Głoszenie ewangelii jest przekazywaniem dalej. Czego? Dobrej nowiny. Znamy dobrą nowinę. Jest cudowna. Jest taka wiadomość, ze istnieje Bóg, który jest dobry, który nas kocha i który w Jezusie przygotował zbawienie dla wszystkich ludzi; że ma plan, który obejmuje wszystkich ludzi, że o nikim nie zapomni.

fto. Siarhei Tolak

Podczas jednej z ostatnich usług zdarzyło się coś, co mnie zaskoczyło. Był to zbór, w którym można się spodziewać trudnych pytań. Dociekliwych pytań biblijnych. Na takie chciałem być gotowy, ale pytanie zadała mi 5-letnia dziewczynka i brzmiało ono: „Wujku, o czym marzysz?”.

Pomyślałem później, że głoszenie ewangelii to dzielenie się tym, o czym marzymy; jak pojmujemy radosną opowieść Biblii. To nawet więcej niż marzenia, bo są to obietnice wiernego i potężnego Boga. My nie tylko bardzo chcemy ich spełnienia, ale spodziewamy się tego. Wierzymy, że tak będzie.
Jan Wesley wyraził się, że „Ewangelia jest to tak naprawdę nic innego jak wielka obietnica”. Są takie części tej obietnicy, których wszyscy ludzie oczekują, choćby tylko nieświadomie; których wszyscy ludzie pragną. W końcu większość ludzi czeka na zmiany. Jest taki ukraiński wiersz, który przetłumaczony mówi: „Ach, gdyby jak najszybciej nastał ten święty czas, żeby nieszczęśliwi ludzie przestali wzdychać”. Żeby mogli odetchnąć. Ludzie chcą pokoju, sprawiedliwości, chcą końca chorób i końca wojen.

My też tego chcemy i z wiarą możemy powiedzieć, że jeszcze będzie dobrze, że taki czas nastanie. Oczywiście, głosimy, bo chce tego Bóg, ale główny powód głoszenia to nasza wiara, nasze przekonanie i wynikająca z tego radość. 2 Kor. 4:13 – „Mając zaś tego samego ducha wiary, zgodnie z tym, co jest napisane: Uwierzyłem, dlatego przemówiłem, i my wierzymy – i dlatego też mówimy”. Tak uwierzyliśmy, tak zrozumieliśmy i tak też mówimy. Jest to bardzo ważne. Rzym. 10:14 – „Jak więc wzywać będą Tego, w którego nie uwierzyli? A jak uwierzą w Tego, o którym nie usłyszeli? A jak usłyszą bez tego, który głosi?”

Skoro jest to sprawa wiary i zrozumienia, to nasze głoszenie jest bardzo osobiste. Nasze głoszenie będzie różne zależnie od naszego temperamentu, sposobu myślenia, sposobu mówienia i działania. Właśnie dzięki temu różne osoby mogą być pozyskane dla ewangelii – przez różnych głosicieli.

Kiedy oglądamy wschód słońca, piękno kwiatów, to każdy z nas docenia to na swój sposób. Każdy zwraca uwagę na coś innego. Mamy poezję Mickiewicza, ale mamy też poezję Różewicza. Mamy obrazy van Gogha, ale mamy też obrazy Matejki. Także w muzyce, nawet w orkiestrze, są różne instrumenty, różne głosy w chórze.

Mamy tego obraz w pewnym typie biblijnym. W 2 Moj. 15:1 czytamy – „Wtedy zaśpiewał Mojżesz i synowie Izraela tę pieśń dla Jahwe. Zaśpiewali tak: Będę śpiewał Jahwe”. Niby nie ma tu nic wielkiego, ale br. Johnson (E11, s. 280) zwraca uwagę na liczbę pojedynczą (będę): „Ma to na celu pokazanie, że zarówno w typie, jak i antytypie to wysławianie podejmowane jest indywidualnie. Tak jak w typie wszyscy zostali indywidualnie wybawieni, tak będzie też w antytypie; chociaż wszyscy śpiewali jednym głosem, każdy czynił tę pieśń swoją własną.”

Można powiedzieć, że są różne tony i różne instrumenty, ale jeden ogólny zapis nutowy i te nuty dla naszej pieśni Pan Jezus zostawił w Biblii i wyjaśniał przez swoje narzędzia we właściwym czasie. Dlatego mamy dziś dobrą kolejność wykładów. Ewangelia musi być najpierw dobrze poznana, przyjęta i dopiero głoszona.

Nie chodzi o to, by długi czas nie głosić ewangelii, ale o to, by głosić to, co osobiście przebadaliśmy i zrozumieliśmy jako ewangelię Bożą, opartą na Biblii, na słowach: „tak mówi Pan”, „tak napisano”. Na to też zwracajmy uwagę w rozmowach. Nie na nasze poglądy, nie na naszą grupę, ale na Słowo Boże.

Według Efez. 6:15 powinniśmy mieć – „nogi obute w gotowość [głoszenia] ewangelii pokoju”. Czasami prawda opisywana jest w Biblii jako miecz. Oddziela ona to cielesne od duchowego. Wielu ludzi boi się prawdy, bo jest tajemnicza, zakryta, wydaje się niebezpieczna, bo może wprowadzić wielkie zmiany w życiu. Może przeniknąć głęboko do samej osobowości, do serca i świadomości. To jednak cecha prawdy, a głosiciele nie mają używać prawdy jako miecza, ale jako chleba i wody, mają błogosławić ludzi i dzielić się szczęściem, które sami znaleźli. Jak wyraziła to pewna głosicielka, Lilias Trotter,

„Jesteśmy uratowani, aby ratować innych… Jesteśmy stworzeni, aby dawać – pozwolić by wszystko odeszło, jeśli przez to możemy dawać jeszcze więcej. Kamyk pochłania wszystkie promienie światła, które na niego padają, ale diament ponownie je rozświetla. Każdy najmniejszy czynnik jest środkiem, nie po to by więcej brać, ale po ty by więcej emanować.”

Prawda ma więc nie tylko być powtarzana, nie ma być suchych pokarmem dla umysłu. Prawda powinna emanować z dziecka Bożego nie tylko w słowach, ale w życiu. W 1 Piotra 3:2 znajdziemy coś na ten temat, gdy apostoł pisze o niewierzących mężach, że [niektórzy] „przez postępowanie [swoich] żon zostali pozyskani bez słowa; bo widzieli ich czyste, bogobojne życie”.

Ta zasada jest prawdziwa i dla braci, i dla sióstr. Opowiadanie ewangelii może być rozpoczęte w domu. Pewien wierzący powiedział: „jadę do Afryki głosić ewangelię”, a ktoś znajomy powiedział: „u Ciebie w domu jest Afryka, tam zacznij głosić”. Jest jasne, że bracia i siostry, którzy mają dzieci, nie będą tak czynni w głoszeniu na zewnątrz jak osoby, które nie mają dzieci. Jednak rodzice mają swoją pracę do wykonania. I możliwe, że jest to największa obecnie dostępna możliwość głoszenia ewangelii.

Wg Biblii fundament duchowy jest dużo ważniejszy niż takie rzeczy jak:  zabezpieczenie finansowe dzieci i korepetycje z matematyki itp. Danie dzieciom szansy duchowego rozwoju, to najlepsze głoszenie Słowa Bożego. Efez. 6:4 – „A [wy], ojcowie, nie pobudzajcie do gniewu swoich dzieci, ale wychowujcie je w karności i w nauce Pańskiej”.

Może to być trudne w dzisiejszym świecie, jak każdy typ głoszenia, lecz efekty mogą być takie, że dzieci wychowane w Bożym duchu same przyłączą się do opowiadania ewangelii dalej. Ale kiedy? Na pewno wtedy, gdy zobaczą, że sami rodzice tak postępują, a nie tylko tak mówią. Młodzi ludzie są na to podatni. Jednak jeśli rodzice nie będą postępować zgodnie z ewangelią, to i dzieci nie będą tak robić.

To dobry przykład pozwolił na pozyskanie dla ewangelii Tymoteusza. Apostoł Paweł pisze o tym w 2 Tym. 1:5. „sięgam wspomnieniem o będącej w tobie nieobłudnej wierze, która najpierw zamieszkała w twojej babce Lois i w twojej matce Eunice, a jestem przekonany, że zamieszkała i w tobie.”

Tymoteusz zaczerpnął tę wiarę. Od kogo? Od swojej babci i swojej mamy. Ta wiara była w nich na początku. Paweł mówi: jestem przekonany, że zamieszkała i w tobie. To jednak nie było automatyczne i myślę, że dla wielu z nas, którzy tu jesteśmy to dobry przykładów rodziców i starszych osób w zborach sprawił, że tutaj jesteśmy, i że sami osobiście poznajemy Boga i Prawdę.

Myślę, że często jesteśmy tu, jako kolejne pokolenie, bo czuliśmy błogosławieństwo Ewangelii w naszym własnym domu, w naszym zborze, poczuliśmy to, przyjęliśmy to i przyszliśmy do Boga. To największe błogosławieństwo jakie otrzymaliśmy, że nasze mamy i babcie, nasi rodzice i dziadkowie, starali się nie tylko o to, co będziemy jeść, gdzie pójdziemy na studia, jakie opanujemy instrumenty muzyczne, ale jacy będziemy i jacy wejdziemy w życie, czym napełnimy rozum i serce.

Pomyślmy teraz o głoszeniu Ewangelii na zewnątrz. Brat Russell napisał: „Niektórym się zdaje, że nie ma innego sposobu głoszenia Ewangelii, jak tylko przez publiczne kazanie z estrady. Lecz nie taką jest biblijna myśl kazania. Jezus mawiał do ludu przy brzegu morza, przy drodze; niekiedy, siedząc przy studni głosił poselstwo zbawienia; uczniom kazał na górze, to znowu w drodze idąc z nimi uczył ich. Tak samo powinno być z nami. Jakikolwiek sposób lub czas mamy na głoszenie tej wesołej nowiny, powinniśmy go wykorzystać.„; „Słowo Ewangelia znaczy wesoła nowina, dobra wieść. Mamy opowiadać „dobrą nowinę o wielkiej radości”. To można czynić w codziennym postępowaniu naszego życia, gdy stykamy się z rzeźnikiem, piekarzem, jak i z naszymi sąsiadami i przyjaciółmi. Można to uczynić za pomocą literatury wysyłanej przez pocztę, albo przez doręczenie gazetki, książki, lub też przez przemawianie z estrady. Wszystko to jest głoszeniem Ewangelii, zaznajamianiem drugich z tą wesoła nowiną; albowiem ogłaszać znaczy udzielać wiadomości, a nie odnosi się to do sposobów, za pomocą których ta wiadomość jest udzielana”

W moim ostatnim wykładzie na ten temat w Chełmnie 2019 mówiłem o wielu sposobach głoszenia ewangelii w internecie. Teraz jednak chciałbym powiedzieć, że liczba sposobów jest nieograniczona. Ponieważ wszędzie gdzie jest chętny głosiciel ewangelii, z Bożą pomocą, znajdą się sposoby.

Pan Jezus znalazł okazję i sposób przy studni. Mamy opisane w 4. rozdziale ewangelii wg Jana to niezwykłe spotkanie naszego Pana i Samarytanki. Przeczytajmy Jana 4:9. „Jakże Ty, będąc Żydem, prosisz mnie, Samarytankę, o wodę? (Żydzi bowiem nie łączą się z Samarytanami.)”

To było dziwne z dwóch powodów: była to Samarytanka, a więc dla tamtych Żydów jakby człowiek drugiego sortu. Po drugie to była kobieta samarytańska, więc taka otwarta rozmowa tym bardziej nie była w zwyczaju. Pan Jezus nie patrzy na pozory, na uprzedzenia. My nie wiemy do kogo trafi Słowo Boże. Nie powinniśmy skreślać ludzi, bo mają tatuaże, inny kolor skóry, orientację itd.

Pan Jezus podkreślił, że ma coś bardzo upragnionego. Ma taki Boży dar, taką wodę jakiej nikt nie ma. Wodę życia. Pan Jezus mówił, że idzie czas i już jest, kiedy prawdziwi wyznawcy będą chwalić Boga w duchu i w prawdzie. Bo dla Boga miejsce nie ma znaczenia, Bóg mieszka w sercach ludzi.

Pan Jezus wykorzystał sytuację i my też powinniśmy myśleć kto z nami rozmawia. Czego może pragnąć ten człowiek? Czym ten człowiek już jest napełniony? Jakie są poglądy tej osoby? Co ta osoba ceni w życiu? Czego tej osobie może brakować?

Kiedy zrozumiemy pewne rzeczy o tej osobie, z którą rozmawiamy, to będzie nam łatwiej zrozumieć, jak do niej podejść, tak żeby ta osoba mogła otworzyć serce i żeby ta rozmowa właśnie dla tej osoby, a nie tylko dla nas, była ważna i ciekawa.

Jak rozpocząć rozmowę? Jak powiedzieć komuś o Bogu i Chrystusie? Czasami pomagają pytania. Pytanie zakłada równość rozmówców i zainteresowanie.

Kiedy zaczniemy od takich słów: „Przepraszam, czy mogę cię o coś zapytać?”, to często usłyszymy: „Jak chcesz to pytaj”. „Czemu nie”, „Dajesz…”. Możemy spytać: „Jak patrzysz na Biblię, czy jest czegoś warta, czy to Boska księga, jak myślisz?”. Warto zwrócić uwagę na Biblię, bo ona łączy wszystkich wierzących. Niektórzy powiedzą, że to bajki, że to nieprawda, niektórzy powiedzą: „no tak, jest od Boga”. Ktoś powie, że nie myśli o tym, ale to już coś, bo coś już wiemy.

U niektórych te pytaniami mogą wywołać trochę emocji, szczególnie jeśli szukali kiedyś Boga lub szukają Go dalej. Nawet jeśli nie, to często jest okazja, żeby się podzielić swoim własnym wrażeniem, własnym odczuciem co nam daje Biblia; że pomaga nam w życiu, że dała nam nadzieję. Kiedy mówimy o naszych własnych emocjach, o nas samych, to możemy pomóc się otworzyć, żeby ktoś też powiedział o swoich doświadczeniach, o swoich przeżyciach i możemy być już trochę bliżej siebie. Pewne drzwi zostają uchylone. Mamy być jak Pan Jezus, on był szczery i otwarty, On nie robił niczego na siłę i nie próbował żadnych sztuczek – on nie głosił w sensie w jakim czasami o tym mówimy, on nie był akwizytorem, On rozmawiał.

Nie mamy w takiej rozmowie przekazać wszystkiego co wiemy z Biblii. Nie mamy opowiedzieć całego Boskiego planu. To jest błędne, niemądre. Raczej to my powinniśmy stawiać proste pytania. „Jaka jest różnica wierzyć w Boga, a wierzyć Bogu?”, to taki przykład. Czy jest jakaś różnica? Niech to ktoś o tym pomyśli. Bo jeśli ktoś myśli, to zapamiętuje coś. To staje się to ważne dla tej osoby. Jeżeli my tylko recytujemy jakieś nauki to często one nic nie znaczą dla naszego rozmówcy.

My nie musimy wszystkiego wyjaśnić. Niech raczej te pytania chodzą po głowie. Zwróćmy na coś uwagę, łagodnie, życzliwie, z uśmiechem. Dajmy szansę na myślenie. Szukajmy dobrych emocji, które nas łączą. Znajdźmy coś, w czym się zgadzamy, nie wytykajmy od razu błędów. Znajdźmy coś wspólnego, wspólną dobrą rzecz, która nam się podoba, wspólny temat. Wtedy inaczej się rozmawia.

Kiedy ktoś podaje swoje myśli, nie przerywajmy mu. Nie zaprzeczajmy od razu nawet jeśli się nie zgadzamy. Nie pokazujmy jakiegoś niezadowolenia, że ktoś odpowiada niezgodnie z naszym zdaniem albo z naszym planem. To niemądre, bo przecież to my chcemy podzielić się ewangelią; to normalne, że jeśli ktoś tej ewangelii nie słyszał to myśli inaczej. Uczmy się słuchać drugiej osoby.

Dzieje 17:16 – „Czekając w Atenach [na braci], Paweł burzył się w swoim duchu na widok miasta oddanego bałwochwalstwu”. Dosłownie: aż duch w nim kipiał jak ludzie się kłaniają bożkom z drewną, z kamienia, ze złota. Kiedy jednak stanął na Areopagu, gdzie zbierali się ludzie i chcieli go posłuchać, to jak ap. Paweł zaczął mowę? Werset 22: „Widzę, że jesteście bardzo pobożnymi ludźmi”.

Paweł znalazł coś wspólnego, zachęcił ludzi do słuchania. Kiedy chodził po mieście, zobaczył coś ciekawego – ołtarz „Nieznanemu Bogu”. Zobaczmy jak wykorzystał, że taki ołtarz tam był. Pokazał, że mają coś wspólnego – kłaniają się temu samemu Bogu, nieznanemu dla nich Bogu, o którym on chciałby im jeszcze coś powiedzieć, że ten nieznany Bóg to stwórca nieba i ziemi.

Po co my tak od razu chcemy pokazać co nas różni. Dlaczego my tak mało słuchamy? Kiedy słuchamy innych ludzi, to sami się czegoś nauczymy, dowiemy się jak patrzą inni ludzie, jak myślą. My nie mamy zawsze krzyczeć na ulicach: ‘jesteśmy badacze Biblii, my tutaj głosimy, mamy najlepsze nauki!’.

Uczmy się szanować i kochać ludzi, którym głosimy. Pamiętajmy, że za każdego z tych ludzi umarł Pan Jezus. Na pewno oni kiedyś będą naszymi braćmi i siostrami w wierze. Przeciez każde kolano się skłoni przed Panem. Niejedna rozmowa się wtedy przypomni. Pamiętajmy, że my już teraz z ludźmi – także z ateistami, z ludźmi innej orientacji, z ludźmi innych narodowości – jesteśmy wszyscy dziećmi Adama, z jednej rodziny zmęczonej grzechem. My nie jesteśmy nic więcej warci niż oni. Myślmy o sobie jak o bezdomnych, którzy dowiedzieli się, że jest miejsce, gdzie nie tylko można dostac jedzenie, ubranie, gdzie można przenocować, ale też dostać szansę na nowe, lepsze życie. Jeśli spotykamy innych biednych ludzi to podzielmy się wiadomością, że jest coś takiego, że jest takie wielkie zbawienie w Jezusie.

Jesteśmy powołani do głoszenia ewangelii, a nie do podkreślania różnic. Nie jesteśmy powołani do znieważania ludzi, do krytykowania ich. Słowo Boże nie zachęca nas do sporów, do pokazywania komuś, że jestem mądrzejszy, że mam lepszą wiedzę. Można rozmawiać z innymi za pomocą dyskusji lub za pomocą dialogu. Dyskusja polega na tym, by podać argumenty i kogoś przekonać; jeżeli moje argumenty są lepsze niż twoje, to wygrywam, a ty przegrywasz. Dyskusja nie jest zła, czasami jest potrzebna. Ale dialog pozwala wyrazić swoje odczucia, swój subiektywny punkt widzenia, podzielić się myślami. W dialogu możemy lepiej zrozumieć drugich i oni mogą lepiej zrozumieć nas, nawet jeśli nie dojdziemy do jednego zdania.

Powinniśmy napełniać się duchem Chrystusa i jego sposobami, a te sposoby opisał prorok Izajasz. Izaj. 61:1-2 – „Duch Pana Boga jest nade mną, ponieważ Jahwe namaścił mnie, abym zwiastował dobrą nowinę ubogim; posłał mnie, abym opatrzył tych, których serca są złamane, abym ogłosił jeńcom wyzwolenie, więźniom [mroków] przejrzenie, abym ogłosił rok dobrej woli Jahwe i dzien pomsty naszego Boga, abym pocieszył wszystkich zasmuconych”.

Pocieszać, zawiązywać rany. Głosić wolność. To radosna nowina. Mówimy o tym, że Bóg jest dobry, że Bóg nie cieszy się ze śmierci grzesznika. Mówimy o tym, że jest obiecany czas łaski, rok Boskiego zmiłowania. Możemy opatrzyć złamane serca.

Pamiętajmy o tym, co napisał apostoł Paweł: dla Żydów byłem jak Żyd (żeby pozyskać Żydów), dla pogan – jak poganin. Żeby pozyskać pogan. Dla słabych – byłem jak słaby, żeby pozyskać słabych. Dla wszystkich, stałem się wszystkim, żeby pozyskać chociaż kogoś… Duch miłości, łagodności, cierpliwości, taktu, tylko tak możliwe jest dotarcie do ludzkiego serca. A jeśli zdobedziemy serca, to może zachęcimy też do rozważenia poglądów. Jeśli nie zdobędziemy serca to niemożliwe jest zdobyć rozum. Wtedy tylko toczymy spory, debatujemy.

My nikogo na siłę nie przekonamy do ewangelii ani do prawdy. Nasza praca to sianie, ale Pan Bóg daje wzrost. Przypomnijmy sobie wydarzenia z Filippi, kiedy ap. Paweł głosił tam ewangelię. Dzieje 16:13 – „A w dzień szabatu wyszliśmy za bramę nad rzekę, gdzie, jak sądziliśmy, było miejsce modlitwy; tam usiedliśmy i rozmawialiśmy z kobietami, które się zeszły. Przysłuchiwała się też temu pewna bogobojna kobieta, imieniem Lidia, sprzedawczyni purpury z miasta Tiatyry, której Pan otworzył serce, aby przyjmowała to, co mowił Paweł.”

To nie Paweł tak wpłynął na Lidię, Biblia mówi, że to Pan otworzył jej serce. My nie wiemy dokąd wieje wiatr, nie wiemy jakie jest działanie Bożego ducha. Kazn. 11:5. „Jak nie wiesz, dokąd wiatr wieje, jak kształtują się kości w łonie brzemiennej, tak nie znasz dzieła Boga, który wszystko czyni [ który wszystkim kieruje ]”

To nie my kierujemy. Nasza rola to modlić się, myśleć i pracować dla Pana. Kazn. 11:6 – „Z rana siej swoje nasienie, a niech nie spoczywa twoja ręka do wieczora, bo nie wiesz, czy uda się to czy tamto, lub czy jedno i drugie jednakowo wypadnie.” Używajmy różnych sposobów głoszenia.

Nie odrzucajmy możliwości, które się przed nami otwierają. Nie wiemy, co przyniesie owoc, bo to zależy od Boga. Nie poniżajmy służby drugich.

Nadal są ludzie, do których Pan mówi: przyjdźcie do mnie, a ja wam sprawię odpocznienie. Ludzie spracowani i zmęczeni grzechem. Takich ludzi trzeba nam szukać. Jak smutno, kiedy za bardzo się boimy, kiedy jesteśmy zbyt niepewni, jak ludzie zareagują. A może nas obrażą, a może będą się nasmiewać, a może uznają nas za nietaktownych? To się nigdy nie zmieni, jeśli nie będziemy zdobywać doświadczenia. Bo jak w każdej pracy, jaką wykonujemy, ta praca idzie lepiej kiedy coś powtarzamy i stajemy się fachowcami w tej dziedzinie.

Brat Russell mówił, że najwięcej osób przyjęło prawdę nie przez ulotki, nie przez kazania, nie przez 1 tom, ale przez… osobiste rozmowy ze znajomymi lub nieznajomymi. Takie rozmowy, czy na żywo, czy przez internet, wiele mogą dać. W każdym razie nabierzmy odwagi i wiary, módlmy się o to. Dzieje 18:9 – „Przestań się bać, lecz mów i nie milcz, dlatego że Ja jestem z tobą i nikt się nie targnie na ciebie, aby cię skrzywdzić, gdyż liczny lud mam w tym mieście.”

Nie pytajmy czy głosić Słowo Boże, bo odpowiedz brzmi: zdecydowanie tak. „Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!” (1 Kor. 9:16) – mówi apostoł Paweł. Byłoby to bardzo przykre, gdybyśmy mieli taką dobrą wiadomość i nie próbowali tego przekazać dalej. Pytajmy tylko: jak, Panie? Gdzie, Panie? Kiedy, Panie? Rozważajmy wszystko z modlitwą i korzystajmy z doświadczeń innych.

Można podać jeszcze kilka wskazówek: Nie narzucajmy się, bądźmy uprzejmi, ale pełni Bożego ducha. 2 Tym. 2:24  – „Słudze Pana nie wolno walczyć, lecz powinien być łagodny wobec wszystkich.”

• Używajmy humoru,
• nie wyjaśniajmy prawdy od A do Z,
• pomagajmy ludziom (nie tylko duchowo), bądźmy gotowi do poświęceń,
• miejmy zawsze sami słuchające uszy i otwarte serca,
• zauważajmy zalety drugich, tu można wspomnieć o naszym drogim bracie Janie Markiewiczu. Zawsze na spotkaniu docenił usługę pań i panów z obsługi, pisał dla nich wiersze, zawsze był miły, widział to co dobre …
• [dalej] podzielmy się tym, co nas poruszyło,
• posiadajmy książki, które możemy komuś dać, ulotki w domu, linki do wykładów, linki do pieśni, linki do filmów chrześcijańskich itd. …
• używajmy Whatsappa, Messengera, Telegrama czy cokolwiek posiadamy do kontaktu. Bo jeśli używamy tego do kontaktu, to możemy tam głosić ewangelię
• rozmawiajmy w formie dialogu, a nie debaty lub sprzeczki
• wysyłajmy piękne ilustracje i dobre myśli drugim (wersety, wiersze, cytaty)
• udostępniajmy dobre biblijne wpisy innych braci i sióstr, jest tego dużo, polecajmy dobre strony internetowe
• nie gaśmy ducha świętego, żyjmy Chrystusowym, czystym i sprawiedliwym życiem wobec wszystkich wokół,

Drodzy Bracia i Siostry, mamy w Biblii obietnicę, że niedługo prawda napełni ziemię, że nadejdzie czas odrodzenia dla świata. Kiedy przyjdzie do nas 5-letnie dziecko, kolega z pracy lub sąsiad na emeryturze i spyta: „o czym marzysz?”, to bądźmy przygotowani. A ta dziewczynka, która o to spytała: „wujku, o czym marzysz?” (Martusia) też miała piękne marzenie. Chciała żebyśmy wszyscy byli jak motyle. I myślę, że tak właśnie się stanie. Królestwo Boże sprawi, że ludzie z moralnych, fizycznych, religijnych i duchowych poczwarek przeobrażą się w piękne motyle. A my już teraz zmieniajmy się z takich poczwarek w motyle głoszące ewangelię w miłości.

Treść wykładu w formie tekstowej: 

Drodzy Bracia i Siostry! Cieszę się, że jest przed nami dyskusja, bo wiem, że jeden wykład to tylko krótki wstęp. Wiem też, że wiele spraw pominę, a o kilku tylko wspomnę. Mam mówić o ewangelii i sposobach jej głoszenia, zwłaszcza w XXI wieku.

Chciałbym podzielić ten wykład na trzy części: czym jest ewangelia i dlaczego jej głoszenie jest ważne? W jakim duchu głosić ewangelię i jako część trzecia – prezentacja o nowoczesnych sposobach, w jaki ewangelia jest głoszona i jak można dołączyć do tej pracy.

Dzieje 20:22-24 zawierają słowa wielkiego głosiciela, apostoła Pawła. Czytamy tam:
„A teraz, przynaglany Duchem, udaje się do Jerozolimy; nie wiem, co mnie tam spotka oprócz tego, że czekają mnie więzy i utrapienia, o czym zapewnia mnie Duch Święty w każdym mieście. Lecz ja zgoła nie cenię sobie życia, bylebym tylko dokończył biegu i posługiwania, które otrzymałem od Pana Jezusa: [bylebym] dał świadectwo o Ewangelii łaski Bożej.”

Apostoł Paweł wie, że zbliża się czas jego cierpień i śmierci. Kiedy jednak porównuje swoje życie i swoją służbę mówi tylko: „nie cenię sobie życia … byle bym dał świadectwo.”  Świadectwo o czym? „O Ewangelii łaski Bożej.”. Jak wiemy słowo „ewangelia” oznacza dobrą, radosną nowinę. Dla apostoła Pawła tą dobrą wiadomością dla świata była łaska Boża.

Rzadko używamy tego słowa. „Łaska”. Jeśli już to w negatywnym znaczeniu. Mówimy: „Łaski nie robisz…”, albo: „O, ty łaskawco!”. Jednak biblijna „łaska”, grecka charis, ma w sobie dawne, pozytywne znaczenie (Reprint 2283).

Słownik Języka Polskiego jako jedno ze znaczeń łaski podaje: „w religii chrześcijańskiej: pomoc, opieka lub niezasłużony dar udzielany przez Boga człowiekowi”
Pomyślmy chwile o tym. Łaska to niezasłużony dar.

• to że istniejemy i że jesteśmy ludźmi – to niezasłużony dar
• to że dostajemy słońce i deszcz z nieba – to niezasłużony dar
• to że już pierwsi ludzie po upadku otrzymali pewne obietnice (potomek Ewy, który zgładzi głowę węża…) – to niezasłużony dar
• to że Bóg przyjął Abrahama, Izaaka i Jakuba przez ich wiarę w tę obietnicę, w przyjście Mesjasza – to niezasłużony dar
• to że Jezus przyszedł i umarł za nas grzeszników – to niezasłużony dar Boga i Jezusa
• to że dzięki ofierze Jezusa Bóg przebacza nam nasze osobiste grzechy, że nas wypatrzył i wzbudził w nas wiarę – to niezasłużony dar
• to że Bóg przebacza nam grzechy każdego dnia przez wartość krwi Jezusa – to niezasłużony dar
• to że mamy Biblię – jej obietnice, historie i rady – to niezasłużony dar
• to że nastaje Królestwo Boże i że wszyscy ludzie będą mogli skorzystać z ofiary Pana Jezusa – to niezasłużony dar.

To wszystko łaska.

Cała Biblia i cała historia to opowieść o wielkiej miłości i łasce Boga dla swoich dzieci. Gdy patrzymy na tę miłość wielu z nas chce podziękować i dać coś od siebie. Ale widzimy, że nie mamy nic, czego On mógłby od nas chcieć. Bóg jednak wie o tym i w swojej miłości prosi, aby wierzący w Jezusa oddali mu swoje serca, samych siebie i wszystko co mają. Bóg, który dał tak wiele, o coś nas grzesznych prosi. Tym, którzy wytrwają w takim stanie obiecuje też wielkie nagrody. A przecież łaską jest już samo to, że w ogóle istniejemy. To ewangelia, czyli opowieść o dobrym, kochającym Ojcu w niebie. I o Jego Synu, który był sprawiedliwy, bezgrzeszny, ale zdecydował się umrzeć za nas.

Niestety, istnieje inna opowieść, którą od dawna opowiada szatan. To fałszywa propaganda, która przedstawia Boga w złym świetle. Według tej fałszywej historii Stwórca jest tyranem, który chce zaszkodzić swoim dzieciom. Jest tym, który chce nas ograniczać, a za sprzeciw karze swoich wrogów wiecznymi torturami duszy, piekielną męką. Według tej teorii to Bóg popierał takie zło jak inkwizycja, krucjaty i trwające setki lat panowanie królów, arystokracji i kleru.

Wielu poniosło śmierć, by bronić prawdziwej ewangelii. Czeski reformator Jan Hus wiedział, że pewnie nie wróci już z soboru w Konstancji. A jednak pojechał tam. Chciał żeby prawda o Biblii i Kościele została usłyszana. I choć Hus zginął na stosie to prawda przetrwała. Hiszpański lekarz, który zrozumiał pewne prawdy Biblii, Michał Servet, napisał do swojego przyjaciela: „wiem na pewno, że dla tej sprawy umrzeć mi przyjdzie, lecz nie osłabia to mego ducha”. Także Servet został wkrótce spalony na stosie, ale prawda przetrwała.

Dziś w naszym kraju nie grozi nam takie traktowanie. Ale czy mamy choć 1% zapału do głoszenia ewangelii, który oni mieli? Czy znamy ewangelię, dla której warto żyć i umierać? Jeżeli nie wiemy, co głosić, to zastanówmy się, co dla nas jest najlepszą wiadomością od Boga. Co najbardziej mówi o Jego miłości do nas. W „Sztandarze Biblijnym” nr 179, wiosna 2003, brat Hedman wymienia sześć głównych części ewangelii, które on sam głosi i radzi głosić drugim. Pierwsza, najważniejsza myśl, to: Jezus – odkupiciel wszystkich ludzi. Jeżeli ofiara Jezusa to odpowiednia cena za Adama i wszystkie jego dzieci to wynika z tego, że wszyscy ludzie powstaną z grobów i wszyscy będą mieli pełną możliwość poznania prawdy.

Przyjęcie przez Boga okupu (co pokazał w zmartwychwstaniu Jezusa w chwale) znaczy bardzo wiele – znaczy to, że pojawił się ktoś, kto pokonał szatana, grzech i śmierć. Ten ktoś mówi do grzeszników: „Nie bójcie się, jestem, pójdę z wami i pomogę wam się pozbyć grzechu. Idźcie za mną a obmyje was z grzechu i z win, i dam wam życie wieczne. Nie zostawimy też innych. Przyjdzie czas, gdy powrócę i razem ze mną pomożecie pokonać szatana i grzech pozostałym chętnym…

Druga ważna wiadomość to prawdziwa natura śmierci. Według Biblii umarli nie żyją w mękach piekła, ale śpią. Ta myśl dała wielu ludziom spokój co do ich bliskich. To wstęp do ewangelii ale bardzo ważny wstęp. Piekło biblijne nie jest miejscem tortur, nie ma tam żadnych działań ani cierpień, ani myśli…

Trzecia część ewangelii to prawdziwa definicja i przeznaczenie ludzkiej duszy. To dusza ludzka umiera. Ale Jezus obiecuje, że przywróci ludzkie dusze do życia. Jak wiele osób jest niepewnych co do znaczenia i przyszłości duszy. Wielu martwi się o dusze czyśćcowe, o wędrujące dusze… a my możemy podać im słowo nadziei. Powiedzieć, że nasi bliscy spokojnie śpią i że idzie czas, kiedy Jezus obudzi naszych bliskich ze snu. Wielu potrzebuje tej wiadomości.

Czwarta myśl to nadchodzące Królestwo Boże na ziemi. To właśnie zwiastowali Jan Chrzciciel i Jezus. Pokutę (czyli przemianę umysłu, powrót do Boga) i Królestwo Boże. Jak wielu chrześcijan codziennie modli się „Przyjdź Królestwo Twoje! Bądź wola Twoja, jak w niebie, tak i na ziemi”, a jak mało chrześcijan wierzy, że naprawdę Królestwo Boże przyjdzie na ziemię. Głośmy ewangelię Królestwa na ziemi i „czasów restytucji – odnowienia wszystkich rzeczy” bo nikt inny za nas tego nie zrobi.

Po piąte mówmy o tym, że Bóg jest jeden i że Jezus Chrystus jest Synem Bożym. Nieśmiertelny Bóg nie mógł umrzeć za człowieka, ale zamiast tego posłał na świat swojego Syna. Mówmy o tym, że Ojciec przywrócił potem swojego Syna do życia i oddał w jego ręce przyszły sąd i królowanie na ziemi. Mówmy o tym, że Syn Boży został wywyższony ponad wszystkim aniołów, aż do Boskiej natury razem ze swoim kościołem. Na przykładzie Abrahama i Izaaka. Pokażmy, że to Bóg w miłości ofiaruje tutaj najwięcej, ale robi to, bo bardzo kocha ludzi.

Szósty i ostatni punkt na liście brata Hedmana to nauka, że Bóg najpierw wybiera pewnych ludzi i rozwija ich w tym życiu jako przyszłych królów, kapłanów i administrację Królestwa, a później – w Królestwie Bożym na ziemi – wszyscy inni będą mogli skorzystać z ewangelii i pracować nad sobą z pomocą tych szczególnych „wybranych” wcześniej i sprawdzonych ludzi.

Możemy dodać do tego co pisał br. Hedman punkt 7 – powrót Jezusa Chrystusa – jego cel, sposób, czas, znaki i etapy. To praca budzenia innych chrześcijan do Królestwa. To praca świadczenia wszystkich ludziom, że nachodzi zmiana. Może to być np. pokazanie w Biblii znaczenia powrotu Izraela. Tutaj jest też nasza misja dla Żydów, by pokazać im, że proroctwa ich księgi wypełniają się. Może to być zwrócenie uwagi na proroctwa, które się wypełniają. Dobrze jeśli będziemy umieli powiązać z Biblią takie fakty jak rozwój technologii i komunikacji, wojny światowe, rewolucje, szerzący się ateizm, fałszywa wiara i kryzys klimatyczny, upadek moralny i wiele innych.

Tu jednak mała uwaga. „Trzeba podawać prawdę tak uprzejmie, jak podaje się płaszcz…” Trzeba też dopasować treść poselstwa do osoby, z którą rozmawiamy. Jeżeli rozmawiamy z ateistą lub agnostykiem nie możemy przekazać mu tego wszystkiego powyżej i argumentować tylko z Biblii (a potem nie możemy dziwić się, że on tego nie przyjmuje). Musimy być gotowi, by podać inne argumenty, dla których wierzymy, że świat został stworzony; że Bóg istnieje. Musimy wiedzieć, na jakiej podstawie twierdzimy, że Biblia jest prawdziwa i natchniona (i to będzie nasza ewangelia dla tych osób). Musimy wiedzieć dlaczego mamy takie czy inne zdanie na kwestie moralności czy światopoglądu. |||| Co ważne: każdy brat i każda siostra są powołani do głoszenia ewangelii i obrony prawdy – nie ma tu wyjątków. W {1 Koryntian 9:16} święty Paweł pisze: „Nie jest dla mnie powodem do chluby to, że głoszę Ewangelię. Świadom jestem ciążącego na mnie obowiązku. Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!”

{1 Piotra 3:15} – „Lecz Pana [Chrystusa] uświęcajcie w waszych sercach i bądźcie zawsze gotowi udzielić odpowiedzi każdemu, kto domaga się od was uzasadnienia waszej nadziei, z łagodnością i bojaźnią.”

Apostoł Piotr w tym krótkim fragmencie daje kilka wskazówek dotyczących głoszenia ewangelii. Mówi na końcu, że głoszenie powinno być „z łagodnością i bojaźnią”, a inni tłumacze oddają tę bojaźń zwrotami: „z szacunkiem” /lub/ „bez zuchwalstwa”.

Łagodność. Biblia jest pełna zachęty, by głosić prawdę gorliwie, z modlitwą, ale też ze spokojem, serdecznie i z dobrocią. {2 Tymoteusza 2:24-26} „A sługa Pana nie powinien się wdawać w kłótnie, ale [ma] być łagodny względem wszystkich, skory do nauczania, zrównoważony. Powinien z łagodnością pouczać wrogo usposobionych, bo może Bóg da im kiedyś nawrócenie do poznania prawdy i może oprzytomnieją i wyrwą się z sideł diabła, żywcem schwytani przez niego, zdani na wolę tamtego.”

Weźmy przykład: Leliusz Socyn, reformator z XVI wieku. Jego biograf Samuel Przypkowski pisze o nim: „godna jest postawa Leliusza, jego niesłychana skromność przy ogromnej wiedzy i wielkich zaletach umysłu oraz prawość charakteru tak bardzo obezwładniły wściekłość przeciwników, że choć nie mogli znieść jego wolnomyślności, to jednak nie potrafili go nienawidzić. [i dodaje:] Niech wiedzą ci, co przez zbyt swobodne głoszenie prawdy popadają często w przykre niebezpieczeństwa, że owa prawda, której bronią, lepszą znajduje ochronę w rozważnej i mądrej łagodności niż w nieokiełzanym zapale”. Leliusz Socyn był znany z tego, że po prostu łagodnie i z prawdziwą ciekawością zadawał pytania i to była jego metoda. I przez to zadawanie pytań zachęcił wielu ludzi do myślenia i do ewangelii.

Sługa ewangelii nie ma się narzucać. Nie ma być też zbyt pewny co do spraw, których nie można w sposób jasny wytłumaczyć z Biblii. W E2, s. 304 brat Johnson zaleca szczególną ostrożność w mówieniu o sprawach stworzenia, o sprawach nauki. W rozmowie z ateistami  na temat stworzenia naszym celem powinno być raczej zasianie pewnych wątpliwości czy życie mogło powstać bez inteligentnej przyczyny. Nie pewno nie mamy żądać, by wszyscy uznali nasze racje. Nie mamy też ośmieszać przekonań drugich.

To już szacunek i brak zuchwalstwa, o którym pisał apostoł Piotr. Podam przykład z podobnego okresu historii, co Leliusz Socyn. Niejaki Andrzej Wojdowski żył w drugiej połowie XVI wieku. Jego z kolei biograf pisze, że „nie był [on] umysłem wybitnym ani twórczym”, właściwie nie stanowił jakiejś szczególnej postaci ruchu, w którym działał. To jednak on pozyskał dwóch braci, którzy dokonali później wielkiej pracy. Dokonał tego, bo była w nim skromność i takt. Okazuje się, że często taktowne głoszenie z mniejszą wiedzą, może dokonać znacznie więcej niż ogrom wiedzy bez szacunku dla rozmówcy. Jeśli nie szanujemy i nie kochamy naszych  rozmów to nasza ewangelia będzie nieskuteczna. Raczej zrobimy szkodę drugim, bo zniechęcimy ich do ewangelii. Głośmy więc z miłością, nie gniewajmy się na przykre uwagi lub to, że ktoś rozumie „inaczej”.

Apostoł Piotr napisał, by zawsze być gotowym do udzielenia odpowiedzi. Kolejnym przykładem dla nas może być brat Skowronek, jeden z pierwszych braci, którzy przywieźli ewangelię Królestwa ze Stanów Zjednoczonych na tereny Polski (krótko po I wojnie świat.). Po powrocie ze Stanów br. Skowronek poza prawdą przywiózł do Polski maszynkę do strzyżenia włosów. Była to wtedy wielka nowość. Na wsi przeważnie nożycami do strzyżenia owiec, strzyżono też mężczyzn, a tu była maszynka do strzyżenia włosów. Wielu mężczyzn przychodziło do brata Skowronka, do fryzjera, żeby ostrzygł im włosy maszynką, a brat Skowronek wykorzystywał ten czas, żeby głosić im prawdę. W ten sposób pozyskanych zostało wiele osób, tak że w okolicy Bełżca gdzie mieszkał utworzonych zostało kilka zborów.  Może my też mamy podobne okazje do głoszenia Ewangelii łagodnie, w spontanicznej rozmowie.

Apostoł Piotr napisał jeszcze: Pana Chrystusa uświecajcie w sercach waszych. O, jak to trudne. Uświęcenie. Oto główna potrzeba każdego głosiciela Ewangelii. Świętość jest widoczna, nie trzeba się nią chwalić. Zwykłe chrześcijańskie życie, dobry przykład, może zdziałać bardzo wiele. To znak, że wierzymy w ewangelię, która rzeczywiście nas osobiście zmienia, że jest to żywa ewangelia. Umieściliśmy na stronie świadectwo pewnego Żyda, którego rodzina doznała wiele cierpień od chrześcijan w czasie wojny i który był później bardzo uprzedzony do chrześcijaństwa. Ten człowiek przyjął jednak Jezusa jako Mesjasza,  bo spotkał się z ludźmi, którzy naprawdę żyli swoją wiarą. Ten człowiek wspomina: „Nie ma sensu oszukiwać samego siebie i innych ludzi. 25 lat temu w Jerozolimie uwierzyliśmy tylko dlatego, że widzieliśmy Jezusa w życiu innych osób, dlatego, że dotknęliśmy Jezusa w życiu innej osoby i to odmieniło całkowicie nasze życie. Zrozumieliśmy coś, co jest bardzo proste, ale jednocześnie co ma niezwykłe znaczenie – jeśli chcemy dzielić się ewangelią, to musimy dzielić się swoim życiem i to jest wszystko, co musimy zrobić. (…) W taki sposób otrzymaliśmy wiarę w Jerozolimie 25 lat temu. (…) czasami chcemy podzielić się ewangelią z osobami, które przeżyły Zagładę i najlepszą rzeczą jaką możemy zrobić to jest po prostu usiąść przy takiej osobie i nie otwierać ust, ale usta zastąpić uszami. To jest najlepszy sposób opowiedzenia im ewangelii. Bo to jest najlepszy sposób okazania miłości, wrażliwości i szacunku (…). Jeśli nie kochasz osoby, z którą chcesz się podzielić ewangelią, to nie dziel się z nią ewangelią, ponieważ podzielisz się z nią fałszywą ewangelią.”

Może jest to najważniejsza myśl – najlepszy sposób głoszenia ewangelii to uczciwe, święte  chrześcijańskie życie. PYTANIE: Czy w moim życiu próbuję głosić w taki sposób?

Pewną rzeczą, która wyróżnia brata Russella było to, że razem z ewangelią uczył po pierwsze szacunku i miłości do Biblii jako jedynej podstawy wiary. Naśladujmy go w tym. Uczmy drugich, by nie przyjmowali niczego tylko dlatego, że my [lub ktoś inny] tak mówi. Uczmy drugich, by poszukiwali potwierdzenia nauk w Piśmie Świętym. Jeśli ktoś przyjmie od nas cokolwiek bez analizy, to później równie łatwo może przyjąć błąd. Niech każdy buduje tylko na Biblii i tylko w zgodzie z własnym sumieniem.

Przechodzimy teraz do pytania: jakie są współczesne sposoby głoszenia ewangelii? {Kaznodzieja Salomonowy 11:6} „Z rana siej swoje nasienie, a niech nie spoczywa twoja ręka do wieczora, bo nie wiesz, czy uda się to czy tamto, lub czy jedno i drugie jednakowo wypadną.” – Są różne sposoby działania i każdy z modlitwą sam musi ocenić, gdzie posyła go duch święty i w jaki sposób może głosić ewangelię. Popatrzmy jednak co się dzieje w pracy głoszenia (przede wszystkim) w Internecie i zastanówmy się, do której działalności możemy się włączyć lub podjąć u siebie.

(Linki do wymienianych poniżej działań i serwisów znaleźć można w zakładce Ciekawe strony)

1. Strony internetowe zborów. Dlaczego są tak ważne? Głównie dlatego, że dziś gdy czegoś szukamy, używamy Internetu. Druga sprawa – to jak działają dziś wyszukiwarki internetowe. Wyniki są dopasowane lokalnie: jeśli wpiszemy hasło „zbór chrześcijański” to inne wyniki pojawią się w Bydgoszczy a inne we Wrocławiu czy w Katowicach. I tak np. w Bydgoszczy po wpisaniu „badacze biblii” w google nasza strona wyświetli się na 1-wszym miejscu, a po wpisaniu „zbór chrześcijański” – na czwartym. Nie trzeba wiele pracy by do tego dojść w swoim mieście.

Na ekranie mamy stronę zboru w Bielawie – www.zborbielawa.pl. To przykład bardzo rozbudowanej strony zborowej. Poza typową ewangelizacją znajdziemy tu materiały biblijne dla dzieci, archiwum „Sztandaru Biblijnego” i „Teraźniejszej Prawdy” czy bardzo dużo materiałów o natchnieniu Biblii. Na stronę tę każdego miesiąca zagląda około 13 tysięcy osób.

Zbór w Chełmie skupia się na aktualnej działalności. Na stronie www.chrzescijaniechelm.pl znajdziemy głównie nagrania aktualnych wykładów, jest trochę informacji o społeczności i wierzeniach, plan zebrań i kilka nagrań i filmów. Jest też dostęp do pieśni.

Zbór w Rybniku – www.zbor.rybnik.pl – udostępnia na stronie sporo multimediów jak np. filmy biblijne, są tu też artykuły, nagrania wykładów i nieco dłuższe analizy biblijne jak piekło, okup i dzień sądu.

Jak widać te strony są różne. Do tego zbory mają też swoje konta (profile) na YouTube i na Facebooku. To bardzo dobre, bo pozwala to dotrzeć do osób korzystających prawie tylko z tych serwisów. A jest ich dużo. Facebook stwarza ciekawe możliwości promocji wykładów publicznych lub innych wydarzeń w zborach. Jest tu sporo grup lokalnych (np. u nas Bydgoszczanie i Wydarzenia w Bydgoszczy), istnieje możliwość stworzenia strony wydarzenia na Facebooku i dodania wpisu sponsorowanego. Wpis sponsorowany jest o tyle dobry, że pozwala dokładnie sprecyzować, do kogo chcemy kierować nasz wpis. Np. tylko do osób z Bydgoszczy i okolicy, w określonym wieku i z określonymi zainteresowaniami. Nic prostszego – wystarczy kilka kliknięć i mamy to ustawione. Tu na ekranie mamy wpis o wykładzie publicznym o piekle. Za 200 złotych dotarł on do ponad 10 tysięcy odbiorców z okolicy Bydgoszczy.

Myślę, że byłoby dobrze, gdyby każdy niezależny zbór posiadał choćby bardzo prostą stronę internetową. Po pierwsze, trudno liczyć na jakikolwiek wzrost, jeśli nie da się nas znaleźć. Jeśli jeszcze nie macie strony – to zawsze możecie to zaproponować w Waszych zborach. Nie zniechęcajcie się też porażkami, bo takie też mieliśmy w Bydgoszczy. Mieliśmy np. atak hakerski, który pochłonął sporą część naszej strony i pracy. Jeśli Wasz zbór już ma stronę to dobrze, żeby pomagać temu, kto ją prowadzi. Np. dostarczać ciekawe materiały i udostępniać linki do strony. Tak swoją drogą nawet jeśli nie ma dużego zboru w miejscowości, jeśli są powiedzmy 2 albo 3 osoby też można stworzyć stronę i zachęcić do kontaktu ludzi z okolicy. Kto wie, może gdy ktoś do Was dołączy to zaczną się u Was regularne spotkania.

2. Manna, wiersze i muzyka na Facebooku. Mówię o Facebooku, ale oczywiście możemy równie dobrze działać w innych serwisach jak Instagram, YouTube czy Twitter jeśli tylko mamy na to pomysł. (Pamiętajmy, że przedstawiamy tu pewne działania, lecz tak naprawdę możliwości są nieograniczone) Jakby nie patrzeć to wszystko są świetne narzędzia ewangelizacji. Istnieją na Facebooku ciekawe strony. Np. „Codzienna niebiańska manna”. Codziennie pojawia się tutaj werset biblijny z komentarzem. Dodawane są też wiersze i obrazki nawiązujące do wersetu na dany dzień. Inna strona na Facebooku to „Wiersze na każdy dzień”. Tu z kolei codziennie pojawiają się wiersze brata Piotra Otczyka z ciekawymi ilustracjami. Inna strona to choćby „Muzyka chrześcijańska na Facebooku” gdzie umieszczane są pieśni ze śpiewnika „Pieśni Brzasku Tysiąclecia” i wiele innych piosenek chrześcijańskich.

Oczywiście, takich stron jest o wiele więcej. Może nie wszyscy musimy tworzyć nowe strony. Chyba jednak nie doceniamy tego, co znaczy w Internecie klikanie „lubię to”, komentowanie i udostępnianie różnych materiałów. Okazuje się, że przez jedno czy dwa kliknięcia możemy sprawić, że dany werset biblijny lub jakaś dobra myśl trafi do kolejnych 10 a może 100 osób. Chyba większość z nas umie to zrobić, a jeśli nawet nie – na pewno ktoś nam pokaże.

3. Działania w grupach. Mamy na Facebooku kilku braci i kilka sióstr, które aktywnie pracują w takich grupach dyskusyjny jak np. Biblia. To trudna praca, która wymaga nieraz wielu godzin przygotowań, a efekty często nie są docenione. Nieraz pracujemy po kilka godzin nad komentarzem i otrzymujemy po minucie kilka odpowiedzi, co może być irytujące. Przychodzi tu jednak na myśl werset z {Kaznodziei Salomona 11:1} –  „Puszczaj twój chleb na powierzchnie wód, a po upływie wielu dni znowu go znajdziesz”. Kaznodzieja Charles Spurgeon skomentował to słowami: „Do nas należy rzucanie chleba. Bogu zostawmy dotrzymanie obietnicy. Nauczajmy niefrasobliwych i upartych. Nasza praca nigdy nie jest daremna w Panu. Może jeszcze nie teraz ale pewnego dnia zbierzemy plon. Musimy się ćwiczyć w cierpliwości.”

Aby zachować naszą pracę możemy zapisywać sobie w pliku tekstowym wrzucane na grupy komentarze, pewne dyskusje w grupach często powracają i szkoda byłoby jeszcze raz przekopywać wszystkie materiały, skoro już to zrobiliśmy. Zapisujmy swoją pracę. Dzielmy się jedni z drugimi efektami nie jako przechwałki ale zachęta i burza mózgów, co można zrobić lepiej.

W książce „Badacze Biblii w Brytanii” opisana była praca siostry Elizabeth Horne, która w czasach brata Russella głosiła ewangelię na londyńskim Hyde Parku. Pozyskała tam dla Pana i Prawdy wiele osób. Okazuje się, że dziś też kilka sióstr działa w takich (internetowych) „Hyde Parkach”.  To oczywiście sprawia, że w zborach zaczynamy razem szukać odpowiedzi na pytania z tych grup. Poza głosicielami potrzebne jest mocne zaplecze wiedzy w zborze. Dobrze by było gdyby takim wsparciem były też nasze grupy na Facebooku jak np ESAREPTA. Oby te grupy budowały, a nie burzyły.

4. Promocja „Boskiego planu wieków” i innych książek.
Osobiście nie angażuje się w zbyt wiele dyskusji w grupach. Zamiast tego staram się w wielu różnych grupach umieszczać krótsze i dłuższe cytaty z „Boski planu wieków”, które odnoszą na stronę: www.boskiplan.pl – na stronie tej można bezpłatnie zamówić papierowe lub elektroniczne wydanie 1 tomu. Ta forma pracy odsyła wprost do „Boskiego planu wieków”.

Jak pisałem już na eSarepcie każdy może włączyć się do tej pracy. Wystarczy udostępnić adres www.boskiplan.pl np. z krótkim fragmentem książki lub z osobistą recenzją i wrażeniami po lekturze. Podobne działania można podjąć z manną lub inną wybraną książką.

5. Wykłady audio \ wideo. Żyjemy w czasach, gdy przekaz musi być jak najłatwiej dostępny. Proponujemy książki i broszurki. Okej. Ale co z ludźmi, którzy w ogóle ich nie czytają, a jest to całkiem duży procent Polaków. Nasza szansa to wykłady audio, a zwłaszcza wideo, z prezentacjami na youtube. Na slajdzie nasz rekordowy wykład na YouTube, „Co matematyk zobaczył w Biblii”, który zebrał 20 tysięcy wyświetleń. Wykład ten był też przeniesiony na inne strony bez naszej wiedzy i tam też dodatkowo obejrzało go co najmniej kilka tysięcy osób.

Wykaz takich nagrań, które w większości nadają się do udostępniania wszystkim chętnym, znajdziecie na bydgoskiej stronie zborowej www.badaczebiblii.pl w zakładce Wykłady audio/wideo. Ten zbiór wykładów stał się dla kilku osób głównym źródłem wiedzy o tematach biblijnych, co świadczy o tym, że w tym kierunku warto dalej iść. Oczywiście to, do czego zachęcamy, to udostępnianie wykładów dalej. Wystarczy tylko podać link, a zwykle po prostu kliknąć „Udostępnij”. Stron z wykładami audio/wideo jest więcej. Trzeba jednak uważać jeśli chodzi o ich udostępnianie. Często obok siebie są wykłady do ewangelizacji i tematy bardzo trudne, które wymagają już sporej wiedzy, by zostały zrozumiane. Jeśli prowadzicie takie strony dobrze byłoby wyodrębnić wykłady ewangelizacyjne i te głębsze, polecane dla zaawansowanych.

Największy zbiór wykładów w Internecie to strona br. Adama Stopińskiego www.wykladybiblijne.pl. Na stronie tej trzeba się zarejestrować, ale możemy tu szukać wykładów na dany temat i później wysyłać je znajomym (jest wyszukiwarka, w której możemy wpisać np. fragment tytułu lub skrót wersetu). Poza wykładami są tu też nagrania pieśni ze Śpiewnika „PBT” i inne materiały. Wykłady ze spotkań biblijnych takich jak to i inne cenne materiały są też dostępne na stronie www.esarepta.pl. Strona ta jest centrum naszych spotkań, ale br. Tomek Kładź, który ją prowadzi jest też otwarty na tworzenie nowych podstron i nowe pomysły. Jeśli takie macie to koniecznie dajcie mu znać. Istnieje też kilka kanałów z wykładami na youtube, a szczególny to oczywiście kanał br. Adama Maciaka, zawierający ogrom materiałów wideo (głównie wykładów).

6. Wykłady online NA ŻYWO. Możemy tu docenić działanie braci związanych ze Świeckim Ruchem Misyjnym „EPIFANIA”, którzy prowadzą od kilku lat świetny projekt www.uwierzbogu.pl. Uwierz Bogu to wykłady transmitowane na żywo na youtube’ie i facebooku. Można w trakcie transmisji zadawać na czacie pytania i od razu otrzymać odpowiedź. Można też bezpłatnie zamówić tam 1 tom i inne pomoce biblijne. Osobiście chętnie udostępniam zaproszenie znajomym, bo to jeden z najlepszych pomysłów tego typu jakie znam. Na pewno możemy wziąć przykład z Uwierz Bogu, no i wspierać te działania. Mamy wspólną ewangelię.

7. Rozmowy o Biblii. Kolejny bardzo ciekawy sposób głoszenia ewangelii to krótkie, 15-minutowe rozmowy o Biblii, które brat Sławek Szczepaniec prowadzi z przedstawicielami różnych grup chrześcijańskich. Z naszego grona rozmówcy to m.in. Józef Ryl, Bogdan Czarnecki, Andrzej Kaliszczyk i Adam Urban. Sam udostępniłem kilka nagrań znajomym i trafiły szczególnie do tych moich kolegów, którym nie podobała się forma wykładu. Jeden mój kolega, który był od razu bardzo zniechęcony wykładami (mówił, że są za długie) przesłuchał kilka całych rozmów na różne tematyczne – życiowe i doktrynalne. Na pewno jest to świetny pomysł i bardzo ciekawe wykonanie.

8. Artykuły i książki czytane przez komputer – www.zborbielawa.pl/gaudio – mamy tu zbiór wielkiej liczby książek, broszur i artykułów czytanych przez elektronicznego lektora. Ogrom pracy wykonanej głównie przez brata Gabriela Nowickiego. Wiem, że dużo osób korzysta z tych nagrań. A można w tej pracy także pomóc. Brat Gabriel szuka obecnie osób do przesłuchiwania plików i zaznaczania błędów w dokumentach używanych do nagrań. Potrzebne są osoby do „wstępnej korekty”, a głównie do udostępniania nagrań dalej.

9. W obronie pastora Russella. Mimo tak ciekawych publikacji jak biografia brata Russella autorstwa Fredricka Zydeka nadal podnoszone są nieprawdziwe zarzuty pod jego adresem. Jest to bardzo smutne, że często bez sprawdzenia zarzuty te podtrzymują byli świadkowie Jehowy, nie mówiąc o  katolickim i protestanckim duchowieństwie i wiernych. Oczywiście, skupiamy się dziś na ewangelii, ale uprzedzenie do brata Russella często prowadzi też do uprzedzenia biblijnych nauk, które głosił. Jako głosiciele Biblii powinniśmy być gotowi by obronić biografię brata Russella przed takimi atakami. Na pewno pomoże w tym strona www.pastor-russell.pl, gdzie poza obroną pastora Russella można też znaleźć bardzo bogatą bibliotekę jego dzieł i wiele innych materiałów historycznych i biblijnych. Na pewno warto polecać ten link wszędzie tam, gdzie na brata Russella spadają w sieci nieprawdziwe ataki. Przy okazji: nie gniewajmy się na ludzi, którzy źle patrzą na brata Russella – zwykle jest to zaślepienie i niewiedza, a rzadko zła wola.

10. Aplikacje biblijne i zbiory literatury. Inny sposób współczesnego głoszenia ewangelii to promocja i pomoc drugim w instalacji aplikacji biblijnych takich jak „Literatura biblijna na Androida”, MySword, TheSword czy Christian Resources (polska nazwa – Pomoce Badania Biblii). Opracowana przez PabloAwesomeSoftware (czyli br. Pawła Grochowicza) Literatura biblijna na Androida zawiera wszystkie tomy Wykładów Pisma Świętego i Epifanicznych Wykładów, Mannę, Śpiewniki, różne książki i archiwum czasopism „Sztandar Biblijny” oraz „Teraźniejsza Prawda”, a także przedruki artykułów. To świetny odpowiednik komputerowego programu Biblia br. Kwaśniewskiego, który także nadal działa i można go pobrać ze strony www.literaturabiblijna.pl.

Na stronie www.beroeaner.de znaleźć można wiele modułów do popularnych programów biblijnych na telefon i na komputer – także po polsku. Programy takie jak MySword i TheWord są świetne, bo pozwalają użytkownikom na tworzenie i edytowanie nowych modułów. Można mieć w jednym programie wiele tłumaczeń Biblii w różnych językach, Biblię w oryginale hebrajskim i greckim,  różne komentarze, dodatkowe pomoce, książki, artykuły a także śpiewniki i nagrania pieśni.

Jeśli chodzi o nagrania to można też polecić aplikację braci Wolnych Pomoce Badania Biblii, Audio (angielska nazwa Christian Resources). Ostatnio pewien Brat przyniósł u nas w zborze przenośny głośnik, podłączył go do telefonu i z tej aplikacji podawał melodie pieśni. Trzeba przyznać, że śpiewało nam się bardzo dobrze. Jeśli więc w zborze brakuje muzyka – mamy w tym dobry sposób na, po pierwsze, poprawienie naszego śpiewu i, po drugie, uczenie się nowych melodii pieśni.

11. Dobre treści po angielsku. Wielu z nas ma kontakty zagraniczne i czasami można nie wiedzieć, gdzie odesłać zainteresowane ewangelią osoby. Dla mnie osobiście szczególnie cenne są dwie strony i materiały na nich. Pierwsza z nich to brytyjska UK Bible Students ( www.ukbiblestudents.co.uk ). Strona nie wygląda może najlepiej graficznie, ale zawiera świetne artykuły spod pióra braci Johna Davisa i Johna Scale’a. Jest tutaj wiele różnych podstron jak: lekcje biblijne, kącik historyczny, pytania i odpowiedzi… Jest też dostęp do literatury po angielsku. Amerykańska strona Bible Truth Examiner to z kolei dzieło brata Jacka Zilcha i współpracujących z nim braci. Na stronie tej znaleźć można proste artykuły o treści biblijnej, a także multimedia jak nagrania audio i wideo wykładów.

12. Własne przemyślenia, twórczość i świadectwa. Może niektórzy są rozczarowani, bo większość opisanych sposobów głoszenia opiera się tylko na udostępnianiu różnych treści. Nie jest to jednak wszystko, co możemy zrobić. Ktoś powiedział: „Jeśli znajdziesz coś, co dotknie cię w Słowie Bożym, przekaż to komuś tego samego dnia”. Ta myśl jest bardzo dobra. Dzielmy się tym, co myślimy i co przeżywamy. Możemy dodać zdjęcie książki, którą czytamy i nasze przemyślenia. Zamiast nauczania doktryn, możemy czasem podzielić się tym, jak żyjemy i jak chcemy żyć, co jest dla nas ważne.

Wielu braci i wiele sióstr ma różne zdolności artystyczne. Jeśli ktoś pisze wiersze na chwałę Bogu, dlaczego się nimi nie podzielić? Zrobiła tak choćby siostra Stefania Łąpińska i jej słowa są teraz zachęta dla wielu ludzi, poprzez stronę www.wierszereligijne.pl.

Inny brat prowadził swego czasu bardzo ciekawy kanał na YouTube pod nazwą „Religia dla myślących”. W luźny sposób przedstawia tam biblijne nauki, np. na temat stworzenia, odkupienia, modlitwy czy ogólnie religii. Wielu braci i wiele sióstr ładnie śpiewa – może warto nagrać niektóre pieśni i wrzucić je na YouTube’a. Ktoś inny może mógłby zrobić stronę ze swoimi zdjęciami z wersetami biblijnymi? Tych pomysłów może być naprawdę dużo!

Niektórzy z nas poświęcili wiele czasu jakiejś nauce Biblii. Np. brat Arkadiusz Wiśniewski i jego badania na temat trójcy i relacji między Ojcem a Synem Bożym. Byłaby to wielka szkoda, gdyby setki godzin jego pracy zostały tylko w jego głowie i w jego szufladzie, a tak mamy je przystępnie zebrane na stronie www.thaleia.pl i w książce „Trójca święta –
mit czy rzeczywistość?” Inny jeszcze brat od wielu lat ciężko pracuje nad stroną o Izraelu – www.izrael.badacz.org i jest to jedno z najlepszych źródeł informacji o wydarzeniach z tego kraju.

Pomyślmy o rodzinach braci i sióstr, którzy wiele głoszą. Często za ich głoszeniem stoi cierpliwości i ciężka praca żony lub męża. Pracują także ci, których nie widać, a Bóg widzi wszystko, co dla niego robimy.

13. Nasze materiały powinny być dostępne. Nie ważne czy w Internecie, np. na Allegro, OLX-ie albo w grupach na Facebooku gdzie można oddać książki. Może to być też półeczka bookcrossing na mieście, antykwariat albo biblioteka. W Bydgoszczy na mieście jest dosyć sporo półeczek, na których każdy może zostawić swoje książki albo coś zabrać. Czasami dokładamy tam np. „Boski plan wieków”, mannę, ulotki czy Nowe Testamenty i nieraz naprawdę szybko znikają. Warto rozejrzeć się gdzie w Twojej miejscowości można umieścić książkę.

14. Bądźmy gotowi. Warto zawsze mieć w torbie czy plecaku, albo przy drzwiach wejściowych w domu, jakieś ładne ulotki. Kiedyś był to pewien problem, ale już tak nie jest. Istnieją bardzo fajne ulotki, np. wydane przez „Na Straży”: Jaką wartość ma Biblia w XXI wieku? oraz Gdzie są umarli. Są też wydane przez ŚRM „Epifania” dobre ulotki „Ewangelia w pigułce” i „Piekło nie jest miejscem wiecznym tortur”.

Sposoby głoszenia można oczywiście mnożyć i niektóre może przedstawią bracia i siostry w dyskusji. Brat Hedman w TP nr 462, s.5-6 wymienia 21 sposobów świadczenia o ewangelii w okolicach zamieszkania. Nie powtarzałem ich, ale niektóre są nadal zupełnie aktualne. Jeśli kochamy Jezusa i ewangelii łaski Bożej to na pewno znajdziemy prosty, pokorny sposób, by im służyć.  Na zakończenie fragment z Księgi Kaznodziei Salomona 9:10 – w przekładzie Biblii Warszawsko-Praskiej. „Wszystko, co zamierzasz robić, rób najlepiej, jak możesz, bo w Szeolu, ku któremu zmierzasz, nic już się nie robi…”

Zróbmy wszystko, co możemy, używając wszystkich możliwości, które mamy.

Zapraszamy do obejrzenia prezentacji: Dzień Sądu – obawa czy nadzieja

Sąd Ostateczny – pogląd średniowiecza

Zaczniemy od poglądu średniowiecza, który jednak w dalszym ciągu jest uznawany przez wielu chrześcijan. Według tego poglądu Jezus powróci na ziemię na literalnym obłoku, widziany przez wszystkich ludzi. Anioł zagra na trąbie tak głośno, że słychać ją będzie na całej ziemi. Wśród kataklizmu i palenia się ziemi i nieba, otwierać się będą groby, a ciała zmartwychwstaną.  Dusze powrócą z nieba lub piekła na ten sąd, ponieważ pierwszy wyrok otrzymały w chwili śmierci. Zostaną podzieleni na dwie grupy, a wyrok będzie im odczytany, po czym wrócą: jedni do wiecznej radości w niebie, a inni do wiecznych mąk w piekle. Wszystko potrwa jedną ziemską dobę.

Tak Dzień Sądu wyobrażał sobie choćby XV-wieczny artysta Hans Memling. Warto dodać, że Sąd Ostateczny był także jednym z głównych tematów misteriów, przedstawień przy okazji których sprzedawano odpusty – płatne darowanie przez Boga kary (teraz lub w czyśćcu), które zapewniała pieczęć papieża.

Biorąc pod uwagę, że takie spojrzenie na Dzień Sądu ukształtowało się w czasie okrutnych „sądów Bożych” nad tzw. czarownicami (np. próba wrzącej wody, próba rozgrzanego żelaza), wydaje się, że nie trzeba będzie dziś z nim polemizować. A jednak, pogląd ten wciąż jest przez wielu przyjmowany.

Przyjrzyjmy się dwóm z wielu kwestii, które budzą wątpliwości.

Przypowieści i symbole w Biblii

Jedną z podstaw takiej wizji Dnia Sądu jest literalne odczytanie przypowieści o owcach i kozłach. Jeżeli jednak czytamy ją dosłownie, skąd wiadomo, że chodzi o ludzi, a nie zwierzęta?

Gdy zaś chodzi o trąbę archanielską można tylko zadać pytanie jak głośna musiałaby być, aby słyszeli ją wszyscy ludzie? Czy uszy tych znajdujących się bliżej anioła mogłyby wytrzymać jej głos?

Tego typu problemy wynikają z niezrozumienia figur stylistycznych występujących w Biblii. Oto dwie definicje wynotowane ze słowników:

Przypowieść nigdy nie jest ścisłym przedstawieniem, jest jedynie ilustracją pewnej prawdy, czymś, co w wielu aspektach jest do niej podobne.

Symbol ? znak umowny (np. osoba, zwierze lub rzecz), który zastępuje, reprezentuje, oznacza odpowiednie przedmioty, pojęcia lub czynności.

Ani owce i kozły, ani trąba, ani obłok, ani też wieczny ogień nie mogą być przyjmowane dosłownie. Przynajmniej jeśli w Biblii chcemy znaleźć skarby (Przysłów 2:5-6).

Dzień Sądu czy Dzień Wyroku?

Być może większy błąd w temacie Sądu dotyczy jednak czegoś innego. Do dziś większość chrześcijan twierdzi, że Dzień Sądu będzie wyłącznie dniem wyroku (lub tylko powtórzenia wyroku). Temat ten rozważymy przez dłuższą chwilę, bo jest on bardzo ważny.

W naszym podejściu do Biblii często ufamy tłumaczom. Polskie słowo „sądzić” wydaje się dość jednoznaczne – wydawać wyrok, opiniować. Hebrajskie
i greckie pojęcia tłumaczone jako sąd i sądzić mają więcej znaczeń niż tylko wydanie wyroku.
Hebr. szafat oraz gr. krino (sądzić) mają w Biblii następujące znaczenia:

1. Uczyć, instruować, pouczać
2. Próbować (w odniesieniu do charakteru)
3. Karać w celu poprawy, reformy
4. Wydać wyrok

Podobnie ich odpowiedniki rzeczownikowe – miszpat i krisis znaczą: pouczenie, próbowanie, karanie w celu naprawy i wydanie wyroku. Sprawdźmy czy ma to potwierdzenie w Biblii.

Sąd jako pouczenie

Po pierwsze sąd jako pouczenie lub inaczej: nauka, instrukcja.

Psalm 19 mówi, że sądy Pańskie są słodsze od miodu płynącego z plastra. Czy tak słodkim mógłby być wyrok, np. skazanie na piekło? Porównajmy ten fragment z Psalmem 119:103 – „O, jak słodkie jest słowo twoje dla podniebienia mego, Słodsze niż miód dla ust moich”. To właśnie „słowa” – nauki i pouczenia Boga są owymi sądami.

Psalm 106 mówi o „strzeżeniu sądu”, które daje błogosławieństwo. Słowa te Pan Jezus rozszerza w Ewangelii wg Łukasza 11:28 – „Błogosławieni są, którzy słuchają słowa Bożego i strzegą go”. Strzeżenie wyroku (czy to nieba czy piekła) nie mogłoby dać błogosławieństwa, ale daje je strzeżenie pouczeń Bożych.

W Ewangelii wg Mateusza czytamy, że sługa Boży, Jezus, „ogłosi sąd narodom”. Jak zapowiada Biblia nie chodzi tu tylko o wydanie wyroku. Chodzi raczej o ogłoszenie wszystkich ludziom pouczeń Bożych. Przeczytajmy Księgę Jeremiasza 31:34 – „I już nie będą siebie nawzajem pouczać, mówiąc: Poznajcie Pana! Gdyż wszyscy oni znać mnie będą, od najmłodszego do najstarszego z nich”.

Te wersety jasno dowodzą, że jednym ze znaczeń słowa „sąd” w Biblii jest „pouczenie”.

Sąd jako próbowanie

Kolejnym znaczeniem słowa sąd w Biblii jest: próba charakteru, doświadczanie.

Dawid zwraca się do Boga w Psalmie 26: „Bądź mi sędzią, Panie, bo chodziłem w niewinności i zaufałem Panu. Nie zachwieję się! Zbadaj mnie, Panie, i doświadcz, poddaj próbie nerki i serce moje! Bo mam przed oczyma łaskę twoją i postępuję w prawdzie twojej.”. Jak widać „sądzenie” jest tu zrównane z „badaniem”, „doświadczaniem” i „poddawaniem próbie”. Słowa te potwierdza prorok Jeremiasz. W Biblii nerki i serce oznaczają ludzkie wnętrze, duchowość, a szczególnie pobudki, pragnienia i uczucia.

W Nowym Testamencie prześladowania i uciski nazwane są „dowodem … sądu Boga”. W 2 Liście do Tesaloniczan 1:5 nie może być mowy o wyroku, ponieważ napisane jest, że wierni cierpią za Królestwo Boże – jako jego przedstawiciele.

Podobnie jak przez wieki było z naśladowcami Chrystusa, tak i w przyszłości druga część procesu Dnia Sądu składać się będzie z doświadczeń i prób, w celu kwalifikowania ludzi do wiecznego życia. Ich próby będą jednak łatwiejsze, co dobrze widać w symbolicznych drogach opisanych w Biblii. Wierni idą dziś „wąską ścieżką”, podczas gdy w przyszłości ma być otwarty gościniec świętobliwości (droga bita).

Sąd jako karanie

Trzecim znaczeniem słowa sąd w Biblii jest: karanie w celu naprawy, reformy.

Księga Izajasza 26:9 mówi: „Gdy się sądy twoje odprawiają na ziemi, sprawiedliwości uczą się obywatele”. Fakt, że chodzi tu o karanie widoczny jest z kontekstu wersetu 10: „bo gdy się łaska pokazuje niepobożnemu, nie uczy się sprawiedliwości; w ziemi prawości nieprawość czyni”. W Dniu Sądu złe czyny nie będą dozwolone, karanie będzie natychmiastowe. Obrazowo można powiedzieć, że gdy ktoś podniesie rękę na drugiego, ta ręka zostanie mu w górze tak długo, jak długo nie wyzna grzechu i szczerze nie poprosi o przebaczenie.

W 1 do Koryntian 11:30-31 Apostoł Paweł mówi: „gdy jesteśmy sądzeni, przez Pana jesteśmy karceni”. Jak widać sądzenie jest tu zrównane z karceniem w celu naprawy.

Sąd jako wydanie wyroku

Jako, że sąd jako wydanie wyroku to najlepiej znane nam znaczenie, wystarczy jeden werset: „Nie sądźcie z pozoru” – czyli nie wydawajcie wyroku, nie osądzajcie, bez dokładnego sprawdzenia żadnej sprawy.

Po przejściu trzech wcześniejszych etapów Dnia Sądu nastąpi wydanie ostatecznego wyroku, którym będzie życie lub śmierć, tak jak mówi 5 Mojżeszowa (Powtórzonego Prawa) 30:15,19 – „Patrz! Kładę dziś przed tobą życie i dobro oraz śmierć i zło; Położyłem dziś przed tobą życie i śmierć, błogosławieństwo i przekleństwo. Wybierz przeto życie, abyś żył”.

Dzień Sądu nie będzie „sądnym dniem”

Przyjęło się mówić o czasie, którego się boimy, który wzbudza w nas lęk, że jest to „sądny dzień”. Oczywiście wynika to z tego średniowiecznego strachu przed Dniem Sądu. Biorąc pod uwagę te cztery części sądu w Biblii, możemy śmiało powiedzieć, że ten Dzień nie będzie „sądnym dniem” z przysłowia.

Biblia pokazuje Dzień Sądu jako dzień zbawienia:

• Błąd zostanie usunięty, a ludzie poznają prawdę o Bogu i zbawieniu.
• Charaktery wszystkich będą wypróbowane.
• Dzięki karaniu, ci, którzy będą czynili zło, będą mogli nauczyć się dobrego postępowania.
• Po upływie czasu próby, Bóg podejmie ostateczną decyzję ? indywidualny wyrok życia lub śmierci.

Długość Dnia Sądu

Następny temat, którym się zajmiemy to długość Dnia Sądu.

12- lub 24-godzinny Dzień Sądu nie daje możliwości na realizację wielu planów Bożych, o których mówi Biblia. Jezus Chrystus ma w tym czasie:

• związać szatana i odebrać mu władzę (Obj. 20:3)
• obudzić i zgromadzić przed tronem ludzi
• nauczyć wszystkich ludzi prawdy (Jer. 31:34)
• dać ludziom możliwość rozwoju wśród prób
• karać ich z nadzieją reformy

Dzień Sądu nie jest ludzką, ale Boską dobą

Jak to rozumieć? Pojawia się pytanie czy biblijne słowo „dzień” (hebrajskie jom) może być rozumiane jako czas dłuższy niż ziemska doba. Wydaje się, że tak.

W Liście do Żydów czas 40 lat, w których Izraelici wędrowali po pustyni, nazwany jest „dniem próby”. Dzień próby trwający 40 lat.

Podobnie, po sześciu dniach stworzenia, Księga Rodzaju nazywa cały ten okres „dniem, kiedy Pan Bóg uczynił ziemię i niebo”. Dzień ten trwa więc co najmniej 6 dni, jednak dni twórcze są to raczej epoki niż doby, więc dzień obejmuje tu 6 epok stwarzania.

Zaskakujące, że ci, którzy uznają szersze znaczenie słowa ?dzień?, trzymają się jednak tradycyjnej wizji Dnia Sądu jako 12 lub 24 godzin. Zwłaszcza, że czas DNIA SĄDU w Biblii jest jasno określony.

Dzień Sądu jako 1000 lat

Sprawdźmy. Jak czytamy w 2 Liście Piotra 3:7-8: „Obecne niebiosa i ziemia przez to samo słowo są utrzymane i zachowane dla ognia na dzień sądu i zatracenia bezbożnych ludzi. Ale niech to jedno, umiłowani, nie będzie przed wami zakryte, że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień”.

Niech to jedno nie będzie zakryte… że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat.

1000 lat nasuwa skojarzenie z Królestwem Bożym.

Jak czytamy w Objawieniu wg Jana 20:4-6: „I ujrzałem trony – a na nich zasiedli [sędziowie], i dano im władzę sądzenia i ujrzałem dusze ściętych dla świadectwa Jezusa i dla słowa Bożego … Ożyli oni i tysiąc lat królowali z Chrystusem … nad tymi nie ma władzy śmierć druga, lecz będą kapłanami Boga i Chrystusa i będą z Nim królować tysiąc lat.”

Tutaj znów mamy tysiąc lat sądzenia i tysiąc lat królowania jako jeden czas.

Królestwo Chrystusa = Dzień Sądu

Jaki jest wniosek? Królestwo Chrystusa i Dzień Sądu to ten sam czas, a królować i sądzić ludzi będzie Chrystus i Jego wierni naśladowcy. Czy Biblia potwierdza taką myśl?

Paweł pisze do Tymoteusza, zachęcając go do głoszenia Słowa: „Zaklinam cię więc przed Bogiem i Panem Jezusem Chrystusem, który będzie sądził żywych i umarłych w czasie swego przyjścia i swego królestwa; głoś słowo Boże”. Czytając uważnie dostrzegamy, że właśnie w swoim królestwie Chrystus będzie sądził ludzi.

U Jeremiasza znów bezpośrednio królowanie sprowadzone jest do czynienia sądu i sprawiedliwości na ziemi.

Prorok Daniel 7:22 potwierdza, że święci będą sędziami i królami. Dla kogo mają nimi być? Wyjaśnia to Ap. Paweł w 1 Koryntian 6:2 – „Czyż nie wiecie, że święci będą sędziami świata?”. Jednym ze znaczeń słowa świat w Biblii jest ludzkość.

Skoro Dzień Sądu = Królestwo Chrystusa, mamy też wiele innych obietnic biblijnych co do tego czasu:

• Na całej ziemi zapanuje pokój
• Szatan nie będzie mógł szkodzić ludziom
• Wprowadzone zostaną dobre reformy
• Ludzie zostaną uwolnieni od grzechu i śmierci

Apostoł Piotr mówi w Dziejach 3:19-21: „Nadejdą od obecności Pana czasy ochłody. I pośle tego, który był wam głoszony, Jezusa Chrystusa; Którego niebo musi przyjąć aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy, jak Bóg od wieków przepowiadał przez usta wszystkich swoich świętych proroków”. Królestwo i odnowę wszystkich rzeczy zapowiadają wszyscy prorocy. Jak to możliwe, że dzisiaj są chrześcijanie, którzy nie wierzą w Królestwo? Jak mogą oni zaufać Bogu w jakiejkolwiek innej sprawie?

W Modlitwie Pańskiej za każdym razem powtarzamy: ?Przyjdź Królestwo Twoje! Bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi?. Pytanie czy w to wierzymy?

Prorok Izajasz przepowiada czas odnowy

Zobaczmy jak Bóg przepowiadał czas Dnia Sądu przez proroka Izajasza:

Izajasza 11:9 (BW) ? „Nie będą krzywdzić ani szkodzić na całej mojej świętej górze, bo ziemia będzie pełna poznania Pana jakby wód, które wypełniają morze.” Góry w Biblii oznaczają królestwa, a święta góra to Królestwo Boże.

„Pan Zastępów wyprawi wszystkim ludom na tej górze ucztę … I zniszczy na tej górze zasłonę, rozpostartą nad wszystkimi ludami, i przykrycie, rozciągnięte nad wszystkimi narodami. Wszechmocny Pan zniszczy śmierć na wieki i zetrze łzę z każdego oblicza.”. Tym przykryciem, które spowija narody, jest błąd, ignorancja i niewiara. Wszystkie one zostały przygotowane przez szatana, jak mówi o tym 2 List do Koryntian 4:4 – „których umysły zaślepił bóg tego świata, aby nie dostrzegli światła dobrej nowiny o chwale Chrystus”. Pociesza nas obietnica, że ten czas nie jest wieczny. Że Bóg zniszczy tę zasłonę i to przykrycie. Objawienie 20:2-3 mówi: „I wrzucił go [Chrystus – szatana] do otchłani, i zamknął ją, i położył nad nim pieczęć, aby już nie zwodził narodów”.

Dzień Sądu dowodem miłości Boga

Częścią tego zaślepienia świata jest pogląd na Dzień Sądu jako straszny „dzień wyroku”. Naszym zdaniem ten dzień jest dowodem miłość Boga do człowieka.

Pierwszy sąd nad światem odbył się w Edenie, kiedy stworzony na Boski obraz i podobieństwo Adam, będąc pouczonym przez Boga, upadł w swojej próbie i został skazany na śmierć.

Przeczytajmy:

?Jeśli bowiem zjesz owoc z tego drzewa, nieuchronnie umrzesz? ? Rodzaju 2:17
?Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć? ? Rzymian 6:23 (BW)

Bóg jednoznacznie określił wyrok, pod którym znalazł się Adam, Ewa i wszystkie ich dzieci. Śmierć. Zauważmy, że nie ma tu ani słowa o wiecznych cierpieniach w piekle. Śmierć jest przeciwieństwem życia, jego końcem, jak wyjaśnia to Księga Koheleta (Kaznodziei) 9:5,6 – „Ci, co żyją, wiedzą, że umrzeć mają; ale umarli o niczym nie wiedzą. (…) i miłość ich, i zazdrość ich i nienawiść ich już zginęła”.

Wyrok śmierci był sprawiedliwy

Boski wyrok był sprawiedliwy, ale został wykonany z miłością (przed śmiercią Adam i Ewa mogli wydać potomstwo). Bóg jednak tak umiłował świat, że przysłał nam swojego Syna – zbawiciela wszystkich ludzi.

Rzymian 5:8 – „Bóg zaś daje dowód swojej miłości ku nam przez to, że kiedy byliśmy jeszcze grzesznikami, Chrystus za nas umarł”

Pismo Święte bardzo dokładnie uczy, że Jezus umarł za Adama – doskonały człowiek za doskonałego człowieka, a w nim za wszystkie jego dzieci, bez znaczenia czy są to dziś katolicy, protestanci, muzułmanie czy ateiści.

1 Koryntian 15:21-23 mówi: Bo skoro przez człowieka śmierć, przez człowieka także powstanie umarłych. Gdyż jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą przywróceni do życia. A każdy w swoim porządku

A każdy w swoim porządku

Zwróćmy uwagę na końcową część tego wersetu: „A każdy w swoim porządku… pierwszy Chrystus, potem w dniu Jego powtórnego przyjścia ci, którzy do Niego należą”. Jest tu zawarta bardzo ważna myśl.

Pierwsi przywróceni do życia zostaną sędziowie ? ci, którzy nie powstają już aby być sądzeni. Wierni naśladowcy Chrystusa oraz wierni Starego Testamentu nie powstaną na sąd, ponieważ ich sąd miał już miejsce w tym życiu. W czterech znaczeniach: pouczenia (które przyjęli), próbowania, karania w celu naprawy i wydania wyroku (nagrodzenia za ich starania).

Nie dziwcie się temu, gdyż nadchodzi godzina, kiedy wszyscy w grobach usłyszą głos jego; i wyjdą ci, co dobrze czynili, by powstać do życia; a inni, którzy źle czynili, by powstać na sąd.

Tak, święci zmartwychwstaną jako sędziowie, a inni ludzie na sąd – 1000 lat resocjalizacji, przemiany myśli i serca.

Charakter sędziów

Możemy być pewni, że ci sędziowie będą nie tylko sprawiedliwi, ale też chętni by pomagać i pełni miłości. Wszyscy naśladowcy Chrystusa także toczyli walkę z grzechem i własnymi słabościami, więc będą w stanie pomóc w tej walce innym.

O Panu Jezusie Apostoł Paweł pisze w Liście do Żydów 4:15 – „Nie mamy przecież arcykapłana, który nie potrafiłby współczuć w naszych słabościach, ale takiego, który podobnie jak my doznał tego wszystkiego, czego my doznajemy z wyjątkiem grzechu”

Przykład sędziów Izraela

W Biblii mamy Księgę Sędziów i okazuje się, że i ona sporo mówi nam o charakterze Dnia Sądu. Oto kilka słów, które o sędziach napisał biblista, Paul S.L. Johnson:

„Urząd i dzieło sędziów zostało przewidziane do wyzwalania Izraela od wrogów i zagwarantowania mu pomyślności ? nie byli to zwykli ludzie, którzy siedzieli w sądach i badali dowody przeszłego postępowania, a następnie zgodnie z nim wydawali wyroki. Byli to wyznaczeni przez Boga pomocnicy i wyzwoliciele ludu”

Księdza Sędziów mówi…

„Wtedy wzbudził im Jahwe sędziów, którzy mieli ich uwolnić z rąk ciemiężycieli”
„I sprawił Jahwe, że pojawił się wśród nich wybawiciel, który ich wyzwolił. Był to Otoniel (…) Zstąpił na niego duch Pana, aby sprawował sądy nad Izraelem.”

Imię Otoniel znaczy „potężny mąż Boży” i takim właśnie sędzią oraz wybawcą świata będzie w Dniu Sądu Chrystus. Przypomnijmy sobie postaci sędziów, a szczególnie Gedeona. Nie był to sędzia na tronie, który wydawał wyroki. Był wodzem, który prowadził lud do walki.

Takimi sędziami będą dla świata Chrystus i święci. Wspomniani „ciemiężyciele” to dla ludzi: grzech, błąd, śmierć i stan umierania. Z tego wszystkiego wyzwoli ludzkość syn Boży.

Rezultaty Dnia Sądu

Na zakończenie przyjrzyjmy się rezultatom Dnia Sądu. Będziemy je oglądać przy pomocy przypowieści o owcach i kozłach.

Zwykle, gdy mówi się o tej przypowieści, w „owcach” widzi się świętych, którzy odziedziczą „niebo”. Zauważmy jednak, że w Mateusza 25:31 opisany jest czas, gdy „przyjdzie Syn człowieczy w chwale swojej (…) i usiądzie na tronie chwały”.

Jak mówiliśmy wcześniej, święci przychodzą razem z nim: (Kolosan 3:4) „Gdy się ukaże Chrystus, nasze życie, wtedy i wy razem z Nim ukażecie się w chwale”

Podział na owce i kozły to ostateczny proces pod koniec Dnia Sądu, po pełnym procesie resocjalizacji. W owcach i kozłach pokazane są ważące się losy jednostek. Każdy będzie miał wolny wybór: dobra i życia lub zła i śmierci.

Ogień wieczny (Mateusza 25:42)

Cały czas mówimy, że ostatecznym wyrokiem dla owiec jest życie na odnowionej ziemi, zaś dla kozłów – wieczna śmierć. Uważamy, że Bóg jest miłością i nie będzie kogokolwiek wiecznie męczył w ogniu (czy to fizycznym czy psychicznym, bo i takie są interpretacje). Czy jednak Biblia to potwierdza?

Mateusza 25:42 na pierwszy rzut oka zdawałby się zaprzeczać temu poglądowi. Mamy tu wyraźnie napisane: „Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom”. Proszę jednak pamiętać o pierwszym dziś odczytanym wersecie: jeśli szukać będziecie jak ukrytego skarbu.

Najpierw odpowiedzmy na pytanie: co znaczy ogień wieczny. (Pamiętając, że jest to PRZYPOWIEŚĆ).

Odpowiedzi udziela nam sama Biblia. Objawienie 20:14: „A śmierć i otchłań wrzucono do jeziora ognia. To jest śmierć druga”. Ogień w symbolach Biblii oznacza zniszczenie, a wieczny ogień to wieczne zniszczenie (druga śmierć, z której nie będzie już odkupienia). Jest to zgodne ze słowami proroka Ezechiela 18:4: „dusza, która grzeszy, ta umrze”.

Jeśli Biblia mówi, że dusza może umrzeć, dlaczego w kościołach na całym świecie słyszy się o „nieśmiertelnej duszy”?

Zauważmy, że „kozły” miał spotkać ten sam los co diabła. Tym czasem ten sam prorok Ezechiel z punktu widzenia przyszłości mówi o szatanie: „Przestałeś istnieć na zawsze”. Nie mówi tu: „będziesz męczony” lub „będziesz męczył niewiernych”, ale „przestaniesz istnieć”.

Psalmy o Dniu Sądu

Myślę, że w tym wykładzie udało się odpowiedzieć na pytanie czy Dzień Sądu to obawa czy nadzieja. Każdy niech jednak sam sobie na tak postawione pytanie odpowie. Na zakończenie słowa, które mówią o Dniu Sądu psalmy:

„Głoście wśród narodów: Pan jest królem! On utwierdził świat tak, że się nie chwieje; Sprawiedliwie sądzić będzie ludy! Niech radują się niebiosa i weseli się ziemia! Niech zaszumi morze i to, co je wypełnia! Niech radują się pola i wszystko, co jest na nich; Niech szumią radośnie wszystkie drzewa leśne. Przed obliczem Pana, bo idzie! Zaiste, idzie, by sądzić ziemię. Będzie sądził świat sprawiedliwie, A ludy według swej wierności.”

Psalm 96:10-13 (BW)

„Boże! daj królowi sądy twoje, a sprawiedliwość twoją synowi królewskiemu; Aby sądził lud twój w sprawiedliwości, a ubogich twoich w prawości. Przyniosą góry ludowi pokój, a pagórki sprawiedliwość. Będzie sądził ubogich z ludu, a wybawi synów ubogiego; ale gwałtownika pokruszy. (…) I będą mu się kłaniać wszyscy królowie; wszystkie narody służyć mu będą!”

Psalm 72:1-4,11 (BG)

Chris Higham, Syn marnotrawny (Ewangelia wg Łukasza 15:11-32).

Sceneria tej przypowieści pokazuje cel, jaki miał nasz Pan, aby ją podać. U Łukasza 15:1,2 czytamy, że celnicy i grzesznicy przybliżali się, aby Go słuchać i szemrali Faryzeuszowie i nauczeni w Piśmie, mówiąc: Ten grzeszniki przyjmuje i je z nimi. W tej przypowieści Jezus wskazuje na wrogą postawę, jaką wykazywali faryzeusze względem celników i grzeszników, co mogło zaważyć na ich własnym udziale w Królestwie.

Przypowieść o synu marnotrawnym – interpretacja

Jeżeli chodzi o interpretację, to ojciec przedstawia Boga, a dwaj synowie – dwie główne grupy, na jakie dzielił się naród żydowski (w.11): (1) starszy syn obrazuje takich jak faryzeusze i saduceusze, którzy pozostali lojalni względem Boga przynajmniej w zewnętrznych wyznaniach oraz wysiłkach, które stwarzały pozory przestrzegania prawa; i (2) młodszy syn przedstawia zwykłych ludzi, którzy w ogólności nie przestrzegali tak ściśle zasad religijnych. Ci ostatni nadużywali swoich przywilejów i możliwości jako członkowie narodu żydowskiego i spadkobiercy Boskich obietnic. Żyjąc natomiast jedynie z dnia na dzień, zaspokajali swoje własne pragnienia a ponieważ nie starali się żyć pobożnie oczerniano ich, nazywając celnikami i grzesznikami (ww. 12-16).

Młodszy syn przedstawia takich grzeszników, uznających swoją degradację, czujących żal za grzechy i pragnących powrotu do harmonii z Bogiem – żeby pewnego razu znaleźć się znowu w domu Ojca (ww. 17-19). O Jezusie prorokowano: Trzciny nadłamanej nie dołamie, a lnu kurzącego się nie dogasi (Izaj. 42:3; Mat. 12:20). On zaprasza i zachęca takie obciążone jednostki, mówiąc: Pójdźcie do mnie wszyscy, którzyście spracowani i obciążeni, a ja wam sprawię odpocznienie (Mat. 11:28). On przypomina im, że Bóg nie pogardza złamanym i skruszonym sercem (Ps. 34:19; 51:19).

Marnotrawnemu wybaczono

Obecnie przechodzimy do pięknego wersetu pokazującego, jak ojciec, kiedy ujrzał młodszego syna, gdy ten był jeszcze w pewnej odległości, i czując dla niego współczucie wybiegł mu naprzeciw, chwycił w ramiona i ucałował. Dostrzegamy tutaj chęć Niebiańskiego Ojca do uczynienia kroku naprzód w kierunku skruszonego grzesznika i gotowego do wybaczenia mu (w.20).

Jednak młodszy syn nie tylko uzyskał wybaczenie, ale z powodu swojej skruchy został nagrodzony szczególnym dowodem łaski ojcowskiej – najlepszą szatą, pierścieniem, obuwiem, a także tłustym cielęciem, które miało być zabite, a następnie przygotowane na ucztę. Jeżeli chodzi o szczególne zastosowanie tej przypowieści, to czas przewidziany na przyjęcie marnotrawnego syna, ucałowanie go i nałożenie na niego szaty przypadł w Pięćdziesiątnicę. Pocałunek przedstawia pieczęć miłości Bożej; najlepsza szata wyobraża szatę Chrystusowej sprawiedliwości; pierścień nasuwa na myśl świadectwo ducha; sandały określają poświęcenie, szczególnie łaskę cierpliwości, której potrzebuje lud Pana w celu przygotowania się do ostrego starcia, jakiego doświadczają we wzajemnych relacjach ze światem; a zabite tłuste cielę i ucztowanie, które potem nastąpiło, opisuje radowanie się podczas Wieku Ewangelii z obietnic Boga, skierowanych do tych, którzy byli przykryci szatą Chrystusowej sprawiedliwości oraz przyjęci do rodziny Bożej przez spłodzenie z ducha świętego (ww. 22-24).

Gniew i odmowa starszego syna poddania się świątecznemu nastrojowi przedstawia nauczonych w Piśmie, faryzeuszy i innych spośród tej klasy społecznej, którzy byli rozgniewani na Boga. Oni czuli się urażeni Jego dobrocią w zaofiarowaniu zarówno im, jak i podobnym do syna marnotrawnego przywileju dostania się pod błogosławieństwa i zaszczyty Ewangelii. To tłumaczy ich nienawiść do naszego Pana i Jego nauki, która pociągała niesforne zbłąkane owce na powrót do społeczności z Bogiem (w. 28).

Zasady stosowane w szerokim zakresie

Podczas gdy poprzednio zostało przedstawione zwięzłe wyjaśnienie tej przypowieści, mające zastosowanie mniej więcej około czasu ziemskiej służby Jezusa, to podane tam reguły mają zastosowanie ogólne. Na przykład, przez cały Wiek Ewangelii przewijała się najliczniejsza klasa ludzi, która wykazywała cechy starszego syna. Naturalnie, szlachetniej urodzeni wzrastali w odpowiednio dobrym otoczeniu i w ogólności starali się postępować właściwie.

Było również wielu takich, których życie odpowiadało doświadczeniom młodszego z synów – tych z niższej warstwy społecznej, którzy nie byli szlachetnie urodzeni, i którym brakowało przywilejów danego środowiska.

Na pierwszy rzut oka ktoś mógłby się spodziewać, że te jednostki, które miały być wybrane przez Boga do udziału w Jego Królestwie w celu błogosławienia świata ludzkości podczas Wieku Tysiąclecia, będą wyłonione spośród tej pierwszej klasy, wyposażonej na dodatek w wiele przymiotów, takich jak wykształcenie, bogactwo, dobre obyczaje – dające im, jak by się wydawało, pewną przewagę – które jednak sprawiają, że oni są w mniejszym stopniu gotowi przyjąć Boskie warunki. To nie oznacza, że Bóg nie ma ochoty mieć ich w swoim Królestwie, ale On oznajmił w swoim Słowie, iż niewielu wielkich, niewielu szlachetnego rodu, niewielu uczonych, niewielu mądrych, zostało wybranych, ale przede wszystkim ci, którymi świat pogardza, a którzy są bogaci w wiarę – ci mają stanowić Jego Królestwo (1 Kor. 1:26-29). Bóg pragnie, aby Jego lud tworzyli ci, którzy uznają swoją własną niedoskonałość i są na tyle uczciwi, aby przyznać, że nie są warci Jego względów, ale wciąż w pokorze starają się o Jego miłosierdzie. Takich On błogosławi poznaniem przeciwieństwa istniejącego między ich upadłym stanem i Jego sprawiedliwością. To charakteryzuje tych, którzy są podobni do młodszego syna.

Z drugiej strony, wykazujący samozadowolenie nie są skłonni do uznania łaski Bożej w Chrystusie lub przyznania, że potrzebują jakiegoś przykrycia dla swoich grzechów. Oni nie są na tyle pokorni, aby znaleźć się w klasie, której Pan poszukiwał podczas Wieku Ewangelii. W swoim charakterze oni są podobni do starszego syna, chociaż we właściwym czasie, w Królestwie Bożym, będą mieli jeszcze sposobność, ponieważ wówczas będzie poczynione zabezpieczenie, za pomocą którego nawet ci z najtwardszymi sercami staną się miękkimi (Ezech. 11:19; 36:26).

Najbardziej pocieszająca przypowieść

Możliwe, że żadna inna przypowieść nie jest tak pomocna dla biednych i potrzebujących, grzesznych i słabych, dla tych, którzy pragną zawrócić z grzesznej drogi i być z powrotem przyjęci do rodziny Bożej. W tej przypowieści oni widzą siebie i są zachęceni widząc, że ta przypowieść ukazuje Niebiańskiego Ojca jako gotowego do przyjęcia ich. Jakże ta nauka jest przeciwna wierzeniom z Ciemnych Wieków, przedstawiającym Niebiańskiego Ojca jako nielitościwego i mściwego.

Jak wielu, nawet spośród dzieci Bożych, zbłądziło i straciło swój czas i energię na niskie i nikczemne sprawy tego świata, na próżne rzeczy, żywiąc się „plewami”, błahostkami bez żadnej wartości – zbierając jedynie rozczarowanie! Jak wielu nie może się opamiętać i pomyśleć trzeźwo, dopóki nie zostaną upokorzeni przez kłopoty, dopóki miłujący i wszechmądry Ojciec Niebiański nie dozwoli, aby przyszły na nich w życiu pewne nieszczęścia! Jaką pociechą jest znajomość tego, że kiedy uświadomimy sobie nasze błędy i braki, wielkie lub małe, i ze skruchą zwrócimy się do naszego Niebiańskiego Ojca, On szybko i z zadowoleniem wybacza nam i pozwala rozpocząć wszystko od początku – wychodzi nam naprzeciw dalej niż w połowie drogi.

W Liście do Żydów 7:25 jest powiedziane: Przetoż i doskonale zbawić może tych, którzy przezeń przystępują do Boga. Jesteśmy wdzięczni, że rozumiemy, iż Bóg w swojej miłości zarządził, przez Chrystusową ofiarę Okupu, że każdy oraz wszyscy, którzy mają w sercu skruchę, mogą przyjść do Niego lub do Niego powrócić.

Źródło: Sztandar Biblijny, luty 2003

Pieśni Brzasku Tysiąclecia, nr 255
wyk. Chór Sela

Więcej: Muzyka chrześcijańska

Radosna dziś nowina

1. RADOSNA dziś nowina brzmi,
Już wschodzi Słońca blask.
[:Zbawienia znak w promieniach lśni,
Zwiastuje Dawcę łask].

 

2. Proroczy się wypełnia czas,
Już ginie stary świat,
[: A wielki Zbawca pośród nas
Ma rządzić tysiąc lat:].

 

3. Ach! Jak radosna chwila ta
Król z nieba zstąpił nam
[: Królestwo zaprowadzić ma,
Jak przepowiedział Sam:].

 

4. Ach! co za szczęsny, błogi los,
Ile nadziei stąd
[:Bo wnet zawoła .Pański głos
Na zmartwychwstania sąd:].

 

5. A kto przy Panu wiernie stał,
Ten pierwej wzbudzon jest
[: I uczestnictwo Pańskich chwał
Przez Ducha weźmie chrzest:].

 

6. Więc nieśmy światu cudną wieść,
Że się wypełnia plan.
[: Oddajmy Zbawcy chwałę, cześć,
Bo On największy Pan:].

„Wtedy anioł Pański stanął przy nich. I ogarnęła ich jasność Pana, i bardzo się przestraszyli. Anioł zaś powiedział do nich: – Nie bójcie się, bo zwiastuję wam wielką radość, która będzie udziałem całego ludu” – Łukasza 2:9-11 (autor obrazu: Anton Robert Leinweber)

Nic dziwnego, że aniołowie radowali się, ogłaszając pasterzom, że Logos stał się ciałem – dzieciątkiem w Betlejem. „Nie bójcie się; bo oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie wszystkiemu ludowi.” Mało kto zastanowił się nad tą wieścią, mało kto dostrzegł, jak dalekosiężny jest cel, którego dotyczy. To wiadomość dla Żydów i dla pogan, dla wszystkich grzeszników – wszystkiemu ludowi. Tylko nieliczni mieli możliwość posiąść tę wielką radość; Zbawiciel obiecał jednak, że będzie On prawdziwą światłością, która oświeca każdego człowieka przychodzącego na świat (Jan 1:9).

„Iż się wam [ludzkości] dziś narodził zbawiciel, który jest Chrystus Pan, w mieście Dawidowym.” O, jak wspaniałe jest znaczenie słowa zbawiciel! Znaczy ono dawca życia! Prawo do życia zostało utracone – wszyscy umierają. Dawca życia przyszedł, aby zapewnić życie wieczne dla umierającej rasy. Dzięki niech będą Bogu za wspaniałego Dawcę życia, który mocen jest doskonale zbawić (Hebr. 7:25).

Proroctwo „na ziemi pokój, w ludziach dobre upodobanie” jeszcze się nie wypełniło, ale stanie się to już niedługo. Narodzenie dzieciątka było pierwszym krokiem w tym kierunku; śmierć na krzyżu była kolejnym; chwalebne zmartwychwstanie i powrót Logosa na poziom duchowy to etapy następne. Wybór Kościoła jako Oblubienicy Mesjasza to jeszcze inny stopień, bliższy wypełnienia.

Królestwo Mesjasza będzie ostatecznym dopełnieniem błogosławionego proroctwa.