Nie czynów naszych… [„Wiersze Brzasku”, nr 9]

Nie czynów naszych szuka Pan,
Choćby najbardziej sprawiedliwych,
Lecz szuka w nich naszej miłości,
Ukrytej z świętą troską tam,
Gdzie serce czynów jest sprawiedliwości.

Miłość jest ową rzeczą bezcenną,
Wśród naszych skarbów znaleźć się musi.
Pan bowiem oceni daru woń przyjemną
I wartość danego Mu złota miarą miłości,
Którą opisać jest rzeczą daremną.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Zobacz też inne wykłady z serii DZIEŃ Z BOGIEM:

• część 1
• część 2
• część 3

1. Podstawowe zasady relacji chrześcijańskich: Apostoł Piotr podkreśla dwie najważniejsze cechy, które powinny charakteryzować naśladowców Jezusa w naszych relacjach: pobożność (najwyższa miłość do Boga) i braterska miłość (miłość do bliźnich jak do samego siebie). W 2 Piotra 1:7 czytamy: „Dodajcie do wytrwałości – pobożność, a do pobożności – braterską miłość.”

Pobożność jest wyrazem naszej miłości do Boga. Wynika z uznania Jego dzieła stworzenia, z planu zbawienia i z Jego opieki nad nami. Natomiast braterska miłość to wyraz dobrej woli i chęci błogosławienia innych. Nasza literatura nazywa ją „miłością obowiązkową”, bo jesteśmy ją winni wszystkim ludziom.

Pytanie: Dlaczego miłość braterska miałaby nas łączyć ze wszystkim ludźmi? Może tylko z rodziną albo może tylko z braćmi i siostrami w zborze? Dzieje Ap. 17:36 – „I z jednej krwi uczynił Bóg wszystkie narody ludzkie, żeby mieszkały na całej powierzchni ziemi”. Tak więc, po 1.: mamy jednego Boga, Stwórcę nieba i ziemi. Po drugie, wszyscy pochodzimy od wspólnych rodziców – od Adama i Ewy, a wszyscy też płynęliśmy na jednej arce, bo wszyscy jesteśmy potomkami Noego i należymy do jego rodziny. Po trzecie: życie wieczne kogokolwiek z nas będzie możliwe tylko wtedy, gdy „drugi Adam” zastosuje swoją krew za nas i gdy my staniemy się jego wiernymi dziećmi pod Jego panowaniem w Królestwie. Na pewno więc możemy powiedzieć, że jako ludzie jesteśmy braćmi i siostrami i że jesteśmy sobie winni braterską miłość.

2. Czym jest sprawiedliwość w kontekście miłości? Jak widzimy w 2 Piotra 1:7 po pobożności i braterskiej miłości dopiero pojawia się miejsce na łaskę, na gr. agape – miłość ofiarniczą, bezinteresowną. Nas głównie interesuje pobożność i braterska miłość, obowiązkowa miłość, a te dwie rzeczy składają się razem na sprawiedliwość. Brat Johnson wyjaśnia, że prawdziwa sprawiedliwość jest pełna uczucia i dobrej woli, którą jesteśmy winni wobec Boga i sobie nawzajem jako ludzie. W E1, s. 94 brat Johnson mówi o sprawiedliwości, że (cytuję): „Nie jest ona tylko obowiązkiem. Nie jest tylko formalnym aktem zewnętrznym. Jest ona czymś czułym, lecz nie posiada czułości miłości bezinteresownej. Jest to miłość obowiązkowa, a nie – jak sądzą niektórzy – zwykłe poczucie obowiązku czy zobowiązania.”

Taka sprawiedliwość lub braterska miłość to wysoki poziom rozwoju charakteru. Tak naprawdę jest to poziom, którego w tysiącleciu Bóg będzie wymagał od ludzi. Mamy o tym powiedziane proroczo w zwiastowaniu anielskim do pasterzy: Łukasza 2:14 – „Niech będzie chwała na wysokościach Bogu, a na ziemi pokój, ludziom – dobra wola„. I taka dobra wola będzie wymagana, tzn. obowiązkowa dla tych, którzy będą chcieli żyć wiecznie na ziemi.
3. Braterska miłość w naszych relacjach będzie się różnić w zależności od sytuacji. Oto kilka przykładów:

• Współczucie zamiast uznania: Kiedy ktoś postępuje źle, zasługuje na współczucie i pomoc, a nie na uznanie.
• Grzeczność i szacunek zamiast sympatii: Można zachować szacunek bez konieczności odczuwania szczególnej sympatii.
• Kara z miłości: Czasami rodzice muszą karcić dzieci, aby je uczyć i chronić:
  Przysłów 22:6 – „Wychowuj chłopca odpowiednio do drogi, którą ma iść, a nie zejdzie z niej nawet w starości.”; Hebr. 12:6-7 „Bo kogo miłuje Pan, tego karze, chłoszcze zaś każdego, którego za syna przyjmuje. Trwajcież w karności! Bóg obchodzi się z wami jak z dziećmi. Jakiż to bowiem syn, którego by ojciec nie karcił?”
• Prawda i stanowczość z miłości: Czasami miłość wymaga mówienia prawdy lub podjęcia działań wbrew osobie, którą kochamy, aby jej pomóc. Miłość kojarzy się z wielką cierpliwością rozumianą jako długie znoszenie. Jednak czasami trzeba z tego długiego znoszenia zrezygnować i powiedzieć kilka słów prawdy lub zrobić coś wbrew osobie, którą kochamy… i to właśnie z miłości… Czasami za szybko okazywane przyjazne uczucia, do tych, którzy wyrządzili jakąś szkodę, a nie pokutują, także nie jest braterską miłością. Mamy mieć w sercu gotowe przebaczenie, ale nie zawsze jest słuszne je pokazać.

4. Pan Jezus dał nam dwie ważne zasady miłości:

• Po pierwsze – Miłość do Boga: Mat. 22:37-39 – „Będziesz miłował Pana, swego Boga, całym swym sercem, całą swą duszą i całym swym umysłem” . Zobaczmy, że ta miłość jest zarezerwowana tylko dla Boga. Żadnego człowieka, ani też samego siebie nie mamy darzyć taką miłością, bo byłoby to robienie z tego kogoś lub z samego siebie naszego Boga. Tylko Stwórcy jesteśmy winni taką miłość. Czy mamy taką miłość? – to jest wielkie pytanie.
• Miłość do bliźniego: „Będziesz miłował swego bliźniego jak samego siebie.”

Ta miłość ma być „jak samego siebie”. Co to jednak znaczy? Tu przychodzi nam z pomocą druga wypowiedź naszego Pana: Mat. 7:12 –
„Wszystko więc, co byście chcieli, żeby wam ludzie czynili, i wy im czyńcie! Albowiem na tym polega Prawo i Prorocy.”

Określamy to jako złotą regułę postępowania, ale i ona bywa źle rozumiana. Spróbuję tutaj bardzo streścić te myśli, ale chętnych odsyłam do bardzo ciekawego artykułu w TP nr 10, s. 38-46 pt. „Braterska miłość”: Złota Reguła nie oznacza, że powinniśmy spełniać wszystkie życzenia innych ludzi lub postępować według naszych własnych pragnień wobec nich. Powód jest prosty: nasze pragnienia, podobnie jak pragnienia innych ludzi, mogą być grzeszne lub samolubne. Gdybyśmy postępowali wyłącznie według ludzkich życzeń, moglibyśmy nieświadomie promować zło lub niesprawiedliwość. A to na pewno nie może być złota reguła!

Prawdziwe znaczenie Złotej Reguły objawia się, gdy zrozumiemy, że Jezus skierował ją do swoich uczniów, tzn. do tych, którzy już oddali swoje życie Bogu i zapragnęli wypełniać Jego wolę, a nie własną wolę. Ci, którzy przyjęli Bożą wolę za swoją, nie kierują się własnymi pragnieniami, lecz starają się zrozumieć i czynić to, co jest zgodne z Bożymi zasadami sprawiedliwości i miłości. Starają się we wszystkim szukać Bożej woli. Dlatego też Złota Reguła odnosi się do ludzi, którzy podporządkowali swoje życie Bożym nakazom i działają zgodnie z Jego sprawiedliwością.
Bycie przekaźnikiem Boskiej sprawiedliwości: Naszym zadaniem jest stawać się przekaźnikami Boskiej sprawiedliwości i miłości w relacjach z innymi. Musimy dążyć do tego, aby nasi bliźni otrzymywali od nas pełną sprawiedliwość, taką jakiej pragnąłby i wymagał Bóg. To znaczy, że musimy poszukiwać Bożej mądrości i wskazówek w Słowie Bożym, aby wiedzieć, jakie postępowanie jest właściwe i sprawiedliwe w naszych kontaktach z innymi. To codzienna modlitwa, czuwanie i codziennie badanie Pisma Świętego w tej sprawie.

To, co chciałbym podkreślić to myśl, że Złota Reguła nie polega na ślepym spełnianiu pragnień innych ludzi ani naszych własnych. Polega na tym, aby nasze działania były zgodne z Bożą wolą i sprawiedliwością. Tylko wtedy, gdy nasze pragnienia będą podporządkowane Bożym zasadom, będziemy w stanie w pełni realizować prawdziwe przesłanie Złotej Reguły w naszym codziennym życiu.
5. Kto jest naszym bliźnim i jak ich traktować?

Już wiemy, że każdy człowiek jest naszym bliźnim, bez względu na rasę, narodowość, płeć, religię czy przekonania. Przypowieść o dobrym Samarytaninie pokazuje, że miłość i troska powinny być okazywane wszystkim, nawet wrogom.

Taką radę daje nam też apostoł Paweł. Galatów 6:10 – „A zatem, dopóki mamy czas, czyńmy dobrze wszystkim, a zwłaszcza naszym braciom w wierze.”

Widzimy tu jedną rzecz prostszą i drugą trudniejszą. Mamy czynić dobro wszystkim ludziom, ale zwłaszcza, w szczególnych sposób niektórym.
6. Stopnie bliskości w relacjach: Relacje można podzielić na różne poziomy bliskości, zarówno w kontekście rodziny cielesnej, jak i duchowej:

• Relacje rodzinne / relacje z bliźnimi: Mąż i żona, rodzice i dzieci, rodzeństwo, dalsi krewni, przyjaciele, znajomi, obcy z naszego kraju i innych krajów.
• Relacje duchowe: Bóg i nasze przymierze z Nim, rodzice i dzieci w rodzinie Bożej, wierni bracia w Chrystusie, mniej wierni, usprawiedliwieni, nominalni chrześcijanie, Żydzi, mahometanie, poganie, ateiści.

Każdy poziom bliskości niesie ze sobą inne obowiązki i zakres miłości, który powinniśmy okazywać. Osobiście uważam, że wiele problemów międzyludzkich wynika z naruszania tych norm czy to w sferze duchowej czy cielesnej, a może nawet szczególnie w cielesnej.

I to dotyczy przede wszystkim dwóch naszych rodzin. Naszych najbliższych, których mamy wokół siebie codziennie (czyli rodziny cielesnej); oraz naszego zboru i współbraci w Panu i w Prawdzie, którą wyznajemy.

Mamy na pewno wiele relacji, w których musimy być wierni i uczciwi (jak relacja pracodawca – pracownik, nasze kontakty biznesowe itd.), ale nie możemy stawiać tych rzeczy ponad te ważniejsze sprawy.

Można tu przytoczyć sporo wersetów, ale na pewno w temacie jest 1 do Tym. 5:8 – „A jeśli kto nie dba o swoich, a zwłaszcza o domowników, wyparł się wiary i gorszy jest od niewierzącego”.

Chodzi m.in. o to, że w poświęceniu człowiek powinien poświęcać swój własny czas, pieniądze, energię i swoje własne rzeczy. Bo jest też czas, pieniądze, energia i takie sprawy, które sprawiedliwie należą nie do nas, ale do naszych bliskich. Np. Jeżeli ktoś ma rodzinę: ma żonę albo męża, ma dzieci, ma żyjących rodziców, może chorych rodziców; to przed jakąkolwiek ofiarą z naszej strony, należy im się opieka, pomoc, miłość i troska. Tak samo z jakąś wielką służbą na rzecz drugich.

Dobrze, że mamy takie pragnienia, ale jeżeli jest nam powierzone jakieś zadanie np. w zborze i z tego się nie wywiązujemy (albo nie chcemy przyjąć prawdziwej służby), to może się okazać, że wykonujemy coś innego z pogwałceniem sprawiedliwości.

Przykład podał pewien brat z Ukrainy, który powiedział jak to jeden wierzący postanowił, że będzie głosił ewangelię w Afryce. Poszedł do swojego pastora mu to oznajmić, a ten pastor mówi: Afrykę to ty masz u siebie w domu, zajmij się żoną i swoimi dziećmi. No tak, bardzo wygodne pojechać głosić do Afryki, gdy w domu są małe dzieci i wymagają właśnie tutaj pomocy i codziennej ewangelii w życiu, potrzebują przykładu męża i ojca, członka zboru itd.

Bądźmy świadomi, że nie możemy kochać wszystkich jednakowo – im bliższy jest nam bliźni, tym większy obowiązek dobrej woli wobec niego mamy. Bo to właśnie podoba się Bogu. Nie każdy powinien oczekiwać od nas to samo. Pamiętajmy o sprawiedliwym obdzielaniu naszym czasem i miłością, aby uniknąć konfliktów i nieporozumień. Ale nie starajmy się przypodobać drugim, szukajmy Bożej woli.

To jest szkoła życia, tutaj wiele razy upadamy i wiele razy łapiemy się na tym, że postąpiliśmy i postępujemy na co dzień nie tak, jakby było trzeba.

Jako podsumowanie tej części: Najważniejsza w naszych relacjach jest dobra wola, a sposób jej wyrażania bywa różny. Powinniśmy szukać Boskiego kierownictwa, rozwijać Jego usposobienie i dążyć do pełnej sprawiedliwości w naszych relacjach z innymi. Może to kiedyś jeszcze bardziej skomplikujemy, gdy dołączymy do tego w jakimś wykładzie Nowe Przykazanie Jezusa dotyczące oddawania życia za naszych braci i nasze siostry w Panu. Ale myślę, że na razie jest już pewien materiał do rozmyślań.

Przejdźmy więc dalej do tematu dominujących grzechów. Dominujące grzechy. To, co ważne, to uświadomienie sobie, że mamy te grzechy. Tylko jeśli uznamy stan faktyczny, możemy wypowiedzieć takim grzechom walkę. Tym właśnie w skrócie jest biblijna pokuta: ona oznacza dostrzeżenie problemu i podjęcie prawdziwej wojny z grzechem. Oczywiście, ma tu mieć miejsce żal za grzech, odczuwanie nienawiści do niego, ale pokuta nie jest samym tylko opłakiwaniem tego, że jesteśmy słabi i nie możemy pokonać naszych grzechów. Prawdziwa pokuta działa, podejmuje próby!

Księga Przysłów 24:16 (Cylkow): „Bo siedmiokrotnie pada sprawiedliwy a dźwiga się znowu, ale niegodziwi gdy się potkną, pozostaną w nieszczęściu.” Inne przekłady mówią, że grzesznicy: grzęzną w przeciwnościach, giną w nieszczęściu.

(Myślę, że my dobrze wiemy, że w oczach Bożych „nie ma sprawiedliwego ani jednego”. Sprawiedliwy w tym miejscu to człowiek, który przez pokutę i wiarę w Jezusa wchodzi w stan usprawiedliwienia przed Bogiem. Taki człowiek, gdy upada, stara się podnosić i rusza do przodu. Tacy ludzie dalej grzeszą, i dalej pokutują – aż do końca życia w niedoskonałym ciele; ale grzesznik z tego wersetu to ten kto nie chce już pokutować)

Bóg wie, że będziemy upadać. Biblia nawołuje nas do tego, by nie trwać długo w nieoczyszczonym stanie. Powinniśmy uznać, że ofiara Chrystusa jest wystarczalna i że jeśli szczerze pokutujemy to Bóg przyjmie nas z powrotem do społeczności ze sobą.

W 1 Liście Jana 2:1-2 czytamy: „Dzieci moje, piszę wam to dlatego, żebyście nie grzeszyli. Lecz jeśliby nawet ktoś zgrzeszył, mamy Rzecznika wobec Ojca – Jezusa Chrystusa sprawiedliwego. On bowiem jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy, i nie tylko nasze, lecz również za grzechy całego świata”. Żeby czuć tę potrzebę przyjścia do Pana z prośbą o oczyszczenie, trzeba oczywiście świadomości, że takie grzeszenie nam się przytrafia, że nie jesteśmy sprawiedliwi o własnych siłach.

O tym mówi 1. rozdział tego listu, 1 Jana 1:8-9 – „Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, to samych siebie oszukujemy i nie ma w nas prawdy. Lecz jeżeli wyznajemy nasze grzechy, [Bóg] jako wierny i sprawiedliwy, odpuści je nam i oczyści nas z wszelkiej nieprawości”. Pierwszy więc krok to przyznać się, że mam dominujące grzechy. Na początku spotkań Anonimowych Alkoholików, a także w innych grupach wsparcia tego typu, wypowiadana jest tzw. Modlitwa o pogodę ducha. Brzmi ona: „Boże, użycz mi pogody ducha, abym godził się z tym, czego nie mogę zmienić, odwagi, abym zmieniał to, co mogę zmienić i mądrości, abym odróżniał jedno od drugiego!” Także pierwsze dwa kroki na tych spotkaniach brzmią: „[1] Przyznaliśmy, że jesteśmy bezsilni wobec alkoholu [lub innej rzeczy] – że utraciliśmy kontrolę nad naszym życiem. [2] Uwierzyliśmy, że Siła większa od nas samych może przywrócić nam zdrowy rozsądek.” Cały ten program zdrowienia nazywa się Programem 12 Kroków.

Jeśli mamy takie zapiekłe, takie długo trwające grzechy. Jeśli mamy takie dominujące grzechy, co do których myślimy, że już nie damy rady; że może kiedyś w Królestwie (a może nigdy)… To przestańmy tak myśleć. Henryk Elzenberg napisał: „Nie gardź sobą, że przegrałeś bitwę. Trzeba znacznej siły, by się zapędzić aż tam, gdzie się bitwy przegrywa” i myślę, że to prawda. Nie mówię, żeby się cieszyć z duchowych czy życiowych porażek. A jednak porażka pokazuje to, że jakaś walka się toczy; że nawet jeśli czasami płynę z prądem, to NIE chcę płynąć z prądem, że nie jest to MÓJ KIERUNEK. Powinniśmy zdawać sobie sprawę z naszych słabości, ale też z mocy Boga, który jest po naszej stronie w tych walkach. List Jakuba 4:7-8 – „Poddajcie się więc Bogu, przeciwstawcie się diabłu, a ucieknie od was. Zbliżcie się do Boga, a on zbliży się do was. Obmyjcie ręce, grzesznicy, i oczyśćcie serca, ludzie umysłu dwoistego.”

BG mówi: „dajcie odpór diabłu”. Dać odpór diabłu to uznać, że on istnieje
i że jest silny, ale świadomie i z całej swojej siły i woli powiedzieć,
że wypowiadamy jemu posłuszeństwo.

Nasze bezpieczeństwo wobec ataków Szatana będzie zależało od naszej wytrwałości, a także od tego, czy zastosujemy w naszym życiu siedem kroków Jezusa, a zwłaszcza modlitwę i czuwanie. My nie mamy przeciwstawiać się diabłu z naszej pychy lub arogancji. Sami jesteśmy zbyt słabi. Mamy jednak silnego Boga, który będzie z tymi, którzy chcą się zmieniać i będzie z nami na tej wojnie aż do końca.

List do Rzymian 8:1 – „Teraz jednak nie ma żadnego potępienia dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie.” tzn. dla tych, którzy wierzą w moc przelanej krwi Jezusa Chrystusa i którzy walczą o sprawiedliwość i dobro w swoim życiu, nawet jeżeli grzechy mocno nas atakują i nieraz sprawiają, że upadamy. To tak samo dotyczy naszych relacji. Nawet staropolskie przysłowie mówi: „Nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem”. To znaczy, by nie martwić się czymś, co już się wydarzyło i nie da się tego cofnąć. Lepiej przeprosić i od teraz się starać, żeby postępować lepiej.

Dochodzimy do ostatniego, 14. obszaru życia i rozmyślań: Pożegnanie dnia

Tutaj z pewnością ważne byłoby wrócić do myśli z pierwszego punktu w naszej serii wykładów na temat SNU. Jest na przykład taka historia: „Jest trzecia w nocy, a tu nagle sąsiad wali do drzwi. Tak się przestraszyłem, że aż mi wiertarka z ręki wypadła”.

🙂 🙂 … Nie powinniśmy tacy być. Raz: zakłócać życie sąsiadom, a dwa: zaburzać zbyt często nasz własny rytm życia jaki dał nam Bóg.

Jeśli chodzi o pożegnanie dnia to wydaje się, że są różne typy charakteru. Jeden potrzebuje mocniejszego uderzenia się w pierś, drugi: może bardziej pocieszenia, dobrej chrześcijańskiej pieśni. Kiedyś pewien brat wspominał, że jak nie mógł spać wieczorem, to brał tomy epifaniczne. No cóż, różne są sposoby na pożegnanie dnia.

Na pewno jednak, jak mówi Psalm 92:1-2 – „Dobrze jest dziękować Jahwe, i wielbić Twoje imię, o Najwyższy, ogłaszać Twoją łaskę o poranku, i Twoją wierność nocą”

Wieczór szczególnie sprzyja takiemu badaniu samego siebie, jak to, które opisane jest w TP nr 35, s. 62-63 i TP nr 38, s. 4 – co tam napisano? Przeczytam fragment.

„Jest jeszcze inny sposób badania, który może być łatwo przeoczony, nawet przez tych, którzy wiernie badają Słowo Boże. To badanie, do którego się teraz odnosimy, powinno postępować od chwili, gdy się obudzimy, aż do czasu, gdy idziemy na spoczynek. Ustawicznie powinniśmy zastanawiać się i badać jak używać to co już wiemy względem Boga, względem Biblii, względem Jego woli, względem naszych obowiązków, względem nas i innych, względem Złotej reguły itd.”

„… Innymi słowy, każdy Chrześcijanin powinien każdego dnia, każdej godziny i każdego czasu badać więcej i więcej, jak odłożyć gniew, złość, nienawiść, zazdrość, spory, obmowy, i wszystkie inne uczynki upadłego ciała i szatana; i z taką samą wytrwałością powinien pilnie badać jak przyoblec się w owoce i gracje Ducha Świętego cichości, grzeczności, cierpliwości, nieskwapliwości, braterskiej miłości.

Wszystko co znajduje się w Biblii, wszystko co się względem niej uczymy, wszystkie lekcje dane nam z Boskich Opatrzności i wszystkie korzyści, które otrzymujemy ze społeczności z braćmi, są tylko przygotowaniem do wielkiego badania życia abyśmy mogli jak najlepiej wykonać wolę Bożą w naszych myślach, słowach i uczynkach.

Kładziemy dlatego szczególny nacisk na ten gatunek badania, ponieważ widzimy, iż wielu z ludu Bożego nie rozumieją jasno tej sprawy. Tacy myślą, że ich duchowy stan zależy jedynie od tego jak wiele godzin mogą spędzić w badaniu Biblii. W ten sposób chwytają się tylko części Prawdy.

Wielkie błogosławieństwa przychodzą do nas z naszych wysiłków zastosowania w naszych życiach tych zasad, których już nauczyliśmy się z Biblii.”

***

Myślę, że taki był cel całej naszej serii o tym, jak przeżywać nasze dni z Bogiem. Aby trochę pobudzić nas do rozmyślań. Aby trochę zaburzyć nas spokój i pobudzić do tego, by sprawdzić, czy moje dni podobają się Bogu. Jakiekolwiek są nasze odpowiedzi to pamiętajmy, że Bóg jest Bogiem pełnym współczucia i dobroci. Nasz Bóg jest bardzo chętny przyjąć każdego, kto ze skruchą i z pragnieniem poprawy przychodzi do Niego w imieniu Jezus. Miejmy gorącą wiarę w moc przelanej krwi naszego Pana dla naszego zbawienia.

Nie odkładajmy tego przyjścia do Boga na później. Korzystajmy z tej łaski już dzisiaj. Pamiętajmy też, że Bóg mimo swojej dobroci, nie da się z siebie naśmiewać. Nie chowajmy więc przed Bogiem naszych grzechów. Nie próbujmy się usprawiedliwiać we własnych oczach. Przysłów 28:13 – „Kto ukrywa występki, nie ma powodzenia, lecz kto je wyznaje i porzuca, dostępuje miłosierdzia.” (brat Johnson, E11, s. 664 – „Kto broni swych złych czynów przez usprawiedliwianie samego siebie, nic na tym nie zyska, lecz kto wyznaje i porzuca je, znajdzie łaskę Pana”) Najgorszy grzech tto nie jest jakiś konkretny zły uczynek, ale najgorszy jest ten grzech niewyznany i nieodpokutowany, który skrywamy i który nam się podoba. Porzućmy takie grzechy, uwolnijmy się od nich, a dobry Bóg będzie nam pomagał!

Wierzący w Jezusa są często tak samo, a nawet bardziej grzeszni i upadli niż reszta i nie mają żadnych szczególnych zasług. Tylko Boża łaska sprawiła, że Jezus już dzisiaj zajął się nami i robi to nie z powodu naszych wielkich zalet, ale pomimo naszych wielkich wad, słabości, upadków i głupoty.

Ci, którzy to rozumieją, nie powinni wątpić, że Bóg ma też w zanadrzu coś dla pozostałych ludzi i że to coś, to nie ogień i siarka.

Biblia mówi o czasach mesjańskich i że Mesjasz, Jezus Chrystus, kiedy już odbierze władzę na Ziemi Szatanowi, przeprowadzi na naszej planecie zupełną odnowę.

Nowy Król będzie miał wiele do zrobienia, jak widać choćby z tego zestawienia z „Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego”, tom 12, s. 265*. Miliardy ludzi oczekują na wyzwolenie ze śmierci, z wszelkiego rodzaju chorób, z niewiedzy i samolubstwa. Biblia obiecuje, że Chrystus w czasie swojej Paruzji dokona tego i setek innych, dobrych rzeczy.

Dzisiejsi wierni Bogu ludzie, jako potomstwo Abrahama z ich Panem, Jezusem, będą mogli brać razem z Nim udział w reformie i odrodzeniu ludzkości. Najpierw jednak powinni rozwinąć swoje charaktery na podobieństwo Chrystusa i wytrwać aż do końca, wytrwać: przede wszystkim w wierze, nadziei i miłości.

Bóg jest dobry i ma dobre plany.

___________________

* Autorem książki jest Paul S.L. Johnson. Można ją pobrać w wersji elektronicznej: tutaj lub zamówić u nas bezpłatnie wersję papierową: wiktor /at/ badaczebiblii pl (zamień /at/ na małpkę w adresie i dodaj kropkę przed pl)

Oprócz swoich licznych zalet* charakteru, z których wszystkie są doskonałe, Bóg ma cztery główne atrybuty (czyli Jego podstawowe i wyróżniające Go cechy):

Mądrość: atrybut ten można zdefiniować jako ufne i pełne nadziei używanie przez Boga swojej wszechwiedzy (znajomości wszystkich rzeczy) w czynieniu dobrych planów.

Księga Hioba 12:13 odnosi się do tej cechy: „Ale u niego jest mądrość i moc, u niego rada i roztropność.”

Moc: jako atrybut charakteru Boga tę cechę można zdefiniować jako Jego siłę woli, dzięki której działa On z samokontrolą i wytrwałością w realizacji swoich planów i zamiarów. Księga Izajasza 45:22-23 – „Nawróćcie się do mnie, a dostąpicie zbawienia, wszystkie krańce ziemi! Bo ja jestem Bogiem – i nie ma innego! Przysięgam na siebie: z ust moich sprawiedliwość wychodzi, słowo nieodwołalne. Wszelkie kolano zginać się będzie przede mną i wszelki język na mnie przysięgać!”

Sprawiedliwość: żądania Boskiej sprawiedliwości nie mogą być spełnione przez upadłego człowieka, dlatego dał Chrystusa jako ofiarę za grzech, aby zaspokoić swoją sprawiedliwość.

Rzymian 3:23-26 – „Gdyż wszyscy zgrzeszyli i brak im chwały Bożej, I są usprawiedliwieni darmo, z łaski jego, przez odkupienie w Chrystusie Jezusie.

Bóg ustanowił Go jako ofiarę przebłagalną przez krew jego, skuteczną przez wiarę, dla okazania sprawiedliwości swojej przez to, że w cierpliwości Bożej pobłażliwie odniósł się do przedtem popełnionych grzechów, dla okazania sprawiedliwości swojej w teraźniejszym czasie, aby On sam był sprawiedliwym i usprawiedliwiającym tego, który wierzy w Jezusa.”

Miłość: jest to koronny atrybut Boga, ponieważ „Bóg jest miłością” (1 List Jana 4:16, 1 List do Koryntian 13:13).

Ogólnie rzecz biorąc miłość składa się z czterech elementów: (1) z zamiłowania do dobrych zasad, (2) z doceniania tych, którzy są w zgodzie z dobrymi zasadami, (3) ze współczucia dla sprawiedliwych i z litości dla niesprawiedliwych [lub z sympatii dla sprawiedliwych i ze współczucia dla niesprawiedliwych – zależnie od tłumaczenia/definicji]; (4) z radosnego ofiarowywania samego siebie, aby szerzyć dobre zasady w drugich i dla drugich.

Nie ma lepszego sposobu na docenienie czterech głównych atrybutów Boga niż zrozumienie Boskiego planu zbawienia ludzkości:

Mądrość opracowała plan zbawienia człowieka;

Moc wykonuje ten plan aż do szczęśliwego zakończenia;

Sprawiedliwość zapewnia, że doskonałe prawo Boże ostatecznie stanie się powszechne;

a Miłość była i nadal jest siłą napędową Boskiego planu.

______
Źródło: „God’s Character”, UK Bible Students, wrzesień 2008.

Aby dowiedzieć się więcej na ten temat, zamów bezpłatną książkę pt. „Boski plan wieków”.

* w angielskiej wersji tej odpowiedzi użyto zwrotu „graces of character” / „łaski charakteru”. Chodziło o podkreślenie, że są to szczególnie piękne cechy, wspaniałości charakteru, oparte i wynikające z bezinteresownej, najwyższej miłości, która jest w Biblii nazywana 'agape’. Dla lepszego zrozumienia powyżej napisałem „zalety”, ale możemy mówić też o „łaskach” lub „pięknościach” / „wspaniałościach” / „ozdobach” Boskiego charakteru.

Jak czekasz na biblijny DZIEŃ SĄDU? Z obawą czy nadzieją? Czy wiesz, że sędzia wg Biblii to przede wszystkim:

Czy wiesz, że hebrajskie słowo oznaczające sądzenie ma źródło oznaczające POMOC w osiągnięciu SPRAWIEDLIWOŚCI i pokoju we wspólnocie?

„Sędziowie narodów” – wykład przedstawiony w zborze Pana w Chełmie, 27.02.2022 r.

Kiedy poszukiwałem materiałów do wykładu o mieście Meroz, zaskoczyło mnie to, że Księga Sędziów w Biblii hebrajskiej nie należy do Ketuwim (czyli do „Pism”), ale do Newiim (czyli do „Proroków”). Widać to np. w „Kodach” Vocatio, więc jeśli chcemy coś w tej Księdze poszukać, to musimy spojrzeć do Proroków.

To ciekawe, bo w tej księdze nie ma proroctw. Inaczej: są pewne historie, w których występują prorocy. Debora prorokuje, że Siserę zabije kobieta, a nie Barak. Nie ma tu jednak proroctw jak u Izajasza czy Daniela, gdzie mamy zapowiedziane, co się stanie w Wieku Ewangelii i w Wieku Tysiąclecia.

Są jednak w tej księdze: t y p y. Weźmy definicję ze słownika dodanego do BT:

Według niej: „TYP – osoba, przedmiot lub wydarzenie biblijne, zazwyczaj ze ST, które jest zapowiedzią przyszłych rzeczywistości – osób, przedmiotów lub wydarzeń w NT.”

Ta definicja jest dosyć dobra, ale trochę zawęża zakres i znaczenie typu. Dlatego wolę definicję z artykułu pt. „Typy Biblii” [TP nr 306]. Według niej: „TYPY to instytucje, osoby, zasady, rzeczy lub wydarzenia w Biblii, przepowiadające przyszłe instytucje, osoby, zasady, rzeczy lub wydarzenia”.

Ta definicja jest o wiele lepsza, bo wiemy, że wiele typów dotyczy naszych czasów i tysiącletniego panowania Chrystusa. Np. Adam jako ojciec ludzkości jest typem, a jego antytypem czyli wypełnieniem typu jest Pan Jezus, ponieważ to on udzieli życia wiecznego ludziom, którzy wybiorą oddanie się jemu i będą w tym wierni.

Widać wyraźnie, że antytyp ma zwykle o wiele większe znaczenie niż typ.

Czasami jeden typ ma kilka antytypów, czyli wypełnień w różnym czasie i w różny sposób. Pewne wydarzenia mogą być typem. Z naszej historii o walce Baraka i Sisery taki ważny szczegół to fakt, że w zwycięstwie pomogła ulewa i woda, która popłynęła w rzece Kiszon. Z innych miejsc Biblii wiemy, że to prawda płynie jak rzeka i że prawda Boża jest jak ulewa. Więc to, co pozwala pokonać błąd i przeciwnika to prawda. Prawda ma potężną siłę.

Typem Biblii może też być instytucja lub urząd. Nas będzie interesował urząd sędziego w Biblii, w Księdze Sędziów i jego wypełnienie w WT. Nie musimy się długo zastanawiać, kto jest antytypem sędziów Izraela. Wyjaśnienie znajdziemy w Biblii. Podstawowy werset na ten temat znajdziemy w Dziejach 17:31 – „[Bóg] wyznaczył dzień, w którym będzie sądził świat sprawiedliwie przez męża, którego ustanowił, potwierdzają to wszystkim przez wskrzeszenie go z martwych.”

Sędzia to Jezus Chrystus. A jako, że oddał swoje życie nie tylko za Żydów, ale za cały świat ludzkości, to będzie on sądził wszystkie narody. Ten urząd sędziego nasz Pan wykonywać będzie z pomocą swojego symbolicznego „ciała”, którym są święci, Maluczkie Stadko [Łuk. 12:32]. 1 Kor. 6:2 mówi o tym wprost: „Czy nie wiecie, że święci będą sędziami tego świata?”; i może jeszcze 2 Tym. 4:1, w którym apostoł Paweł precyzuje, kiedy ten sąd ma się odbywać [tłum. E4, s.13]:

„Zaklinam cię więc przed Bogiem i Panem Jezusem Chrystusem, który będzie sądził żywych i umarłych, zarówno w czasie Swej Epifanii, jak i Królestwa.”

Widać więc wyraźnie, że czas sądu to czas królowania Chrystusa. A jak długo Chrystus ma sądzić i jak długo ma królować?

Piotr w 2 Liście, rozdział 3, opisuje dzień sądu, a potem objawia tajemnicę: [werset 8] „że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień”

Dzień sądu to więc tysiąc lat. Które tysiąc lat? Oczywiście tysiąc lat królowania Jezusa i Maluczkiego Stadka, co widać choćby z Obj. 20:6 –

„Błogosławiony i święty, kto ma udział w pierwszym zmartwychwstaniu: nad tymi nie ma władzy śmierć druga, lecz będą kapłanami Boga i Chrystusa i będą z Nim królować tysiąc lat.”

Ci, którzy poszli wcześniej drogą ofiary i drogą miłość jak ich Pan, Jezus, razem z nim będą nie tylko królami, ale także sędziami narodów. I taki właśnie jest nasz temat – Sędziowie narodów.

Zwróćmy uwagę na biblijną instytucję „sędziów” i na biblijne sądzenie:

Kilka cytatów. „Encyklopedia Biblii. Źródła – historia – tradycja” pod red. Johna Drane’a (nie jest to najlepsza książka, zawiera np. bardzo słaby, niezgodny z Biblią opis o Jeftem), ale ten akurat fragment wydaje mi się bardzo na miejscu:

„Zająwszy Kanaan, poszczególne plemiona (lub pokolenia) Izraela osiedlały się na przydzielonych obszarach. Były jednak rozproszone wśród wrogich sobie ludów i zaczęło się im wydawać, że nie zdołają w pełni opanować kraju. (…)  Jak w wielu trudnych chwilach, Izraelici zwrócili się do Boga z wołaniem o pomoc. Biblia mówi, że w odpowiedzi na ich biadania Bóg ‘wzbudził sedziów, by wybawili ich’. Nie byli to jednak sędziowie, jakich znamy z sądu, ale właśnie ‘wybawiciele’ lub bojownicy o wolność, którzy przynajmniej na pewien czas zdołali powstrzymać napór wrogich ludów. Najsłynniejszymi z sędziów byli Debora, Barak, Gedeon, Jefte i Samson.”

Zdanie, które chciałbym podkreślić, brzmi: Nie byli to jednak sędziowie, jakich znamy z sądu, ale ‘wybawiciele’ lub bojownicy o wolność Izraela.

Zakodowanie sobie tych dwóch określeń: [1] wyzwoliciel i bojownik albo [2] wódz wojowników, którzy walczą o wolność, zupełnie zmienia obraz antytypicznego sądu. Bo Jezus i święci to właśnie ‘wyzwoliciele’ od Boga, którzy pójdą na czele ludzkości po to, by dać jej upragnioną wolność i ziemię obiecaną. Biblijni sędziowie.

Pole tej wojny to oczywiście umysły i serca ludzi, a wrogowie to zakorzenione w nas wady i zło. Wojna potrwa całe tysiąc lat. Zobaczmy jednak do innych źródeł, które mówią na temat urzędu sędziego w Biblii. Np. Leksykon Biblijny „Vocatio”, s. 732 – „Sędziowie, których Pan wzbudził dla swojego ludu nie byli tylko przywódcami militarnymi i wyzwolicielami spod obcego panowania, którzy zagwarantowali ludowi jego prawo do życia. Do ich zadań należała także jurysdykcja, łagodzenie sporów i wyrównywanie zaistniałego zła. Debora była sędzią, zanim Barak wezwał ją do walki z Siserą.”

Zwróćmy uwagę na fakt, że sędziowie mieli wpisane w urząd łagodzenie sporów, mediację, prowadzenie ludu do większej zgody i sprawiedliwości. Wiemy z pierwszego wykładu, że w sprawie Debory, to raczej ona wzywała Baraka, a Barak tylko prosił ją później o pomoc. Przy okazji możemy też zauważyć, że w wyborze sędziego nie liczyła się płeć. Wiemy, że sędziowie przyszłości także byli pozyskiwani z kobiet i z mężczyzn, a decydujący czynnik to jak w przypadku Debory – pełne zaufanie do Boga i posłuszeństwo Bogu, a w przypadku naśladowców Jezusa także rozwój miłości gotowej do ofiary, miłości nie tylko do Boga i Boskich zasad, ale także do bliźnich, czyli nie tylko do rodziny ziemskiej i duchowej, do przyjaciół, ale też do prześladowców i wrogów.

Świadomość, że to właśnie takie charaktery jak Pan Jezus, jak Szczepan (który modlił się za prześladowców), ap. Jan, Maria z Betanii czy Maria, matka Jezusa będą tymi sędziami narodów, na pewno podnosi na duchu.

Oczywiście, w czasach Sędziów Izraela, wszystko było dobrze w czasie życia sędziego. Zobaczmy jednak następny werset po pieśni Debory. Sędz. 6:1 – „Potem Izraelici znowu czynili to, co złe w oczach Pana”. Dlatego tak ważne jest też to, że sędziowie narodów, sędziowie Tysiąclecia, już przeszli swój własny sąd, okazali się wierni i zdobyli chwałę, cześć i nieśmiertelność, Boską naturę.

Wielki słownik hebrajsko-polski „Vocatio” podaje, że hebrajski czasownik oznaczający po polsku „sądzić”, „sprawować sąd” zawierał w sobie więcej znaczeń, jak np. „kontrolować, władać, poprawiać, [z j. ugaryckiego] pomóc w osiągnieciu sprawiedliwości”; autorzy słownika komentują: „Sądzić oznacza działanie, które przywraca pokój i sprawiedliwość we wspólnocie. Znaczenia sądzenia nie należy ograniczać do wydawania postanowień sądowych”.

Nie wiem, Bracia i Siostry, może uznacie, że za dużo cytuję z tych słowników. Myślę jednak, że to piękne, że jeśli dokładnie przyjrzymy się znaczeniu sądzenia i urzędu sędziego w Izraelu to zobaczymy tam jaki wspaniały będzie dzień sądu, kiedy to Chrystus będzie pomagał narodom w osiągnięciu doskonałości. Kiedy będzie działał, by przywrócić pokój i sprawiedliwość we wspólnocie (ludzkości).

Konkordacja Stronga, nr 8199 – słowo szafat lub szapchat – zobaczmy, bo to hebrajskie słowo, które najczęściej wiąże się z urzędem sędziego w Starym Testamencie. Co oznacza być sędzią, czynić sąd, wg Biblii? Według podanych definicji znaczy to: „1) rozsądzać, oczyszczać z zarzutów, karać, rządzić, panować; 2) być prawodawcą, sędzią, rządcą; 3) rozsądzać kontrowersje; 4) wykonywać sąd; 5) rozróżniać; 6) oczyszczać z zarzutów;  7) potępiać i karać”

Pomyślmy sobie teraz, że te siedem wymienionych grup czynności i urzędów będzie w rękach Jezusa i osób, które są mu najbliższe w charakterze (w Jego miłości, sprawiedliwości, mądrości i mocy charakteru). Pomyślmy o Panu Jezusie. Jak zapomniał o sobie i uleczył ucho Malchusa, który przyszedł go aresztować. Jak wybaczył Piotrowi, że się go wyparł. Jak nie potępił grzesznej kobiety, jak ją podniósł i wskazał jej nową drogę życia. Jak się modlił za swoich prześladowców.

Pomyślmy o naszym Panu jak setki godzin rozmawiał o sprawach Ojca z ludźmi, którzy tak mało Go rozumieli. Jak zmęczony rozmawiał z Samarytanką przy studni i opowiadał ewangelię. Jeśli brakuje nam pokoju i mocy wiary, to otwórzmy ewangelię, bo miłość Jezusa to najlepsza odpowiedź na lęki i zwątpienia.
On przez te wszystkie wieki aż do dzisiaj był i jest z tymi, którzy poszli za Nim.

Zobaczmy jaki mechanizm działał w czasie sędziów w Izraelu. Jest taki sędzia, o którym nie ma dużo informacji, ale wystarczy dla nas, był to Otoniel.

Ks. Sędz. 3:7-11 (zacytuję tylko najważniejsze myśli) – „Izraelici popełniali to, co złe w oczach Pana. Zapominali o Panu, Bogu swoim, a służyli Baalom i Aszerom. I zapłonął gniew Pana przeciw Izraelowi. Wydał więc ich w ręce króla Aramu. [Z niewoli] wołali więc Izraelici do Pana i Pan sprawił, że powstał wśród Izraelitów wybawiciel, który ich wyswobodził – Otoniel, syn Kenaza, młodszego brata Kaleba. Był nad nim duch Pana i sprawował sądy nad Izraelem. Gdy zaś wdał się w bitwę, Pan wydał w jego rece króla Aramu… [A] kraj doznawał pokoju przez lat czterdzieści – aż do śmierci Otoniela”

Zwróćmy uwagę jaki piękny mamy tutaj obraz całej historii ludzkości:

• Izraelici zanim zeszli z Bożych dróg to ‘czas Edenu’, pierwotna doskonałości
• Nie trwało to jednak długo i po zejściu z Bożych dróg, Izrael trafił w niewolę, a my ludzie w niewolę grzechu, błędu, śmierci i grobu
• Doświadczenie z grzechem i resztą oprawców przyniesie pokutę ludzkości i odzyskamy rozum, po to jest ucisk, by „przeorać serca” ludzi
• Bóg wzbudził Izraelowi Otoniela, a to imię znaczy „potężny mąż Boży”, i taki potężny „mąż” to klasa Chrystusa, głowa i ciało, wielki Sędzia ludzkości
• Otoniel jako sędzia stoczył bitwę z wrogami na czele Izraelitów, a nasz Pan i święci poprowadzą narody w tysiącleciu do wygranej z grzechem, błędem, śmiercią i grobem; my też możemy brać udział w tej walce pod antytyp. Otonielem!
• szatan jako wielki król Aramu zostanie ostatecznie zniszczony tak jak jego wszyscy zwolennicy (ożywieni i nieożywieni; ci ostatni to grzech, błąd i śmierć)
• na końcu ten wielki sędzia Otoniel udzieli ludziom wiecznego pokoju i szczęścia, bo nigdy nie umrze, a dzięki skorzystaniu z okupu posłuszni ludzie też otrzymają życie wieczne

Czy na taki sąd chce się czekać? Myślę, że tak; że pragniemy, żeby przyszedł dzień sądu. A do tego właśnie zachęca nas Biblia. Tak, to prawda, ludzie podli i niesprawiedliwi mają się obawiać sądu, ponieważ wyjdą na jaw wszystkie ich złe czyny i nie będą już „rozkwitać” jak w „obecnym złym świecie”. Jednak ogólny opis Biblii mówi, aby cały świat z nadzieją patrzył na dzień sądu.

1 Kron. 16:31-34 – „Niech się weselą niebiosa i niech się raduje ziemia, niech mówią wśród narodów: PAN króluje! Niech zaszumi morze i to, co je napełnia, niech radują się pola i wszystko, co jest na nich. Wtedy radośnie wykrzykną leśne drzewa przed PANEM, bo idzie, aby sądzić ziemię. Wysławiajcie PANA, bo jest dobry, bo jego miłosierdzie trwa na wieki.”

(Nasz Pan w Jana 5:29 nazywa to zmartwychwstaniem przez proces sądu)

Ps. 67:5 – „Niech się narody cieszą i weselą, bo Ty będziesz sądziłSądzić ziemię to znaczy uczyć ludzi, jak mają być dobrzy i dać im szansę, by się tacy stali. To znaczy, uzdrowić ich fizycznie i duchowo. To znaczy próbować, karać i wydawać wyroki, ale wszystko to w miłości, sprawiedliwości i mądrości, i nie od razu, tylko przez wieloletni proces restytucji, odradzania się, zaczynania na nowo.

ludzi w sprawiedliwości i pokierujesz narodami na ziemi.” –
nasz Pan będzie kierował narodami, to piękna nadzieja. (paralelizm)

Ps 98:7-9 – „Niech szumi morze i to co je napełnia, świat i jego mieszkancy. Niech rzeki klaszczą w dłonie, niech góry razem wołają radośnie w obliczu Jahwe, bo nadchodzi, bo przychodzi sądzić ziemię. On będzie sądził świat sprawiedliwie i ludy według słuszności.”

Na pewno Królestwo przyniesie planecie odpoczynek, ale te opisy dotyczą przede wszystkim ludzi. To narody zaszumią z radości (znowu: paralelizm) i to wierni będą radośnie wołać, że to wszystko na co tak długo czekali, wreszcie się spełniło.

Z wielu fragmentów Biblii wynika, że przynajmniej na krótko cały świat odda się w ręce naszego Pana jako króla i sędziego. Psalm 86:9 – „Przyjdą wszystkie ludy, które stworzyłeś, i Tobie, Panie, pokłon oddadzą i będą sławiły Twe imię”; Filipian 2:9-11 – „Dlatego też Bóg Go nad wszysko wywyższył i darował Mu imię ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano … i aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem – ku chwale Boga Ojca”
((Można tu zauważyć nadzieję dla tych narodów kananejskich, że ich też to dotyczy!))

Tutaj jednak zataczamy koło do pierwszego wykładu o mieście Meroz. Wiemy, że jakaś grupa grzeszników nie będzie chciała się zmieniać już na starcie – Izajasz nazywa ich takimi, którzy w stu latach umrą (Izaj. 65:20). Ale co dalej, co z tymi, którzy nie staną przeciw Jezusowi, ale nie będą chcieli w pełni się Jemu poddać i służyć Mu z całego serca. Zataczamy tu koło i wracamy do sytuacji znad rzeki Kiszon. Przeklęte miasto Meroz. Takie osoby mogą pytać: „Co złego zrobiliśmy?”. Nic. „Ale co dobrego zrobiliście?” Też nic. Czy kojarzymy podobną sytuację z przypowieści?

Przypowieść o owcach i kozłach. Mat. 25:31-32 – „Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale i wszyscy aniołowie z Nim, wtedy zasiądzie na swoim tronie pełnym chwały. I zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, a On oddzieli jednych [ludzi] od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów.”

Mamy piękne wyjaśnienia tej przypowieści przez brata Johnsona w 17 tomie, „Tysiąclecie”. Nie będę teraz wyjaśniał całego antytypu. Przenosimy się do czasu powrotu Jezusa i do tysiącletniego sądzenia narodów. Co w tym sądzie decyduje? Owce coś robią i zostają nagrodzone, a kozły czegoś nie robią. Nie wobec Pana, ale wobec tych, których mają wokół siebie. Mat. 25:41 – „Wtedy odezwie się do tych po lewej stronie [do kozłów]: Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom! Bo byłem głodny, a nie daliście Mi jeść; byłem spragniony, a nie daliście Mi pić; byłem przybyszem, a nie przyjęliście Mnie; byłem nagi, a nie przyodzialiście Mnie; byłem chory i w więzieniu, a nie odwiedziliście mnie.” Werset 45 – odpowiedź naszego Pana na pytania kozłów kiedy widzieli Pana Jezusa w takim stanie? „Zaprawdę powiadam wam: Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tegoście i mnie nie uczynili.”

Drodzy Bracia i Siostry! My znowu jesteśmy w okolicy miasta Meroz. Można omawiać znaczenie tych słów na Wiek Tysiąclecia, to piękny temat, głęboka symbolika. Jesteśmy jednak tu i teraz, i tu i teraz możemy robić złe rzeczy, robić dobre rzeczy, albo stać nieaktywni jak mieszkańcy Meroz.

Ten sąd będzie miał swój finał na koniec Tysiąclecia, ale dla nas już trwa. Bo już dzisiaj się uczymy, dowiadujemy się, czego chce od nas Nasz Odkupiciel i Sędzia.

Ten Sędzia albo Wódz Zbawienia to Jezus Chrystus, najlepszy wybawca i sługa swojego ludu. On nie chce od nas czegoś, czego nie możemy mu dać. Słabniemy, upadamy, to normalne. Jednak historię miasta Meroz i przypowieść o owcach i kozłach można podsumować jednym zdaniem: ‘Będziemy rozliczeni nie tylko z tego, co zrobliśmy, ale także z tego, czego nie zrobiliśmy’. Więc: „póki mamy czas dobrze czyńmy wszystkim, a najwięcej domownikom wiary” – Gal. 6:10.

Wspierajmy poświęconych (w tym co dobre), wspierajmy dobre działania, pomagajmy słabym duchowo rosnąć i zabłąkanym wracać na dobre drogi. Uczmy się sami i starajmy się głosić prawdę w jakikolwiek sposób możemy. To takie odezwy, ale odpowiedź na nie zależy od naszego nastawienia.

Nie ma dzisiaj jakiegoś formalnego obowiązku robić czegokolwiek. W swojej pieśni Debora chwaliła tych, którzy dobrowolnie ofiarowali się do walki. Apostoł Paweł w 2 Kor. 9:6-7 napisał: „A powiadam: Kto sieje skąpo, skąpo też żąć będzie, a kto sieje obficie, obficie też żąć będzie. Każdy, tak jak sobie postanowił w sercu, nie z żalem albo z przymusu; gdyż ochotnego dawcę Bóg miłuje.”

A kto sieje obficie? Ten, który ma właściwe powody do siania. 2 Kor. 5:14-15 – „Bo miłość Chrystusowa ogarnia nas [inne tłumaczenia: miłość Chrystusowa przynagla nas], którzy doszliśmy do tego przekonania, że jeden za wszystkich umarł; a zatem wszyscy umarli. A umarł za wszystkich, aby ci, którzy żyją, już nie dla siebie samych żyli, lecz dla tego, który za nich umarł i został wzbudzony.”

Jeżeli doszliśmy do tego, że Jezus umarł za wszystkich, a w tym, że umarł za nas, za mnie i za Ciebie, to co mamy dalej zrobić? Czy mamy żyć dla siebie? Nie, my powinniśmy odtąd żyć i umierać dla Jezusa, bo w nim jest nasza nadzieja. Przez jego krew jesteśmy zbawieni. Jezusa nie można jednak nakarmić, nie można Go ugościć, nie można Go podnosić na duchu, głosić mu ewangelię, dawać mu Bożą miłość, ale możemy to czynić braciom i możemy to czynić ludziom wokół.

Pytanie więc: co dla mnie znaczy Bóg, co dla mnie znaczy Okup i co dla mnie znaczą kupieni przez Jezusa ludzie? Skoro On ich kupił za cenę własnej ofiarniczej śmierci, to znaczy, że mają wielką wartość w Jego oczach. W Jego i w Ojca oczach.

Pan Jezus określił to tak, że dobre czyny dla Jego ludu są jak dobre czyny dla Niego. Jego miłość jest w ten sposób przekazywana dalej. Ta miłość Chrystusowa jako usposobienie Chrystusa w naszych sercach, sprawi, że w czasie dnia sądu będziemy narzędziami, których sędziowie narodów będą mogli używać. Jeśli z miłości do Boga, do dobrych zasad i do ludzi, nauczymy się szukać sposobności służby w tym życiu, to będziemy ich szukać w czasie Dnia Sądu.

Jeśli dzisiaj idziemy jako wojownicy pod Panem Jezusem to będziemy szli w pierwszych rzędach wojowników Tysiąclecia. Poza miłością, nasza aktywność dowodzi też tego, że nasza wiara jest żywa. Nasza miłość i wiara usuwa naturalny strach. Dlatego Pan Jezus mówi do nas słowami, które skierował do Jaira, gdy umarła jego córka. Marka 5:36 – „Nie bój się, wierz tylko!”.

Co to jest wiara, co to znaczy wierzyć? Znamy i powtarzamy definicję, że: wiara jest umysłową oceną i poleganiem sercem na Kimś lub na czymś. Aby zdobyć umysłową ocenę Boga i Jego obietnic:

– musimy nabywać wiedzę
– musimy próbować zrozumieć to, czego się dowiadujemy
– i musimy ufać w to, co rozumiemy

Poleganie sercem też ma 3 części:

– to całkowita pewność tego, w co wierzymy umysłem
– to przyswojenie sobie tych rzeczy (przeniesienie ich z wiedzy na uczucia)
– i to wynikająca z tego AKTYWNOŚĆ, ŻYWE WIARA, ŻYWE ODDANIE SIĘ BOGU NA SŁUŻBĘ

Nie ma prawdziwej wiary bez aktywności. Brat Jolly pisze w tej sprawie w jednym ze sprawozdań: „Nie powinniśmy zaniedbywać, ale raczej pilnie wchodzić w każdą sposobność służby, którą Pan upodoba się otworzyć przed nami.”

Można postawić wiele pytań, by określić czy nasza wiara jest żywa. Czy nasi bliźni, kiedy patrzą na nasze codzienne życie, widzą, że oddajemy się Bogu czy że szukamy innego szczęścia i innego bogactwa? Co mówią o naszym życiu nasze czyny? Co jest tym głównym skarbem, którego szukamy, który kochamy i którego zdobyciu poświęcamy nasze życie?

Może dobrze byłoby podać pewne przykłady działań, które podobają się Bogu. Jednak prawda jest taka, że służyć Bogu można na tysiące różnych sposobów, a jednym z kroków na drodze poświęconego człowieka jest czuwanie. Jeśli na takiej warcie nie jesteśmy w duchowym letargu, jeśli nie śpimy, to zobaczymy czego Bóg od nas oczekujemy. Bóg pokaże nam to przez swoje Słowo, Opatrzności i przez służbę innych Braci i Sióstr.

Z modlitwą i z czuwaniem zastanawiajmy się, co dobrego możemy zrobić. Współpracujmy z Sędzią narodów i dołączmy do Jego armii, która wyzwoli Boży Izrael od wrogów – od grzechu, błędu i samolubstwa.

Hebr. 12:12-13 – „Dlatego wyprostujcie opadłe ręce i omdlałe kolana. Prostujcie ścieżki dla waszych stóp, aby to, co chrome, nie zeszło z drogi, ale raczej zostało uzdrowione.” – Dziękuję za uwagę.

(Grzegorz Parylak, „Boża wola”, Poznań, 2 V 1997 r.)

Wykład w wersji audio: 

Cały wykład w wersji wideo (z nieco gorszym dźwiękiem): 

Rodzinne dziękczynienie

„Rozważny człowiek, gdy przewiduje zło, ukrywa się …” – Przypowieści 22:3.

NIECH NIKT NIE MYŚLI, że można będzie uciec przed trudnościami i udrękami czasu wielkiego ucisku, którego cienie obecnie przesłaniają ziemię. Najwięcej i najlepsze, na co możemy liczyć w tym względzie, to złagodzenie warunków ucisku przez przejawianie mądrości pochodzącej z góry, o której Apostoł pisze, że „najpierw jest czysta, potem pokojowa… ustępliwa, pełna miłosierdzia i dobrych owoców” (Jak. 3:17, KJV). Do takiego stopnia, do jakiego każda jednostka, w każdej życiowej sytuacji będzie postępować według tych zaleceń niebiańskiej mądrości, możemy być pewni, że w takim stopniu będzie otrzymywać Boską łaskę. A ta łaska gwarantuje odbiorcy, że „wszystkie rzeczy będą wspólnie działać dla jej dobra”.

Najlepsze i najbardziej wartościowe lekcje, jakich każdy rodzic lub opiekun może w tym względzie udzielić tym, których ma pod swoją opieką, to przede wszystkim Złota Reguła – wszczepianie absolutnej sprawiedliwości – i nic mniej; po drugie, w dodatku do sprawiedliwości, przedstawionej w Złotej Regule, powinna być udzielana lekcja miłosierdzia, współczucia, sympatii, ducha uczynności. Trzecią lekcją w tym zakresie powinna być cichość, łagodność, cierpliwość i pobłażliwość. Czwartą lekcją powinna być oszczędność we wszystkim – unikanie marnotrawstwa – uświadomienie sobie, że tego, czego nie potrzebujemy my, może potrzebować ktoś inny.

Sugerując powyższe lekcje mamy na myśli chrześcijańską podstawę, że nasi czytelnicy są dziećmi Boga, które karmią się ze Stołu Pańskiego duchowym, niebiańskim pokarmem i że oni starają się błogosławić swe rodziny przez uczenie ich w harmonii ze Słowem Pana.

W zbliżających się skrajnych udrękach, takie przygotowanie charakteru będzie najlepszą spuścizną, jaką każdy rodzic może zostawić swemu dziecku. Akcje i obligacje nie będą w stanie zapewnić żywności; konta bankowe mogą okazać się niepewne, a posiadanie pieniędzy może być pokusą dla zdeprawowanych jednostek do obrabowania i zabicia; lecz dobry charakter nie może być odebrany. Jego posiadanie udzieli pewnej miary pokoju, bezpieczeństwa i ufności w Panu, które są bezcenne.

Zalecamy, aby przed osiągnięciem dojrzałości nie nakłaniać nikogo do pełnego poświęcenia serca, życia, poświęcenia wszystkiego, co posiadają dla Pana i w służbie dla Niego. Życie dzieci Bożych w każdym przypadku powinno być „żywym listem, znanym i czytanym przez wszystkich ludzi” – a w szczególności przez ich własne rodziny. Ich życie powinno nie tylko świadczyć o zupełności ich poświęcenia się Panu, lecz także o pokoju, radości i pocieszeniu, które wynikają z tego, że „pokój Boży rządzi w waszych sercach… bądźcie wdzięczni” (Kol. 3:15, KJV). Fakt, że jesteście żywymi listami, bez pojedynczego słowa napomnienia, będzie wielką lekcją dla wszystkich, którzy znajdują się pod waszym bezpośrednim wpływem. Ponadto, będzie właściwe, gdy w dogodnym czasie opowiecie waszej rodzinie, przyjaciołom i sąsiadom o pocieszeniu, radości, pokoju i błogosławieństwie, które otrzymaliście przez zupełne przyjęcie Pana Jezusa Chrystusa i Posłannictwa Jego Słowa oraz wyrazicie, jak przyjemnie byłoby wam, gdyby wasi bliscy byli podobnie błogosławieni, pocieszeni i uleczeni na duchu.

Jednakże byłoby lepiej, gdyby wasze dzieci i przyjaciele powstrzymywali się przed wyznaniem poświęcenia się Panu, które byłoby nieszczere. Jest już zbyt dużo nieszczerych wyznawców. Oni czynią szkodę sprawie Chrystusa, jak również szkodzą sobie samym, ponieważ gdy poświęcenie nie jest autentyczne, ono szczególnie wydaje się lekceważyć Pana i jest przeszkodą nie do pokonania dla tych, którzy je praktykują. Nasz wpływ zawsze powinien być po stronie uczciwości, nie tylko w sprawach finansowych i społecznych, lecz także i szczególnie, w odniesieniu do Boga i religii.

UCZCIWIE ZASPOKAJANE POTRZEBY

Apostoł nakłania dzieci Boże, by zaspokajały potrzeby swoje oraz swoich rodzin i zachęca ich, by takie zapewnianie ich potrzeb odbywało się w sposób uczciwy – jeśli one nie mogą być zaspokojone uczciwie, niech w ogóle nie będą zaspokojone. On napomina lud Pański, by „pracował własnymi rękoma”, by mógł udzielać innym, którzy są w potrzebie. Te napomnienia nie powinny być rozumiane, jako gromadzenie ziemskich skarbów – ziemskiej fortuny. Lud Pański powinien żyć uczciwie, zgodnie ze swoją wiarą – powinien gromadzić swój skarb dla swego duchowego dobra. Te sugestie odnoszące się do ich doczesnej odpowiedzialności, nie są zaleceniami do gromadzenia bogactwa, lecz jedynie do wykorzystywania tego świata w podtrzymywaniu chrześcijańskiego postępu w Chrystusie.

W harmonii z tekstem w nagłówku tego artykułu i w zgodności z naszą oceną możliwości na przyszłość, mamy do zaoferowania pewne zalecenia dla naszych czytelników. Chociaż nie wiemy, jakie klęski Dnia Pańskiego mogą wystąpić na ziemi w nadchodzących miesiącach czy latach, wydaje się, iż są dostateczne przesłanki ku temu, byśmy poczynili pewne zabezpieczenia przed udrękami tego czasu, na rzecz naszych rodzin, przyjaciół i naszych sąsiadów.

Zalecamy, aby ci, którzy mają suche, czyste piwnice lub inne odpowiednie, dobrze wentylowane pomieszczenia, zgromadzili zapasy produktów w celu zapewnienia życiowych potrzeb, na przykład: zapasowy piecyk na propan oraz zapas propanu, agregat prądotwórczy z paliwem, ryż, suszony groch i fasolę, płatki owsiane, pszenicę, kaszę jęczmienną, cukier, melasę, puszkowane mięso i ryby itd. Pamiętajmy o zachowaniu jakości i odżywczych wartościach żywności – a szczególnie o tym, że zupy są oszczędne i pożywne. Jeśli będziemy je dobrze przechowywać, nie bójmy się, że mamy zbyt dużo artykułów spożywczych.

Nie myślmy o tych zapasach do jedzenia zbyt samolubnie, lecz traktujmy je, jako zabezpieczenie dla tych, którzy mogą być w potrzebie i którzy w Pańskiej opatrzności mogą znaleźć się na naszej drodze – „abyście mogli udzielać potrzebującemu” (Efez. 4:28, KJV).

Nie ogłaszajcie na trąbie o waszych zapasach, zamiarach itd. „Czy masz wiarę? Miej ją dla siebie przed Bogiem”. Jedynie nasza własna rodzina powinna wiedzieć o tych zapasach żywności i powinno jej się nakazać, aby nie mówiła o tym innym. Najwyżej zasugerujcie waszym przyjaciołom czy sąsiadom, że mądrze byłoby zrobić zapasy z podstawowych artykułów żywnościowych, z uwagi na możliwość nawałnic oraz strajków itd., podczas zimy.

Nie róbcie tych zakupów na kredyt, jeśli nie macie pieniędzy. Pozostawcie tę sprawę i rozwijajcie większą wiarę, lecz pamiętajcie, że Złota Reguła jest najniższym standardem, jaki może być uznawany przez lud Pański i że ona poprzedza każdy rodzaj miłosierdzia.

_______
Źródło: „Sztandar Biblijny”, lipiec-sierpień 2010, s. 50-51

Mówi br. Piotr Kucharski na spotkaniu zboru Pana w Bydgoszczy, 19.12.2021 r.

Tak wśród narodu izraelskiego, jak wśród chrześcijan, występuje skłonność do przypisywania zwycięstw sobie i swojej sile oraz wodzom, a nie Bogu. Jest to wielki błąd.

Czasami wydawałoby się, że niesprawiedliwi są błogosławieni w tym życiu (Mal. 3:15, Mat. 5:45), lecz prawda jest taka, że Bóg zapisuje swoją Księgę Pamiątki i w Królestwie Bożym stanie się zupełnie jasne, kto służył Bogu, a kto Jemu nie służył (Mal. 3:16-18).

Nasze niewłaściwe kroki mogą przynieść zawód i smutek, ale jeśli staramy się trzymać Pana, nawet upadki mogą prowadzić do większego skruszenia naszych serc i do większej gorliwości i czujności w przyszłości.

Próbujmy tylko coraz lepiej służyć Bogu, wznosić się wyżej w łasce i prawdzie, iść „drogą dobrą i prostą”.

Na początku tytuł może brzmieć dziwnie. A tytułem mojego wykładu jest SIEDEM RZECZY, KTÓRYCH BÓG NIE MOŻE ZROBIĆ. Myślę, że w trakcie, gdy będziemy posuwali się do przodu, zrozumiecie ten tytuł lepiej.

(English text version: https://bibletruthexaminer.com/37.html)

Ktoś podarował mi jako prezent książkę pt. „101 rzeczy, których Bóg nie może zrobić”. Wybrałem z tej książki trzy rzeczy, którymi dzisiaj chciałbym się z Wami podzielić.

Myślę, że wszyscy rozumiemy, że Bóg ma przymioty istoty i przymioty charakteru. Jednym z przymiotów istoty Boga jest wszechmoc. Czasami wszechmoc jest definiowana jako zdolność do zrobienia wszystkiego. Jednak taka definicja jest zbyt szeroka, ponieważ Pismo Święte uczy nas, że są takie rzeczy, których Bóg nie może zrobić. Na przykład, Bóg nie może zrobić niczego, co byłoby sprzeczne z Jego charakterem. Główne cechy Jego charakteru to mądrość, sprawiedliwość, moc i miłość.

Brat Johnson podał myśl, że Bóg nie może cofnąć przeszłości, uczynić jakiegoś wydarzenia niebyłym. Chociaż Bóg może przewidzieć wszystkie przyszłe wydarzenia. Może więc zapobiegać albo zneutralizować skutki przyszłych wydarzeń. Żadne wydarzenie nie może przebiec w sposób niezgodny z Jego wolą. Brat Johnson podał także myśl, że prawdopodobnie Bóg nie może uczynić materii z niczego, chociaż brat Johnson nie był w tej sprawie dogmatyczny. Podał on myśl, że materia jest wieczna i Bóg po prostu użył jej do procesu stwarzania.

Bóg także najwyraźniej nie jest w stanie zniszczyć Boskiej istoty. Oznacza to, że musiał bardzo dokładnie rozwinąć naszego Pana i maluczkie stadko. Po to, by wiedzieć, że nigdy nie pójdą oni przeciwko Jego woli.

Chciałbym użyć jako wersetu Psalmu 115:3, który brzmi: „Bóg nasz jest w niebie, czyni wszystko, co zechce / co Mu się podoba.” To oznacza, że Bóg może robić wszystko, czego pragnie. Oczywiście Bóg ma wolną wolę, by czynić wszystko to, czego pragnie. I także wszystkim swoim inteligentnym stworzeniom dał wolną wolę. Możemy zatem zdecydować, że jesteśmy, chcemy być w zgodzie z Boską wolą, ale możemy też sprzeciwić się Jego woli. Jednak udzieli On wiecznego życia tylko tym, którzy są w harmonii z Jego wolą. Ponieważ chce mieć dobry i sprawiedliwy wszechświat przez nieskończone wieki przyszłości.

Przejdźmy zatem do pierwszej z tych siedmiu rzeczy, których Bóg nie może zrobić.

Pierwszą z nich jest to, że Bóg nie może mieć równego sobie. Wersetem, jaki chciałbym zacytować, będzie Psalm 89:7 – „Któż bowiem na obłokach może być równy Panu? Któż podobny Panu pośród synów Bożych?”. PAN w tym wersecie jest małymi drukowanymi literami – w Biblii angielskiej, co oznacza dla czytelnika angielskiego, że chodzi o Boga Jehowę, o Wszechmocnego. Nie dotyczy to naszego Pana Jezusa. Pytanie z tego Psalmu sugeruje odpowiedź, że nikt nie może równać się z Bogiem. Niemożliwe jest, żeby ktokolwiek był równy Bogu.

Kolejnym przymiotem Boskiej istoty jest supremacja. Można ją zdefiniować jako bycie w niezrównany sposób wyższym wobec wszystkich innych i że wszyscy są, albo powinni być, Mu poddani. Bóg jest jedyną istotą we wszechświecie, która nie została stworzona. On istniał od zawsze, od wieczności. Bóg nie może zatem stworzyć innego wszechmocnego Boga. Ponieważ stworzenie takiego innego Boga oznaczałoby, że ten Bóg także musiałby istnieć od wieczności, co – jak wiemy – nie może mieć miejsca. Izaj. 45:6 – Bóg mówi w tym wersecie – „Ja jestem i ja jestem ostatni, a oprócz Mnie nie ma Boga”. Innymi słowy, Bóg jest pierwszą i ostatnią istotą, która nie została stworzona. Chociaż Pismo Święte mówi o innych Boga, nie ma jednak innego wiecznego i wszechmocnego Boga. Nawet nasz Pan Jezus nie jest odwieczny i wszechmocny.

Zajrzyjmy do 1 Kor. 15:28 – „A gdy mu wszystko zostanie poddane, wtedy też i sam Syn będzie poddany Temu, który mu poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkim.” Wiemy, że Bóg podda wszystko swemu Synowi w Królestwie Tysiąclecia. Przy końcu Wieku Tysiąclecia, sam Syn zostanie poddany Ojcu. Ponieważ to Ojciec poddał wszystkie rzeczy Synowi. Niebiański Ojciec będzie więc najwyższy w oczach wszystkich przyszłych stworzeń. Wszyscy będą poddani Bogu. Nie odda On tej chwały innemu, chociaż bardzo wwywyższył swojego Syna, żeby pod Bogiem był on ponad wszystkim Jego stworzeniami. Nie będę tego czytał, ale odwołam się do Izajasza 42:8.

Przejdźmy teraz do drugiej rzeczy, której Bóg nie może uczynić. Bóg nie może sprawić, żeby Jego Słowo wróciło do Niego bez wykonania tego, czego On pragnie. Możecie zechcieć otworzyć swoje Biblie na Izaj. 55:8-10 – „Bo myśli moje to nie myśli wasze, a drogi wasze, to nie drogi moje, mówi Pan. Lecz jak niebiosa są wyższe niż ziemia, tak moje drogi są wyższe niż drogi wasze, i myśli moje niż myśli wasze. Gdyż tak, jak deszcz spada z nieba, i śnieg z nieba, i już tam nie wraca, ale zrasza ziemię i czyni ją urodzajną, tak iż porasta roślinnością, i daje siewcy ziarno, a jedzącym chleb.” Werset 11 chciałbym wykorzystać jako główny werset dla tej drugiej rzeczy: „Tak jest z moim słowem, które wychodzi z moich ust. Nie wróci do mnie puste, ale wykona moją wolę i spełni pomyślnie to, z czym je wysłałem.”

Mamy pewnego rodzaju równoległy werset u Izaj. 46:10-11 – „Moja rada się ostoi i wykonam moje wszelkie upodobanie. Wypowiedziałem to i sprawię, że tak się stanie. Zamierzyłem to i także to wykonam.” Wróćmy do Izaj. 55. W wersecie 8. i 9. Bóg zwraca się do świata. W wersecie 8. Bóg mówi, że Jego plan co do zbawienia człowieka, nie jest taki, jak plan tego świata. I sposoby Boga do realizacji Jego planów nie są takie same jak sposoby świata. A werset 9. mówi, że Boskie plany i sposoby działania nie są zrozumiane przez świat, ponieważ Boskie plany i sposoby działania są większe i bardziej wspaniałomyślne niż plany i sposoby świata. Myślę, że wszyscy dostrzegamy, że plany i sposoby świata są na dużo niższym poziomie niż plany i sposoby działania Boga.

Boskie plany i sposoby działania są wyższe od tego, czego spodziewali się Żydzi. Są one także wyższe od tego, czego spodziewa się większość chrześcijan. Rozważmy jeszcze raz werset 10. Mówi on o naturalnym postępie w przyrodzie, jest symboliczny. W wersecie 10. deszcz i śnieg są obrazem prawdy. Przychodzą one z nieba. Innymi słowy: prawda przychodzi od Boga. Bóg jest ostatecznym, najwyższym źródłem wszelkiej prawdy, a Jego prawda podleje świat/ziemię. W swoim Królestwie Bóg zaspokoi duchowe pragnienia świata swoją prawdą.

Dzisiaj ludzie głodują i umierają z głodu z powodu braku prawdy. Jednak w swoim Królestwie Bóg zatroszczy się o ich duchowy głód. W tym wersecie mowa także o roślinności, ziarnie i chlebie. Obrazuje to, że świat w Królestwie Bożym będzie wzrastał w prawdzie. Będzie przechodził od mleka prawdy aż do mięsa prawdy. Wracając do wersetu 11 z Izaj. 55, mamy tutaj wielkie upewnienie dla naszej wiary, drodzy Bracia i Siostry. Gdy ten werset mówi, że Jego słowo wychodzi, oznacza to, że Bóg zawsze daje i będzie dawał prawdę na każdą dyspensację lub na każdy wiek. Wychodzi ona z Jego ust. Wiemy, że ustami albo inaczej rzecznikiem Boga jest nasz Pan Jezus. A słowo jego nie wróci do niego puste/próżne. Innymi słowy, Jego Słowo nigdy nie zawiedzie, ale zawsze wykona to, co się Jemu podoba. Wypełni ono to, czego Bóg pragnie. Pomyślnie wykona ono wszystko, na co jest posłane. Jego Słowo zawsze będzie triumfować. Zawsze zwycięży. Upadły człowiek nie może zagwarantować niczego, ponieważ nie jest w stanie tego uczynić. Bóg może jednak zagwarantować, że Jego wola zostanie spełniona, z powodu Jego nieskończonych przymiotów istoty i charakteru.

Świat nie został nawrócony na chrześcijaństwo, chociaż chrześcijaństwo próbuje to uczynić już od dwóch tysięcy lat. Oznacza to zatem, że nawrócenie świata w Wieku Ewangelii nie jest częścią Boskiej woli. Pomimo tego, że Jezus pozostawił polecenie, aby podjąć próbę nawrócenia świata, to jednak czasem nawrócenia świata jest pośredniczące panowanie Chrystusa, które jest już bliskie, ale wciąż należy do przyszłości.

Czasami możemy popatrzeć na Boskie słowo i możemy pomyśleć, że brakuje tam harmonii, że Bóg jest powolny w realizowaniu swojego słowa. A może jakieś wydarzenia przeszkodziły realizacji Jego woli. Wszyscy możemy jednak zachować ufność, że Słowo Boże jest całkowicie harmonijne ze sobą i że wszystko zostanie wykonane w odpowiednim dla tego czasie, a żadne wydarzenie nie może przerwać/przeszkodzić w realizacji Boskiego planu.

Przejdźmy do numeru trzeciego. Bóg nie może otrzymać problemu, którego nie mógłby rozwiązać. Bracia, prosiłbym, żebyście zajrzeli do Mateusza 19:23-25. „Jezus zaś rzekł do uczniów swoich. Zaprawdę powiadam wam, że bogacz z trudnością wejdzie do królestwa niebios. I powiadam wam jeszcze, że łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne niż bogatemu wejść do Królestwa Bożego. A gdy to usłyszeli uczniowie, zaniepokoili się (byli bardzo zadziwieni) i mówili: Któż zatem może być zbawiony?” Ale potem Jezus kontynuuje w wersecie 26. „A Jezus zauważył to, spojrzał na nich i powiedział: U ludzi to rzecz niemożliwa, ale u Boga wszystko jest możliwe.”

Odwołam się także do Jer. 32:27. „Oto ja jestem Pan, Bóg wszelkiego ciała, czy jest dla mnie coś niemożliwego/coś zbyt trudnego?” Nie ma rzeczy zbyt trudnej/niemożliwej dla Boga, ponieważ jest On wszechmądry i wszechmocny. Są tylko dwa ograniczenia w zakresie tego, co Bóg może zrobić. Najpierw to coś musi być możliwe. Tak jak wcześniej powiedziałem, że Bóg nie może stworzyć innego Boga, który byłby równy Jemu samemu, jak również nie może On zrobić niczego, czego nie pragnie zrobić. Bracia, nie ma żadnej takiej mocy ani połączenia mocy, które mogłyby pokrzyżować Jego plany. A to powinno być dla każdego z nas bardzo pocieszające.

W wersetach 23 do 25 (Mat. 19) Jezus wyjaśnia, że trudno będzie bogatemu człowiekowi wejść do Królestwa z powodu jego materialnego bogactwa. W szerszym jednak zastosowaniu, ktoś, kto jest bogaty w świecką mądrość, włądzę i bogactwo, to te elementy mogą utrudnić poświęcenie się Bogu, ponieważ światowa mądrość, władza i bogactwo ma tendencję rozwijania pychy. Z drugiej strony, ktoś bogaty w świecką mądrość, władzę i bogactwo, może być skłoniony przez Boga do poświęcenia się Jemu, ponieważ Bóg wie, jak na nich wpłynąć. Bóg wie jakie doświadczenia dać takiemu człowiekowi, aby rozwinęły pokorę, a zniszczyły pychę. Podsumowując zatem, możemy powiedzieć, że nie ma zbyt trudnego problemu dla Boga do rozwiązania, dla tych, którzy Go miłują. A ma to zastosowanie zarówno teraz, jak i do przyszłego Królestwa.

Myślę, że wszyscy znamy przypadki ludzi, którzy byli bogaci w świecką mądrość, władzę i bogactwa, a następnie poświęcili się Bogu i dowiedli swojej wierności. Większość jednak ludu Pana nie jest i nie może być wielka pod względem świeckiej mądrości, władzy czy też bogactwa. Ułatwia to nam nasze poświęcenie się Bogu, poświęcenie naszego życia.

Przejdźmy do czwartej rzeczy. Bóg nie może kłamać. Zajrzyjmy do Żyd. 6:16-17. Czytamy tam: „Ludzie bowiem przysięgają na kogoś większego, a zakończeniem wszelkiego ich sporu jest przysięga, która jest potwierdzeniem. Również Bóg chcąc wyraźniej dowieść dziedzicom obietnicy niewzruszoność swojego postanowienia, poręczył je przysięgą.” I teraz werset 18, „Abyśmy przez dwie niewzruszone rzeczy, co do których niemożliwą jest rzeczą, aby Bóg kłamał, abyśmy mieli silną pociechę, abyśmy pochwycili leżącą przed nami nadzieję”. Równoległy werset możemy znaleźć w 2 Tym. 2:13. „Bóg nie może zaprzeć się samego siebie”. Nasz werset z Żydów 6:18 przede wszystkim odnosi się do kościoła, do maluczkiego stadka. Ma jednak drugorzędne zastosowanie także do innych poświęconych klas ludu Bożego, łącznie z nami samymi.

Jakie są te dwie niewzruszone rzeczy, o których jest tutaj mowa? Jest to Słowo Boże i przysięga Boga. Inaczej mówiąc: przymierze Abrahamowe i przymierze potwierdzone przysięgą. Te dwa przymierza są niezwruszone, są niezmienne – niemożliwe do zmiany. Bóg nie może kłamać, ponieważ ma sprawiedliwy charakter. Jego sprawiedliwy charakter jest nieomylny. I werset mówi, że mamy silną pociechę (BW: „mocną zachętę”). Możemy być zachęceni i mieć ufność w Bogu, ponieważ On dał nam swoje Słowo i przysięgę, a one są niezmienne. Werset mówi o ucieczce. Ta ucieczka odnosi się do naszego Pana Jezusa Chrystusa. Mówi także o nadziei wystawionej przed nami. Jaka była nadzieja kościoła? Były trzy rzeczy, jako obiekty ich nadziei:

1 – żeby zobaczyć, być z Jezusem i być do Niego podobnym
2 – żeby pokonać ich nieprzyjaciół, wrogów
3 – żeby błogosławić wszystkie rodziny ziemi

Jaka jest nasza nadzieja? My mamy nadzieję na ziemskie dziedzictwo, mamy nadzieję pokonać naszych wszystkich wrogów i mamy także nadzieję, że będziemy mogli pomagać w błogosławieniu wszystkich rodzin ziemi.

Przejdźmy teraz do piątej rzeczy, której Bóg nie może zrobić. Bóg nie może nikogo kusić. List Jakuba 1:13. „Niech nikt nie mówi, gdy jest kuszony: przez Boga jestem kuszony. Ponieważ Bóg nie możemy być kuszony złem i nikogo też nie kusi (żadnego człowieka)”. Słowo „kusi” pochodzi od greckiego słowa ‘pierazo’. Przede wszystkim to słowo oznacza ‘potwierdzić coś’, ‘poddać to próbie’, ‘sprawdzić’, ale znaczenie drugorzędne to ‘przekonywać, nęcić, wabić w sposób pociągający, sugerować zrobienie/popełnienie jakiegoś zła’. To dotyczyłoby pierwszego, drugiego i czwartego słowa ‘kusić’ w tym wersecie. Trzecie jednak słowo ‘kusić’ w tym wersecie pochodzi od greckiego słowa ‘apeirastos’, które znaczy ‘niepodlegający pokusie’, ‘nie do pokuszenia’. Zatem, gdy mamy powiedziane, że człowiek, który jest wystawiony na pokusę, niech nie mówi, że jestem kuszony przez Boga i gdy mamy powiedziane, że Bóg nie kusi nikogo, to w tych trzech przypadkach chodzi o to, że Bóg nigdy nie będzie próbował kusić kogoś, by ten popełnił jakieś zło.

Możecie zostawić swój palec w tym miejscu u Jakuba i zajrzeć do Izaj. 5:20-21. Mówi on: „Biada tym, którzy zło nazywają dobrem”. Innymi słowy: biada tym, którzy zło w człowieku przypisują jako dzieło lub działanie Boga. Albo ci, którzy nazywają dobro złem. Biada im. Innymi słowy: przypisują Bogu zło, a Jego dzieło jest przecież doskonałe. Którzy przypisują zło w człowieku jako dzieło Boga. Jest to bluźnierstwo. Zło w człowieku nie powstało bowiem w wyniku Boskiego działania.

Dalej ten werset 20 – „Którzy zamieniają ciemność w światłość (podają ciemność za światłość)”. Innymi słowy: biada tym, którzy nauczają błędu, a nazywają go prawdą. A ciąg dalszy: „światłowość w ciemność”. Biada tym, którzy nazywają prawdę – błędem. Jeszcze, którzy zamieniają gorycz w słodycz, a słodycz w gorycz. Biada tym, którzy są mądrzy w swoich własnych oczach i mądrzy w swojej własnej ocenie.

Wracając do Jakuba 1:13, Bóg nie może być kuszony. On nie ma skłonności do zła i nie powinniśmy kusić Go, by czynił zło. Znowu, cały czas trzymając to miejsce Jakuba 1:13, chciałbym zajrzeć do 5 Mojżeszowej 32:4. Mowa jest tu o Bogu i jest tu powiedziane, że jest On skałą. Jego dzieło jest doskonałe, wszystkie Jego drogi są sprawiedliwe, jest Bogiem prawdy, wiernym, bez fałszu. Sprawiedliwy i prawy jest On. I ostatni fragment z Jakuba 1:13 mówi, że On też nikogo nie kusi, żadnego człowieka. Nigdy nie kusił i nie będzie kusił nikogo, aby popełniał zło, chociaż dozwala on na różne próby i doświadczenia, by sprawdzić/poddać próbie i odsiać niewiernych.

Bóg jednak kusi nas, żebyśmy wykonywali dobre czyny. Dowodzi tego Filipian 2:13. „Albowiem to Bóg sprawia w was i chcenie, i wykonanie, według upodobania swego.” Widzimy więc, że kusi On nas wszystkich, ale po to, żebyśmy czynili dobro. Teraz zobaczmy na werset, który mówi, kto kusi nas do złego. Jest to następny wers po Jakubie 1:13, czyli Jak. 1:14 – „Lecz każdy człowiek bywa kuszony przez własne pożądliwości, które go pociągają i nęcą”. Tymi, którzy kuszą nas, to nasi trzej wielcy wrogowie: świat, ciało i diabeł. Wiemy, że diabeł robi to świadomie. Jednak świat i nasze własne ciało nie zawsze robią to świadomie.

Teraz szósta rzecz, które Bóg nie może zrobić. Bogu nie można się podobać bez wiary. Zajrzyjmy do tego wielkiego rozdziału wiary. List do Żydów 11. Chciałbym z tego rozdziału wykorzystać werset 6. „Bez wiary nie można podobać się Bogu. Kto bowiem przystępuje do Boga, musi wierzyć, że On jest i że nagradza tych, którzy Go pilnie szukają”. Co to jest wiara? Mamy jej definicję w pierwszym wersecie. „Wiara jest pewnością tego, czego się spodziewamy, jest dowodem rzeczy niewidzialnych”. Inny słowy mamy tutaj te dwa elementy wiary: umysłowa ocena i poleganie serca. Druga część tego wersetu, gdzie mowa o dowodzie rzeczy niewidzialnych, to właśnie umysłowa ocena wiary, a pierwsza rzecz, że wiara jest pewnością tego, na co mamy nadzieję, to jest to poleganie serca, jako ten element wiary. A zatem wiara to coś z naszego umysłu i coś z naszego serca.

Apostoł Paweł rozpoczyna mówiąc o Ablu i Enochu. Zanim jednak mówi następnie dalej o innych bohaterach wiary, mówi on w wersecie 6, że bez wiary nie można podobać się Bogu. Zadajemy zatem dwa pytania:

1 – dlaczego nie można się podobać Bogu bez wiary?
2 – dlaczego nie można przyjść do Boga bez wiary?

Odpowiedź mamy w naszym wersecie. Ten, którzy przychodzi do Boga, mówi wierzyć, że On jest, że Bóg istnieje. A tutaj mamy aż cztery elementy tej wiary. Trzeba wierzyć w istnienie Boga, że istnieje sam z siebie i że jest osobą, posiada osobowość. Druga rzecz potrzebna to pragnienie, żeby przyjść do Boga, szukanie Go. Po trzecie, taka osoba musi przejawiać pokutę i wiarę, przez co uzyskuje się tymczasowe usprawiedliwienie. No i trzeba się poświęcić, poświęcić swoje życie Bogu, do czego potrzebna jest wiara i uczynki.

Druga część naszego wersetu 6 mówi, że On nagradza tych, którzy Go pilnie szukają. Powinniśmy poznawać Boga głodnym sercem. Powinniśmy być Mu posłuszni. Powinniśmy Mu służyć. Powinniśmy rozwijać wszystkie łaski charakteru. Szczególnie w tym życiu powinniśmy rozwijać wiarę, która jest w stanie przenosić symboliczne góry. Powinniśmy rozwijać wszechogarniającą wiarę. Bóg nie oczekuje, że będziemy przejawiać ślepą wiarę. On nie oczekuje, że będziemy przejawiać wiarę bez uzyskania od Niego dowodów. On wskazuje na swoje Słowo, skąd dowiadujemy się o Jego charakteru. Poznajemy Jego plan. Poznajemy także Jego obietnice, które są tak pewne, jak to, że jutro rano wzejdzie słońce. To dzięki takiemu pełnemu zapewnieniu wiary Noe zbudował arkę. To pełne upewnienie wiary umożliwiło Abrahamowi ofiarowanie jego syna Izaaka. Także pełne upewnienie wiary pozwoliło Lotowi uciec z Sodomy tuż przed jej zniszczenie. Ci trzej posiadali prostą wiarę, jak u dziecka. Gdyby nie posiadali jednak pewnego upewnienia wiary, Noe wyglądałby na bardzo nierozsądnego człowieka, który buduje arkę. Abraham okazałby się łatwowiernym i gotowym do złożenia w ofierze swojego syna, a Lot okazałby się głupcem uciekającym z Sodomy. Bóg dał jednak Noemu dowód, że będzie powódź. Tak samo dał On dowody Abrahamowi, by był gotowy złożyć w ofierze swojego syna. Udowodnił także Lotowi, że Sodoma będzie zniszczona. Być może podał te dowody przez aniołów, może przez wizję, a mógł też użyć innych środków, ale czegokolwiek użył to mieli oni pełne upewnienie wiary w Jego obietnice.

My nie opieramy naszej wiary na tym, że anioł do nas przyjdzie i coś nam powie, lub na różnych widzeniach, wizjach. Opieramy naszą wiarę na Słowie Bożym. I na tym fundamencie wiary budujemy nadbudowę naszych uczynków. Najpierw posiadamy wiarę, a następnie na niej budujemy wszystkie inne zalety charakteru, na naszej wierze. Tak, jak mamy podane w 2 Liście Piotra 1.

Teraz chciałbym przeczytać pewien wiersz, którego tytuł brzmi: „Wiara i uczynki”. Mówi on o tym, jak ważna jest Wiara i uczynki dla poświęconej jednostki:

„Oto, gdy żeglarz próbuje przeciwstawiać się rosnącej fali
i próbuje prosto kierować swoją łódź
Jeśli obydwa wiosła będą pracować może posuwać się do przodu
i zostawiać za sobą spenione fale
ale jeśli jedno z wioseł położy w łodzi
będzie kręcił się dookoła bez sensu
Tak i wiara, i uczynki, kiedy razem się zejdą
Napełniają się potężną mocą i niebiańskim życiem
Żeby wspomagać chrześcijanina na jego żmudnej drodze
i popychać go do przodu na jego drodze ku Bogu
a jeśli on porzuci wiarę lub uczynki – nieważne które
na pewno zatrzyma się zanim dotrze do końca swej podróży.”

Jako poświęceni bracia i siostry potrzebujemy zarówno wiary, jak i uczynków. Potwierdzamy naszą wiarę naszymi uczynkami.

Wreszcie siódma rzecz, której Bóg nie może zrobić. Bóg nie może zawieść swego ludu. Werset, jakiego chcę użyć, to 5 Mojżeszowa 31:6. „Bądźcie mocni i bądźcie odważni. Nie bójcie się i nie drżyjcie przed nimi, gdyż Pan, Bóg twój, sam pójdzie z tobą. Nie porzuci i nie opuści cię.”

Prawdopodobnie rozpoznajemy te słowa, jako pochodzące od Mojżesza, który zwracał się do Izraela pod koniec swojego życia. Izrael miał właśnie wejść do Ziemi Obiecanej, a Mojżesz zachęcał ich, żeby byli silny, odważny, żeby się nie lękali swoich wrogów, ponieważ Bóg był z nimi, który obiecał, że nie zawiedzie ich i nie porzuci ich. Jak rozumiemy jednak, Izraelowi zabrakło wiary, że wejdą natychmiast do Ziemi Obiecanej. Został zmuszony do wędrowania po pustyni przez kolejne 40 lat.

Chciałbym rozważyć pewne podobne wersety, a pierwszy z nich to Izaj. 49:15-16. „Czy kobieta może zapomnieć o swoim niemowlęciu? Czy nie zlituje się nad dziecięciem swojego łona? A choćby nawet one zapomniały, jednak ja ciebie nie zapomnę. Oto na moich dłoniach wyryłem cię”. Miłość matki do dziecka to taka piękna rzecz, a miłość Boga do Jego dzieci jest jeszcze wspanialsza.

Jeszcze List do Rzymian 8:38-39. Apostoł Paweł pisze, że jest przekonany „że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani potęgi niebieskie, ani teraźniejszość, ani przyszłość, ani moce, ani wysokość, ani głębokość, ani żadne inne stworzenie, nie zdoła odłączyć nas od miłości Bożej, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.” Jakże pocieszające powinny być te obietnice dla każdego z nas.

Chciałbym teraz podać krótkie podsumowanie siedmiu rzeczy, których Bóg nie może zrobić:

1. Bóg nie może mieć równego sobie (Ps. 89:6)
2. Bóg nie może sprawić by Jego słowo wróciło do niego, bez wykonania tego, czego On pragnie (Izaj. 55:11)
3. Bogu nie można dać problemu, którego On nie mógłby rozwiązać (Mat. 19:26)
4. Bóg nie może kłamać (Żyd. 6:18)
5. Bóg nie może nikogo kusić (Jak. 1:13)
6. Bogu nie można się podobać bez wiary (Żyd. 11:6)
7. Bóg nie może zawieść swego ludu (5 Mojż. 31:6)

Chciałbym zakończyć w tej chwili odczytanie Psalmu 46. Jest to bardzo pocieszający Psalm w tych czasach ucisku, w których żyjemy.

„Bóg jest ucieczką i siła naszą, pomocą w utrapieniach najpewniejszą. Przeto nie boimy się, choćby ziemia zadrżała. I góry były wrzucone w głębiny mórz. Choćby szumiały i pieniły się wody. Choćby drżały góry z powodu gniewu Jego. Sela.
Jest rzeka, której nurty rozweselają miasto Boże, przybytek święty Najwyższego. Bóg jest w nim, nie zachwieje się. Bóg wspomoże, zaraz z poranku. Wzburzyły się narody/poganie, królestwa się zachwiały. Odezwał się swoim głosem i rozpłynęła się ziemia. Pan zastepów jest z nami. Ucieczką/warownym grodem jest nam Bóg Jakuba. Sela.
Pójdźcie, oglądajcie dzieła Pana, którymi uczynił zniszczenia na ziemi. Kładzie kres wojnom aż po krańce ziemi. Łamie łuki i kruszy włócznie. Wozy pali ogniem. Uspokójcie się i poznajcie, że ja jestem Bogiem. Będę wywyższony między narodami/poganami, będę wywyższony na ziemi. Pan zastępów jest z nami. Warownym grodem/ucieczką jest nam Bóg Jakuba. Sela.”

Żyjemy w pierwszej części tego Psalmu. Wyczekujemy jednak ostatnich wersetów tego Psalmu w Królestwie Bożym. Proszę o błogosławieństwo Boże na te mysli i słowa, dla naszego zbudowania, Amen!

Wierne charaktery nie rosną w kilka godzin czy dni – jak grzyby po deszczu – ale rozwijają się stopniowo jak drzewa.

Wraz z Objawicielem możemy zatem słusznie zapytać: „Któż się ostać może?” (Objawienie wg św. Jana 6:17).

„Któż wstąpi na górę [Królestwo] Pańską? A kto stanie na świętym miejscu jego?” Zwróćmy teraz uwagę na odpowiedź: „Człowiek niewinnych rąk i czystego serca, który nie skłania ku marności duszy swej, a nie przysięga zdradliwie. Ten weźmie błogosławieństwo od Pana, i sprawiedliwość od Boga zbawiciela swego” – Psalm 24:3-5.

Oto klasa, wśród której iluzje błędu nie mogą się rozwijać. Patrzy ona z takiego punktu widzenia, z którego każdy błąd jawi się w prawdziwych kolorach, a każda prawda we właściwym świetle. Zwróćmy uwagę na szczególne cechy tej klasy:

Posiadają oni „niewinne ręce”. Ich praca dla Pana może być bardzo niedoskonała; mogą opowiadać o Jego miłości i łasce w bardzo ułomny, nieudolny sposób; mogą służyć doczesnym i duchowym potrzebom świętych lub innych z bardzo skromnego i prostego własnego stołu, ale ich dzieło będzie niewinne, ich opowiadanie będzie wolne od rywalizowania między sobą i ludzkiej chwały, a ich czyny wolne od ostentacji i okazałości. To, co czynią, czynią w prostocie i skromności jako Panu, a nie dla chwały u ludzi.

Mają „czyste serca”. W oczach Boga ich motywy są widziane jako czyste. Ich jedynym celem i staraniem jest uwielbienie Boga i błogosławienie bliźnich, szczególnie domowników wiary. „Nie skłaniają ku marności duszy swej”: nie posiadają próżnych, światowych ambicji, żywionych jawnie czy skrycie i zaspokajanych pod płaszczykiem całkowitego poświęcenia Bogu — żadnych ambicji stania się wielkimi, dobrymi czy mądrymi w oczach ludzi ani chwytania przemijających, raz poświęconych Bogu ziemskich skarbów. „Nie przysięgają zdradliwie”: zawarte z Bogiem przymierze całkowitego poświęcenia się Jego służbie nie zostało podjęte z ukrytym zamiarem zatrzymania części ceny; od chwili zawarcia takiego przymierza nie wyrzekli się też jego zobowiązań.

Całe postępowanie tej klasy pełne jest szczerości i prawdy. Ich charaktery obfitują w cichość i wiarę. Miłują sprawiedliwość i pragną być kształtowani i modelowani według zasad sprawiedliwości, odpowiednio do tego nienawidzą też zła i wszelkiego złego postępowania. Zdając sobie sprawę z własnych braków pod względem doskonałości, nie pokładają zaufania w ciele, lecz pokornie i zupełnie poddają swą wolę i osąd pod wolę i plan Boga. Nie posiadają zatem żadnych własnych planów i projektów, lecz całkowicie oddani są realizowaniu Boskiego planu w przewidziany przez Boga sposób i czasie, z zupełną wiarą w Jego niewzruszone Słowo proroctwa i obietnicy.

~ PRZECZYTAJ TEŻ: JAK ZOSTAĆ CHRZEŚCIJANINEM? ~

____________
Powyższe myśli pochodzą z artykułu pt. Wielkie złudzenia z „Teraźniejszej Prawdy” nr 426 (styczeń-luty 1993 r.)