Czas między świętami upamiętniającymi ( choć błędnie ) narodziny Jezusa, a świętami przypominającymi Jego śmierć i zmartwychwstanie jest przez nas wykorzystywany, by przypominać o Jezusie i Jego roli w naszym życiu. Ten czas jest dla nas istotny jako czas przedpamiątkowy, czas, który ma nas przygotować do obchodzenia Pamiątki Jego śmierci.

Wykład wygłoszony przez Leszka Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 1 lutego 2026 r. 

Przypomnijmy o Jezusie

Jest Zbawicielem świata i obiecanym Mesjaszem. Jego przyjście zapowiadano od wieków. I przyszedł na Ziemię, aby wypełnić Boży plan zbawienia i uwolnienia ludzi od grzechu. Jego ofiara przyniosła nam nadzieję na życie wieczne i pojednanie z Bogiem.

Patrzyłem w nocnych widzeniach: a oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają  Go przed Niego. Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie. ( Dan. 7: 13,14 )

Dlatego Pan sam da wam znak: Oto PANNA pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem EMMANUEL. ( Iz. 7: 14 )

Jezus był początkiem stworzenia dokonanego przez Boga. Wszystkie inne istoty i rzeczy zostały stworzone przez Niego, Logosa. Logos to imię Jezusa w Jego duchowej naturze, zanim narodził się jako człowiek.

On to uwolnił nas spod władzy ciemności i przeniósł do królestwa swego umiłowanego Syna,  w którym mamy odkupienie – odpuszczenie grzechów. On jest obrazem Boga niewidzialnego – Pierworodnym wobec każdego stworzenia, bo w Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne i niewidzialne, czy to Trony, czy Panowania, czy Zwierzchności, czy Władze. Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone. On jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie. I On jest Głową Ciała – Kościoła. On jest Początkiem. Pierworodnym spośród umarłych, aby sam zyskał pierwszeństwo we wszystkim. ( Kol. 1: 13 – 18 )

Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, [z tego], co się stało.( Jan.1 : 1 – 3 )

Aniołowi Kościoła w Laodycei napisz: To mówi Amen, Świadek wierny i prawdomówny, Początek stworzenia Bożego: ( Obj. 3: 14 )

Jezus będąc bogatym ( w duchowej naturze ), wyniszczył samego siebie i urodził się jako człowiek, by ratować Adama, a w nim wszystkich ludzi (całe potomstwo).

On to, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stając się podobnym do ludzi. A w zewnętrznej postaci uznany za człowieka, ( Filip. 2: 6,7 )

Jezus narodził się z Marii jako doskonały człowiek, ale nie z grzesznej linii Adama, ponieważ Jego Ojcem był Bóg.

Gdy powziął tę myśl, oto anioł Pański ukazał mu się we śnie i rzekł: «Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów». A stało się to wszystko, aby się wypełniło słowo Pańskie powiedziane przez Proroka: Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel, to znaczy: „Bóg z nami”. ( Mat. 1: 20-23 )

Taki był plan Boga – aby Jezus stał się człowiekiem, Synem Bożym, którzy umrze, złoży swoje doskonałe życie jako okup za Adama, a w nim za całą ludzkość.

lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stając się podobnym do ludzi. A w zewnętrznej postaci uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stając się posłusznym aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej. ( Ps. 40: 7,8 )

 Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus,  który wydał siebie samego na okup za wszystkich, jako świadectwo, w oznaczonym czasie. ( 1 Tym. 2: 5,6 )

W wieku 30 lat Jezus przez chrzest pokazał, że ofiarował się na śmierć, aby dać wszystkim ludziom szansę na życie wieczne.

 Piłat zatem powiedział do Niego: «A więc jesteś królem?» [Odpowiedział Jezus:] «Tak, jestem królem. Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu». ( Jan. 18: 37

 Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. ( Jan. 3: 16 )

W ciągu 3,5-letniej misji Jezus nauczał, czynił cuda i okazał doskonałe posłuszeństwo Ojcu. Umarł na krzyżu, aby odkupić ludzkość, a trzeciego dnia zmartwychwstał. Wstąpił do nieba, do Ojca, obiecując swój powrót, by ustanowić Królestwo Boże na Ziemi

 … i rzekli: «Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba». ( Dz. Ap.1: 11 )

 Pokutujcie więc i nawróćcie się, aby grzechy wasze zostały zgładzone, aby nadeszły od Pana dni ochłody, aby też posłał wam zapowiedzianego Mesjasza, Jezusa, którego niebo musi zatrzymać aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy, co od wieków przepowiedział Bóg przez usta swoich świętych proroków. ( Dz. Ap. 3: 19 – 21 ) BT

 Zacznijcie więc pokutować i nawróćcie się, by wasze grzechy zostały wymazane, aby nadeszły od Pana czasy ochłody i aby ponownie posłał danego już wam wcześniej Mesjasza, Jezusa, bo trzeba było, by niebo gościło Go do czasu odnowienia wszystkiego. ( Biblia Pierwszego Kościoła – Vocatio )

Kim jest dla nas Jezus? Biblia odpowiada:

Światłem, które rozprasza ciemność, Chlebem, który daje życie i dobrym Pasterzem, który troszczy się o każdą owcę. On jest Drzwiami do nowego, wiecznego życia, jedyną Drogą do Boga.

O symbolach

Literacki charakter Biblii

Pamiętamy, że Pismo Święte jest dziełem literackim. Mówiąc o literackości Biblii wspomina się o jednym z jej wykładników, jakim jest obecność figur retorycznych (środków stylistycznych), czyli takich sposobów ukształtowania wypowiedzi, które zakładają obecność literalnego (dosłownego) i figuralnego (przenośnego) znaczenia. Nazywamy to obrazowością Biblii. Takimi figurami są porównania, metafory (przenośnie), przypowieści, alegorie, symbole, typy i wiele innych. Są one celowym i odpowiednim do przekazywanych myśli użyciem słów.

Czyli tym, co decyduje o obrazowości Biblii, o jej literackim charakterze jest m.in. obecność figur retorycznych, inaczej środków stylistycznych.

Symbole

Symbol to środek stylistyczny, który ma jedno dosłowne znaczenie i kilka ukrytych.

Odbiorca dzieła może zinterpretować symbol na kilka różnych sposobów.

Znaczenie symbolu jest nadane przez autora.

Można je odczytywać na wiele sposobów, ale zawsze należy trzymać się analizowanego tekstu i nie odchodzić od niego, bowiem kontekst pozwoli wybrać najwłaściwsze tropy. Ważne!!!

Symbole zatem to przedmioty, pojęcia, wyobrażenia, przeżycia związane jakimś wewnętrznym stosunkiem z innymi przedmiotami, pojęciami itd.

Symbole są stosowane w celu przedstawienia tego, co jest niepostrzegalne zmysłowo. Posiadają one pierwotne, dosłowne i wprost dane znaczenie oraz „drugie dno”.

1. Ricoeur napisał: zaiste, symbol jest tym, co „daje do myślenia” .

Mówiąc zatem o Jezusie, opisując Go, charakteryzując Pismo Święte używa m.in. symboli. I tak biblijny Jezus to:

Alfa i Omega

Jezus to Alfa i Omega ( Obj. 22: 13 )

Ja jestem Alfa i Omega, początek i koniec, pierwszy i ostatni.

Jezus jako „Alfa i Omega” (Obj 22:13) to symbol Jego udziału w dziele twórczym. To pierwsza i ostatnia litera greckiego alfabetu, co oznacza, że

Jezus jest:

Początkiem i Końcem wszystkiego (Obj 1:8, 21:6)

Oto nadchodzi z obłokami i ujrzy Go wszelkie oko i wszyscy, którzy Go przebili. I będą Go opłakiwać wszystkie pokolenia ziemi. Tak: Amen.
Ja jestem Alfa i Omega, mówi Pan Bóg, Który jest, Który był i Który przychodzi, Wszechmogący.

I rzekł mi: «Stało się. Ja jestem Alfa i Omega, Początek i Koniec. Ja pragnącemu
dam darmo pić ze źródła wody życia.

Pierwszym i Ostatnim (Obj 1:17, 2:8)

 Kiedy Go ujrzałem, do stóp Jego padłem jak martwy, a On położył na mnie prawą rękę, mówiąc: Przestań się lękać! Ja jestem Pierwszy i Ostatni, i Żyjący. Byłem umarły, a oto jestem żyjący na wieki wieków i mam klucze śmierci i Otchłani.

 Aniołowi Kościoła w Smyrnie napisz: To mówi Pierwszy i Ostatni, który był martwy, a ożył:

To deklaracja:

Jezus jako Stwórca – przez Niego wszystko powstało (J 1: 1-3)

Początek i koniec bezpośredniego stworzenia Bożego.

Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, [z tego], co się stało.

Zbawiciel – On jest początkiem i końcem naszego ocalenia. On dał podstawę prawną dla naszego zbawienia, przez swą śmierć i przygotowuje warunki , byśmy

z Jego śmierci mogli skorzystać. Dlatego musiał nie tylko umrzeć, ale i zmartwychwstać.

Jezus jako drzwi ( Jan. 10: 9 )

Jezus: Drzwi do życia z Bogiem ( Ja jestem drzwiami. Kto wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony (Jan 10:9). Co to znaczy?

Dostęp do Boga: Jezus otwiera drogę do relacji z Ojcem.

Ty natomiast trwaj w tym, czego się nauczyłeś i co ci powierzono, bo wiesz, od kogo się nauczyłeś. Od lat bowiem niemowlęcych znasz Pisma święte, które mogą cię nauczyć mądrości wiodącej ku zbawieniu przez wiarę w Chrystusie Jezusie. 2 Tym. 3: 14,15

Ocalenie: Tylko przez Niego mamy życie (Jan 14:5,6).

Odezwał się do Niego Tomasz: «Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę?» Odpowiedział mu Jezus: «Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie. 

Jezus to chleb życia ( Jan. 6 : 35 )

Jezus mówi: Ja jestem chlebem życia. Kto do Mnie przychodzi, nie będzie głodny, a kto wierzy we Mnie, nigdy nie będzie odczuwał pragnienia (Jan 6:35).

Symboliczne! Jezus jako „chleb życia” oznacza:

Źródło życia duchowego: Jak chleb fizyczny daje życie ciału, tak Jezus daje życie wieczne.

Relacja z Bogiem: Przez Jezusa mamy dostęp do Ojca (Jan 14:6).

Jezus to Baranek Boży ( Jan. 1: 29 )

A nazajutrz Jan zobaczył Jezusa przychodzącego do niego i powiedział: Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata.

Jezus jako „Baranek Boży” (Jan 1:29, Obj. 5:6) to symbol:

Ofiary – jak baranki w Starym Testamencie były składane w ofierze (np. Iz 53:7)

Czystości – baranek to zwierzę „niewinne”, bez wad (por. 1 P 1:19)

Zwycięstwa – w Apokalipsie Baranek zwycięża (Obj. 5:6, 17:14)

Czyli Jezus jako Baranek:

Daje życie za innych (umiera za nas)

Jest niewinny, doskonały

Zwycięża śmierć, grzech

Jezus to woda życia ( Jan. 4: 14 )

 Jezus mówi: Kto pije wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął wcale. A woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody, wytryskającej ku życiu wiecznemu.

To symboliczne! Woda życia to:

Uduchowienie, życie z Bogiem (por. Jan 7:37-39)

Zaspokojenie głodu duchowego – Jezus daje to, czego nikt inny nie da

Życie wieczne – ta „woda” prowadzi do Boga

Jezus to oblubieniec ( Mat. 25: 6, BW, Obj. 19: 7 )

Wtem o północy powstał krzyk: Oto oblubieniec, wyjdźcie na spotkanie.

 Cieszmy się i radujmy się, i oddajmy mu chwałę, bo nadeszło wesele Baranka, a jego małżonka się przygotowała.

Jezus jest określany jako „Oblubieniec” w kontekście Jego relacji z Kościołem (np. Ef 5:25-27, Mt 9:15).

To symboliczne przedstawienie:

Jezus jako Oblubieniec

Kościół (wspólnota wierzących) jako Niewiasta/Oblubienica

To obraz miłości, oddania, zjednoczenia. Jak w biblijnym obrazie małżeństwa.

W tym obrazie:

Jezus (Oblubieniec): kocha, daje się za Kościół, troszczy się (Ef 5:25)

Kościół (Oblubienica): jest „przygotowywana” na powrót Oblubieńca, ma być wierna (2 Kor 11:2, Obj 19:7)

To symbolizuje głęboką relację miłości między Jezusem a Jego ludem.

W Apokalipsie (19:7, 21:2) jest obraz „wesela Baranka” – to kulminacja tej relacji.

Lew z pokolenia Judy ( Obj. 5: 5 )

Wtedy jeden ze starszych powiedział do mnie: Nie płacz! Oto zwyciężył lew z pokolenia Judy, korzeń Dawida, aby otworzyć księgę i złamać siedem pieczęci.

W Apokalipsie (Obj 5:5) jest: „Oto zwyciężył Lew z pokolenia Judy, Odrośl Dawida”. To odniesienie do:

Pokolenia Judy – Jezus pochodzi z linii królewskiej Dawida, z pokolenia Judy (Mt 1:1-2).

Lew symbolizuje władzę, królewskość, zwycięstwo (por. Rdz 49:9-10).

Odrośl Dawida wskazuje na Mesjasza, który ma „odnowić” władzę Dawida (Iz 11:1).

Czyli to tytuł dla Jezusa jako Mesjasza, zwycięskiego Króla .

Jezus to dobry pasterz ( Jan. 10: 11 )

Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz oddaje swoje życie za owce.

 Tak, ciekawa uwaga! W Biblii Jezus jest też „Barankiem Boga” (Jan 1:29, Obj 5:6) – to inna metafora. Jako „Baranek” Jezus jest ofiarą, która daje życie za innych (Iz 53:7, Jan 1:29). Czyli Jezus jest i Pasterzem (opiekunem), i Barankiem (ofiarą) .

Gdybyśmy zapytali: Co to były za owce? znaleźlibyśmy liczne świadectwa Pisma Świętego, że pierwotnie naród Żydowski stanowił tę trzodę i że król Dawid uznawał siebie za jedną z tych owiec. Tak więc Bóg uczynił Hebrajczyków Swoim wybranym narodem. W miarę ich posłuszeństwa Jego przykazaniom, Bóg błogosławił im, gdy zaś schodzili na bezdroża, ćwiczył ich i przywodził ponownie pod Swoją opiekę.

Oprócz cielesnego nasienia, Abraham miał mieć jeszcze nasienie duchowe, które miało panować nad cielesnym i przez nie błogosławić wszystkie narody i rodzaje ziemi. Przeto rozumiemy, że tekst nasz ma szczególniejsze zastosowanie do duchowego Izraela, tak jak wszystkie najgłówniejsze obietnice Boże są właśnie dla tegoż Izraela duchowego. Cielesnym Izraelem były dzieci Abrahama według ciała, zaś duchowymi dziećmi są spłodzeni z Ducha Świętego do nowej natury – do natury duchownej. Przeto chociaż Bóg miał i wciąż jeszcze ma pieczę nad Izraelem cielesnym, to jednak większą i szczególniejszą opieką otacza Izraela duchowego.

TROSKLIWOŚĆ PASTERZA

On wielki Nad-Pasterz jest gotowy przyjąć wszystkie zbłąkane owce, chcące powrócić do Jego owczarni. On naznaczył na naszego Pasterza tego, który umarł za nas, aby tym sposobem mógł wybawić wszystkie owce z mocy onego złośnika – onego lwa ryczącego, który obchodzi szukając, kogo by pożreć.

Jezus to prawda, droga, życie ( Jan. 14: 6 )

Jezus mu odpowiedział: Ja jestem drogą, prawdą i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca jak tylko przeze mnie.

 Droga: Jezus jest „drogą” do Boga, do zbawienia. On nas prowadzi do Ojca.

Prawda: Jezus jest ucieleśnieniem prawdy Boga, On objawia prawdę o Bogu i o nas samych.

Życie: Jezus daje „życie wieczne”, On jest źródłem życia …

Jezus to krzew winorośli ( Jan. 15: 1, 2 )

 Ja jestem prawdziwą winoroślą, a mój Ojciec jest winogrodnikiem. Każdą latorośl, która we mnie nie wydaje owocu, odcina, a każdą, która wydaje owoc, oczyszcza, aby wydawała obfitszy owoc.

Jezus mówi: „Ja jestem prawdziwą winoroślą, a Ojciec Mój jest winiarzem… Ja jestem winoroślą, wy gałęziami” (Jan 15:1, 5). Chodzi o to, że jak gałęzie są połączone z krzewem winorośli, tak my mamy być połączeni z Jezusem, żeby przynosić „owoce” – dobre uczynki, miłość, życie. Bez połączenia z „krzewem” (Jezusem) nie możemy „owocować”.

Kto może owocować? Nie, nie wszyscy . Jezus mówi „wy gałęziami” odnosząc się do tych, którzy są Jego uczniami, którzy w Niego wierzą (Jan 15:5). To jakby zaproszenie do bycia „w Nim”, żeby przynosić owoce. Co to znaczy „przynosić owoce”.

W tym kontekście „przynosić owoce” znaczy żyć w zgodzie z nauką Jezusa, okazywać miłość, mieć dobre uczynki, być posłusznym Jego słowu. W Jan 15:8 Jezus mówi, że „przynoszenie owocu” to dowód, że jesteśmy Jego uczniami i to sprawia, że Ojciec jest „wysławiany”.

Jezus to wąż miedziany ( Jan. 3: 14, 15 )

A jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak musi być wywyższony Syn Człowieczy; Aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.

Odczytajmy ponownie wersety podstawowe / Jan 3: 14,15 / oraz zapis starotestamentowy / 4 Mojż.21: 6-9 /

Przybyli więc ludzie do Mojżesza, mówiąc: «Zgrzeszyliśmy, szemrząc przeciw Panu i przeciwko tobie. Wstaw się za nami do Pana, aby oddalił od nas węże». I wstawił się Mojżesz za ludem. Wtedy rzekł Pan do Mojżesza: «Sporządź węża i umieść go na wysokim palu; wtedy każdy ukąszony, jeśli tylko spojrzy na niego, zostanie przy życiu». Sporządził więc Mojżesz węża miedzianego i umieścił go na wysokim palu. I rzeczywiście, jeśli kogoś wąż ukąsił, a ukąszony spojrzał na węża miedzianego, zostawał przy życiu.

Lekarstwo-wąż miedziany, był dla Izraelitów wg ciała próbą wiary; trudno im było zapewne uwierzyć, że wystarczy patrzeć, by żyć, być uleczonym.

– 2 Kor.5: 21

On to dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu, abyśmy się stali w Nim sprawiedliwością Bożą. – ofiarą za grzechy ( hamartia – grzech i ofiara za grzech ).

Jedynie przyjęcie Chrystusa i to ukrzyżowanego zapewnia ludziom życie wieczne; przez swe ukrzyżowanie nasz Pan dokonał odkupienia; wiara w to zapewnia usprawiedliwienie i dalsze kroki prowadzące do Boga . Hebr.12: 2,3

Patrzmy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala. On to zamiast radości, którą Mu obiecywano, przecierpiał krzyż, nie bacząc na [jego] hańbę, i zasiadł po prawicy na tronie Boga. Zważcie więc na Tego, który ze strony grzeszników tak wielką wycierpiał wrogość wobec siebie, abyście nie ustawali, załamani na duchu.

To ciekawa kwestia! Wąż w Biblii jako symbol ma podwójne znaczenie. W Księgę Rodzaju (3) wąż jest symbolem zła. Ale w kontekście węża miedzianego, to raczej symbol uzdrowienia i zbawienia. Można to rozumieć tak, że Jezus bierze na siebie grzech (jak wąż symbolizujący grzech w Edenie), i poprzez swoją śmierć na krzyżu („podniesienie” jak wąż miedziany) przynosi uzdrowienie i zbawienie.

Wąż miedziany był również typem na naszego Pana Jezusa.

Jezus to światłość świata ( Jan. 8: 12 )

Jezus znowu powiedział do nich: Ja jestem światłością świata. Kto idzie za mną, nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światłość życia.

Jan. 1: 8,9

Łączność między Starym a Nowym Testamentem w kwestii Jezusa jako światła świata jest wyraźna. W Starym Testamencie prorocy jak Izajasz (9:1-2, 42:6-7) mówili o Mesjaszu jako źródle światła dla narodów i o narodzie izraelskim jako przekazującym to światło reszcie ludzkości:

Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką; nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło. Pomnożyłeś radość, zwiększyłeś wesele. Rozradowali się przed Tobą, jak się radują we żniwa, jak się weselą przy podziale łupu.

Ja, Pan, powołałem cię słusznie, ująłem cię za rękę i ukształtowałem, ustanowiłem cię przymierzem dla ludzi, światłością dla narodów, abyś otworzył oczy niewidomym, ażebyś z zamknięcia wypuścił jeńców, z więzienia tych, co mieszkają w ciemności.

Czyli, Jezus sam siebie nazywa 'światłością świata, jak czytaliśmy u Jana 8:12, a Mateusz (4:14-16) widzi w Nim wypełnienie tych przepowiedni. To pokazuje, że Jezus jest oczekiwanym światłem, które przynosi nadzieję i zbawienie.

Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza: Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego. Droga morska, Zajordanie, Galilea pogan! Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci światło wzeszło. Odtąd począł Jezus nauczać i mówić: «Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie».

Widzimy więc, że Jezus jako „Światło” to symbol obecny w Starym i Nowym Testamencie.

Oprócz Izajasza (np. Iz 9:1, 60:1-3), motyw światła w kontekście mesjańskim pojawia się też w: Psalmach (np. Ps 36:10 – Albowiem w Tobie jest źródło życia, i w Twej światłości oglądamy światłość), Habakuka (Ha 3:4 – Wspaniałość Jego podobna do światła) 4 Wspaniałość Jego podobna do światła, promienie z rąk Jego tryskają, w nich to ukryta moc Jego.BT

W Starym Testamencie to często symbol:

Obecności Boga (np. Wj 3:2 – krzew gorejący)

Ocalenia, zbawienia (np. Ps 27:1 – Pan jest światłem moim i zbawieniem)

Prawdy, mądrości (np. Prz 13:9 – Wesoło błyszczy światło sprawiedliwych)

Jezus w Nowym Testamencie  nie tylko o sobie mówi: Ja jestem światłością świata (Jan 8:12)

Synami światłości, synami dnia nazywa swych uczniów: 1 Tes.5: 4-8 Czyni to w przeciwieństwie do reszty świata, która jest w ciemności

Ale wy, bracia, nie jesteście w ciemnościach, aby ów dzień miał was zaskoczyć jak złodziej. Wszyscy wy bowiem jesteście synami światłości i synami dnia. Nie jesteśmy synami nocy ani ciemności. Nie śpijmy przeto jak inni, ale czuwajmy i bądźmy trzeźwi. Ci, którzy śpią, w nocy śpią, a którzy się upijają, w nocy są pijani. My zaś, którzy do dnia należymy, bądźmy trzeźwi, przyodziani w pancerz wiary i miłości oraz w hełm nadziei zbawienia.

Podobnie Jak. 1: 16-18, 5-6:

Nie dajcie się zwodzić, bracia moi umiłowani! Każde dobro, jakie otrzymujemy, i wszelki dar doskonały zstępują z góry, od Ojca świateł, u którego nie ma przemiany ani cienia zmienności.

Jeśli zaś komuś z was brakuje mądrości, niech prosi o nią Boga, który daje wszystkim chętnie i nie wymawiając, a na pewno ją otrzyma. Niech zaś prosi z wiarą, a nie wątpi o niczym.

O tych, którzy są w świetle mówi w Ew. Jana 17: 17, 19

Uświęć ich w prawdzie. Słowo Twoje jest prawdą. Jak Ty Mnie posłałeś na świat, tak i Ja ich na świat posłałem. A za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie.

 Wypełnia się to, o czym mówili:

Mal. 4: 2

 A dla was, czczących moje imię, wzejdzie słońce sprawiedliwości i uzdrowienie w jego skrzydłach. Wyjdziecie [swobodnie] i będziecie podskakiwać jak tuczone cielęta.

Ps. 97: 11

Światło wschodzi dla sprawiedliwego i radość dla ludzi prawego serca.

 Nawiązanie do tych proroctw znajdujemy u :

Łuk. 2: 77- 79, i UBG i BT

Jego ludowi dasz poznać zbawienie, [co się dokona] przez odpuszczenie mu grzechów, dzięki litości serdecznej Boga naszego. Przez nią nawiedzi nas Słońce Wschodzące z wysoka, by zajaśnieć tym, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają, aby nasze kroki zwrócić na drogę pokoju.

Mat. 13:43

Wtedy sprawiedliwi jaśnieć będą jak słońce w królestwie Ojca swego. Kto ma uszy, niechaj słucha!

Iz. 60:1-3

Powstań! Świeć, bo przyszło twe światło i chwała Pańska rozbłyska nad tobą.

Bo oto ciemność okrywa ziemię i gęsty mrok spowija ludy, a ponad tobą jaśnieje Pan, i Jego chwała jawi się nad tobą. I pójdą narody do twojego światła, królowie do blasku twojego wschodu.

Jak światło oświeca drogę naturalnym oczom, tak prawda – światło oświeca drogę oczom zrozumienia.

Gdyby o tym wszystkim pamiętali tłumacze Ew. Mat. 24: 27-28 nie tłumaczyliby słowa astrape na błyskawica zamiast na jasne świecenie.

Albowiem jak błyskawica zabłyśnie na wschodzie, a świeci aż na zachodzie, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego. Gdzie jest padlina, tam się i sępy zgromadzą.

Jezus nigdzie w Biblii nie jest nazwany błyskawicą. Natomiast w wielu miejscach, jak mogliśmy zauważyć, nazywany jest światłością, światłem czy wprost Słońcem.

Mamy tutaj przykład, jak starotestamentowe symbole pozwalają zrozumieć teksty Nowego Testamentu.

Archiwalny wykład wygłoszony przez brata Leszka Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, sobota, 28 września 2013 roku:

Biblia zawiera dwie różniące się obietnice, o których wypełnienie modlimy się m.in. słowami:

Ojcze nasz (…) przyjdź królestwo Twoje,
bądź wola Twoja, jako w niebie tak i na ziemi.

Wielkie obietnice dane przez Pana wiernym, a wśród nich królowanie (Objawienie 20:4) i sądzenie świata (1 Koryntian 6:2), nie są oczywiście dane wszystkim ludziom. Bóg jest jednak wielki w miłości dla całego swojego stworzenia. W nadchodzącym Królestwie poza rządem i administracją przewidział też miejsce dla obywateli, którzy pod rządami Chrystusa będą mogli powrócić do utraconej doskonałości i wiecznie żyć na odnowionej ziemi.

Zachęcamy do wysłuchania wykładu, który brat Mirosław Szamocki wygłosił na spotkaniu biblijnym zboru w Bydgoszczy, 2 marca 2024 r.

Niedługo cały chrześcijański świat będzie obchodził Święta Wielkanocne. Główną postacią tych świąt jest BARANEK WIELKANOCNY – JEZUS CHRYSTUS.

Pamiętam, że gdy byłem dzieckiem to w naszym domu przyozdabiano świąteczny stół – barankiem z cukru.

Nawiązuje to do słów Jana Chrzciciela: „Oto BARANEK BOŻY który gładzi grzech świata” [JAN.1:29]

Wielu chrześcijan skupia się na ZMARTWYCHWSTANIU JEZUSA, jednak relacja z Ewangelii skupia się na PAMIĄTCE ŚMIERCI PANA JEZUSA – „To czyńcie na Moją Pamiątkę”

W związku z tym świętem, możemy powiedzieć o Jezusie jako ZBAWICIELU, ODKUPICIELU – ale Biblia używa wielu innych określeń (urzędów, funkcji) – PAN, MISTRZ, NAUCZYCIEL, LEKARZ, KRÓL – i tak byśmy mogli wymieniać – jednym z nich jest również urząd POŚREDNIKA – różnie rozumiany przez chrześcijan.

Tym samym odpowiadamy na pytanie – KTO JEST (BĘDZIE) POŚREDNIKIEM?

Fragment Słowa Bożego który mówi o POŚREDNIKU to:

• 1 Tym.2:(5) Jeden bowiem jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus; (6) Który wydał samego siebie na okup za wszystkich, na świadectwo we właściwym czasie.

Spójrzmy na definicję słowa POŚREDNIK:

• greckie słowo mesites – tłumaczone na pośrednik, to: środkowy lub pojednawca
• Webster (SJA): ktoś kto wstawia się między dwiema stronami sporu w celu ich pogodzenia
• Angielskie słowo to mediator
  • Mediator, to osoba pośrednicząca w sporze, mająca doprowadzić do ugody między spierającymi się stronami. Nazwa ta pochodzi od łacińskiego słowa mediare oznaczającego „być w środku”. [internet]

• Gal.3:(20) … lecz pośrednik nie jest dla jednego, ale Bóg jest jeden.

• Ja wychowywałem się w starej kamienicy – wśród wielu rówieśników – czasami w zabawie dochodziło do sprzeczek między nami – potrzeby był wtedy MEDIATOR, aby pogodzić zwaśnione strony – żeby zabawa mogła trwać dalej.

Mamy zatem POŚREDNIKA, MEDIATORA – JEZUSA

Potrzebujemy teraz dwóch zwaśnionych stron – myślę, że nie trudno je dostrzec:

PAN BÓG z jednej strony i ADAM z jego potomstwem z drugiej strony.

JAK DOSZŁO DO TEJ SYTUACJI?

Bóg stworzył doskonałego człowieka i postawił go na próbie posłuszeństwa:

• 1 Moj. 1: (27,31) Stworzył więc Bóg człowieka – I widział wszystko co uczynił, a było to bardzo dobre.
• 1 MOJ. 2: (17) ale z drzewa poznania dobra i zła jeść nie będziesz, bo tego dnia, kiedy zjesz z niego, na pewno umrzesz. (tekst hebr. umierając umrzesz)
• będziesz gasł – proces umierania, nie nagła śmierć

W Edenie rozegrał się dramat, który doprowadził do przekroczenia przez Adama Prawa Bożego, a tym samym zgrzeszył przeciwko swojemu Stwórcy:

• 1 Moj. 3: (17) Do Adama zaś powiedział: Ponieważ usłuchałeś głosu swojej żony i zjadłeś z drzewa, o którym ci przykazałem, mówiąc: Nie będziesz z niego jadł – przeklęta będzie ziemia z twego powodu, w trudzie będziesz z niej spożywać po wszystkie dni twego życia. (18) Ona będzie ci rodzić ciernie i oset i będziesz spożywał rośliny polne. (19) W pocie czoła będziesz spożywał chleb, aż wrócisz do ziemi, gdyż z niej zostałeś wzięty. Bo jesteś prochem i w proch się obrócisz.

Przyjaźń między Bogiem, a człowiekiem została zerwana – [Przyjaźń – wzajemny szacunek żywiony przez podobne umysły i serca]

Bóg jest rozgniewany:

• • Rzym.1: (18) Gniew Boży bowiem objawia się z nieba przeciwko wszelkiej bezbożności i niesprawiedliwości ludzi, którzy zatrzymują prawdę w niesprawiedliwości.

Myślę, że nikt z Państwa nie ma wątpliwości – że oprócz koloru oczu, czy innych cech fizycznych i cech charakteru – dziedziczymy również niezdolność przedłużenia życia i każdy z nas wie, że musi umrzeć. Powinniśmy pamiętać, że NIE BÓL I CIERPIENIA związane z umieraniem, lecz ŚMIERĆ – WYGAŚNIĘCIE ŻYCIA – które kończy umieranie, jest karą za grzech.

• Rzym. 6:(23) zapłatą bowiem za grzech jest śmierć.

Cierpienie jest przypadkowe; kara przychodzi na wielu ludzi po bardzo krótkich cierpieniach, inni nie cierpią w ogóle.

Musimy również pamiętać, że KIEDY ADAM STRACIŁ ŻYCIE, STRACIŁ JE NA ZAWSZE i nikt z jego potomków nie mógł zmazać jego winy i odzyskać dla niego życia.

• Ps.49: (7) Nikt z nich w żaden sposób nie odkupi swego brata ani nie może dać Bogu za niego okupu.

Ale tam w ogrodzie Eden – wydarzyło się coś jeszcze – mały promyk nadziei w trudnych do zrozumienia słowach:

• 1 Moj.3:(15) I wprowadzę nieprzyjaźń między tobą a kobietą, między twoim potomstwem a jej potomstwem. Ono zrani ci głowę, a ty zranisz mu piętę.

Niektórzy chrześcijanie mówią, że Bóg był zaskoczony tym faktem – upadkiem człowieka – jednak Bóg działa w oparciu o Swój PLAN – i dlatego czytamy w liście Apostoł Piotr, że ratunek był przewidziany przed założeniem świata – Jezus jako Baranek – (1Piotra.1:18-20)

Aby zjednać dwie zwaśnione strony – potrzeba zaspokoić Boską Sprawiedliwość – a ona mówi: „oko za oko, ząb za ząb, życie za życie”

Adam utracił swoje prawo do życia jako doskonały człowiek; do doskonałego ciała, do doskonałych warunków – ziemi, powietrza, wody, pokarmu itd.

Spójrzmy jeszcze raz do TYMOTEUSZA 2:5,6:

• JEDEN TEŻ POŚREDNIK CZŁOWIEK CHRYSTUS JEZUS – KTÓRY WYDAŁ SAMEGO SIEBIE NA OKUP ZA WSZYSTKICH
  • człowiek – gr. anthropos – ludzka istota
  • okup – gr. antilutron – cena zamiast; równoważna cena

JAKIM CZŁOWIEKIEM BYŁ JEZUS?

Ewangelista Łukasz mówi – Łuk.1:(35) dlatego też to święte, co się z ciebie narodzi, będzie nazwane Synem Bożym – [Greckie hagios – czyste, odłączone od grzechu]

Paweł w Heb.7:26 określa Jezusa takimi przymiotnikami: święty, niewinny, nieskalany, oddzielony od grzeszników

Pan Jezus był 100 procentowym odpowiednikiem Adama, jakim był On przed swoim upadkiem.

CO UCZYNIŁ JEZUS?

Oddał swoje doskonałe człowieczeństwo – prawo do życia jako człowiek.

Ekonomia Boga pokazuje jego wielką mądrość:

• 1 Kor.15:(22) Jak bowiem w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni. – (uwolnieni z więzienia śmierci)

JEDEN CZŁOWIEK ADAM = JEDEN CZŁOWIEK JEZUS

• 1 Kor.15:(21) Skoro bowiem śmierć przyszła przez człowieka, przez człowieka przyjdzie też zmartwychwstanie umarłych.
• Możemy to sobie zobrazować jeszcze w inny sposób – pożyczamy rower od naszego znajomego – niestety niszczymy go – ten rower ma swoją określoną wartość – był nowy prosto z fabryki – żeby sprawiedliwości stało się zadość musimy odkupić ten rower lub przekazać właścicielowi jego równowartość.

Pan Jezus ma RÓWNOWAŻNĄ CENĘ – doskonałe ludzkie życie [zasługę] – aby uwolnić Adama i jego potomstwo.

CZYLI MOŻEMY TU POWIEDZIEĆ O JEZUSIE JAKO POŚREDNIKU CZŁOWIEKU – KTÓRY STAŁ SIĘ ODKUPICIELEM, ZBAWCĄ – RÓWNOWAŻNĄ CENA ZA ADAMA.

TO DLACZEGO LUDZIE NADAL CIERPIĄ I UMIERAJĄ SKORO MINĘŁO TAK DUŻO CZASU OD TYCH WYDARZEŃ? I DLACZEGO WCIĄŻ TAK ZDECYDOWANA WIĘKSZOŚĆ LUDZI NIE ZNA BOGA?

Przecież czytaliśmy, że „Bóg chce, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania Prawdy”

Dla niektórych będzie to argument, że Pan Bóg sobie nie radzi ze swoim planem, lub że przestał się interesować człowiekiem i pozostawił go sobie samemu?

Jak wytłumaczyć tę zwłokę?

Ten długi okres – 2000 lat – licząc od śmierci i zmartwychwstania Jezusa jest przeznaczony na wybór odpowiedniej kadry do wielkiego projektu – który Biblia nazywa NOWYM PRZYMIERZEM.

• Codziennie w drodze do pracy przejeżdżam obok budowy nowej Akademii Muzycznej w Bydgoszczy – jest to wielka budowla – i widzę jak wiele osób jest zaangażowanych w to przedsięwzięcie – aby ostatecznie mógł zostać zrealizowany ten projekt – żeby mogli uczyć się przyszli wirtuozi.

Nie jest to czas dla ogóły ludzi – w kręgu zainteresowania Jezusa są tylko ci, którzy interesują się Nim – którzy kiedyś byli DZIEĆMI GNIEWU:

• Ef.2:(3) „byliśmy z natury dziećmi gniewu, jak i inni” (Ef.2:3) – a inny przekład: „ I byliśmy potomstwem z natury zasługującym na gniew, jak i wszyscy inni” [BT] – byliśmy w nieprzyjaźni z Bogiem.

Kiedy się to dokonuje?

W chwili gdy przyjmujemy Jezusa jako naszego ZBAWICIELA – zmienia się nasza relacja z Bogiem.

• Rzym.5:1 „ Będąc więc usprawiedliwieni przez wiarę, mamy pokój z Bogiem przez naszego Pana Jezusa Chrystusa”
• Jak.2:(23) Uwierzył Abraham Bogu i poczytano mu to za sprawiedliwość, i został nazwany przyjacielem Boga.

Ale taki człowiek przecież nie staje się nagle doskonały – stara się sprawiedliwie żyć – a mimo wszystko upada – w myśli, mowie lub uczynku.

Tu przychodzi nam z pomocą Apostoł Jan i jego słowa:

• 1 Jana.2:(1) Moje dzieci, piszę wam to, abyście nie grzeszyli. Jeśli jednak ktoś zgrzeszy, mamy Orędownika u Ojca, Jezusa Chrystusa sprawiedliwego.

ORENDOWNIK – czym się różni od POŚREDNIKA, MEDIATORA?

• Greckie parakletos – OPIEKUN, RZECZNIK, ADWOKAT – w greckim systemie sądowniczym była to osoba wspomagająca, której zadaniem było zapewnienie oskarżonemu właściwej reprezentacji prawnej
• Jest to ktoś bliski, któremu ufamy i powierzamy nasze sprawy, wierząc, że uczyni dla nas co w jego mocy.
• Rzym.8:(34) Chrystus jest tym, który umarł, więcej, zmartwychwstał, który też jest po prawicy Boga i wstawia się za nami.

Przez cały ten okres Pan Jezus wybierał przede wszystkim KOŚCIÓŁ – symboliczną Małżonkę, swoje CIAŁO – bo jest nazwany GŁOWĄ KOŚCIOŁA, ale i przyszłych pomocników przyszłego projektu – Mimo wszystko jest to zdecydowana mniejszość.

A co ze ZDECYDOWANĄ WIĘKSZOŚCIĄ – rodziny ludzkiej – Jak dla nich rysuje się przyszłość?

Dziś nie interesują się Bogiem, nie znają Boga, nie wierzą w Niego, czy też wierzą we wszystko inne robiąc sobie najróżniejsze bóstwa.

Wielu chrześcijan wierzy – że tacy ludzie zostaną ukarani wieczną karą – unicestwieniem, lub co gorsza wiecznymi torturami, mękami w piekle.

Ale Jezus umarł za wybranych i niewybranych.

NOWE PRZYMIERZE

Gdy Pan Jezus siedział przy stole, ze swoimi uczniami i obchodził Paschę, powiedział bardzo ważne słowa:

• Mat.26:(28) To bowiem jest moja krew nowego testamentu, która wylewa się za wielu na przebaczenie grzechów.

• NOWEGO TESTAMENTU – NOWEJ UMOWY – NOWEGO PRZYMIERZA
• Czym jest krew – mówimy, że żołnierze przelewają swoją krew za ojczyznę – krew to życie – oddają swoje życie

Apostoł Paweł dodaje, że Pan Jezus jest POŚREDNIKIEM tego NOWEGO PRZYMIERZA.

• Żyd.12: (24) I do POŚREDNIKA NOWEGO PRZYMIERZA, Jezusa, do krwi, którą się kropi, a która mówi lepsze rzeczy niż krew Abla.

Skoro jest coś nowego, to było coś starego – PRZYMIERZE ZAKONU dane od Boga przez Mojżesza narodowi izraelskiemu.

Miało okazać się dla nich błogosławieństwem – jak będziecie je wykonywać, będziecie żyć.

Okazało się przekleństwem – bo niedoskonały człowiek nie był w stanie go wykonać i cieszyć się jego błogosławieństwami.

PRAWO ZAKONU jest MIARĄ DOSKONAŁEGO CZŁOWIEKA – dlatego Pan Jezus mówi:

• MAT.5:(17) NIE SĄDŹCIE, ŻE PRZYSZEDŁEM ZNIEŚĆ PRAWO ALBO PROROKÓW. NIE PRZYSZEDŁEM ZNIEŚĆ, ALE WYPEŁNIĆ.

NOWE PRZYMIERZE – TO BIBLIJNE OKREŚLENIE NOWEGO UKŁADU MIĘDZY BOGIEM A CZŁOWIEKIEM – KTÓRE ZOSTANIE WPROWADZONE W PRZYSZŁOŚCI.

TO BĘDZIE DZIEŁO – WIELKIEGO POŚREDNIKA – JEZUSA CHRYSTUSA (GŁOWY I CIAŁA)

O tym czasie mówi Paweł powołując się na proroctwo Jeremiasza 31:33:

Żyd.8:(8) …Oto nadchodzą dni, mówi Pan, gdy zawrę z domem Izraela i z domem Judy nowe przymierze. (9) Nie takie przymierze, jakie zawarłem z ich ojcami (…) (10) Takie zaś jest przymierze, które zawrę z domem Izraela po tych dniach, mówi Pan: Dam moje prawa w ich umysły i wypiszę je na ich sercach. I będę im Bogiem, a oni będą mi ludem. (11) I nikt nie będzie uczył swego bliźniego ani nikt swego brata, mówiąc: Poznaj Pana, bo wszyscy będą mnie znali, od najmniejszego aż do największego z nich. (12) Będę bowiem łaskawy dla ich występków, a ich grzechów i nieprawości więcej nie wspomnę.

• Ezech.36:(26) I dam wam nowe serce, i włożę nowego ducha do waszego wnętrza. Wyjmę serce kamienne z waszego ciała, a dam wam serce mięsiste.

To będą trudne czasy dla tych, którzy będą chcieli postępować źle. Dla wszystkich innych będzie to czas odnowienia wszystkich rzeczy – RESTYTUCJI.

• RESTYTUCJA [SJP] – PRZYWRÓCENIE CZEMUŚ DAWNEGO STANU
• powrót do doskonałości i do doskonałych warunków
• Dz.Ap.3:(21) … czasu odnowienia wszystkich rzeczy, jak Bóg od wieków przepowiadał przez usta wszystkich swoich świętych proroków.
• (22) Mojżesz bowiem powiedział do ojców: Proroka jak ja wzbudzi wam Pan, wasz Bóg, spośród waszych braci. Jego będziecie słuchać we wszystkim, co wam powie. (23) I stanie się, że każda dusza, która nie będzie słuchać tego proroka, będzie wytracona spośród ludu.

Ostatecznie – końcem tego NOWEGO PRZYMIERZA będzie egzamin – wieczne życie lub wieczna śmierć.

• 1 Kor.15:(24) A potem będzie koniec, gdy przekaże królestwo Bogu i Ojcu, gdy zniszczy wszelką zwierzchność oraz wszelką władzę i moc.

Dzieło POŚREDNIKA się zakończy – ludzkość zostanie doprowadzona do przyjaźni z Bogiem – ta relacja będzie taka jak na początku przed upadkiem miał ADAM.

Temat: Przypowieść o zagubionej owcy | brat Arthur Ryppa przedstawił ten wykład na spotkaniu w Chełmie, 06.08.2022

Przypowieść ta znana jest raczej wszystkim chrześcijanom, nawet i tym nominalnym z różnych denominacji. Co do wyrozumienia tej przypowieści istnieją jednak różne poglady. Ta przypowieść należy do tych, które nie zostały zinterpretowane przez naszego Pana. Dlatego tak jak to mam w zwyczaju w takich przypadkach, będę podawał najlepsze wyjaśnienie tej przypowieści jak to tylko możliwe, które mam nadzieję także będzie harmonizowało z innymi naukami Pisma Świętego. W interpretacji tej jednak będę starał się być niedogmatyczny, dopuszczając także i inne możliwości.

Przypowieść nasza została zapisana przez dwóch Ewangelistów, Mateusza i Łukasza. I choć obaj ją podają, to jednak okoliczności wygłoszenia tego kazania zdają się być inne. Wygląda na to, że nasz Pan wygłosił tę przypowieść przy dwóch różnych okolicznościach i dla innych adresatów. Sama ta przypowieść ma raczej to samo znaczenie, ale wnioski dla słuchaczy są nieco odmienne.

 Łuk. 15:1-7, 10

A zbliżali się do niego wszyscy celnicy i grzesznicy, aby go słuchać. Faryzeusze zaś i uczeni w Piśmie szemrali i mówili: Ten grzeszników przyjmuje i jada z nimi. Powiedział im więc takie podobieństwo:

Któż z was, gdy ma sto owiec, a zgubi jedną z nich, nie pozostawia dziewięćdziesięciu dziewięciu na pustkowiu i nie idzie za zagubioną, aż ją odnajdzie? A odnalazłszy, kładzie ją na ramiona swoje i raduje się. I przyszedłszy do domu, zwołuje przyjaciół i sąsiadów, mówiąc do nich: Weselcie się ze mną, gdyż odnalazłem moją zgubioną owcę! Powiadam wam: Większa będzie radość w niebie z jednego grzesznika, który się upamięta, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują upamiętania.

…Podobieństwo o zgubionym groszu… Taka, mówię wam, jest radość wśród aniołów Bożych nad jednym grzesznikiem, który się upamięta.

Podobnie jak obecnie w wielu krajach istnieją różne sfery ludzi, tak też było i w dawnym Izraelu. Uczeni w Piśmie i faryzeusze uchodzili za coś lepszego, tj. przynajmniej w swoich oczach i tak siebie traktowali. Jak sama nazwa wskazuje Uczeni w Piśmie należeli do ludzi wykształconych (szczególnie w Prawie Bożym), umieli pisać, czytać i wykładać nauki zakonu i różne zapisy ich tradycji żydowskiej. Pospolity lud tego raczej nie potrafił. Faryzeusze z kolei uważali siebie samych prawie za świętych, postrzegali siebie jako tych, którzy przestrzegają prawo Boże co do joty, tj. co do najmniejszego przykazania zakonu. O innych zwykłych ludziach twierdzili oni, że są grzesznikami i że są odcięci od więzi z Bogiem. Dlatego też nie chcieli z nimi obcować, a nieraz też bardzo pogardliwie się do nich odnosili.

Jezus natomiast zachowywał się przeciwnie do nich. On dopuszczał do siebie zwykły lud. Jezus był największym uczonym ze wszystkich uczonych w Piśmie, znał cały ST na pamięć i znał też nie tylko jego literę ale rozumiał także i jego ducha. Pomimo tego Jego potężny zasób wiedzy nie uczynił Go wyniosłym i zarozumiałym. W swoim charakterze był niewinny, święty i odłączony od grzechu i to jako jedyny z rodzaju ludzkiego. Pomimo tego ta Jego kryształowa sprawiedliwość nie czyniła Go pysznym czy nieczułym na potrzeby i słabości innych.

Czytaliśmy, że Faryzeusze i Uczeni w Piśmie szemrali przeciwko Jezusowi. Według ich wyrozumienia przebywanie z grzesznikami doprowadzało daną osobę do zanieczyszczenia. Oni więc pośrednio oskarżali Jezusa, że był nieczysty, że popełnia grzech, ponieważ nie tylko, że przebywał wśród grzeszników, ale nawet z nimi jadał, co miało miejsce np. także w Jerychu u celnika Zacheusza. Przez wieki utarły się w nich pewne standardy myślenia, stąd też wszystko to, co nie zgadzało się ich utartymi poglądami, krytykowali i poddawali w wątpliwość. Ich postawa po części wynikała z tego, że mieli zbyt wysokie mniemanie o samych sobie, tj. przejawiali oni znaczną miarę zarozumiałości i pychy. Taki arogancki duch jak wiemy nie jest pochodzenia boskiego. Jego autorem jest przeciwnik Boga, dlatego przy innych okazjach nasz Pan Jezus czasami nazywał ich dziećmi diabelskimi. I choć oni sami o sobie myśleli, że są wiernymi sługami Boga, że dobrze rozumieją jego Prawo i wiernie przestrzegają wszytkich przepisów zakonu, to jednak przejawiali oni w swojej postawie uczynki i ducha diabła.

Myślę, że już sama ta postawa, Jezusa z jednej strony a Uczonych w Piśmie i Faryzeuszy z drugiej, daje nam do myślenia i skłania nas do tego, abyśmy w naszym życiu na co dzień unikali tej złej wyniosłej i pogardliwej względem innych postawy a brali przykład z naszego Pana.

Czasem i w naszym otoczeniu możemy spotkać takie osoby, które same o sobie twierdzą, że są wybranym ludem Bożym. Czasem mogą pogardliwie odnosić się do innych, dlaczego ci inni chodzą tam czy tam, spotykają się gdzie indziej, choć rzekomo tylko oni są prawdziwymi dziećmi Boga, tylko oni są uczniami i naśladowcami Jezusa. Niestety taka mowa ich zdradza, ich uczynki świadczą o tym, że znajdują się oni w opozycji do ducha i nauk naszego Mistrza.

Strzeżmy się więc drodzy, abyśmy i my sami nie popadli w tego typu sidła. Nawet gdybyśmy czasem my sami, w naszej nieświadomości albo nadgorliwości chwilowo poddali się takiemu złemu, pogardliwemu duchowi, to pamiętajmy o tym, że Jezus nawet i do Ap. Piotra w pewnym momencie jego życia powiedział: Idź precz ode mnie, szatanie (przeciwniku). Dlatego dajmy się wtedy jak najszybciej skorygować w tym względzie w naszej postawie.

Wracając do Ew. Łukasza zauważamy, że Jezus rozpoznał w zachowaniu jego słuchaczy niesmak. Ich gesty, ich spojrzenia a także ich słowa zdradziły ich arogancki sposób myślenia, dlatego wtedy opowiedział im tę przypowieść.

Ogólnie mówiąc przedstawiona jest tutaj postawa wielkiego i miłującego Pasterza oraz Jego współtowarzyszy. Ich szczególne zainteresowanie dotyczy tych, którzy się zagubili, którzy pobłądzili, którzy nie wiedzą tak do końca, gdzie jest ta prawowita droga. Kiedy oni takich odnajdują i sprowadzają ponownie do domu, to posiadają oni z tego wyjątkowy rodzaj radości. Ten rodzaj radości jest bardzo specyficzny, ponieważ okazuje się, że większa jest radość nawet z jednego pokutującego grzesznika niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie muszą być szukani i nawracani.

Już sama świadomość tego, że całe Niebiosa na czele z samym Bogiem kierują się takimi szlachetnymi uczuciami, dodaje nam szczególnej otuchy. Okazuje się, że upadek i niedoskonałości Adama oraz jego potomstwa nie stanowią ciągłej i wiecznej bariery do tego, abyśmy mogli powrócić z naszego zabłąkania do ponownej harmonii z całym światem duchowym. Biblia przedstawia nam Boga jako tego, który nie tylko posiada surową sprawiedliwość, która jest podstawą Jego tronu, ale przedstawia nam Go także, jako miłującego Boga, który znalazł sposób na to, aby nam całkowicie przebaczyć, jeżeli tylko okazujemy pokutę (grzesznik, który się upamięta.)

Ps. 103:8-13

Miłosierny i łaskawy jest Pan, Cierpliwy i pełen dobroci. Nie prawuje się ustawicznie, Nie gniewa się na wieki. Nie postępuje z nami według grzechów naszych Ani nie odpłaca nam według win naszych. Lecz jak wysoko jest niebo nad ziemią, Tak wielka jest dobroć jego dla tych, którzy się go boją. Jak daleko jest wschód od zachodu, Tak oddalił od nas występki nasze. Jak się lituje ojciec nad dziećmi, Tak się lituje Pan nad tymi, którzy się go boją.

Czyż słowa te nie są pocieszające i gwarantujące lepsze jutro?! Ta przypowieść o prawdziwym pasterzu, który miłuje swe owce i troszczy się o nie, który sam udał się za tą jedną zagubioną, aż ją znalazł i przyprowadził z powrotem, daje nam dobrą ilustrację o Boskiej opiece. Być może, iż to ma być główną lekcją tej przypowieści. Ale może też jest tak, że różne szczegóły tego podobieństwa mogą także obrazować niektóre szczegóły Boskiego planu zbawienia.

Tutaj dochodzimy właśnie do tego punktu, gdzie musimy zadać sobie konkretnie pytanie: Kto lub co przedstawione jest w tej przypowieści. Choć ogólnie podałem już pewną sugestię, to teraz chcę być bardziej konkretny.

Tak jak powiedziałem, w kręgach chrześcijańskich istnieją różne interpretacje. Często jest jednak tak, że są one mało konsekwentne. Niektórzy mówią, że w tym całym stadzie tych stu owiec pokazany jest cały ziemski rodzaj ludzki, a ta jedna błądząca owieczka, to grzesznicy z tej ludzkiej rasy. Taka myśl wydaje się być jednak mało logiczna, ponieważ wychodziłoby na to, że tylko niektórzy z ludzi pobłądzili i potrzebują specjalnego poszukiwania, a cała reszta, większość, jest sprawiedliwa. Czy taka interpretacja może być prawdziwa? W pięknym proroctwie mesjańskim z Izaj. 53 czytamy między innymi, że Wszyscy jak owce zbłądziliśmy, każdy z nas na własną drogę zboczył, a Pan jego dotknął karą za winę nas wszystkich (V6). Ap. Paweł Liście do Rzymian potwierdza tę myśl.

Rzym. 3:10-12

Jak napisano: Nie ma ani jednego sprawiedliwego, Nie masz, kto by rozumiał, nie masz, kto by szukał Boga; Wszyscy zboczyli, razem stali się nieużytecznymi, nie masz, kto by czynił dobrze, nie masz ani jednego.

Jak więc można zinterpretować tę przypowieść? Patrząc na nią z szerszego punktu widzenia (zgodnie z innymi wersetami Pisma Św.) możemy przyjąć, że ta jedna zbłąkana owieczka przedstawia nam cały rodzaj ludzki, samego Adama oraz jego potomstwo, wszystkich upadłych ludzi. Jeżeli tak jest, to kogo obrazuje pozostałe 99 owiec z tego stada? Przedstawiają one te moralnie wolne istoty, które nie potrzebują pokuty, bo nigdy nie upadły. A jakie istoty nie upadły? Istoty duchowe różnych rang, te które zachowały świętość i nie uległy pokusom szatana. Są to święci cherubini, serafini, księstwa, zwierzchności, moce, państwa i aniołowie, jako najniższa ranga istot duchowych. Głównym i nadrzędnym pasterzem tego stada jest sam Jehowa Bóg, ale tutaj mamy przedstawionego Jego najwyższego z wszystkich podpasterzy – Jezusa.

Ap. Jan w swojej Ewangelii napisał, że przez Logosa wszystko powstało, a bez niego nic nie powstało, co powstało. A Ap. Paweł do braci Kolosan napisał tak: Ponieważ w nim zostało stworzone wszystko, co jest na niebie i na ziemi, rzeczy widzialne i niewidzialne, czy to trony, czy panowania, czy nadziemskie władze, czy zwierzchności… (1:16).

Z punktu widzenia istot duchowych Jezus w swej preegzystencji w Ks. Daniela nazwany jest także Archaniołem Michałem, tj. najwższym z wszystkich rang anielskich, On był ich przełożonym. Z punktu widzenia wszystkich istot moralnie wolnych czy to duchowych czy ziemskich nasz Pan w tej przypowieści przestawiony jest jako Pasterz. Jako taki, opuścił On tę niebiańską część stada na pewien czas, pozostawiając ją swoim innym wiernym podpasterzom. On zauważył, że tych 99 owiec nie zbłądziło, że ci wszyscy aniołowie różnych rang są nadal sprawiedliwi i że przez jakiś czas poradzą sobie w niebie bez niego. Dlatego zdecydował się przyjść tutaj na ziemię. Logos stał się człowiekiem, aby jako ten dobry Pasterz mógł odszukać i odzyskać rodzaj ludzki, tę zagubioną owcę z boskiego stada.

Podsumowując więc te dotychczasowe rozważania możemy powtórzyć praktycznie za Jezusem, że z tego punktu widzenia w niebie jest więcej radości z ludzi, którzy zostali odzyskani z grzesznego stanu wyobcowania od Boga niż z samych świętych aniołów, którzy nigdy nie byli wyobcowani i nigdy nie potrzebowali odkupienia.

Kiedy nasz Pan kierował tę przypowieść głównie do Faryzeuszy i Uczonych w Piśmie, to lekcja dla nich była prosta i bezpośrednia. Oni przejawiali bardzo odmiennego ducha niż Bóg, niż Jezus lub niż sprawiedliwi aniołowie. Ich ludzkie, bardzo przyziemne spojrzenie, ich samolubne, pyszne i wyniosłe usposobienie nie było w harmonii z duchem Bożym. Jeżeli chodzi o takie osoby, które posiadają takiego podobnego ducha jak oni, to kontekst tej przypowieści pozwala także na wyciągnięcie jeszcze innych wniosków. Kilka wersetów dalej Łuk. 16:14,15 Jezus powiedział do Faryzeuszy tak: Wy jesteście tymi, którzy chcą uchodzić w oczach ludzi za sprawiedliwych, lecz Bóg zna serca wasze. Gdyż to, co u ludzi jest wyniosłe, obrzydliwością jest przed Bogiem. Z punktu widzenia Prawa Bożego oni nie byli sprawiedliwi, ale jedynie za takich chcieli uchodzić, według ich własnego mniemania i w oczach innych ludzi.

Kiedy Pan Jezus powołał Mateusza celnika na ucznia, to przy tej okazji odbyła się duża uczta z udziałem wielu innych celników. I przy tej okazji Uczeni w Piśmie i Faryzeusze szemrali przeciwko Panu. Jezus powiedział im wtedy: Nie potrzebują zdrowi lekarza, lecz ci, którzy się źle mają. Nie przyszedłem wzywać do upamiętania sprawiedliwych, lecz grzesznych (Łuk. 5:27-32).

Nasz Pan jako dobry Lekarz wiedział dobrze, kto Go najbardziej potrzebuje i w jaki sposób najlepiej ulżyć tym, którzy sami odczuwają, że są chorzy i że są w potrzebie. To nie znaczy, że Uczeni w Piśmie i faryzeusze nie byli duchowo chorzy i że nie potrzebowali usług naszego Pana, ale trzeba powiedzieć, że oni sami nie przyznawali się do swojej własnej choroby związanej z grzechem, dlatego też nie byli gotowi na przyjęcie z rąk Jezusa odpowiedniego lekarstwa.

Wynika z tego, że Jezus nie powoływał i dziś także nie powołuje takich osób, które same o sobie twierdzą, że są sprawiedliwe. Z reguły takie osoby są zbyt dumne z siebie, są zbyt wyniosłe, aby przyznać się do swoich własnych słabości i prosić o miłosierdzie. Także i nasze doświadczenie życiowe pokazuje, że ci którzy są zadowoleni ze swojego własnego stanu, nie przykładają większej uwagi do poselstwa Ewangelii. I przeciwnie, ci którzy mają na tyle pokory, aby uznać swój własny nędzny grzeszny stan, oni uświadamiają sobie potrzebę pokuty i pomoc Zbawiciela. Serca tych osób, które przyznają się do braku sprawiedliwości, okazują się być lepszą glebą dla poselstwa Ewangelii.

Jednak misja Jezusa polegała nie tylko na tym, aby jedynie poszukiwać tę zaginioną owieczkę. Z drugiej strony objawił On światu prawdziwy charakter Jego Ojcieca Niebiańskiego. Jezus nakłaniał słuchaczy do naśladownictwa i do tego, aby upodabniali się do Boga. Do Ap. Filipa powiedział: Kto mnie widział, widział Ojca (Jana 14:9). A w Kazaniu na Górze powiedział: Bądźcie wy tedy doskonali, jak Ojciec wasz niebieski doskonały jest (Mat. 5:48). A jaki jest ten Ojciec Niebiański, Bóg Wszechmogący? Zagniewany na Amen, mściwy, przygotowujący dla większości ludzi wieczne męki w piekle? Nie! Już w Ps. 103 czytaliśmy o niektórych Jego przymiotach.

Łuk. 6:35, 36

Ale miłujcie nieprzyjaciół waszych i dobrze czyńcie, i pożyczajcie, nie spodziewając się zwrotu, a będzie obfita nagroda wasza, i synami Najwyższego będziecie, gdyż On dobrotliwy jest i dla niewdzięcznych, i dla złych. Bądźcie miłosierni, jak miłosierny jest Ojciec wasz.

To Boskie miłosierdzie wysłało swego umiłowanego Syna jako tego wielkiego Podpasterza, aby ten stał  się naszym Odkupicielem i pomógł nam powrócić do Boskiej łaski z naszego pobłąkanego stanu. Jego miłosierdzie będzie tak długo podążać za tą zagubioną owcą, aż każdy pojedyńczy potomek Adama zostanie doprowadzony do odpowiedniej znajomości Prawdy i otrzyma pełną sposobność do tego, by powrócić do owczarni Bożej pełnej sprawiedliwości i łaski.  To wielkie dzieło udania się za zgubioną owcą rozpoczęło się już przy pierwszym adwencie Jezusa. Ono także trwało przez cały WE. Ale na tym nie koniec. Jak wiemy, w tym celu ustanowione zostanie ziemskie Królestwo Mesjasza, w którym głównie Klasa Kościoła, ale także i inne klasy będą mogły pod kierownictwem tego wielkiego Pasterza i Wybawiciela współpracować z Nim w zanoszeniu poselstwa Boskiej łaski do całej rodziny Adama.

Ten czas należy jeszcze do przyszłości. Ale czy jest coś, co my w tym względzie już teraz, obecnie, możemy czynić? Owszem! Proporcjonalnie do tego, jak my sami stajemy się podobni do obrazu Boga i Jezusa, starajmy się i my przejawiać zainteresowanie grzesznikami, z którymi się spotykamy. Nie bójmy się ich, nie brzydźmy się nimi, nie pogardzajmy nimi.

Nie mam na myśli tutaj jawnych i dobrowolnych grzeszników, którzy z premedytacją gwałcą prawo Boże i szkodzą innym bliźnim, ale takich, którzy być może przez dziedziczenie lub przez ich złe otoczenie, złe środowisko są mniej lub bardziej pogrążeni w grzechu, w niewiedzy czy w jakichś przesądach. To mogą być nasi krewni, sąsiedzi, współpracownicy itp. Rozumiem, że każdy z nas, kto posiada pewną miarę ducha Bożego, chętnie zrobi wszystko, co w jego mocy, aby w jakiś sposób dotrzeć do takich grzeszników z Dobrą Nowiną. Możemy czynić to ustnie, ale także poprzez różne pomoce literatury biblijnej. Nie pozwólmy na to, aby ona zaszła kurzem w naszych szafach. Starajmy się w miarę naszych indywidualnych możliwości na jej propagowanie. Z pomocą idzie nam dzisiaj także internet. Tak jak rybak dobiera stosowną przynętę w zależności od okoliczności, starajmy się i my głosić Słowo Boże taktownie i zachęcająco.

Mimo wszystko nie spodziewajmy się, że już dzisiaj nawrócimy świat, że już w tym czasie dokonamy tej pracy, którą Bóg przewidział na przyszłość. Nie spodziewajmy się, że uda nam się już dziś doprowadzić wszystkich grzeszników do pokuty. Dlatego też nie musimy poświęcać całego naszego czasu na nawracanie świata. Istnieje jeszcze i inna praca, którą nam Pan obecnie powierzył. Ta praca dotyczy nas samych, dotyczy naszych relacji jeden względem drugiego. Celem tej pracy jest dbanie jeden o drugiego, dbanie o tych, którzy poczynili już kroki pokuty, którzy poczynili już krok poświęcenia, dbanie o tych, którzy postępują wąską ścieżką i starają się naśladować Jezusa.

Godność czy wartość życia ludzkiego jest nieoceniona. Jak widać podczas różnych konfliktów zbrojnych, podczas wojen czy aktów terorystycznych, dla niektórych życie ludzkie nie odgrywa żadnej roli. Jest to niestety bardzo głęboki objaw upadku człowieka, jest to objaw dalekiej utraty obrazu Bożego w człowieku, nawet jeżeli ci oprawcy i agresorzy powołują się na samego Boga. Jest to nieraz podyktowane częściowym lub całkowitym zagłuszeniem sumienia i brakiem rozeznania co jest dobre a co złe. Nie tak jednak powinno być wśród nas. Dlatego każdy z nas powinien zadać sobie pytanie: Jakiego ducha ja sam przejawiam wobec moich bliźnich? Czy są oni obiektem mojego zainteresowania? W jaki sposób objawia się to w moich kontaktach z ludźmi w ogólności, z bliskimi, z przyjaciółmi, z rodziną cielesną czy z rodziną duchową?

W tym miejscu jest stosowny czas na to, aby przytoczyć tę przypowieść, ale z Ew. Mateusza, która wypowiedziana była raczej w innych okolicznościach i w stronę innych słuchaczy.

Mat. 18:1

W owym czasie przystąpili uczniowie do Jezusa, pytając: Kto też jest największy w Królestwie Niebios?

Lekcja o prawdziwej wielkości, ostrzegająca przed gorszeniem maluczkich

Mat. 18:10-14

Baczcie, abyście nie gardzili żadnym z tych małych, bo powiadam wam, że aniołowie ich w niebie ustawicznie patrzą na oblicze Ojca mojego, który jest w niebie. Przyszedł bowiem Syn Człowieczy, aby zbawić to, co zginęło. Jak się wam wydaje? Gdyby jakiś człowiek miał sto owiec i jedna z nich zabłąkałaby się, czyż nie zostawi w górach dziewięćdziesięciu dziewięciu i nie pójdzie szukać zabłąkanej? A jeśli mu się uda ją odnaleźć, zaprawdę powiadam wam, że się z niej bardziej raduje niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu, które się nie zabłąkały. Tak też nie jest wolą Ojca waszego, który jest w niebie, aby zginął jeden z tych małych.

Znaczenie tej przypowieści samo w sobie pozostaje takie samo. Jednak konstekst wskazuje na to, że lekcja dla słuchaczy, jest owszem podobna ale nieco inna. Tam chodziło o faryzeuszy i Uczonych w Piśmie i głównie o ich zarozumiałość i pogardę względem grzeszników, a tutaj chodzi o naśladowców Jezusa i m.in. o ostrzeżenie przed gorszeniem maluczkich. Dlatego też każdy z nas powinien samego siebie zbadać, jak wiele z ducha Bożego posiada, jeżeli chodzi o troskę o innych, szczególnie tych, którzy są słabi. Jak wiele mojego czasu poświęcam na to, aby pomagać bliźnim np. wyjść z różnych trudności życiowych, z różnych prób, z zagubienia, ze stanu pustynnego oddalonego od Boga? Ile moich sił witalnych poświęcam na to, aby szukać pojedyńcze zagubione owce z rodzaju ludzkiego?

Oczywiście można powiedzieć, że to sam Bóg jest tym, który głównie interesuje się ludźmi. To On głównie prowadzi to dzieło troski nad rodzajem ludzkim i że On też w tym celu wysłał tutaj na ziemię swego Syna. Owszem, miłość Boga oraz miłość Jezusa dla Adama i jego potomstwa jest o wiele wiele większa od tej, którą my możemy w sobie wyrobić. To jest prawdą, natomiast tak jak już wspomniałem, zachęcani jesteśmy przez Słowo Boże do naśladownictwa charakteru Boga i Jezusa. Sami dobrowolnie chcemy kroczyć ich śladami i taka jest również wola Boża wobec nas tj. uświęcenie wasze (1. Tes. 4:3).

Dlatego faktem jest, że nasze osobiste zbawienie w Boskim porządku ma pierwsze miejsce. Natomiast chcąc być aktywni w Jego służbie jako poświęceni, dbamy także w dalszej kolejności o zbawienie innych. Przywołam tutaj krótko jeszcze raz postać Ap. Piotra. Kiedy po zaparciu się swojego Pana, Piotr nawrócił się na właściwą drogę, Pan Jezus powiedział do niego trzykrotnie: Paś owieczki moje (Jan 21:15-17). Ale jak pogodzić te dwie myśli: Z jednej strony mamy dbać o wszystkich bliźnich i szukać różne zabłąkane i zagubione owieczki. Z drugiej strony mamy dbać o owieczki już nawrócone. Dobrą odpowiedź na to pytanie daje Ap. Paweł, który napisał do Galacjan, że w miarę naszych możliwości mamy dobrze czynić wszystkim, a najwięcej domownikom wiary (Gal. 6:10).

W tej kwestii nikt z nas nie może decydować za drugiego. Każdy z nas posiada na tyle ducha zdrowego rozsądku, aby zadecywać, w jaki sposób zużywać swoje siły witalne dla bliskich. Z pewnością i różne okoliczności Pańskiej opatrzności pomogą nam odpowiednio pokierować naszym postępowaniem. Jeżeli więc nasza duchowa rodzina, tj. domownicy wiary, wymagają od nas całego naszego czasu, jaki jesteśmy w stanie im ofiarować, to automatycznie nie będziemy mieć tego czasu, aby coś więcej robić dla zgubionych owiec ze świata. Wtedy główna nasza praca polegać będzie na tym, aby pomagać w udoskonalaniu tych, których Pan już znalazł i powołał.

Chwilami może być jednak odwrotnie. Jeżeli ogólny stan zdrowia domowników wiary, z którymi mamy łączność jest zadowalający, a opatrzność Pańska skieruje naszą uwagę na potrzeby naszych bliźnich według Adama, naszych bliźnich cielesnych, to wtedy jest rozsądne, aby i im odpowiednio usługiwać naszymi siłami witalnymi, aby pomagać im w ich zabłąkanym stanie, aby przyprowadzać ich na właściwą ścieżkę, tj. do harmonii z boskimi zasadami. Ale tak jak powiedziałem, tutaj każdy z nas musi indywiudalnie podejmować decyzje.

Jak wiemy, niektórzy zastrzegają sobie, że nasz Pan przyszedł odszukać tylko nielicznych wybranych, ich kościół, ich organizację, ich ruch. Ale jak się okazuje tak nie jest. U Mateusza czytaliśmy, że Syn Człowieczy przyszedł po to, aby zbawić to, co zginęło. Ew. Łukasz dodaje, aby szukać i zbawić (19:10).

A co zginęło? Czy tylko wybrana garstka ludzi, albo czy tylko predestynowani, przeznaczeni na to, aby pójść do nieba, tylko Maluczkie Stadko? Nie. Nie tylko nieliczni z ludzi zaginęli, ale zabłąkała się cała rasa ludzka, Adam i jego całe potomstwo. Dlatego też wielki Pasterz, który przyszedł tutaj na ziemię, będzie odzyskiwał absolutnie wszystko to, co zostało w Adamie utracone. Bóg zapewnił, aby każdy człowiek wcześniej czy później uzyskał możliwość doprowadzenia go do poznania Bożej prawdy i do udzielenie mu zupełnej sposobności wyleczenia ze stanu grzechu i śmierci (czy to w WE, czy w WT).

1 Tym. 2:3, 4

Jest to rzecz dobra i miła przed Bogiem, Zbawicielem naszym, który chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy.

Obecnie radość w niebie ograniczona jest do pojedyńczych osób, do jednostek, które pokutują i nawracają się z ich zabłąkania. Przy końcu Tysiąclecia, a w zasadzie po Małym Okresie, nastąpi jednak dopełnienie tej wielkiej, szczególnej i zupełnej radości z nawrócenia całego posłusznego rodzaju ludzkiego. Obyśmy i my sami mogli mieć udział w tej radości. AMEN

______
Przydatne materiały:
– Zainteresowanie niebios grzesznikami (WT, 15 marca 1914, R-5426),
– Tom O Biblii, zalety literackie Biblii, E12, s. 45,
– Tom o Biblii, urzędy Jezusa, E12, s. 264.

Fot. Tommy Eliassen Photography – The Christmas comet 46P/Wirtanen, Bleikvassli, Norway, Dec 2018

„Piękniejszy jesteś niż ktokolwiek spośród ludzkich synów, na ustach twoich dobroć sama, a Boże błogosławieństwo trwa z tobą na wieki.”

– Psalm 45:3

„Święty i cudowny charakter Mesjasza został proroczo objawiony: miał być piękniejszy niż charakter jakiegokolwiek innego człowieka (Ps. 45:3), miał On być łaskawy i współczujący dla słabych i obciążonych, jako prawdziwy pasterz trzody (Izaj. 43:3; 40:11), miał być sprawiedliwy, zbawczy i pokorny (Zach. 9:9), bez cech buntujących tłumy i demagogicznych (Izaj. 42:2), miał posiadać elokwencję uczonych, miał wiedzieć, jak odpowiednio i ujmująco przemawiać do znużonych i mocno obciążonych (Izaj. 50:4), miał posiadać pełną miarę Boskiego Ducha mądrości, sprawiedliwości, mocy i miłości (Izaj. 11:2), być wolny od grzechu i błędu (Izaj. 53:9), cichy i spokojny wśród ucisku i utrapień, niczym baranek prowadzony na rzeź i nie protestująca owca prowadzona do strzyżenia (Izaj. 53:7). Z najwyższą rezygnacją, dla sprawy Pana, miał dobrowolnie poddać się najgorszym zniewagom, łącznie z chłostą, wyrywaniem włosów z Jego brody i opluwaniem (Izaj. 50:6). Zwróćmy uwagę na proroctwo Izaj. 50:5-7: „Panujący Pan otwiera mi uszy, a Ja się nie sprzeciwiam, ani się nie cofam. Bo panujący Pan wspomaga mnie, przeto nie bywam pohańbiony. Dlatego postawiłem twarz moją jak krzemień, gdyż wiem, że nie będę zawstydzony”. Te przepowiedziane cechy Jezus przejawiał w Swych doświadczeniach znoju i cierpień i nie wypełnił ich nikt inny. Tak jak pozostałe wspomniane wyżej proroctwa, znalazły one swe wypełnienie tylko w Nim. Kto inny z kiedykolwiek żyjących je spełnił? Wypełnione w Nim, są dowodem, że Księga, która je zawiera, z pewnością jest Boskim objawieniem.”

– Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, tom 12, s. 363-364

Z zapisów ewangelicznych wiemy, że w czasie narodzenia Pana Jezusa pasterze przebywali jeszcze w polu wraz ze swymi stadami, i tam też zostali powiadomieni przez Aniołów o tym, że narodził się Mesjasz. Miesiąc grudzień w Palestynie jest miesiącem zimowym; jest to czas deszczów i burz. Pasterze nie mogliby więc w tym czasie przebywać jeszcze w polu ? natomiast w początku października, który jest końcem sezonu letniego, było to możliwe. (obraz – Anton Robert Leinweber)

Tradycyjnie mówi się, że Jezus Chrystus urodził się 25 grudnia. Jak jednak wypowiada się w tej kwestii historia i Biblia? Którego miesiąca i w którym roku przyszedł na świat Zbawiciel?

Już za kilka dni wielu chrześcijan będzie świętować narodziny Jezusa Chrystusa – wielką radość, która będzie udziałem całego ludu (Łukasza 2:10). „Boże Narodzenie”, święto na pamiątkę narodzin Zbawiciela, obchodzone jest w wielu krajach 25 grudnia. Tradycyjnie przyjmuje się, że wydarzenie to miało miejsce w 1 roku przed naszą erą. Dlatego właśnie zamiennie wobec „naszej ery” używa się zwrotu „Roku Pańskiego” (łac. Anno Domini, np. AD 2013).

Obecnie dla historyków i badaczy Biblii jest już jasne, że w rzeczywistości data ta jest niewłaściwa. Świadectwo Słowa Bożego powiązane z nauką wskazuje, że Jezus Chrystus urodził się około 1 października 2 roku p.n.e. (Polecamy także także artykuł o tym, w jaki sposób naukowcy wykorzystują zjawisko zaćmienia księżyca oraz Biblię przy obliczaniu daty śmierci Jezusa)

Kiedy urodził się Jezus

Pismo Święte nie podaje dokładnej daty narodzin Chrystusa, ani początku jego misji. Mówi natomiast dokładnie o początku działalności tego, który zapowiadał przyjście Jezusa Chrystusa – Jana Chrzciciela – Było to w piętnastym roku rządów Tyberiusza Cezara. Gdy Poncjusz Piłat był namiestnikiem Judei, Herod tetrarchą Galilei, brat jego Filip tetrarchą Iturei i kraju Trachonu, Lizaniasz tetrarchą Abileny; za najwyższych kapłanów Annasza i Kajfasza skierowane zostało słowo Boże do Jana, syna Zachariasza, na pustyni – Łukasza 3:1-2.

Misja Jana Chrzciciela rozpoczęła się w piętnastym roku panowania cesarza Tyberiusza. Historia podaje nam, że Tyberiusz rozpoczął swoje panowanie 19 sierpnia 14 r. n.e. Piętnasty rok jego panowania przypada na 29 r. n.e. Jan Chrzciciel miał wówczas 30 lat, bo wtedy według Zakonu stał się pełnoletni – zdolny do specjalnej służby Bogu.

„Od tego, który ma trzydzieści lat i wyżej, i aż do tego, co ma pięćdziesiąt lat, którzy będąc sposobnymi do tej pracy, mogliby odprawować posługę w namiocie zgromadzenia” – 4 Mojżeszowa 4:3. Potwierdza to również fakt, że Pan Jezus rozpoczął swoją misję również mając trzydzieści lat. „A Jezus poczynał być jakoby w trzydziestu latach, będąc (jako mniemano) synem Józefa, syna Helego” – Łukasza 3:23.

Potwierdzeń dla daty około 1 października 2 r. p.n.e. dostarcza również astronomia. Ciekawe są m.in. badania Jerzego Rafalskiego, pracownika planetarium w Toruniu (kliknij obrazek, aby dowiedzieć się więcej)

Słowo Boże podaje, że Jezus Chrystus był młodszy od Jana Chrzciciela o sześć miesięcy: „Także Elżbieta, krewna twoja, mimo swej starości, poczęła jeszcze syna i ta, która uchodzi za bezpłodną jest w szóstym miesiącu” – Łukasza 1:36.

Tak więc i Jezus Chrystus swoją misję rozpoczął sześć miesięcy po Janie Chrzcicielu, mając lat trzydzieści. Odliczając od roku 29 n.e. trzydzieści lat, otrzymamy rok 2 p.n.e. jako rok narodzin Jezusa Chrystusa.

Znamy dokładnie dzień śmierci Naszego Pana; był to piątek – 14 nisan. Piątek wypadał 14 nisan, jak wskazują tablice astronomiczne w roku 30 lub 33 n.e. Zgodnie z opisami ewangelistów misja Jezusa na pewno była dłuższa niż okres jednego roku, co wyklucza rok 30 jako rok Jego śmierci.

Rok 33 najbardziej odpowiada jako rok śmierci Jezusa, gdyż wówczas jego misja, zgodnie z proroctwem Daniela, trwała trzy i pół roku. „Wszakże zmocni przymierze wielom ich w tygodniu ostatnim; a w połowie onego tygodnia uczyni koniec ofierze palonej i ofierze śniednej, a przez wojsko obrzydliwe pustoszyciel przyjdzie, i aż do skończenia naznaczonego wyleje się spustoszenie na tego, który ma być spustoszony” – Daniela 9:27. W proroctwie tym stosuje się podaną przez Boga miarę: „dzień za rok” (Ezechiela 4:6).

Odliczając trzydzieści trzy i pół roku od 14 nisan (marca/kwietnia) 33 r. n.e. (daty śmierci Jezusa), otrzymamy datę narodzin Jezusa na przełomie września i października 2 r. p.n.e.

Podejście do świąt Narodzenia Pańskiego

Nasze podejście do świąt związanych z narodzinami Jezusa dobrze wyraża autor „Codziennej niebiańskiej manny” (oto jego komentarz do wersetu na dzień 25 grudnia):

Nie możemy zgodzić się, że jest to właściwy dzień obchodzenia urodzin naszego drogiego Zbawiciela, lecz musimy jednoznacznie stwierdzić, że narodzenie to miało miejsce około 1 października (Wykłady Pisma Świętego, Tom II, str. 55-63). Skoro jednak Pan nie wyraził pragnienia, byśmy obchodzili Jego narodziny, nie ma znaczenia, w jakim dniu to tak ważne dla wszystkich wydarzenie jest obchodzone. W tym tak powszechnie świętowanym dniu możemy przyłączyć się do tych wszystkich, których serce pała miłością i oceną dla Boga i Zbawiciela. Zwyczaj wzajemnego obdarowywania się w tym czasie drobnymi upominkami wydaje się być szczególnie stosowny. Bóg jest Dawcą wszelkiego dobrego i doskonałego daru. Bóg stale udziela, a my stale od Niego otrzymujemy. Wśród wszystkich Jego darów największą wartość ma dla nas jednak Dar Jego Syna, by stał się naszym Odkupicielem.

Łączymy się ze wszystkimi, którzy chcą skorzystać z ostatnich dni grudnia, aby spojrzeć na Zbawiciela i oddać mu cześć. Jak wspaniały był początek Jego misji, której ostatecznym celem było złożenie okupu za wszystkich. Jak wielkie dzieło rozpocznie, gdy przybliży się na ziemi Jego Królestwo!

Więcej na temat daty narodzin Jezusa Chrystusa oraz zbliżającego się Królestwa Bożego (Mateusza 6:10) dowiesz się z książki Charlesa Taze Russella pt. Nadszedł czas.

***

Interesujący wykład na temat narodzin Pana Jezusa – Syn nam jest dany! –

Uznać swoją własną grzesznośc i nienawidzić jej.

To jest POCZĄTEK WOLNOŚCI. Dla pilnego chrześcijanina wolność otwiera się na wielu frontach. A więc właściwie iloma sposobami ktoś może być zniewolony, tyloma jest stopniowo uwalniany. (Czytaj dalej na ten temat: „Zbawienie króla”, „Sztandar Biblijny” nr 165-166, s. 82-84)

*****

Jedna z największych niewoli, w które może wpaść człowiek, to strach. Lęki przeszłości – a co jeśli Bóg nie przebaczy moich dawnych grzechów? Słuchaj Słowa: PRZEBACZY. Lęki dzisiejszego dnia – a co jeśli Boga nie ma ze mną w moich próbach? Słuchaj Słowa: BÓG JEST Z TOBĄ. Lęki przyszłości – a co jeśli trafię na wieczne męki do piekła, albo będę na zawsze oddalony od Boga, co jeśli nie spotkam znowu moich bliskich? Słuchaj Słowa! Śmierć to nieświadomy stan śmierci (porównany do snu), ale Jezus wskrzesi nas wszystkich i da wszystkim CZASY ODNOWIENIA WSZECHRZECZY.

*****

Zapraszamy do wysłuchania wykładu na temat wolności w Chrystusie:

Uwolnieni w Chrystusie – nagranie wykładu

Zbawienie to wyzwolenie.

Kto osiągnie ostatecznie WIECZNE zbawienie, życie wieczne? Po pierwsze – wierni i po drugie – posłuszni z ludzi pod panowaniem Chrystusa. Ci, którzy ostatecznie oddadzą się Jemu całkowicie.
Ilu ich będzie? Jaki procent wszystkich ludzi? Tego w Biblii nie widzę.
Czy jest jakaś różnica między zbawionymi z obecnego czasu, a tymi, których Jezus zbawi w przyszłości? Tak, i to duża:
– ci pierwsi musieli wejść przez ciasną bramę i iść wąską ścieżką w trudnych warunkach, gdy zło i grzech miał i ma jeszcze przewagę na ziemi. Mieli być jak przedstawiciele Chrystusa w kraju rządzonym przez szatana. Mają większe i lepsze obietnice w Biblii. Wzniosą się wyżej i bliżej Pana Jezusa;
– ci drudzy pójdą drogą świętą, gościńcem świętości (por. Księga Izajasza 35:8), będą mieli wiele pomocy w czynieniu dobra od Jezusa i wiernych. Obietnice mniejsze, ale wystarczające i piękne: życie wieczne na ziemi, w doskonałym stanie i wśród wielu Bożych błogosławieństw (przywrócony raj na całej ziemi).

_______________
[*] Słowo 'sąd’ (gr. krisis), użyte np. w Ewangelii wg Jana 5:29, oznacza proces przyprowadzania ludzi do doskonałości. Będzie to inaczej mówiąc RESOCJALIZACJA ludzkości. Ostateczny wyrok będzie indywidualny dla każdego człowieka.

[**] Wyjaśnienie 1 Listu do Tymoteusza 2:4 znajdziesz tutaj. Właściwie werset ten można przetłumaczyć: „Bóg postanowił, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy”:

[***] Najwierniejsi święci (z Boskiego punktu widzenia) będą wtedy sędziami, królami i kapłanami razem ze swoim Panem – Jezusem. Lecz to Jezus na zawsze będzie Panem, a ponad wszystkimi na zawsze pozostanie Bóg.

*****

Jezus Chrystus – dla jednych fałszywy nauczyciel, dla innych Pan i sens życia. Kim jest Jezus Chrystus? Czy Jezus jest atrakcyjny dla współczesnego człowieka? Prelekcja oparta będzie na Biblii, jako na źródle wiedzy o historii i misji Jezusa.

Autor omówi różne poglądy na temat postaci Jezusa i spróbuje zmierzyć się z problemem wpływu nauki Jezusa na współczesnych ludzi. Ma także zamiar zadać pytanie, czy obecnie chrześcijanie rzeczywiście są chrześcijanami – czy podążają za Chrystusem?

Spotkanie już w sobotę, 27 marca, o godz. 18:00.

Link do wykładu: https://youtu.be/k_CRxfBunsw

Konspekt wykładu:

JEZUS CHRYSTUS – CO O NIM WIEMY?

Źródłem wiadomości/wiedzy o Jezusie Chrystusie jest Biblia. Z tego powodu wielu uczonych odrzucało fakt istnienia historycznego Jezusa, twierdząc, że opowieści o nim to legenda/mit, który powstał wiele lat po jego domniemanym istnieniu, i został wypracowany zbiorowo przez ludowych opowiadaczy, którzy rozprzestrzeniali zasłyszane od innych opowieści.
Tego typu poglądy były obecne wśród różnych szkół filozofów, biblistów, religioznawców, którzy mieli ambicję wyjaśnić, jak powstała religia zwana chrześcijaństwem.

Wynikiem ich badań było stwierdzenie, że Jezus z Nazaretu w ogóle nie musiał istnieć, by mógł powstać jego kult.

Początek tego typu idei miał miejsce już w XVIII w lecz jeszcze nie w tak skrajnej formie. Dla tych uczonych Jezus faktycznie istniał, ale to co podają o nim Ewangelie, to zmitologizowna wersja jego działalności, stworzona na potrzeby posiadania ideału religijnego, który mógłby być wzorem dla powstającej wspólnoty.

Lecz najbardziej radykalne poglądy na temat historycznego istnienia Jezusa wyszły spod piór protestanckich uczonych w XXw. Wynikiem ich badań było przyjęcie poglądu, że niemożliwe jest dotarcie do faktycznej osoby Jezusa na podstawie zapisów Ewangelii, bo wszystkie zapisy o nim są wynikiem anonimowej pracy późniejszych wyznawców, którzy wcale nie byli zainteresowani przekazywaniem prawdziwych historii, lecz ich celem było budowanie wiary swojej wspólnoty. Takie oddzielenie osoby historycznego Jezusa od nauki chrześcijańskiej skłoniło niektórych badaczy do odrzucenia istnienia Jezusa w ogóle. Ten rodzaj poglądów to przysłowiowa woda na młyn dla badaczy reprezentujących materialistyczny punkt widzenia.
Wiek XX to arena wielkiego sporu ideologicznego, który w gruncie rzeczy, w interesującym nas obszarze, sprowadzał się do walki z religią jako taką, a już z religią chrześcijańską w szczególności. I dlatego, gdy protestanccy bibliści wystąpili z postulatem niemożności dotarcia do orędzia historycznego Jezusa, sprawę podchwycili niektórzy badacze z za żelaznej kurtyny i ogłosili triumf swoich idei na temat genezy chrześcijaństwa, mianowicie: u źródeł chrześcijaństwa nie stoi osoba historycznego Jezusa. Zatem religia chrześcijańska została wymyślona w całości przez ludzi po to, by uciskać bezbronnych. W ten sposób uzyskali poparcie dla tzy głoszonej przez ich guru, Karola Marksa, że religia to opium dla mas.
Na szczęście tego typu poglądy zostały przezwyciężone i obecnie w zasadzie nikt z biblistów, czy filozofów tym się zajmujących, nawet w kręgach niewierzących nie wątpi, że Jezus faktycznie istniał, choć nadal są rozbieżności co do możliwości dotarcia do jego oryginalnego nauczania.

Skoro dzisiaj na ogół fakt istnienia Jezusa nie budzi niczyjej wątpliwości, to może warto zapytać, kim jest Jezus np. dla:
MUZUŁMANÓW – Według Koranu był prorokiem i zapowiedzianym wcześniej Mesjaszem stworzonym przez Allaha w łonie Maryi bez udziału mężczyzny. Koran uznaje znaczenie nauczania Jezusa i boskie natchnienie słów, które przekazywał. Wzywa muzułmanów do oczekiwania na ponowne przyjście Jezusa.
ŻYDÓW – nie jest Mesjaszem, jest herezjarchą, fałszywym nauczycielem
ATEISTÓW – jest przykładem dobrego człowieka o wysokiej etyce
MARKSISTÓW (niektórych) – jest prawdziwym człowiekiem, który swą nauką o Królestwie Bożym dążył do totalnej metanoi/upamiętania/pokuty oraz rewolucji

Powstaje teraz pytanie: kim jest Jezus dla chrześcijanina?
Pytanie o zbliżonej treści zadał Pan swoim uczniom:
Mat 16:13:
(13) : A gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał uczniów swoich, mówiąc: Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego? [Biblia Warszawska, Mt 16]
(14) : A oni rzekli: Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków. (15): On im mówi: A wy za kogo mnie uważacie? (16): A odpowiadając Szymon Piotr rzekł: Tyś jest Chrystus, Syn Boga żywego. [Biblia Warszawska, Mt 16]
Mamy więc jedną z odpowiedzi: jest Mesjaszem. Jednak ta odpowiedź jest zrozumiała dla naśladowców Jezusa, będących Żydami. Dla nich Mesjasz to kluczowa postać.

Jest jeszcze inna odpowiedź, udzielona znacznie później przez Apostoła Pawła. I ona jest
zrozumiała dla każdego naśladowcy:
1Kor 15:3:
(3): Przekazałem wam bowiem przede wszystkim to, co sam przejąłem, że Chrystus umarł za nasze grzechy według Pism, [Przekład Literacki, 1kor 15]

To jest bardzo silne stwierdzenie, na temat tego kim dla chrześcijanina jest Jezus Chrystus.
Jest kimś, kto umiera za moje grzechy, i to było z dawna zapowiedziane. Z powyższego cytatu wyłania się myśl, ze Jezus przyszedł na świat z misją, by zrealizować pewien plan. Ten plan
nie rozpoczyna się z chwilą jego przyjścia, bo jego misja została zapowiedziana w Starym
Testamencie.
Na czym polegał ten plan? By umrzeć za nasze grzechy. Zatem naśladowca Jezusa musi uważać siebie za grzesznika.
Z tym wielu ludzi ma problem, bo nie uważają siebie za grzeszników. W ogóle „grzech” to dzisiaj nie jest modne słowo. Grzech funkcjonuje w kościele, ale nie w codziennym życiu.
Zróbmy mały eksperyment: każde państwo ma coś, co nazywamy kodeksem karnym – to zbiór kar za przestępstwa i wykroczenia. I podobnie Państwo Boże ma swój kodeks, w którym przestępstwa i wykroczenia polegają na niesprawiedliwym postępowaniu. W Bożym kodeksie każde niesprawiedliwe postępowanie nazwane jest grzechem.
I niech teraz każdy siebie zapyta, czy zawsze postępuje sprawiedliwie? Wnikliwa analiza da odpowiedź negatywną: zdarza się nam postąpić niesprawiedliwie. Zatem, wg Bożego Kodeksu jesteśmy grzesznikami. A im dłużej o tym myślimy, odkrywamy, że postępujemy niesprawiedliwie dość często.
Zatem, mimo, że mowa o grzechu jest dzisiaj niepopularna, to jednak prawda o nas jest taka, że jesteśmy grzesznikami. To, o czym przed chwilą powiedziałem, jest bezpośrednio nauczane w Biblii:
Rzym. 3: (Ps.14:4):
(10) : Jako napisano: Nie masz sprawiedliwego ani jednego; [Biblia Gdańska, Rz 3]

Uczeń Jezusa, chrześcijanin, musi uważać się za grzesznika, niesprawiedliwego, bo tylko wtedy będzie mógł uznać, że Chrystus umarł za jego grzechy wg Pism.

Powstaje pytanie, w jakim celu Jezus miał umrzeć za moje grzechy?
Wspominaliśmy wcześniej, że Pan Jezus realizuje jakiś plan, zapowiedziany w Piśmie.
Co to jest za plan?
Ef 3:11 (przekład dosłowny)
(11) : według planu wieków, który wykonał w Chrystusie Jezusie, Panu naszym, [Przekład Dosłowny, Ef 3:11]

Mamy odpowiedź: Bóg realizuje w Jezusie Chrystusie swój Plan wieków. Istnieje więc coś, co można nazwać: Boskim Planem Wieków.
Na czym polega ten plan, co jest jego centralnym zagadnieniem?
Odpowiedź: ten plan polega na przywróceniu harmonii między Bogiem a Jego stworzeniem, która została utracona, z winy człowieka w Raju.
Kol 1:20:
(20): i przez Niego całkowicie pojednać ze sobą wszystko, co jest na ziemi i w niebie, wprowadzając pokój przez krew Jego krzyża. [Przekład Dosłowny, Kol 1]
Zwróćmy uwagę, że śmierć Pana na krzyżu jest tutaj wspomniana jako środek prowadzący do pojednania.

Zatem, Chrystus umarł za grzechy nasze wg Pism…. Zapytajmy po co? By dokonać pojednania między nami a Bogiem.
Jaki tego ma być skutek?

To pojednanie ma dać ludziom to, co stracili nasi rodzice w raju, mianowicie – życie wieczne. Rzym 6:
(23) : Albowiem zapłata za grzech jest śmierć; ale dar z łaski Bożej jest żywot wieczny, w Chrystusie Jezusie, Panu naszym. [Biblia Gdańska, Rz 6].

Zatem, co wiemy o Jezusie? Wymieńmy niektóre aspekty:
• Że jest tym, który gładzi grzech świata:
(29) : A nazajutrz ujrzał Jan Jezusa idącego do siebie, i rzekł: Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata. [Biblia Gdańska, J 1]

• Że bez wiary w Niego nie ma zbawienia:
(12) : I nie ma w nikim innym zbawienia; gdyż nie dano ludziom żadnego innego imienia pod niebem, w którym moglibyśmy być zbawieni. [Przekład Dosłowny, Dz 4]

• Że Jezus jest zbawicielem wszystkich ludzi, a zwłaszcza wierzących
(10) : Albowiem przeto też pracujemy i lżeni bywamy, że nadzieję mamy w Bogu żywym, który jest zbawicielem wszystkich ludzi, a najwięcej wiernych. [Biblia Gdańska, 1tm 4]

• Że jest środkiem do przebaczenia grzechów:
(2) : A on jest ubłaganiem za grzechy nasze; a nie tylko za nasze, ale też za grzechy wszystkiego świata. [Biblia Gdańska, 1j 2]

• Że jest tym zapowiedzianym w Piśmie Prorokiem, któremu każdy będzie posłuszny:
(22): Albowiem Mojżesz do ojców rzekł: Proroka wam wzbudzi Pan, Bóg wasz, z braci
waszych, jako mię; onego słuchać będziecie we wszystkiem, cokolwiek do was mówić będzie.
(23) : I stanie się, że każda dusza, która by nie słuchała tego proroka, będzie wygładzona z ludu. [Biblia Gdańska, Dz 3]

• Że nauczył nas modlić się tymi słowami:
(10): Przyjdź królestwo twoje; bądź wola twoja jako w niebie, tak i na ziemi. [Biblia Gdańska,
Mt 6]

Boży Plan wieków zakończy się realizować wtedy, gdy wola Boga będzie pełniona na ziemi, tak jak jest pełniona w niebie. Wtedy przywrócona zostanie harmonia w całym
Wszechświecie. Zło i grzech będą zniszczone, śmierć przestanie istnieć, a odrodzony rodzaj
ludzki będzie zamieszkiwał tę naszą piękną planetę.
Do tego doprowadzi dzieło Jezusa, naszego Pana. Pana jego uczniów, Pana chrześcijan.
Jednak zanim nastąpią czasy powszechnego odrodzenia, my naśladujemy Pana Jezusa w w warunkach obfitujących w przciwieństwa. Potrzeba nam jeszcze wiele hartu charakteru, by wytrwać wśród tych niesprzyjających warunków.
Mając jednak wiedzę o Jezusie, zaufanie do Niego i odczuwając Jego łaskę, odważnie sprzeciwiamy się niesprawiedliwości i naśladujemy Go w tym, jak odnosił się do innych ludzi i jakie Mu przyświecały cele. Identyfikujemy się z nimi. Tą drogą kroczymy przez całe życie, bo tak rozumiemy misję naśladowania Pana.

Gdzie są umarli? – pytanie, które dręczy nas zwłaszcza gdy w Święto Zmarłych odwiedzamy na cmentarzu groby najbliższych osób. Czy Biblia udziela na nie odpowiedzi?

Ludziom spisującym Pismo Święte to Bóg udzielił odpowiedzi. Inni dociekali i poszukiwali jej na własną rękę. Podobało się to szatanowi, który często „przemienia się w anioła światłości” (2 Kor. 11:14). Sprzyjające mu poglądy greckich filozofów wywarły wielki wpływ na całe chrześcijaństwo. Pogańskie błędy są dziś obecne tak w katolicyzmie, jak i protestantyzmie.

Nieśmiertelność duszy chrześcijaństwo „zawdzięcza” Platonowi. Przyjęło ten pogląd, choć myśl biblijnych filozofów była całkiem inna.

Umarli o niczym nie wiedzą

Kaznodzieja Salomon pisze (9:10) pod natchnieniem Ducha Świętego: „Każdego dzieła, które twa ręka napotka, podejmij się według twych sił! Bo nie ma żadnej czynności ni rozumienia, ani poznania, ani mądrości w grobie [szeolu], do którego ty idziesz”. Czy Salomon był nieomylny? Nie. Czy w tym tekście mógł się pomylić? Również nie, co wyjaśnia Piotr w drugim liście 1:21 – „natchnieni Duchem Świętym przemawiali święci ludzie Boży”.

Jako, że Pismo Święte udziela odpowiedzi pewnej, to na nim się skupimy, zostawiając wszystkie inne przekazy w cieniu. W dziewiątym rozdziale Salomon mówi także takie słowa: Ci, co żyją, wiedzą że umrzeć mają; ale umarli o niczym nie wiedzą (werset 5). Pierwsza część tego zdania jest dla wszystkich oczywista, druga – niekoniecznie.

Salomon w kolejnym wersecie przemawia jeszcze dobitniej: Owszem i miłość ich, i zazdrość ich i nienawiść ich już zginęła, a nie mają więcej działu na wieki we wszystkim, co się dzieje pod słońcem. I miłość, i nienawiść ich już zginęła! Nie mają więcej działu. To mocne świadectwo Słowa Bożego, lecz mocne tylko dla nieuprzedzonych. Co zaskakujące, pełne oświadczenie Kaznodziei przyjmują nawet ateiści. Problem mają z nim jednak miliony chrześcijan, którzy chętniej odwołują się do Platona niż Salomona.

Ufność w Bogu

Jak to, więc umarli o niczym nie wiedzą? Chrześcijaństwo stworzyło własną teologię, odrzucając teologię otrzymaną od samego Boga? Niestety, ale tak widocznie było łatwiej w pogańskim świecie i tak łatwiej jest dziś, gdy po śmierci bliskiej osoby możemy pomyśleć sobie, że ta z pewnością spogląda na nas z nieba. Rozumiemy dobre pobudki serc wszystkich oszukanych tymi naukami.

Jeśli jednak chcemy poznać prawdę z Pisma Świętego, konieczne będą dalsze poszukiwania. Świadectwo podobne do Salomona, składa nam jego ojciec – Dawid (Psalm 146:4): „człowiek, gdy opuszcza go duch, wraca do prochu swego, w tymże dniu giną wszystkie zamysły jego”. Czy ten werset biblijny jest prawdziwy? Jeśli tak, w jakim celu odprawiane są msze święte za zmarłe dusze? W jaki sposób mogą im pomóc? Świat współczesny pokłada ufność w przywódcach: w Obamie, w Putinie, w Jintao… I tak, jak świat, tak chrześcijanie skupili się na swych wodzach. Czy jednak rozumny chrześcijanin może na to przystać? Psalm 146, werset 3: Nie pokładajcie ufności w książętach ani w człowieku, u którego nie ma wybawienia. Macie Pana, macie Słowo Boże, Jego słuchajcie! Dawid sam był królem, a w Psalmie powiedział: Nie ufajcie w człowieku! Ufajcie w Bogu.

Nieświadomi oczekują przyszłej odmiany

Powróćmy do Księgi Hioba. Czternasty rozdział tej księgi udzieli nam wielu ciekawych informacji. Zaczynamy wraz z wersetem 1 – „Człowiek urodzony z niewiasty żyje krótko i jest pełen niepokoju”. Trudno nie przyznać temu racji. Co jednak czytamy dalej? „Wyrasta jak kwiat i więdnie; ucieka jak cień i nie ostoi się”. Czy tak nie jest? Gdzie są wielcy wodzowie sprzed stulecia, kto o nich pamięta?

Marek Edelman, przywódca powstania w getcie warszawskim, zmarł 2 października 2009 roku. Dopóki żył, pamiętał innych. Umarli żyli w jego pamięci, ale i on zmarł. Czy to znak, że przepadli na zawsze? Nie! Jest jeszcze Bóg, który ma ich wszystkich w Swej pamięci i w słusznym czasie upomni się o każdego.

Jak pięknie potwierdzają to słowa Księgi Hioba 14:12-13

Tak człowiek, gdy się położy, nie wstanie; dopóki niebo nie przeminie, nie ocuci się i nie obudzi się ze swojego snu. Obyś mnie ukrył w grobie [szeolu], schował mnie, aż uśmierzy się Twój gniew, wyznaczył mi kres, a potem wspomniał na mnie! Gdy człowiek umiera, czy znowu ożyje? Po wszystkie dni wymierzonego czasu mego będę oczekiwał przyszłej odmiany mojej.

Gdzie oczekuje Hiob – w piekle, czyśćcu czy niebie?

Gdzie oczekuje Hiob? Czy w piekle?! Chyba nie. Do nieba jednak nie wstąpił, bo „nikt nie wstąpił do nieba, tylko ten, który zstąpił z nieba, Syn Człowieczy” (Jana 3:13). Zostaje chyba czyściec? (Zdaniem katolików Jezus udał się do piekła i zabrał stamtąd starożytnych świętych)

Ale Hiob opisuje to inaczej! „Wtedy będziesz wołał, a ja Ci odpowiem, będziesz tęsknił za tworem swoich rąk” (14:15). Kiedy Pan zawoła do Hioba, w jaki sposób on odpowie? To proste! Ew. Jana 5:28,29 mówi, że „przyjdzie godzina, w którą wszyscy, co są w grobach, usłyszą głos Jego [Syna Człowieczego]; I pójdą ci, którzy dobrze czynili, na powstanie żywota; ale ci, którzy źle czynili, na powstanie sądu”. Hiob wiedział, że nadejdzie dzień zmartwychwstania, lecz nie wiedział kiedy i przez kogo będzie wzbudzony. Wiedział, że wcześniej czeka go sen.

Są zresztą piękne przykłady tych, których Jezus „zbudził” – Łazarz, młodzieniec z Naim i inni. Stan śmierci to stan nieświadomości. Księga Hioba 14:21: „Czy we czci jego synowie? – On nie wie. Czy też wzgardzeni? Już o tym nie myśli”. Umarły nie wie nic o przyszłości, ponieważ śpi. Śpi, jednak Biblia zapewnia, że wszyscy co są w grobach, usłyszą głos Pana Jezusa Chrystusa na początku czasów naprawy – Jego Królestwa.

Pierwsze kłamstwo szatana

Przenieśmy się na chwile na pierwsze karty Pisma Świętego.

Księga Rodzaju, rozdział 3:

Ze wszystkich zwierząt żyjących na ziemi, stworzonych przez Jahwe, najbardziej przebiegły był wąż. To właśnie on zapytał niewiastę: Czy to prawda, że Bóg polecił wam, żebyście nie jedli owoców z żadnego drzewa w tym ogrodzie? A niewiasta odpowiedziała wężowi: Nie! Możemy jeść owoce z drzew w tym ogrodzie. Tylko o owocach z drzewa, które rośnie w środku ogrodu, Bóg powiedział: Nie wolno wam ich spożywać ani nawet dotykać tego drzewa. W przeciwnym bowiem razie pomrzecie. Na to rzekł wąż do niewiasty: Na pewno nie pomrzecie. Ale Bóg wie, że gdybyście zaczęli spożywać owoce z tego drzewa, otworzyłyby się wam oczy i tak jak bogowie znalibyście dobro i zło.

Matka Ewa jest postacią historyczną. Rozmowa? Nie wiemy, jak wyglądała, lecz „uczynki mówią głośniej niż słowa”, więc może szatan posłużył się wężem, by ten – swym przykładem – przemówił do Ewy? Mogło też być inaczej. Ważne jest, że wydarzenie to istotnie miało miejsce. Dlaczego ważne? Bo na historii grzechu pierworodnego opiera się cała biblijna filozofia odkupienia.

Co mówi wąż?

• Na pewno nie pomrzecie
• Jeśli zjecie – będziecie jak bogowie [elohim – tutaj w znaczeniu aniołów]

Niewiasta i jej mąż zjedli owoc.

Co zaś powiedział Adamowi Pan Bóg (Księga Rodzaju 3:19)?

W pocie oblicza twego będziesz pożywał chleba, aż się nawrócisz do ziemi, gdyżeś z niej wzięty; boś proch, i w proch się obrócisz.

Ten wąż starodawny to diabeł (2 Kor. 11:3; Obj. 12:9). „Wąż” zwiódł nie tylko Ewę, lecz także wielu ludzi. Matka Ewa uległa szatanowi pod trzema względami, o których mówi pierwszy list św. Jana 2:16: „Albowiem wszystko, co jest na świecie, jak pożądliwość ciała i pożądliwość oczu, i pycha żywota, to nie jest z Ojca, ale jest ze świata”:
– pożądliwości ciała (Ewa mówi: „dobre drzewo ku jedzeniu”)
– pożądliwości oczu (Ewa mówi: „wdzięczne na wejrzeniu”)
– i pychy żywota (Ewa mówi: „pożądliwe dla nabycia umiejętności”)

Ewa chciała wejść na wyższy poziom istnienia. Stać się istotą duchową. I rzeczywiście, niemal całe chrześcijaństwo wierzy dziś szatanowi! Wierzy, że po śmierci następuje przemiana, że śmierć tak naprawdę jest tylko zmianą sposobu istnienia. Wreszcie, że nie można uśmiercić ludzkiej duszy.

Co na ten temat mówi Pismo Święte

List do Rzymian 5:12

Przeto jak przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć; tak też na wszystkich ludzi śmierć przyszła, ponieważ wszyscy zgrzeszyli [mowa o śmierci ? ani słowa o wiecznych mękach]

A jednak: 1 do Koryntian 15:3 – „Chrystus umarł za grzechy nasze według Pism”. Jest, jest nadzieja! W krwi Jezusa i tylko w niej! Jak Jezus mógłby spłacić karę wiecznych mąk? Sam musiałby się im poddać. Jeśli jednak karą za grzech jest śmierć, wtedy Jezus – umierając – spłacił dług Adama.

List do Hebrajczyków 2:9

Tego, który na małą chwilę mniejszym stał się od Aniołów, Jezusa, widzimy przez ucierpienie śmierci chwałą i czcią ukoronowanego, aby z łaski Bożej za wszystkich śmierci skosztował.

Nadzieją, którą Apostoł Paweł przedstawiał Żydom, jest zmartwychwstanie i sprawiedliwych, i niesprawiedliwych. Czy rozumiesz czym jest śmierć? Jest końcem istnienia. Zerknijmy jeszcze raz na wizję piekła. Skoro Jezus uczył nas, abyśmy miłowali nieprzyjaciół (Ewangelia Mateusza 5:44), czy możemy myśleć, że Bogu Ojcu brak tej miłości? Jaki byłby sens niekończącej się męczarni grzeszników? Czy Bóg nie jest w stanie poradzić sobie z człowiekiem, którego stworzył?

Zbliża się Królestwo Boże

Aby zaistniał człowiek, potrzebne jest ciało, dech żywota i pamięć (którą Bóg archiwizuje w sobie właściwy sposób). Król Dawid (1 Księga Królewska 2:10) „zasnął z ojcami swoimi” i czeka na zmartwychwstanie.

Tylko ci, którzy poświęcili swe życie Bogu i wytrwali aż do śmierci w Wieku Chrześcijańskim – tylko najwierniejsi! – uzyskali niebiańską nagrodę w ciele podobnym do tego, które ma Pan Jezus. Tylko oni odziedziczyli naturę boską i nikt więcej nigdy jej nie otrzyma.

Jako badacze Biblii czekamy na restytucję. Czekamy na naprawę wszystkich rzeczy i z pełną świadomością modlimy się słowami: PRZYJDŹ KRÓLESTWO TWOJE. Ono przyjdzie, a Ty już dziś możesz przygotować się na jego nadejście (Ewangelia Mateusza 16:24):

Tedy rzekł Jezus do uczniów swoich: Jeśli ktoś chce iść za mną, niechajże samego siebie zaprze, weźmie krzyż swój, i naśladuje mnie!