziei Salomona 11:1} –  „Puszczaj twój chleb na powierzchnie wód, a po upływie wielu dni znowu go znajdziesz”. Kaznodzieja Charles Spurgeon skomentował to słowami: „Do nas należy rzucanie chleba. Bogu zostawmy dotrzymanie obietnicy. Nauczajmy niefrasobliwych i upartych. Nasza praca nigdy nie jest daremna w Panu. Może jeszcze nie teraz ale pewnego dnia zbierzemy plon. Musimy się ćwiczyć w cierpliwości.”

Aby zachować naszą pracę możemy zapisywać sobie w pliku tekstowym wrzucane na grupy komentarze, pewne dyskusje w grupach często powracają i szkoda byłoby jeszcze raz przekopywać wszystkie materiały, skoro już to zrobiliśmy. Zapisujmy swoją pracę. Dzielmy się jedni z drugimi efektami nie jako przechwałki ale zachęta i burza mózgów, co można zrobić lepiej.

W książce „Badacze Biblii w Brytanii” opisana była praca siostry Elizabeth Horne, która w czasach brata Russella głosiła ewangelię na londyńskim Hyde Parku. Pozyskała tam dla Pana i Prawdy wiele osób. Okazuje się, że dziś też kilka sióstr działa w takich (internetowych) „Hyde Parkach”.  To oczywiście sprawia, że w zborach zaczynamy razem szukać odpowiedzi na pytania z tych grup. Poza głosicielami potrzebne jest mocne zaplecze wiedzy w zborze. Dobrze by było gdyby takim wsparciem były też nasze grupy na Facebooku jak np ESAREPTA. Oby te grupy budowały, a nie burzyły.

4. Promocja „Boskiego planu wieków” i innych książek.
Osobiście nie angażuje się w zbyt wiele dyskusji w grupach. Zamiast tego staram się w wielu różnych grupach umieszczać krótsze i dłuższe cytaty z „Boski planu wieków”, które odnoszą na stronę: www.boskiplan.pl – na stronie tej można bezpłatnie zamówić papierowe lub elektroniczne wydanie 1 tomu. Ta forma pracy odsyła wprost do „Boskiego planu wieków”.

Jak pisałem już na eSarepcie każdy może włączyć się do tej pracy. Wystarczy udostępnić adres www.boskiplan.pl np. z krótkim fragmentem książki lub z osobistą recenzją i wrażeniami po lekturze. Podobne działania można podjąć z manną lub inną wybraną książką.

5. Wykłady audio \ wideo. Żyjemy w czasach, gdy przekaz musi być jak najłatwiej dostępny. Proponujemy książki i broszurki. Okej. Ale co z ludźmi, którzy w ogóle ich nie czytają, a jest to całkiem duży procent Polaków. Nasza szansa to wykłady audio, a zwłaszcza wideo, z prezentacjami na youtube. Na slajdzie nasz rekordowy wykład na YouTube, „Co matematyk zobaczył w Biblii”, który zebrał 20 tysięcy wyświetleń. Wykład ten był też przeniesiony na inne strony bez naszej wiedzy i tam też dodatkowo obejrzało go co najmniej kilka tysięcy osób.

Wykaz takich nagrań, które w większości nadają się do udostępniania wszystkim chętnym, znajdziecie na bydgoskiej stronie zborowej www.badaczebiblii.pl w zakładce Wykłady audio/wideo. Ten zbiór wykładów stał się dla kilku osób głównym źródłem wiedzy o tematach biblijnych, co świadczy o tym, że w tym kierunku warto dalej iść. Oczywiście to, do czego zachęcamy, to udostępnianie wykładów dalej. Wystarczy tylko podać link, a zwykle po prostu kliknąć „Udostępnij”. Stron z wykładami audio/wideo jest więcej. Trzeba jednak uważać jeśli chodzi o ich udostępnianie. Często obok siebie są wykłady do ewangelizacji i tematy bardzo trudne, które wymagają już sporej wiedzy, by zostały zrozumiane. Jeśli prowadzicie takie strony dobrze byłoby wyodrębnić wykłady ewangelizacyjne i te głębsze, polecane dla zaawansowanych.

Największy zbiór wykładów w Internecie to strona br. Adama Stopińskiego www.wykladybiblijne.pl. Na stronie tej trzeba się zarejestrować, ale możemy tu szukać wykładów na dany temat i później wysyłać je znajomym (jest wyszukiwarka, w której możemy wpisać np. fragment tytułu lub skrót wersetu). Poza wykładami są tu też nagrania pieśni ze Śpiewnika „PBT” i inne materiały. Wykłady ze spotkań biblijnych takich jak to i inne cenne materiały są też dostępne na stronie www.esarepta.pl. Strona ta jest centrum naszych spotkań, ale br. Tomek Kładź, który ją prowadzi jest też otwarty na tworzenie nowych podstron i nowe pomysły. Jeśli takie macie to koniecznie dajcie mu znać. Istnieje też kilka kanałów z wykładami na youtube, a szczególny to oczywiście kanał br. Adama Maciaka, zawierający ogrom materiałów wideo (głównie wykładów).

6. Wykłady online NA ŻYWO. Możemy tu docenić działanie braci związanych ze Świeckim Ruchem Misyjnym „EPIFANIA”, którzy prowadzą od kilku lat świetny projekt www.uwierzbogu.pl. Uwierz Bogu to wykłady transmitowane na żywo na youtube’ie i facebooku. Można w trakcie transmisji zadawać na czacie pytania i od razu otrzymać odpowiedź. Można też bezpłatnie zamówić tam 1 tom i inne pomoce biblijne. Osobiście chętnie udostępniam zaproszenie znajomym, bo to jeden z najlepszych pomysłów tego typu jakie znam. Na pewno możemy wziąć przykład z Uwierz Bogu, no i wspierać te działania. Mamy wspólną ewangelię.

7. Rozmowy o Biblii. Kolejny bardzo ciekawy sposób głoszenia ewangelii to krótkie, 15-minutowe rozmowy o Biblii, które brat Sławek Szczepaniec prowadzi z przedstawicielami różnych grup chrześcijańskich. Z naszego grona rozmówcy to m.in. Józef Ryl, Bogdan Czarnecki, Andrzej Kaliszczyk i Adam Urban. Sam udostępniłem kilka nagrań znajomym i trafiły szczególnie do tych moich kolegów, którym nie podobała się forma wykładu. Jeden mój kolega, który był od razu bardzo zniechęcony wykładami (mówił, że są za długie) przesłuchał kilka całych rozmów na różne tematyczne – życiowe i doktrynalne. Na pewno jest to świetny pomysł i bardzo ciekawe wykonanie.

8. Artykuły i książki czytane przez komputer – www.zborbielawa.pl/gaudio – mamy tu zbiór wielkiej liczby książek, broszur i artykułów czytanych przez elektronicznego lektora. Ogrom pracy wykonanej głównie przez brata Gabriela Nowickiego. Wiem, że dużo osób korzysta z tych nagrań. A można w tej pracy także pomóc. Brat Gabriel szuka obecnie osób do przesłuchiwania plików i zaznaczania błędów w dokumentach używanych do nagrań. Potrzebne są osoby do „wstępnej korekty”, a głównie do udostępniania nagrań dalej.

9. W obronie pastora Russella. Mimo tak ciekawych publikacji jak biografia brata Russella autorstwa Fredricka Zydeka nadal podnoszone są nieprawdziwe zarzuty pod jego adresem. Jest to bardzo smutne, że często bez sprawdzenia zarzuty te podtrzymują byli świadkowie Jehowy, nie mówiąc o  katolickim i protestanckim duchowieństwie i wiernych. Oczywiście, skupiamy się dziś na ewangelii, ale uprzedzenie do brata Russella często prowadzi też do uprzedzenia biblijnych nauk, które głosił. Jako głosiciele Biblii powinniśmy być gotowi by obronić biografię brata Russella przed takimi atakami. Na pewno pomoże w tym strona www.pastor-russell.pl, gdzie poza obroną pastora Russella można też znaleźć bardzo bogatą bibliotekę jego dzieł i wiele innych materiałów historycznych i biblijnych. Na pewno warto polecać ten link wszędzie tam, gdzie na brata Russella spadają w sieci nieprawdziwe ataki. Przy okazji: nie gniewajmy się na ludzi, którzy źle patrzą na brata Russella – zwykle jest to zaślepienie i niewiedza, a rzadko zła wola.

10. Aplikacje biblijne i zbiory literatury. Inny sposób współczesnego głoszenia ewangelii to promocja i pomoc drugim w instalacji aplikacji biblijnych takich jak „Literatura biblijna na Androida”, MySword, TheSword czy Christian Resources (polska nazwa – Pomoce Badania Biblii). Opracowana przez PabloAwesomeSoftware (czyli br. Pawła Grochowicza) Literatura biblijna na Androida zawiera wszystkie tomy Wykładów Pisma Świętego i Epifanicznych Wykładów, Mannę, Śpiewniki, różne książki i archiwum czasopism „Sztandar Biblijny” oraz „Teraźniejsza Prawda”, a także przedruki artykułów. To świetny odpowiednik komputerowego programu Biblia br. Kwaśniewskiego, który także nadal działa i można go pobrać ze strony www.literaturabiblijna.pl.

Na stronie www.beroeaner.de znaleźć można wiele modułów do popularnych programów biblijnych na telefon i na komputer – także po polsku. Programy takie jak MySword i TheWord są świetne, bo pozwalają użytkownikom na tworzenie i edytowanie nowych modułów. Można mieć w jednym programie wiele tłumaczeń Biblii w różnych językach, Biblię w oryginale hebrajskim i greckim,  różne komentarze, dodatkowe pomoce, książki, artykuły a także śpiewniki i nagrania pieśni.

Jeśli chodzi o nagrania to można też polecić aplikację braci Wolnych Pomoce Badania Biblii, Audio (angielska nazwa Christian Resources). Ostatnio pewien Brat przyniósł u nas w zborze przenośny głośnik, podłączył go do telefonu i z tej aplikacji podawał melodie pieśni. Trzeba przyznać, że śpiewało nam się bardzo dobrze. Jeśli więc w zborze brakuje muzyka – mamy w tym dobry sposób na, po pierwsze, poprawienie naszego śpiewu i, po drugie, uczenie się nowych melodii pieśni.

11. Dobre treści po angielsku. Wielu z nas ma kontakty zagraniczne i czasami można nie wiedzieć, gdzie odesłać zainteresowane ewangelią osoby. Dla mnie osobiście szczególnie cenne są dwie strony i materiały na nich. Pierwsza z nich to brytyjska UK Bible Students ( www.ukbiblestudents.co.uk ). Strona nie wygląda może najlepiej graficznie, ale zawiera świetne artykuły spod pióra braci Johna Davisa i Johna Scale’a. Jest tutaj wiele różnych podstron jak: lekcje biblijne, kącik historyczny, pytania i odpowiedzi… Jest też dostęp do literatury po angielsku. Amerykańska strona Bible Truth Examiner to z kolei dzieło brata Jacka Zilcha i współpracujących z nim braci. Na stronie tej znaleźć można proste artykuły o treści biblijnej, a także multimedia jak nagrania audio i wideo wykładów.

12. Własne przemyślenia, twórczość i świadectwa. Może niektórzy są rozczarowani, bo większość opisanych sposobów głoszenia opiera się tylko na udostępnianiu różnych treści. Nie jest to jednak wszystko, co możemy zrobić. Ktoś powiedział: „Jeśli znajdziesz coś, co dotknie cię w Słowie Bożym, przekaż to komuś tego samego dnia”. Ta myśl jest bardzo dobra. Dzielmy się tym, co myślimy i co przeżywamy. Możemy dodać zdjęcie książki, którą czytamy i nasze przemyślenia. Zamiast nauczania doktryn, możemy czasem podzielić się tym, jak żyjemy i jak chcemy żyć, co jest dla nas ważne.

Wielu braci i wiele sióstr ma różne zdolności artystyczne. Jeśli ktoś pisze wiersze na chwałę Bogu, dlaczego się nimi nie podzielić? Zrobiła tak choćby siostra Stefania Łąpińska i jej słowa są teraz zachęta dla wielu ludzi, poprzez stronę www.wierszereligijne.pl.

Inny brat prowadził swego czasu bardzo ciekawy kanał na YouTube pod nazwą „Religia dla myślących”. W luźny sposób przedstawia tam biblijne nauki, np. na temat stworzenia, odkupienia, modlitwy czy ogólnie religii. Wielu braci i wiele sióstr ładnie śpiewa – może warto nagrać niektóre pieśni i wrzucić je na YouTube’a. Ktoś inny może mógłby zrobić stronę ze swoimi zdjęciami z wersetami biblijnymi? Tych pomysłów może być naprawdę dużo!

Niektórzy z nas poświęcili wiele czasu jakiejś nauce Biblii. Np. brat Arkadiusz Wiśniewski i jego badania na temat trójcy i relacji między Ojcem a Synem Bożym. Byłaby to wielka szkoda, gdyby setki godzin jego pracy zostały tylko w jego głowie i w jego szufladzie, a tak mamy je przystępnie zebrane na stronie www.thaleia.pl i w książce „Trójca święta –
mit czy rzeczywistość?” Inny jeszcze brat od wielu lat ciężko pracuje nad stroną o Izraelu – www.izrael.badacz.org i jest to jedno z najlepszych źródeł informacji o wydarzeniach z tego kraju.

Pomyślmy o rodzinach braci i sióstr, którzy wiele głoszą. Często za ich głoszeniem stoi cierpliwości i ciężka praca żony lub męża. Pracują także ci, których nie widać, a Bóg widzi wszystko, co dla niego robimy.

13. Nasze materiały powinny być dostępne. Nie ważne czy w Internecie, np. na Allegro, OLX-ie albo w grupach na Facebooku gdzie można oddać książki. Może to być też półeczka bookcrossing na mieście, antykwariat albo biblioteka. W Bydgoszczy na mieście jest dosyć sporo półeczek, na których każdy może zostawić swoje książki albo coś zabrać. Czasami dokładamy tam np. „Boski plan wieków”, mannę, ulotki czy Nowe Testamenty i nieraz naprawdę szybko znikają. Warto rozejrzeć się gdzie w Twojej miejscowości można umieścić książkę.

14. Bądźmy gotowi. Warto zawsze mieć w torbie czy plecaku, albo przy drzwiach wejściowych w domu, jakieś ładne ulotki. Kiedyś był to pewien problem, ale już tak nie jest. Istnieją bardzo fajne ulotki, np. wydane przez „Na Straży”: Jaką wartość ma Biblia w XXI wieku? oraz Gdzie są umarli. Są też wydane przez ŚRM „Epifania” dobre ulotki „Ewangelia w pigułce” i „Piekło nie jest miejscem wiecznym tortur”.

Sposoby głoszenia można oczywiście mnożyć i niektóre może przedstawią bracia i siostry w dyskusji. Brat Hedman w TP nr 462, s.5-6 wymienia 21 sposobów świadczenia o ewangelii w okolicach zamieszkania. Nie powtarzałem ich, ale niektóre są nadal zupełnie aktualne. Jeśli kochamy Jezusa i ewangelii łaski Bożej to na pewno znajdziemy prosty, pokorny sposób, by im służyć.  Na zakończenie fragment z Księgi Kaznodziei Salomona 9:10 – w przekładzie Biblii Warszawsko-Praskiej. „Wszystko, co zamierzasz robić, rób najlepiej, jak możesz, bo w Szeolu, ku któremu zmierzasz, nic już się nie robi…”

Zróbmy wszystko, co możemy, używając wszystkich możliwości, które mamy.

Zdjęcie z domeny publicznej.

Pewien brat w sprawach biznesowych odwiedził w domu starszą kobietę, jak się okazało, siostrę z organizacji Świadków Jehowy. Rozmowa szybko z tematów zawodowych przeniosła się na tematy biblijne, ponieważ kobieta ta była wieloletnią głosicielką Królestwa.

Podczas tej rozmowy mężczyzna zaproponował, by zwracali się do siebie „bracie i „siostro”, jako że wierzą we wspólną Prawdę, mają jednego Ducha i jednego Pana. Są więc duchową rodziną. (Tak zwracają się do siebie chrześcijanie w społecznościach badaczy Pisma Świętego i w organizacji Świadków)

Ta pani jednak nie zgodziła się na to. Podkreśliła, że mogłaby się zgodzić jedynie, gdyby był członkiem organizacji. Rozmawiali mimo wszystko w miłej, chrześcijańskiej atmosferze i rozstali się w zgodzie.

Kilka dni później przypadkiem spotkali się na targowisku. Przywitali się i wrócili do rozmowy na tematy Ewangelii. Kiedy brat-badacz rozwinął temat restytucji i Królestwa Bożego na ziemi, tej starszej siostrze aż łzy radości napłynęły do oczu.

Westchnęła wtedy i powiedziała: – Bracie! Tak bardzo bym chciała, żeby tak własnie było!

…

W taki sposób Prawda czyni braćmi i siostrami w Panu…

_____
Zobacz inne świadectwa.

Fot. IPN, Jan Kołodziejski

Ze wzruszeniem przeczytałem wspomnienia pt. Milicjanci pomogli w głoszeniu Ewangelii. To był wyjątkowy czas. Czas przemian, czas rewolucji i buntu przeciwko ówczesnej władzy i porządkowi rzeczy.

Jako młodzież byliśmy wtedy tego świadomi i rozdawaliśmy ulotki, sprzedawaliśmy tomy, prowadziliśmy niekończące się rozmowy o Prawdzie i Panu Bogu. Ludzie byli zainteresowani „wiatrem zmian”, które właśnie nadchodziły w Europie.

Organizowaliśmy wykłady dla publiczności, a sale nabożeństw, świetlice lub sale konferencyjne wynajęte specjalnie na tę okazję były pełne !!!

Ze wzruszeniem wspominam rok 1984, w którym wydarzyły się w moim życiu dwa wielkie wydarzenia. Na początku tego roku zostałem aresztowany przez Służbę Bezpieczeństwa za działalność antypaństwową w szeregach Solidarności Walczącej – pod dowództwem Kornela Morawieckiego (to osobna historia do opowiedzenia).

W areszcie śledczym przebywałem już pół roku i czekałem na Proces Sądowy. W więzieniu opowiadałem o Biblii jak tylko umiałem (moja wiedza była wtedy bardzo niewielka).

Latem 1984 – generał Jaruzelski ogłosił amnestię dla więźniów politycznych i zostałem zwolniony z więzienia w Poznaniu.

To był rok przemian w moim życiu, ponieważ podziękowałem publicznie całej grupie Solidarności Walczącej za wspólną działalność i akcje, których dokonaliśmy. Dałem świadectwo mojej wiary i powiedziałem, że Jezus Chrystus jest od tej pory moim Panem i Wodzem, i od tej pory będę w Jego szeregach głosił nadzieję dla wszystkich ludzi, ale w Królestwie Bożym. Odszedłem z Solidarności Walczącej w sposób mocny, a wielu dziwiło się co takiego się wydarzyło w moim życiu…

25 grudnia 1984 roku zostałem zanurzony czyli ochrzczony w wodzie w imieniu Ojca, Syna i ducha Świętego przez brata Steglińskiego z Łodzi i oddałem swoje życie Panu Bogu i Jezusowi Chrystusowi.

Uroczystość chrztu odbyła się w budującym się wtedy Domu Modlitwy w Poznaniu przy ul. Dziewińskiej w lodowato zimnej wodzie. Baptysterium, które akurat było już wtedy gotowe, spełniło swoje zadanie bardzo dobrze. Choć na zewnątrz była ostra zima, w moim sercu palił się ogień. Przewodniczył brat Waroczyk, a sala była pełna. Wypełniona braćmi, siostrami i niezliczoną ilością aniołów…

Od tej chwili do mojego serca zawitał pokój Boży, szczęście i radość. To był mój początek wspólnej podróży wraz z Panem, podczas której nie jeden raz mój Zbawiciel niósł mnie na swoich plecach, a na drodze widać było ślady tylko jego stóp…

Dziękuję Mu za to, a poprzez niego mojemu Bogu i Ojcu, który jest w Niebie.

Dzisiaj kiedy wspominam tamten czas, wiatr wielkich zmian znowu wieje na Ziemi. Nadchodzi NOWY Porządek Rzeczy pod dowództwem Chrystusa i tylko patrzeć jak tym razem miliardy ludzi będą głodne duchowego pokarmu, prosząc o niego nas i innych.

Głód to nie tylko głód chleba powszechnego, ale każdego słowa pochodzącego z Biblii. Ten głód będzie powszechny.

Ludzkość pragnie nadziei i pocieszenia.

Bądźmy bracia i siostry gotowi … 🙂
Chwała Panu Bogu i Jego Synowi Jezusowi Chrystusowi, amen.

– brat Łukasz, 19.02.2022 r.

____
Zobacz inne świadectwa.

Fot. Narodowe Archiwum Cyfrowe

W czasie stanu wojennego w Polsce (1981-1983) pewien młody głosiciel Ewangelii podróżował pociągiem. Aby wykorzystać czas przesiadki, na dworcu Warszawa Zachodnia, brat ten rozłożył na dworcowej ławce różne broszurki chrześcijańskie.

Na początku nikt specjalnie się tym nie zaciekawił. Podeszła tylko mała dziewczynka, która zaczęła literować tytuły ulotek. I tak sobie czytała:

– C… O… T.. O… J, E, S, T… D, U, S, Z, A…

A potem głośno zawołała do swojej mamy, która stała kawałek dalej:

– Mamo! Tu jest napisane: „CO TO JEST DUSZA?”

Mama nie była szczególnie zachwycona. Przy tym samym rozdawaniu ulotek stało się jednak coś, co odmieniło wyniki tej ewangelizacji. Kiedy brat przeglądał ulotki, w pewnym momencie podeszło do niego dwóch w pełni umundurowanych milicjantów, którzy zasalutowali i zapytali:

– Co tutaj macie i czy macie na to pozwolenie?

Ten brat odpowiedział, że tak i że ma tutaj religijną literaturę, którą chętnie się z nimi podzieli. Milicjanci poprzeglądali ulotki i jako że nic nie wzbudziło ich podejrzeń, poszli dalej.

Po ich odejściu wiele osób z okolicznych ławek ruszyło po ulotki, bo bardzo byli zaciekawieni tym, że milicja postanowiła to skontrolować. Musiało to byc coś bardzo ciekawego, skoro funkcjonariusze to sprawdzali.

I tak, dzięki wsparciu milicji, wszystkie rozłożone ulotki zostały rozdane. Jako zabawny fakt można dodać, że nawiększe wzięcie miała ulotka o UFO, pt. Latające talerze. Opracowaliśmy na jej podstawie artykuł, który można przeczytać tutaj: UFO albo latający talerz. Skąd się wzięły niezidentyfikowane obiekty latające? 

_______
Zobacz inne świadectwa.

Zapamiętaj – nie musisz być największą i najsilniejszą osobą, aby Bóg cię zauważył i dał ci coś interesującego do zrobienia. Najlepszy przykład to Gedeon, syn rolnika z ubogiego rodu, który został wojownikiem. Jego cała historia do przeczytania jest w Księdze Sędziów, rozdziały 6 i 7.

Jesteśmy zachwyceni sposobem, w jaki nieśmiały, spokojny mężczyzna wiary wchodzi na podium, aby przemówić do zgromadzenia i zmienia się. Pan jest z nim! Łagodna, skromna kobieta wiary, ustanawia swoje zasady wśród rodziny i przyjaciół, a jej przykład jest respektowany i świadectwo jest wydawane. Myślą przewodnią jest tutaj odwaga, a jeśli na początku jej brakuje, stopniowo można ją rozwinąć. Jak? Mamy tutaj pewne praktyczne propozycje:

• Zawsze powinniśmy dawać dobry przykład naszym codziennym postępowaniem, pozwalając, aby nasze światło świeciło w naturalny sposób. Inni zauważą naszą cichą modlitwę przed posiłkiem, nasze upodobanie do czytania i innych zajęć w wolnym czasie. Nasze wycofywanie się ze szkodliwych rozmów czy zajęć będzie świadectwem samym w sobie.
• Rozpocznijmy bardziej aktywne świadczenie przez przekazywanie dobrych wieści w formie drukowanej. Czasopismo lub ulotka pozostawiona w miejscu publicznym, wysłana razem z listem do rodziny i przyjaciół lub położona w pociągu albo autobusie, jest rozsiewaniem nasienia, a wyniki są w rękach Pana.
• Bądźmy gotowi do pocieszania i dodawania otuchy strapionym lub pogrążonym w żałobie. Oni często są otwarci na prawdę o zmartwychwstaniu, o czasie restytucji w nadchodzącym Królestwie Chrystusa i perspektywę wiecznego życia w doskonałym świecie. Wiele przypadkowych uwag można powiązać z posłannictwem Ewangelii, pobudzając innych do stawiania pytań.
• Zapytaj przyjaciela o jego zdanie na temat artykułu w czasopismie biblijnym lub wykładu z kasety, a jeśli one wzbudzą jego zainteresowanie, zaproś go do domu, aby bardziej je rozwinąć. Pozwól, aby Ewangelia przemawiała sama, a jeśli Pan chce, ona zapuści korzenie i zakwitnie. Wykonałeś pracę ewangelisty!

Możemy osiągnąć pewne dobre rezultaty – z pewnością nastąpią też niepowodzenia. Lecz bez względu na to, jaka będzie reakcja niewierzących, Ewangelia jest tak wspaniała i wzniosła, że ci, którzy ją miłują, nie znajdą się w sytuacji poczucia wstydu czy zażenowania, kiedy opowiadają ją innym. Ona nie wymaga żadnej obrony ze strony Boga ani jego ambasadorów. To jest dobra nowina. Opowiadajmy ją!

—
Ewangelista to ten, kto oznajmia pocieszające wiesci. Wielu nawet dzisiaj niesie to świadectwo wśród wielkich niebezpieczeństw, doświadczając wyobcowania z towarzystwa, prześladowania, uwięzienia i śmierci.
—

Źródło: „Sztandar Biblijny”, luty 2004

Posłuchaj też wykładu na temat naszej służby dla Boga: