Fot. yalebiblestudy.org

Pytanie – Na jednym z waszych wykładów usłyszałem, że żeby być wskrzeszonym właściwie to nie trzeba robić nic, bo to nam gwarantuje ofiara Jezusa. W Biblii jednak jest przecież napisane, że do Królestwa Bożego nie wejdą cudzołożnicy, rozpustnicy, pijacy i tak dalej. Jak to rozumieć?

Odpowiedź – W Nowym Testamencie występują w oryginale greckim dwa słowa, które bywają tłumaczone jako zmartwychwstanie. Te słowa to 'anastasis’ i 'egersis’. Tak naprawdę jednak tylko 'anastasis’ oznacza powstanie do doskonałego stanu i wyzwolenie się z grzechu i śmierci.

'Egersis’ jest określeniem, które oznacza po prostu przywrócenie procesów życiowych, wskrzeszenie. To słowo nie zakłada otrzymania życia wiecznego. Według Biblii wskrzeszeni będą także niesprawiedliwi, ale do podniesienia 'anastasis’ dojdą tylko ci z nich, którzy będą chętni i posłuszni Chrystusowi. Nienaprawialnych grzeszników spotka druga śmierć – wieczne unicestwienie.

W Ewangelii wg św. Jana 5:28-29 czytamy: „Nie dziwcie się temu, bo nadchodzi godzina, w której wszyscy, którzy są w grobach, usłyszą jego głos [czyli wszyscy zostaną 'egersis’ – wskrzeszeni, by to usłyszeć]; i ci, którzy dobrze czynili wyjdą na zmartwychwstanie do życia [gr. anastasis], ale ci, którzy źle czynili, na zmartwychwstanie na sąd.” [też gr. anastasis]

Mordercy, złodzieje, bezbożni ludzie – oni wszyscy powstaną na sąd. Lecz nie dzięki swoich zasługom. Po prostu Jezus umarł za wszystkich ludzi, a więc także za nich. Jednak Jezus powiedział, że aby dostąpić pełnego powstania z martwych, pełnego zmartwychwstania [’anastasis’], człowiek będzie musiał być „uznany za godnego” (por. Łukasza 14:14).

Oczywiście więc, wszyscy niesprawiedliwi nie doświadczą od razu zmartwychwstania, ale doświadczą wskrzeszenia. Czy złoczyńca, który wstanie z grobu nazwany będzie dzieckiem Bożym? Nie, według słów Jezusa, taki ktoś jest i będzie dalej dzieckiem diabła: Jana 8:44 – „Wy jesteście z waszego ojca – diabła i chcecie spełniać pożądliwości waszego ojca.” [a w grobie nie ma przemiany]

Ci więc, którzy będą chcieli stać się dziećmi Bożymi, będą musieli dojść do tego poprzez pewnego rodzaju sąd lub próbę. W czytanym fragmencie z Jana 5:29 w grece nie ma w ogóle przyimka „na” przy słowie „sąd”. Niektóre tłumaczenia oddają ten fragment: „ci, którzy źle czynili, wyjdą na zmartwychwstanie sądu.” Moglibyśmy też określić to jako „zmartwychwstanie przez sąd”. Ważniejsze jednak, że słowo „sąd”, gr. „krisis”, nie oznacza tylko „wyroku”, a już na pewno nie oznacza „potępienia” (jak tłumaczy to np. UBG, mimo że stary przekład gdański mówi o sądzie). Słowo to znaczy cały proces, sprawę sądową i wiąże się w Biblii z: pouczeniem, próbowaniem, karaniem w celu poprawy i dopiero na końcu z wydaniem wyroku. Dlatego w Ewangelii Jana 5:29 użyte jest słowo „anastasis”, ponieważ ten sąd ma umożliwić zmartwychwstanie – ponowne powstanie i podniesienie ludzi do doskonałości.

Szeroko omawiamy te tematy w serii nagrań pt. „Wskrzeszenie i zmartwychwstanie niesprawiedliwych”:
– część 1: Wskrzeszenie i zmartwychwstanie niesprawiedliwych
– Odpowiedzi na pytania, część 1
– Odpowiedzi na pytania, część 2

W tej odpowiedzi chcemy tylko zwrócić uwagę na to, że kiedy mówimy o wskrzeszeniu niesprawiedliwych, to mamy na myśli ich przywrócenie do procesów życiowych, po to, by mogli przejść opisany w Biblii proces resocjalizacji (dzień sądu).

Dzieje Apostolskie 24:15 – „Mam w Bogu nadzieję, którą i oni podzielają, że nastąpi kiedyś zmartwychwstanie [’anastasis’] sprawiedliwych i niesprawiedliwych.”

W grece mamy tutaj „anastasis”, a więc nastąpi podniesienie z upadku przynajmniej niektórych niesprawiedliwych. Nie stanie się to jednak natychmiastowo i nie będzie to łatwy proces. Jednak sama nadzieja dla takich osób opiera się bezpośrednio na słowach Pisma Świętego. Warto wysłuchać w tym temacie nagrań: dobra wiadomość i tysiącletnie królowanie Chrystusa.

CZĘŚĆ PIERWSZA – 3 października 2021 r. 

CZĘŚĆ DRUGA – 19 listopada 2022 r. 

NOTATKI DO CZĘŚCI DRUGIEJ W WERSJI TEKSTOWEJ 

Cytowałem w części pierwszej bardzo dużo wersetów Pisma Świętego. Żeby w największym skrócie powiedzieć, co starałem się wtedy wyjaśnić:

– mówiłem, że istnieje różnica między wskrzeszeniem a zmartychwstaniem. Choć mamy w ewangeliach kilka wskrzeszeń, jak np. Łazarza, córki Jaira i syna wdowy w Nain, to jednak apostoł Paweł w Dziejach Apostolskich 26:22-23 stwierdza, że Jezus miał zmartwychwstać jako pierwszy.

fot. Priscilla Du Preez / Unsplash

– wskrzeszenie to w związku z tym „wprawienie na nowo w ruch mechanizmu życia”, jest to gr. słowo egersis, co oznacza ponowne uruchomienie procesów życiowych.

– na wskrzeszenie nie trzeba w żaden sposób zasłużyć, wskrzeszeni będą wszyscy umarli na podstawie łaski Bożej oraz okupu złożonego przez Pana Jezusa Chrystusa (wskrzeszeni będą ci, którzy dobrze czynili i ci, którzy źle czynili; sprawiedliwi i niesprawiedliwi), jednak Biblia mówi, że jedni ludzie staną się godni zmartwychwstania a inni ostatecznie go nie osiągną. W tym wypadku chodzi o gr. anastasis, czyli podniesienie, udoskonalenie i wreszcie życie wieczne.

– myśląc o zmartwychwstaniu, o tym, które oznacza doskonałość i życie wieczne, Pan Jezus w Jana 5:29 mówi, że kiedy już obudzi czyli wskrzesi wszystkich ludzi to jedni pójdą na zmartwychwstanie życia, a drudzy na zmartwychwstanie sądu; apostoł Paweł także potwierdza, że będzie coś takiego jak zmartwychwstanie niesprawiedliwych, a więc istnieje szansa na podniesienie niesprawiedliwych do doskonałości w czasie panowania Jezusa

– zmartwychwstanie sądu lub zmartwychwstanie niesprawiedliwych będzie to czas podnoszenia ludzi do sprawiedliwości przez pewnego rodzaju proces sądu lub proces resocjalizacji. Będzie to z-martwych-wstawanie przez sąd składający się z otrzymania wiedzy, sprawdzania jak ta wiedza jest przyswajana, karania w celu poprawy i wreszcie z wydania wyroku: życia lub śmierci przy końcu tego procesu

– proces sądu jest równoznaczny z restytucją czyli czasami naprawienia wszystkich rzeczy, o których mówiłem w innych nagraniach. Wszystko to będzie miało miejsce w tysiącletnim królowaniu Chrystusa i wiernych, w czasie ich panowania nad narodami, a nie dopiero po tysiącleciu.

Tyle streszczenie, a teraz czas na pytania i odpowiedzi. Oczywiście będą to skrótowe odpowiedzi, a czasami tylko odnośnik do innych nagrań i materiałów, bo wiele z poruszonych tematów domagałoby się oddzielnego wykładu i być może w przyszłości takie wykłady się pojawią. Nie chcę jednak zostawić pytających bez choćby krótkiej odpowiedzi.

1. W Apokalipsie 20:13 jest mowa o wydaniu zmarłych przez morze i otchłań już po tysiącletnim Królestwie. O jakim zmarłych jest tam mowa, skoro wszyscy zmarli mają zmartwychwstać przed i w trakcie Tysiącletniego Królestwa?

Umieściliśmy niedawno na stronie badaczebiblii.pl bardzo ciekawy wykres i artykuł pt. „7 obrazów tysiącletniego Królestwa Chrystusa i jego dzieła”:
https://badaczebiblii.pl/7-obrazow-tysiacletniego-krolestwa-chrystusa-i-jego-dziela/

Problem polega na tym, że Księga Objawienia, rozdziały 20 do 22, czytane są zwykle jakby to był jeden opis zdarzeń, które następują po sobie chronologicznie. A tak naprawdę mamy tu 7 różnych symbolicznych obrazów, które skupiają się na różnych elementach Tysiąclecia, a także „małego okresu” lub „krótkiego czasu” przy końcu Tysiąclecia i następujących później wieków chwały. Obj. 20:11-15 to kolejny obraz (w. 11 zaczyna się od słów – „potem ujrzałem”), a nie ciąg dalszy opisu z wersetów 4-10. Umarli będą więc wskrzeszani w czasie tysiącletniego Królestwa, jak wynika to z innych fragmentów. Także w tym czasie będzie trwało pouczanie, próbowanie i karanie w celu poprawy tych, którzy będą wskrzeszani i ostatecznie na koniec tysiąclecia dojdziemy do wydania wyroku. Ten wyrok to życie wieczne dla posłusznych i udoskonalonych, a wieczna śmierć dla tych, którzy nie będą posłuszni i nie pozwolą Panu na przemianę ich serc.

2. Apokalipsa 21:8 mówi o niegodziwcach wrzuconych do jeziora ognia. O kim zatem jest mowa w Ap. 22:15, że ci sa na zewnątrz? Czy to są ci sami co z Ap. 20:15 i 21:8 czy jacyś inni?

Chodzi dokładnie o te same osoby. W Objawieniu 20:15 i 21:8 mamy symboliczny obraz „jeziora ognia”, które przedstawia wieczne zniszczenie, unicestwienie, „drugą śmierć”. W Objawieniu 22:15 mamy symbol miasta , a tylko ci, którzy do niego wejdą, będą mieli dostęp do drzewa życia. Możemy przeczytać od wersetu 14 – „Szcześliwi, którzy piorą swoje szaty, aby mieli prawo do drzewa życia i mogli wejść przez bramy do miasta. Na zewnątrz są psy, czarownicy, [ludzie] dopuszczający się nierzadu, zabójcy, bałwochwalcy oraz każdy, kto kocha kłamstwo i popełnia je.” Inaczej mówiąc, dostęp do drzew i możliwość wejścia do miasta, oznacza życie, a znalezienie się na zewnątrz, oznacza odcięcie od życia. Można to porównać do dawnej Jerozolimy, gdzie na zewnątrz miasta znajdowała się spalarnia śmieci w dolinie Gehenna. Ta dolina to inny obraz bardzo podobny do jeziora ognia, który także wskazuje na całkowite zniszczenie grzeszników, którzy nie poddadzą się reformie.

3. Skoro twierdzicie, że człowiek po śmierci nie ma świadomości, to o czym jest mowa w Obj. 6:9-11? W tym fragmencie Jan widzi dusze zmarłych wołające o pomstę za swoją krew do Boga.

Tak, twierdzimy, że człowiek po śmierci nie ma świadomości i opieramy to na jasnych fragmentach Pisma Świętego. Bardzo wyraźna jest Ks Kazn Salomona 9:10 – „Wszystko, co twoja ręka znajdzie do zrobienia, to zrób w swojej mocy, gdyż nie ma działania ani planowania, ani wiedzy, ani mądrości w szeolu [czyli w grobie, stanie śmierci], do którego ty zmierzasz.” Warto jeszcze przywołać Psalm 115:17 – „Umarli nie chwałą Pana, ani ci wszyscy, którzy schodzą do krainy milczenia.”

Zwróćmy jednak uwagę na fragment Objawienia, do którego odnosi się pytająca osoba. Obj. 6:9-11 – „A gdy otworzył piątą pieczęć, zobaczyłem poniżej ołtarza dusze zabitych z powodu Słowa Bożego i z powodu świadectwa, które składali. I zawołały donośnym głosem: Jak długo, Władco święty i prawdziwy? Czy nie będziesz sądził mieszkańców ziemi i za naszą krew nie wymierzysz im kary? Każdej z nich dano białą szatę i powiedziano im, by jeszcze przez krótki czas odpoczywały, aż do pełni się liczba ich współsług i ich braci, którzy mają ponieść śmierć podobnie jak oni.”

Zacznijmy od tego, że Apokalipsa to najbardziej symboliczna i najtrudniejsza księga Pisma Świętego. Od czego się ta Księga zaczyna? „Objawienie Jezus Chrystusa, które dał mu Bóg, aby ukazać swym sługom, co musi stać się niebawem i wysławszy swojego anioła oznajmił przez niego za pomocą znaków słudze swojemu Janowi.” Oznajmił przez znaki, tzn. przez symbole i figury podał pewne myśli.

Czy możemy np. wyobrazić sobie smoka ognistego, który swoim ogonem ciągnął jedną trzecią gwiazd na niebie? Chyba nikt nie wyobraża sobie takiego stwora, który mógłby ogonem zrzucić jedną trzecią gwiazd z nieba, a jednak mamy taki opis w Objawieniu. Czyli są to pewne symbole, które określają pewną rzeczywistość.

Z wielu powodów nie wierzymy, że opis o wołających do Pana duszach należy traktować dosłownie. Prawdziwi wierni nie błagaliby Boga o to, by ich pomścił. Przecież zupełnie inne były wołania naszego Pana Jezusa i świętego Szczepana, gdy byli zabijani! Oni wołali: „Panie, nie policz im tego grzechu!” (Dz 7:60).

To wołanie z Księgi Objawienia można rozumieć tak samo, jak słowa z Księgi Rodzaju 4:10, że krew Abla wołala z ziemi do Boga o pomstę. Inaczej mówiąc cierpienia i czyny mówią głośniej niż słowa. I to właśnie historia ludu Bożego woła do Boga w tej sprawie. List do Hebrajczyków 11:4 – „Przez wiarę Abel złożył Bogu ofiarę cenniejszą od Kaina, za co otrzymał świadectwo, że jest sprawiedliwy. Bóg bowiem zaświadczył o jego darach, toteż choć umarł, przez nią jeszcze mówi.”

Boska sprawiedliwość nie może się zgodzić na wieczne tolerowanie tego, że jego wierni słudzy znoszą tak wielkie prześladowania. Każde zło woła do Boga o pomstę, o sprawiedliwą odpłatę. A mimo to, tak jak za życia, wierni nie wołali o pomstę, tak nie będą wołać po śmierci. Ten urywek mówi tylko, że Bóg widział cierpienia swoich wiernych i że one nie zostaną bez rozliczenia.

To rozliczenie ma nadejść razem z drugą obecnością Jezusa na ziemi i razem z uzupełnieniem pełnej liczby wiernych, którzy mają razem z Jezusem królować i sądzić świat. Wtedy odbędzie się najpierw przyznanie nagród sprawiedliwym, a potem sąd albo proces resocjalizacji (czyli restytucja) dla niesprawiedliwych.

Co miało się dziać ze zmarłymi do tego czasu? I to także z tymi, którzy byli wierni Bogu? Obj. 6:11 mówi: „powiedziano im, by jeszcze krótki czas odpoczęli”. Jak na księgę symboli jest tu dosyć wyraźny opis, że tacy wierni mieli jeszcze znajdować się w symbolicznym śnie, w stanie śmierci aż do obudzenia umarłych.

4. Jakie macie zdanie na temat Mojżesza? Czy umarł i z ciałem został wzięty do nieba? Czy z Eliaszem Apostołom ukazał się jego duch? Jeżeli to drugie to byłoby to niezgodne z teologią, która zaprzecza życie duszy poza ciałem.

Nasza odp. jest taka, że chociaż Mojżesz i Eliasz zakończyli swoje życie w bardzo tajemniczych okolicznościach, to jednak mamy potwierdzenie w Biblii, że obaj umarli. 5 Mój. 34:5 – „I umarł Mojżesz, sługa Jahwe, w ziemi Moab, zgodnie z postanowieniem Jahwe. I pogrzebali go w dolinie w ziemi Moabu”. List do Hebrajczyków 11:13 – „Ci wszyscy [a wcześniej była mowa o Eliaszu] poumierali w wierze, nie otrzymali zaś tego, co głosiły obietnice, lecz z daleka zobaczyli je”.

Pismo Święte przedstawia umarłych jako znajdujących się w stanie nieświadomości. Ks. Kaznodziei Salomona 9:5-6 – „Ci, co żyją, wiedzą, że umrzeć mają, ale umarli o niczym nie wiedzą (…) i miłośc ich, i zazdrość ich, i nienawiść ich już zginęła.” I w nawiązaniu do tego Księga Izajasza 63:16 – „Tyś zaiste Boże ojcem naszym, bo Abraham nie wie o nas, a Izrael nie zna nas.”

Mając taką naukę Pisma Świętego musimy uważnie zbadać ten fragment o przemienieniu Mojżesza i Eliasza na górze. Na pewno jest w zgodzie z resztą Biblii. I jeśli otworzymy Ewangelię wg Mateusza, rozdział 17, werset 9, to zobaczymy, że mamy tu proste wyjaśnienie całej sprawy i to słowami Pana Jezusa:

Mateusza 17:9 – „A kiedy schodzili z góry, Jezus im polecił: Nikomu nie mówcie o tym widzeniu [inne tłumaczenie: nikomu nie mówcie o tej wizji], dopóki Syn Człowieczy nie powstanie z martwych.”

„Nikomu nie mówcie o tej wizji”. A więc to, co zobaczyli apostołowie to była wizja, była to „wizja” Mojżesza i Eliasza z Panem, tak jak święty Jan na wyspie Patmos też miał wizję bestii, aniołów itd. On nie widział prawdziwych bestii, ale pewne obrazy, które pokazał mu Bóg. Podobnie było z wizją, którą miał apostoł Piotr, gdy zobaczył prześcieradło spuszczone z nieba, a na nim różne zwierzęta czyste i nieczyste.

Mojżesz na pewno nie został wzbudzony i nie został uczyniony doskonałym w niebie, bo wiadomo, że nasz Pan Jezus był pierwszym wzbudzonym z martwych i uwielbionym w niebie. Możemy przeczytać w tej sprawie Dzieje Ap. 26:22-23 – apostoł Paweł mówi przed królem Agryppą: „Dzięki pomocy Boga żyję do dzisiaj, dając świadectwo małym i wielkim, nic nie mówiąc oprócz tego, co powiedzieli prorocy i Mojżesz, że nastąpi; Że Chrystus ma cierpieć, jako pierwszy zmartwychwstać i zwiastować światłość temu ludowi i poganom.”

Potwierdzenie tego znajduje się też w Liście do Hebrajczyków 11:39-40, gdzie napisano, że Mojżesz i pozostali wierni Starego Testamentu dopiero dojdą do doskonałości z pomocą wiernych z Oblubienicy Chrystusa, gdy ci drudzy zostaną wywyższeni w niebiańskim Królestwie Chrystusa. A więc obaj wierni Boży ludzie – Mojżesz i Eliasz – spali w śmierci i nie zostali wzbudzeni, a trzech apostołów zobaczyło pewną wizję, a nie rzeczywiste osoby lub ich duchy.

5. Co sądzicie o tekstach mówiących o wiecznych mękach, a wiemy, że takie istnieją.

Ogólnie mówiąc są to błędne tłumaczenia, ale nad każdym trzeba by było osobno się zastanowić. Jako przykład możemy wziąć Ewangelię wg Mateusza 25:46. Fragment ten w wielu tłumaczeniach mówi: „I pójdą ci [to znaczy kozły z przypowieści] na męki wieczne”.

Jednak słowo tu przetłumaczone jako „męki” to gr. kolasin i pochodzi ono od greckiego ‘kolazo’. Pierwsze znaczenie tego słowa to: odciąć, obciąć – tak jak przy oczyszczaniu gałęzi drzewa. Podają to różne słowniki jak: Słowniki grecko-polski PWN z roku 1960, czy angielskie słowniki Thayera, Liddella-Scotta i „Emphatic Diaglott”. Więc te „męki” dla nienaprawialnych grzeszników to ich wieczne odcięcie lub obcięcie od drzewa żyjących; będzie to druga śmierć, ostateczne i wieczne zniszczenie. Ten pogląd jest oczywiście mocno oparty na innych fragmentach Pisma Świętego. Psalm 92:8 – „Choć wyrastają bezbożni jak ziele i kwitną wszyscy złoczyńcy, i tak zginą na zawsze.”; będą odcięci czyli „zginą na zawsze”.

Ten fragment mógłby więc być przetłumaczony: „I pójdą ci na odcięcie wieczne”.

6. A co ze słowami o rozdzieleniu kąkolu od pszenicy? co ze słowami jedna będzie wzięta a druga zostawiona? co z tymi którzy przyjmą znamię bestii. Przecież pismo mówi jasno, że będą wrzuceni do jeziora ognia? czy uważacie, że i oni będą mieli drugą szansę?

Rozdzielenie kąkolu i pszenicy, wzięcie jednej i zostawienie drugiej, są to opisy, które dotyczą wierzących (tych wierzących tylko z nazwy i tych wierzących prawdziwie, a także mniej lub bardziej wiernych naśladowców Jezusa). Nie dotyczy to całej ludzkości. Chodzi tu o pewne rozróżnienie wśród wierzących, które miało nadejść pod koniec wyboru Oblubienicy, przy powrocie Pana Jezusa.

Jeśli chodzi o znamię bestii to na stronie mamy aż trzyczęściowy wykład na ten temat i do niego odsyłamy zainteresowanych. Jest do znalezienia na stronie badaczebiblii.pl w sekcji „Wykłady audio/wideo” pod tytułem „Znamię bestii”.

Ze swojej strony chciałbym tylko zwrócić uwagę, że należy bardzo uważać na opisy, które mówią o spaleniu ziemi i rzeczy, które są na ziemi. Pomylą się ci, którzy myślą, że skoro ten „ogień” pochłonie ziemię to wszyscy niewierni w tym czasie ludzie zostaną wiecznie zniszczeni.

Najlepszy przykład to Księga Sofoniasza 3:8 – „Dlatego oczekujcie dnia – mówi Pan – w którym wystąpię jako oskarżyciel. Bo mam zamiar zgromadzić narody, zebrać królestwa, aby wylać na nie swoją popędliwość, cały żar swojego gniewu. Zaprawdę, cała ziemia będzie pożarta ogniem mojej żarliwości.”

Oczywiście, werset ten jest często cytowany i rzeczywiście mówi on o wielkim ucisku, wielkim karaniu narodów przez Boga. Jest to naprawdę apokaliptyczny opis. Jednak żeby ktoś nie pomyślał, że mamy tu opis całkowitego zniszczenia ludzkości, mamy też werset 9 – Sof. 3:9 – „Wtedy bowiem przywrócę narodom wargi czyste, aby wszyscy wzywali imienia Pana i służyli Mu jednomyślnie.”

Spalony czyli zniszczony zostanie więc obecny porządek, a dla ludzi będzie to oznaczało oczyszczenie i zrozumienie Bożej prawdy, którą wszyscy będą jednomyślnie wyznawać, przynajmniej na początku panowania Jezusa. Potwierdzenie jest w L. do Filipian 2:10 – „Na imię Jezusa zegnie się każde kolano na niebie, na ziemi i pod ziemią, a każdy język będzie wyznawał, że Jezus Chrysus jest Panem ku chwale Boga Ojca.”

7. Kto i kiedy odkrył teologię o tzw. restytucji podczas Tysiącletniego Królestwa mówiącej o powszechnym wkrzeszaniu w czasie Tysiącletniego Królestwa i doprowadzaniu ludzi stopniowo do życia wiecznego? Bo jakieś dwa lata temu spotkałem się już z podobną teologią, którą głosił jeden z mesjańskich rabinów.

Nauka ta była znana w pierwszych wiekach chrześcijaństwa. Wspominają o tym historycy, jak np. Jan Wierusz-Kowalski, który w swojej książce „Wczesne chrześcijaństwo I-X wiek” na str. 121 podaje: „Dogmat nicejski burzył nadzieję wielu chrześcijan, którzy naiwnie wierzyli w obietnice Apokalipsy i czekali na powrót Mesjasza mającego im przynieść erę sprawiedliwości. Teraz kazano im wierzyć, że to cesarstwo konstantyńskie jest wstępną realizacją Królestwa Bożego.” Na początku więc chrześcijanie wyczekali na powrót Jezusa i Jego rządy na ziemi.

Do takiej ery sprawiedliwości na ziemi nawiązywali niektórzy bracia polscy w XVI wieku jak choćby Jan Niemojewski. W XIX wieku uczyli o tym mniej lub bardziej jasno różni kaznodzieje w Stanach Zjednoczonych: Henry Grew, George Stetson i George Storrs. Jednak w pełnej formie i w bardzo zrozumiały sposób naukę restytucji przedstawił dopiero Charles Taze Russell, zwłaszcza w swojej książce „Boski plan wieków”, był to roku 1886. Książkę tę można zamówić bezpłatnie po polsku na stronie boskiplan.pl, a jej rozdziały „Dzień sądu”, „Okup i restytucja” i „Królestwo Boże” to do dzisiaj jeden z najlepszych rozważań na ten temat.

8. Kiedy i przez kogo zostało odkryte to, że w starych przekładach nie istnieje tekst (a nie zmartwychwstali inni ze zmarłych aż się dopełniło tysiąc lat) Ap. 20:5. Czy tego odkrycia dokonał Wiktor Szpunar, czy było to znane i odkryte przez kogoś innego wcześniej. Na ile jest to wiarygodne, że ten tekst został faktycznie dodany w późniejszym okresie chrześcijaństwa i że nie istniał w oryginale? Jeżeli to faktycznie jest prawdą to uważam to za wielkie i kluczowe odkrycie, zmieniające całkowicie podejście do zagadnienia zmartywchwstania. Bardzo proszę o szersze poruszenie tego bardzo istotnego tematu w kolejnej części.

Co do wiarygodności faktu, że te słowa to dopisek, to osobiście jestem co do tego przekonany. Na stronie badaczebiblii.pl w zakładce „Wykłady audio / wideo” jest na ten temat świetny wykład Arkadiusza Wiśniewskiego. Zachęcam do wysłuchania tego wykładu. Tytuł to: „Objawienie 20:5 – problem autentyczności tekstu”.

To odkrycie sięga dawniejszych czasów i nie jest moje. Na możliwość dopisku wskazywał już pastor Russell w „Boskim planie wieków”. Zauważył on, że tego fragmentu brakuje w pewnych najstarszych i najpewniejszych rękopisach Biblii. Wyraźne argumenty w tej sprawie podał Paul S.L. Johnson w swojej książce pt. „Tysiąclecie”. Książka ta jest w dystrybucji Świeckiego Ruchu Misyjnego „Epifania” i można ją znaleźć na stronie epifania.pl.

9. Co tekst hebrajski mówi nam na ten temat, czy w hebrajskim też jest taka różnica w tekście jak w greckim? EGERSIS i ANASTAZIS? I jeszcze jedno. Co z pytaniem saduceuszów, czyimi żonami będą po wskrzeszeniu (egersis) te, które miały po kilku mężów, kiedy sie pojawią wszyscy razem?

Jeśli chodzi o język hebrajski to bardzo interesujący jest werset z Księgi Izajasza, rozdział 26, werset 19: „Ożyją umarli twoi, trupy moje wstaną”. Te dwa określenia bardzo szerokie omawia brat Adam Urban w wykładzie, który można znaleźć na stronie badaczebiblii.pl pod takim właśnie tytułem: „Ożyją umarli twoi, trupy moje wstaną”. Polecam, bo to świetne rozważanie biblijne.

Nie znam odpowiedzi na podchwytliwe pytanie saduceuszów. Wiem jednak, że Sędzią w tym czasie, czyli rozjemcą i koordynatorem wszystkich spraw, będzie sam Jezus Chrystus i jego wierni (por. Sędziowie narodów). Skoro Salomon potrafił mądrze rozsądzać bardzo trudne sprawy, to jestem pewny, że Pan Jezus to ktoś większy niż Salomon i będzie sądził i kierował ludzkością jeszcze lepiej. Byłbym spokojny jeśli chodzi o jakiekolwiek nierostrzygnięte sprawy z tego życia. W końcu tysiącletnie królowanie Jezusa to także wypełnienie się roku jubileuszowego, będzie to wielki jubileusz Ziemi. A w Izraelu jubileusz, czyli rok 50-ty, był właśnie rokiem, który rozstrzygał wszystkie sporne sprawy. Na pewno nie musimy się obawiać.

10. Jak rozumieć słowa z Ewangelii wg Mateusza 13:40-43 – „Jak więc zbiera się chwast i spala ogniem, tak będzie przy końcu świata. Syn Człowieczy pośle aniołów swoich: ci zbiorą z Jego królestwa wszystkie zgorszenia i tych, którzy dopuszczają się nieprawości, i wrzucą ich w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Wtedy sprawiedliwi jaśnieć będą jak słońce w królestwie Ojca swego. Kto ma uszy, niechaj słucha!” Szczególnie chodzi o wrzucenie w piec i przykrości w tym piecu.

Ten piec ognisty dotyczy zapowiadanego przez Biblię czasu ucisku z jego wojnami, rewolucjami i anarchią, tak naprawdę ten ogień już płonie. Towarzyszy mu głód i różnego rodzaju zarazy i choroby, a przede wszystkim wielki strach, narzekanie i płacz. Opisane tutaj zgrzytanie zębami to nie najlepsze tłumaczenie. Grecki idiom znaczy tu bardziej rozpacz, zawód różnych nadziei. Widzieliśmy i widzimy tego dużo, a będzie tego jeszcze więcej aż obecny porządek społeczno-polityczny na ziemi całkowicie przeminie i zrobi miejsce dla panowania Chrystusa i wiernych. To panowanie jest tutaj pokazane przez słońce, które wschodzi na niebie o poranku.

Ten palący ogień dotyka szczególnie tzw. narodów chrześcjańskich i kościelnictwa. Ludzie są często zrozpaczeni i niepewni dokąd zmierza świat. Nie ma to więc żadnego związku z piekłem wiecznych mąk. Chodzi o trudy czasów ostatecznych, w których jedynym ratunkiem jest Chrystus i silna, wytrwała wiara w niego. Fakt, że musi być ona wytrwała, trwająca aż do śmierci, widać u Mateusza 22:12. Jest tam opis człowieka, który nie miał na sobie szaty weselnej, gdy przyszedł król, by przywitać się z gośćmi. Król zapytał: „Przyjacielu! Jak tu wszedłeś nie mając szaty weselnej?”.

Wygląda na to, że ten ktoś na początku posiadał szatę, ale zdjął ją z siebie już po wejściu. Można by zapytać: to czemu ją zdjął i co to dla nas oznacza? Weselna szata przedstawia zasługę krwi Jezusa Chrystusa, Jego sprawiedliwość przypisaną wierzącym, okrycie, które daje On swoim wyznawcom.

Człowiek nie mógł nic powiedzieć, ponieważ zdjął tę szatę – przestał opierać się na wierze w Jezusa i na Jego sprawiedliwości. I czytamy dalej, Mateusza 22:13 – „Związawszy nogi i ręce jego, weźcie go i wrzućcie do ciemności zewnętrznych, tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”. I znowu, nie będzie to wrzucenie do piekła w ogień i męki – tam nie byłoby ciemno. Ta ciemność to ciemność, w jakiej znajduje się cały świat. Ciemność, w której znajdowali się wierni zanim przyszli do Jezusa i zanim zobaczyli światło. Jeżeli ktoś odsuwa się od światła, to znowu jest w ciemności i też będąc na zewnątrz bierze udział w płaczu i zgrzytaniu zębami.

Wniosek jest więc taki, by przyjść do Pana Jezusa, szukać w Słowie Bożym światła i pozostawać w świetle aż pośród wstrząsów i ognia anarchii obecny porządek przeminie, a na ziemi zapanuje Królestwo Chrystusa.

Pytań było jeszcze trochę, ale myślę, że dziesięć to już całkiem dużo, a materiału do przejrzenia też jest sporo.  Przede wszystkim zachęcam do nabycia „Boskiego planu wieków” ze strony boskiplan.pl i uważnego przestudiowania treści przy otwartej Biblii. Potem do trzymania się tego wszystkiego, co w Twoim rozumieniu opiera się na Słowie Bożym, co wynika jasno z Pisma Świętego.

Nie zbawi nas dokładne zrozumienie wszystkich szczegółów, ale mocne trzymanie się wiarą naszego Pana Jezusa Chrystusa jako naszego Zbawiciela i Króla. Trzymanie się wiarą Jezusa, który jest zbawicielem wszystkich ludzi, a zwłaszcza wierzących, Jezusa, który dał samego siebie na okup za wszystkich, Jezusa, który zaznał śmierci za każdego człowieka i Jezusa, który pozwoli każdemu człowiekowi poznać prawdę i stanąć na próbie prowadzącej do życia wiecznego.

Wierzę, że restytucja jest nadzieją biblijną, a jeśli ktoś chciałby upewnić się w tym na podstawie Pisma Świętego, polecam też wykłady ze strony badaczebiblii.pl – jeden pt. „Tysiącletnie panowanie Chrystusa. Kiedy? Nad kim? Jak?” i drugi pt. „Restytucja”.

Niech będzie chwała Bogu Ojcu i Panu Jezusowi Chrystusowi i oby Królestwo Boże nastało jak najszybciej to możliwe! Amen! Dziękuję za uwagę.

Doktryna zmartwychwstania jest wyjątkowa dla judaizmu i chrześcijaństwa, ale jest też jedną z najbłędniej rozumianych nauk Biblii. Wyraźne odniesienie do niej znajdziemy w Dziejach Apostolskich 24:15 – „Mam też w Bogu nadzieję [mówi Paweł], którą również oni mają, że nastąpi zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych”.

Dlaczego zmartwychwstanie jest potrzebne? Cała rasa ludzka jest w stanie grzechu, niedoskonałości i jest na drodze do śmierci, do wyginięcia. Ogromna większość z tych, którzy kiedykolwiek żyli, weszła już w stan śmierci. Wyjaśnienie tego smutnego stanu rzeczy znajdziemy w upadku Adama i w jego grzechu nieposłuszeństwa w Edenie, przez co słusznie znalazł się pod Boskim potępieniem. W rezultacie cała rodzina ludzka odziedziczyła to samo potępienie.

Dobra wiadomość jest taka, że Bóg przygotował sposób na wyjście z tego nieszczęścia. Bóg posłal swojego umiłowanego Syna na świat, aby ten stał się ofiarą okupu za Adama i jego potomków i aby zapewnił w ten sposób wyzwolenie z potępienia śmierci i możliwość zdobycia doskonałego życia (1 List do Koryntian 15:21-22, [1]).

Natura zmartwychwstania

Polskie słowo „zmartwychwstanie” tłumaczone jest z greckiego słowa 'anastasis’. Oznacza ono stopniowe przechodzenie od stanu upadłego do doskonałego obrazu Bożego, do stanu, w jakim znajdował się Adam, zanim popadł w grzech. Z tej definicji widać, że zmartwychwstanie to coś więcej niż tylko przebudzenie ze śmierci, które jest dopiero początkiem tego procesu.

W zmartwychwstaniu nie powstaje ciało, które zostało pogrzebane, ale dusza, osoba, istota. Bóg wyposaży każdą osobę w odpowiednie dla niej ciało (1 List do Koryntian 15:35-38, [2]).

Rodzaje zmartwychwstania

Możemy podzielić zmartwychwstanie na dwie główne kategorie: zmartwychwstanie (1) sprawiedliwych i (2) niesprawiedliwych.

1. Pierwszą i najważniejszą klasą, która doświadcza zmartwychwstania, jest Kościół. Ich zmartwychwstanie, które ma miejsce w czasie drugiego adwentu Jezusa, nazywane jest pierwszym zmartwychwstaniem i ma być powstaniem do Boskiej natury (2 List Piotra 1:4, [3]). Jednak na długo przed zmartwychwstaniem Kościoła, Jezus, Głowa i wielki Przewodnik Kościoła, był pierwszą osobą, która zmartwychwstała. „I On jest Głową Ciała – Kościoła. On jest Początkiem, Pierworodnym spośród umarłych, aby sam zyskał pierwszeństwo we wszystkim” (List do Kolosan 1:18).

2. (Istnieje nieco więcej szczegółów, ale) druga klasa to ogólnie rzecz biorąc świat. Uczestnicy tego zmartwychwstania określani są jako „niesprawiedliwi”, ponieważ w obecnym życiu znajdowali się w nieświadomym, grzesznym i nieusprawiedliwionym stanie, więc nie byli w harmonii z Bogiem.

Zarówno Kościół, jak i świat, wymienieni są w 1 do Koryntian 15:23 – „lecz każdy według własnej kolejności: Chrystus jako pierwociny, potem ci, co należą do Chrystusa”. W tym wersecie Chrystus ze Swoim Kościołem nazwani są „Chrystusem, pierwocinami”, podczas gdy o świecie mówi się jako o „tych, co należą do Chrystusa”, jako o późniejszych plonach.

Podczas Wieku Tysiąclecia świat zostanie przebudzony ze snu śmierci i każdy człowiek zostanie postawiony na próbie życia w sprzyjających warunkach. Chrystus i Jego Kościół będą sędziami, a każda osoba przejdzie przez proces sądowy – składający się z pouczeń, prób i karania w celu naprawy. Posłuszni będą stopniowo przywracani do ludzkiej doskonałości (może powiedzieć, że będą resocjalizowani), a ziemia przywracana będzie do stanu przypominającego Eden.

___________
Źródło: „The Resurrection of the Dead”, UK Bible Students, wrzesień 2008.

[1] 1 do Koryntian 15:21-22 – „Skoro bowiem przyszła przez człowieka śmierć, przez człowieka też przyszło zmartwychwstanie. Albowiem jak w Adamie wszyscy umierają tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni.”

[2] 1 do Koryntian 15:35-38 – „Ale powie ktoś: Jak bywają wzbudzeni umarli? I w jakim ciele przychodzą? Niemądry! To, co siejesz, nie ożywa, jeśli nie umrze. A to, co siejesz, nie jest przecież tym ciałem, które ma powstać, lecz gołym ziarnem, może pszenicznym, a może jakimś innym; Ale Bóg daje mu ciało, jakie chce a każdemu z nasion właściwe jemu ciało.”

[3] 2 Piotra 1:4 – „… zostały nam udzielone drogocenne i największe obietnice, abyście się przez nie stali uczestnikami Boskiej natury”

O tym, że coś takiego będzie miało miejsce, zaświadcza apostoł Paweł, gdy mówi, że „ma nadzieję, iż będzie zmartwychwstanie … zarówno sprawiedliwych, jak i niesprawiedliwych.” (Dz. 24:15)

W temacie rozdzielam jednak wskrzeszenie i zmartwychwstanie i nie jest to w tym wypadku tzw. „masło maślane” czyli nazwanie tego samego innym słowem.

Jeśli więc chcecie dowiedzieć się:

– czym się różni biblijne wskrzeszenie i biblijne zmartwychwstanie

– kiedy będą wskrzeszeni, a kiedy zmartwychwstaną niesprawiedliwi

– i czy wszyscy niesprawiedliwi dostąpią zmartwychwstania…???

To zapraszam do wysłuchania tego wykładu.

Najczęściej kiedy zapytamy chrześcijan o zmartwychwstanie, odpowiedzą, że jest to „obudzenie ze śmierci”. Ci, którzy znają Biblię, jako przykład podadzą: Łazarza, córkę Jaira, syna wdowy z Nain i kilka wskrzeszeń ze Starego Testamentu. Jednak w ścisłym biblijnym znaczeniu to nie były zmartwychwstania, a przynajmniej nie w pełnym znaczeniu tego słowa.

—
POLECAMY TEŻ: 
Q&A czyli odpowiedzi na pytania do tego wykładu
—

Dlaczego to nie były zmartwychwstania? Gdyby to były zmartwychwstania (w pełnym znaczeniu tego słowa), Biblia przeczyłaby sama sobie, bo apostoł Paweł w Dziejach 26:22 stwierdza: „Ale dzięki pomocy Boga żyję do dzisiaj, dając świadectwo małym i wielkim, nic nie mówiąc oprócz tego, co powiedzieli prorocy i Mojżesz, ze nastąpi; że Chrystus ma cierpieć, jako pierwszy zmartwychwstać i zwiastować światłość temu ludowi i poganom.” Ten werset mówi, że Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy i inne fragmenty Pisma Świętego potwierdzają to.

Widać więc, że jest jakaś poważna różnica między tym, co spotkało Łazarza z Betanii, a tym, co spotkało Pana Jezusa w dzień zmartwychwstania. I ma to swoje odzwierciedlenie w starożytnej grece.

Kiedy czytamy o wskrzeszeniu, obudzeniu umarłych, czyli słownikowo: „wprawieniu na nowo w ruch mechanizmu życia” (jak w przypadku Łazarza z Betanii), Biblia używa greckiego słowa „EGERSIS” co można przetłumaczyć jako wskrzeszenie i zdefinować jako ‘ponowne uruchomienie procesów życiowych’.

Kiedy jednak chodzi o ponowne powstanie, o podniesienie do stanu doskonałości, wtedy Biblia używa greckiego słowa „ANASTASIS”.

Zobaczmy kilka przykładów:
Jana 12:1 – „Na sześć dni przed Paschą Jezus przybył do Betanii, gdzie mieszkał Łazarz, którego Jezus wskrzesił z martwych.” – słowo „wskrzesił” to w grece „egeiro” (czasownik od rzeczownika „egersis”), w konkordancji Stronga nr 1453. Jezus obudził, wskrzesił Łazarza, on się ocknął, ale nie znaczyło to, że Łazarz doszedł do życia wiecznego, że stał się doskonały. On dalej żył jako niedoskonały człowiek i pewnego dnia znowu umarł.

Łukasza 7:14-15 – pogrzeb syna pewnej wdowy z miejscowości Nain – „Potem [Jezus] przystąpił, dotknął się mar [inne tłum. dotknął trumny] – a ci, którzy je nieśli, stanęli – i rzekł: «Młodzieńcze, tobie mówię wstań!» A zmarły usiadł i zaczął mówić; i oddał go jego matce.” – słowo „wstań” to znowu w grece „egersis”, obudź się, ocknij się.

I może jeszcze jeden piękny przykład. Córka Jaira i słynne słowa Pana Jezusa, mamy to u Łukasza 8:52-54 – „A wszyscy płakali i żałowali jej. Lecz On rzekł: «Nie płaczcie, bo nie umarła, tylko śpi». I wyśmiewali Go, wiedząc, że umarła. On zaś ująwszy ją za rękę rzekł głośno: «Dziewczynko, wstań!» Duch jej powrócił, i zaraz wstała. Polecił też, aby jej dano jeść.” – słowo „wstań” to znowu „egersis”, z definicji: „niech twoje procesy życiowe zostaną ponownie uruchomione”. Co ciekawe Pan Jezus porównuje tu sen i śmierć, podobnie jak w przypadku Łazarza, ponieważ w stanie śmierci nie ma żadnego działania, żadnego myślenia, żadnej radości lub smutku, tak jak w czasie snu bez marzeń sennych. Takie spanie jest zupełnie nieświadome, ale spokojnie kładziemy się wieczorem do łóżka, bo wierzymy, że rano obudzimy się ze snu.

Teraz słowo greckie „anastasis”. Wróćmy na moment do Dziejów 26:23 – Chrystus ma cierpieć, jako pierwszy zmartwychwstać i zwiastować światłość temu ludowi i poganom. – tutaj słowo „zmartwychwstać” to greckie „anastasis”, już nie tylko „wskrzeszenie”, ale też pon. powstanie, podniesienie

Do osiągnięcia tego pełnego zmartwychwstania, zmartwychwstania „ANASTASIS” (w Konk. Stronga nr 386) konieczne jest uznanie ze strony Boga, że z jakiegoś powodu ktoś stał się godny takiego zmartwychwstania.

Tak tłumaczy to sam Pan Jezus, gdy w dyskusji z saduceuszami mówi:
„Dzieci tego świata żenią się i za mąż wychodzą. Lecz ci, którzy są uznani za godnych dostąpienia tamtego świata i powstania z martwych [gr. anastasis], ani się żenić nie będą, ani za mąż wychodzić. Nie mogą bowiem więcej umrzeć, bo są równi aniołom i będąc dziećmi zmartwychwstania [gr. anastasis], są dziećmi Bożymi.” (Łuk. 20:34-36)

Wyraźnie widać z tego fragmentu, że są tacy, którzy okażą się godni zmartwychwstania „anastasis”. Potwierdza to Łuk. 14:14, gdzie czytamy, że będą tacy, którzy otrzymają „odpłatę przy zmartwychwstanie sprawiedliwych [lub przez zmartwychwstanie sprawiedliwych].” Samo to zmartwychwstanie czyli powstanie do doskonałości i życia wiecznego jest tu największą odpłatą.

Pytanie brzmi: czy każdy niesprawiedliwy „zmartwychwstanie” i to bez żadnych starań ze swojej strony? Oczywiście, że nie. „Anastasis” jest tylko dla tych, którzy okażą się tego godni. (J 6:40 – anistemi)

To, co jest obiecane, to że wszyscy zostaną obudzeni lub wskrzeszeni (gr. „egersis”) ze stanu śmierci i wszyscy dostaną szansę wejścia na drogę zmartwychwsta-wania, powracania do doskonałości. Znów zacytujemy bezpośrednio Pana Jezusa, gdy stwierdza (Jana 5:28-29): „Nie dziwcie się temu, bo nadchodzi godzina, w której wszyscy, którzy są w grobach, usłyszą jego głos [czyli zostaną egersis – wskrzeszeni, by to usłyszeć]; i ci, którzy dobrze czynili wyjdą na zmartwychwstanie do życia [gr. anastasis], ale ci, którzy źle czynili, na zmartwychwstanie na sąd.” [też gr. anastasis]

Mordercy, złodzieje, bezbożni ludzie – oni wszyscy powstaną na sąd. Lecz nie dzięki swoich zasługom. Po prostu Jezus umarł za wszystkich ludzi, a więc także za nich. Jednak Jezus powiedział, że aby dostąpić pełnego powstania z martwych, pełnego zmartwychwstania, człowiek będzie musiał być „uznany za godnego”.

Oczywiście więc, wszyscy niesprawiedliwi nie doświadczą od razu zmartwychwstania, ale doświadczą wskrzeszenia. Czy złoczyńca, który wstanie z grobu nazwany będzie dzieckiem Bożym? Nie, według słów Jezusa, taki ktoś jest i będzie dalej dzieckiem diabła: Jana 8:44 – „Wy jesteście z waszego ojca – diabła i chcecie spełniać pożądliwości waszego ojca.” [a w grobie nie ma przemiany]

Ci więc, którzy będą chcieli stać się dziećmi Bożymi, będą musieli dojść do tego poprzez pewnego rodzaju sąd lub próbę. W czytanym fragmencie z Jana 5:29 w grece nie ma w ogóle przyimka „na” przy słowie „sąd”. Niektóre tłumaczenia oddają ten fragment: „ci, którzy źle czynili, wyjdą na zmartwychwstanie sądu.” Moglibyśmy też określić to zmartwychwstanie przez sąd. Ważniejsze jednak, że słowo „sąd”, gr. „krisis”, nie oznacza tylko „wyroku”, a już na pewno nie oznacza „potępienia” (jak tłumaczy to np. UBG, mimo że stara „gdańska” mówi o sądzie). Słowo to znaczy cały proces, sprawę sądową i wiąże się w Biblii z: pouczeniem, próbowaniem, karaniem w celu poprawy i dopiero na końcu z wydaniem wyroku.  Dlatego w J 5:29 użyte jest słowo „anastasis”, ponieważ ten sąd ma umożliwić zmartwychwstanie – ponowne powstanie i podniesienie ludzi do doskonałosci.

2 List Piotra 3:7 zapowiada dzień sądu. A werset 8, 2 Piotra 3:8 stwierdza: „Ale ta jedna rzecz niech wam nie będzie tajna, najmilsi! Iż jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat, jak jeden dzień.”

Przeczytamy jeszcze inne wersety, które to potwierdzą, ale już z tego jednego widzimy, że ten proces sądowy potrwa tysiąc lat. Wierni naśladowcy Jezusa, którzy osiągnęli świętość w tym życiu, będą sądzić lub podnosić świat, będą prowadzić proces zmartwychwstawania ludzkości. Proces ANASTASIS ludzkości, czyli podnoszenia jej do utraconego, doskonałego stanu. Przeczytajmy o tym w dwóch fragmentach Biblii. W jednym z nich apostoł Paweł strofuje waśniących się chrześcijan, którzy wysyłali siebie nawzajem do świeckiego sądu.
1 do Korynt. 6:1-2:  „Czy odważy się ktoś z was, gdy zdarzy się nieporozumienie z drugim, szukać sprawiedliwości u niesprawiedliwych, zamiast u świętych? Czy nie wiecie, że święci będą sędziami tego świata? A jeśli świat będzie przez was sądzony, to czyż nie jesteście godni wyrokować w tak błahych sprawach?”

I drugi fragment, z Listu do Hebrajczyków 11:40 – „Ponieważ Bóg przewidział dla nas coś lepszego [czyli dla wiernych naśladowców Chrystusa, dla jego Oblubienicy], aby oni [czyli: pozostali zmarli] nie stali się doskonali bez nas.”

Widać, że święci nie będą sędziami świata tylko po to, by „potępić” świat, ale by przyprowadzić innych do doskonałości (Hebr. 11:40). A że takie dojście do doskonałości także dla niektórych niesprawiedliwych będzie możliwe, widać już z samego faktu, że zmartwychwstanie niesprawiedliwych było „nadzieją” apostoła Pawła (jak czytaliśmy w Dziejach 24:15 „mam nadzieję … że będzie zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych”). Paweł nie życzył nikomu zniszczenia lub jakiegoś rodzaju tortur po wskrzeszeniu. Przecież w Liście do Rzymian 9:3 o swoich niewierzących rodakach pisał: „Pragnąłbym bowiem sam być odłączony od Chrystusa za moich braci, za moich krewnych według ciała.”

Paweł czekał więc z nadzieją, z tęsknotą, na czasy Mesjasza, kiedy Żydzi i poganie wyjdą z grobów, by wejść na „drogę świętości” (o której mówi prorok Izajasz, w rozdziale 35). Ta „droga świętości” i doświadczenia na niej, podniosą przynajmniej niektórych niesprawiedliwych do doskonałości.

I o tym właśnie czytaliśmy u Jana 5:29 jako „zmartwychwstaniu sądu” lub „zmartwychwstaniu przez sąd”. Ci niesprawiedliwi, którzy będą posłuszni panowaniu Chrystusa, którzy z serca będą się jemu oddawać, wstaną do doskonałości i do życia wiecznego przez sąd, przez trwający 1000 lat proces resocjalizacji, który my badacze Pisma Św. często nazywamy „restytucją”.

Te rozważania prowadzą nas do fragmentu wielkiej rozprawy apostoła Pawła o zmartwychwstaniu. Będzie to 1 List do Koryntian, rozdział 15, wersety 22 i 23 – „Jak bowiem w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni, ale każdy w swojej kolejności, Chrystus jako pierwszy plon, potem ci, którzy należą do Chrystusa, w czasie jego obecności [gr. paruzja].”
(Być może niektórzy usłyszeli, że przeczytałem „w czego jego obecności”, a nie „w czasie jego przyjścia”. Greckie słowo „paruzja” lepiej bowiem odpowiada byciu gdzieś, obecności już po przybyciu. Nie chodzi o sam moment przybycia. To jednak krótka dygresja.)

Warto zauważyć, że cały ten fragment mówi w czasie przyszłym. „Zostaną ożywieni”, „Chrystus zostanie ożywiony”. A przecież apostoł Paweł napisał te słowa około 25 lat lub nawet więcej po zmartwychwstaniu Jezusa. To ciekawe, bo gdy 1 Kor 15:20 mówi o Chrystusie, że „zmartwychwstał i stał się pierwszym plonem tych, którzy zasnęli.” [w czasie przeszłym] to mowa jest o Jezusie; ale w wersecie 22 Paweł mówi już o pełnym Chrystusie, chodzi o Ciało Chrystusa, którego Głową jest Jezus. Może to brzmi trochę trudno, ale postaram się to zdanie wyjaśnić.

Chrystus to słowo, które znaczy „pomazany” lub „namaszczony”. W Izraelu królowie i kapłani byli pomazywani lub namaszczani na swoje urzędy. I rzeczywiście: Jezus został pomazany duchem świętym pochodzącym od Boga. Dzieje Ap. 10:38 – „Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą Jezusa z Nazaretu, który chodził, czyniąc dobrze i uzdrawiał wszystkich opanowanych przez diabła, bo Bóg był z nim.” Ale czy Jezus był jedynym namaszczonym? Nie. W Dniu Pięćdziesiątnicy trzy tysiące osób otrzymało Ducha Świętego. Później także Korneliusz i jego rodzina, i wielu innych. Jak czytamy w 1 do Koryntian 12:12 –

„Jak bowiem ciało jest jedno, a członków ma wiele i wszystkie członki jednego ciała, choć jest ich wiele, są jednym ciałem, tak i Chrystus”

W tym fragmencie Apostoł Paweł pokazuje, że Chrystus (dosł. „ten pomazany”) jest ciałem składającym się z wielu członków. 1 Kor. 12:27 – „Wy zaś jesteście ciałem Chrystusa, a z osobna członkami.”  Ten werset mówi, że wierni są ciałem Chrystusa. Jezus to Głowa, wódz i pan zbawienia, a ta grupa namaszczonych z jego czasów i z kolejnych wieków to jego mistyczne „ciało”.

W 1 Kor. 15:23, gdy mowa o tym, że Chrystus zostanie ożywiony jako pierwszy [w czasie przyszłym], mowa więc o świętych, o najwierniejszych. Obj. 20:6 mówi o każdym, który dostąpił tej chwały: „Błogosławiony i święty ten, kto ma udział w pierwszym zmartwychwstaniu. Nad nimi druga śmierć nie ma władzy, lecz będą kapłanami Boga i Chrystusa i będą z nim królować tysiąc lat.”

Oni nie mieli powstać w ciele z krwi i kości, jako ludzie, lecz jest dla nich przewidziana o wiele wyższa natura i niebiańska nagroda („uczestnictwo w Boskiej naturze” – 2 Piotra 1:4), ale nie jest to temat naszego wykładu.

My wracamy na ziemię, bo drugie zmartwychwstanie też jest wspomniane w 1 Kor. 15:23. Gdyby w rezerwie nie było żadnego miłosierdzia i gdyby tylko wybrani święci mieli zostać zbawieni, wtedy nie było potrzeby drugiego zmartwychwstania. Ale ten werset pokazuje, że w czasie obecności Jezusa dokona się drugie zmartwychwstanie. Przeczytajmy: „potem [ożywieni będą] ci, którzy należą do Chrystusa, w czasie jego obecności”. A inne części Biblii (jak cytowane Obj. 20:6) nauczają, że nasz Pan wraz z wiernymi będą panować 1000 lat, podczas których nastąpi to drugie zmartwychwstanie.

Będzie to długotrwały proces, czas podnoszenia ludzkości, czas ANASTASIS, a nie krótka chwila. Krótką chwilą dla niesprawiedliwych będzie ich wskrzeszenie (gr. EGERSIS). Jednak ich zmartwychwstanie lub
z-martwych-wstawanie będzie trwało cały przewidziany okres tysiąclecia.

O tym czasie powstawania ludzkości czytamy między innymi w proroctwie Izajasza 26:9 – „Gdy bowiem sądy Pana odbywają się na ziemi, mieszkańcy świata uczą się sprawiedliwości.”
Nie mówię w tym momencie, że źli unikną karania. Słowo Boże nie naucza o wiecznych mękach, ale wszyscy czyniący zło zostaną dokładnie ukarani. Będą naprawiani przez różne nauki, ćwiczące doświadczenia i kary i albo się zmienią albo pokażą, że nie nadają się do życia. (Mają jednak szansę – 1 Tym. 2:4-6)

Według Pisma Świętego dzień sądu i tysiącletnie panowanie Chrystusa to jeden i ten sam okres. Jezus będzie Królem i Sędzią świata, a jego wierni w pełni mu poddanymi królami i sędziami świata. Według Biblii ten dzień ma przyjść na świat niespodziewanie. W Ewangelii wg św. Łukasza 21:34 Pan Jezus stwierdza: „Pilnujcie się, aby wasze serca nie były obciażone obżarstwem, pijaństwem i troską o to życie, aby ten dzień was nie zaskoczył.”

Można powiedzieć, że ani tysiąclecie nie będzie już potrzebne po sądzie niesprawiedliwych, ani sąd nie będzie potrzebny po tysiącleciu. Wszystko już będzie rozstrzygnięte. Wszystkie błogosławieństwa wynikające ze śmierci i zmartwychwstania Jezusa ludzkość (czyli „niesprawiedliwi” z naszego głównego wersetu) otrzyma podczas Tysiąclecia. To będzie dzień sądu ludzkości.

Zobaczmy, że 1 Kor. 6:2 nazywa świętych sędziami („święci będą sądzić świat”), a Obj. 1:6 „królami”, ale są wersety, które łączą te dwa urzędy i te dwa okresy.

2 do Tym. 4:1 mówi: „Zaklinam cię więc przed Bogiem i Panem Jezusem Chrystusem, który będzie sądził żywych i umarłych, zarówno w czasie Swej Epifanii, jak i Królestwa.” [tłum: E4, s.13], Mat. 19:28 – „A Jezus im powiedział: Zaprawdę powiadam wam, że przy odrodzeniu, gdy Syn Człowieczy zasiądzie na tronie swojej chwały, i wy, którzy poszliście za mną, zasiądziecie na dwunastu tronach, sądząc [sądzić będziecie] dwanaście pokolen Izraela.”

Pan Jezus ma sądzić w królestwie, ma sądzić, kiedy zasiądzie na tronie chwały. Ma to mieć związek z wielkim odrodzeniem, które zapowiadali prorocy. Ten dzień sądu i dzień królowania Chrystusa ma być przyjęty z wielką radością, choć wielu dziś przedstawia go w złym świetle. W 1 Ks. Kronik 16:31-34 król Dawid zachęca nas w proroctwie, żebyśmy z nadzieją czekali na ten czas:

„Niech się weselą niebiosa i niech się raduje ziemia, niech mówią wśród narodów: PAN króluje! Niech zaszumi morze i to, co je napełnia, niech radują się pola i wszystko, co jest na nich. Wtedy radośnie wykrzykną leśne drzewa przed PANEM, bo idzie, aby sądzić ziemię. [jak czytamy w innych fragmentach to sprawiedliwi będą kwitnąć jak drzewa nad strumieniami]. Wysławiajcie PANA, bo jest dobry, bo jego miłosierdzie trwa na wieki.”

Dzień sądu przyniesie wielkie błogosławieństwa ludzkości. Pustynia zakwitnie jak róża. Wszyscy poznają Pana (Jer. 31:34). Oczy ślepych będą otworzone (Izaj. 35:5,6). Uszy głuchych usłyszą słowa Księgi – i oczywiście wszystkie te biblijne odniesienia do ślepych i głuchych mają też swoją symbolikę i mówią o tym, że ci, którzy dziś nie mogą przyjąć prawdy, zobaczą i usłyszą ją bardzo wyraźnie w Królestwie.

Wiemy, że ap. Paweł stwierdził, że ewangelię ogłoszono już Abrahamowi, pisze o tym w Liście do Galatów 3:8. Jaka więc była ta radosna nowina i obietnica? Ks. Rodzaju 12:3 – „W tobie będą błogosławione wszystkie narody ziemi.” Ks. Rodzaju 22:18 – „W twoim potomstwie [mówi Bóg do Abrahama] W twoim potomstwie błogosławione będą wszystkie narody ziemi.”.

W tej definicji Ewangelii nie ma żadnej wzmianki o diabłach, płomieniach i widłach. Podczas Wieku Ewangelii wybierane jest to potomstwo Abrahama. Wiemy o tym z Listu do Galatów 3:16,29 – „[16] Otóż Abrahamowi i jego potomkowi zostały dane obietnice. Nie mówi: I jego potomkom, jak o wielu, ale jak o jednym: I twemu potomkowi, którym jest Chrystus. [29] A jeśli należycie do Chrystusowi [jeśli jesteście Chrystusowi] to jesteście potomstwem Abrahama, a zgodnie z obietnicą dziedzicami.”. Po wyborze tego potomstwa Abrahama, tych dziedziców razem z ich głową = z Jezusem, nastąpi błogosławienie wszystkich narodów ziemi. Dokona tego Jezus, wierni naśladowcy Jezusa i święci Starego Testamentu, tacy jak Abraham. (+MG/POE/quasi)

Pan Jezus stanie się drugim Adamem, „Ojcem wieczności” (Izaj. 9:6) dla tych, którzy wybiorą życie. Niesprawiedliwi mogą więc osiągnąć zmartwychwstanie. Chętni będą jednak musieli być posłuszni i wierni, a Jezus pomoże takim osobom dotrzeć do utraconej  doskonałości. Tylko tacy osiągną ANASTASIS, ponowne powstanie, podniesienie = pełne zmartwychwstanie.

***

Właściwie jedyny werset, który skłania niektórych chrześcijan, by wierzyć, że wskrzeszenie i sąd niesprawiedliwych będzie miał miejsce po tysiącleciu i będzie oznaczał tylko wyrok, a nie cały proces odrodzenia, to Obj. 20:5:

(5) „A inni z umarłych [można dodać: niewybrani, niesprawiedliwi, bo wcześniej była mowa o wybranych królach i kapłanach] A inni z umarłych nie ożyli, aż się dopełniło tysiąc lat. To jest pierwsze zmartwychwstanie.”

Zacząłbym od tego, że jeśli słowa: „a inni z umarłych nie ożyli, aż się dopełniło tysiąc lat” są częścią Biblii, jeśli są to są w zupełnej zgodzie ze wszystkim, co powiedziałem wcześniej. Dodałem „jeśli”, bo chciałbym jeszcze do tego na koniec wrócić, ale na razie uznajmy, że jest to faktycznie natchnione przez Boga zdanie.

Zacznijmy więc od tego, że jest tu mowa o „anastasis” czyli podniesieniu. W odniesieniu do „niesprawiedliwych” znaczy to powstanie do takiego stanu, jaki stracił Adam czyli do stanu doskonałego, bezgrzesznego człowieka. Biorąc pod uwagę wszystko, co wcześniej przeczytaliśmy, to podnoszenie ludzkości lub jej „z-martwych-wstawanie” będą długim procesem zależnym od posłuszeństwa i wierności każdej osoby. Skoro tak, to ludzkość osiągnie tę zupełność i pełne zmartwychwstanie dopiero po zakończeniu się tysiąca lat dnia sądu i królowania Chrystusa. I faktycznie, „niesprawiedliwi nie ożyją aż się dopełni tysiąc lat”, tzn. nie odzyskają w pełni utraconego życia i uświęcenia charakteru, dopóki nie skończy się tysiąc lat czasów odnowienia (ich dzień sądu).

Z drugiej strony warto zwrócić uwagę, że słów „a inni z umarłych nie ożyli, aż się dopełniło tysiąc lat” nie ma w najstarszym manuskrypcie Nowego Testamentu, czyli w tzw. Kodeksie Synajskim z IV wieku n.e. Ten rękopis zupełnie pomija te słowa. Nie ma też tych słów w najstarszym tłumaczeniu Biblii – w tłumaczeniu na język syryjski, które nazywane jest „Peszita”. Jest to ważne, bo tłumaczenie to pochodzi z drugiego wieku naszej ery, a rękopis grecki, na którym się opiera widocznie też nie miał tego zdania.
Do XII wieku n.e. w ogóle nie ma tego fragmentu w połowie wszystkich pozostałych rękopisów Nowego Testamentu.

Nie ma też tych słów w komentarzu do Księgi Objawienia autorstwa biskupa Wiktoryna z Patawii, żyjącego w III wieku naszej ery, a nawet rękopisy, które zawierają to zdanie, nie zawsze podają je w takiej samej formie. Np. niektóre umieszczają ten fragment na marginesie, a nie w głównym tekście Biblii – jako komentarz. To ważne informacje i wiele wskazuje na to, że ten fragment nigdy nie był częścią natchnionej Biblii i jest interpolacją, czyli wstawką przepisywacza (potwierdza to także liczbowanie biblijne). Polecam na ten temat wykład brata Arkadiusza Wiśniewskiego pt. „Obj. 20:5 – problem autentyczności tekstu” (jest dostępny na YouTube’ie i na stronie BadaczeBiblii.pl).

Jest to o tyle ważne, że nauka o tysiącleciu, nauka o tym, że ludzie będą wskrzeszeni i będą mieli szansę, żeby się naprawić, jest nauką bardzo ważną. Jak stwierdza to mówca w tym polecanym wykładzie: „Diabeł jest złodziejem” – i nie ulega to żadnej wątpliwości. Diabeł kradnie ludziom Boga jako takiego, ale diabeł kradnie też ludziom wiedzę o tym, jaki Bóg naprawdę JEST.

To jest ciekawe, że diabeł nie kradnie człowiekowi tych wersetów, które mówią o surowości i sprawiedliwości Boga. Szatan je przekręci, tak np. że niektórzy doszli do nauki o wiecznych mękach. Szatan przekręci takie wersety i nauki, ale nie ukradnie tych nauk. Jednak szatan niestety ukradł wiele nauk o miłości Bożej. Ciekawe jest to, że ludziom jest łatwiej uwierzyć w to, że Bóg ukarze ludzi wiecznymi mękami, że pójdą do piekła niż w to, że da człowiekowi szansę, na to, żeby się naprawić w warunkach, kiedy panować będzie sprawiedliwość i dobro, kiedy panować będzie na ziemi Król i Sędzia – Pan Jezus.

To na co chciałbym zwrócić uwagę to fakt, że czasy odnowienia nie oznaczają, że Bóg puszcza płazem grzechy. Według Biblii do pełnego zmartwychwstania nie dotrze żaden grzesznik i żaden hipokryta. Nauka o szansie na zmartwychwstanie dla niesprawiedliwych mówi jednak, że każdy grzesznik będzie miał szansę, by w sprawiedliwym świecie mógł wybrać komu rzeczywiście będzie chciał służyć – Bogu, który oferuje życie wieczne, czy szatanowi. I każdy chętny, by służyć Bogu, będzie miał pomoc, żeby pozbyć się grzechu i zdobyć życie.

Ta nauka jest piękna i pozwala patrzeć na Boga w nowy sposób. Zmieniła ona życie wielu osób. Pozwala patrzeć na Boga, który jest szlachetny, miłosierny i dobry. Zachęcam do zbadania tego tematu, jeśli ktoś tego jeszcze nie zrobił, bo myślę, że nauka o wskrzeszeniu i zmartwychwstaniu niesprawiedliwych otwiera oczy na wspaniały Boski plan zbawienia. A do tych, którzy znają i rozumieją tę naukę, mogę tylko powiedzieć: cieszmy się nią i opowiadajmy o niej drugim, bo jest to nauka biblijna. Dziękuję za uwagę.

fot. Ścieżki we mgle (profil na Facebooku)

Wykład z Księgi Izajasza, rozdział 26, werset 19. 

Alternatywny tytuł naszego tematu mógłby brzmieć: „Dwa znaczenia zmartwychwstania”. Dlaczego trzeba dzielić ideę zmartwychwstania na dwie części? Czyż zmartwychwstanie nie jest jedne dla wszystkich, w równym stopniu zapewnione każdemu dzięki śmierci Jezusa?

Dz.26:23 mówią, że Chrystus był pierwszym, który dostąpił zmartwychwstania, chociaż przed Nim ze śmierci powróciło aż 6 osób (przez Eliasza 1, Elizeusza 2, przez Jezusa za I adwentu 3). W jakim zatem znaczeniu Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy, a w jakim znaczeniu zmartwychwstała ta szóstka przed Nim? Okazuje się, że Biblia traktuje przywrócenie kogoś do życia z dwóch punktów widzenia:

„egersis” = „reanimacja, wskrzeszenie, obudzenie”, jedynie ponowne uruchomienie procesów życiowych (użyte w 3-ech przypadkach przywrócenia życia przez Jezusa w Nowym Testamencie).

„anastasis” = „ponownie powstanie” do stanu doskonałości sprzed upadku (użyte 43 razy w Nowym Testamencie i zawsze tylko w odniesieniu do pełnego procesu powracania do doskonałości, chociaż w przypadku kogoś nieżyjącego zaczyna się od wskrzeszenia, które jest pierwszą częścią tego procesu);

NAGRANIE WYKŁADU (mówi Adam Urban, na jednym z młodzieżowych obozów chrześcijańskich w Łosińcu): 

W chwili pisania Dziejów Jezus był pierwszym i jedynym, który zmartwychwstał w pełnym tego słowa znaczeniu – ze stanu niedoskonałości do doskonałości. Jeśli kogoś dziwi, że zawsze doskonały Jezus zmartwychwstał z niedoskonałości do doskonałości, niech posłucha Pawła z 2 Kor.5:21.

Tak jak Bóg na podstawie wiary uznaje / poczytuje za doskonałych tych, którzy tak naprawdę takimi nie są, tak może uznać / poczytać za niedoskonałego tego, który sam będąc doskonałym, zastępuje grzesznika i bierze jego karę na siebie (por. w.19 o przypisaniu upadków nie ich autorowi, lecz Innemu). Jezus nie zmartwychwstał oczywiście jako doskonały człowiek, bo to zniszczyłoby cenę okupu, lecz jako nowe stworzenie, które rozwijał od Jordanu i właśnie to było Jego anastasis (powrócimy do tego za chwilę).

Wszystkie 6 osób, które „zmartwychwstały” wcześniej, jedynie powróciły do życia po zatrzymaniu procesów życiowych. Odzysklai jedynie to, co posiadali przed śmiercią – przywilej cieszenia się resztką sił witalnych, codziennie odbieranych przez wciąż ciążący na nich wyrok śmierci Adamowej.

Byli umarłymi przed śmiercią i pozostali takimi po wskrzeszeniu, gdyż z biblijnego punktu widzenia umarłym jest każdy, kto jako grzeszny nie posiada prawa do życia – bez względu na to, czy zdążył już umrzeć i znaleźć się w grobie (śmierci jako stanie, hadesie), czy też jeszcze żyje, ale bez prawa do życia i tak jest umarły przed Bogiem (znajduje się w śmierci jako procesie; por. Mat.8:22 = Łuk.9:60; Efez.2:1,5).

Nasz podstawowy tekst odnosi się właśnie do tych dwóch etapów, nazywając je kolejno „ożyciem umarłych twoich” (= egersis) oraz „powstaniem trupów moich” (= anastasis).

Zmartwychwstawać w sensie anastasis można albo po wskrzeszeniu z grobu (tak będzie w przypadku świata, który w tym życiu nie zna Boga), albo jeszcze w tym życiu (tak jest w przypadku wszystkich klas ludu Bożego WE).

Zobaczmy Efez.5:14. „Umarli” to nie (1) ludzie w grobie, czyli w stanie śmierci (oni nie mogli przeczytać listu Pawła); (2) nie grzeszni i niedoskonali ludzie w procesie śmierci, umierania (ci nie byli adresatami tego listu). Jest jeszcze jedna, trzecia śmierć – śmierć dla siebie i świata przez poświęcenie się Bogu (Rzym.6:2,7,8).

„Umarli” tego wersetu to zatem ludzka wola, myśli i uczucia, które przed poświęceniem kontrolują naszym postępowaniem, ale po poświęceniu mają pozostawać martwe – nieaktywne w tej roli. Poświęceni mają powstawać / zmartwychwstawać od takich uznanych za martwe ludzkich uczuć.

Jezus również zmartwychwstawał w tym znaczeniu: od poczytanego stanu grzesznika, w zastępstwie którego umierał, powstał do doskonałości Boskiej natury, bo po drodze został spłodzony z Ducha i już od Jordanu zaczął Swoje anastasis jako nowe stworzenie, co zakończył pewnego niedzielnego poranka w roku 33, kiedy to otrzymał duchowe Boskie ciało. I taki jest też przywilej wszystkich klas ludu Bożego.

Zauważmy: lud Boży WE, i to aż do dzisiaj, ma przywilej rozpoczęcia zmartwychwstawania jeszcze w tym życiu, zanim umrze i zanim znajdzie się w grobie, chociaż nie wszystkie klasy kończą ten proces w tym życiu. Pełne anastasis jest udziałem tylko spłodzonych z Ducha = MS i WK. Trzy pozostałe klasy (starożytni godni, młodociani godni, poświęceni obozowcy epifanii) zaczynają swoje anastasis w tym życiu, zatrzymują się na pewnym etapie tego procesu (ale wystarczającym do uznania za zwycięzców w danej klasie) i kontynuują ten proces w wieku tysiąclecia, po wzbudzeniu z grobu.

Zwycięstwo w dowolnej klasie ludu Bożego, nawet tej niespłodzonej z Ducha, gwarantuje życie wieczne w Królestwie, na co wskazuje:

• logika (dlaczego ktoś miałby zwyciężyć w trudniejszych warunkach obecnego złego świata, a przegrać w łatwiejszych warunkach wieku tysiąclecia); oraz
• Księga Izajasza 56:3-7 (dla poświęconych obozowców epifanii imię lepsze niż synów i córek restytucji; dla MG przyprowadzenie na górę świątobliwości Boga i weselenie ich w domu modlitwy).

Taka jest nagroda dla dwóch obecnych, niespłodzonych klas. A kiedy i z jakiego powodu stajemy się członkami tych klas? W tym życiu czy dopiero w wieku tysiąclecia?

Każdy, kto na podstawie poświęcenia w tym życiu zakwalifikuje się do jakiejś klasy ludu Bożego, jednocześnie zakwalifikowuje się do Królestwa Bożego jako jeden z tych objętych „zmartwychwstaniem [anastasis] życia” z Jana 5:29 (ci, którzy dobrze czynili = ci, którzy już w tym życiu się poświęcili Bogu).

Skoro jesteśmy u Jana, zauważmy 2 inne wersety rozdziału 5:

25 – obejmuje wiek tysiąclecia („idzie godzina”) i wiek ewangelii („teraz jest”), „umarli” = nieposiadający prawa do życia (podobnego sformułowania Jezus używa w Jana 4:23);

28 – tylko wiek tysiąclecia („przyjdzie godzina”), kiedy to nastąpi też zmartwychwstanie z w.29

(zauważmy kolejność w.28 i 29 oraz to, że obydwie grupy [ta dobrze i ta źle czyniąca] wstają na swoje zmartwychwstanie [anastasis] – albo anastasis od razu do życia, albo anastasis sądu, a więc sąd nie może polegać na wydaniu wyroku potępienia, bo wtedy nie byłoby żadnego powstawania do pełni doskonałości – żadnego anastasis, a ma to być też anastasis, tylko przez proces sądu).

Dlaczego ta pierwsza grupa nie musi zmartwychwstawać przez sąd? Bo miała go już w tym życiu; bo uczyniła dobrze i poświęciła się Bogu, gdy nie było to jeszcze jedynym warunkiem zachowania życia: 1 Tym.5:24,25 (momentem dzielącym „przedtem / zawczasu” od „z tyłu” jest moment śmierci – klasy ludu Bożego przechodzą swój sąd w tym życiu / przed śmiercią, a reszta – po obudzeniu z grobu).

Dlaczego „umarli twoi”, a „trupy moje”?

Zacznijmy od tego drugiego. Mówiącym jest tutaj Jezus, który na mocy okupu stał się Właścicielem i Panem całej ludzkości, która słusznie może być nazywana jako należąca do Niego.

Dlaczego „twoi”? Zapewne dlatego, że każdy z nas tak kocha swoich bliskich, że chciałby, by nigdy nie umarli, a gdy umrą nie znajduje żadnej pociechy, bo jego bliscy odeszli. Por. płacz Rachel z Jer.31:15, będący proroctwem płaczu matek po mordzie ich dzieci w Betlejem przez Heroda (Mat.2:17,18); por. też pociechę Boga dla niej po tej stracie z Jer.31:16,17.

Druga ukryta tu myśl jest taka, że obudzeni, wskrzeszeni do życia, zostaną umarli twoi (jeszcze ich zobaczysz), po czym Ja – ich Zbawca i Pan – podejmuję się zadania doprowadzenia moich trupów do pełni doskonałości (gdy wstaną, nie będą twoi dokładnie tak samo jak w tym życiu, bo wtedy Ja się nimi zajmę), tak by ostatecznie mogli otrzymać życie wieczne, któremu końca nie będzie (czy wierzycie, że tak kiedyś będzie?).

Ale Iz.26:19 mówi jeszcze coś więcej: Obudźcie się i śpiewajcie mieszkający w prochu [ziemi; w grobach],

bo rosą ziół / światła / poranka jest wasza rosa, a ziemia wyda / wyrzuci / zrodzi zmarłych”.

Ciekawe i wieloznaczne jest stwierdzenie „rosą ziół / światła / poranka jest wasza rosa”.

W symbolice biblijnej rosa ma dwa znaczenia: prawda i opatrzność. Oto cytat z PT 199, p.87-8:

„W symbolach Biblii rosa niekiedy przedstawia prawdę, a niekiedy Boską opatrzność. Obydwie te myśli mają zastosowanie tutaj [Johnsn omawiał mannę padającą na rosę]. Na posiadaną już prawdę Pan nakłada dalszą prawdę, dodając przykazanie za przykazaniem, przepis za przepisem. … To samo dotyczy padania manny na rosę jako symbol opatrzności Boga w stosunku do Jego ludu przez cały wiek ewangelii. Prawda na czasie przychodziła do ludu Bożego dostosowana do jego różnych opatrznościowych potrzeb, okoliczności i doświadczeń, ponieważ Słowo Boże zostało przez Boga zaplanowane tak, że jest nie tylko dostosowane do potrzeb ludu Bożego jako ogółu, lecz także do indywidualnych potrzeb każdego, w jego różnych okolicznościach i doświadczeniach”.

U Iz.26:19 rosa również ma te 2 znaczenia:

1. „Rosą ziół jest wasza rosa”. Zioła, tak jak trawa, są nietrwałe i szybko przemijają. Jako takie, dobrze obrazują ludzkość w stanie doświadczania zła w obecnym krótkim życiu (40:6,7). W ramach Swej opatrzności (rosy) Bóg dozwala ludzkości (ziołom) przechodzić doświadczenia ze złem, konieczne do udzielenia niezbędnej lekcji.

Piękną ilustracją takiej rosy Boskiej opatrzności nad ludzkością jest sen Nabuchodonozora z Dan.4:10-17, o wielkim drzewie (ludzkości doskonałej w Adamie), które zostało ścięte (upadło w grzechu w Edenie), ale pień jego korzenia (plan restytucji) pozostał w ziemi, związany łańcuchem (ograniczony co do czasu ponownego wzrostu).

Według w.15 pień ten był skrapiany rosą – Boską opatrznością nad ludzkością – w procesie

doświadczania zła w celu udzielenia ludziom niezbędnej lekcji na przyszłość – na wiek tysiąclecia.

2. „Rosą światła / poranka jest wasza rosa”. Druga myśl o rosie (światła) to prawda, która skropi, a nawet zleje skoszoną trawę i zioła, przywracając im gasnące życie, co stanie się na początku WT – w nocy bywa płacz, ale z poranku wesele, bo prędko przemija Jego gniew, za to Jego dobra wola / życzliwość / łaskawość trwa przez całe życie (Ps.30:6).

Po opatrznościowych doświadczeniach ze złem, które nauczą ludzkość unikać go w przyszłości (Rosą ziół jest wasza rosa), Bóg zaleje ziemię światłem prawd NP (Rosą światła jest wasza rosa), w promieniach którego ludzkość zacznie odzyskiwać siły i zdrowie. I tak, po obudzeniu z grobu, będzie kontynuowany proces anastasis – powracania do pełnej doskonałości

Pięknie pokazuje to Ps. 72:6,7.

5 Moj.32:2 – odwołuje się do symbolu rosy (prawdy) i ziół (ludzkości) i pokazuje 2 rodzaje prawd, podawanych przez Pana niezależnie od okresu:

deszcz / ulewy = mocniejsze, bardziej trudne prawdy;
rosa / drobny deszcz = łatwiejsze prawdy.

Ciekawa jest przy tym przemienna kolejność:

Deszcz i rosa = głębsze i płytsze prawdy wieku ewangelii
Drobny deszcz na zioła i ulewy na trawę = płytsze i głębsze prawdy WT.

„A ziemia wyda / wyrzuci / zrodzi zmarłych”. Ziemia w obydwu znaczeniach (grobu i społeczeństwa) wyda swych umarłych, którzy opuszczą ją:

• jako miejsce spoczynku w grobach (dotyczy wszystkich z wyjątkiem klasy wtórej śmierci z wieku ewangelii, którzy już mieli swą próbę i przegrali ją); oraz
• jako obecne upadłe i niedoskonałe społeczeństwo, czego dokonają tylko ci, którzy pozwolą Chrystusowi podnieść się z upadku do pełni doskonałości.

To powracanie ludzkości do pełni doskonałości pięknie opisuje Mal.4:2 (w nowych bibliach 3:20), przyrównując końcowy efekt zdrowienia do „tucznych cielców”, a cielec = doskonałe człowieczeństwo.

Por. Ps.51:21, jak zawsze najlepiej w dobrym tłumaczeniu:

Wtedy będziesz pragnął ofiary sprawiedliwości; całopalenia zupełnego / doskonałego;

Wtedy cielce ofiarować będą na ołtarzu twoim.

Na koniec ponowne odczytanie całości Iz.26:19 + wierszyk Mary B.M. Duncan:

Gdy w szczęśliwym kraju naszego Ojca
Ponownie spotkamy swych bliskich,
Trudno będzie nam pojąć
Dlaczego wcześniej płakaliśmy.

Nagranie wykonano na nabożeństwie online zboru w Bydgoszczy.