„Nie będziesz kradł”. Wykład wygłoszony przez br. Radosława Pilarka na spotkaniu chrześcijańskim w Kiczycach, 7 listopada 2026 r. Spotkanie organizowane przez zbór Pana Jezusa Chrystusa w Katowicach.
Nasz Stwórca oczekuje, że każde jego stworzenie będzie dobrowolne podlegało Jego prawom, które On dał dla zachowania porządku we wszechświecie.
Choć już wcześniej ludzkość otrzymywała Boże nakazy i zakazy, to w sposób rozbudowany Prawo zostało dane dopiero za pośrednictwem Mojżesza.
Końcem tego Prawa był nasz Pan. W jakim sensie? No bo przecież nie na zasadzie, że od teraz wolno było przestępować Prawo be konsekwencji.
Nasz Pan powiedział, że bez wypełnienia nie przeminie ani jedna litera z Prawa i że nie przyszedł znieść ani usunąć prawa, ale to Prawo wypełnić.
Żydowskie Prawo dane przez Mojżesza obejmuje tradycyjnie 613 przykazań – nakazów i zakazów.
My jednak nie jesteśmy zobowiązani ich przestrzegania tak, jak mieli to robić żydzi.
Dlaczego?
Nasz Pan obok Swej głównej roli jako Zbawca jest dla nas też Pasterzem i Nauczycielem.
To od samego Pana wiemy, co w rzeczywistości przykazał Bóg ludziom do przestrzegania:
Ewangelia św. Mateusza 22
22,37 A On mu powiedział: Będziesz miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej myśli swojej.
22,38 To jest największe i pierwsze przykazanie.
22,39 A drugie podobne temu: Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego.
22,40 Na tych dwóch przykazaniach opiera się cały zakon i prorocy.
Czy to oznacza, że te wszystkie drobiazgowe nakazy i zakazy były dane wcześniej niepotrzebnie?
Oczywiście, że nie – miały być wychowawcą do Chrystusa, miały uzmysłowić upadły stan człowieka, bowiem nikt nie był w stanie w 100% ich zachować.
Mówiąc o tych dwóch najważniejszych przykazaniach, w których streszczają się wszystkie inne, Nasz Pan podniósł Zakon na poziom duchowy.
Jego naśladowcy kochając Boga ponad wszystko inne a bliźniego jak siebie – nie potrzebowali skrupulatnych już nakazów i zakazów.
Jak w praktyce miała wyglądać ta miłość?
Otóż wychodzi ona ponad to, co uczy i nakazuje Prawo.
I tego właśnie nauczał Pan – duchowego wymiaru i prawdziwego znaczenia przykazań Bożych, których spełnianie zamknie się właśnie w tych dwóch najważniejszych – miłości do Boga nade wszystko i człowieka – jak siebie.
W ten sposób człowiek ma odzwierciedlać Osobę Boga, bo przecież Bóg jest miłością.
To jest jedyny obowiązujący wzór i ostatecznie człowiek nie może dać z siebie nic mniej, aby podobać się Bogu.
W dzisiejszych rozważaniach proponuję zastanowić się, jak w praktyce wygląda trzymanie się przykazań Bożych na tym wyższym duchowym poziomie.
Proponuję rozważyć ten temat na przykładzie przykazania Nie będziesz kradł.
(W dekalogu jest to przykazanie 8, jeśli nie usuniemy 2-giego a 10 nie rozdzielimy na 2 części)
Tak więc tytuł naszych rozważań to: “Nie będziesz kradł”
10 przykazań – dekalog znany na całym świecie, nawet nie tylko wśród chrześcijan. Podstawa cywilizacji judeochrześcijańskiej.
Kiedy człowiek czyta – dosłowne rozumienie tych przykazań może dać mu poczucie spokoju. Tzn. że żyje moralnie, według Bożej woli.
(u niektórych chrześcijan biorąc pod uwagę usunięcie 2giego przykazania – o czczeniu wytworów dzieł ludzkich).
Czy to poczucie spokoju jest uzasadnione?
Przecież znamy nauki Pana Jezusa:
że trwanie w gniewie na innego człowieka już jest zabójstwem
że winny cudzołóstwa jest już ten, kto żywi takie pragnienie
W ten sam sposób rozumiemy też, że cudzołóstwo w Biblii jest tylko symbolicznym określeniem niewierności Bogu i Jego Synowi – i wcale nie musi oznaczać niewierności małżeńskiej, aby człowiek został nazwany cudzołożnikiem.
Tak samo wiemy, że bałwochwalstwo wcale nie oznacza czczenia obrazów i posągów – ale stawianie czegokolwiek na pierwszym miejscu w życiu – miejscu które należy do Boga.
A co możemy powiedzieć o kradzieży?
Chociaż nasz Pan nigdzie bezpośrednio nie wyjaśnił tej kwestii, w Słowie Bożym znajdujemy pewne wskazówki, jak należy patrzeć na kradzież – nie w ten dosłowny sposób..
I tak jak dosłownie rozumiane inne wykroczenia – kradzież może odbywać się także na poziomie duchowym.
Czy więc ktoś, kto nie kradnie w sensie literalnym – także nie kradnie w sensie duchowym?
Wcale nie jest to takie proste!
Przykazanie ósme znajdziemy w Wyjścia 20:15
Są tam dwa słowa, najbliżej tłumaczone na “Nie będziesz kradł”, choć mamy wtedy 3 słowa.
Możemy więc przetłumaczyć: nie ukradniesz – tylko tyle. Całe przykazanie.
To słowo oznacza zabranie czegoś, co prawnie należy do kogoś innego, podstępem, oszustwem lub siłą.
Pismo Święte traktuje ten czyn nie tylko jako przestępstwo w znaczeniu społecznym, ale jako złamanie przymierza z samym Bogiem, Który jest ostatecznym Właścicielem wszystkiego.
Tak więc złodziej nie tylko pozbawia swoją ofiarę własności – dużo poważniejsze jest to, że obraża swoim przestępstwem Stwórcę.
Przykazanie zostało powtórzone:
Kpł 19:11: „11 Nie będziecie kraść, nie będziecie oszukiwać i nie będziecie okłamywać jeden drugiego.”
Ale w każdej starożytnej kulturze kradzież była czymś nagannym.
Np. Kodeks Hammurabiego z Mezopotamii / Babilonii przewidywał zazwyczaj karę śmierci. W przypadku kradzieży zwierząt miał być to zwrot 10 lub 30 krotności.
Więc napiętnowanie kradzieży w Biblii nie było czymś odosobnionym.
Są pewne podobieństwa między tym kodeksem a prawem Mojżeszowym.
Ale przecież wiemy – w danym przez Boga Prawie kradzież nie może mieć tylko takiego dosłownego znaczenia.
Przecież Nasz Pan pokazał, że Prawo ma swój wyższy, duchowy poziom. Inaczej, niż Prawo babilońskie, stworzone przez człowieka, które należy traktować dosłownie a nie dopatrywać się duchowej głębi
Proponuję przyjrzeć się zagadnienie kradzieży pod trzema różnymi względami.
Oczywiście mając na myśli ten duchowy wymiar. A dla chrześcijanina “wyższą szkołę jazdy” niż po prostu dosłowne wstrzymywanie się od kradzieży i przywłaszczania cudzych rzeczy.
OKRADANIE BOGA
Nasz Stwórca jest właścicielem wszystkiego.
UBG – Księga Psalmów 50:12
Gdybym był głodny, nie mówiłbym ci o tym, bo mój jest świat i wszystko, co go napełnia.
W rzeczywistości ludzie są właścicielami tego, co Bóg zezwolił, aby uważali za swoje.
Bóg nie potrzebuje dóbr materialnych, żeby zapewnić sobie egzystencję.
Ona ma życie sam w sobie, jest dawcą życia i każdego najlepszego daru.
A jednak okradanie Boga jest możliwe a Biblia mówi o tym w kilku miejscach.
Jako przykład.
Przypomnijmy sobie historię zdobycia Jerycha – Jozuego 7.
Mury miały być zniszczone a także wszystko w mieście.
Przedtem Bóg powiedział:
Joz 6:19: „19 Wszelkie srebro i złoto oraz przedmioty miedziane i żelazne będą poświęcone PANU. Zostaną złożone do skarbca PANA.”
Czy wszyscy się tego trzymali?
Księga Jozuego 7:11-12
7,11 Izrael zgrzeszył, złamali także moje przymierze, które im nakazałem. Wzięli bowiem z tego, co przeklęte, ukradli, skłamali i schowali to wśród swoich rzeczy.
7,12 Dlatego synowie Izraela nie mogli się ostać przed swymi wrogami, ale uciekli przed nimi, bo stali się przekleństwem. Nie będę więcej z wami, jeśli nie wytępicie spośród was tego, co przeklęte.
Lud utracił Boże błogosławieństwo, bo jeden człowiek sprzeniewierzył się nakazowi danemu przez Pana.
Zachował dla siebie kilka cennych rzeczy zdobytych przy upadku Jerycha.
Przedmioty materialne ale cenne, jak złoto i srebro, a także naczynia miedziane i żelazne itp., były wszystkie poświęcone i nie miały być zniszczone, ale ofiarowane na służbę Panu.
Tak właśnie miało to się odnosić do duchowych Izraelitów.
Tak też bywa z szczerze poświęconymi prawdziwymi Izraelitami:
nie tylko wszystkie ich cielesne władze mają być zniszczone jako słudzy grzechu, ale wszystko co oni posiadają ma być poświęcone na służbę Panu i zużyte do śmierci w służbie Pańskiej
tak jak skarby złota i srebra, jak i zwykłe posiadłości przedstawione w naczyniach z miedzi i żelaza.
Teraz ma być wszystko uważane jako należące do Pana; a wszelkie przywłaszczenie z tych rzeczy na swój własny samolubny użytek sprowadza przekleństwo jako było pokazane przez grzech Achana, który przywłaszczył sobie łupy z Jerycha, nieco złota, srebra i płaszcz babiloński. (Zob. Jozuego roz. 7.)
W skutek chciwości Achan sam poniósł śmierć
Ale jego występek był też pewien czas powodem kłopotów dla całego Izraela.
Na poziomie duchowym:
Tak też było między duchowymi Izraelitami:
chciwość złota, srebra i pięknych szat babilońskich miała stać się niebezpiecznym źródłem duchowej słabości i prowadzić wielu na zatracenie – tak jak Achan typicznie poniósł śmierć, dla nowych stworzeń miała być to śmierć wieczna.
Oczywiście nie muszą być to tylko pożądania materialne – bardziej powiedzielibyśmy związane z cielesnością.
Piękny płaszcz babiloński skradziony przez Achana jest dla chrześcijan oczywiście tylko symbolem – ja sam nie widziałem na oczy takiego płaszcza i większość z chrześcijan także.
A mimo to mogą ukraść taką rzecz – płaszcz to symbol urzędu, sprawowania władzy nad ludem Bożym. Skradzenie takiego płaszcza w chrześcijaństwie to bardziej symbol panoszenia się niektórych nad resztą trzody, podporządkowanie, co prowadziło do rozwoju systemu antychrysta.
Ale hierarchia i podział na duchownych i laikat ma się dobrze do dziś, nawet tam, gdzie sami nie nazwaliby się duchownymi.
Więc kradzież to zagarnięcie władzy nad ludem Bożym.
Ale nie tylko – możemy tę kradzież Achana rozumieć szerzej.
Także materialnie – kiedy poświęceni nie rozumieją, co jest skarbem gromadzonym w niebie i gromadzą sobie te na Ziemi:
Biblia Warszawska – 1 List św. Pawła do Tymoteusza 6
6,6 I rzeczywiście, pobożność jest wielkim zyskiem, jeżeli jest połączona z poprzestawaniem na małym.
6,7 Albowiem niczego na świat nie przynieśliśmy, dlatego też niczego wynieść nie możemy.
6,8 Jeżeli zatem mamy wyżywienie i odzież, poprzestawajmy na tym.
6,9 A ci, którzy chcą być bogaci, wpadają w pokuszenie i w sidła, i w liczne bezsensowne i szkodliwe pożądliwości, które pogrążają ludzi w zgubę i zatracenie.
6,10 Albowiem korzeniem wszelkiego zła jest miłość pieniędzy; niektórzy, ulegając jej, zboczyli z drogi wiary i uwikłali się sami w przeróżne cierpienia.
Samo uczciwe gromadzenie dóbr nie musi być grzeszne – za jednym wyjątkiem.
Kiedy dotyczy Poświęconych Dzieci Bożych.
Zakrawa to także o duchowe bałwochwalstwo.
W momencie poświęcenia sprawa może być prosta:
Dziecko Boże rozumie, że oddało wszystko co swoje na własność Bogu.
ale mijają lata, choć nasze myśli są w prawdziwej ojczyźnie – w Królestwie, to my żyjemy jeszcze w teraźniejszym złym świecie.
Żyjemy tutaj i teraz, nie jesteśmy na jakiejś innej planecie. To co dotyka ludzi wokół nas, dotyka nas samych.
Czy zawsze pamiętamy, że po zburzeniu murów symbolicznego Jerycha – w skrócie od momentu rozpoczęcia duchowej przemiany z celem osiągnięcia podobieństwa Bożego – to nasze symboliczne złoto, srebro i cenne metalowe rzeczy nie są już nasze?
Czy rzeczywiście troski tego świata nie mają na nas takiego wpływu, że posuwamy się do antytypicznej kradzieży?
Może nie od razu płaszcza babilońskiego – to raczej nie jest powszechne zagrożenie, choć wielu chrześcijan dąży do zaszczytnych stanowisk w zgromadzeniach, wyższych pozycji i panowania nad innymi.
Oczywiście, Bogu nic po naszym materialnym złocie i srebrze:
Czego Bóg chce, mówi sam: Synu: daj mi swoje serce
Poświęcenie złota, srebra to oddanie Bogu swoich najlepszych rzeczy – powiedzielibyśmy bankowym językiem – swoich aktywów – Bogu.
Oczywiście nie tylko rzeczy materialnych, to byłoby zbyt proste. Mogą to być rzeczy materialne ale wcale nie muszą.
Do tego doszło w wiekach minionych, że ludzie pieniędzmi odkupywali swe grzechy, co było i jest bluźnierstwem a nie oddaniem Bogu tego co posiadamy.
Jeśli zadeklarowaliśmy w poświęceniu to oddanie a zapomnieliśmy o nim, kiedy opatrzność stawia nas w sytuacji, aby używać ich nie dla siebie ale dla Boga – kiedy zapominamy, że tylko jesteśmy szafarzami cudzej własności – jest to symboliczna kradzież.
Może nie od razu tak poważna, jak ta Achana z księgi Jozuego.
Kradzież Achana i kara śmierci obrazuje całkowite sprzeniewierzenie się Bogu, całkowite odwrócenie się od ślubów poświęcenia i zabranie Bogu Jego symbolicznej własności.
Taki rodzaj duchowej kradzieży powinien być na pewno celem naszego osądzania samych siebie. Przede wszystkim dlatego, że jest to symboliczne okradanie Samego Stwórcy.
A co z Naszym Panem?
W Ewangeliach mamy jeden przypadek, o którym możemy powiedzieć, że nasz Pan został okradziony.
Oczywiście, chodzi o sytuację, kiedy już cierpiał przybity do Krzyża.
Ewangelia Jana 19:23-24
19,23 A gdy żołnierze ukrzyżowali Jezusa, wzięli jego szaty i podzielili na cztery części, każdemu żołnierzowi część. Wzięli też tunikę, a tunika ta nie była szyta, ale od góry cała tkana.
19,24 Mówili więc między sobą: Nie rozcinajmy jej, ale rzućmy losy o to, do kogo ma należeć; aby się wypełniło Pismo, które mówi: Podzielili między siebie moje szaty, a o moje ubranie rzucali losy. To właśnie zrobili żołnierze.
Oczywiście tu opis okradzenia naszego Pana tylko materialnie, kiedy za niedługi czas miał ponieść śmierć za ludzkość – więc w rzeczywistości ten płaszcz i szata spodnia nie przedstawiały materialnie dla Pana szczególnej własności.
Ale patrząc duchowo – wiemy, że nie o to tutaj chodzi.
Ta symboliczna kradzież płaszcza i przywłaszczanie sobie szaty trwa po dziś dzień.
Płaszcz to Urząd Naszego Pana, szata spodnia – Jego sprawiedliwość.
Przy okazji piękny symbol – szata nie miała szwów, bo tylko w całości przyswojona zasługa Pańska ma znaczenie dla człowieka, nie można sobie z niej wybierać tyle, ile nam pasuje.
Jeszcze kilka dni wcześniej – witany jako Król a za kilka dni – wysłany na krzyż.
I tak jak cielesny Izrael odrzucił Pana jako Króla i Wodza, niedługo potem tak samo zaczęło postępować nominalne chrześcijaństwo.
Także wśród swoich rzekomych naśladowców rozpoczęło się okradanie Pana z Jego urzędu i Jego zasługi.
Tutaj mamy także inny symbol – próby uczynienia z świątyni w Jeruzalem jaskini zbójców przekształciły się w to samo w Wieku Ewangelii. Dobrze pamiętamy, jak ostro Nasz Pan zareagował na kupczenie w świątyni, która jest Domem Bożym – choć bezpośrednio nie nazwane kradzieżą, to na pewno świętokradztwem.
Złodziej zawsze przedstawia samego siebie w dobrym świetle, jako uczciwy i honorowy człowiek, lecz chytrze pod przykryciem, przywłaszcza sobie to, co nie jest właściwie jego.
Czy inaczej dzieje się z wieloma wyznaniami chrześcijańskimi, duchownymi, nauczycielami, albo starszymi w rozmaitych wyznaniach chrześcijaństwa?
wielu udawało tylko sługi krzyża Chrystusowego i Słowa Bożego, lecz naprawdę zapierali się Słowa Bożego i dla nich krzyż Chrystusowy był głupstwem.
Np. tacy, którzy nie wierzyli, że Adam upadł i potrzebny jest Okup, że Ofiara Pana jest niepotrzebną.
Którzy tworzyli rozmaite nauki i teorie umniejszające zasługę Pana.
Jednocześnie okradając Boga – Zbawiciela wszystkich ludzi, który Swój Plan Zbawienie realizuje poprzez ukochanego Syna.
Którzy szukają innych pośredników ale nie Pana
Którzy szukają zbawienia poprzez własne uczynki – wprowadzając fałszywe nauki i nakładając na trzodę Bożą niepotrzebne obciążanie, które nic nie pomagają w osiągnięciu Zbawienia.
Czy oni nie okradają ludzi, zabierając od nich pieniądze i rzeczy materialne i niematerialne, równocześnie oszukują ich, sprzedając im to, co nie jest prawdziwym pokarmem i prawdziwym napojem – choć Bóg pozwala brać to za darmo?
Tak – jest to okradanie Syna Bożego z Jego wielkiej zasługi choć na pewno można podać więcej przykładów.
I jednocześnie okradanie ludzi z tego, co Bóg w swojej łasce zapewnił przez Syna.
Ludzie niestety pozwalają się okradać w ten sposób.
Przez wieki stawiali autorytet upadłego, grzesznego człowieka ponad jedynym prawdziwym Wodzem i Panem.
Nie czekali cierpliwie na powrót Pana, ale postanowili założyć Jego Królestwo sami na ziemi i wybrali spośród siebie rzekomego przedstawiciela Pana, Jego zastępcę.
Pogwałcili Pański nakaz – największy z was ma być waszym sługą, wy wszyscy jesteście braćmi a jeden jest Wasz wódz – Chrystus.
Tego uczy historia chrześcijaństwa.
I tak jak złodziej przyłapany na kradzieży wypiera się, że to nie jego ręka, tak samo oni nigdy nie przyznają się, że przywłaszczają sobie to, co należy jedynie do Pana.
Nie – mienią się jego sługami, choć wcale nie postępują według Jego ducha i Jego nauk.
I każdy chrześcijanin musi badać samego siebie – czy nie bierze udziału w takim okradaniu Pana.
Czy pamięta, że żaden ludzki autorytet nie dorównuje Panu?
Że podstawą naszego życia jest to, czego uczył Pan a nie to, co dodali lub pozmieniali ludzie?
Że Duch, jakiego mamy przejawiać, to duch Chrystusowy a nie duch z ludzkimi dopasowaniami, zmanipulowany przez nauki wymyślone przez człowieka?
Że do zbawienia wystarczy Ofiara Pana a wszystkie uczynki mają wypływać z wiary a nie ją zastępować albo uzupełniać?
Że ludzcy wodzowie i ludzkie organizacje nie mogą stać nad Panem?
Że tylko Pan pomaga nam w Zbawieniu, każdy zda sprawę za siebie przed Bogiem?
Na tym przejdziemy do następnego wątku – okradanie człowieka:
Oczywiście nie w wymiarze dosłownym – kraść nie wolno, każdy ludzki system prawny piętnuje kradzież, nakłada kary itd.
Fałszowanie deklaracji podatkowych jest kradzieżą. Przemycanie towarów, aby nie płacić cła, jest kradzieżą.
Nie wyświadczenie uzgodnionej wcześniej usługi lub przysługi, według otrzymanej zapłaty, jest kradzieżą.
A jak można odnieść przykazanie Nie Kradnij na ten wyższy duchowy poziom?
Oczywiście braterstwo już się domyślają – można dokonać kradzieży np. przez obmawianie innych.
Nawet w przenośni mówi się, że można okraść kogoś z dobrego imienia.
Nawet w ludzkim pojęciu jest to uznawane za kradzieżą najgorszą, powodującą większą szkodę aniżeli wszystkie inne razem.
W dramacie Otello William Szekspir określił słowami:
„Dobra opinia u mężczyzn i kobiet
Jest najdroższym klejnotem ich duszy.
Kto mi kradnie trzos, kradnie marność, śmiecie
Coś, co jest niczym; było moim, jest jego
I było sługą tysiąca innych
Ale kto mi kradnie moje dobre imię
Grabie mnie z tego, co go nie wzbogaci,
A mnie czyni nędzarzem.”
Biblijne napomnienie, aby o „nikim źle nie mówić”, wydaje się być mało brane na poważnie. Wielu chrześcijan dopuszcza kalanie swojego charakteru niecynmi obmowami drugich, unieszczęśliwiając ich i dodając utrapień, dosyć już wzdychającemu stworzeniu.
Tego rodzaju kradzież nie ma nic wspólnego z przywłaszczeniem rzeczy materialnych, za to świadczy o stanie serca takiego “złodzieja”:
Mat 15:19: „Z serca bowiem pochodzą złe myśli, zabójstwa, cudzołóstwa, rozpusta, kradzieże, fałszywe świadectwa, bluźnierstwa.”
Przecież nasz Pan nauczając w ten sposób nie miał na myśli tego wszystkiego tylko dosłownie – o czym sam też mówił!
Wiemy, że trzymając się duchowo tych przykazań miłości Boga i bliźniego – nie przyjdzie nam do głowy grzeszenie w ten sposób dosłowny.
To jednak nie oznacza automatycznie czystości od grzechu tak, jak nauczał nasz Pan.
Obmowa zawsze jest złem.
Jedyny wyjątek od zasady nie mówienia źle o kimkolwiek może mieć miejsce wówczas, gdy jesteśmy świadomi absolutnej konieczności ujawnienia zła.
Gdy ujawnienie zła jest przeciwne pragnieniu naszego serca, a czynimy to z konieczności: z powodu miłości do drugich, którzy nie będąc tego zła świadomi, mogliby zostać skrzywdzeni.
W Strażnicach w czasie Paruzji temat co jakiś czas pojawiał się na łamach czasopisma.
Widać – istniała taka potrzeba.
Są tam ciekawe przykłady obmawiania z życia zborowego, np.
Obmowa nie przez udzielanie informacji, ale przez napomykanie,bardzo delikatne insynuacje, “nie chcę o tym mówić”.
To już bardzo wyrafinowany sposób obmowy – w opisanym przypadku zostały wciągnięte postronne osoby, które nie otrzymały żadnej dokładnej informacji ale za to zgodnie z upadłą naturą – zaczęły gubić się w złych domysłach.
Obmowa, złe mówienie o innych jest w świecie czymś powszechnym
Nawet czymś uważanym za normalne.
Czasem mogłoby się wydawać, że pozbawienie tego tematu – czyli mówienia o innych – oznaczałoby koniec rozmowy.
Oznaczałoby, że dwie lub więcej osób nie mają tak naprawdę o czym porozmawiać.
Tym bardziej szkodliwe jest to wśród chrześcijan, wśród poświęconych dzieci Bożych.
Bo obmowa to zło – i wcale nie chodzi o to, że mówione są kłamstwa.
Samo mówienie źle o innych, nawet jeśli jest prawdą – nie jest w duchu Chrystusowym.
Czasem jest to zwykła niezdrowa ciekawość, żądza sensacji
Czasem rzekoma troska, ale nie wypływająca ze szczerego serca.
Obmawiający chce dowieść, że ma większe poczucie honoru, prawdy, sprawiedliwości, niż osoba obmawiana.
Wielu czyni tak, bo nigdy nie nauczyło się właściwych zasad – choćby wynikających ze Złotej Reguły.
Bo wygodnie i beztrosko mówić o kimś i jego sprawach.
Ale jeśli postawiłby się w takiej sytuacji – gdyby mnie dotyczyło, czy chciałbym, żeby ktoś w ten sposób mówił o mnie, moim życiu, moich sprawach – czy rzeczywiście by mi się to podobało.
Przypominam – nie chodzi o kłamstwa i oszczerstwa.
A jednak i tutaj są zgrzyty, jeśli chodzi o złotą regułę,
Po takich rozmowach ktoś może mieć np, spaczony pogląd o innych osobach, choć zna tylko część faktów, nie zna serca.
Polega na niesprawdzonych informacjach, nie znając tła.
Jest to moją własną bolączką, nie w tonie pouczającym!
Czasem wtrącamy się w ten sposób w sprawy innych, przed czym przestrzegał apostoł.
Tymczasem Dziecko Boże musi posiadać ducha miłości, ducha Chrystusowego, ducha prawdy.
Ciężko nam upadłym ludziom uczyć się tej miłości w praktyce i jak ją stosować do różnych spraw życia, do braci, do swoich krewnych, do świata, oraz do nieprzyjaciół.
Dlatego zawsze powinno brzmieć w naszych uszach jak przestroga:
„Kto ducha Chrystusowego niema, ten nie jest Jego”
Po to znajdujemy się w szkole Chrystusowej, aby uczyć się od Niego, aby stać się obrazami wspaniałego Syna Bożego;
Inaczej znieważamy Jego Samego i Jego Słowa
Czynimy to również przez obmowy, w skrajnych wypadkach przez oszczerstwa oraz przez mieszanie się do pomówień i plotek.
Winny jest nie tylko ten, co obmawia, ale też ten, co chce słuchac i słucha.
Br. Russel podał jeden przykład:
Po jego kazaniu pewien członek zgromadzenia wyraził swoją wdzięczność za to, co było mówione i jak było to ważne, a jednak jeszcze w czasie tego uścisku dłoni i widocznie nieświadomie, niedobre wypowiadał nieprzychylne uwagi przeciwko swojemu bratu, współczłonkowi ciała Chrystusowego.
Nie tak przejawia się duch Chrystusowy.
Nawet, jeśli te rozmowy wyglądają niewinnie, należy z najwyższą ostrożnością badać siebie i swoje słowa.
Niedoskonałość i tak przywiedzie nas do ponownych upadków – ale musimy mieć je pod kontrolą.
Jeśli już – to z braku świadomości a nie rozmyślnie.
Przecież pamiętamy, właściwy sposób postępowania w razie problemów z innymi:
- rozmowa sam na sam
- przy 2-3 świadkach
- przed zgromadzenie,
Manna 14 lipca
Wszelka gorycz i zapalczywość, i gniew, i krzyk, i obmowa niech będą usunięte spośród was wraz z wszelką złością – Efez. 4:31
Ps 50:14-23: „14 Ofiaruj Bogu dziękczynienie i spełnij swoje śluby wobec Najwyższego;
15 I wzywaj mnie w dniu utrapienia; wtedy cię wybawię, a ty mnie uwielbisz.
16 Lecz do niegodziwego Bóg mówi: Po co ogłaszasz moje prawa i masz na ustach moje przymierze;
17 Skoro nienawidzisz karności i rzucasz za siebie moje słowa?
18 Gdy widzisz złodzieja, pochwalasz go, i zadajesz się z cudzołożnikami.
19 Pozwalasz swym ustom źle mówić, a twój język knuje podstępy.
20 Siedzisz i mówisz przeciwko twemu bratu, obmawiasz syna swej matki.
21 To czyniłeś, a ja milczałem; sądziłeś, że jestem do ciebie podobny, ale będę cię napominał i postawię ci to przed oczy.
22 Zrozumcie to teraz wy, którzy zapominacie o Bogu, bym was nie rozszarpał, a nie byłoby nikogo, kto by was ocalił.
23 Kto mi ofiaruje chwałę, ten oddaje mi cześć; a temu, kto chodzi prostą drogą, ukażę Boże zbawienie.”