Święta Narodzenia Pańskiego obchodzone są 25 grudnia, a ponieważ upamiętnianie ich nie jest wymagane przez Pismo Święte, lecz jest jedynie dobrowolnym świętowaniem wielkiego faktu, bardziej niż konkretnej daty, zatem dobrze uczynimy obchodząc je w zwykłym czasie – pomimo faktu, że nie zgadzamy się z tą datą i utrzymujemy, zgodnie ze świadectwem biblijnym, że nasz Pan urodził się około 1 października i że 25 grudnia, około dziewięć miesięcy wcześniej, był w przybliżeniu datą zwiastowania Marii nadchodzących narodzin Jezusa (Łuk. 1:30-31;  zobacz: Nadszedł czas, s.54-62).

Nasza wiara w Jezusa, że On był Tym posłanym przez Boga, Odkupicielem, Mesjaszem, Wyzwolicielem Swego ludu, opiera się nie tylko na świadectwach Apostołów w zapisach Nowego Testamentu, które są wspaniałe i przekonujące; dziewięć dziesiątych swej wagi i ważności zyskują one z faktu, że udowadniają wypełnienie się obietnic, typów i proroctw udzielanych przez Boga co pewien czas, z mniejszą lub większą dokładnością, w ciągu ponad 4000 lat przed tym wydarzeniem. Ten, kto nie dostrzega, przynajmniej pewnych zarysów, Boskiego Planu Wieków w związku z naszym Zbawicielem, Jego narodzeniem, chrztem, Jego trzy i półletnią służbą, Jego ofiarniczą śmiercią, Jego zmartwychwstaniem, wniebowstąpieniem, itd., nie potrafi ocenić prawdziwej głębi Boskiego objawienia zamierzonego przez Boga jako trwałej podstawy dla wiary Jego ludu w Niego oraz we wszystkie wspaniałe rzeczy, które On obiecał, że jeszcze dokona przez tego wielkiego Zbawiciela, Chrystusa Pana. (Porównaj: 35 proroctw mesjańskich wypełnionych jednego dnia)

Przepowiedziany Wyzwoliciel

Zauważmy pierwszą obietnicę odnoszącą się do Zbawiciela, uczynioną krótko po tym, jak grzech zranił naszych pierwszych rodziców i sprowadził na nich Boski wyrok śmierci (1 Moj. 3:15). Zauważmy obietnicę uczynioną Abrahamowi odnośnie Mesjasza – że On będzie jego potomkiem (1 Moj. 22:18). Zauważmy to samo wobec Jakuba (1 Moj. 28:14) i Dawida (2 Sam. 7:12-16).

Przyjście i wielkość Mesjasza zostały przepowiedziane przez Proroka Izajasza (Izaj. 9:6,7; 11:1- 9). Również Prorok Daniel odnosi się do ważności mesjańskiego dzieła położenia kresu grzechowi i zaprowadzenia wiecznej sprawiedliwości, a tym samym zapieczętowania wizji i proroctw, których Bóg mu udzielił odnośnie Mesjasza i łaski, jaka przyjdzie przez Niego (Dan. 9:24). Przypominamy także jak typicznie został przedstawiony w Izaaku, który nie tylko był dziedzicem obietnic uczynionych Abrahamowi, lecz który również obrazowo był ofiarowany na śmierć i z powrotem odzyskany z umarłych (Żyd. 11:17-19). Pamiętamy także typy i symbole zarządzeń Mojżeszowych i jak sam Mojżesz oświadcza o sobie, że jest podobny do większego Proroka, który przyjdzie po nim (5 Moj. 18:15, 18, 19; Dz.Ap. 3:22, 23). Gdyby nadzieje Izraela były jedynie zbiorem kłamstw w celu zwiedzenia ludu, to możemy być pewni, że zwodziciel bardzo starannie wytyczyłby jakąś wyróżniającą się linię pochodzenia dla przyszłego Mesjasza, wolną od nieszczęść, skandali, itp.; lecz tego nie uczyniono. Zamiast tego, słabości ciała wśród przodków naszego Pana zostały jasno zapisane. Juda, syn Jakuba, głowa pokolenia, z którego pochodził nasz Pan, nie był bez zarzutu, a jego ogólny charakter został wiernie przedstawiony; jego syn, Fares, przez którego prowadzi rodowód naszego Pana, narodził się w nieślubnym związku. Rahab, cudzoziemka, która stała się prawdziwą Izraelitką, była wśród przodków naszego Pana. Podobnie Ruta Moabitka, inna cudzoziemka przyjęta jako Izraelitka. Nawet linia Dawida jest skompromitowana przez jego grzech z Betsabą, wdową po Uriaszu Hetejczyku. Pisarze Nowego Testamentu również byli szczerzy i bez żadnego wahania zapisali genealogię. Wszystko to jest w zupełnej zgodności z biblijną prezentacją tej sprawy, mianowicie, że czystość naszego Pana, Jego bezgrzeszność, Jego odłączenie od grzeszników, nie było ze strony ciała, przez Jego matkę, lecz przez Boga, Jego Ojca (zob. Pojednanie człowieka z Bogiem, rozdz. 4).

Według ciała, jak wyjaśnia Apostoł, Jezus Chrystus pochodził z linii Abrahama (Żyd. 2:16); lecz, jak już zauważyliśmy, pośrednio, przez różne okoliczności, On był związany ze światem zewnętrznym. To wszystko jest dla nas interesujące, lecz nie może być porównane z naszym o wiele większym zainteresowaniem faktem, że nasz Pan Jezus, chociaż urodził się jako Żyd pod prawem Zakonu i odkupił tych, którzy znajdowali się pod Zakonem, On uczynił więcej niż to, tj. że Jego śmierć zaplanowana przez Niebiańskiego Ojca i na którą On się zgodził, jest zadośćuczynieniem za grzechy całego świata (1 Jana 2:2). On umarł jako cena okupu za Adama i jego grzech, a przez to zapewnił uwolnienie od potępienia, nie tylko Adama, lecz także całej ludzkości, która została obciążona przez jego grzech. Stąd, jak wskazuje Apostoł, On jest w stanie doskonale zbawić tych, którzy przychodzą do Boga przez Niego (Żyd. 7:25).

Nie tylko to, lecz okoliczności narodzenia naszego Pana i doświadczenia Jego młodzieńczych lat jako pracującego człowieka, żyjącego w ubogich warunkach, uzmysławiają nam, że On rzeczywiście był w stanie współczuć ludzkości na każdym etapie życia. Przechodząc pierwotnie ze stanu duchowej chwały z Ojcem do niższego, ludzkiego stanu, a następnie wracając do jeszcze większej, Boskiej chwały – On z pewnością jest w stanie rozumieć i współczuć ze wszystkimi stanami i klasami (Żyd. 4:15).

Posłannictwo aniołów

Opis zamieszczony w Łuk. 2:8-14 jest tak prosty, że wymaga krótkiego komentarza; nasze główne zainteresowanie skupia się na przesłaniu (w.10), które nasz Ojciec Niebiański podał przez aniołów wtedy, gdy oni zapowiedzieli narodzenie Jezusa: „Nie bójcie się” – anioł dobrze zrozumiał, że przez grzech i degradację wielki strach ogarnia człowieka, kiedy wchodzi w kontakt z istotami duchowymi; on obawia się jakiegoś dalszego potępienia czy kary. Spotkanie człowieka z aniołem, z jego wpływem, autorytetem i mocą prowadzi do strachu przed jeszcze większą władzą i mocą Wszechmogącego Boga, żeby ona nie zaszkodziła człowiekowi.

Tylko prawdziwy chrześcijanin, mając oczy zrozumienia otwarte na ocenę długości, szerokości, wysokości i głębokości Boskiej miłości, może mieć doskonałą miłość do Niebiańskiego Ojca, która jest oparta na gruntownej znajomości Jego Słowa i która usuwa strach. Przypominamy słowa proroka odnoszące się do ludu Pańskiego obecnie: „bojaźni, którą się mnie boją, z przykazań ludzkich nauczyli się” (Izaj. 29:13). Bóg chce, aby Jego lud był wolny od takiego strachu, lecz aby nie brakowało mu właściwej czci wobec Niego.

Przesłanie mówi dalej: „Oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie wszystkiemu ludowi”. Jak powolny jest lud Pański, by uwierzyć w to przesłanie i przyjąć Zbawiciela w Jego pełnej wartości! Wydaje się, że oni są skłonni przypuszczać, po pierwsze, iż Jezus był Zbawicielem jedynie dla Żydów lub, po drugie, Zbawicielem tylko dla szczególnej wybranej klasy; czy też po trzecie, Zbawicielem tylko dla tych, którzy w ciemnocie, ignorancji, uprzedzeniu i przesądach obecnych czasów, okazują szczególną miłość do sprawiedliwości! Lecz jak wyraźne jest stwierdzenie – „wielka radość – dla całego ludu”?

Nasza wiara nie jest mocniejsza niż wyraźne oświadczenie Pisma Świętego, którego stanowczo się trzymamy, że nasz Bóg łaskawie postanowił (1 Tym. 2:4-6; 4:10), aby każdy członek naszego biednego, upadłego rodu był błogosławiony, nie tylko będąc uwolniony od Adamowego potępienia i wyraźnie rozumiejąc Prawdę, włączając w to zrozumienie naszych własnych słabości i niedoskonałości wynikających z upadku oraz rozumiejąc wielkie odkupienie zapewnione przez Zbawiciela, lecz także mając udział we wspaniałych, zapewnionych przez to odkupienie sposobnościach powrotu do pełnej harmonii z Bogiem i pełnych błogosławieństw wiecznego życia.

Aniołowie nie oświadczyli, że nasz Pan przyszedł, aby doprowadzić do uniwersalnego i wiecznego zbawienia wszystkich ludzi, lecz raczej, że dobre wieści o radości, przywileju, miłości i nadziei dosięgną wszystkich ludzi. Wyjaśnieniem powodu tej radości jest narodzenie Zbawiciela – wyzwoliciela słabych, pozbawionych nadziei i umierających, zdolnego doskonale (Żyd. 7:25) zbawić tych, którzy przychodzą do Ojca przez Niego; zdolnego otwierać niewidzące oczy i odtykać głuche uszy (Izaj. 35:5), aby wszyscy mogli dojść do oceny Boskiej dobroci świecącej ku nim przez łaskę Pana Jezusa (2 Kor. 4:6).

Słowo Zbawiciel, inaczej przetłumaczone Wyzwoliciel, w języku starosyryjskim znaczy Życiodawca. Cóż za wspaniała myśl jest przekazana w tym słowie. Czego potrzebuje nasz biedny, umierający rodzaj? On potrzebuje wyzwolenia spod wyroku śmierci, a następnie uwolnienia z samej śmierci do pełnego życia, obfitującego i wiecznego. Nasz Pan już stał się wyzwolicielem Kościoła w tym znaczeniu, że kupił go Swoją drogocenną krwią, że uregulował za niego rachunek przed Boską sprawiedliwością. Jako rezultat już dokonanego dzieła (ponieważ Kościół, który jest Ciałem Chrystusa, miał kroczyć śladami naszego Pana i dopełniać ostatków ucisków Chrystusowych – Kol. 1:24); w niedługim czasie zostanie proklamowane pojednanie za grzechy świata wraz z ogłoszeniem pełnego wyzwolenia wszystkich ludzi.

To naprawdę będą dobre wieści o wielkiej radości! Pełnia łaskawych sposobności oświecenia, restytucji i posłuszeństwa oraz pełny powrót do wszystkiego, co zostało utracone przez ojca Adama, włączając wieczne życie w doskonałości!

Dlaczego Jezus przyszedł na świat?

Nadejdzie czas, kiedy Niebo zstąpi na dół.

Tylko stosunkowo nieliczni, sami Wybrani -określani również jako Maluczkie Stadko (Łuk. 12:32) – zostali zaproszeni do niebiańskiego powołania. Bez duchowego nastawienia, ludzkość w niebie byłaby niczym ryby bez wody. Nie wszyscy ludzie mogą mieć wiarę, zatem nie wszyscy są wybierani i próbowani na tym punkcie. Bóg postanowił dzień, w którym to będzie dokonane (Dz.Ap. 17:31).

NIEBO ZSTĄPI

W Księdze Objawienia czytamy, że Nowe Jeruzalem zstąpi. To oznacza mieszkanie Boga z człowiekiem, w bardziej chwalebny sposób niż kiedy On mieszkał z Izraelem w Przybytku i Świątyni. Nawet obecnie widzimy jedynie przebłysk Nieba. Chociaż Bóg zawsze będzie zachowywał dla siebie tajemnice Niebios, to On z zadowoleniem odkrywa niektóre prawdy przed naszym wzrokiem, przynajmniej tyle, ile jesteśmy w stanie zrozumieć. Przy pewnej okazji Jezus powiedział swoim uczniom, że ma wiele rzeczy do przekazania im, „ale teraz znieść nie możecie” (Jana 16:12,13) dając obietnicę późniejszego zrozumienia. Nasza zdolność pojmowania Prawdy jest progresywna i często idzie w parze z życiowymi doświadczeniami, równolegle do naszego czytania i studiowania Biblii.

Gdyby Bóg mówił do nas abstrakcyjnym językiem, niezwiązanym z naszym codziennym życiem, nie moglibyśmy Go zrozumieć. On nas uczynił i wie w jaki sposób najlepiej się uczymy. Próba w ogrodzie Eden była autentyczna a dramat, który tam się rozegrał, z pewnością był przekazywany późniejszym pokoleniom, jednak dzisiaj wielu przedstawia go jako mało znaczące wydarzenie lub mit.

W Ewangelii Mateusza 6:9-13 mamy modlitwę, której słowami od pokoleń modlą się i instynktownie znają wszyscy religijni ludzie.

* Ojcze nasz, który jesteś w niebie!

* Święć się imię Twoje.

* Przyjdź Królestwo Twoje;

* Bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi.

* Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj.

* I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.

* I nie wódź nas na pokuszenie,

* Ale nas zbaw ode złego;

* Albowiem Twoje jest Królestwo i moc i chwała na wieki.

Amen.

Pismo Święte niewiele mówi nam o tym niebie na ziemi, lecz z bardziej ogólnych określeń wiemy, że ono będzie takie jak Eden na samym początku. O tym Edenie też mamy mało informacji, lecz nie było zamierzone przez Boga, aby raj pozostał wyłącznie prowincją Adama i Ewy. Bóg stworzył świat, aby był zamieszkiwany (1 Moj. 1:22; 9:7; Iz. 45:18). Ten werset mówi nam również, że nasza planeta jest trwała. Nawet w kosmicznych określeniach to oznacza, że ona jest wieczna, w najbardziej dosłownym znaczeniu tego słowa.

______
Źródło: Sztandar Biblijny, luty 2003, od str. 14.

Obrazek: themissionalnetwork.com

Śmierci Chrystusa słusznie przypisuje się pierwsze miejsce jako najważniejszemu wydarzeniu w historii, lecz ona nie miałaby wielkiej wartości, gdyby Chrystus nie zmartwychwstał. Bez Jego zmartwychwstania ludzkość byłaby tak samo bezradna i pozbawiona nadziei jak przed tym wydarzeniem.

Jak często wskazywaliśmy na tej stronie internetowej, „śmierć” nie jest „życiem”. To stwierdzenie może się wydawać banalne i oczywiste, lecz utwierdzony pogląd religijny sugeruje, że prawda jest wprost przeciwna. W rzeczywistości utrzymuje się, że ktoś może otrzymać cios w głowę, który spowoduje zupełną nieświadomość lub bardziej poważny, śmiertelny cios, którego skutkiem będzie genialne oświecenie wiedzą i życiem po śmierci.

Biblia zapewnia nas, że Chrystus umarły i że powstał od umarłych, aby żyć. To jest zgodne z własnymi słowami naszego Pana (Obj. 1:18), „I żyjący, a byłem umarły, a otom jest żywy na wieki wieków.” Kiedy On był umarły, nie był żywy. Jak zrozumiałe i pełne mocy są te słowa, kiedy nadamy im właściwą wagę! Wydaje się dziwne, że tak proste stwierdzenie wymaga zbadania. Roztrząsanie tej sprawy z pewnością w ogóle nie byłoby konieczne, gdyby nie błąd w rozumowaniu, że umarli są żywi, który jest tak powszechny i tak głęboko obwarowany w zbiorowym myśleniu.

W czasie swego zmartwychwstania Jezus stał się „pierwiastkiem tych, którzy zasnęli” (1 Kor. 15:20). W innym miejscu Chrystus jest nazwany „pierworodnym z umarłych” (Dz. Ap. 26:23, Kol. 1:18). Przed Nim nikt nie zmartwychwstał. [Ani Łazarz, ani córka Jaira, ani syn wdowy z Nain nie zmartwychwstali w Biblijnym znaczeniu: oni zostali jedynie wskrzeszeni by żyć naturalnym życiem.] Słowo „pierwiastki” nasuwa myśl, że mają być inni, którzy w podobny sposób przejdą z śmierci do doskonałego życia.

Zmartwychwstanie i Nowe Przymierze

Zmartwychwstanie Chrystusa ma kluczowe znaczenie dla chrześcijańskiej wiary. Jak Apostoł Paweł wskazuje, gdyby Chrystus nie powstał z umarłych, chrześcijańska wiara byłaby pozbawiona rozsądku (1 Kor. 15:12-19). Nie byłoby żadnego odpuszczenia grzechów, żadnego pocieszenia obecnie, ponieważ nie byłoby żadnej nadziei. Przyszłość jest związana z obietnicami Bożymi, jak one są objawione w Jezusie Chrystusie. On jest wyrażeniem woli, planów i celów Niebiańskiego Ojca (Jana 14:9).

Aby Nowe Przymierze mogło działać jest potrzebny lud przymierza. Bóg jest jedną częścią przymierza, Izrael – a w szerszym znaczeniu świat ludzkości – jest drugą jego częścią. Indywidualne zmartwychwstanie Chrystusa gwarantuje powszechne zmartwychwstanie. To jest prawda, która była zakryta przez wieki. Rozmaite sekty i odłamy chrześcijaństwa walczyły między sobą, aby dostać się do nieba, zamykając drogę nieświadomym, poganom, „nie zbawionym.” Wskutek tego tylko nieliczne religie dają nadzieję ogromnej wiekszości ludzkości, która nigdy nie miała odpowiedniej sposobności aby dojść do zbawczej wiary. O tym, co zostało przeoczone wspomina Pismo Święte (1 Tym. 2:1-4, 1 Jana 2:2).

Każdemu, kto kiedykolwiek żył, będzie dana jedna pełna sposobność uzyskania zbawienia. W tym celu cały nie wybrany świat ludzkości zostanie wzbudzony w ogólnym zmartwychwstaniu wspomnianym u Jana 5:28.

„Nie dziwcie się temu; bo przyjdzie godzina, w którą wszyscy, co są w grobach usłyszą glos jego…”

Nowe Przymierze zostanie zawarte z Izraelem, który wówczas będzie pełnić rolę jaką wcześniej odrzucił (Jer. 31:31-37). Jako ewangelizatorzy Królestwa i pod kierownictwem niebiańskiej części Królestwa, oni będą krzewić prawdę i pokój (Izaj. 2:2-5). Nowe Przymierze uczynione z nimi i z ludzkością będzie wymagać posłuszeństwa, lecz będzie również oferować życie. Ci, którzy ugną kolana i swoimi wargami uznają zbawcze dzieło i zwierzchnictwo Chrystusa, wejdą na „drogę świętą” do doskonałości i wiecznego życia (Filip. 2:9-11, Izaj. 35:8,10). Udoskonalony Eden będzie ich udziałem – cudowna wolność jako Boskich dzieci będzie ich wieczną radością.

_______
Fragment artykułu pt. W Krzyżu Chrystusowym się chlubię, „Sztandar Biblijny”, marzec 2002.

O takich czasach przeczytać można w Biblii, w Dziejach Apostolskich 3:19-21. „Przeto upamiętajcie i nawróćcie się, aby były zgładzone grzechy wasze, aby nadeszły od Pana czasy ochłody i aby posłał przeznaczonego dla was Chrystusa Jezusa, którego musi przyjąć niebo aż do czasu odnowienia wszechrzeczy, o czym od wieków mówił Bóg przez usta świętych proroków swoich.”

1 – Czasy ochłody w innych przekładach – czasy orzeźwienia, odświeżenia, pocieszenia, wytchnienia (jak spalona upałem i suszą ziemia odczuwa takie odświeżenie, gdy spadnie deszcz)

2 – Czasy odnowienia w innych przekładach – naprawienia, przywrócenia, w języku greckim: apokatastaza, a w języku łacińskim: restitutio, w angielskm: restitution czyli nasza tytułowa: ‚restytucja’

Powiedziałem, że te „czasy ochłody” to pewne nawiązane do przyrody. Jest w Biblii więcej takich nawiązań, i tak prorok Izajasz 40:6-8 porównuje ludzkość do uschniętej trawy: „I objawi się chwała Pańska, i ujrzy to wszelkie ciało pospołu, gdyż usta Pana to powiedziały. Głos mówi: Zwiastuj! I rzekłem: Co mam zwiastować? To: Wszelkie ciało jest trawą, a cały jego wdzięk jak kwiat polny. Trawa usycha, kwiat więdnie, gdy wiatr Pana powieje nań. Zaprawdę: Ludzie są trawą! Trawa usycha, kwiat więdnie, ale słowo Boga naszego trwa na wieki.”

Nie da się ukryć, że to bardzo dobrze opisuje dzisiejsze społeczeństwo, nękane przez biedę, głód, choroby, a w tym też choroby cywilizacyjne: depresje, pracoholizm, nałogi itd. Na te wszystkie problemy zaradzić ma panowanie Chrystusa, które będzie jak orzeźwiający deszcz, który przyniesie odświeżenie i ochłodę uschniętej trawie ludzkości. Psalm 72:6-7 – „Niech będzie jak deszcz, który pada na łąkę skoszoną, jak ulewa zraszająca ziemię! Niech zakwitnie sprawiedliwość za dni jego i obfitość pokoju, póki stanie księżyca!”

Ilu ludzi żyje obecnie na świecie? Mam tutaj taką małą animację jak w czasie rzeczywistym przybywa ludzkości, to jest stan na 13 października 2021 r. Z tego około 30% to chrześcijanie różnych odłamów (z oficjalnych statystyk, czyli np. w Polsce około 94%), ale 70% to ludzie innych religii oraz ludzie niewierzący. To oznacza około 5,5 mld ludzi, którzy nie wierzą w Pana Jezusa Chrystusa, którzy żyją często w tragicznych warunkach i często nie mają też okazji się o nim dowiedzieć. A pozostałe niecałe 2,5 mld ludzi czyli chrześcijanie to bardzo często ludzie, którzy nie pokutują, nie wierzą w Pana Jezusa jako swojego osobistego Zbawiciela i nie starają się uczynić Boga Panem swojego życia, więc według Biblii ich wierzenie także nie przynosi owoców. Mamy tu obraz spalonej ziemi, uschłej trawy, która bardzo potrzebuje deszczu.

Powiedzmy sobie coś o samej restytucji. Co oznacza taki termin? Często używa się go np. w ekologii i w konserwacji zabytków:
1) restytucja to przywrócenie gatunku zagrożonego wyginięciem na jego dawne miejsce (np. mówi się o restytucji dzików w lasach polskich)
2) restytucja to jest odtworzenie zabytku połączone z wbudowaniem oryginalnych, zachowanych elementów we właściwe im miejsca, tak było po wojnie w Warszawie, gdy restytucji poddano zamek królewski

Są trzy myśli zawarte w słowie odnowienie lub restytucja –

1) istniało coś dobrego (coś, co jest godne odtworzenia)
2) to coś przestało istnieć lub bardzo odeszło od stanu pierwotnego
3) jeśli możliwość przywrócenia pierwotnego stanu; a czasami efekt jest nawet piękniejszy niż było to przed restytucją

Popatrzmy teraz na nas jako ludzi, na ludzkość. Nasz werset z Dziejów Apostolskich 3:19-21 mówi o odnowieniu wszechrzeczy – o przywróceniu rodzaju ludzkiego oraz całego świata do stanu, jaki istniał początkowo. Werset na, który obecnie patrzymy odpowiada na pytanie, jaki był to stan? Księga Rodzaju 1:27,31 – „I stworzył Bóg człowieka na obraz swój. Na obraz Boga stworzył go. Jako mężczyznę i kobietę stworzył ich… I spojrzał Bóg na wszystko, co uczynił, a było to bardzo dobre.”

Wszystko, co Bóg uczynił było bardzo dobre. Wystarczy rzut oka na obecny świat, by odpowiedzieć, że ten początkowy stan przeminął. Że wymaga on restytucji, jeśli jest ona możliwa.

Jaki był ogólnie Boży plan dla ludzi i dla Ziemi? Księga Rodzaju 1:28 – „I błogosławił im Bóg, i rzekł do nich Bóg: Rozradzajcie się i rozmnażajcie się, napełniajcie ziemię, i czyńcie ją sobie poddaną; panujcie nad rybami morskimi i nad ptactwem niebios, i nad wszelkimi zwierzętami, które się poruszają po ziemi!”. Księga Izajasza 45:18 – „Albowiem tak mówi Pan, Stworzyciel nieba, On Bóg, który ukształtował i utwierdził ziemię, który ją mocno osadził, który nie stworzył jej bezładną, lecz przysposobił na mieszkanie: ja jestem Pan i nie ma innego.”
Więc, według Bożego planu, człowiek miał wiecznie żyć na Ziemi i dbać o nią, tak jak Bóg dba o cały wszechświat. Oto jedno z podobieństw do siebie, na które Bóg nas stworzył.
Pytanie: czy Bogu nie udało się zrealizować tego planu, tego pomysłu? Czy Bogu mogłoby się coś nie udać?

Pozornie moglibyśmy pomyśleć, że tak. Przecież ludzie zgrzeszyli, na świecie pojawił się grzech i śmierć. Ten początkowy bardzo dobry stan całkowicie przepadł. Potwierdza to nasza obserwacja świata i sama Biblia. Jak czytamy w Liście do Rzymian 5:12 – „Przeto jak przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć, tak i na wszystkich ludzi śmierć przyszła, bo wszyscy zgrzeszyli”.

A jednak wierzymy, że Wola Boża spełni się i to zgodnie ze słowami modlitwy, której nauczył nas nasz Pan Jezus. Każdy chrześcijanin modli się o to, by przyszło Królestwo Boże, a na Ziemi zapanowała Boża wola. Słowa te są wołaniem o odnowienie tego co zostało utracone przez grzech – są wołaniem o restytucję.

Jednak choć modlą się o to wszyscy chrześcijanie, to większość skupiona jest na niebie i nadziei spędzenia wieczności z naszym Panem. Często wiąże się to też z wizją potępienia dla miliardów ludzi, którzy z różnych powodów nie przyjmują ewangelii. Rzadko chrześcijanie zastanawiają się nad tym, że ich poglądy nie są ewangelią dla większości ludzi. I że największe obietnice są w Biblii przeznaczone dla szczególnej grupy świętych, których postawa i charakter są godne życia w niebie, którzy sprawowali swoje zbawienie w Chrystusie, „z bojaźnią i drżeniem”. Dlatego, ponieważ tak mało się o tym mówi, chciałbym żebyśmy dzisiaj skupili się na restytucji Ziemi, a przede wszystkim człowieka.
Wierzę, że Bóg jest w stanie tego dokonać, bo obiecał to, a jeszcze wszechmocny – Psalm 135:6 – „Pan czyni wszystko, co zechce, na niebie i na ziemi, W morzach i we wszystkich głębinach”.

Czego Bóg chce? Co Bóg postanowił? 1 List do Tymoteusza 2;4-6. „Który chce [w gr. użyte słowo ‚thelo’, oznaczające mocne postanowienie] Który POSTANOWIŁ, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy. Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus, który siebie samego złożył jako okup za wszystkich, aby o tym świadczono we właściwym czasie.” I jeszcze Ezechiela 18:24 – „Czy rzeczywiście mam upodobanie w śmierci bezbożnego – mówi Wszechmocny Pan – a nie raczej w tym, by się odwrócił od swoich dróg i żył?”

Bóg coś postanowił. Widzimy, że ludzkości bez Boga nie udało się zmienić o własnych siłach. Pokazało to prawo Mojżeszowe, ale też to, że nikt z ludzi nie umie w pełni postępować zgodnie z własnym sumieniem. Tylko Adam w raju był w stanie sprostać temu zadaniu, tylko on był określony jako bardzo dobry – doskonały – zdolny do przejścia próby, na którą wystawił go Bóg. Reszta ludzi była już naznaczona grzechem. Tak też napisano: Nie ma sprawiedliwego, ani jednego. [Rzym. 3:10]
Dopiero Jezus, który był w niebie i stał się człowiekiem, sprostał temu zadaniu. Zdobył prawo do życia wiecznego na Ziemi, które stracił Adam. Ale Jezus zrobił coś wspaniałego. Oddał możliwość życia wiecznego jako człowiek, by wykupić to prawo dla Adama. Zrezygnował ze zwykłego życia i ziemskich potomków i oddał swoje prawo do tego, na rzecz Adama i jego dzieci. Tylko okup naszego Pana pozwoli na wzbudzenie ludzi z grobu. W ten sposób wszyscy będą zbawieni czyli ocaleni z grobów. Ale Bóg zrobi coś jeszcze. Można to zobaczyć w słowach świętego Pawła – „aby wszyscy ludzie … doszli do poznania prawdy”. W pewnym momencie wszyscy ludzie mają poznać prawdę. Mają poznać wielką miłość Bożą, którą nam okazał jako łaskę. Ta łaska jest w niczym nie zasłużona. Pan Jezus nie musiał do nas przychodzić i nie musiał za nas umierać. Ale tego zapragnął dla nas Ojciec i to z radością przyjął Syn. Oni nas bardzo kochają, jak żaden człowiek nie potrafi kochać, choć jest to najlepszy wzór.

Wszyscy ludzie dowiedzą się o śmierci naszego Pana w ofierze, o zmartwychwstaniu naszego Pana. I to jeszcze nie wszystko – bo wszyscy poznają prawdę na temat tego, jak można żyć bez zła, bez wojen, zdrad, chorób, nałogów i wszystkiego, cokolwiek zatruwa ludziom życie w obecnym złym świecie. Taka lekcja i życie w warunkach udoskonalonej Ziemi sprawi, że wielu ludzi odwróci się od swoich dróg i będzie żyć.
Zobaczmy teraz, czy Biblia mówi – po pierwsze – o:
1) wzbudzeniu wszystkich ludzi
2) udoskonaleniu warunków na Ziemi – czyli przywróceniu warunków raju
3) sprawiedliwej, osobistej próbie dla każdego
4) wspaniałych efektach – życiu wiecznym dla ludzi

Wszyscy mają powstać z grobów. To obietnica naszego Pana. „Nie dziwcie się temu; bo przyjdzie godzina, w którą wszyscy, co są w grobach, usłyszą głos jego; I pójdą ci, którzy dobrze czynili, na powstanie żywota; ale ci, którzy źle czynili, na powstanie sądu.” Niektórzy powstaną na sąd? Co to znaczy? Czy powstaną tylko, żeby wydano na nich wyrok potępiający? Czy o takim samym sądzie mówił Jezus, gdy powiedział, że „Lżej będzie w dzień sądu ziemi sodomskiej i gomorskiej niż temu miastu [Kafarnaum]” (Mateusza 10:15). Co oznacza, że będzie im lżej w dniu sądu? Łatwiej będzie im wysłuchać wyroku skazującego? Nie, trzeba przyznać, że taka interpretacja nie jest zbyt logiczna.

Na razie wystarcza nam, że werset ten jest dobitnym dowodem na to, że Bóg obiecuje w swoim słowie wzbudzenie wszystkich ludzi z grobów.

Teraz zastanowimy się jeszcze, czy Stary Testament też zapowiada wzbudzenie wszystkich ludzi.

Psalmista Dawid stawia sprawę jasno i mówi, że wszystkie narody będą kłaniać się przed Bogiem i wielbić Jego imię. Ps. 86:9 – „Wszystkie narody, któreś Ty stworzył, przyjdą i kłaniać się będą tobie, panie, i wielbić imię Twoje!” Skoro wiele narodów przestało już istnieć, to znaczy, że muszą one zostać przywrócone z grobów, ze stanu niebytu. Ktoś może jednak powiedzieć, że werset ten mówi tylko o narodach, które dotrwają na Ziemi do tych czasów. To nie prawda.

Potwierdzenie, że mowa tu o wszystkich narodach znajdziemy w wielu innych miejscach Starego Testamentu. Np. prorok Ezechiel mówi, że pełne nieistniejące już narody będą przywrócone do życia. Ks. Ezechiela 16:55 – „Siostry zaś twoje, Sodoma i jej córki, wrócą do swego pierwotnego stanu, i Samaria, i jej córki wrócą do swego pierwotnego stanu, ty także [Jerozolimo] ze swoimi córkami wrócisz do pierwotnego stanu”

Gdy omawialiśmy powstanie ludzi z grobów trafiliśmy na fragment, który mówił, że dobrzy powstaną na powstanie żywota, ale pewna część ludzi powstanie na sąd [Nie dziwcie się temu; bo przyjdzie godzina, w którą wszyscy, co są w grobach, usłyszą głos jego; I pójdą ci, którzy dobrze czynili, na powstanie żywota; ale ci, którzy źle czynili, na powstanie sądu. (Jana 5:28-29)]. Nie mamy teraz czasu szerzej omówić tej kwestii, robię to np. w nagraniu na YouTube „Wskrzeszenie i zmartwychwstanie niesprawiedliwych”. Spróbujmy jednak w skrócie przedstawić logiczne i zgodne z Biblią wyjaśnienie.

Pomoże nam w tym klika wersetów:

Dzieje Apostolskie 17:31 – „Gdyż [Bóg] wyznaczył dzień, w którym będzie sądził świat sprawiedliwie przez męża, którego ustanowił, potwierdzając to wszystkim przez wskrzeszenie go z martwych.” To Jezus będzie sądził świat sprawiedliwie.

O dniu sądu z zacytowanego wersetu mówi też apostoł Piotr (2 list 3:7-8) i apostoł Jan w Objawieniu (20:4). Czytamy tam, że dzień sądu to dłuższy okres czasu niż 24 godziny. Apostoł Piotr podaje, że może on trwać tysiąc lat. Podobną myśl czytamy w Objawieniu, gdzie napisano, że święci [czyli dobrzy, którzy „mają wstać do żywota”] mają panować razem z naszym Panem przez tysiąc lat. Nie powstaną oni na sąd – powstaną oni do życia. Czy będą razem z Jezusem sądzić świat?

Według apostoła Pawła: tak. 1 List do Koryntian 6;2 – „Czy nie wiecie, że święci świat sądzić będą?” A więc nasz Pan razem ze świętymi będą sprawiedliwie sądzić narody.

Ten sąd nie będzie polegał na natychmiastowym wydaniu wyroku. Każdy otrzyma to, czego wcześniej mu brakowało – pozna miłość Boga, życie bez różnego rodzaju zła – będzie żył w czasach orzeźwienia, w czascah restytucji. Jeśli ktoś odwróci się od zła, a wybierze dobro, to przejdzie w ten sposób proces restytucji, przywrócenia do stanu, który utracił Adam. Czas, w którym nastąpi ten proces to zapowiadane „czasy odnowienia” czyli restytucja. Jest to dokładnie ten sam czas, co dzień sądu i 1000-letnie królowanie Chrystusa.

Spójrzmy, co nasz Pan mówi o świętych w Królestwie Bożym. „Wtedy sprawiedliwi zajaśnieją jak słońce w Królestwie Ojca swego.” Słońce daje światło i ciepło potrzebne do życia (nie byłoby fizycznego, biologicznego życia na Ziemi, gdyby nie było Słońca). Jezus i święci poprzez swoje panowanie i sądy będą dawać ludziom pouczenie, orzeźwienie i odnowę, która może poprowadzić do życia wiecznego.

Tak właśnie sądy Boże na ziemi opisuje Izajasz. „Moja dusza tęskni za Tobą w nocy i mój duch poszukuje Ciebie, bo gdy Twoje sądy docierają do ziemi, mieszkańcy jej okręgu uczą się sprawiedliwości.” Sąd nad ludźmi, którzy wstaną z grobu, to nie tylko wydanie wyroku. W grobie nie można się zmienić [Kaznodzieja 9:10], więc takie obudzenie, by usłyszeć wyrok potępiający nie miałoby sensu. Nie będzie to pochopny sąd bez sprawiedliwej próby. Zmartwychwstanie to szansa dla wszystkich, by spełnić Boży zamiar, by każdy chętny mógł dojść do poznania Boga i żyć, jeśli tylko odwróci się od swego złego postępowania.

Jakie będą wtedy panowały warunki? Poczytajmy o tym, na kolejnych slajdach.

Księga Izajasza 35:5-10 – „Wtedy otworzą się oczy ślepych, otworzą się też uszy głuchych. Wtedy chromy będzie skakał jak jeleń i radośnie odezwie się język niemych, gdyż wody wytrysną na pustyni i potoki na stepie… I będzie tam droga bita, nazwana Drogą Świętą, nie będzie nią chodził nieczysty; będzie ona tylko dla jego pielgrzymów. Nawet głupi na niej nie zbłądzi. Nie będzie tam lwa i zwierz drapieżny nie będzie po niej chodził, tam się go nie spotka. Lecz pójdą nią wybawieni. I wrócą odkupieni przez Pana, a pójdą na Syjon z radosnym śpiewem. Wieczna radość owionie ich głowę, dostąpią wesela i radości, a troska i wzdychanie znikną.”

otworzą się oczy ślepych, otworzą się też uszy głuchych [mamy tu zapowiedź przywrócenia doskonałych możliwości, jak wielu cierpi z różnych powodów]

Będzie tam Droga Święta [to będzie pouczenie, jak postępować, lekcje od Jezusa i sprawiedliwych sedziów; to będzie jak droga szybkiego ruchu, na której będą znaki jak te, gdy jedziemy samochodem, będzie dokładnie wiadomo, co robić; „nie będzie tam Lwa” – a wiemy, że ten lew, który zwodzi narody i szuka kogo pożreć to szatan, który będzie wtedy zamknięty i oddalony od ludzi

Jak mówi zakończenie: Wieczna radość owionie ich głowę, dostąpią wesela i radości, a troska i wzdychanie znikną [będzie to efekt restytucji, czasu odnowy, wszelka troska i wzdychanie ludzkości przeminie]

Ks. Izajasza 11:9 – „Nie będą krzywdzić ani szkodzić na całej mojej świętej górze, bo ziemia będzie pełna poznania Pana jakby wód, które wypełniają morze.” Ks. Micheasza 4:3-4 – „Przekują miecze swe na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Naród przeciwko narodowi nie podniesie miecza, nie będą się więcej zaprawiać do wojny, lecz każdy będzie siadywał pod swą winoroślą i pod swym drzewem figowym; i nie będzie tego, kto by niepokoił, bo usta Pana Zastępów przemówiły.”

Te wersety mówią o ziemi i o tym, że w czasach panowania Chrystusa wszystko się tu zmieni – nie będzie krzywdzenia ani wojen, a cała ludzkość pozna Bożą prawdę.

Ks. Izajasza 35:1 – „Weselić się z tego będzie pustynia i miejsce leśne, a rozraduje się i zakwitnie jak róża.” Werset ten można traktować symbolicznie jako mówiący o tym, że ludzkość jest obecnie jak pustynia pozbawiona wody – nie wie nic lub bardzo mało o miłości Boga. Ludzie potrzebują wody prawdy oraz miłości Bożej. Słowa te zapowiadają, że nadejdą dla ludzkości czasy orzeźwienia.

Można jednak odczytywać ten fragment dosłownie. Wiele terenów uważanych obecnie za nieurodzajne może w królestwie Chrystusowym stać się terenami żyznymi i kwitnącymi niczym róża. Przykładem może być to, co dzieje się w Izraelu od czasu, gdy naród żydowski otrzymał władze nad tą ziemią, którą kiedyś obiecał im Bóg. Kiedyś pustynne tereny i nieużytki są teraz zagospodarowane i wydają plony.
(( Na zdjęciu kwitnąca pustynia Atacama w Chile. ))

Obecnie mamy wiele odziedziczonych słabości po naszych przodkach. Oczywiście Słowo Boże zachęca, żeby się im nie poddawać i toczyć z nimi walkę, szukać w tym pomocy naszego Zbawcy. Jest jednak prawdą, że od czasów grzechu Adama rodzice przekazują swoim dzieciom grzeszne, niedoskonałe ciało i usposobienie.

Prawo żydowskie pokazało, że żaden z ludzi nie był w stanie go wypełnić o własnych siłach. Dopiero Jezus tego dokonał, a oddając swoje życie za Adama stał się odkupicielem nas wszystkich. Można powiedzieć, że położył się do grobu, żeby każdy człowiek mógł powstać z grobu i stanąć na osobistej próbie. Ta próba będzie sprawiedliwa, bo wcześniej każdy zostanie pouczony, a dzięki doskonałym warunkom przyszłego świata każdy wyzbędzie się odziedziczonych wad i słabości. Więc chociaż dzisiaj to prawda, że błędy rodziców spadają często na dzieci, to nie będzie tak w czasach restytucji.

„Oto idą dni mówi Pan – że zawrę z domem izraelskim i z domem judzkim nowe przymierze… Złożę mój zakon w ich wnętrzu i wypiszę go na ich sercu. Ja będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem. I już nie będą siebie nawzajem pouczać, mówiąc: Poznajcie Pana! Gdyż wszyscy oni znać mnie będą, od najmłodszego do najstarszego z nich – mówi Pan – Odpuszczę bowiem ich winę, a ich grzechu nigdy nie wspomnę.”

Werset ten mówi, że Bóg zawrze nowe przymierze z Izraelem. Inne teksty Biblii pokazują nam, że rozszerzy się ono także na inne narody – Bóg obiecał Abrahamowi, to jest najlepsza obietnica. Księga Rodzaju 12:3 – „będą błogosławione w tobie wszystkie narody ziemi”. To się stanie. Nowe przymierze będzie polegało właśnie na odnowieniu ludzkości – odnowieniu jej doskonałego stanu: fizycznie, psychicznie, moralnie i duchowo. Słabości ludzkie nie będą już zaciemniały naszego zrozumienia różnych sytuacji i nie będą nam utrudniały życia. Ludzie poznają Boga i Jego prawo sprawiedliwości i miłości. Bo tym prawem jest właśnie miłość, dobra wola do wszystkich, czego obecnie bardzo brakuje temu światu.

To wszystko dzięki ofierze Jezusa, bo tylko dzięki odkupieniu, Bóg może sprawiedliwie odpuścić nam winę i nie wspominać naszych dawnych grzechów. Dzięki temu jest sprawiedliwy i może usprawiedliwić grzesznika. Gdy ludzkość zostanie w ten sposób orzeźwiona i odnowiona, każdy będzie mógł stanąć na w pełni sprawiedliwej, osobistej próbie. Każdy będzie sam wybierał zło i śmierć lub dobro i życie.

Czasy odnowy są wspaniałą nadzieją dla wszystkich ludzi. Ks. Izajasza 25:8-9 – „Wszechmocny Pan zniszczy śmierć na wieki i zetrze łzę z każdego oblicza, i usunie hańbę swojego ludu na całej ziemi, gdyż Pan powiedział. I będą mówić w owym dniu: Oto nasz Bóg, któremu zaufaliśmy, że nas wybawi; to Pan, któremu zaufaliśmy. Weselmy i radujmy się z Jego zbawienia!”

Cała Ziemia zmieni się nie do poznania, ludzie będą mogli żyć wiecznie bez wojen, strachu i łez. Myślę, że znamy z Biblii Boski charkater na tyle, że możemy spodziewać się, że nie będą to czasy wiecznego lenistwa, ale praca, którą będziemy wykonywać i która będzie dawać radość. Wiele dobrych pomysłów i marzeń. A wszystko to na chwałę Boga i dla dobra nas wszystkich.

Obecnie mamy wiele odziedziczonych słabości po naszych przodkach. Oczywiście Słowo Boże zachęca, żeby się im nie poddawać i toczyć z nimi walkę, szukać w tym pomocy naszego Zbawcy. Jest jednak prawdą, że od czasów grzechu Adama rodzice przekazują swoim dzieciom grzeszne, niedoskonałe ciało i usposobienie.

Prawo żydowskie pokazało, że żaden z ludzi nie był w stanie go wypełnić o własnych siłach. Dopiero Jezus tego dokonał, a oddając swoje życie za Adama stał się odkupicielem nas wszystkich. Można powiedzieć, że położył się do grobu, żeby każdy człowiek mógł powstać z grobu i stanąć na osobistej próbie. Ta próba będzie sprawiedliwa, bo wcześniej każdy zostanie pouczony, a dzięki doskonałym warunkom przyszłego świata każdy wyzbędzie się odziedziczonych wad i słabości. Więc chociaż dzisiaj to prawda, że błędy rodziców spadają często na dzieci, to nie będzie tak w czasach restytucji.

„Oto idą dni mówi Pan – że zawrę z domem izraelskim i z domem judzkim nowe przymierze… Złożę mój zakon w ich wnętrzu i wypiszę go na ich sercu. Ja będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem. I już nie będą siebie nawzajem pouczać, mówiąc: Poznajcie Pana! Gdyż wszyscy oni znać mnie będą, od najmłodszego do najstarszego z nich – mówi Pan – Odpuszczę bowiem ich winę, a ich grzechu nigdy nie wspomnę.”

Werset ten mówi, że Bóg zawrze nowe przymierze z Izraelem. Inne teksty Biblii pokazują nam, że rozszerzy się ono także na inne narody – Bóg obiecał Abrahamowi, to jest najlepsza obietnica. Księga Rodzaju 12:3 – „będą błogosławione w tobie wszystkie narody ziemi”. To się stanie. Nowe przymierze będzie polegało właśnie na odnowieniu ludzkości – odnowieniu jej doskonałego stanu: fizycznie, psychicznie, moralnie i duchowo. Słabości ludzkie nie będą już zaciemniały naszego zrozumienia różnych sytuacji i nie będą nam utrudniały życia. Ludzie poznają Boga i Jego prawo sprawiedliwości i miłości. Bo tym prawem jest właśnie miłość, dobra wola do wszystkich, czego obecnie bardzo brakuje temu światu.

To wszystko dzięki ofierze Jezusa, bo tylko dzięki odkupieniu, Bóg może sprawiedliwie odpuścić nam winę i nie wspominać naszych dawnych grzechów. Dzięki temu jest sprawiedliwy i może usprawiedliwić grzesznika. Gdy ludzkość zostanie w ten sposób orzeźwiona i odnowiona, każdy będzie mógł stanąć na w pełni sprawiedliwej, osobistej próbie. Każdy będzie sam wybierał zło i śmierć lub dobro i życie.

Czasy odnowy są wspaniałą nadzieją dla wszystkich ludzi. Ks. Izajasza 25:8-9 – „Wszechmocny Pan zniszczy śmierć na wieki i zetrze łzę z każdego oblicza, i usunie hańbę swojego ludu na całej ziemi, gdyż Pan powiedział. I będą mówić w owym dniu: Oto nasz Bóg, któremu zaufaliśmy, że nas wybawi; to Pan, któremu zaufaliśmy. Weselmy i radujmy się z Jego zbawienia!”

Cała Ziemia zmieni się nie do poznania, ludzie będą mogli żyć wiecznie bez wojen, strachu i łez. Myślę, że znamy z Biblii Boski charkater na tyle, że możemy spodziewać się, że nie będą to czasy wiecznego lenistwa, ale praca, którą będziemy wykonywać i która będzie dawać radość. Wiele dobrych pomysłów i marzeń. A wszystko to na chwałę Boga i dla dobra nas wszystkich.

Oczywiście, posłuszeństwo Chrystusowi będzie absolutnie niezbędne. Po wersecie o restytucji, o czasach wytchnienia i odnowienia, czytamy dalej w Dziejach 3:22-23 – „Powiedział przecież Mojżesz: Proroka jak ja wzbudzi wam Pan, Bóg nasz, spośród braci waszych. Słuchajcie Go we wszystkim, co wam powie. A każdy, kto nie posłucha tego Proroka, zostanie usunięty z ludu.”

Skoro więc my już dzisiaj wierzymy, skoro poznaliśmy dobroć Boga i poznaliśmy Pana Jezusa, to już teraz możemy korzystać z wielu błogosławieństw tych czasów odnowy. Bóg przez apostoła Pawła i innych apostołów daje nam wiele rad, jacy mamy być, żeby podobać się Bogu w tych trudnych czasach. List do Efezjan, rozdział 4, od wersetu 31… „Wszelka gorycz i zapalczywość, i gniew, i krzyk, i złorzeczenie niech będą usunięte spośród was wraz z wszelką złością. Bądźcie jedni dla drugich uprzejmi, serdeczni, odpuszczając sobie wzajemnie, jak i wam Bóg odpuścił w Chrystusie. Bądźcie więc naśladowcami Boga jako dzieci umiłowane, i chodźcie w miłości, jak i Chrystus umiłował was i siebie samego wydał za nas jako dar i ofiarę Bogu ku miłej wonności…”

„… a rozpusta i wszelka nieczystość lub chciwość niech nawet nie będą wymieniane wśród was, jak przystoi świętym, także bezwstyd i błazeńska mowa lub nieprzyzwoite żarty, które nie przystoją, lecz raczej dziękczynienie. Gdyż to wiedzcie na pewno, iż żaden rozpustnik albo nieczysty, lub chciwiec, to znaczy bałwochwalca, nie ma udziału w Królestwie Chrystusowym i Bożym.”

Jest tu wymieniona błazeńska mowa. Nie chodzi tu o poczucie humoru, które jest potrzebne. Chodzi o szkodliwy brak jakiejkolwiek powagi i szacunku.

Chciwość. Nie mamy jej milczyć z ambicją, która jest potrzebna, żeby cokolwiek zrobić. Chodzi o to, by nasze pragnienia nie stały się naszym Bogiem. Pamiętajmy, że jeśli postawimy Boga na pierwszym miejscu to wszystko trafi na swoje miejsce, ale jeśli nie postawimy Boga na pierwszym miejscu w naszym życiu, to nic nie będzie na swoim miejscu.

List do Galacjan 5:22-23 – „Owocem zas ducha jest: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie. Przeciw takim [cnotom] nie ma Prawa.” Kto rozwija w sobie charakter oparty na takich zaletach to już teraz zmierza do życia wiecznego, którego pragnie dla nas Bóg i Pan Jezus. Jeśli dziś będziemy szli za Jezusem, to w Królestwie będzie mogli być pomocą dla drugich. Ale tylko i wyłącznie wtedy.

Życzę nam wszystkim żebyśmy dobrze skorzystali z rad słowa Bożego już teraz. Żebyśmy kierowali się sprawiedliwością i miłością. „Błogosławieni, którzy czynią przykazania jego, aby mieli prawo do drzewa żywota, i aby weszli bramami do miasta.”. Obyśmy weszli do miasta Nowe Jeruzalem, do Królestw Bożego. Restytucja to nauka nieczęsto wspominana (a nawet zapomniana), ale pokazuje ona prawdziwe oblicze Boga i Jego charakteru – jego sprawiedliwość, mądrość, miłość i moc. Bóg nie tylko pragnie, by każdy mógł zapoznać się z prawdą na temat swojego Stwórcy. Bóg pragnie by każdy mógł spróbować, czym była początkowa harmonia z Bogiem. By każdy spróbował życia bez zła. By każdy przeżył swoją własną, sprawiedliwą próbę. Bóg nie potępi nikogo za brak wiedzy lub dziedziczne słabości. Niech będzie chwała Bogu i chwała Jezusowi, po wieki wieczne, Amen!

Tytuł tego wykładu może dziwić, a nawet szokować (potępienie w Jezusie / w Zbawicielu?). Z powodu błędnej interpretacji niektórych zapisów Biblii tak właśnie naucza jednak ogromna większość chrześcijańskich nauczycieli i kościołów, w tym grupa religijna o badackich korzeniach ? ŚJ. Wszyscy jednym głosem głoszą ewangelię, że jeśli ktoś usłyszy o Jezusie (bo urodził się w chrześcijańskim kraju lub przyszli do niego głosiciele Słowa), lecz nie przyjmie ich świadectwa / odrzuci je, ściąga na siebie potępienie. W praktyce wielu chrześcijan głosi / naucza zatem o potępieniu w Jezusie ? propaguje bluźnierstwo!

[Zachęcamy do przesłuchania wykładu wygłoszonego przez br. Adama Urbana w niedzielę, 15 maja 2016 roku:]

***
Można też wysłuchać nagrania na YouTube:

Potępienie w Jezusie – skąd się to bierze?

Zapewne ważną rolę odgrywa w tym chęć zachęcenia / pogonienia ludzi do Boga strachem przed karą / potępieniem (najlepiej do kościoła, z którego rekrutują się głosiciele, bo jak wiadomo ten ich jest jedynym prawdziwym lub najbardziej prawdziwym, i nawet jeśli gdzie indziej też można uzyskać zbawienie [choć nie jest to wcale takie pewne], w ich kościele jest ono najlepsze/najpewniejsze).

Czy mają ku temu jakąś podstawę? Tak, np. Jana 3:14-21, który będzie naszym punktem wyjścia. Słowa w.19-21 mogą sugerować takie potępienie dla tych, którzy nie przyjmują Jezusa i właśnie dlatego, że Go nie przyjmują. Mogą, ale tylko do momentu porównania ich z innymi naukami Biblii i znalezienia między nimi harmonii. Analiza tego tematu będzie więc jednocześnie przykładem, jak Biblii badać nie należy, a jak należy.

Kilka typowych komentarzy chrześcijańskich nauczycieli

„Niektórzy ludzie w rzeczywistości zostaną potępieni, i to w wyniku przyjścia Chrystusa na świat (Jana 3:19). Nie taki był jednak cel Jego przyjścia?.

?Jana 3:16 jest najbardziej łaskawą, cudowną ofertą, jaką można sobie wyobrazić ? wieczne życie dla wszystkich, którzy wierzą. Oferta ta ma jednak wpisanie w siebie konsekwencje dla wszystkich, którzy nie zechcą uwierzyć. Ich odmowa czyni ich potępienie pewnym?.

?Zasadnicze pytanie dotyczące tych, którzy nie wierzą, jest następujące: ?Co z tymi, którzy nigdy nie mieli sposobności uwierzyć, ponieważ nigdy nie słyszeli dobrej nowiny o Jezusie Chrystusie?? Jest to ważne, lecz oddzielne pytanie, którym Paweł najlepiej zajmuje się w Rzym. 1 i 2. Tutaj wydaje się chodzić głownie o tych, którzy świadomie odrzucają to poselstwo, jak mieli okazję to uczynić ci, którzy słyszeli i którzy spotkali Jezusa w pierwszym wieku?.

?Oto potępienie: Jezus przyszedł, by przynieść zbawienie, lecz ci, którzy odrzucają to zbawienie, sami się potępiają. Nigdy nie musimy zostawić powodu potępienia kogokolwiek pod drzwiami Boga. Tylko oni ponoszą odpowiedzialność?.

?Ludzie umiłowali ciemność bardziej niż  światłość, ponieważ ich uczynki były złe. Jezus wyjaśnił, co powstrzymuje ludzi od wiary i ratunku w Nim. Powodem jest to, że są oni pociągani do ciemności i kochają ją bardziej niż światłość. Niewiara ma w sobie istotny moralny wymiar, który często jest odrzucany lub pomijany?.

?Postanowili chodzić w ciemności, by mogli wykonywać uczynki ciemności ? złamali Boskie prawo, odrzucili zaoferowane im miłosierdzie, są zatrzymani przez Boską sprawiedliwość, skazani, potępieni i ukarani. Skąd więc bierze się ich potępienie? Od NICH SAMYCH?.

Żeby oddać sprawiedliwość wszystkim komentatorom, trzeba powiedzieć, że są nieliczni tacy, którzy próbują spojrzeć na ten problem bardziej biblijnie, lecz także i oni pozostają pod wpływem błędu głoszonego przez większość ? że nieprzyjęcie Jezusa przez kogoś, kto o Nim usłyszał, ściąga na niego wieczne potępienie! Komentując słowa ?dlatego, że nie uwierzył? z w.18, piszą tak:

?Słowa te nie oznaczają, że podstawą, powodem ich potępienia jest to, że nie uwierzyli, czyli że są potępieni dlatego, że nie wierzą w Niego, ponieważ są miliony grzeszników, którzy nigdy o Nim nie słyszeli; znaczenie tego jest następujące: Jest tylko jeden sposób uwolnienia ludzi od potępienia; wszyscy ludzie bez Ewangelii są potępieni; ci, którzy nie wierzą, wciąż znajdują się pod tym potępieniem, ponieważ nie przyjęli jedynej drogi, którą mogą być z niego wybawieni. Werset ten można więc sparafrazować tak: ?Wszyscy ludzie są z natury potępieni. Jest tylko jeden sposób wybawienia z tego stanu ? przyjęcie wiarą Syna Bożego. Ci, którzy nie wierzą, którzy pozostają w tym stanie, wciąż są potępieni, ponieważ nie przyjęli jedynej drogi wybawienia z niego. Niemniej jednak ci, do których trafia Ewangelia, bardzo powiększają swoją winę i potępienie przez odrzucenie oferty miłosierdzia i deptanie krwi Syna Bożego (Łuk. 12:47; Mat. 11:23; Żyd. 10:29; Przyp. 1:24-30). Tysiące przechodzą do wieczności pod tym ?podwójnym? potępieniem:

1. za jawny, otwarty grzech; oraz
2. za odrzucenie Boskiego miłosierdzia i pogardzenie ewangelią jego Syna. Właśnie to sprawi, że zagłada grzeszników w krajach chrześcijańskich będzie taka straszna?.

Powyższy cytat, jako jeden z nielicznych w kręgach chrześcijańskich, podaje sporo biblijnej prawdy: że podstawą potępienia kogokolwiek w obecnym czasie nie jest brak wiary w Jezusa / odrzucenie zbawienia w Jezusie!

Słusznie stwierdza również, że ?wszyscy ludzie bez Ewangelii są potępieni; ci, którzy nie wierzą, wciąż znajdują się pod tym potępieniem, ponieważ nie przyjęli jedynej drogi, którą mogą być z niego wybawieni?. Nie podaje jednak, dlaczego są potępieni / skąd dokładnie bierze się ich potępienie (?za jawny, otwarty grzech?). Powiększa też miarę potępienia człowieka za nieprzyjęcie w tym życiu Jezusa, czym zaprzecza wcześniejszemu stwierdzeniu, że nie ma potępienia za nieprzyjęcie oferty zbawienia w Jezusie.

Dwa podstawowe zarzuty do takiej interpretacji (jeszcze bez jakichkolwiek dowodów biblijnych) to:

• Upadły i grzeszny człowiek, niezdolny do właściwej oceny nawet swoich codziennych sytuacji życiowych, uznawany jest za odpowiedniego do decydowania o swym wiecznym losie! Czyż najpierw nie powinno się przywrócić go do stanu podobnego do Adama w Edenie, w którym mógłby wystarczająco świadomie wybrać wieczne życie lub wieczną śmierć ? przyjąć Jezusa jako swego Zbawiciela lub Go odrzucić?
• Wieczne zbawienie tak upadłego człowieka pozostawia się przypadkowi lub wysiłkom/zdolnościom innego upadłego człowieka ? głosiciela Słowa Bożego, Ewangelii, czyli ?dobrej nowiny?!

Jeśli wieczne potępienie dosięga człowieka za to, że nie uwierzył w Jezusa, to:

1. jaką winę ponoszą za to ci, którzy nie mieli szansy usłyszeć o Jezusie (po 2000 lat głoszenia Ewangelii 2/3 ludzkości to wciąż poganie);
2. a jeśli nawet usłyszeli i odrzucili tę ofertę, dlaczego wieczne być albo nie być kogokolwiek ma zależeć od głosiciela, którzy dotarł do danego człowieka / narodu i próbował przedstawić mu naukę o Zbawicielu? Czy można uznać, że:

• głoszenie Chrystusa w czasie krucjat i wypraw krzyżowych jest odpowiednią / wystarczającą metodą usłyszenia o Zbawicielu i w razie nieprzyjęcia Ewangelii z rąk krzyżowców zasługuje na potępienie człowieka na wieczną śmierć?
• a może lepiej nadaje się do tego metoda ognia i miecza ? przyjmuj Chrystusa lub giń?
• może zbrodnie inkwizycji są wystarczającą podstawą do potępienia tych, którzy widząc mordowanie jednych chrześcijan przez drugich, odwrócili się od takiej religii i nie chcieli więcej słyszeć o Jezusie?
• a może tę rolę spełniły wojny między chrześcijańskimi krajami na tle religijnym lub dowolnym innym ? kilkuletnie, 30-letnie  i stuletnie, dawne i niedawne, choćby II wojna światowa, w czasie której jedni chrześcijańscy duchowni (katoliccy) błogosławili działa mające zabijać chrześcijan w innym chrześcijańskim kraju (też katolików) albo współczesny chrześcijański konflikt w Irlandii, gdzie dzieci jeszcze niedawno musiały chodzić do szkoły pod eskortą wojska, bo ich droga prowadzi przez katolickie / protestanckie dzielnice?
• a może uzasadnieniem wyroku wiecznego potępienia dla kogokolwiek mogą być sprzeczne nauki różnych kościołów i grup chrześcijaństwa (pytanie: nauki której grupy trzeba odrzucić, by ściągnąć na siebie wieczne potępienie ? katolickie, prawosławne, ewangelickie, baptystyczne, zielonoświątkowe, ŚJ)?
• a jeśli już wybierzemy sobie jakiś jeden najlepszy kościół (powiedzmy katolicki, bo największy), czy dobrym uzasadnieniem wyroku będzie odwrócenie się kogoś od nauk o trzech bogach i jednym Bogu, o jednoczesnym wiecznym odpoczywaniu w grobie i o zmartwychwstaniu w dniu ostatecznym, o osądzeniu człowieka w chwili śmierci i wysłaniu go wtedy do nieba / czyśćca / piekła oraz o ponownym, drugim osądzeniu tego samego człowieka w dniu sądu ostatecznego i odesłaniu go tam, skąd przybył?
• a może wystarczy, że do mojego domu przyjdzie lub zatrzyma mnie na ulicy jakiś chrześcijański głosiciel Królestwa i powie mi, że chociaż jestem chrześcijaninem, dotąd żyłem w chrześcijańskim błędzie, w nieprawdziwej chrześcijańskiej religii, a on jest z tej prawdziwej, do której i ja muszę przystąpić, jeśli chcę żyć wiecznie, bo armagedon blisko i niebawem kamienie i ogień z nieba dosięgną wszystkich wyznawców fałszywych religii, a ocaleją tylko ci w arce, jak za dni Noego, bo arka to właśnie ta jego prawdziwa chrześcijańska religia, chociaż nie wie, co w niej robiły nieczyste zwierzęta, jak również nie potrafi własnymi słowami wytłumaczyć wyuczonych na pamięć zdań, lecz woli je odczytać z jakiejś książeczki, którą nosi w teczce, lub powie, że przyprowadzi ze sobą kogoś mądrzejszego, bo on nie za dobrze orientuje się w tym, co głosi?

Czy odrzucenie nauk o zbawieniu w Jezusie, głoszonych przez niedoskonałych ludzi, niekiedy przestępców i zboczeńców, lub niedoskonałe organizacje religijne, niekiedy mające na swych rękach krew innych chrześcijan ? jest wystarczającym usprawiedliwieniem wiecznego potępienia tych, którzy odrzucają nauki o Jezusie, głoszone przez takich głosicieli Słowa?

Jeśli usłyszenie o Ewangelii i jej nieprzyjęcie/odrzucenie ma skutkować wiecznym potępieniem dla odrzucającego, to czy Ewangelia naprawdę jest dobrą nowiną? Czyż nie jest bardziej przekleństwem, przed którym należałoby wszystkich chronić i nie organizować żadnych misji ani publicznego głoszenia, by nie narażać ludzi na wieczne potępienie w przypadku nieprzyjęcia przez nich nauki o Jezusie? (do jakich absurdów prowadzi błąd!)

Nauka Biblii na temat potępienia człowieka

Zasadnicze pytanie: o jakim potępieniu mówił Jezus w Jana 3:18? Czy za nieokazanie wiary w Niego jako Zbawiciela?

Przeczytajmy ten werset w dosłownym tłumaczeniu (Kodów):

Wierzący w [eis] niego nie jest sądzony/potępiony; zaś niewierzący, już został osądzony/potępiony, bo nie uwierzył w imię jednorodzonego Syna Boga.

Zauważmy, że kto wierzy, nie jest potępiony, natomiast kto nie wierzy, już został [czas przeszły] potępiony, bo nie uwierzył w imię Jezusa.

Pytanie: W jakim stanie byli ci, którzy uwierzyli, zanim uwierzyli ? potępieni czy nie? Potępieni, bo teraz nie są potępieni dlatego, że uwierzyli w Jezusa, natomiast ci, którzy nie uwierzyli, nadal pozostają potępieni = ?już zostali potępieni, bo nie uwierzyli? i tym samym nie wyszli spod potępienia, spod którego wyszli ci, którzy uwierzyli. A więc nie zostali potępieni za nieprzyjęcie Jezusa, lecz z jakiegoś powodu już wcześniej byli potępieni, a wiara w Jezusa mogła ich tylko uwolnić od tego potępienia!

Na potwierdzenie Jana 3:36: Wierzący w [eis] Syna ma życie wieczne, zaś niesłuchający Syna / nieuległy Synowi, nie zobaczy życia, ale gniew Boży pozostaje na nim.

Tutaj Jezus jeszcze wyraźnej mówi, że z powodu niesłuchania/nieprzyjęcia Syna żaden nowy gniew Boży nie spada na człowieka, lecz pozostaje na nim ten, który był na nim już wcześniej, spod którego można się uwolnić przez przyjęcie Jezusa, ale w żadnym razie nie można ściągnąć na siebie nowego gniewu/potępienia.

Jeśli komuś za mało, Rzym. 5:9: Tym bardziej więc teraz uznani za sprawiedliwych przez krew jego, będziemy zbawieni przez niego od gniewu.

Wszystkie polskie tłumaczenia Biblii (z wyjątkiem Kodów) zamiast ?zbawieni od gniewu? podają ?zachowani/ocaleni od gniewu?, zapewne chcąc w ten sposób zasugerować zachowanie od gniewu, jaki miałby spaść na człowieka za nieprzyjęcie Jezusa, podczas gdy Paweł pisze tutaj o zbawieniu człowieka od gniewu, który z jakiegoś powodu już dosięgnął człowieka i od/spod którego Jezus może zbawić.

Jaki gniew i kiedy spadł na ludzi i dotyczy absolutnie każdego?
Spod jakiego gniewu Jezus może uwolnić każdego, kto wiarą przychodzi do Niego?

Jest nim gniew/wyrok Boga za grzech pierwszego człowieka, wydany w Edenie na Adama i dziedzicznie obciążający każdego jego potomka! (1 Moj. 3:17-19; Rzym. 5:12,18,19; 1 Kor. 15:21,22).

„Dlatego też jak przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć, i w ten sposób śmierć przeszła na wszystkich ludzi, ponieważ wszyscy zgrzeszyli… A zatem, jak przestępstwo jednego sprowadziło na wszystkich ludzi wyrok potępiający, tak czyn sprawiedliwy jednego sprowadza na wszystkich ludzi usprawiedliwienie dające życie. Albowiem jak przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wszyscy stali się grzesznikami, tak przez posłuszeństwo jednego wszyscy staną się sprawiedliwymi.” (Rzymian 5:12,18-19)

„Ponieważ bowiem przez człowieka [przyszła] śmierć, przez człowieka też [dokona się] zmartwychwstanie. I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni.” (1 Koryntian 15:21-22)

Właśnie z tego powodu ?nie ma ani jednego sprawiedliwego? (Rzym. 3:10).
Właśnie z tego powodu Jezus wypowiedział zagadkowe słowa z Łuk.9:60.

Biblia nigdzie nie uczy o jakimkolwiek innym potępieniu człowieka za cokolwiek poza tym jednym, jakie spadło na całą ludzkość w Adamie!
Rola Jezusa polega na daniu człowiekowi szansy wyjścia spod tego potępienia, a nie na sprowadzeniu na niego kolejnego!

Sugerowanie potępienia w Jezusie za nieprzyjęcie Go przez człowieka jest odrażającym błędem! Obala go cały Boski plan (potępienie człowieka w Adamie i odkupienie w Jezusie), jak również słowa samego Jezusa i Apostołów, np. z Jana 12:47,48 (co nastąpi w czasie sądu świata, w Wieku Tysiąclecia ? Dzieje 17:31, przez jego 4 procesy; obecne życie to czas sądu tylko dla garstki ludu Bożego, kroczącego wąską drogą ? 1 Piotra 4:17; 1 Tym. 5:24,25).

Nikt nigdy (także w Wieku Tysiąclecia) nie będzie potępiony za nieprzyjęcie Jezusa, gdyż nie można potępić już potępionego! W najgorszym przypadku pozostanie pod ciążącym na nim od urodzenia potępieniem w Adamie i umrze wtórą śmiercią za odrzucenie oferty wyjścia spod potępienia Adamowego = spod ciążącego na nim gniewu Boga (do czego każdy ma prawo)!

Zanim to jednak nastąpi, każdy musi zostać DOKŁADNIE oświecony co do prawdy o Jezusie, tak by odrzucenie Go i Jego oferty zbawienia było w pełni świadomym aktem wolnej woli człowieka wiedzącego, co robi!

Jak dokładnie? Tak dokładnie, by móc popełnić grzech przeciwko Duchowi świętemu ? jedyny, który nie podlega przebaczeniu. W przeciwnym razie Bóg nigdy nikogo nie skaże na wieczną śmierć (Mat. 12:31,32)!

Czy ktokolwiek z odrzucających dzisiaj poselstwo o Jezusie może popełnić taki grzech? Jak trudno/łatwo grzech przeciwko popełnić Duchowi świętemu? Przekonajmy się:

• od Jezusa wiemy już, że taki grzech teoretycznie jest możliwy (Mat. 12:31,32);
• niektórzy są w stanie praktycznie taki grzech popełnić (1 Jana 5:16);
• polega on na rozmyślnym, świadomym zgrzeszeniu po uprzednim oświeceniu prawdą (Żyd. 10:26);
• ta rozmyślność, świadomość w szczegółach rozpisana jest w Żyd. 6:4-6.

Ilu chrześcijan na świecie spełnia dzisiaj warunki z Listu do Żydów 6?

Ostatni odnośnik mówi jeszcze o dwóch ważnych rzeczach: w.6 stwierdza, że osoby, które najpierw doświadczyły pięciu wymienionych błogosławieństw, a następnie grzeszą/upadają, (1) wchodzą w stan niezdolności do pokuty, a jeśli grzesznik nie pokutuje, Bóg nie może mu przebaczyć, gdyż pokuta pierwszym krokiem powrotu do Boga ? jeszcze przed wiarą w Jezusa!

Bóg nie może przebaczyć takiego grzechu, ponieważ grzesznik nie pokutuje!

Dlaczego nie pokutuje? Bo świadomy grzech zatwardza i czyni serce niezdolnym do prawdziwej pokuty! Jeśli takiemu grzesznikowi nie powiodą się jego grzeszne plany i działania, będzie wolał umrzeć, a nawet samemu się zabić, niż uznać swój błąd i szukać przebaczenia (por. Judasza)!

Dodatkowo osoby, które najpierw doświadczyły tych pięciu błogosławieństw,  (2) w ten sposób wykorzystały swój udział w okupie Jezusa, a więc przebaczenie ich świadomego grzechu wymagałoby kolejnej śmierci Jezusa za nich, tak jak wymagał jej świadomy grzech Adama, który też popełnił grzech przeciwko Duchowi świętemu!

Nikt nigdy nie umrze wieczną śmiercią, jeśli najpierw nie zostanie doprowadzony do stanu, w którym będzie mógł popełnić grzech przeciwko Duchowi świętemu!
Każdy człowiek ? albo w tym życiu, albo w przyszłym ? otrzyma takie oświecenie, co obiecuje Biblia i o co zadba sam Jezus (Jana 1:6-9)!

Jezus umarł dosłownie za wszystkich ludzi i dlatego dba/zadba, by każdy dowiedział się o tym i mógł z tego skorzystać (Żyd. 2:9; 1 Tym. 2:4-6)! Zauważmy  dosłowne tłumaczenie 1 Tym. 2:4:

Który chce/jest zdecydowany, aby wszyscy ludzie byli zbawieni [nie do życia wiecznego, bo tak się nie stanie, lecz spod potępienia Adamowego] i doszli do pełnego poznania prawdy.

Zauważmy, jak w.4 i 6 mówi o ?wszystkich? ludziach, natomiast w.5 pomija ?wszystkich?, gdyż Jezus jako pośrednik nie będzie dla ?wszystkich? ? tylko dla klas zbawianych w Wieku Tysiąclecia (nie dla Nowych Stworzeń).

Mamy tu jedyne dwa błogosławieństwa, które Bóg obiecał absolutnie wszystkim ludziom:

• zbawienie od potępienia w Adamie (dotyczy nawet tych, którzy ostatecznie odrzucą Jezusa, ponieważ na podstawie Jego okupu Bóg wzbudzi grobu absolutnie każdego potomka Adama, co = zdjęcie potępienia w Adamie);
• doprowadzenie wszystkich do dokładnego poznania prawdy (tak by nawet głupi nie błądził).

Właśnie te błogosławieństwa, i tylko te błogosławieństwa, Bóg obiecał w  już w 1 Mojżeszowej 22:18.

Chrześcijaństwo bardzo szybko zagubiło biblijną naukę o zbawieniu w dwóch różnych okresach, dla dwóch różnych grup ludzi, w dwóch różnych rodzajach zbawienia ? wyborczym i uniwersalnym, i zaczęło na siłę (ogniem i mieczem) nawracać pogan do wiary w Jezusa w błędnym przekonaniu, że wszystkim nienawróconym w tym życiu grożą wieczne męki, pomijając naukę Biblii o tym, że:

• w obecnym czasie Ewangelia ma być głoszona jedynie na świadectwo; nie po to, by nawrócić wszystkich, lecz wybrać małą garstkę gotowych  zaprzeć samych siebie, wziąć swój krzyż i iść za Panem (Mat. 24:14);
• już Żydzi próbowali wszystkich ludzi nawrócić na judaizm w przekonaniu, że taki jest plan Boga, za co zostali skrytykowani przez Jezusa (Mat. 23:15);
• Jezus ma dwa rodzaje owiec ? te z owczarni obecnego Wieku Ewangelii oraz te z owczarni Wieku Tysiąclecia, które obecnie są pomijane ze względu na brak jakiejkolwiek wiary lub brak dostatecznie silnej wiary (Jana 10:16) i którymi Jezus zajmie się po Swoim powrocie na ziemię, o czym szeroko opowiada w przypowieści o owcach i kozłach z Mat. 25;
• ten pierwszy rodzaj owiec to ?lud dla imienia Boga?, wybierany w tym życiu, w czasie odrzucenia Izraela cielesnego od szczególnej łaski, jaką cieszył się on wcześniej; po wyborze ?ludu dla imienia Boga? Bóg przywraca do łaski cielesny Izrael, by ostatecznie zaoferować korzyści ze śmierci Jezusa wszystkim pozostałym ludziom ? wszystkim pominiętym w czasie wybierania pierwszych owiec (Dz. 15:14-17);
• w tym życiu, w Wieku Ewangelii, pociąga Bóg, a w Wieku Tysiąclecia będzie pociągał Jezus (Jana 6:44; 12:32).

Wróćmy zatem do Jana 3:19. Jaki sąd Jezus miał na myśli? Wieczne potępienie tych, którzy Go w tym życiu nie przyjęli?
Jeśli tak, to do wszystkich argumentów przytoczonych powyżej dołączmy jeszcze słowa Pawła z Dz. 24:15.
I jeszcze Jezusa z Jana 3:25-28 (zauważ dwie różne godziny w.25 oraz tylko jedną w.28).

Jaki zatem sąd miał na myśli Jezus w Jana 3:19?

1. utratę możliwości wejścia na drogę zbawienia w tym życiu i znalezienia się w najwyższych klasach ludu Bożego (por. Mat. 8:12, wypowiedziane po okazaniu wiary przez setnika, której trudno by szukać w Izraelu; Łuk.13:28-29);
2. odpowiedzialność w Królestwie proporcjonalnie do świadomości (Mat. 11:20-24; 12:36; Kaz. 12:13-14), według zasady, że im ktoś bardziej jest obecnie świadomy popełnianego zła, tym trudniejsza będzie jego droga powrotu do doskonałości = tym więcej uderzeń laski żelaznej trzyma w Królestwie, by podnieść się z tego upadku (Obj. 19:15).

Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, tom 17

(cała książka jest dostępna tutaj)

ROZDZIAŁ VI

CZY JEST NADZIEJA DLA KOGOKOLWIEK
Z NIE ZBAWIONYCH ZMARŁYCH?

Czy ktokolwiek może być zbawiony przez ignorancję – Boska obietnica gwarancją nadziei – Ofiara okupu Jezusa za wszystkich – Przyczyny zwlekania z korzyściami okupu – Grzechy przebaczane w przyszłym świecie – Boski charakter podstawą nadziei – Wybrani po to, by błogosławić nie wybranych – Dwojakie doświadczenia nie wybranych – Fakty potwierdzają nasze twierdzenie – Urzędowe imiona Chrystusa – Pełna sposobność dla wszystkich – Stopniowe usuwanie klątwy – Czy wszyscy (1 Tym. 2:6) oznacza każdego? – Uniwersalne odkupienie czy zbawienie? – Analiza Obj. 20:4,5 – Czy niesprawiedliwi zmartwychwstaną? – Czy powstaną te same ciała? – Inne dowody

W NASZYM badaniu głównych celów powrotu naszego Pana i Tysiąclecia, pragniemy teraz podać szczegóły na temat szóstego celu wspomnianego w rozdziale I, tzn. błogosławienia całej rodziny ludzkiej – żyjących i zmarłych – sposobnością uzyskania restytucji. Omawiając ten temat, nie omawiamy kwestii drugiej szansy. Biblia nie uczy o drugiej szansie dla kogokolwiek z rasy Adama. Uczy ona tylko o jednej szansie dla każdego z nich – nie więcej i nie mniej. Niektórzy (stosunkowo niewielu) otrzymują tę jedyną szansę zbawienia w tym życiu: muszą albo zwyciężyć, albo przepadają na zawsze – nie będą mieli kolejnej szansy, gdyż skorzystali już ze swego udziału w zasłudze Chrystusa, a ponieważ Chrystus więcej nie umiera, nie ma już żadnej ofiary na odpuszczenie ich grzechów (Żyd. 10:26). A zatem w pytaniu będącym tematem tego artykułu, nie chodzi nam o to, czy jest jakaś nadzieja dla takich osób. Dla nich nie ma już żadnej nadziei. Ale co z tymi, którzy w tym życiu nie otrzymali korzyści z zasługi Chrystusa? Czy śmierć Chrystusa nie oznacza dla nich żadnego błogosławieństwa? Niewątpliwie wielu jest takich, którzy umarli nie usłyszawszy w tym życiu o Chrystusie, nie dostąpiwszy odpuszczenia grzechów przez Jego śmierć. Do takich możemy zaliczyć pogan, mahometan, żydów nie będących chrześcijanami, umierające niemowlęta, chorych umysłowo, tych którzy umarli, zanim Jezus złożył za nich życie, i tych, którzy byli całkowicie zaślepieni (2 Kor. 4:4) przez przeciwnika, zwiedzeni przez sekciarstwo, i dlatego nie mogli zrozumieć Boskiego Słowa, bez zrozumienia którego nie można być zbawionym (Rzym. 10:13,14). Czy tacy są beznadziejnie straceni na zawsze, czy może Biblia daje im jakąś nadzieję? Niektórzy zapytają: czy nie jest możliwe, by byli zbawieni przez swą niewiedzę?

Uważamy, że nie, bowiem w niewiedzy nie ma żadnej mocy ani niczego dobrego, by mogła ona kogokolwiek zbawić. Pismo Święte wskazuje, że ignorancja nie jest podstawą zbawienia, lecz oddalenia się od Boga i zatracenia (Efez. 4:18; Oz. 4:6; Rzym. 2:12). Pismo Święte dowodzi ponadto, że poznanie jest nieodzowne do wiary w Chrystusa i do zbawienia (Rzym. 10:14-17; Dz.Ap. 4:12). Wskazuje na to także fakt, że dostąpienie zbawienia zakłada osobiste działanie umysłu, uczuć, woli, co należy do sfery charakteru, gdyż wymaga z naszej strony pokuty, wiary i poświęcenia. To dlatego polecono Kościołowi nauczać, tj. przekazywać wiedzę drugim, aby nauczani mogli dowiedzieć się, jak uzyskać zbawienie (Mat. 28:18-20; 2 Piotra 1:2,3; 2:20,21).

Teoria, że poganie i inni ludzie są zbawieni przez swą ignorancję jest oczywistym absurdem. Skoro są zbawieni przez ignorancję, po co zatem wysyłać do nich misjonarzy i uczyć ich jak uzyskać zbawienie? Według tej teorii nauczanie ich o zbawieniu sprawi, że większość z nich – ci, którzy nie uwierzą – zginie; bez nauczania, byliby zbawieni przez swą ignorancję. Tak więc nauczanie wszystkich pokoleń w okresie Wieku Ewangelii byłoby powodem zatracenia dla większości, która usłyszała to poselstwo. Jeśli ktoś powie, że musimy im głosić, ponieważ tak nam każe Bóg, zgodzimy się z tym. Lecz robimy to oczywiście po to, by w ten sposób mogli oni zdobyć to, czego nigdy nie zdobyliby przez niewiedzę – zbawienie. Teoria ta zakłada, że Bóg unieważnia swe własne zamiary – pragnienie błogosławienia wszystkich. Czy mamy uwierzyć, że Bogu, który chce, by ludzie uzyskali życie (Ezech. 18:32) brakuje zdrowego rozsądku i praktyczności, że wprowadza obowiązek nauczania Słowa Bożego jako środka zbawienia ludzi –Słowa, przez które zbawianych jest obecnie stosunkowo niewielu, skoro pozostawienie ich w nieświadomości zbawiłoby wszystkich? Po co w ogóle ustanawiać obowiązek nauczania i głoszenia, skoro nieświadomość zbawi wszystkich? Pogląd, że nie zbawieni zmarli są zbawiani przez ignorancję, jest oczywiście niebiblijny, nielogiczny i niezgodny z prawdą. Z wielu powodów wierzymy, że Biblia daje takim nadzieję – nie drugą szansę, lecz ich pierwszą szansę, gdyż w tym życiu nie mieli żadnej; nie ma bowiem możliwości zbawienia bez zbawiennego poznania Chrystusa (Dz.Ap. 4:12), czego tacy oczywiście nie dostąpili. Omówimy teraz niektóre z ważniejszych powodów uzasadniających istnienie biblijnej nadziei dla nie zbawionych zmarłych, którzy nie mieli takiej szansy w tym życiu.

BOSKA OBIETNICA GWARANCJĄ NADZIEI

(1) Jako dowód, że jest taka sposobność dla tych, którzy bez niej zmarli, przedstawiamy Boską obietnicę (potwierdzoną przysięgą). Ta obietnica została najpierw uczyniona Abrahamowi w wielkim Przymierzu Abrahamowym: „i będą błogosławione w tobie wszystkie narody ziemi” (1 Moj. 12:3; 18:18). Św. Paweł nazywa tę obietnicę Ewangelią (Gal. 3:8). Oczywiste jest, że nie wszystkie rodziny i narody ziemi są błogosławione w tym życiu. A zatem ci, którzy nie dostąpili błogosławieństwa Ewangelii w obecnym życiu, muszą być błogosławieni potem, gdyż w przeciwnym razie Ewangelia zawarta w Przymierzu Abrahamowym okazałaby się nieprawdziwa. Później do tej pierwotnej obietnicy Bóg dodał oświadczenie, wiążąc je przysięgą, że w nasieniu Abrahama będą błogosławione wszystkie narody ziemi (1 Moj. 22:16-18). Kto jest tym Nasieniem Abrahamowym mającym błogosławić wszystkie rodziny, rodzaje i narody ziemi? Z Boskiego natchnienia święty Paweł zapewnia nas, że Nasienie to składa się z Jezusa i wszystkich tych, którzy w tym życiu wiernie Go naśladują (Gal. 3:16,29). A więc obietnica potwierdzona przysięgą głosi, że kiedyś przez Jezusa i Jego wiernych naśladowców błogosławione będą wszystkie rodziny, rodzaje i narody ziemi. Ponieważ jedynymi błogosławionymi jak dotąd są ci, którzy stali się naśladowcami Chrystusa (część z nich straciła jednak wszystko przez popełnienie grzechu na śmierć), inni, którzy zmarli bez tego błogosławieństwa, muszą otrzymać je z rąk Jezusa i Jego naśladowców po tym życiu: w zmartwychwstaniu. Jest zatem nadzieja dla tych nie zbawionych zmarłych, którzy w tym życiu nie otrzymali błogosławieństw zapewnionych przysięgą.

Wiele fragmentów Pisma Świętego rozwija tę obietnicę dowodząc, że dla tych, którzy zmarli bez takiej sposobności, możliwość zdobycia zbawienia jeszcze nadejdzie. I tak: Iz. 60:14,15 zapewnia nas, że wszyscy ci, których szatan zaślepił tak, że nienawidzili i prześladowali prawdziwy lud Boży (Syjon), uznają go w czasie Tysiąclecia i będą przez niego wielce błogosławieni i pocieszeni. Także Iz. 29:18,24 zapewnia nas, że ci, których oczy i uszy zrozumienia szatan zamknął w tym życiu, w Tysiącleciu zrozumieją Słowo Boże, przez co otrzymają możliwość zbawienia. Iz. 35:5,6 mówi o tym samym; werset 10 powiada natomiast, że powrócą (z grobu) i przyjdą do Syjonu (Chrystusa i Kościoła, dawców błogosławieństw jako Nasienia) i doznają licznych łask. Łuk. 2:10 zapewnia, że radosna nowina –Ewangelia – będzie wszystkiemu ludowi; wiemy jednak, że jak dotąd nie wszyscy usłyszeli o tej wielkiej radosnej nowinie; w istocie znaczna większość umarła bez tej radości, a więc musi otrzymać ją po tym życiu. 1 Tym. 2:4 zapewnia nas, że Bóg jest zdecydowany zbawić wszystkich (spod wyroku Adamowego) i doprowadzić do poznania prawdy, co oczywiście oznacza, że ci, którzy zakończyli to życie bez uwolnienia spod wyroku Adamowego, pewnego dnia zostaną spod niego wyzwoleni; że ci, którzy odeszli bez znajomości prawdy, pewnego dnia ją otrzymają. A zatem danie przez Boga owej wielkiej obietnicy – potwierdzonej przysięgą – którą rozwinął przy pomocy wielu innych obietnic, dowodzi, że jest nadzieja dla tych nie zbawionych zmarłych, którzy nie mieli możliwości zbawienia w tym życiu. Ta potwierdzona przysięgą obietnica jest największym biblijnym dowodem nadziei dla nie zbawionych zmarłych.

OFIARA OKUPU JEZUSA ZA WSZYSTKICH

(2) Drugim powodem nadziei dla nie zbawionych zmarłych jest okupowa ofiara Jezusa złożona za każdego człowieka. To, że Jezus umarł za grzechy całej rodziny ludzkiej w sposób oczywisty wynika z następujących wersetów: Jana 1:29, 36; 3:14-17; 11:51,52; Rzym. 5:18,19; 1 Kor. 15:3; 2 Kor. 5:14, 15, 19; Gal. 4:5; Kol. 1:20; 1 Tym. 2:6; Żyd. 2:9; 1 Jana 2:2. Biblia mówi o Jego śmierci jako o daniu Samego Siebie na okup za wszystkich ludzi (Mat. 20:28; 1 Tym. 2:6). Słowo okup jest tłumaczeniem greckiego słowa antilutron, które składa się z dwóch członów: lutron – cena i anti – zamiast, w zastępstwie. Znaczy ono: cena zamiast, czyli równoważna cena. Mamy tu obraz transakcji handlowej, w której Bóg jest wierzycielem, Adam i rodzaj ludzki w jego biodrach dłużnikiem, a Jezus nabywcą. Wierzyciel żąda zapłaty całego długu, nie mniej i nie więcej. Długiem jest całe człowieczeństwo doskonałego człowieka Adama. Cena potrzebna do odkupienia dłużnika musi być dokładną równowartością. Jezus stał się człowiekiem i złożył tę dokładnie równoważną cenę przez Swoją śmierć, gdy oddał Swoje całe doskonałe człowieczeństwo jako rekompensatę za dług Adama. Ponieważ całe doskonałe człowieczeństwo Adama obejmowało prawo do życia oraz wszystkie doskonałe ludzkie prawa życiowe, które gdy zgrzeszył musiały być oddane w śmierci jako spłata jego długu, Jezus jako równoważna cena musiał złożyć Swoje ludzkie życie i wszystkie doskonałe ludzkie prawa życiowe. Obaj byli doskonałymi ludźmi posiadającymi takie same prawa, a życie i prawa życiowe Jezusa są równoważną ceną za te, które miał Adam. Jako okup są więc zupełną równowartością dla wierzyciela długu Adama. Drogą dziedziczenia dług ten przeszedł na cały rodzaj ludzki będący w czasie popełnienia grzechu w jego biodrach. Okup oznacza zatem, że w zamierzonym przez Boga czasie (1 Tym. 2:5,6) nastąpi całkowite uwolnienie całego rodzaju ludzkiego spod wyroku Adamowego. Teraz ta równoważna cena przez przypisanie znosi grzechy naśladowców Jezusa (Żyd. 9:23; 10:14; 1 Jana 4:10) i w ten sposób daje im możliwość uzyskania życia wiecznego. Już wkrótce zastosowanie okupu jako daru zniesie grzechy całego świata (1 Jana 2:2). Dlatego świat, wówczas już wolny od wyroku Adamowego, otrzyma szansę zbawienia od wszystkich skutków tego wyroku. Jeśli bowiem słuszne i sprawiedliwe było, by przez utratę życia i praw życiowych Adama ludzkość stała się dziedzicem jego upadku, słusznym jest także, by przez dostarczenie równoważnej ceny za dług Adama została uwolniona spod tego wyroku i każdego śladu upadku. Tak więc okup każdemu gwarantuje sposobność zbawienia. Ci, którzy nie mieli tej możliwości w tym życiu, otrzymają ją w życiu przyszłym. Widzimy więc, że jest nadzieja dla nie zbawionych zmarłych, którzy nie mieli takiej sposobności w tym życiu.

W taki właśnie sposób przedstawia tę sprawę Pismo Święte. U Jana 12:32 nasz Pan Jezus oznajmia: „A ja jeśli będę podwyższony od ziemi, pociągnę wszystkich do siebie”. Jego śmierć to Jego okup, Jego ofiara, która dobiegła końca w chwili podniesienia Go na krzyżu. Jezus powiedział, że w wyniku tego wszyscy ludzie zostaną pociągnięci do Niego, tj. przez wyzwolenie ich od wyroku śmierci i skierowanie do Niego. Lecz ogromna większość nie została uwolniona ani skierowana do Niego w tym życiu. Stanie się to ich udziałem w życiu następnym. W Rzym. 5:12-19 święty Paweł stwierdza to samo. W wersetach 12-14 pokazuje on, jak grzech Adama sprowadził wyrok śmierci (nie karę wiecznych mąk) na całą rodzinę ludzką. Następnie, przez porównania i kontrasty wykazuje grzech Adama oraz jego rezultat dla całej ludzkości i przeciwstawia go sprawiedliwości Jezusa aż do śmierci i jej skutkom dla rodzaju ludzkiego. Jak ten pierwszy sprowadził na wszystkich grzech, gniew i śmierć, tak ten drugi niesie wszystkim sprawiedliwość i wyswobodzenie od gniewu i śmierci, by po spełnieniu odpowiednich warunków wszyscy mogli uzyskać przez Chrystusa prawo do życia, „usprawiedliwienie żywota”. Jesteśmy świadkami faktu, że „dar ku usprawiedliwieniu żywota” w tym życiu staje się udziałem tylko nielicznych; a więc jego przyjście do wszystkich musi należeć do przyszłości. Zauważmy drugie użycie (wtrąconego) słowa „przyszedł” w wersecie 18, które powinno brzmieć „przyjdzie”. Dowodzą tego dwa fakty: (a) fakt, że „dar”, którym według wersetu 16 jest odpuszczenie grzechów, nie stał się w tym życiu udziałem wszystkich ludzi i dlatego musi odnosić się do przyszłych wydarzeń; (b) fakt, że w wersecie 19 podaje przyczynę i wyjaśnienie oświadczenia „na wszystkich ludzi przyjdzie dar ku usprawiedliwieniu żywota” używając czasu przyszłego „stanie się sprawiedliwymi” (w Biblii Gdańskiej obydwa słowa podano w czasie przeszłym, choć inne polskie przekłady używają czasu przyszłego – przypis tł.) – z punktu widzenia grzechu Adamowego. W ten sposób Rzym. 5:12-19 bardzo wyraźnie dowodzi, że okup gwarantuje szansę życia każdemu synowi i córce Adama i dlatego dowodzi, że ci, którzy nie otrzymali tej sposobności w tym życiu, otrzymają ją w życiu przyszłym.

1 Tym 2:4-6 to kolejny stosowny fragment. W wersecie 4 uczynione są dwie chwalebne obietnice jako wyraz Boskiej dobrej woli: (1) że wszyscy ludzie będą zbawieni, nie na wieczność, lecz od wyroku Adamowego; oraz (2) że wszyscy ludzie przyjdą do dokładnej znajomości prawdy. W wersetach 5 i 6 podane są trzy powody tych błogosławieństw: (1) jedność Boga, co oznacza, iż posiada On mądrość, moc, sprawiedliwość i miłość niezbędne do zrealizowania tych dwóch błogosławieństw; (2) ofiara okupu i związany z nią urząd Chrystusa Jezusa jako Pośrednika wszystkich ludzi; (c) właściwe okresy Boskiego planu, gdy błogosławieństwa okupu będą głoszone ku zbawieniu – teraz Kościoła jako naśladowców Jezusa, a w Tysiącleciu całego świata. Tak więc fragment ten wskazuje między innymi na okup jako źródło szansy dla wszystkich.

PRZYCZYNY ZWLEKANIA Z KORZYŚCIAMI OKUPU

Wielu szczerym, myślącym badaczom może nasunąć się pytanie: jeśli Chrystus umarł za cały rodzaj ludzki, dlaczego korzyści płynące z Jego śmierci są tak długo odkładane i nie stają się udziałem ludzkości? Dlaczego nie dosięgły wszystkich w chwili Jego śmierci i zmartwychwstania, a najpóźniej w dniu Zielonych Świąt?

Tak naprawdę, w jednym pytaniu postawiliśmy dwa, na które odpowiemy w kolejności ich znaczenia, rozpoczynając od drugiego z nich. Korzyści ze śmierci Chrystusa nie mogły spłynąć na wszystkich w chwili Jego śmierci i zmartwychwstania, ponieważ dla nikogo zasługa Jego śmierci nie została jeszcze przeznaczona. Stało się to dopiero po Jego wniebowstąpieniu, w dniu Zielonych Świąt. Chociaż na Kalwarii nasz Pan zakończył składanie za nas Swoich ludzkich praw i ludzkiego prawa do życia – Swojej zasługi, to jednak przez ten fakt Pan ich nie przypisał; w ten sposób uczynił możliwym takie przypisanie, które miało być później dokonane. Innymi słowy, na Kalwarii Sprawiedliwość nie została jeszcze zaspokojona, gdyż wówczas zostało Mu zabrane tylko prawo do życia z odpowiednimi prawami życiowymi, tak że nie mógł już ich używać dla Siebie; w ten sposób stało się możliwym użycie ich dla innych. Także przez Swoje zmartwychwstanie Jezus nie przypisał nam tego prawa ani praw życiowych, bowiem z punktu widzenia Boskiej sprawiedliwości zmartwychwstanie Jezusa nie było jej zadośćuczynieniem, lecz dowodem, że wiernie wypełnił wolę Ojca aż do śmierci i że Jego sprawiedliwość może być użyta do pojednania, którego w zasadzie jeszcze nie uczynił. Innymi słowy, przez Swoją śmierć dostarczył On ceny okupu potrzebnej do kupienia świata, a Jego zmartwychwstanie stało się potwierdzeniem tego faktu, lecz żadnym z tych czynów w istocie nie kupił świata. Przez te dwie rzeczy Chrystus znalazł się w sytuacji człowieka, który uzyskał pieniądze potrzebne na kupienie pewnej rzeczy, której jeszcze nie kupił, chociaż był całkowicie zdecydowany to zrobić. Co musi uczynić człowiek, który ma pieniądze na kupno domu przeznaczonego na sprzedaż, ażeby go zdobyć dla siebie? Musi za niego zapłacić, uzyskać odpowiednie dokumenty i dopiero wtedy staje się nabywcą i właścicielem danej posiadłości. Gdy to uczyni, posiadłość staje się jego własnością. Podobnie i Chrystus: po dostarczeniu przez Swoją śmierć odpowiedniej sumy i po zapewnieniu przez zmartwychwstanie, że suma ta jest wystarczająca do odkupienia rasy ludzkiej, musiał jej użyć do wykupienia własności. Po wniebowstąpieniu uczynił to tylko za Kościół, nie za świat, tak jak czytamy u Żyd. 9:24 (por. 1 Jana 2:2): „Chrystus (…) wszedł (…) do samego nieba, aby się teraz okazywał przed oblicznością Bożą za nami”. Znaczy to, że Chrystus jako Orędownik Kościoła wobec sprawiedliwości przybył z ceną, którą spłacił dług Kościoła – tych winowajców, w których imieniu On oręduje przed Boską sprawiedliwością. To właśnie dlatego Duch Święty nie mógł być dany, dopóki nie pojawił się On przed obliczem Boga w dniu Pięćdziesiątnicy. Święty Paweł u Żyd. 9:24 w ten sposób opisuje tę sprawę z punktu widzenia typu i antytypu: tak jak Aaron musiał najpierw złożyć ofiarę na dziedzińcu przybytku, by uzyskać krew do pokropienia ubłagalni w celu pojednania, a następnie dokonywał tego pojednania przez pokropienie (3 Moj. 16:11-17) w świątnicy najświętszej, tak i Chrystus przez Swą śmierć w usprawiedliwionym stanie (antytypicznego dziedzińca) musiał udostępnić Swoją zasługę w celu pojednania, a następnie, w dniu Zielonych Świąt, rzeczywiście dokonał pojednania w niebie (antytypicznej Świątnicy Najświętszej), lecz tylko za Kościół. Dlatego błogosławieństwa płynące z Jego śmierci mogły dosięgnąć kogokolwiek dopiero w dniu zesłania Ducha Świętego, pięćdziesiąt dni po zmartwychwstaniu. W ten sposób odpowiedzieliśmy na część pierwszego pytania.

Teraz odpowiemy na pozostałe aspekty pierwszego pytania i na całe drugie pytanie: Dlaczego korzyści ze śmierci Chrystusa są tak odwlekane dla całego rodzaju ludzkiego? Dlaczego nie dosięgły wszystkich w dniu zesłania Ducha Świętego? Jest niewątpliwie prawdą, że ogromna większość ludzi umiera nie tylko nie skorzystawszy ze śmierci Chrystusa, ale nawet nie mając ku temu żadnej sposobności, gdyż nigdy o takich korzyściach nie słyszała. Jest także prawdą, że stosunkowo niewielu otrzymało dotychczas te korzyści. Fakty te budzą w szczerym, myślącym umyśle badacza pytania, które obecnie rozważamy. Podajemy kilka powodów tej długiej zwłoki w zastosowaniu zasługi Chrystusa za cały świat: (1) Głównym powodem jest to, że Bóg dla mądrych i wzniosłych celów nie chciał, aby w Wieku Ewangelii korzyści te stały się udziałem każdego człowieka, lecz by raczej były ograniczone do klasy wiary – wybrańców, gdyż oni są jedynymi, którzy mogli być zbawieni w trudnych warunkach wieku wiary. Jedynie ich stać było na niezbędną wiarę wymaganą w warunkach tego wieku. Dlatego Bóg w Swym miłosierdziu pozostawia innych w niedowiarstwie, dopóki nie skompletuje klasy wybrańców, potrzebujących ćwiczenia wiary w obecnych warunkach w celu odpowiedniego przygotowania ich do funkcji błogosławienia nie wybranych sprzyjającymi sposobnościami zdobycia zbawienia w restytucji Wieku Tysiąclecia (Rzym. 11:30-32). (2) Gdyby korzyści ze śmierci Chrystusa zostały w wieku wiary zastosowane wobec klasy niewiary, wszyscy oni byliby na wieki straceni, gdyż brakuje im wiary niezbędnej do zwycięstwa w trudnych warunkach tego wieku (2 Tes. 3:2; Żyd. 11:6). (3) Jehowa łaskawie dozwala klasie niewiary przechodzić obecnie doświadczenie ze złem, które w porównaniu z doświadczeniem z dobrem, jakie zaplanował On dla tej klasy w następnym wieku, lepiej niż cokolwiek innego sprawią, że znienawidzi i porzuci ona grzech, a umiłuje i wybierze sprawiedliwość, ponieważ doświadczenie jest najlepszym nauczycielem dla takich charakterów, jakie posiada klasa niewiary. (4) Prawie 2000 lat, jakie upłynęły od Kalwarii, potrzebne były do narodzenia się dostatecznej liczby ludzi, by zapełnili oni ziemię w Tysiącleciu. (5) Jehowa przeznaczył Wiek Tysiąclecia na zapewnienie odpowiedniego czasu i warunków dla jak najskuteczniejszego rozszerzenia korzyści ze śmierci Chrystusa na cały nie wybrany świat. Warunki te nie będą wymagały wiary, teraz wymaganej od wybrańców. To dlatego podczas Wieku Ewangelii Chrystus przypisuje Swoją zasługę tylko wybranym (Żyd. 9:24; 10:4), a zastosowanie tej zasługi za świat pozostawia na Wiek Tysiąclecia, tak jak Aaron pierwszego pojednania dokonywał tylko za Kapłanów i Lewitów, a następnie czynił drugie pojednanie – za lud (3 Moj. 16:6,11,14,9,15,17; Żyd. 7:27).

GRZECHY PRZEBACZANE W PRZYSZŁYM ŚWIECIE

(3) Pismo Święte w inny jeszcze sposób dowodzi, że wszyscy, którzy w tym życiu nie mieli szansy zbawienia, otrzymają ją w życiu przyszłym. Jezus mówi, że wszystkie grzechy, z wyjątkiem grzechu przeciwko Duchowi Świętemu (wszystkie inne grzechy są grzechami Adamowymi) będą odpuszczone synom ludzkim. Mar. 3:28,29 powiada: „Wszystkie grzechy synom ludzkim będą odpuszczone, i bluźnierstwa, którymi by bluźnili; ale kto bluźni przeciwko Duchowi Świętemu, nie ma odpuszczenia na wieki”. Fragment ten bardzo wyraźnie uczy, że każdy grzech, oprócz grzechu przeciwko Duchowi Świętemu, będzie odpuszczony rodzinie ludzkiej. Doświadczenie wskazuje przy tym, że ogromna większość rodziny ludzkiej nie grzeszy przeciwko Duchowi Świętemu (świadomie przeciwko pełnemu światłu), a mimo to umiera bez odpuszczenia grzechów. A więc grzechy takich osób będą odpuszczone w życiu przyszłym. Jest zatem nadzieja dla nie zbawionych zmarłych. W równoległym wersecie u Mat. 12:31,32 Jezus dowodzi, że są dwa okresy odpuszczania grzechów: (1) w tym wieku i (2) w wieku przyszłym, lecz w żadnym z nich nie będzie odpuszczony grzech przeciwko Duchowi Świętemu. Fragment ten wskazuje więc, że grzechy nie będące grzechami przeciwko Duchowi Świętemu, które nie zostały odpuszczone w tym wieku, będą odpuszczone w przyszłym: „Wszelki grzech i bluźnierstwo ludziom odpuszczone będzie; ale bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu nie będzie odpuszczone ludziom. I ktokolwiek rzekłby słowo przeciwko Synowi człowieczemu, będzie mu odpuszczone; ale kto by mówił przeciwko Duchowi Świętemu, nie będzie mu odpuszczone ani w tym wieku, ani w przyszłym”.

BOSKI CHARAKTER PODSTAWĄ NADZIEI

(4) Charakter Boga oraz fakt, że większość nie zbawionych ludzi umiera z charakterami reformowalnymi w warunkach łatwiejszych niż obecne, dowodzi, że w życiu przyszłym, w dogodniejszych okolicznościach Tysiąclecia, tym, których charaktery będą mogły być zreformowane, będzie dana taka szansa. Doświadczenie i Pismo Święte uczą, że tylko ci są zdolni do rozwinięcia w obecnych złych warunkach charakterów nadających się do życia wiecznego, którzy potrafią ufać Bogu nawet wtedy, gdy nie mogą Go zrozumieć (Żyd. 11:6; Gal. 3:9). Doświadczenie i Pismo Święte uczą, że klasa niewiary, niezdolna do wykazania takiej wiary, nie może w obecnych złych warunkach rozwinąć charakteru odpowiedniego do wiecznego życia, ponieważ szatan ją zaślepia i zwodzi przez ignorancję i słabości (2 Kor. 4:4); dlatego Bóg pozostawia ją w stanie niewiary, by później, w łatwiejszych warunkach, okazać miłosierdzie, przez które będzie mogła się zreformować (Rzym. 11:30-32). Widzimy zatem, że niektórzy opuszczają to życie z charakterami, które będą mogły być naprawione, jeśli otrzymają taką możliwość w dogodniejszych warunkach reformy, a takimi – jak zapewnia nas Biblia – będą warunki Tysiąclecia. Śmierć, tak jak i naturalny sen, nie decyduje ani o dobrym, ani o złym charakterze. W śmierci nie ma zatem nic, co mogłoby powstrzymać pragnienie Wszechmocnego, by udzielić ludziom pomocy w naprawianiu się, a jedyną rzeczą, jaka może powstrzymać Go od tego, jest niechęć świadomie złych do naprawiania siebie.

Biblia pokazuje nam, że radością dla Boga jest używanie Jego mądrości, mocy, sprawiedliwości i miłości (głównych przymiotów Jego charakteru) do pomagania ludziom w reformowaniu się (Obj. 15:3,4). Przymioty te skłoniły Go do posłania Swego Syna na okup za wszystkich. Oddanie Swego Syna na śmierć za wszystkich było największą ofiarą, jakiej mógł dokonać, by zbawić człowieka. A jeśli Jego wszechpotężna mądrość, moc, sprawiedliwość i miłość przejawiły się w oddaniu Syna na śmierć, w celu błogosławienia całej ludzkości, w daniu możliwości wyleczenia z przekleństwa i zdobycia wiecznego życia, to czy Jego mądrość, moc, sprawiedliwość i miłość nie uczyni rzeczy o wiele łatwiejszych, takich jak stworzenie warunków sprzyjających reformowaniu się ludzkości, nawet najsłabszych z rasy ludzkiej, dla których uczynił rzecz najtrudniejszą: dał Swego Syna na śmierć za nich (Rzym. 8:32)? Zaprawdę Jego święty charakter, który okazał się dostatecznie silny, by uczynić rzecz najtrudniejszą, z pewnością uczyni rzeczy łatwiejsze, tzn. da szansę uleczenia się klasie niewiary w warunkach, w których mogłaby się zreformować, ponieważ nie może zreformować się teraz. Oznacza to, że tym, którym Bóg nie zapewnił pomocy w reformowaniu się w tym życiu, udzieli jej później.

WYBRANI PO TO, BY BŁOGOSŁAWIĆ NIE WYBRANYCH

(5) Biblia podaje piąty fakt dowodzący istnienia dogodnej sposobności dla nie zbawionych zmarłych, którym w tym życiu nie dano możliwości uzyskania zbawienia: Boskim celem wyboru Kościoła spomiędzy rodzaju ludzkiego jest to, by w życiu przyszłym użyć tego wybranego Kościoła jako Pośrednika w błogosławieniu możliwościami zbawienia wszystkich nie wybranych, tzn. tych, którzy zostali pominięci w obecnym życiu, w którym liczą się tylko wybrańcy – klasa wiary. Biblia uczy, że rodzina ludzka składa się z dwóch klas: (1) klasy wiary (Gal. 3:7-9; 2 Kor. 5:7) i (2) klasy niewiary (2 Tes. 3:2; Rzym. 11:30-32). Wiedząc, że w warunkach, w których do zwycięstwa potrzebna jest silna wiara, zbawienie będzie mogła uzyskać tylko klasa wiary, Bóg postanowił dać taką szansę tylko tej jednej klasie.

Takie postępowanie jest mądre, słuszne i miłosierne, w interesie wszystkich. Innymi słowy, kochające serce Boga gorąco pragnie pomóc wszystkim upadłym stworzeniom, i dlatego Bóg ułożył Swój plan w sposób najkorzystniejszy dla wszystkich zainteresowanych. Gdyby postawił klasę niewiary na próbie do życia w teraźniejszych warunkach, w których dla nikogo z nich nie byłoby możliwości zbawienia, ponieważ warunki te wymagają wiary, której ona nie posiada, postąpiłby wbrew Swej mądrości, sprawiedliwości i miłości, czego On nigdy nie uczyni. Bóg jest dobry i o wiele bardziej podobne do Niego jest odłożenie próby klasy niewiary, aż nastaną warunki, w których będzie ona mogła zwyciężyć, a postawienie obecnie na próbie tylko tych, którzy w warunkach wymagających postępowania wiarą, są w stanie wykazać się tą niezbędną cechą i zwyciężyć! Jakże bliższe Bogu jest wybranie właśnie klasy wiary w celu przygotowania jej do pomagania klasie niewiary w reformowaniu się, gdy nastanie jej próba! A ponieważ klasa wiary jest wierna w trudniejszych warunkach, udziela On jej oczywiście większej nagrody. Tak właśnie przedstawia tę sprawę Pismo Święte. Św. Jakub uczy (Dz.Ap. 15:14-17), że podczas Wieku Ewangelii Bóg nawiedza narody, by „wziąć”, wybrać z nich lud dla Swego imienia – wybrańców. Wskazuje on także, iż gdy to zostanie dokonane, Pan powróci i założy Królestwo w tym celu, by pozostali (Webster definiuje słowo pozostali jako oznaczające to, co zostaje po zabraniu pewnej części) ludzie mogli szukać Pana, tzn. zbawienia. Wybrańcy są tą wybraną częścią, a nie wybrani są pozostałymi z ludzi, tymi, którzy pozostali, gdy spośród nich zabrano wybranych. Widzimy zatem, że najpierw, w tym wieku, Bóg zajmuje się wybranymi w celu ich zbawienia, a potem, w wieku przyszłym, zajmie się nie wybranymi w celu ich zbawienia.

W Rzym. 9,10 i 11 św. Paweł dowodzi, iż z powodu niewiary Izrael jako naród nie zdobył miejsca wśród wybranych i że Bóg gromadzi klasę wiary zarówno spośród żydów, jak i pogan, czyniąc ich wybrańcami. W rozdziale 11 przedstawia pełen miłości Boski plan w tej sprawie. Szczególnie w wersetach 25-33 dowodzi, że Bóg pozwolił Izraelowi potknąć się i błądzić w niewierze, podczas gdy Sam gromadzi w Wieku Ewangelii wybranych ze wszystkich narodów, by użyć ich po Wieku Ewangelii, tj. w czasie Tysiąclecia, dla okazania miłosierdzia klasie niewiary. Werset 25 wskazuje, że muszą pozostać w swym zaślepieniu, aż pełna liczba wybrańców spośród pogan, „zupełność pogan”, osiągnie kres swej próby. Wersety 26 i 27 dowodzą, że wówczas Bóg uleczy ich z zaślepienia, przebaczy im i zawrze z nimi Nowe Przymierze. Wersety 28 i 29 dowodzą, że Bóg pozwolił Izraelowi będącemu w niewierze popaść w nieprzyjaźń z Sobą i Swym wybranym ludem, by dokonać wyboru Wieku Ewangelii; jednak z powodu ich związku z obietnicami udzielonymi ojcom – Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi – Bóg nadal ich miłuje i nie zmieni Swego zamiaru błogosławienia i uczynienia ich błogosławieństwem w Tysiącleciu.

Wersety 30 i 31 pokazują, że chociaż Izrael wskutek niewiary nie miał w Wieku Ewangelii takiego przywileju, jaki dzięki wierze miał Kościół Ewangelii, tzn. nie dostąpił próby zbawienia elekcyjnego, to jednak Kościół Ewangeliczny przechodził tę próbę właśnie w tym celu, aby w Tysiącleciu poddać próbie do życia niewierzącą klasę w Izraelu, tj. klasę, która przez cały Wiek Ewangelii umiera w niewierze. Werset 32 dowodzi, że wszystko to dzieje się w harmonii z pełnym miłości zamierzeniem Boga pozostawienia niewierzącej klasy Izraela w stanie niewiary, pokolenie za pokoleniem, przez cały Wiek Ewangelii. Jakże rozjaśnia to słowa wiekowego Symeona (Łuk. 2:34), który powiedział o dzieciątku Jezus: „Oto ten położony jest na upadek i na powstanie wielu ich w Izraelu”! Klasa niewiary Izraela przez cały wiek potykała się o Jezusa i upadała, umierając w takim stanie; lecz dzięki niech będą Bogu, że ci, którzy upadli, „powstaną”. A ponieważ nie „powstali” w tym życiu, muszą „powstać” w przyszłym, „aby dla miłosierdzia wam okazanego”, miłosierdzia, jakie wybrani okażą im w Tysiącleciu, „i oni miłosierdzia dostąpili. Albowiem zamknął je Bóg wszystkie [pozostawił ich wszystkich bez pomocy] w niedowiarstwo, aby się nad wszystkimi zmiłował. O głębokości bogactwa i mądrości i znajomości Bożej! Jakże są niezbadane sądy jego [dla cielesnego człowieka, lecz rozumiane przez człowieka duchowego (1 Kor. 2:7-16)], i niedoścignione drogi jego!”. Chwalmy naszego Boga za zrozumienie tej chwalebnej tajemnicy! Ukazuje ona bowiem przyszłą sposobność tym, którzy nie mieli jej w obecnym życiu. Także inne fragmenty podają myśli, że wybrani przechodzą obecnie swą próbę, by później próbą do życia błogosławić nie wybranych, np. Rzym. 8:16-23; Gal. 3:8, 13-16,29; Jana 17:20-23; Obj. 22:17. Jakże cudownie czystą, harmonijną i miłą jest właśnie przedstawiona nauka Biblii na temat wybranych i nie wybranych! Zaiste, możemy kochać i czcić Boga, który ułożył tak dobroczynny i praktyczny plan!

DWOJAKIE DOŚWIADCZENIA NIE WYBRANYCH

(6) Biblia uczy o dwojakim doświadczeniu nie wybranych: tych, którym w tym życiu nie dano możliwości uzyskania zbawienia wyborczego. Naucza ona, że w tym życiu będą oni mieli doświadczenie ze złem, w czasie którego, mając doświadczenie za nauczyciela, poznają czym jest grzech i jakie są jego skutki. Uczy ona także, że tym, którzy w tym życiu przechodzą doświadczenie ze złem, w przyszłym życiu będzie udzielone doświadczenie z dobrem, w czasie którego, mając doświadczenie za nauczyciela, poznają czym jest sprawiedliwość i jakie są jej skutki. Ponadto Biblia poucza, że doświadczenie ze złem, które stało się udziałem wszystkich przez grzech ojca Adama, dane jest ludzkości pod panowaniem przekleństwa. Stwierdza ona, że doświadczenie z dobrem, zapewnione wszystkim przez okupową ofiarę Chrystusa złożoną w sprawiedliwości, nastąpi po zdjęciu z rodzaju ludzkiego wyroku Adamowego, tzn. w czasie Tysiąclecia, tysiąca lat władzy Chrystusa na ziemi. Biblia podaje też, że tym dwóm doświadczeniom towarzyszą dokładnie przeciwne warunki. Tak więc Bóg najskuteczniej nauczy ludzkość nienawiści do grzechu przez udzielenie jej wiedzy na podstawie doświadczenia natury i skutków grzechu, i tym pełniej pokaże jego przeciwieństwo – umiłowanie sprawiedliwości, także przez doświadczenie jej natury i skutków.

Doświadczeniu rodziny ludzkiej ze złem towarzyszą następujące niepomyślne rzeczy: grzech, błąd, władza szatana nad sprawami ludzkimi, ziemia pod przekleństwem (z trzęsieniami ziemi, wybuchami wulkanów, przypływami, huraganami, tornadami, powodziami, suszami i skrajnościami klimatycznymi). Rodzaj ludzki znosi ból, choroby, smutek, rozczarowania, straty, trudy, niedostatki, wrogość, nieszczęścia, ciężką pracę, wypadki, fałszywe religie, uciskające rządy, grabieżczą arystokrację, wojny, rewolucje, bezprawie, głód, epidemie, prześladowanie sprawiedliwych, wywyższanie nikczemnych, samolubstwo, okrucieństwo, umieranie i śmierć. Doświadczeniu z dobrem towarzyszyć będą następujące dobre rzeczy, przeciwieństwa obecnych złych rzeczy: sprawiedliwość, prawda, kierowanie przez Chrystusa ludzkimi sprawami, raj na ziemi, zadowolenie, radość, pomyślność, zyski, pociecha, obfitość, przyjaźń, umiarkowany klimat, godziwa praca bez mozołu, wypadków i nieszczęść, prawdziwa religia, opiekuńczy rząd, sprawiedliwa równość, braterstwo, pokój, prawe postępowanie, dobrobyt, dobro ogółu, nagradzanie sprawiedliwych, upominanie czyniących zło, miłość braterska i bezinteresowna, uprzejmość, powrót do zdrowia i życia. Biblia wyraźnie uczy, że nie wybrani przejdą to dwojakie doświadczenie. Gdy to udowodnimy, będzie oczywiste, że w życiu przyszłym istnieje szansa dla wszystkich nie wybranych zmarłych.

Rzym. 8:19-22 jest fragmentem mówiącym o tych dwóch doświadczeniach. Werset 19 wskazuje, iż rodzaj ludzki, stworzenie (to samo słowo jest tak przetłumaczone w wersecie 22 – [ludzkie] stworzenie), będący obecnie pod przekleństwem (w.22), z utęsknieniem wygląda i oczekuje lepszego czasu, w którym synowie Boga – Jezus i Jego wierni naśladowcy, objawią się w chwale Królestwa (Kol. 3:4; Dan. 7:13,14,18,22,27; Rzym. 8:17; Judy 14). Werset 20 dowodzi, że rodzina ludzka, nie z własnej winy, lecz przez grzech Adama, znajduje się pod przekleństwem, „marnością”, lecz nie ma być tak pozostawiona bez nadziei; werset 21 wykazuje bowiem, że ma być uwolniona spod przekleństwa, by mogła uzyskać wolność, jaka stanie się udziałem wszystkich tych, którzy zostaną synami Bożymi; wolność, której Jezus i Kościół udzieli posłusznym w Królestwie. Werset 22 pokazuje następnie, że doświadczenie zła ma być powszechne w rodzinie ludzkiej. W ten sposób wersety 19, 20 i 22 ukazują doświadczenie ze złem, a werset 21 uwolnienie od przekleństwa zła, tzn. doświadczenie ze sprawiedliwością dla wszystkich tych, którzy w całym swym życiu podlegali przekleństwu („marności”), a to w tym celu, by na warunkach posłuszeństwa mogli uzyskać życie. Rzym. 11:30-32 zawiera tę samą myśl. Izrael po doznaniu niedoli Wieku Ewangelii, w którym jako naród był pozbawiony miłosierdzia, łaski Bożej, ma doświadczyć błogosławieństw, a ci, którzy w tym życiu doznawali nieszczęść, otrzymają miłosierdzie, łaskę Bożą przez chwalebne błogosławieństwa, jakich Kościół Ewangeliczny wyniesiony do chwały z Jezusem udzieli im w miłosierdziu.

Psalm 90 traktuje o tym samym. Wersety 1 i 2 przedstawiają Jehowę w Jego wieczności. Pierwsze zdanie wersetu 3 odnosi się do doświadczenia ze złem jako obracania człowieka w proch, natomiast ostatnie zdanie mówi o doświadczeniu dobra jako powracaniu z prochu. Werset 4 dotyczy okresu tysiąca lat (Tysiąclecia) jako czasu powrotu z prochu i rozpoczęcia doświadczenia z dobrem. Wersety 5-10 opisują różne aspekty (w sumie piętnaście) przekleństwa, w czasie trwania którego przebiega doświadczenie ze złem; natomiast werset 11 pyta o moc (znaczenie) doświadczenia ze złem i odpowiada, że ma ono na celu przywrócenie czci dla Boga, co – według wersetu 12 – nastąpi wtedy, gdy jego lekcje zostaną wzięte do serca. Werset 13 jest modlitwą o powrót z doświadczenia ze złem, tzn. o zmianę („zlitujże się”) dotychczasowego doświadczenia ze złem, zaś werset 14 wskazuje, że ci, którzy doznawali smutków (doświadczenia ze złem) „po wszystkie dni” swoje (w.9), a więc aż do śmierci, modlą się, by w następnych dniach, w życiu przyszłym, w czasie doświadczenia z dobrem, mogli być pełni szczęścia i radości. Werset 15 to modlitwa, by podobnie jak we wszystkich dniach pierwszego życia byli trapieni i doznawali złego, tak w drugim życiu byli radośni i w ten sposób spełnili cel, jaki miał Bóg, dozwalając, by zło wypełniło ich pierwsze życie. Werset 16 zawiera modlitwę, by Jezus i Kościół jako słudzy Boży kontynuowali dzieło błogosławienia ludzkości, tzn. udzielali jej doświadczenia z dobrem, oraz by ludzkość, dzieci Jezusa i Kościoła (którzy są drugim Adamem i Ewą), przyniosła chwalę Bogu; natomiast werset 17 jest prośbą o odnowienie Boskiego obrazu (przyjemności Pana) i Jego podobieństwa (rządzenia ziemią, tak jak On rządzi wszechświatem) w tych, którzy we „wszystkich dniach” tego życia doznawali zła i którzy we „wszystkich dniach” przyszłego życia będą doświadczali dobra. Tak więc Psalm ten i inne ustępy Pisma Świętego poprzednio zacytowane, odnoszące się do dwojakiego doświadczenia (jednego ze złem, a drugiego z dobrem) dowodzą, że jest nadzieja dla tych nie zbawionych zmarłych, którzy w tym życiu nie doznali miłosierdzia, łaski Jehowy.

FAKTY POTWIERDZAJĄ NASZE TWIERDZENIE

(7) Siódmym dowodem tego, że Biblia daje nadzieję dla nie zbawionych zmarłych, którzy nie mieli możliwości zbawienia w tym życiu, są fakty, które ona podaje. Uczy bowiem, że ludzie zniszczeni ogniem i siarką w Sodomie, Gomorze i innych miastach tej równiny, a także Żydzi z północnego, dziesięciopokoleniowego królestwa oraz Żydzi z południowego, dwupokoleniowego królestwa wrócą na tę ziemię i znowu będą na niej żyć (Ezech. 16:53), pomimo swej niegodziwości (Ezech. 16:44-52). Mówi ona także, że Żydzi będą żałować za swoje grzechy (Ezech. 16:54, 57-59,61,63); że Bóg zawrze z nimi Nowe Przymierze (Ezech. 16:60,62); i że da mieszkańców Sodomy oraz Samarytan za córki Żydom, co znaczy, że nawrócą ich oni do Pana, bowiem ci, którzy są nawracani przez innych, są w Piśmie Świętym nazywani ich dziećmi (Gal. 4:19; 1 Kor. 4:15; Iz. 60:4). U Ezech. 16:55 dzieło odradzania Sodomy i jej córek (ludzi od niej zależnych), Samarii i jej córek oraz Jerozolimy i jej córek określone jest jako powrót do poprzedniego stanu, restytucja (Dz.Ap. 3:21), powrót do pierwotnego stanu doskonałości, w jakim rodzaj ludzki był w Adamie zanim grzech wszedł na świat, tzn. powrót do Boskiego obrazu i podobieństwa. Nasz Pan Jezus potwierdza tę samą myśl w odniesieniu do ludów podległych Sodomie (Mat. 11:23,24) i daje nadzieję Fenicjanom, mieszkańcom Tyru i Sydonu (Mat. 11:21,22), dowodząc, że są oni mniej winni niż Izraelici. Jak oświadcza Pismo Święte, otrzymają oni taką sposobność, i w Dniu Sądu, gdy Jezus będzie rządził ziemią, łatwiej będzie im niż niewierzącym Żydom z Jego czasów (Łuk. 22:29,30). Skoro oni będą mieli szansę, z pewnością wszyscy pozostali z nie zbawionych zmarłych, którzy w tym życiu byli pozbawieni możliwości zbawienia, także będą ją mieli „w tym dniu”. Tak więc oświadczenia Biblii potwierdzają istnienie nadziei dla wielu z nie zbawionych zmarłych.

URZĘDOWE IMIONA CHRYSTUSA

(8) Jako ósmy dowód tego, że Biblia daje nadzieję tym z nie zbawionych zmarłych, którzy w tym życiu nie mieli możliwości uzyskania zbawienia, podajemy fakt, że Biblia przypisuje Jezusowi i Jego wiernemu Kościołowi urzędowe imiona, które dowodzą istnienia takiej szansy dla tych, wobec których będzie wykonywana urzędowa działalność wynikająca z tych imion. Stwierdzamy, że w swym przyszłym stosunku do ludzkości są oni między innymi nazwani (1) Wybawicielami, (2) Kapłanami, (3) Królami, (4) Prorokiem, czy też Nauczycielem, (5) Rodzicami, (6) Pierwiastkami i (7) Nasieniem Abrahama, które będzie błogosławić całą rodzinę ludzką. Rozważmy w krótkości te biblijne nazwy stosowane do Jezusa i Kościoła – Jego Ciała, w ich przyszłym stosunku do świata, a poznamy w jaki sposób Pan wskazuje przez nie na dzieło zbawienia, jakie będzie dokonane dla tych, którzy zmarli nie otrzymawszy sposobności zbawienia na podstawie wyboru. Weźmy np. imię Wybawiciele, które jest stosowane do nich w Piśmie Świętym: „I wstąpią wybawiciele na górę Syjon, aby sądzili górę Ezawa; a tak będzie królestwo samego Pana” (Abd. 21). Znamy biblijną naukę, że Jakub jest typem na wybranych, a Ezaw – nie wybranych (Rzym. 9:10-13).

Tak jak Bóg bardziej miłował Jakuba niż Ezawa, tak bardziej miłuje wybrańców niż niewybrańców. Tak jak wybrał Jakuba, a odrzucił Ezawa, tak teraz wybiera wybrańców a odrzuca niewybrańców. Chociaż Bóg udziela wybranym głównych błogosławieństw, tak jak Izaak udzielił głównego błogosławieństwa Jakubowi (1 Moj. 27:28,29), to jednak – tak jak później Izaak udzielił Ezawowi mniejszego, choć bogatego błogosławieństwa (1 Moj. 27:36-39) – Bóg udzieli w przyszłym wieku mniejszych, choć bogatych błogosławieństw nie wybranym. Taką właśnie myśl nasuwa Abd. 21. W wersecie tym góra Syjon reprezentuje Królestwo niosące zbawienie, Królestwo Tysiąclecia (Joela 2:32; Abd. 17). Zbawiciele wstępujący na nią to Jezus i Jego Kościół, wybrańcy (Iz. 2:2,3; 60:14,15,18; Rzym. 11:26, 30-32). Jako Zbawiciele sądzić oni będą górę Ezawa, niewybrańców, uwalniając ich od nieprzyjaciół (grzechu, śmierci i grobu), tak jak sędziowie wybawiali Izrael od nieprzyjaciół. Ten chwalebny stan zostanie osiągnięty, gdyż, jak zapewnia nas ten werset, „królestwo będzie samego Pana”. W ten sposób wybrańcy jako Wybawiciele naprawią upadek Adama, przywiodą nie wybranych na ścieżki sprawiedliwości porzucone przez Adama i przez nich (Iz. 58:12). To oczywiście dowodzi istnienia w Królestwie szansy dla nie wybranych, którą otrzymają z rąk Zbawiciela, Jezusa i Jego Kościoła – Oblubienicy.

Również urzędowe imię Kapłani zastosowanie do Jezusa i Jego Kościoła potwierdza to samo (Żyd. 3:1; 1 Piotra 2:5,9; Obj. 1:6; 5:10; 20:6). Kapłan to ten, który – na podstawie ofiary składanej Bogu za innych – pełni funkcję pojednawczą między Bogiem a człowiekiem (Żyd. 5:1; 2:17). Jezus i Jego współkapłani składają ofiary Bogu w tym życiu (Żyd. 5:1,5; 9:11,12; 13:15,16; 1 Piotra 2:5). Chrystus jako Kapłan w ciągu tego wieku pojawia się przed oblicznością Bożą za wybranych, nie za nie wybranych (Żyd. 9:24; 10:14; Jana 17:9), podobnie jak Aaron, będący typem na Niego, najpierw wchodził do świątnicy najświętszej z krwią cielca tylko za wybrane pokolenie Lewiego (3 Moj. 16:11). Tak jak później Aaron czynił pojednanie krwią kozła za resztę Izraela, a następnie błogosławił go (3 Moj. 16:15), tak i Chrystus w Tysiącleciu – gdy ofiara Kościoła zakończy się – wstawi się przed Bogiem za świat i wtedy On i Kościół będą błogosławić nie wybranych. Fakt, że wówczas Kapłanami będzie Kościół z Jezusem (Obj. 20:6) dowodzi, że będą inni, na rzecz których będą oni dokonywać pojednania: nie wybrani. Tak więc urzędowe imię Kapłani potwierdza, że Chrystus i Kościół udzielą nie wybranym zmarłym sposobności zbawienia.

Urzędowe imię Królowie zastosowane do Jezusa i Kościoła dowodzi tego samego. Jezus i Kościół nazywani są Królami (Obj. 19:16; Rzym. 5:17; 2 Tym. 2:12; 1 Piotra 2:9; Obj. 1:6; 5:10; 20:4,6). Jest wyraźnie stwierdzone, że panowanie Jezusa i Kościoła ma na celu zniszczenie wszystkich dzieł szatana, na czele których stoi grzech, śmierć i grób (Rzym. 8:19-21; 1 Kor. 15:24-26, 55-57). Dla kontrastu możemy spojrzeć na dzieło zbawienia z punktu widzenia Królów i Królestwa w następujący sposób: szatan, uzurpator, jest obecnie „księciem świata tego” (Jana 12:31; 14:30; 16:11); przez grzech panuje teraz w sercach dzieci nieposłuszeństwa (Efez. 2:2), zaślepiając ich błędem (2 Kor. 4:4), dręcząc ich nieszczęściami towarzyszącymi procesowi umierania i prowadząc do stanu śmierci (Żyd. 2:14). Na początku Tysiąclecia królestwa tego świata stają się Królestwem naszego Pana i Jego Chrystusa (Obj. 11:15). Szatan, jako uzurpator, jest chwytany i więziony (Obj. 20:1-3), a panowanie Chrystusa i Kościoła (Obj. 20:4,6; 1 Kor. 15:24-26, 55-57) uwalnia rodzaj ludzki z grobu, nieszczęść procesu umierania i grzechu. Oznacza to obudzenie zmarłych, którzy umierają w Adamie (Ps. 22:29,30), i pomoc w reformowaniu się (Rzym. 14:9). A zatem urzędowe imię Królowie zastosowane do Jezusa i Kościoła oznacza możliwość zbawienia dla nie wybranych zmarłych.

Urzędowe imię Prorok, czyli Nauczyciel, dane Jezusowi i Kościołowi, oznacza, że będą oni uczyć rodzaj ludzki drogi zbawienia. Jezus nazwany jest Prorokiem, Nauczycielem, w związku z czasem restytucji, gdy – jak już wykazaliśmy – nie wybrani zmarli wyjdą z grobów, by mieć szansę zbawienia (Dz.Ap. 3:22,23,21; Jana 1:9). Podane jest także, iż Kościół będzie nauczał świat w Wieku Tysiąclecia (Iz. 60:1-5,14,15; 2:2,3; 62:1, 2,10; Ps. 22:31,32, 28-30; Iz. 42:6,7, 10-12; 49:6, 8-12, por. 2 Kor. 6:1,2). Tak więc to urzędowe imię Jezusa i Kościoła dowodzi, co szczególnie wykazują powiązania zacytowanych wyżej fragmentów, istnienia sposobności uzyskania zbawienia przez nie wybranych zmarłych.

Chrystusowi i Kościołowi są także dane imiona Ojca i Matki nie wybranych z rodzaju ludzkiego, którzy w Wieku Tysiąclecia staną się ich dziećmi. Jezus nazwany jest Ojcem Wieczności (Iz. 9:6), gdyż w przyszłym wieku udzieli posłusznym z ludzkości wiecznego życia. Jego imię Drugi Adam (1 Kor. 15:45) wskazuje, że zajmuje On miejsce Adama i staje się drugim Ojcem ludzkości odradzając ją w sprawiedliwości i życiu. O wiernym Kościele Pismo Święte mówi jako o Oblubienicy, Małżonce Baranka (Obj. 19:7-9; 21:9,10, por. Iz. 66:10-14, gdzie przedstawiony jest on jako troskliwa matka, pielęgnująca, miłująca i pocieszająca swoje dzieci; zob. także Iz. 60:4, gdzie podany jest podobny obraz). Jak Jezus jest przedstawiony jako antytyp Adama (Rzym. 5:14; drugi Adam), tak Kościół przedstawiony jest jako antytyp Ewy (druga Ewa; 2 Kor. 11:2,3; Efez. 5:31,32). A także, jak pierwszy Adam i Ewa przez pobłażanie sobie wprowadzili grzech na świat, tak drugi Adam i Ewa cierpią przez ofiarowanie samych siebie, aby zdjąć grzech ze świata. I jak pierwszy Adam i Ewa zrodzili ludzkość w grzechu i śmierci, tak drugi Adam i Ewa odrodzą ludzkość w sprawiedliwości i życiu. A ponieważ ci zrodzeni w grzechu i śmierci, przez zasługę okupu mają otrzymać sposobność odrodzenia w sprawiedliwości i życiu przez nowego Ojca i Matkę ludzkości, urzędowe imiona Ojca i Matki, zastosowane w Biblii do Jezusa i Kościoła, dowodzą istnienia szansy zbawienia dla nie wybranych zmarłych.

Tego samego dowodzi jeszcze inne imię odniesione do Jezusa i Kościoła – Pierwiastki. Jezus nazwany jest Pierwiastkiem (1 Kor. 15:20); podobnie i Kościół jest wraz z Nim nazwany Pierwiastkami (Rzym. 8:23; Jak. 1:18; Obj. 14:4). Logika wskazuje, że jeśli są pierwiastki, musi też być coś, co po nich następuje – późniejsze owoce: są to posłuszni spośród ludzkości w czasie Tysiąclecia. W ten sposób kolejne imię użyte wobec Jezusa i Kościoła wskazuje na sposobność zbawienia, jakie będzie później możliwe dla nie wybranych zmarłych.

Siódme urzędowe imię Jezusa i Kościoła oznacza szansę zbawienia dla nie wybranych zmarłych: Nasienie Abrahama, które będzie błogosławić wszystkie rodziny, narody i rodzaje ziemi (1 Moj. 22:18; 28:14; Dz.Ap. 3:25). Tym Nasieniem jest Jezus i Kościół (Gal. 3:16,29; Rzym. 9:7,8; Gal. 4:28). Większość ludzi z narodów, rodzajów i rodzin ziemi zmarła pod przekleństwem Adamowym, a więc odeszła z tego życia bez błogosławieństw. A zatem muszą być wzbudzeni z umarłych, by otrzymać błogosławieństwa obiecane w Przymierzu Potwierdzonym Przysięgą, która to obietnica zawiera trzy chwalebne elementy: (1) że będzie Nasienie Abrahama; (2) że Nasienie to będzie błogosławić; oraz (3) że dzieło błogosławienia dosięgnie wszystkich nie wybranych: zmarłych i żyjących. A więc urzędowe imię Jezusa i Kościoła Nasienie Abrahama oznacza szansę zbawienia dla nie wybranych zmarłych. Na podstawie siedmiu urzędowych imion Jezusa i Kościoła dowiedliśmy więc, że ich urzędową pracą w Tysiącleciu będzie między innymi udzielenie sposobności zbawienia wszystkim tym, którzy odeszli nie mając takiej sposobności w tym życiu. Są jeszcze inne urzędowe imiona stosowane przez Biblię w odniesieniu do Jezusa i Kościoła, które to potwierdzają, takie jak Pośrednik, Sędzia, Miasto Boga, Odkupiciel, Świątynia Boga, Drzewo Żywota, Nowe Niebiosa itp., lecz siedem imion tutaj krótko omówionych dostatecznie tego dowodzi. W książce „Biblia” podaliśmy listę 21 tych urzędów.

PEŁNA SPOSOBNOŚĆ DLA WSZYSTKICH

(9) Jako dziewiąty argument dowodzący istnienia sposobności dla tych nie zbawionych zmarłych, którzy nie mieli możliwości osiągnięcia zbawienia obecnie działającego, przedstawiamy fakt, że wszystkie rzeczy składające się na możliwość osiągnięcia zbawienia staną się udziałem wszystkich, którzy kiedykolwiek żyli; tak więc ci, którzy nie otrzymali tych błogosławieństw w tym życiu, otrzymają je po wzbudzeniu z martwych. Bez trudności rozpoznamy, że na możliwość uzyskania zbawienia składają się: (1) zniesienie wyroku Adamowego, (2) poznanie Boskiej Prawdy, (3) warunki sprzyjające sprawiedliwości, a niesprzyjające i grzechowi, (4) pociągnięcie do Chrystusa, (5) uznanie Chrystusa i poddanie się Jemu, (6) oferta poświęcenia oraz (7) oferta Ducha Świętego. Jeśli zdołamy dowieść, że tych siedem przesłanek będzie udziałem całej rodziny ludzkiej, która nie miała takiej sposobności w tym życiu, stanie się to dowodem, że doświadczy ich ona w życiu przyszłym, a więc że jest nadzieja dla tych nie zbawionych zmarłych, którzy nie mieli szansy uzyskania zbawienia w obecnym życiu. Przystąpimy teraz do udowodnienia na podstawie Biblii, że tych siedem czynników będzie udziałem wszystkich nie wybranych.

(1) Wszyscy zostaną uwolnieni od wyroku Adamowego, co oznacza, że wszyscy będą wzbudzeni z martwych, gdyż wyrokiem Adamowym jest śmierć (Rzym. 5:12; 1 Kor. 15:21,22). A zatem uwolnienie ich od wyroku śmierci oznacza wyprowadzenie ze śmierci, już bez potępienia Adamowego. Następujące wersety Pisma Świętego dowodzą, że na podstawie śmierci Chrystusa za każdego, wszyscy będą zbawieni (uwolnieni) od Adamowego wyroku śmierci (Rzym. 5:18,19; 11:26; 1 Tym. 2:4-6; 4:10; Jana 1:29; 3:17; Żyd. 2:9; 1 Jana 2:2). Gdy niektóre z tych wersetów mówią o zbawieniu wszystkich, nie dotyczą one wiecznego zbawienia, lecz zbawienia przez śmierć Chrystusa od wyroku śmierci nałożonego na wszystkich za grzech Adama. W ten sposób wersety te dowodzą, że wszyscy, którzy w tym życiu nie zostali uwolnieni od Adamowego wyroku śmierci, dzięki ofierze Chrystusa będą od niego uwolnieni w przyszłym życiu; a skoro wyrok ten przynosi śmierć, uwolnienie od niego oznacza wzbudzenie z martwych w stanie wolnym od tego wyroku. Uwolnienie od tego wyroku jest niezbędne, aby móc skorzystać ze sposobności zbawienia, gdyż tak długo, jak długo ktoś znajduje się pod wyrokiem śmierci, nie może on uzyskać wiecznego życia.

(2) Wszyscy będą pouczeni o Słowie Bożym; ludzie nie mogą być bowiem zbawieni przez ignorancję, lecz by być zbawionymi, muszą przyjść do znajomości prawdy (Dz.Ap. 4:12; 11:14). Zarówno Stary, jak i Nowy Testament dowodzą, że ci, którzy w tym życiu nie zdobyli zbawiającej znajomości prawdy, zdobędą ją później. Oto niektóre wersety Pisma Świętego mówiące, że tak będzie w Wieku Tysiąclecia, gdy ziemia (Iz. 11:9; Abak. 2:14) napełniona będzie znajomością Boga, podczas gdy teraz (Iz. 60:2; 2 Kor. 4:4) ciemności (błąd) okrywają ziemię (Iz. 29:18,24; 35:4-6; 40:5; 42:6,7; 49:6; 50:10; Jana 1:9; Dz.Ap. 3: 21,22; 1 Tym. 2:4,6; Obj. 20:3; 22:17). Taka znajomość da im oczywiście możliwość uzyskania życia; jest ona bowiem drugim składnikiem sposobności zbawienia.

(3) Biblia uczy, że wszyscy znajdą się w warunkach nie sprzyjających grzechowi a sprzyjających sprawiedliwości, a w takich warunkach zreformowanie się i życie wieczne będzie oczywiście możliwe nawet dla najsłabszych i najbardziej zdegradowanych. Następujące warunki nie sprzyjające grzechowi, a sprzyjające sprawiedliwości staną się dostępne dla wszystkich podczas królowania Mesjasza: przekleństwo zostanie zdjęte z ziemi (Iz. 61:4), a ziemia stanie się przywróconym rajem (Ezech. 36:35; Iz. 35:1,2); szatan i jego upadli aniołowie zostaną związani, by nie mogli zwodzić ludzi (Obj. 20:1-3), a Chrystus i Kościół obejmą władzę dla dobra ludzkości (Ps. 72:8; Obj. 20:4,6); błąd i grzech zostaną na zawsze zniszczone (Iz. 25:7; 1 Kor. 15:25, 55-57), a prawda i sprawiedliwość zwyciężą (Iz. 11:9; 62:12); wyrok śmierci zostanie zdjęty z człowieka (Rzym. 5:19), a w zamian otrzyma on możliwość restytucji (Dz.Ap. 3:19-21); smutek i wzdychanie pierzchną, a radość i szczęście zajmą ich miejsce (Iz. 35:10; Łuk. 2:10); wojny i walki ustaną (Iz. 2:4), a ich miejsce zajmą pokój i dobra wola (Iz. 9:7; Łuk. 2:14); ludzie nie będą więcej prześladowani i krzywdzeni z powodu sprawiedliwości (Iz. 25:8), lecz wielce błogosławieni za sprawiedliwość (Ps. 72:7); niepobożni będą natychmiast karani za czynienie zła (Ps. 37:35,36) i chłostani w celu naprawy (Iz. 26:9); fałszywe systemy religijne będą zniszczone (Iz. 65:15; Obj. 18:8-24), a jedna prawdziwa religia zjednoczy wszystkich (Iz. 60:14,15); uciskające rządy zostaną obalone (Iz. 60:12), a zapanuje opiekuńczy rząd Jezusa i Kościoła (Ps. 72:12-14); ludzie nie będą już pozbawiani swych domów ani nie będą musieli wynajmować od innych (Iz. 65:22), lecz każdy w spokoju będzie radował się swą własnością (Mich. 4:4); nie będą już wykonywać bezużytecznej pracy (Iz. 65:23), ale powodzić im się będzie w ich przedsięwzięciach (Iz. 60:17). Takie warunki z pewnością nie sprzyjają grzechowi, a sprzyjają sprawiedliwości; będą więc bardzo korzystną szansą dla zbawienia ludzkości. Warunki sprzyjające zbawieniu są trzecim składnikiem sposobności zbawienia, a powyższe cytaty dowodzą, że przeznaczone są one dla nie zbawionych zmarłych ze świata.

(4) Pismo Święte uczy, że wszyscy ci, którzy w tym życiu nie zostali w korzystny sposób skierowani do Chrystusa, będą skierowani do Niego w życiu przyszłym. Jezus mówi (Jana 12:32): „A ja jeśli będę podwyższony od ziemi [w następnym wersecie św. Jan wyjaśnia, że wyrażenie to odnosi się do ofiarniczej, okupowej śmierci Jezusa oraz Jego panowania w Tysiącleciu, przez co uwielbi On Boga], pociągnę wszystkich do siebie”. Wszyscy wiemy, że w tym życiu stosunkowo niewielu zostało pociągniętych do Chrystusa (Jana 6:44; Mat. 7:14). A zatem wszyscy, którzy w tym życiu nie zostali pociągnięci (korzystnie ukierunkowani) do Niego, muszą być do Niego pociągnięci po tym życiu, w przeciwnym razie werset z Jana 12:32 byłby nieprawdziwy. Lecz werset ten jest prawdziwy, dlatego nie pociągnięci do Niego w tym życiu, będą Doń skierowani w przyszłym – w Tysiącleciu.

(5) Biblia uczy, że wszyscy poddadzą się Jezusowi i uznają Jego prawo do panowania nad nimi (Filip. 2:10,11; Iz. 45:23; Ps. 22:30; Rzym. 14:9). W tym życiu nie wszyscy poddali się Jemu ani też nie wszyscy uznali Jego prawo do rządzenia nimi. Ci, którzy nie uczynili tego w tym życiu, muszą to zrobić w życiu przyszłym. Filip. 2:10 wskazuje, że obejmuje to zmarłych, tj. tych pod ziemią, a Ps. 22:30 i Rzym. 14:9 wprost mówią o nich w ten sposób. Takie poddanie się i uznanie jest częścią doświadczeń tych, którzy korzystają ze sposobności zbawienia.

(6) Pismo Święte naucza, że możliwość poświęcenia się Panu będzie w czasie Tysiąclecia dana każdemu człowiekowi na ziemi; dotyczy to także tych, którzy zostaną wówczas wzbudzeni z martwych. Właściwy jest tutaj tekst z Iz. 35:8. W wersecie 4 przedstawiony jest drugi adwent Chrystusa dokonujący w wielkim ucisku obalenia królestwa szatana i ukarania jego zwolenników. Wersety 5, 6 mówią o tym, w jaki sposób będzie On oświecał, reformował i podnosił grzeszną ludzkość, a wersety 7, 1 i 2 uczą o przywróceniu raju. Werset 8 uczy o otwarciu Gościńca Świątobliwości dla nieczystych (splamionej grzechem rasy Adama), którzy muszą się jednak oczyścić, jeśli zechcą iść nim do końca. W przeciwieństwie do wąskiej drogi (drogi prywatnej), gościniec jest drogą publiczną, otwartą dla każdego. Na gościńcu wszystko będzie bardzo proste i jasne, tak że i najgłupsi nie zbłądzą. Werset 9 wykazuje, że będą z niego usunięte wszystkie przeszkody, a odkupieni, tj. ci, którzy przez okup zostaną uwolnieni spod wyroku śmierci (1 Tym. 2: 4,5), otrzymają przywilej kroczenia nim. Werset 10 dowodzi, iż w związku z Gościńcem Świątobliwości umarli, których także obejmuje okup Chrystusa (Oz. 13:14), powrócą z grobu i przyjdą do Syjonu, Jezusa i Kościoła. Fragment ten wykazuje zatem, że możliwość poświęcenia się będzie otwarta dla tych zmarłych, którzy nie poświęcili się w tym życiu, i jest ona szóstym składnikiem szansy zbawienia.

(7) Ostatnim składnikiem możliwości zbawienia jest oferta Ducha Świętego. Biblia uczy, iż taka oferta zostanie przedłożona wszystkim. U Joela 2:28,29 uczyniona jest ciekawa obietnica, podająca myśli w kolejności odwrotnej do ich wypełnienia. W wersecie 29 Jehowa podaje nam, że wyleje Swego Ducha na sługi i służebnice (wybrańców), co czynił w czasie Wieku Ewangelii, „w one dni”; a w wersecie 28 mówi, że „potem”, po Wieku Ewangelii, a więc w czasie Tysiąclecia, wyleje Ducha Swego „na wszelkie ciało”. Tak więc ci, na których nie został on wylany w tym życiu, doznają tego w życiu przyszłym. Posłuszni przyjmą go (Dz.Ap. 5:32), dzięki czemu (jeśli nadal będą posłuszni) zostaną podniesieni do doskonałości. Według Joela 2:28 wszyscy będą mieli możliwość otrzymania Ducha Świętego, chociaż nikt nie będzie zmuszony do posłuszeństwa i przyjęcia go. W ten sposób sposobność otrzymania Ducha Świętego będzie otwarta dla wszystkich. Oferta przyjęcia Ducha Świętego jest niezbędną częścią sposobności zbawienia. Jest ona siódmym i ostatnim składnikiem pełnej szansy zbawienia.

W ten sposób udowodniliśmy na podstawie Pisma Świętego, że siedem czynników, składających się na pełną możliwość zbawienia, będzie dostępnych każdej istocie ludzkiej. Nie były one jednak dostępne każdemu w tym życiu. Dla tych, którzy nie dostąpili ich obecnie, staną się dostępne później, w Tysiącleciu.

STOPNIOWE USUWANIE KLĄTWY

(10) Kontynuujemy omawianie tego tematu, podając dziesiąty powód nadziei dla niektórych z nie zbawionych zmarłych. Biblia naucza, że podczas Tysiąclecia klątwa, którą Adam ściągnął na rodzinę ludzką, będzie stopniowo zdejmowana w ciągu tysiąca lat. Obj. 21:3-5 wskazuje, że nastąpi to przez obecność Boskiego Przybytku (Chrystusa i Kościoła – „kościoła Bożego świętego, którym wy jesteście”; 1 Kor. 3:17; Efez. 2:19-22) wśród ludzi na ziemi. Obj. 22:1-3 dowodzi tego na podstawie przebywania wśród ludzi Stolicy Boga i Baranka (Boskiej królewskiej władzy sprawowanej przez Jezusa i Kościół), Rzeki Życia (czystego Słowa Bożego) i Drzewa Życia (Jezusa i Kościoła). 1 Kor. 15:24-26 wskazuje, że królewska władza Chrystusa wykorzeni w czasie Jego panowania każdą pozostałość uzurpacyjnego panowania szatana i jego wpływu na ludzi, którego głównymi skutkami są grzech, śmierć i grób. 1 Kor. 15:54-57 dowodzi, że Kościół będzie uczestniczył z Jezusem w osiągnięciu tego zwycięstwa nad grzechem, śmiercią i grobem dla dobra ludzkości, a Oz. 13:14 podaje, że wszystko to będzie wynikiem okupowej ofiary Chrystusa. Chwała niech będzie Bogu za tak wspaniałą przyszłość! Rozważanie to potwierdza, że szansa zbawienia czeka na tych, którzy nie mieli jej w tym życiu; wszyscy oni umarli bowiem pod przekleństwem, którego zniszczenie oznacza, że więcej nie będzie ono ciążyło nad nikim.

Zanim podamy dalsze dowody istnienia nadziei dla nie zbawionych zmarłych, rozważmy kilka stosownych pytań.

CZY „WSZYSCY” (1 TYM. 2:6) OZNACZA KAŻDEGO?

Po pierwsze, czy właściwym jest twierdzenie, że słowo „wszystkich” w takich wersetach jak 1 Tym. 2:4,6 oznacza wszystkich, biorąc pod uwagę biblijne użycie tego słowa u Mat. 3:5 itp., gdzie oczywiście nie oznacza ono wszystkich? To prawda, że niekiedy słowo „wszyscy” nie oznacza w Piśmie Świętym każdego, tzn. nie jest ono pojęciem uniwersalnym w swym zastosowaniu, jak tego dowodzi przypadek zacytowany w pytaniu. Fakt ten jednak nie przeczy myśli, że słowo to prawie zawsze ma zastosowanie uniwersalne. Jest to tak powszechne, że zadanie dostarczenia dowodu zawsze spada na tego, który twierdzi, iż w zacytowanym fragmencie nie obejmuje ono każdej osoby lub każdej rzeczy. Oczywiście w 1 Tym. 2: 4,6 słowo „wszyscy” z trzech powodów oznacza każdego: (1) Zgodnie z 1 Tym. 2:4, Pismo Święte jasno naucza, że Bóg w swej miłości pragnie zbawienia od wyroku Adamowego każdego człowieka. Na dowód cytujemy między innymi następujące wersety: 1 Moj. 12:3; 18:18; 22:18; Jana 3:16,17; 1 Tym. 4:10; Tyt. 2:11; 3:4; Żyd. 2:9. (2) Biblia także wyraźnie uczy, że Jezus Chrystus umarł, by wszystkich ludzi zbawić od wyroku Adamowego. Proszę odszukać następujące teksty na potwierdzenie tej myśli: Jana 1:29; 3:15-17; 12:32,33; Rzym. 5:18,19; 1 Kor. 15:21,22; Żyd. 2:9; 1 Jana 2:2). (3) Biblia uczy, że w wyniku miłości Bożej oraz śmierci Jezusa Chrystusa za wszystkich ludzi, w celu zbawienia od wyroku Adamowego, wszyscy ludzie zostaną zaproszeni i wsparci przez Ducha Świętego, by przyjść do harmonii z Bogiem. Zauważmy następujące wersety, które bynajmniej nie są wyczerpującą listą odpowiednich ustępów Pisma Świętego: Ps. 2:8; 22:28-30; 86:9; 98:3,4; Iz. 2:2; 11:9; 25:6; 29:18,24; 35:5,6,10; 40:5; 45:22,23; 52:10; Jer. 31:34; Joela 2:28; Łuk. 2:10,31-34; Jana 1:9; 12:32; Tyt. 2:11; 3:4; Obj. 22:17. Jeśli uważnie przestudiujemy 1 Tym. 2:4-6, zauważymy, że te trzy myśli są tam wyraźnie podkreślone. W wersecie 4 Apostoł na pierwszym miejscu otwarcie oświadcza, że Boska dobra wola – miłość – obejmuje całą rodzinę ludzką po to, by mogła ona być zbawiona od wyroku Adamowego: „Który chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni [nie wiecznie, lecz od wyroku Adamowego]”. O drugim punkcie – ofierze okupu Jezusa złożonej za wszystkich ludzi – bezpośrednio naucza werset 6, gdzie Paweł mówi o Jezusie Chrystusie, iż „dał samego siebie [na śmierć] na okup [równoważną cenę] za wszystkich [Adama i cały rodzaj będący w chwili grzechu w jego biodrach]”. Wersety 4 i 6 uczą także o propozycji pomocy Ducha dla wszystkich ludzi ku zbawieniu: „Który chce, aby wszyscy ludzie … ku znajomości prawdy przyszli … aby o tym świadczono we właściwym czasie [podczas Tysiąclecia]”. Te trzy uwagi dowodzą zatem, że „wszyscy” w 1 Tym. 2:4,6 oznacza każdego z rodzaju Adama, łącznie z nim samym.

UNIWERSALNE ODKUPIENIE CZY ZBAWIENIE?

Drugie pytanie, jakie może powstać, jest następujące: czy Pismo Święte uczy o uniwersalnym odkupieniu, uniwersalnym zbawieniu, czy o obydwóch? Odpowiemy, że można o tym mówić różnymi terminami, a mimo to poprawnie. Moglibyśmy powiedzieć, że mamy uniwersalne odkupienie, gdyż jest ono dla wszystkich, a wyniki śmierci Chrystusa będą skuteczne dla całego rodzaju Adama. Gdy okażą się one skuteczne dla wszystkich, będzie to oznaczało ich zbawienie – albo rzeczywiste i pełne wybawienie od grzechu i warunków śmierci, albo całkowitą możliwość podniesienia się z grzechu i śmierci, w czym będzie mogła przeszkodzić tylko ich wola. Dzieło pierwszego Adama będzie przez Chrystusa całkowicie unieważnione. Każdy członek rodzaju ludzkiego, jeśli będzie chciał, uzyska przywilej powrotu do wszystkiego, co zostało utracone. Wieczne zbawienie, całkowite uwolnienie od grzechu i śmierci, będzie wymagało pełnej współpracy człowieka. Przekroczenie Boskiego prawa prowadzi do wyroku śmierci, tak jak to było w przypadku Ojca Adama. Przekroczenie tego prawa przez kogokolwiek z już uwolnionych od wyroku Adamowego i podniesionych z upadku, będzie oznaczało ponowne skazanie takiej osoby na śmierć. O tym potępieniu Biblia mówi jako o drugiej śmierci, która według jej słów dosięgnie niektórych. Pierwsza śmierć przyszła na wszystkich z powodu grzechu jednego człowieka. Druga śmierć będzie udziałem tylko świadomych i rozmyślnych grzeszników, jakimi, według Biblii, niektórzy się staną. Popełnienie tego rodzaju grzechów będzie możliwe dopiero po uwolnieniu z poprzedniego wyroku wydanego na Adama – wyroku pierwszej śmierci. Tak więc świat nie może teraz umrzeć wtórą śmiercią, ponieważ nie jest jeszcze uwolniony ze śmierci pierwszej. Żaden człowiek nie może być przez sąd ukarany dwa razy karą śmierci za to samo przestępstwo. By otrzymać drugi wyrok, musi najpierw być uwolniony, rzeczywiście lub w sposób przypisany, od pierwszego wyroku, a następnie popełnić drugie przestępstwo. Świat – Adam i cały rodzaj ludzki – został raz potępiony. Dopiero gdy będzie uwolniony od tego potępienia, będzie mógł podlegać nowemu.

Stąd Biblia oświadcza, że w Boskim planie będzie wielki Dzień, Dzień trwający tysiąc lat, w którym Chrystus będzie sądził, doświadczał świat. Prawo do przeprowadzenia tej próby nasz Pan Jezus uzyskał przez Swoją śmierć, skosztowawszy jej za Adama i całe jego potomstwo w nim potępione (Żyd. 2:9). Śmierć naszego Pana, doskonałego człowieka, była pełnym odpowiednikiem wyroku wydanego na pierwszego człowieka. W ten sposób została otwarta droga do wielkiego czasu restytucji, o której mówił apostoł Piotr (Dz.Ap. 3:19-21). Tak więc nasz Pan Jezus stał się Odkupicielem, nabywcą Adama i całego jego rodzaju. Nie dokonał jeszcze w pełni aktu kupna, gdyż zastosowanie zasługi Jego ofiary za świat ma nastąpić podczas Jego drugiego adwentu, gdy Kościół zostanie już skompletowany. Gdy tylko dojdzie do tego nabycia, nastąpi przekreślenie grzechu świata. Wówczas świat, wolny od kary grzechu pierworodnego, czyli Adamowego, zostanie oddany Chrystusowi. Każda jednostka będzie miała pełną sposobność, próbę, sąd, by określić swój prawdziwy charakter, prawdziwe intencje, prawdziwą postawę wobec dobra i zła, wobec Boga i grzechu. Najpierw obejmie to narody żyjące, a później stopniowo te w grobach, w miarę jak będą z nich powstawać. Będzie to uniwersalne odkupienie, czyli wyzwolenie z Adamowej kary śmierci, powszechne wykupienie ze śmierci, lecz nie uniwersalne wyzwolenie, zbawienie do wiecznego życia, które będzie warunkowe.

Mówiąc o tym wielkim dniu próby, Dniu Sądu świata, apostoł Paweł powiada: „Przeto, iż postanowił dzień [w przyszłości], w którym będzie sądził wszystek świat w sprawiedliwości przez męża, którego na to naznaczył” (Dz.Ap. 17:31). Słowo „mąż” jest oczywiście użyte w tym przypadku figuralnie na określenie Jezusa jako Głowy i Kościoła jako Jego Ciała, który wraz z Nim ma tworzyć w Tysiącleciu wielkiego Pośrednika między Bogiem i ludźmi w celu uwolnienia wszystkich od kary Adama i udzielenia im pełnej sposobności powrotu do Boga. Każdy „kto chce”, będzie mógł dostąpić tej pełnej sposobności, a przez czynienie postępu zostać uznany godnym wiecznego życia. Przy końcu tysiąca lat, w ostatecznej próbie ludzkości, będzie mógł dowieść, że jest w stanie i pragnie (jest w stanie, bo stał się doskonałym; pragnie, bo ma dobre intencje serca) przestrzegać Boskiego prawa. Wszyscy tacy otrzymają od Ojca życie wieczne. Wszyscy inni zostaną zniszczeni.

Adam był poddany próbie do życia wiecznego, lecz upadł na samym jej początku. Na początku Tysiąclecia ludzkość zacznie swą próbę w inny sposób – jako niedoskonała. Mając jednak doświadczenie istoty i skutków grzechu, będąc pod przykryciem zasługi Chrystusa (udzielonej nie jako indywidualne przypisanie, lecz w wyniku działania pośredniczącego panowania), będzie mogła podnosić się coraz wyżej ze stanu grzechu i śmierci. Mając ten przywilej, ludzie będą mogli wykazać swój prawdziwy charakter, ukierunkowany na dobro lub zło. Jeśli wiernie opowiedzą się za dobrem, uzyskają życie wieczne; jeśli za złem, stracą życie – umrą ponownie i już na zawsze pozostaną martwymi: sprowadzą na siebie wtórą śmierć. Tak więc Biblia uczy o uniwersalnym odkupieniu, zbawieniu od Adamowej kary śmierci; nie uczy ona jednak o uniwersalnym zbawieniu do wiecznego życia.

ANALIZA OBJ. 20:4,5

Trzecie pytanie, jakie można zadać, brzmi: jak można pogodzić naukę, że nie wybrani zmarli, pozbawieni w tym życiu szansy uzyskania zbawienia na podstawie wyboru, zostaną obudzeni w czasie Tysiąclecia, z Obj. 20:4,5, które po omówieniu pierwszego zmartwychwstania mówi: „A inni z umarłych nie ożyli, aż się skończyło tysiąc lat”? Zauważmy, że fragment ten nie mówi, że pozostali z umarłych nie zostali obudzeni, aż się skończyło 1000 lat, lecz że nie ożyli, aż się skończyło 1000 lat. Ktoś może zapytać: co to za różnica? Odpowiadamy, że jest to ta różnica, która stanowi o harmonii lub sprzeczności biblijnych kwestii. Wyjaśni to kilka uwag: Kiedyś ludzkość żyła – była doskonała w Ojcu Adamie. Jednak z powodu klątwy Bóg traktuje całą ludzkość jako umarłą, bez względu na to, czy znajduje się ona w procesie śmierci, czy w stanie śmierci (Mat. 8:22; Jana 5:24,25; 2 Kor. 5:14; Rzym. 5:12,15,17; Efez. 2:1,5; Obj. 20:12,13). Czyni to dlatego, że na wszystkich spoczywa wyrok śmierci i dlatego, że jeśli chodzi o tych znajdujących się w procesie śmierci, wyrok ten jest na nich wykonywany. Podobnie moglibyśmy powiedzieć o skazańcu na krześle elektrycznym w chwili włączenia prądu, że „już nie żyje”, a to dlatego, że znajduje się pod wyrokiem śmierci, który jest wymierzany, choć jeszcze na nim nie wykonany. Z tego punktu widzenia proces śmierci nazywamy śmiercią poczytalną, a stan śmierci śmiercią rzeczywistą. Podobnie i Bóg: wszystkich wolnych od wyroku śmierci nazywa żywymi, bez względu na to, czy są doskonali w sposób poczytalny czy rzeczywisty (Jana 3:36; 5:24,25; 1 Jana 5:12; Rzym. 5:15; Jana 1:4; Obj. 21:3-5). Tych pierwszych nazywamy poczytalnie żywymi, tych drugich żywymi rzeczywiście.

Ten punkt widzenia pozwoli nam zharmonizować naszą naukę mówiącą, że pozostali z umarłych (nie wybrani) zostaną obudzeni z umarłych w czasie Tysiąclecia ze stwierdzeniem, że ożyją dopiero pod jego koniec. Zaraz po obudzeniu ze śmierci nie będą jeszcze żywymi – rzeczywiście doskonałymi. Procesy restytucji będą potrzebować tysiąca lat, by doprowadzić ich do rzeczywistej doskonałości, by ożywić ich tak, jak z rzeczywistego punktu widzenia patrzy na to Bóg. Tak długo bowiem, jak długo będzie pozostawać w nich jakikolwiek ślad niedoskonałości Adama, z Boskiego punktu widzenia będą martwymi (1 Kor. 15:24-26). Gdy tylko staną się jednak doskonałymi, ożyją, co stanie się pod koniec Tysiąclecia i co wymaga, by byli obudzeni w czasie Tysiąclecia. Teraz, przez nasze usprawiedliwienie z wiary Bóg traktuje nas jako żywych z Boskiego punktu widzenia, ponieważ nasze usprawiedliwienie z wiary przypisuje nam sprawiedliwość, jaką zakończone procesy restytucji dokonają w posłusznych w ciągu tysiąca lat. W ten sposób harmonizujemy pozorną sprzeczność i stwierdzamy, że obydwie nauki są biblijne i rozsądne. Przywrócenie niedoskonałych do stanu doskonałości – doprowadzenie ich do takiego życia, jakim widzi je Bóg, zajmie bowiem całe tysiąc lat, choć obudzeni zostaną na początku Tysiąclecia. A zatem pozostali z umarłych nie ożyli – nie zmartwychwstali w pełni, nie stali się ponownie doskonałymi, jakimi byli niegdyś w Adamie, aż się skończyło tysiąc lat.

CZY „NIESPRAWIEDLIWI” ZMARTWYCHWSTANĄ?

Czwarte pytanie jest następujące: w związku z tym, że niektórzy nigdy nie osiągną stanu doskonałości, który oznacza słowo zmartwychwstanie, jak mamy rozumieć wypowiedź apostoła Pawła w Dz.Ap. 24:15, że zmartwychwstać mają zarówno sprawiedliwi, jak i niesprawiedliwi? Werset ten okazuje się bardzo jasny, gdy zwrócimy baczną uwagę na to, co czytamy. Żydzi, którzy stali obok i słyszeli obronę apostoła przed zarządcą Feliksem, której częścią są słowa z Dz.Ap. 24:15, wierzyli, iż wszyscy sprawiedliwi dostąpią zmartwychwstania i że możliwość zmartwychwstania zostanie także udzielona niesprawiedliwym. Tego nauczyli się od swych praojców. Teraz apostoł powtórzył to, o czym byli przekonani. Powiada on: „będzie (…) zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych”, tzn. zmartwychwstanie, które zapewni Bóg i które ma dopiero nastąpić, jest nie tylko dla dobrych, lecz także dla tych, którzy są obecnie złymi.

Nie znaczy to, że ci, którzy pozostają w stanie niesprawiedliwości, osiągną pełne zmartwychwstanie. Tekst ten nie twierdzi, że wszyscy niesprawiedliwi zmartwychwstaną, powrócą do doskonałości życia. Obecnie żyją usprawiedliwieni, którzy będą mieli udział w zmartwychwstaniu, i inni, którzy nie są teraz usprawiedliwieni i którzy także będą mieli udział w zmartwychwstaniu. Cała ludzkość będzie miała udział w zapewnionej przez Boga możliwości zmartwychwstania. Sprawiedliwi dostąpią szczególnego zmartwychwstania, które będzie nagrodą za ich szczególne posłuszeństwo. Lecz w nadchodzącym wieku przed wszystkimi będzie otworzona możliwość zdobycia życia wiecznego poprzez Chrystusa. Sprawiedliwi z klasy Kościoła są „przemieniani bardzo prędko, w okamgnieniu” ze stanu ziemskiego w niebiański – w doskonałe istoty duchowe. Sprawiedliwi z dawnych wieków, usprawiedliwieni przed Bogiem przez wiarę, mają powstać jako doskonali ludzie, a nie w stanie, w jakim zmarli. Nastąpi to po zastosowaniu zasługi okupu Chrystusa za cały świat.

Mamy więc zmartwychwstanie: najwyższej klasy sprawiedliwych – Maluczkiego Stadka – do poziomu Boskiego; zmartwychwstanie Wielkiej Kompanii do niższego stanu duchowego; zmartwychwstanie Starożytnych i Młodocianych Godnych na poziomie ziemskim. Są to cztery klasy, które przechodzą swą próbę w tym życiu. Lecz Boski plan zakłada, aby pozostali ludzie stopniowo byli podnoszeni z ziemskiej kruchości do pierwotnej doskonałości, jaką na początku cieszył się Adam. Teraz są oni niesprawiedliwi i nigdy nie weszli w stan relacji z Bogiem.

Boskim celem jest, by przez śmierć Jezusa dokonać uwolnienia całej ludzkości od potępienia w ojcu Adamie. Dlatego całe tysiącletnie panowanie Chrystusa zostało przeznaczone na zmartwychwstanie świata, lecz przyszłość pokaże ilu skorzysta z tej szansy. Pismo Święte oznajmia, że w następnym wieku stuletni grzesznik (uparty) zostanie całkowicie odcięty od życia. Oświadcza ono, że grzesznik taki będzie zaledwie chłopcem w porównaniu z tym, kim mógłby być, gdyby skorzystał z możliwości tego okresu (Iz. 65:20). Ci, którzy nie skorzystają z błogosławieństw tego Dnia, sami będą ponosić za to winę. Tylko dobrowolne, osobiste odrzucenie Boga i Jego miłosiernego zbawienia w Chrystusie może skazać kogokolwiek na wtórą śmierć.

Zauważmy, że Pismo Święte nie mówi, iż wszyscy będą mieli udział w zmartwychwstaniu. Co będzie z tymi, którzy otrzymali usprawiedliwienie ożywione? Czy oni wszyscy zmartwychwstaną? O nie! Będą tacy, którzy byli usprawiedliwieni i poszli na wtórą śmierć. Podobnie będzie ze światem: jeśli ktokolwiek po otrzymaniu pełnej szansy świadomie zgrzeszy przeciwko jasnemu światłu, otrzyma karę wtórej śmierci. Lecz niczego nie będzie brakowało w danej przez Boga sposobności. Nasz Pan powiedział, że „przyjdzie godzina, w którą wszyscy, co są w grobach, usłyszą głos jego; i pójdą ci, którzy dobrze czynili na powstanie żywota; ale ci, którzy źle czynili, na powstanie sądu” (Jana 5:28,29).

Ci, którzy zadowolili Boga swą wiarą, poświęceniem samych siebie dla Niego i posłuszeństwem wobec wskazówek Jego Słowa, Ducha i Opatrzności, to ci, którzy czynili dobrze. Bóg nie żąda od nich niczego więcej jak tylko tego, by dowiedli swej wierności przez pełne poświęcenie, usiłowanie życia w zgodzie z Jego wolą na miarę swych możliwości, czy to w Wieku Ewangelii, czy w wiekach wcześniejszych. Abraham, Izaak, Jakub i wszyscy prorocy (oraz wszyscy inni mniej znani), którzy są wymienieni przez świętego Pawła u Żyd. 11, umarli z wiarą. Bóg oświadcza, że ci Starożytni Godni podobali się Jemu i że dostąpią „lepszego zmartwychwstania” (Żyd. 11:35). Wyższość ich zmartwychwstania polegać będzie na powstaniu w ludzkiej doskonałości, podczas gdy świat będzie musiał zdobywać doskonałość przez tysiąc lat.

Ci, którzy czynili dobrze, powstaną na zmartwychwstanie żywota. Niektórzy z nich zmartwychwstaną do życia na poziomie ludzkim, inni na duchowym, a jeszcze inni na najwyższym szczeblu duchowego poziomu – w Boskiej naturze. Następnie Jezus mówi o drugiej ogólnej klasie – tych, którzy czynili źle. Do tych zaliczają się wszyscy, których Bóg nie może zaaprobować ani przyjąć. Nie przyjętymi są ci, którzy według Boga nie czynili dobrze; postępowali źle; są nie usprawiedliwieni. Wielu z nich było szanowanymi i moralnymi ludźmi, lecz nie są godni „lepszego zmartwychwstania”. Oni także wyjdą, aby – jeśli zechcą – mogli uzyskać zupełne podniesienie do życia. Zostaną obudzeni po to, by dostąpić zmartwychwstania. Zostaną wskrzeszeni z hadesu, grobu, stanu śmierci, lecz ich obudzenie będzie zaledwie początkiem zmartwychwstania, powrotu do doskonałego życia. Niektórzy wstaną, by później umrzeć ponownie, gdyż nie przyjmą warunków Boskiego błogosławienia.

Proces zmartwychwstania będzie postępował dzień po dniu, tydzień po tygodniu i rok po roku przez okres tysiąca lat – wielkiego dnia zmartwychwstania, wielkiego dnia, dnia ostatecznego, podczas którego wszyscy będą mieli sposobność uzyskania życia wiecznego. Lecz kto nie zrobi odpowiedniego postępu, zostanie uznany niegodnym pełnego zmartwychwstania. Otrzymają je tylko ci, którzy zostaną uznani za godnych wiecznego życia na Boskich warunkach. A zatem będzie zmartwychwstanie, doprowadzenie do doskonałego życia, zarówno sprawiedliwych, jak i niesprawiedliwych. Wszyscy, którzy są w grobach, wyjdą z nich i dojdą do poznania prawdy, by – jeśli zechcą i będą posłuszni – mogli odzyskać to wszystko, co zostało utracone przez Adama, a odkupione przez Zbawcę świata, Jezusa Chrystusa. Powyższe wyjaśnienie jest w zupełnej zgodzie z dosłownym tłumaczeniem ostatniego zdania Dz.Ap. 24:15: „będzie zmartwychwstanie i sprawiedliwych i niesprawiedliwych”, bowiem przed słowami „sprawiedliwych” i „niesprawiedliwych” nie ma greckiego przedimka określonego.

CZY POWSTANĄ TE SAME CIAŁA?

Piąte stosowne pytanie to: czy w przebudzeniu zmartwychwstania powstaną te same ciała, które są składane do grobu? Bardzo jasna odpowiedź jest udzielona na podobne pytanie w 1 Kor. 15:35-38, gdzie czytamy: „Ale rzecze kto: Jak wzbudzeni bywają umarli, i w jakim ciele wychodzą? O głupi! To, co ty siejesz, nie bywa ożywione, jeśli nie umrze. I co siejesz, nie siejesz ciała, które ma potem wyróść, ale gołe ziarno, jak się trafi, albo pszeniczne, albo jakiekolwiek inne. Ale mu Bóg daje ciało jakie chce, a każdemu nasieniu jego własne ciało [kursywa dodana]”. Wersety te wyraźnie pokazują, że pogrzebane ciała nie powracają, podając jako ilustrację zasiane ziarna pszenicy itp., które już nie powracają, lecz wydają nowe ziarna. Podobnie i pogrzebane ciała nie powstaną w zmartwychwstaniu.

Niekiedy uważa się, iż Jana 2:19,21 („Rozwalcie ten kościół, a we trzech dniach wystawię go. Ale on mówił o kościele ciała swego”) naucza o wzbudzeniu tego samego ciała, które jest pogrzebane. Taka interpretacja zaprzecza nie tylko wyżej zacytowanym słowom świętego Pawła, lecz także wielu innym ustępom Pisma Świętego i naukom biblijnym, jakie podaliśmy w Wykresie Boskiego planu, s. 334, które dowodzą, iż Jezus w zmartwychwstaniu nie zabrał z powrotem Swego ziemskiego ciała. Z powodu niezrozumienia przez słuchaczy Jezusa, Jego słowa zostały wyjaśnione przez św. Jana jako odnoszące się do świątyni zobrazowanej przez świątynię żydowską, tj. mówił On o antytypicznej świątyni, którą jest Kościół (1 Kor. 3:16,17; 2 Kor. 6:16; Efez. 2:19-22). Wiemy także, że Kościół jest nazywany Ciałem Chrystusa (Rzym.12:5; 1 Kor. 12:12-27; Efez. 1:23; 3:6; 4:4,12,16; 5:23,30; Kol.1:18,24) . Zatem Jezus obiecał tu, że nawet jeśli Jego wrogowie zabiją różnych członków Jego Kościoła, On pomimo to wystawi go (Kościół) trzeciego (tysiącletniego) dnia. Wypowiedział te słowa piątego tysiącletniego dnia od upadku Adama w grzech; a dowiedliśmy już, że Kościół będzie rządził z Nim, a więc zmartwychwstanie siódmego tysiącletniego dnia, który jest tym trzecim dniem, licząc od piątego włącznie. Tak rozumiany, ów werset nie dotyczy wzbudzenia ciał świętych.

Pismo Święte nigdzie nie uczy, że złożone w grobach ciała zmartwychwstaną w ostatecznym dniu, lecz zaprzecza takiemu poglądowi. Przyjmując te biblijne nauki, obronimy się przed zarzutami niewierzących odnośnie zmartwychwstania – zarzutami wynikającymi z faktu, iż materialne składniki pewnych ciał stały się częściami innych ciał przez asymilację, ludożerstwo lub zjedzenie owoców, warzyw itp., które przyswoiły sobie składniki martwych ludzkich ciał.

Werset z Iz.26:19 jest niekiedy przytaczany jako rzekomo dowodzący, że powstają te same ciała, które są składane w grobie. W tłumaczeniu Authorized Version jest jednak kilka wątpliwych rzeczy [Przekład Gdański oddaje ten tekst w miarę poprawnie – przypis tł.]. Przede wszystkim, słowa wydrukowane w tym wersecie kursywą zostały wtrącone do tekstu, bez jakiegokolwiek odpowiednika w oryginale. Tłumacze używają bowiem kursywy, by poinformować czytelników, że słowa wyróżnione kursywą zostały wtrącone. Wtrącone słowa „razem z” sprawiają, że werset ten można zinterpretować tak, że – jak wykazaliśmy – przeczy to Biblii na wiele sposobów. Co więcej, hebrajskie słowo oddane w A.V. jako „ciało” nie ma liczby mnogiej, natomiast użyte zbiorowo, jak np. w Iz. 5:25, ma znaczenie liczby mnogiej.

Przekłady American i English Revised, Moulton, Leeser, Jewish Publication Society itp. oddają ten tekst następująco: „Ożyją umarli twoi; moje martwe ciała powstaną”.

Jak wiemy (Łuk. 20:36; zob. także Życie – śmierć – po śmierci, s. 171-183), zmartwychwstanie ma dwie części: (1) obudzenie umarłych i (2) podniesienie ich z fizycznej, umysłowej, moralnej i religijnej niedoskonałości upadłego stanu Adamowego do fizycznej, umysłowej, moralnej i religijnej doskonałości, od której Adam odpadł. Proces ten wymaga całego Tysiąclecia. Według nas, o tych dwóch częściach zmartwychwstania naucza Iz. 26:19. Zdanie: „Ożyją umarli twoi” dotyczy obudzenia zmarłych – pierwszej części procesu zmartwychwstania, a zdanie: „moje martwe ciała powstaną” dotyczy powstania z niedoskonałości Adama do doskonałości – drugiej części procesu zmartwychwstania. Wyrażenie „martwe ciała” nie odnosi się do tych ciał jako rzeczywiście będących w stanie śmierci, lecz martwych w grzechach (Efez. 2:1,5), bowiem Bóg każdego nie będącego w Chrystusie i nie posiadającego doskonałości uważa za martwego (2 Kor. 5:14). Powodem użycia słowa „moje” w zdaniu „moje martwe ciała” jest to, że Chrystus, jako autor tych słów, dzięki swemu odkupieniu – nabyciu – będzie ich właścicielem i Panem (Rzym. 14:9), a więc może ich właściwie nazwać Swoimi. Tak rozumiany, werset ten w najmniejszym stopniu nie mówi o zmartwychwstaniu w dniu ostatecznym tych samych ciał, które zostały pogrzebane, lecz odnosi się do dwóch części procesu zmartwychwstania: (1) obudzenia umarłych i (2) ich powstawania do doskonałości.

Dotychczas w rozdziale tym podaliśmy 10 biblijnych przesłanek popartych wieloma wersetami na dowód tego, że w następnym życiu będzie szansa uzyskania zbawienia dla tych członków upadłego rodzaju Adama, którzy w tym życiu nie zostali obdarzeni sposobnością uzyskania zbawienia obecnie działającego – zbawienia elekcyjnego. Jest wiele innych biblijnych powodów dla takiej nadziei; naszym pragnieniem jest przedstawienie niektórych z nich. Taka doktryna nie powinna być bowiem przyjmowana bez pełnych i zadowalających dowodów jej prawdziwości. By nasza wiara w tym przedmiocie nie opierała się jedynie na pragnieniu takiej nadziei, lecz na pewnych, rozsądnych i rzeczywistych dowodach, do tych 10 już przedstawionych argumentów dodamy jeszcze inne. Dwa z nich zostały już dość dokładnie omówione na poprzednich stronach, z podaniem licznych wersetów. Są nimi (11) błogosławienie całej ludzkiej rodziny – żyjących i zmarłych – szansą uzyskania restytucji, co jest szóstym głównym celem powrotu naszego Pana wspomnianym w rozdziale I, oraz (12) zniszczenie wśród ludzi każdej złej rzeczy i wpływu oraz wprowadzenie wśród nich dobrych rzeczy i wpływów w celu przywrócenia ich do doskonałości, co zostało przedstawione w rozdziale V w ramach celów Królestwa.

DZIEWIĘĆ INNYCH DOWODÓW

Przedstawimy teraz pokrótce dziewięć innych dowodów tej samej prawdy. (13) Biblia uczy, że wielu z tych, którzy nie mieli możliwości zdobycia zbawienia elekcyjnego, w Tysiącleciu pozytywnie zareaguje na ofertę dostępnego wówczas zbawienia. Uczy o tym bezpośrednio Iz. 35:5,9,10 i Ezech. 16:46-63. (14) Biblia naucza, że wielu ze zmarłych podda się zarządzeniom Królestwa, gdy zostaną one zaprowadzone na ziemi (Ps. 22:28-30; 1 Kor. 15:21-26; Rzym. 14:9; Iz. 45:22,23; Fil. 2:8-11; Ps. 86:9). (15) Nauka biblijna, że Wiek Tysiąclecia i Dzień Sądu są równoznaczne dowodzi tego samego; ujawnia bowiem, że w Dniu Sądu będą wykonywane tylko te rzeczy, które mają być czynione w Tysiącleciu. Następujące wersety dowodzą tożsamości Tysiąclecia i Dnia Sądu: 2 Tym. 4:1; Łuk. 22:29,30; Mat. 19:28; Abd. 21; Jer. 23:5,6; 33:14-16; Iz. 32:1; Ps. 72:1-4. Jak wiemy, wszyscy zmarli zostaną obudzeni na początku Dnia Sądu (Jana 5:28,29; 11:24; Obj. 20:11,12). A więc wszyscy umarli powstają na początku Tysiąclecia. W Tysiącleciu wszyscy otrzymają pomoc ku zbawieniu; a więc wszyscy otrzymają pomoc ku zbawieniu w Dniu Sądu. (16) Prawda ta wynika także w sposób oczywisty z nauki biblijnej, że słowo zmartwychwstanie zastosowane do ludzkości znaczy ponowne powstanie z upadłego stanu do doskonałości obrazu Boga (Dz.Ap. 26:23,24; Łuk. 20:31-37; Filip. 3:11,7-10; Dz.Ap. 24:15; 23:6; 26:6-8). Fakt ten oznacza sposobność zbawienia dla niesprawiedliwych w Tysiącleciu, zgodnie ze słowami świętego Pawła, że nie tylko sprawiedliwi dostąpią zmartwychwstania (udoskonalenia), lecz także niesprawiedliwi (Dz.Ap. 24:15). (17) Nauka Biblii o dwóch drogach zbawienia –indywidualnej dla wybrańców, zwanej wąską drogą (Mat 7:13,14), oraz publicznej, zwanej drogą świętą (Iz. 35:8) – jest dowodem na tę samą doktrynę. Kontekst wskazuje (Iz. 35:5,9,10), że droga ta będzie przeznaczona dla niektórych z nie zbawionych zmarłych, a cały rozdział dowodzi, że opisany jest tu Wiek Tysiąclecia. (18) Biblia potwierdza to także przez naukę, że świat przechodzi obecnie takie doświadczenia z istotą zła i jego skutkami, które uczynią grzech czymś obrzydliwym dla niego, gdy dla kontrastu doświadczalnie pozna istotę i skutki sprawiedliwości (Rzym. 8:19-22; 11:30-32; Ps. 90:11-17. (19) Doktryna o restytucji – powrocie ludzkości do pierwotnej doskonałości Adama, co ma stać się w Tysiącleciu – dowodzi, że Tysiąclecie jest przeznaczone dla błogosławienia nie wybranych sposobnością zbawienia (Dz.Ap. 3:19-21; Obj. 21:3-5; 22:1-3). (20) Biblia udowadnia to także przez naukę mówiącą, że po zakończeniu zbawienia na podstawie wyboru działać będzie zbawienie z wolnej łaski (Dz.Ap. 15:14-16; 3:19-21; Jana 17:21-23; Rzym. 8:19-23), tak jak Tysiąclecie, okres działania zbawienia z wolnej łaski, następuje po wieku Ewangelii z jego obecnie obowiązującym zbawieniem przez wybór. (21) Na koniec, Biblia potwierdza to nauką, że ostatecznie wszystkie Boskie dzieła przyniosą Mu chwałę (4 Moj. 14:21; Ps. 76:11; Obj. 5:13). Będzie to możliwe dopiero wtedy, gdy wspaniałe przymioty przejawiające się w realizacji Jego planu w pełni dowiodą, że Jego dzieła i charakter były i są harmonijne, do czego niezbędna jest pełna i sprawiedliwa możliwość zbawienia dla każdego.

ANALIZA INNYCH POTWIERDZAJĄCYCH TEKSTÓW

W ten sposób przedstawiliśmy w sumie dwadzieścia jeden popartych przez Pismo Święte dowodów, że dla nie zbawionych zmarłych rzeczywiście jest nadzieja, że ci nie wybrani zmarli, którzy w tym życiu nie mieli możliwości uzyskania zbawienia przez wybór, będą ją mieli podczas tysiącletniego panowania Chrystusa. Te dwadzieścia jeden dowodów w każdym przypadku wykazuje, że nie wybrani zmarli zostaną wzbudzeni z martwych w czasie Tysiąclecia. Podając komentarze w nawiasach, przytoczymy tutaj kilka tekstów, których jeszcze nie cytowaliśmy lub nie wyjaśniliśmy w pełni. Bezpośrednio uczą lub sugerują one, że w czasie Tysiąclecia takie zmarłe osoby zostaną obudzone ze stanu śmierci i powrócą na ziemię. Ps. 22:28-30 jest jednym z takich wersetów: „Wspomną [będą uczone Boskiego Słowa tak dokładnie, że go nie zapomną (Jer. 31:33,34)] i nawrócą się do Pana [Jehowy] wszystkie granice ziemi [cały rodzaj ludzki], i kłaniać się [służyć] będą przed obliczem twoim [w Twojej sprawie] wszystkie pokolenia [każda rodzina] narodów. Albowiem Pańskie [Jehowy] jest królestwo, a on panuje [będzie panował] nad narodami [jest to niewątpliwie opis Tysiąclecia, gdyż aż do Tysiąclecia panować będą królestwa tego świata, a dopiero wtedy ustąpią miejsca Królestwu Bożemu (Obj. 11:15)]. Wszyscy bogaci [w pełną miłości gorliwość] ziemi będą jeść [przyswajać błogosławieństwa Tysiąclecia], i upadać [służyć za to Bogu] przed nim, przed oblicznością jego kłaniać się będą wszyscy zstępujący w proch [zmarli], i którzy [werset przechodzi teraz do określenia tych zstępujących w proch] duszy swej żywo zachować nie mogą [z powodu wyroku Adamowego]”. Ten ostatni werset dowodzi, że chodzi o nie wybranych zmarłych, gdyż to oni z powodu wyroku Adamowego nie mogą żywo zachować swoich dusz. Według tego ustępu mają oni kłaniać się Panu jako Władcy narodów, co może nastąpić dopiero w Tysiącleciu, okresie Jego władzy.

Kolejny fragment to Ps. 86:9: „Wszystkie narody, któreś ty stworzył, przychodząc kłaniać się będą przed obliczem twoim, Panie! i wielbić będą imię twoje”. Wiele narodów stworzonych przez Boga, jak siedem ludów Kanaanu, Asyryjczycy, Babilończycy itp. już nie istnieje. Zostały one jednak stworzone przez Boga, lecz w tym życiu nie czciły i nie wielbiły Jehowy. By mogły to uczynić, muszą być zatem wzbudzone z martwych i nauczone czci i uwielbienia dla Boga, co należy do Tysiąclecia. Iz. 29:18,24 to kolejny stosowny fragment: „I usłyszą [zrozumieją] dnia onego [dnia Boga, we Wieku Tysiąclecia] głusi [ci, którzy w tym życiu mają zamknięte uszy zrozumienia i dlatego nie mogą zrozumieć rzeczy wiary (Mat. 13:9-17)] słowa [nauki] ksiąg [Biblii; Iz. 35:5,6], a z mroku [mieszaniny prawdy i błędu, w której znajdują się w obecnym życiu] i z ciemności [całkowitego błędu] oczy ślepych [tych, którzy w tym życiu nie mogli dostrzec rzeczy wiary] patrzeć będą (…) I staną się rozumnymi błądzący duchem [w doktrynie] (1 Jana 4:1-3), a szemracze [z powodu surowości przekleństwa, pod którym żyli i umarli – a więc nie wybrani zmarli] nauczą się umiejętności”. Werset ten oświadcza, że w Tysiącleciu ci, którzy w tym życiu nie mogli dostrzec ani zrozumieć spraw wiary, którzy żyjąc w błędzie i pod przekleństwem z szemraniem do końca wzdychali (Rzym. 8:22), dostrzegą i zrozumieją prawdę oraz zostaną uwolnieni z częściowego czy zupełnego błędu. Rzym. 14:9: „Gdyż na to [w tym celu] Chrystus i umarł [jako okup za wszystkich (1 Tym. 2:6)] i powstał i ożył, aby i nad umarłymi [całym zgubionym rodzajem Adama w grobie i poza nim] i nad żywymi panował [w Tysiącleciu]”. Fil. 2:10,11: „Aby w imieniu Jezusowym wszelkie się kolano skłaniało, [kolana] tych, którzy są na niebiosach [zastępy niebieskie kłaniają się przed Nim], i [kolana] tych, którzy są na ziemi [to należy jeszcze do przyszłości – do Królestwa, ponieważ obecnie nie kłaniają Mu się wszystkie kolana na ziemi], i [kolana] tych, którzy są pod ziemią [rodzaju ludzkiego, który znajduje się w grobie i który zostanie wyprowadzony z pozbawionego świadomości stanu śmierci, i wówczas jako ci, którzy kiedyś znajdowali się pod ziemią, będą kłaniać się Jezusowi]. A wszelki język [na niebie, ziemi i pod ziemią – żyjący i zmarli] aby wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca”.

Jeszcze innym fragmentem jest 1 Kor. 15:21-26: „Bo ponieważ przez człowieka [Adama] śmierć [proces śmierci oraz stan śmierci], przez człowieka też [Chrystusa] powstanie umarłych [obudzenie ze stanu śmierci i powstanie z procesu umierania – odwrócenie tego, co sprowadził na nas Adam]. Albowiem jako w Adamie wszyscy umierają [objęci klątwą śmierci Adamowej], tak w Chrystusie wszyscy ożywieni będą [wyprowadzeni ze śmierci klątwy do doskonałości – życia]. Ale każdy w swoim rzędzie [będzie ożywiony – udoskonalony], Chrystus jako pierwiastek [będzie ożywiony – udoskonalony; tym Chrystusem nie może być Jezus, ponieważ zmartwychwstał On 25 lat wcześniej, zanim św. Paweł napisał te słowa, podczas gdy on mówi o przyszłym zmartwychwstaniu: chodzi tutaj oczywiście o Kościół, który wraz z Jezusem jest także nazwany Chrystusem – pomazanym (1 Kor. 12:12,13; Gal. 3:16,29); chodzi tu zatem o pierwsze zmartwychwstanie (Obj. 20:4,6)], a potem ci, co są Chrystusowi w [w czasie] przyjście jego [będą ożywieni (w angielskim przekładzie Biblii na marginesie podane jest słowo obecność jako właściwe tłumaczenie greckiego słowa parousia, w polskim przekładzie oddanego jako przyjście – przypis tł.). Będzie On obecny tysiąc lat – Tysiąclecie – kiedy to ci, którzy przez wiarę i posłuszeństwo staną się Jego własnością, zostaną ożywieni – udoskonaleni – po obudzeniu i wyprowadzeniu z grobu. Dotyczy to umarłego świata powracającego z grobu i powstającego do doskonałości w czasie Tysiąclecia w miarę jak będzie on wierzył i trwał w posłuszeństwie]. A potem będzie koniec [Mały Okres po upływie tysiąca lat (Obj. 20:7-9)], gdy odda [przestanie być Pośrednikiem] królestwo Bogu i Ojcu, gdy [potem] zniszczy wszelkie przełożeństwo [skutki panowania szatana], i wszelką zwierzchność [jego formy] i moc [czyny szatana]. Tak więc królowanie Chrystusa ma na celu zniszczenie wszystkich dzieł szatana – grzechu, błędu, smutku, bólu, chorób, śmierci i grobu (1 Jana 3:8; Obj. 21:4,5). Zniszczenie grobu oznacza obudzenie wszystkich zmarłych; zniszczenie śmierci oznacza uwolnienie wszystkich z procesu umierania. Najpierw więc przez obudzenie umarłych zniszczony będzie grób, a następnie, stopniowo, przez procesy restytucji usunięty zostanie każdy element procesu umierania, grzech Adamowy, smutek, ból, choroby, klątwa na ziemi itp.]. Bo on musi królować, póki nie położy wszystkich nieprzyjaciół pod nogi jego [tymi nieprzyjaciółmi są różne formy klątwy, gdyż w następnym wierszu święty Paweł wymienia śmierć jako jednego z nieprzyjaciół Chrystusa; położenie ich pod Jego nogi oznacza całkowite ich opanowanie – zniszczenie]. A ostatni nieprzyjaciel, który będzie zniszczony, jest śmierć [nie stan śmierci ani nie grób, które przez obudzenie zmarłych zostaną zniszczone przed grzechem, bólem, smutkiem i chorobami, lecz proces umierania – niedoskonałość, jaka w wyniku wyroku Adamowego dosięgła wszystkich. Zniszczenie jej ostatnich śladów zakończy dzieło tysiącletniego Królestwa; a zatem śmierć będzie ostatnim nieprzyjacielem, jaki będzie zniszczony]”. Śmierć wspomniana w wersecie 26 okazuje się zatem śmiercią Adamową, nie wtórą, jak przypuszczają niektórzy. Jak już zauważyliśmy, werset 24 zapewnia nas, że koniec tego pośredniczącego królowania nastąpi dopiero wtedy, gdy Chrystus zniszczy w rodzaju ludzkim każdą pozostałość panowania szatana, jego władzę i moc działania przez grzech. Werset 25 jest fragmentem mającym dowieść, że taki jest cel królowania Jezusa. Wszystkie skutki panowania szatana, jego władzy i mocy są w tym wersecie przedstawione jako nieprzyjaciele Jezusa; a ponieważ werset 26 wymienia śmierć jako jednego z tych nieprzyjaciół, możemy w ten sposób zrozumieć, czym są oni wszyscy. Tymi nieprzyjaciółmi są więc niszczące skutki panowania szatana nad ziemią – grzech, błąd, smutek, ból, śmierć, hades. Są one nieprzyjaciółmi Jezusa, ponieważ szkodzą ludzkości, za odkupienie której On umarł. Widzimy zatem, że nieprzyjaciółmi, o których traktuje ten fragment, są wszystkie skutki grzechu Adama; a śmierć Adamowa jest pierwszą, nie drugą śmiercią.

Myśl 1 Kor. 15:24-26 jest w innych słowach wyrażona w Obj. 21:3-5; 22:3. Śmierć i przekleństwo, których, jak stwierdza ten werset, już więcej nie będzie, są niewątpliwie śmiercią i przekleństwem Adamowym. Co więcej, wtóra śmierć nie jest nieprzyjacielem Jezusa czy rodziny ludzkiej, lecz raczej przyjacielem i sługą, który połknie ich nieprzyjaciół, tak jak typ wtórej śmierci – Morze Czerwone – było przyjacielem i sługą Mojżesza i Izraela, gdy zapewniło ochronę Izraelitom i pozwoliło im przejść przez nie, pochłaniając faraona oraz pędzącą z nim armię i pozostawiając Izrael bezpiecznym i zwycięskim na wschodnim brzegu. Widzimy więc, że wyrażenie „ostatni nieprzyjaciel” z 1 Kor. 15:26 nie odnosi się do wtórej śmierci, lecz do śmierci Adamowej – pierwszej śmierci. Wyrażenie śmierć Adamowa obejmuje każdą pozostałość niedoskonałości, jaką grzech Adama sprowadził na rodzaj ludzki. Wyrażenie to nie oznacza tutaj oczywiście Adamowego stanu śmierci, bowiem jeszcze długo po powrocie wszystkich z grobu, z Adamowego stanu śmierci, rodzina ludzka nadal przejawiać będzie niedoskonałość. Wyrażenie „ostatni nieprzyjaciel” to zatem Adamowy proces śmierci. Gdy ostatni ślad niedoskonałości powstały w wyniku grzechu Adama zostanie całkowicie usunięty potężną restytucyjną mocą i czynami Chrystusa, gdy „ostatni nieprzyjaciel” będzie zniszczony – zakończy się dzieło restytucji.

Fragmenty te równie jasno dowodzą, że nie wybrani zmarli, którzy w tym życiu pozbawieni byli możliwości osiągnięcia zbawienia elekcyjnego, zostaną obudzeni z martwych w Tysiącleciu i otrzymają sposobność osiągnięcia zbawienia restytucyjnego.

Taka jest Ewangelia dla człowieka, określona w ten sposób zarówno przez anioła przy narodzinach Jezusa (Łuk. 2:10), jak i apostoła Pawła (Gal. 3:8). To właśnie dlatego Pismo Święte tak w nią obfituje.

Zrozumienie tej sprawy wyjaśnia Boskie przeszłe i obecne postępowanie z ludzkimi pokoleniami. W takim świetle Biblia staje się księgą zgodną sama z sobą, Boskim charakterem, okupem Chrystusa, z działalnością Ducha Świętego, potrzebami człowieka i faktami. W ten sposób rzeczywiście jawi się nam ona jako skarbiec wspaniałego planu wieków ułożonego przez Boga oraz jako chwalebny obraz Jego cudownego charakteru. Za to kochamy Boga miłością przewyższającą wszelką miłość i radością nieba, jaka zstąpiła na ziemię. Czcijmy, wychwalajmy i uwielbiajmy Tego, którego wszystkie czyny przynoszą Mu chwałę. „Wielkie i dziwne są sprawy twoje, Panie Boże wszechmogący! Sprawiedliwe i prawdziwe są drogi twoje o królu świętych! Któżby się ciebie nie bał, Panie! I nie wielbił imienia twego? Tylkoś ty święty, gdyż wszystkie narody przyjdą, i kłaniać się będą przed obliczem twoim, że się okazały sprawiedliwe sądy twoje” (Obj. 15:3,4).

.

NADCHODZĄCE BŁOGOSŁAWIEŃSTWA LUDZKOŚCI