20 lutego 2016 r.

Jest sobota. W niewielkiej sali przy ulicy Zduny 10 A w Bydgoszczy odbywa się otwarte spotkanie badaczy Biblii. Temat brzmi: “Co matematyk zobaczył w Biblii?”, a pasjonującą historię Iwana Panina przedstawia katowicki kaznodzieja, Janusz Spadziński.

Panin był matematykiem, ateistą i agnostykiem. Pewne odkrycie, którego dokonał w Biblii zupełnie go zmieniło i obróciło do góry nogami jego światopogląd i drogę życia. Zauważył on matematyczną konstrukcję ukrytą w oryginalnym tekście starożytnych pism Starego i Nowego Testamentu. W prezentacji multimedialnej mówca pokazywał drogę jaką przeszedł matematyk, by dotrzeć do tego odkrycia i na ekranie sprawdził kilka z jego wyliczeń.

Na spotkanie przyszły wtedy dwie panie, które przez kolejne lata stanowiły (a jedna z nich dalej stanowi) ważną część społeczności w Bydgoszczy. Dzięki nagraniu na YouTube’ie prezentacja dotarła do 36,5 tysiąca osób – tylko przez nasz kanał, bo później nagranie zostało skopiowane i udostępniane przez inne społeczności.

Wiele osób odzywa się później do nas w sprawie Panina. Publikujemy dodatkowe materiały, a brat Janusz chętnie odpowiada na różne pytania. Dwa lata później znów przemawia w otwartym wykładzie, tym razem na temat podpisu Boga w naturze i znów zaciekawia nas swoim nieszablonowymi dowodami na rzecz istnienia Projektanta.

6 czerwca 2025 r.

Wspominam to akurat dziś, bo na cmentarzu ewangelickim w Katowicach właśnie teraz zbierają się bracia i siostry w wierze oraz przyjaciele Janusza, by powiedzieć mu: „Do zobaczenia!”, w Królestwie Bożym, na które czekał. Janusz Spadziński zasnął we wtorek, w wieku 67 lat i obudzi go dopiero głos Zbawiciela. Wierzę, że w przyszłości oczekuje go wieniec zwycięstwa i dalsza służba dla umiłowanego Pana i dla tych, którzy będą chcieli uczyć się Jego dróg.

Poza przemówieniami na temat tajemnic Biblii, brat Janusz był przede wszystkim naśladowcą Jezusa, kompletnym chrześcijaninem. Zawsze zachęcał nas do oddania dla Boga i braci, do miłości do bliźniego (a nawet do nieprzyjaciół) i do skromnego patrzenia na samego siebie.

Oto linki do wspomnianych wcześniej wykładów i kilku innych wystąpień Janusza Spadzińskiego:

– Co matematyk zobaczył w Biblii? Historia Iwana Panina

– Podpis Boga wokół nas

– Jak powstają klejnoty?

– Jedność ludu Bożego

– Ucieczka z Egiptu

– Ufność dziecka

– Ziemia patrzy i drży

Pozdrawiam,

Wiktor Szpunar

PS: Tak wspomina zmarłego przyjaciel, Walter Onyszko:

Ukończony BIEG

Smutna wiadomość dzisiaj wpłynęła na fb strony,
Bieg brata Janusza Spadzińskiego został skończony.
Wielu z nas jest w smutku, bo to dla nas wielka strata,
Straciliśmy lubianego przez tak wielu Brata!

Możemy zadawać i pewnie zadajemy pytanie,
Dlaczego, przecież mógł jeszcze żyć Panie?
Albo inaczej, biblijnie zadajemy pytanie:
Czy On jak Hiskiasz nie mógł żyć 15 lat dłużej Panie?

Różne na zabranie i zakończenie biegu są sposoby,
Jednym z nich są różnego rodzaju ciężkie choroby.
Chociaż smutek teraz w naszych sercach gości,
To nikt przecież do Stwórcy pretensji nie rości!

Bóg nas do tego biegu zawsze serdecznie zaprasza,
Długości życia w latach dokładnie nie ogłasza.
Przywilej w rozpoczęciu biegu Janusza też miałem,
Razem z Januszem w 1974 roku z innymi „wystartowałem”.

Wszystkich uczestników tego biegu nie wyliczę,
Było to lato -51-lat temu – konwencja Katowice.
Ci z was którzy ten bieg wtedy zaczynali,
Będą ze wzruszeniem tamte czasy wspominali.

Zmartwychwstanie jest pewne a i w sercach nadzieje
Kiedy, Wola to jest Pańska i niechaj tak się dzieje.
Chociaż teraz smutek w sercach i żal gości,
Ofiara Jezusa jest mocna zapowiedzią radości!

Królestwo coraz bliżej! Do Zobaczenia!
Gorące wyrazy współczucia dla Rodziny.

————————–

Skomentowali na Facebooku: 

Joanna – to spotkanie to punkt zwrotny w moim życiu. Dziękuję za łaskę poznania prawdy

___
Zobacz też inne świadectwa.

Do śmierci nie należał do żadnego zboru ani ugrupowania Badaczy. W związku z tym nie posiadał od nich ordynacji do głoszenia Ewangelii. Przed i po II wojnie światowej, utrzymywał społeczność z członkami zborów Zrzeszenia. Wykorzystywał każdą sposobność, by dzielić się z wszystkimi radością, jaką wniosła do jego życia prawda o obecnym Panu i restytucji w Królestwie Bożym na ziemi. Na życzenie usługiwał w zborach i jednostkom, które miały otwarte uszy na prawdę. Swą dostojną postawą, skromnością i pobożnością, wzbudzał szacunek. Ze skórzaną torbą, w której mieścił się jego majątek, oprócz rzeczy osobistych, niezbędnych części i narzędzi, przemieszczał się z jednego do drugiego miejsca, od jednego do drugiego zboru. Ostatnimi czasy, dwa lata mieszkał u Majewskich w Tomaszowicach a potem u Jakubowskich w Zemborzycach, gdzie w 1959 zakończył tułacze życie.

Jego ojciec, gajowy, pochodził z Radomskiego i ukrywał się przed carską ochraną w majątku Woli Gałęzowskiej. Tam ożenił się z córką czy siostrą dziedzica, więc rodzice byli ludźmi światłymi. Za caratu, w jego młodości nie było powszechnego nauczania i zwykle kto chciał mógł po polsku elementarną wiedzę w zimie zdobyć od patriotycznych nauczycieli. Trudno wprost pojąć jakim sposobem w zakresie wyznawanych i głoszonych nauk niepiśmienny Daczko Biblię znał na pamięć. Na kartce miał spisane rozdziały i wersety, które na jego życzenie odczytywano, tak że mało kto mógł się zorientować, z jakiego powodu sam nie czyta. Takiego formatu ordynowani przez Pana słudzy przekazali następcom dziedzictwo Prawdy i poselstwo jej zwiastowania. Pieczęcią jego posługiwania stały się pozyskane dla prawdy osoby, dla których był duchowym ojcem.

Na szczególne podkreślenie i uznanie zasługują ci, którzy przez wiele lat w wiejskich warunkach, na wzór gmin pierwotnego kościoła, bezinteresownie (bo żadnej emerytury nie pobierał) aż do śmierci w 1959 roku opiekowali się Piotrem Daczką jako bratem, zostawiając przykład do naśladowania.

– wynotowane z „Historii badaczy Pisma Świętego”, tom V (Juliana Grzesika).

_____
Zobacz inne świadectwa.

Konkordancja biblijna czyli alfabetyczny wykaz wyrazów Pisma Świętego z tłumaczeniem imion, wyd. I, Białystok 1939.

Wielu braci w Polsce używa dziś różnych pomocy biblijnych jak krytyczne wydania Biblii „Vocatio” czy konkordancja w systemie Stronga. Był jednak taki czas, gdy na rynku wydawniczym w naszym kraju dostępna była tylko jedna konkordancja biblijna, z której chętnie korzystali wierzący z różnych grup chrześcijańskich. Opracowali ją przedwojenni badacze Pisma Świętego, a artykuł na podstawie wspomnień uczestników tej pracy opublikowano w czasopiśmie „Na Straży”, 3/1986. Wrzuciliśmy tekst na stronę, by historia tych wiernych badaczy była lepiej znana.

Potrzeba rodzi wynalazki. Prawdziwość tego powiedzenia mogą potwierdzić wspomnienia wydarzeń sprzed prawie pół wieku, a więc z okresu przed wybuchem II wojny światowej, kiedy to bracia z naszej społeczności podjęli się dzieła opracowania i wydania pierwszej polskiej konkordancji biblijnej, czyli słownika wyrazów występujących w Biblii. W innych krajach konkordancje biblijne istniały już od dawna i w większości były dziełem wyznań protestanckich. Nie musimy tłumaczyć, jak bardzo potrzebny i przydatny jest podręcznik tego rodzaju. Przy jego pomocy możemy bardzo szybko odnaleźć w Piśmie Świętym teksty potrzebne do opracowania jakiegoś tematu, kazania czy też do wysunięcia argumentów w dyskusji. Okres międzywojenny był w Polsce właśnie czasem dyskusji i walki prawdy z zakorzenionym od dawna błędem. Stało się to dzięki działalności badaczy Pisma Świętego, którzy na teren katolickiej Polski przynieśli ocalone od zapomnienia nauki o Królestwie Bożym i zaczęli głosić, że wypełniające się w historii świata proroctwa dowodzą bliskości tego Królestwa i czasu restytucji, czyli odnowy, odrodzenia całego świata. Dla skuteczniejszego głoszenia Ewangelii Jezusa Chrystusa oraz wypełniającego się w dziejach ludzkości Boskiego Planu Wieków potrzebna była większa znajomość Pisma Świętego. Pobieżna znajomość nie wystarczała, gdyż przeciwnicy prawdy oraz zwolennicy błędu i średniowiecznych tradycji podjęli z prawdą walkę również za pomocą Pisma Świętego.

Wówczas to właśnie z inicjatywą opracowania i wydania konkordancji w języku polskim wystąpił brat Teodor Bielawski wraz ze swoją żoną Martą. Mieszkali oni w Swarzędzu koło Poznania i – jak wielu mieszkańców tego regionu – dobrze znali język niemiecki. Wybranie brata Bielawskiego na starszego w miejscowym zborze miało dla podjęcia pracy nad tym wspaniałym dziełem decydujące znaczenie. Zauważył on mianowicie, jak bardzo jest mu potrzebna konkordancja biblijna w języku polskim do przygotowywania niedzielnych kazań i prowadzenia pracy ewangelizacyjnej wśród okolicznych zborów. Zapewne korzystał on nieraz z konkordancji niemieckiej, która jednak dla braci w innych regionach Polski była nieużyteczna.

Początkowo brat Bielawski zwrócił się ze swoim projektem do zwierzchników kościoła protestanckiego w Polsce, którzy jednak – ku jego zdumieniu – nie okazali zainteresowania tym dziełem ani też nie udzielili mu poparcia. Wówczas to, korzystając z konkordancji niemieckiej, opracował on przy pomocy swojej żony szczupły rękopis w języku polskim. Fakt, że braterstwo Bielawscy nie mieli potomstwa, umożliwił im pełniejsze wykorzystanie czasu w służbie Bożej.

Rękopis ten został następnie przedstawiony bratu Augustowi Stahnowi – przewodniczącemu Zrzeszenia Wolnych Badaczy Pisma Świętego w Polsce. Brat Stahn, gdy zobaczył dobry początek dzieła, porozumiał się z braćmi ze służby międzyzborowej oraz ze współwyznawcami w Stanach Zjednoczonych. Praca zaczęła się ożywiać, pomoc finansowa została zapewniona, a chętni do współpracy znaleźli się natychmiast. Brat Stahn skierował do Swarzędza kilku braci, aby pod kierownictwem inicjatora dzieła – brata Bielawskiego, uzupełniali zgromadzony już materiał i przygotowywali go do druku.

Bracia, którzy przybyli z różnych stron Polski, aby wziąć udział w pracy nad konkordancją, zamieszkali w domu braterstwa Bielawskich. Dom ten zamieszkiwała ponadto matka gospodarza, następnie starsza jego siostra Mierzwiak z mężem i synem oraz braterstwo Bąkowscy z dziećmi. Wszyscy oni cieszyli się bardzo z możliwości służenia braciom pomocą w tak poważnym przedsięwzięciu.

Warunki pracy nie były najlepsze, ponieważ na pracownię można było przeznaczyć zaledwie jeden pokój o powierzchni 16 m2. Pokój ten służył jednocześnie za sypialnię kilku braci – współpracowników. Wieczorem odsuwano stoły i krzesła, a na podłodze rozścielano materace z pościelą. Dwóch braci zostało zakwaterowanych w pobliskim Poznaniu u braterstwa Chwirotów, skąd regularnie nadsyłali zebrane przez siebie materiały.

Zespół redakcyjny konkordancji biblijnej. Od lewej: Teodor Bielawski, Jan Gładysek, Józef Lewandowski i Stefan Kloc.

Już na samym początku pracy okazało się, że zebrane i opracowane przez brata Bielawskiego materiały trzeba znacznie powiększyć. Do ich uzupełnienia przyczynił się w znacznym stopniu brat Gładysek, który jako kaznodzieja objazdowy Zrzeszenia rozporządzał dużym zasobem wyrazów zebranych z Pisma Świętego. Wraz z nim od września 1938 r. zasiedli do pracy nad konkordancją następujący bracia: Stefan Kloc, Feliks Lewiński, Edward Czapla, Józef Lewandowski i Władysław Szatyński. Jako ostatni przyłączył się do zespołu brat Antoni Chodakiewicz, który w 1939 r. uczestniczył w pracy przez kilka ostatnich tygodni. Wszyscy wymienieni byli ochotnikami, którym na czas pracy zapewniono dach nad głową i chleb powszedni bez jakiegoś dodatkowego wynagrodzenia materialnego.

Sposób wypisywania z tekstu Pisma Świętego wyrazów i gromadzenie materiałów stopniowo się udoskonalał. Na początku zdarzało się nieraz, że te same wyrazy wypisywały dwie pracujące osoby i przez to traciło się jakże cenny, szybko uciekający czas. Później wszyscy doszli do większej wprawy i doświadczenia, co widoczne jest w lepszym opracowaniu końcowych liter konkordancji.

Wkrótce zredagowano pierwsze części konkordancji i przekazano je drukarni o nazwie „Kompas” w Łodzi. Bracia baptyści, którzy zarządzali drukarnią, widząc przydatność dzieła, chętnie podjęli się jego druku. Próbne wydruki pierwszej i drugiej korekty nadchodziły z drukarni pocztą. Korektę obok brata Bielawskiego robili najczęściej bracia Lewińscy i Kloc. Natomiast pozostali członkowie zespołu cały swój wysiłek przeznaczyli na wypisywanie dodatkowych wyrazów. Jak wiadomo, wszystkie wyrazy konkordancji ułożone są alfabetycznie i zaopatrzone w krótki kontekst, ułatwiający czytelnikowi znalezienie poszukiwanego tekstu.

Przy pomocy naszego Niebiańskiego Ojca i Głowy Kościoła – Jezusa Chrystusa trudna praca szybko postępowała naprzód. Pracowano od rana do późnego wieczora. Duże zainteresowanie pracą oraz życzliwość miejscowego zboru stwarzały sprzyjającą i radującą serce atmosferę. Brat Tol oraz siostra Nitecka bardzo często przychodzili pomagać w wolnych chwilach, co dodawało otuchy ciężko pracującym braciom. Niedzielami natomiast odwiedzano się wzajemnie, a ulubioną pieśnią, która też mobilizowała do pracy, była pieśń „Działaj, bo noc nadejdzie”.

Jakoż noc rzeczywiście nadchodziła. Świadomość zbliżającej się na horyzoncie politycznym chmury pobudzała do gorliwości. Pracowano więc bez wytchnienia, aby zdążyć przed ową najgroźniejszą ze znanych do tego czasu zawieruch. Nie ma jednak takiej pracy dla Pana, w której by się obyło bez wyrzeczeń i ofiar. Jednemu z braci zaczął się psuć wzrok, a to właśnie z nadmiaru pracy lub też może z powodu złego oświetlenia. Wiadomo przecież, że czasy przedwojenne nie były łatwe i trzeba było oszczędnie dysponować funduszami, aby wystarczyły na skromne życie. Podobnie było i w domu braterstwa Bielawskich. Nad konkordancją pracowano też w długie wieczory, powstawała ona wówczas przy świetle, jakie dawały dwie lampy naftowe. Inny z braci zaczął odczuwać silne bóle głowy, które przeszkadzały mu w dalszej żmudnej pracy nad konkordancją.

Redakcję całości konkordancji zakończono w kwietniu 1939 r. Większość braci pracujących nad nią rozjechała się do swoich domów; brat Gładysek wrócił do zwykłego objazdu zborów rozsianych po całym kraju. Przy bracie Bielawskim pozostali jedynie bracia: Stefan Kloc i Feliks Lewiński, których zadaniem było dokończenie korekty arkuszy konkordancji nadsyłanych z drukarni „Kompas”. Pracę ukończono ostatecznie w czerwcu 1939 r.

Wybuch II wojny światowej przerwał proces powstawania pierwszej polskiej konkordancji biblijnej na etapie oprawiania wydrukowanych już arkuszy. Zdążono jedynie oprawić kilkadziesiąt egzemplarzy, które urosły już obecnie do rangi „białych kruków”. Pozostałe, nieoprawione arkusze, przeczekały szczęśliwie okres okupacji w magazynach drukarni. Dopiero po wojnie bracia baptyści powiadomili, że druki nie zaginęły. Za obopólną zgodą zostały one podzielone pomiędzy Zrzeszenie Wolnych Badaczy Pisma Świętego i Kościół Chrześcijan Baptystów, i w ten sposób bracia baptyści odebrali swoją należność za usługę drukarską.

Tak oto powstała pierwsza polska konkordancja biblijna, mianowicie do Biblii Gdańskiej. Jej pierwsze wydanie wydało Zrzeszenie w swoim wydawnictwie „Straż” w 1939 r. w Białymstoku, gdzie wówczas znajdowała się Centrala Zrzeszenia Wolnych Badaczy Pisma Świętego w Polsce. Sama nazwa „Straż” pochodziła od nazwy miesięcznika wydawanego w Stanach Zjednoczonych przez Zgromadzenie Wolnych Badaczy Pisma Świętego w Detroit. Pomoc braci z tego zgromadzenia zaważyła w wielkim stopniu na szczęśliwym ukończeniu podjętej pracy.

Po raz drugi i trzeci Zrzeszenie Wolnych Badaczy Pisma Świętego wydało konkordancję w swoim wydawnictwie „Na Straży” w 1965 i 1982 r. w Krakowie. Czwarte wydanie, ściśle według wydania z 1939 r., wyszło w wydawnictwie „Znaki Czasu” w Warszawie w 1982 r. w nakładzie 4 tysięcy egzemplarzy.

Krótkie wspomnienie o bracie Teodorze Bielawskim:

Podczas pracy nad konkordancją były chwile, kiedy nawał pracy malał i wtedy bracia, siedząc przy stołach zastawionych tysiącami kartek z notatkami, opowiadali swoje przeżycia na drodze do poznania Boga i Jego Prawdy. Również w niedziele, kiedy nie pracowano oraz podczas posiłków zawsze można było usłyszeć coś ciekawego. Podczas jednej z takich rozmów poznaliśmy przeżycia i drogę do Prawdy brata Teodora Bielawskiego, który – jak już mówiliśmy – zainspirował chwalebne dzieło opracowania i wydania pierwszej polskiej konkordancji biblijnej.

Dom rodzinny brata Teodora Bielawskiego był wyznania rzymsko-katolickiego. Pismo Święte – podstawa wiary każdego chrześcijanina – nie było jednak w nim znane. Podstawową natomiast lekturą były „Żywoty świętych”, w których rozczytywała się jego matka. Toteż można sobie wyobrazić radość matki, gdy syn doniósł jej o swojej decyzji wstąpienia do zakonu franciszkanów.

Już jednak krótki pobyt w podkarpackim klasztorze wystarczył mu do przekonania się, że podjął błędną decyzję. Doszedł do wniosku, że surowa reguła zakonna nadaje się raczej dla nowicjuszy. Wspólnie ze swoim poznańskim kolegą obserwował przełożonych przy ich mechanicznym odmawianiu modlitw i spożywaniu obfitych i wykwintnych posiłków. Okazała tusza starszych wiekiem mnichów uzupełniała widok leniwego błogostanu. Będąc wierzącymi chrześcijanami uznali, że tylko przez szczerą modlitwę mogą poznać wolę Bożą co do celowości ich dalszego pozostawania w klasztorze. Dlatego też po kryjomu schadzali się w klasztornej kaplicy na nocne modlitwy. Pewnej nocy, ku swemu wielkiemu przerażeniu usłyszeli przeraźliwy zwierzęcy ryk, przelatujący pod wysokim sklepieniem kaplicy. Niedostrzeżeni szybko opuścili kaplicę i resztę nocy rozmyślali nad tym nadprzyrodzonym zjawiskiem. Czy była to odpowiedź na ich modlitwy? Czy mieli oczekiwać na wyraźniejszy znak? Przecież Jezus też mówił w podobieństwach i alegoriach, a chrześcijanin powinien logicznie rozważać napotykane wydarzenia.

Po kilku dniach pełnych rozmyślań okazał się kolejny znak od Pana, tym razem podczas snu. Otóż bratu Teodorowi śniło się, że modlił się przed obrazem jednego ze świętych. Podczas najgorętszej modlitwy zauważył, że twarz z obrazu zaczęła się zmieniać i w końcu przybrała wygląd demona. Gdy się obudził i zwierzył koledze z nocnych snów, dowiedział się, że również on od dłuższego czasu powątpiewał w celowość modlitw do świętych i ich obrazów. Wydarzenie to było przełomowe w ich zakonnej karierze. Wkrótce zmyliwszy straże przy bramie, uciekli z klasztoru w strojach zakonnych. Ponieważ nie mieli pieniędzy na powrót koleją, pieszo wracali przez wsie i miasta w rodzinne strony. Brązowe suknie zakonne odesłali do klasztoru pocztą.

Po niedługim czasie brat Teodor otrzymał od swojego kolegi wiadomość, że znalazł on w Poznaniu ludzi, którzy czytają Pismo Święte i starają się żyć według jego nauki. Kiedy przyjechał sprawdzić wiarygodność tej informacji, znalazł ludzi, za których towarzystwem tęsknił od dawna. Swoją wiarę w Jezusa Chrystusa okazał wkrótce przez poświęcenie i symbol chrztu w wodzie.

Od tego czasu rozpoczęły się w domu Bielawskich niesamowite sceny. Matka, prawowierna katoliczka, widząc, że żadne perswazje ani błagania nie pomagają w odwiedzeniu syna od „kociej wiary”, zaczęła systematycznie dolewać mu „święconej wody” do jedzenia. Ponieważ to nie pomagało, pewnego razu wylała na głowę śpiącego syna większą jej ilość z dużego wiadra. Teodor, chociaż zupełnie przemoczony, zachował się jednak zupełnie spokojnie i pozostał w jeszcze radośniejszym nastroju niż przedtem.

Około 1927 r. zmarł ojciec Teodora, a na pogrzebie ksiądz powiedział, że zmarły od dawna był ukrytym innowiercą, tak jak jego syn Teodor. To niesłuszne powiedzenie rozgniewało bardzo nie tylko matkę Teodora, ale i całą jego rodzinę. Skutek tego był taki, że zaczęto z większą uwagą słuchać słów syna i brata o Królestwie Bożym. Wkrótce członkowie rodziny, jeden po drugim poświęcili się Bogu na służbę.

Radość poznania Prawdy o Boskim planie naprawienia wszechrzeczy była tak wielka, że pobudziła brata Bielawskiego do pracy misyjnej. Był on w tym czasie kawalerem i dysponował dużą ilością czasu, powziął więc zamiar głoszenia Ewangelii w Ameryce Południowej. Gdy przybył do Argentyny i Peru, natrafił w tych krajach na rozruchy wewnętrzne i walkę o władzę. Dopiero tam spostrzegł, jak nierealne było jego przedsięwzięcie. Bez znajomości języka hiszpańskiego i panujących stosunków, bez większej gotówki i organizacji, która by go wspierała w pracy misyjnej, poczuł się bezsilny i zdecydował się na powrót do kraju. Ponieważ zabrakło mu pieniędzy na podróż, urzędnicy konsulatu polskiego zaproponowali mu odwiezienie do Polski chorego Żyda, w zamian za co jego rodzina pokryje koszty całej podróży. Brat Bielawski skorzystał z tej okazji. W podróży okazało się, że konwojowany jest groźnym furiatem, na statku poturbował kilka osób; brat Teodor znalazł jednak w sobie moc, którą korzystnie oddziaływał na chorego, tak że dalsza podróż przebiegała spokojnie.

Po powrocie do Polski brat Teodor Bielawski ożenił się, a wkrótce też nawiązał kontakt z Wolnymi Badaczami Pisma Świętego. Od tej pory całą swoją energię skierował na głoszenie Ewangelii w okolicach Poznania.

Był nader szczęśliwy, że jego pomysł opracowania konkordancji został zrealizowany. Widocznie osiągnął już w pełni wiek Chrystusowy, a pewien nowy sen zapowiadał mu koniec jego ziemskiej pielgrzymki (por. Efezj. 4:13). Na kilka dni przed wybuchem II wojny światowej, mając 41 lat, został zmobilizowany do służby wojskowej jako mechanik lotniczy. Do domu już nie wrócił, a okoliczności jego śmierci nie są dotąd znane.

Przedstawiliśmy, w jaki sposób i przez kogo zrealizowany został szczęśliwy projekt opracowania i wydania pierwszej polskiej konkordancji biblijnej. Niech więc każdy czytelnik czy student Pisma Świętego, gdy sięgnie po tę książkę, aby skorzystać z udogodnień, jakie ona daje, wspomni i uświadomi sobie, że opracowano ją w trudnych warunkach, a przede wszystkim – niech uwielbi naszego Ojca Niebiańskiego, który tak cudownie osłaniał to dzieło swoją opatrznością.

___
Zobacz inne świadectwa.

Tego wieczoru profesor, jeszcze roztrzęsiony tym, co się stało, usiadł przy biurku i napisał taką modlitwę:

„Panie, dzisiaj zostałem okradziony.
Wiem, że muszę podziękować Ci za wiele rzeczy.
Po pierwsze, dziękuję Ci za to,
że nie byłem nigdy wcześniej okradziony.
W takim świecie jak nasz to prawdziwy cud.
Po drugie, chcę Ci podziękować za to,
że ukradziono mi jedynie portfel,
w którym, jak zwykle,
było niewiele pieniędzy, oraz starą teczkę
w której były akurat mało ważne papiery.
Chcę Ci również podziękować, Panie,
za to, że nie było ze mną mojej żony oraz córki.
Na pewno bardzo by się przestraszyły.
Dziękuję i za to, że nie muszą teraz płakać
z mojego powodu.
Wreszcie, Panie, pragnę Ci podziękować
szczególnie gorąco,
że to ja zostałem okradziony,
a nie ktoś inny,
kto może poniósłby większe straty”

*****

Ta przeredagowana lekko opowieść ze zbiorów Bruno Furrero wydaje się dobrze pasować do zakończenia roku. Doświadczenia życiowe bywają różne, czasami to problemy zdrowotne, utrata pracy, kiepskie perspektywy. Czasami za dużo wielkich wydarzeń, a czasami monotonia zwykłego życia, które płynie dzień po dniu jakby bez celu.

Czy jednak bez celu i czy na pewno te wydarzenia były tak złe. Ktoś może powiedzieć, że łatwo się to mówi, ale nastawienie znaczy bardzo wiele. Szczególnie może wśród wierzących, bo jedno z zapewnień Biblii mówi, „że Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra” (Rzymian 8:28).

Oby nam się udawało, by jak najczęściej widzieć sprawy tak, jak widział je apostoł Paweł: Albowiem ten króciutki i lekki ucisk przynosi nam przeogromną i wieczną wagę chwały” (2 do Koryntian 4:17).

________
* W oryginalnym opowiadaniu list-modlitwa kończy się słowami: „Wreszcie, Panie, pragnę Ci podziękować szczególnie gorąco, że to ja zostałem okradziony, a nie złodziej”, a na końcu dopisano myśl: „Aby wyeliminować zło ze świata, wystarczyłoby nigdy nie być jego przyczyną”.

Dla zainteresowanych tematem dorzucamy dwa wykłady audio Pierwszy z nich nosi tytuł „Doswiadczenia” i opiera się głównie na słowach św. Pawła z 2 Listu do Koryntian: https://badaczebiblii.pl/doswiadczenia/. Drugie nagranie nosi tytuł „Wszystko dopomaga ku dobremu”: https://badaczebiblii.pl/wszystko-dopomaga-ku-dobremu/.

Zobacz inne świadectwa.

Fot. storyfox.ru, źródło: Planeta Polska

„Mężczyzna pomógł starszej kobiecie zmienić koło. Dopiero wieczorem zdał sobie sprawę, co się naprawdę wydarzyło.

Wiele osób polega na dobroci nieznajomych, ale wiąże się to z ryzykiem. Nigdy nie wiesz, czego oczekiwać od nieznajomych.

Kiedy samochód tej starszej pani złapał gumę, nie miała pojęcia, jak dotrze do domu.

Mężczyzna jechał wiejską drogą i zobaczył samochód zaparkowany na poboczu. Tam siedziała zgarbiona kobieta, która wyglądała na zaniepokojoną. Młody człowiek postanowił się zatrzymać i jej pomóc.

Kobieta zaczęła się martwić, gdy zaczął podchodzić do niej nieznajomy. O co mu chodzi? Czy ktoś jest gotów przyjść jej z pomocą?

Ponieważ sama nie mogła naprawić koła, nie miała wyboru. Pani dała mężczyźnie zapasową oponę, a on bardzo szybko ją wymienił.

Kobieta podziękowała mężczyźnie i zaproponowała, że ​​zapłaci mu za pracę. Ale on nie uważał za konieczne brać od niej pieniędzy za pomoc. Powiedział jej: „Pomyśl tylko o mnie, kiedy zobaczysz, że ktoś potrzebuje pomocy. Pamiętaj o Brianie Andersonie i odpłacaj dobrem za dobro”.

Mężczyzna odszedł. Starsza kobieta była pod takim wrażeniem uprzejmości tego mężczyzny, że poczuła zawroty głowy. Potem wsiadła do mercedesa, pojechała trochę drogą i zatrzymała się przy restauracji.

Tam spotkała uśmiechniętą kelnerkę, która zaproponowała ręcznik, aby wysuszyć włosy mokre od deszczu. I wtedy starsza kobieta zauważyła, że ​​kelnerka jest w zaawansowanej ciąży. Prawdopodobnie była bardzo zmęczona, ale mimo to wyglądała na najmilszą osobę na Ziemi.

Starsza kobieta zamówiła lemoniadę i szybko ją wypiła. Wtedy przypomniała sobie Briana Andersona. Zapłaciła za drinka 100 dolarów, a kiedy kelnerka poszła rozmienić pieniądze, szybko wymknęła się z baru i wyszła.

Kelnerka zobaczyła notatkę napisaną na serwetce: „Bardzo miła osoba pomogła mi po drodze, teraz ja Ci pomagam”. W serwetce było kolejne 400 dolarów.

Głowa kelnerki zaczęła wirować. Dziecko ma urodzić się w przyszłym miesiącu, a te kilka tygodni zapowiadało się bardzo trudnych. Złożyła banknoty, włożyła je do kieszeni i skończyła zmianę.

Kilka godzin później kelnerka w końcu wróciła do domu. Położyła się do łóżka i myśląc o tym, jakie miała szczęście, pochyliła się do męża, pocałowała go w czoło i powiedziała: „Kocham Cię, Brianie Anderson”.”

Źródło: Planeta Polska

Zobacz inne historie i świadectwa.

Robert Cleaver Chapman – patriarcha z Barnstaple

Czy zastanawialiście się nad tym, co oznacza ten werset?

”Lecz jeśli twój nieprzyjaciel jest głodny, nakarm go. Jeśli spragniony, daj mu się napić. To czyniąc, zgarniesz na jego głowę rozżarzone węgle.”
– Rzymian 12:20

Co oznacza to zgarnianie rozżarzonych węgli na jego głowę?

Gdy tak rozmyślałem nad tym słowem, w ręce moje wpadła piękna biografia Roberta Cleavera Chapmana. Ten wielki Boży człowiek, zwany jest ”patriarchą z Barnstaple”. Postrzegany jest jako jedna z najbardziej niezwykłych i zadziwiających osobowości. W jego zwyczaju było codzienne wstawanie o 3:30 oraz kąpiel w chłodnej wodzie. W ten sposób rozpoczynał każdy nowy dzień. Tak orzeźwiony, spędzał kilka godzin na społeczności z Bogiem, potem szedł, aby usługiwać innym. Robił to niezłomnie każdego dnia, w wieku 98 lat głosił na ulicy Dobrą Nowinę. Jego motto życiowe brzmiało ”Jest wielu, którzy głoszą Chrystusa, ale niewielu takich, którzy żyją Chrystusem”.

Mieszkał w maleńkim, wynajmowanym domku w najbiedniejszej dzielnicy, choć sam pochodził z bogatej rodziny. Był świetnie zapowiadającym się adwokatem, lecz w chwili nawrócenia przewartościował całe swoje życie i postanowił służyć innym.

Jest wiele pięknych historii i opowieści z jego życia, może przytoczę tylko jedną: Pewnego dnia, postanowił odwiedzić go jeden z jego krewnych. Gdy wysiadł na stacji, poprosił dorożkarza, by ten zawiózł go pod dom Chapmana. Kiedy dorożka zatrzymała się pod jego domem, krewny powiedział dorożkarzowi, że ten pewnie się pomylił, tu nie może mieszkać Chapman. Usłyszał jednak z ust dorożkarza potwierdzenie, że jest to właśnie ten dom. Dość zniesmaczony podszedł do drzwi i zapukał. Po chwili jego oczom ukazał się sam Robert Chapman.
– Robert, co Ty tutaj robisz?? – zapytał krewny
– Służę Panu w miejscu, w którym mnie postawił – odpowiedział Chapman
– Jak możesz tak żyć? Masz jakiekolwiek pieniądze na koncie?
– Ufam mojemu Panu. Mówię Mu co potrzebuję i jeszcze nigdy mnie nie zawiódł.
Krewny z ciekawości porozgladał się po maleńkim mieszkanku Chapmana, zajrzał do spiżarni i faktycznie niewiele tam było.
– Czy mogę zrobić ci zakupy? – zapytał
Chapman zgodził się, ale pod jednym warunkiem, że zakupy zrobi tylko w jednym, konkretnym sklepie. Krewny zgodził się i udał się do tegoż sklepu. Zaczął kupować, a wraz ze wzrastającą liczbą artykułów oczy właściciela stawały się coraz większe a jego serce zaczęła wypełniać przeogromna radość. Zakupionych artykułów było tak wiele, że właściciel zasugerował, że może towar sam dostarczyć do domu, tylko potrzebuje dokładnego adresu.
– Proszę bardzo, oto adres – krewny podał adres Chapmana.
Gdy właściciel sklepu spojrzał na adres powiedział:
– To chyba pomyłka…
– Nie, pan Chapman prosił, bym dokonał zakupu w pańskim sklepie.
Właściciel sklepu był zdruzgotany… przez wiele lat oczerniał Chapmana. Zaciekle walczył przeciwko niemu. Ta cała sytuacja, to całe zdarzenie nie pozwoliły mu dłużej siedzieć w sklepie. Udał się jak najszybciej do domu Chapmana. Z drżącym sercem delikatnie zapukał. Kiedy otworzyły się drzwi, jego oczom ukazał się sam Chapman.
Całej sytuacji przyglądał się krewny. Ku jego zaskoczeniu zobaczył jak właściciel sklepu schyla się przed Chapmanem, płacze i prosi o wybaczenie. Trwało to jakiś czas. Tam w tych drzwiach, właściciel sklepu prosił o wybaczenie. Ze łzami w oczach powierzył też swoje życie Jezusowi.
Czy już rozumiesz co znaczy: To czyniąc, zgarniesz na jego głowę rozżarzone węgle?

______
To świadectwo znaleźliśmy na profilu FB Jagny Wasilewskiej. Pierwszy chyba zapisał tę opowiastkę po polsku Daniel Skirpan, w oparciu o biografię Roberta Cleavera Chapmana. Zobacz inne świadectwa. 

***

Film nagrał w odcinkach Mirosław Szut, a montażem zajęła się Sara Sidor.

Osoby, dla których wspomnienia wojenne okażą się interesujące, mogą jeszcze posłuchać nagrań zarejestrowanych w programie radiowym Michała Serkisa pt. „Spotkanie z panią Heleną Grzesik i panem Julianem Grzesikiem. Ich wspomnienia z młodości przeżywanej podczas okupacji”:

Część 1 –

—
Część 2 –

—
***

Kilka zdjęć ze spotkania biblijnego w Rzeszowie, rok 2017:

Siostra Helena Grzesik

Brat Julian Grzesik i brat Michał Łotysz

Braterstwo Grzesik

Brat Julian Grzesik i brat Jack Zilch z USA

Braterstwo Grzesik i braterstwo Czarneccy

____
Zobacz inne świadectwa.

Brat Charles Potts w trakcie wygłaszaniu wykładu.

Umieściliśmy niedawno na stronie wspomnienie pt. Jak rodzina Scale przyszła do poznania prawdy Bożej. W tej prawdziwej historii, którą poznaliśmy w streszczeniu od brata Johna Scale’a, istotną rolę odegrała rodzinna tragedia – śmierć Petera, starszego brata Johna. Po tym wydarzeniu członkowie rodziny długo poszukiwali odpowiedzi na pytanie: dlaczego Bóg dozwolił na zło i czy jest nadzieja, by w przyszłości spotkać się z Peterem. Odpowiedzi takich – na podstawie Biblii – udzielił brytyjski ewangelista, Charles Potts.

Zobacz: JAK RODZINA SCALE PRZYSZŁA DO POZNANIA PRAWDY BOŻEJ

Taki skrót rodzinnej historii jest oczywiście bardzo niepełny. Wiele osób było zainteresowanych pewnymi szczegółami, więc zapytaliśmy brata Johna o kilka bardziej szczegółowych informacji – jak np. wiek Petera, gdy zmarł i sposób, w jaki sam John uznał, że to, w co uwierzył jego tata, to prawdziwa nauka Pisma Świętego. Oto odpowiedź:

„Peter miał 15 i pół roku kiedy zmarł. A ja w tym czasie miałem nieco ponad 13 lat.

Między śmiercią Petera a spotkaniem mojego ojca z bratem Pottsem upłynęły dwa lata i to był czas, kiedy rodzina poszukiwała prawdy.

Kiedy ja po raz pierwszy usłyszałem przemawiającego brata Pottsa, wierzyłem, że zna prawdę, jednak studiowałem z badaczami Pisma Świętego z Kościoła Anglii [najstarszy i największy z Kościołów anglikańskich – red.] i czułem, że nie mam dość wiedzy, żeby przekonać się, czy to, czego nauczał Potts było zgodne z Biblią czy nie.

Umówiłem wiec spotkanie z moim duchownym, który prowadził zajęcia bibljne, a on przyprowadził ze sobą swoich przełożonych z Uniwersytetu Manchesterskiego, a jeden z nich był profesorem teologii.

Brat Potts na to spotkanie przyprowadził ze sobą mego ojca i brata Hankinsona, ale wyszło tak, że tylko brat Potts przemawiał i brał udział w dyskusjach tego wieczoru.

Spotkanie rozpoczeło się od przedstawienia różnego rozumienia dróg opisanych w Biblii. Duchowny i profesor twierdzili, że istnieją tylko dwie drogi (wąska i szeroka), a brat Potts powiedział, że drogi są trzy.

Kiedy ci pierwsi stwierdzili, że w Biblii nie ma trzech dróg, brat Potts pokazał im „drogę świętości” [opisaną u Izajasza 35:8] i wygłosił krótką przemowę na ten temat. Na każdy temat, który oni później przedstawiali, a który zawierał błędy, brat Potts odpowiadał z Biblii, by wykazać te błędy.

Pod koniec spotkania profesor powiedział mi, że chociaż nie zgadza się ze wszystkim, co powiedział im brat Potts, to jednak nie spotkał nikogo, kto znałby Biblię lepiej niż on.

Gdy brat Potts wychodził ze spotkania, cicho powiedział mi do ucha, że nie jest to jego zwykłym sposobem głoszenia, by niszczyć wiarę współchrześcijan prawdą, jak zrobił to tego wieczora. Dodał, że zrobił to dla mojego dobra i prosi, żebym zrozumiał, dlaczego było to potrzebne.

Wasz Brat z Łaski Pana,
John Scale”

***

Jako uzupełnienie tych wspomnień zachęcamy do wysłuchania wykładu wygłoszonego przez brata Johna w Polsce, na spotkaniu biblijnym w Zabrzu, 15 sierpnia 2015 roku. Wykład nosi tytuł: Święta góra Boża i przenosi nas w czasie do wydarzeń z 2 Księgi Mojżeszowej.

Zobacz inne świadectwa.

Braterstwo Scale, rodzice br. Johna

Fot. Marcus Yam, Los Angeles Times, GettyImages

„W Columbus, Ohio, wystąpiła przed laty katastrofalna powódź. Wiele istnień uległo zniszczeniu, domy zostały poniesione i powstała wielka nędza. W czasie postępu powodzi pewna młoda pani na zalanym terenie odizolowana na drugim piętrze swego domu, próbując ujść przed wodą, weszła na krzesło, ale nawet wtedy znajdowała się po kostki w wodzie. Gdy wyglądała na zewnątrz obserwując w świetle księżyca szalejący żywioł, zauważyła człowieka walczącego o dotarcie do drzewa będącego obok. Osiągnął drzewo i wdrapał się na nie. Wówczas oziębiło się, a ona bała się, że ten człowiek ziębnąc popadnie w sen i straciwszy władzę utrzymania się na drzewie spadnie do wody i w ten sposób zginie. Chociaż był on jej zupełnie obcy, zdecydowała podtrzymywać go w czuwaniu na jawie. Miała piękny śpiewny glos. Zawołała do tego człowieka: „Panu grozi niebezpieczeństwo zaśnięcia z powodu zimna a wówczas wpadnie pan do wody. Będę panu śpiewać, aby utrzymać pana na jawie i dlatego chcę, aby pan wsłuchiwał się w każde słowo, które będę śpiewać”. Zaczęła śpiewać i śpiewała całą noc, aby utrzymać tego człowieka na jawie. Gdy zaświtał poranek, przybył w łodzi policjant i wyratował tego człowieka prawie całkowicie zdrętwiałego. Wówczas powiedział i potem powtarzał, że chyba nie mógłby się utrzymać na drzewie z powodu zimna i senności, gdyby nie śpiew nieznajomej kobiety utrzymujący go na jawie; w ten sposób ona uratowała jego życie pomimo niewygody i kłopotu, jaki to jej sprawiało. Fakt, że ona chciała zapomnieć o własnym nieszczęsnym stanie, aby uchować tego człowieka przed wodnym grobem, pokazuje, że było w niej coś z prawdziwej szlachetności. Dziękujemy Bogu, że na świecie jest więcej ludzi podobnych do niej.

Pewne ślady obrazu Boga w ludzkości przetrwały w szczątkach przez ponad 6000 lat upadku i dlatego niektórzy jeszcze posiadają pewien stopień harmonii z obrymi zasadami. Widząc te resztki obrazu Boga w świecie powinniśmy pobudzić nasze serca do skłonienia się ku nim w ocenie. Możemy rozkoszować się w takich osobach, ponieważ pokazują pewien stopień harmonii z dobrymi zasadami.”

– Teraźniejsza Prawda, lipiec-sierpień 1976, „Miłość”, s. 55

Zobacz inne świadectwa.

Historię tę odnaleźliśmy na stronie „Balsam dla duszy” na Facebooku. Nie znaliśmy tej Osoby, ale widzimy, że w piękny i wytrwały sposób reprezentowała ona biblijną zasadę: „Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj!”. 

Była zwykłą emerytką, ale w niezwykły sposób odmieniła losy kilku ludzi…
Na naszej klatce schodowej mieszkała staruszka. Babcia Wiesia. Miała 87 lat. Miła, uprzejma, zawsze w dobrym humorze, uśmiechnięta i przyjazna. Dla mnie stała się wzorem Lidera, Mistrza, Nauczyciela. Spokojnie – jestem przy zdrowych zmysłach. Opowiem Wam historię Babci Wiesi.
Zaczęło się od tego, że Babcia Wiesia przyozdobiła parapety na naszym piętrze kwiatami doniczkowymi – zrobiło się pięknie i kolorowo. Następnego dnia najbardziej kolorowe roślinki – kwiaty z pękami – zostały skradzione, a na przystanku autobusowym można było spotkać handlarzy sprzedających doniczki z babcinymi kwiatami. Sąsiedzi postanowili założyć domofon. Babcia Wiesia natomiast, powiesiła na ścianach naszego piętra – w ramkach własnej roboty – cytaty wielkich ludzi, brzmiące jak przykazania. I ponownie postawiła kwiaty na parapetach. Zrobiło się przytulnie.
Na klatkę schodową jakimś cudem – pomimo domofonu – wtargnęli hałaśliwi, wulgarni młodzi ludzie. Babcia Wiesia wyszła do nich i… zaproponowała im herbatę. Młodzież nabijała się z Babci Wiesi długo i głośno. Kwiaty zostały połamane, ramki zerwane i zniszczone.
Następnego dnia Babcia Wiesia znów postawiła kwiaty, zrobiła nowe ramki i położyła na parapecie książki – coś z klasyków. Przyszła młodzież. Krzyczeli, przepychali się, klęli. Staruszka wyszła i… zaproponowała im herbatę z ciasteczkami, które upiekła – zapach ciasteczek i wanilii rozchodził się po całym domu. Młodzi ludzie nieco spuścili z tonu, poczęstowali się ciasteczkami, wypili herbatę, zostawili szklanki na parapecie, a książki zabrali, mamrocząc coś o czytaniu. Kwiatów nie ruszyli, ramek również.
Następnego dnia Babcia Wiesia wyniosła plastikową butelkę z wodą, żeby każdy, kto chce się zatroszczyć o kwiaty, mógł je podlewać. Oraz… nowe książki. Wieczorem przyszli młodzi ludzie, oblewali się wodą z butelki, robili dużo hałasu, śmiali się. Staruszka wyszła do nich, zaproponowała herbatę, świeżo upieczone bułeczki, zabrała butelkę i nalała do niej wody, a nastolatków poprosiła, żeby podlali kwiaty.
Młodzież zaczęła przychodzić na klatkę schodową codziennie. Sąsiedzi się oburzali, dzwonili po policję, ale Babcia Wiesia powiedziała, że przyszli do niej uczniowie, wręczyła w obecności policjantów każdemu młodzieńcowi po książce, a policjantów odprawiła.
Na klatce schodowej, na półpiętrze pojawił się regał z książkami. Obok wisiało ogłoszenie: „Prośba! Jeśli masz w domu ciekawe i ważne książki, które przeczytałeś – podziel się! Jeśli wziąłeś książkę do przeczytania – zwróć, żeby mogli przeczytać inni, dla których to też może być ważne!” Regał zapełnił się książkami. Kwiaty stały teraz na każdym piętrze. Wszędzie wisiały cytaty w ładnych ramkach. Wieczorami drzwi na klatkę schodową pozostawiano otwarte. Często widzieliśmy młodych ludzi siedzących na schodach ,na parapetach i czytających książki. Babcia Wiesia położyła kilka latarek. Wieczorami dzieciaki siedziały na klatce schodowej z włączonymi latarkami i otwartymi książkami…
Babcia Wiesia umarła. Na parterze naszego bloku otworzyliśmy Klub dla dzieci i młodzieży – z biblioteką i kwiatami na parapetach. Symbolem Klubu stała się latarka…
Była zwykłą emerytką, lecz w niezwykły sposób zmieniła losy kilku ludzi… Mamy do dyspozycji o wiele więcej możliwości i czasu, niż nam się wydaje…