Wyraz usprawiedliwienie posiada dwa znaczenia, które brzmią dość podobnie do siebie ale jednak są całkiem inne; jedno używane jest, aby udowodnić, że dana rzecz jest sprawiedliwa, drugie, aby uczynić rzecz sprawiedliwą z rzeczy nie sprawiedliwej.

W słowniku Webstera wyraz usprawiedliwić określony jest w następujący sposób:

1. Udowodnić czyli wykazać słuszność lub zgodność z prawem, porządkiem, sprawiedliwością lub obowiązkiem – bronić jako sprawiedliwe.
2. Stwierdzić brak winy – oczyścić z winy.

W Biblii widzimy oba te zastosowania. Pierwsze widzimy w Jezusie, który był sprawiedliwy, bez grzechu, a jednak został przez Boga „usprawiedliwiony” – uznany za sprawiedliwego, wypróbowany, doświadczony – 1 Tym 3:16 „Bo bezsprzecznie wielka jest tajemnica pobożności: Ten, który objawił się w ciele, został usprawiedliwiony w duchu, ukazał się aniołom, był zwiastowany między poganami, uwierzono w niego na świecie, wzięty został w górę do chwały.”

Drugie znaczenie wyrazu usprawiedliwienie – czynienie sprawiedliwym czegoś, co jest niesprawiedliwe. Taki sens zawarty jest w znaczeniu powyższego terminu w odniesieniu do nas, którzy z natury jesteśmy niesprawiedliwi i grzeszni.

Bóg nie może samowolnie powiedzieć, że jako przestępca moich sprawiedliwych praw, ty jesteś niesprawiedliwy i grzeszny, ale Ja będę uważał cię za sprawiedliwego. Nie, Bóg musi być sprawiedliwy – sprawiedliwość jest fundamentem Jego tronu (Ps 97:2 „Obłok i ciemność wokół niego, Sprawiedliwość i prawo są podstawą tronu jego.”); wszystko na niej spoczywa. Jeśli ty jesteś niedoskonały i grzeszny, On nie może powiedzieć, że ty jesteś sprawiedliwy.

Według pierwszego, wyżej przedstawionego znaczenia tego słowa, Bóg nie może nas usprawiedliwić, ale Boża miłość i mądrość obmyśliła sposób, przez który Jezus może być sprawiedliwym (usprawiedliwionym) i usprawiedliwiającym dla tych grzeszników, którzy wierzą i przyjmują Pana Jezusa (Rzym. 3:26 „Dla okazania sprawiedliwości swojej w teraźniejszym czasie, aby On sam był sprawiedliwym i usprawiedliwiającym tego, który wierzy w Jezusa.”)

Tak więc mając powyżej przedstawione drugie znaczenie naszego usprawiedliwienia, widzimy, że będąc obciążeni grzechem i potępieniem, w oczach Bożych jesteśmy uczynieni sprawiedliwymi dzięki oczyszczeniu naszych grzechów i upadków przez kogoś innego – przez przypisanie doskonałości kogoś innego na nasz rachunek. W taki sposób my, którzy byliśmy grzesznikami, zostaliśmy usprawiedliwieni Bożą łaską przez przyjęcie zasług Pana Jezusa jako wyrównania za nasze przewinienia.

Co jest przyczyną lub podstawą usprawiedliwienia

Czytając albo słuchając różnych fragmentów Biblii możemy doszukać się informacji, że usprawiedliwienie nie jest wynikiem zapłaconego za nas okupu, lecz z łaski Boga Jahwe, jak czytamy w Liście do Tytusa, rozdział 3:7 „(…) usprawiedliwieni łaską Jego (…)” Ktoś drugi powie, że nie przez łaskę i nie przez okup, ale jesteśmy usprawiedliwieni przez wiarę, zgodnie z Listem do Rzymian, rozdział 5:1 : „Usprawiedliwieni tedy z wiary (…)” Ktoś inny podaje, że podstawą wszelkiego usprawiedliwienia jest okup, co potwierdza werset z listu do Rzymian, rozdział 5:9 „(…) usprawiedliwieni krwią jego (śmiercią)”. Czy istnieją trzy drogi usprawiedliwienia?

Nie, Pan Jezus odpowiada: „Ja jestem droga (…) Nikt do Ojca nie przychodzi, jak tylko przeze mnie.”

W Liście do Rzymian, w rozdziale 3:24,25 apostoł Paweł pięknie łączy ze sobą te trzy rzeczy: wartość okupu jako jego moc usprawiedliwiającą, łaskę, która go dostarczyła oraz wiarę, która go uskutecznia.

Rzym 3:24,25

„I są usprawiedliwieni darmo, z łaski jego, przez odkupienie w Chrystusie Jezusie; Którego Bóg ustanowił jako ofiarę przebłagalną przez krew jego, skuteczną przez wiarę, dla okazania sprawiedliwości swojej przez to, że w cierpliwości Bożej pobłażliwie odniósł się do przedtem popełnionych grzechów”

1. Jesteśmy usprawiedliwieni tylko dzięki łasce czyli przychylności Boga Jahwe, gdyż właśnie ta łaska najpierw obmyśliła plan, aby zbawić buntowniczego człowieka.
2. My też jesteśmy usprawiedliwieni przez wiarę; to znaczy, że wiarą musimy uchwycić się pośrednictwa Bożej łaski – okupu – zanim możemy w pełni zrozumieć jej błogosławieństwo.

Ale właściwie wszystko sprowadza się do okupu – do śmierci Pana Jezusa – jako podstawy całej wiary usprawiedliwiającej – jako przewodu Bożej łaski.

W tym wykładzie chciałbym żebyśmy się skupili na aspektach bardziej praktycznych usprawiedliwienia, co ono nam daje w naszym chrześcijańskim życiu. Bo znamy dobrze ten wątek usprawiedliwienia „od strony” Boskiego planu, ale mam wrażenie, że rzadko poruszamy tą stronę osobistą, a przecież uczestniczymy w usprawiedliwieniu.

Myślę, że jeżeli byśmy się dłużej zastanowili nad tym właśnie co praktycznie daje nam w naszym codziennym życiu usprawiedliwienie to mielibyśmy wiele myśli.

1. Zrozumienie własnej grzeszności, potrzeba odkupienia
2. Poczucie się godnym bycia dzieckiem Bożym tylko dzięki tej łasce.
3. Możliwość modlitwy do Boga,
4. Zrozumienie dla innych ludzi,
5. Wiara w moc przebaczenia, przebaczanie innym,
6. Chęć pokuty i poprawy
7. Dążenie do osiągnięcia nagrody – nadzieja na zbawienie
8. Wytrwałość w kroczeniu śladem Chrystusa

Czy to są ważne elementy?  – Kluczowe, bez nich nie byłoby chrześcijaństwa.

Chciałbym żebyśmy przeanalizowali wspólnie fragment z 5 rozdziału Listu do Rzymian.

5:1

Będąc więc usprawiedliwieni przez wiarę, mamy pokój z Bogiem przez naszego Pana Jezusa Chrystusa;

5:2

Dzięki któremu też otrzymaliśmy dostęp przez wiarę do tej łaski, w której trwamy i chlubimy się nadzieją chwały Boga.

5:3

A nie tylko to, ale chlubimy się też uciskami, wiedząc, że ucisk wyrabia cierpliwość (wytrwałość);

5:4

A cierpliwość – doświadczenie, doświadczenie zaś – nadzieję;

5:5

A nadzieja nie przynosi wstydu, ponieważ miłość Boga jest rozlana w naszych sercach przez Ducha Świętego, który został nam dany.

5:6

Chrystus bowiem, gdy jeszcze byliśmy słabi, we właściwym czasie umarł za bezbożnych.

5:7

Choć rzadko się zdarza, że ktoś umrze za sprawiedliwego, jednak za dobrego może ktoś odważyłby się umrzeć.

5:8

Lecz Bóg okazuje nam swoją miłość przez to, że gdy jeszcze byliśmy grzesznikami, Chrystus za nas umarł.

5:9

Tym bardziej więc teraz, będąc usprawiedliwieni jego krwią, będziemy przez niego ocaleni od gniewu.

5:10

Jeśli bowiem, będąc nieprzyjaciółmi, zostaliśmy pojednani z Bogiem przez śmierć jego Syna, tym bardziej, będąc pojednani, będziemy ocaleni przez jego życie.

5:11

A nie tylko to, ale też chlubimy się Bogiem przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, przez którego teraz otrzymaliśmy pojednanie.

5:18

Tak więc, jak przez przestępstwo jednego na wszystkich ludzi spadł wyrok ku potępieniu, tak też przez sprawiedliwość jednego na wszystkich ludzi spłynął dar ku usprawiedliwieniu dającemu życie.

Chciałbym się teraz zastanowić krótko nad tymi elementami.

Pokój z Bogiem – co to jest?

 Jeżeli ten pokój dopiero otrzymujemy będąc usprawiedliwionymi, prosty wniosek, że wcześniej nie mieliśmy tego pokoju. Wiemy, że Bóg jest cały czas w stanie „konfliktu” z człowiekiem. Dlaczego? – Jana 9:30 apostoł pisze:

„Wiemy, że Bóg grzeszników nie wysłuchuje, ale tego, kto jest bogobojny i pełni wolę jego, wysłuchuje.”

(Izajasza 59.2) „Lecz wasze winy są tym, co was odłączyło od waszego Boga, a wasze grzechy zasłoniły przed wami jego oblicze, tak że nie słyszy”

(Psalm 5:5) „Albowiem Ty nie jesteś Bogiem, który chce niegodziwości, Zły nie może z tobą przebywać”

Jana 14:23

„Jezus mu odpowiedział: Jeśli ktoś mnie miłuje, będzie zachowywał moje słowo. I mój Ojciec go umiłuje, i przyjdziemy do niego, i u niego zamieszkamy.”    WARUNKOWOŚĆ

Pokój z Bogiem to stan, w którym ten naturalny konflikt jest „w zawieszeniu”, mamy możliwość społeczności z Bogiem.

Czy to nie jest wspaniała rzecz? Mieć społeczność z Bogiem?

Nasz Pan miał możliwość odczuć jak czuje się grzesznik bez kontaktu z Bogiem.

Mat 27:46

„A około dziewiątej godziny zawołał Jezus donośnym głosem: Eli, Eli, lama sabachtani! Co znaczy: Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?”

Pokój z Bogiem to powrót do naturalnego dla człowieka stanu, stanu który został utracony w raju, dzięki usprawiedliwieniu ofiarą Jezusa, mamy możliwość powrotu do podobnego stanu, oczywiście nie w pełni i zależnie od naszej wierności Bogu.

Nawet dzięki tej częściowej łączności z Bogiem, czujemy w naszym życiu Bożą działalność,     1. mamy możliwość modlitwy, 2. widzimy Bożą opatrzność w naszym życiu, 3. czujemy, że Bóg się nami interesuje i doświadczamy, że prawdą jest to co jest napisane w Łuk. 12:7 „Nawet włosy na waszej głowie wszystkie są policzone.”

Nie da się mieć dobrej relacji z kimś z kim nie jesteśmy w pokojowych stosunkach. Jak mamy jakiś poważny konflikt z kimś, to często nawet nie da się nic z tą osobą wspólnie zrobić, nawet z nią przebywać czy rozmawiać, dopóki ten konflikt nie zostanie zażegnany i pokój przywrócony.

Podobnie Bóg, on nie może być w kontakcie z grzesznikami, jego sprawiedliwość, jego charakter na to nie pozwala.

Kto wierzy w Jezusa jako odkupiciela, jako pojednawcę człowieka z Bogiem, dostępuje przywileju usprawiedliwienia i zgodnie z naszym tekstem pojednania ze Stwórcą.

Mówimy tutaj, że do tego potrzebna była ofiara Jezusa, a jak w takim razie wytłumaczyć fakt, że Bóg kontaktował się i miał “pokój” z niektórymi ludźmi już na długo przed Jezusem?

Noe, Abraham, Izaak, Jakub, Mojżesz itd. to byli mężowie z którymi Bóg miał społeczność.

O Abrahamie mamy napisane przez Apostoła Pawła, że dzięki temu, że Abraham wierzył mocno Bogu zostało mu poczytane to za sprawiedliwość, Abraham wierzył – nie było ofiary Jezusa więc nie mógł wierzyć w to, ale wierzył w to co znał – Boga i jego plan. Tak jakby ofiara Jezusa została mu i innym wiernym ST zastosowana przed czasem.

To wynika z tego jak Bóg na przestrzeni wieków się kontaktuje ze swoim ludem.

W dawnych czasach, które nazywamy Wiekiem Patriarchów – Bóg kontaktuje się bezpośrednio z pojedynczymi osobami, które są mu wierne. Czytamy to na kartach Biblii.

Potem z linii tych wiernych jednostek powstaje naród Żydowski i Bóg nadaje im prawo, nakazy i zakazy, pewną tożsamość i traktuje cały naród jako swój lud, pod tym prawem/zakonem mogli oni mieć przystęp i społeczność, ten “pokój” z Bogiem.

Później po ofierze Jezusa, to już właśnie przez wiarę w niego i usprawiedliwienie dzięki tej ofierze chrześcijanie mogą mieć ten właśnie pokój.

Co ciekawe widzimy tutaj pewną ekspansję, rozszerzanie tej możliwości uzyskania tego usprawiedliwienia, obecnie zasady i możliwość jego otrzymania są powiedzielibyśmy dość oczywiste, w prawie każdym zakątku świata, Biblia czy sama Ewangelia dotarła i każdy, który przeczyta, zrozumie i uwierzy może dostąpić tego przywileju.

Teraz bardziej praktycznie.

Czy czujemy wagę tego, że przez usprawiedliwienie jesteśmy pojednani z Bogiem, z naszym stwórcą? że możemy mieć z nim społeczność, tak jakbyśmy nie jako wracali już do Raju, do tego co ludzkość jako całość wtedy utraciła?. Niesamowite. Najpotężniejsza osoba we wszechświecie, nasz Stwórca patrzy na nas i mówi “patrzę na ciebie jak na sprawiedliwego” … WOW

Chlubimy się nadzieją chwały

 Chlubić się oznacza – być dumnym z czegoś, Apostoł więc wyraźnie zachęca nas do bycia dumnym z tego, że mamy nadzieję przyszłej chwały – dla członków kościoła chwały Boskiej Natury, dla nas jak wierzymy, chwały życia wiecznego w królestwie.

I wydaje mi się, że nie chodzi tutaj o jakieś unoszenie się nad innymi, ale o docenienie tej wielkiej łaski danej przez Boga.

Mamy być dumni, radośni z tego – że mamy nadzieję mieć udział w tych wspaniałych „chwałach” jakie Bóg dla nas przygotował.

Spojrzenie na oryginał Grecki pozwoli nam dokładniej zrozumieć myśl apostoła.

Kauchaomai – występuje w Nowym Testamencie wiele razy i często jest tłumaczone także jako – radować się, rozkoszować się czymś.

Usprawiedliwienie więc sprawia, że powinniśmy być dumnymi, radować się, rozkoszować się nadzieją daną nam przez Boga. Mamy być radośni i jak mówi jedno z tłumaczeń oryginalnego słowa – trzymający głowę wysoko dzięki tej nadziei chwały.

No i tak praktycznie jak to może się wyrażać?

Na pewno właśnie taką radosnością. Że jesteśmy co do zasady ludźmi pogodnymi, którzy niezależnie od wydarzeń na świecie i własnych trudności zachowują tą “pogodę ducha” – wiedząc, że to co tu i teraz ma służyć tej przyszłej chwale, potwierdza nam to werset z 2 Kor 4:17-18:

„Niewielkie bowiem utrapienia naszego obecnego czasu gotują bezmiar chwały przyszłego wieku dla nas, którzy się wpatrujemy nie w to, co widzialne, lecz w to, co niewidzialne. To bowiem, co widzialne, przemija, to zaś, co niewidzialne, trwa wiecznie.” 

Nieraz słyszymy jak jakiś brat czy siostra opowiadają, że w rozmowie z sąsiadami, znajomymi czy niewierzącą rodziną słyszą: A coś ty taki radosny? Co ty taki pogodny?…

a przynajmniej powinniśmy starać się w ten sposób być postrzegani a nie dawać się ogólnemu niezadowoleniu społeczeństwa.

Chlubimy się też uciskami

 No i tutaj robi się już ciężej…bo skoro w Grece mamy to samo słowo Kauchaomai, to rozumiemy, że mamy być dumni, radośni i rozkoszujący się UCISKAMI. A może jeszcze w tych uciskach mamy trzymać głowę wysoko…

Piękna, a zarazem trudna do realizacji myśl apostoła.

Ale skoro mamy pokój, społeczność z Bogiem i czujemy jego opatrzność w naszym życiu, to czy nie powinniśmy być pewni, że wszelkie uciski, doświadczenia i problemy są dopuszczone i kontrolowane przez Niego?

W innym miejscu Apostoł pisze „Radujcie się zawsze w Panu; jeszcze raz powtarzam, radujcie się!” (Flp 4,4)

W Starym Testamencie za to mamy taki fragment: „…Dlatego nie smućcie się, gdyż radość PANA jest waszą siłą.” (Neh 8:10)

„Za pełną radość poczytujcie to sobie, bracia moi, ilekroć spadają na was różne doświadczenia.” (Jak 1:2).

Jest jeszcze wiele fragmentów Pisma Świętego, które tłumaczą nam jak i dlaczego mamy się cieszyć z ucisków.

To jest w praktyce bardzo trudne, to tak jakby usprawiedliwienie najpierw dawało plusy 1. Pokój z Bogiem i 2. chlubę/radość, a teraz jednak coś innego…

Ale jak to zawsze się okazuję z Biblią, nawet to co pozornie wydaje się dziwne, nie intuicyjne, to kryje się tam głęboka i wspaniała myśl…

Cierpliwość/wytrwałość

Apostoł niejako sam zaczyna tłumaczyć dlaczego mamy się chlubić z ucisków – gdyż wyrabiają one w nas pewne cechy jak na przykład cierpliwość.

Czy zdajemy sobie sprawę, że usprawiedliwienie daje nam możliwość wyrabiania łaski cierpliwości czyli inaczej mówiąc wytrwałości?

Nie ma innej drogi prowadzącej do rozwoju charakteru, jak przez rozwijanie cierpliwości, przez wytrwałość.

No bo jak można rozwinąć charakter? No nie w idealnych warunkach…

Jak jest dobrze, jak nie musimy znosić żadnych trudności, nie mierzymy się z żadnym wyzwaniem, to ciężko wyrabiać cierpliwość czy okazywać wytrwałość, potrzebne są te właśnie “uciski”.

Dlatego my jako chrześcijanie, powinniśmy się cieszyć także z tych trudnych sytuacji, bo one dają nam okazję do rozwoju, do wyrabiania nie tylko tej cierpliwości, ale wielu innych cech charakteru.

Czasem ciężko nam to zauważyć, zauważyć jaki rozwój nastąpił w nas po przejściu jakiś doświadczeń.

Ja coś takiego przeżyłem kilka lat temu – gdy mój tata, był poważnie chory, był w szpitalu, i czułem jako jedyne dziecko pewną odpowiedzialność, że muszę też jakoś pomóc, mimo że miałem 18 lat i niewiele wiedziałem o świecie, byłem nieśmiały, nie koniecznie umiejący jakoś w ogóle rozmawiać z ludźmi, tym bardziej coś załatwiać, wywalczać dla siebie…

w końcu nadarzyła się pewna okoliczność gdzie byłem potrzebny by coś załatwić, no i mimo że mnie to stresowało i jakby przerastało, dałem radę przejść przez to, robiąc po drodze rzeczy, które wydawały się poza moim zasięgiem do tej pory, i to później zostało we mnie, wiele rzeczy później stało się prostsze…

Byłem w stanie w bardzo krótkim czasie zrobić taki postęp, który gdyby nie ta podbramkowa sytuacja, zająłby mi lata o ile w ogóle by nastąpił.

i chociaż mówię tu głównie o takim rozwoju charakteru niekoniecznie w kontekście religijnym, choć i tu zauważam rozwój po tej sytuacji, ale zasada jest podobna także w tych doświadczeniach, które głównie mają rozwijać nas “duchowo”.

Ta cierpliwość, którą wymienia apostoł, to Greckie słowo ‘hypomonēn’ , które oznacza takie długotrwałą cierpliwość, wytrwałość, wytrwałe znoszenie trudności.

To słowo też użyte jest też w kontekście wytrwałości Hioba, a wiemy na jakie doświadczenia zezwolił Bóg w jego przypadku…

Doświadczenie  

Dalej Ap. Paweł dalej ciągnie swój wywód, że skoro wyrabiamy tą cierpliwość/wytrwałość to ona później wyrabia coś czego nie da się szybko uzyskać – doświadczenie.

W grece to słowo brzmi – dokimēn i jest też tłumaczone jako “bycie wypróbowanym”, “udowodnienie wierności”.

I tutaj jakby bardzo powoli, ale jednak przez wytrwałość w tych doświadczeniach, które rozwijają nasz charakter zaczynamy sami trochę nabywać jakby własnej wartości, ona dalej jest mała i bez usprawiedliwienia danego przez Jezusa nic by to nie dało bo nadal jesteśmy grzeszni, ale jednak robimy pierwsze kroki do nabycia tej własnej sprawiedliwości.

Jak 1:3-4: „Wiedzcie, że to, co wystawia waszą wiarę na próbę (dokimion), rodzi wytrwałość. Wytrwałość zaś winna być dziełem doskonałym, abyście byli doskonali, nienaganni, w niczym nie wykazując braków.”

1P 1:7: „Aby doświadczenie wiary waszej (dokimion) daleko droższe niż złoto, które ginie, którego jednak przez ogień doświadczają, znalezione było wam ku chwale i ku czci, i ku sławie w objawienie Jezusa Chrystusa,”

Te wszystkie rzeczy wynikają i są dla nas możliwe dzięki usprawiedliwieniu naszego Pana.

Nie jest za późno

Wiele błądziłem w świecie tym, Panie,
Nie znając Ciebie.
Nie mając tego, co w Tobie jest.

Wszystko wokoło było ponure,
Szare i puste.
Dopiero w Tobie znalazłem sens.

Ref. Nie jest za późno, nie jest za późno,
Nie jest za późno, nie jest za późno,
Nie jest za późno, Dopóki łaska Twa trwa! (x2)

Gdzie mnie prowadzi ręka Twa, Boże,
Na tym złym świecie.
Gdzie chcesz bym był, był z wiarą szedł.

Wiem, żeś jest wierny, dobry, jedyny,
Wiem, że mnie kochasz.
Więc idę tą drogą, niech będzie tak.

Ref. (x2)

Dziś pragnę śpiewać wszystkim o Tobie,
mój Panie Jezu!
Bo tylko w Tobie zbawienie jest.

Świat cały idzie na zatracenie,
grzechem splamiony.
Życie dać może tylko Twa krew.

Ref. (x2)

Dopóki jeszcze trwa…

___
Nagrane w zborze Pana Jezusa Chrystusa w Iłowej, 24.03.2024.
Obraz: „Zachód słońca na łące”, Jan Schmuckal

(2) „Jako jego współpracownicy napominamy was, abyście nie przyjmowali łaski Bożej na próżno (BG – nadaremno).”

Dwa wyrażenia są tutaj kluczowe – „Łaska Boża” oraz „przyjmowanie na próżno”.

Zachęcamy do wysłuchania wykładu wygłoszonego przez brata Mirosława Sellina, Bzianka, 16.07.2023 r.

(3) Definicja Łaski z Wikipedii:

(4) Łaska (gr. χαρις, charis, łac. gratia) – w teologii rozumiana jako dar udzielany człowiekowi przez Boga, a którego przyznanie nie jest związane z żadną zasługą.

(5) Definicja Łaski brata Russella z R2283b:

Łaska jest to przychylność, łaskawość w uczuciach i czynach, okazywana szczególnie tam, gdzie nie jest zasłużona.

(6) Działania Boskiej łaski:

Mając na pamięci, że Boska łaska oznacza Boskie, niezasłużone miłosierdzie, zbadajmy jej działanie, w świetle Pisma Świętego:

(7) Pierwszym działaniem łaski Bożej wobec ludzkości była Jego wspaniałomyślność, miłość i miłosierdzie dla ludzi w ich upadłym, grzesznym stanie. To była łaska, ponieważ w ludziach nie było nic co zasługiwałoby na taką litość i sympatię;

(8) Drugim działaniem Bożej łaski było, że Bóg objawił nieco o Swoim zamiarze Okupu Abrahamowi – ogłosiwszy w ten sposób ewangelię o przyszłym błogosławieństwie i łasce, mówiąc: „W nasieniu twoim błogosławione będą wszystkie rodzaje ziemi.” Pod wpływem tej chwalebnej obietnicy, Abraham i inni wierzący Bogu, radowali się w sercach, pomimo że rozpoczęcie wypełniania się tej obietnicy miało się wypełniać za blisko dwa tysiące lat.

(9) Trzecim działaniem łaski był on wielki dar Boskiej miłości, Pan nasz Jezus Chrystus, który uniżył się aż do śmierci krzyżowej, aby stać się okupem.

(10) Czwartym działaniem łaski było Boskie postanowienie o wybraniu Kościoła.

W całym tym wieku ewangelicznym ta łaska Boża działała, dokonując dwu rzeczy:

(11) usprawiedliwiała tymczasowo pokutujących wierzących od ich grzechów, umożliwiając im przez to pewien przystęp do Boga w przypisanej im sprawiedliwości Chrystusowej i czyniąc ich sposobnymi do „wysokiego powołania” oraz

(12) wystawiała im przed oczyma wiary to „wysokie powołanie” zapraszając ich Słowem Bożym, aby stali się wybranymi przez poświęcenie.

(13) Nawet wtedy łaska Boża nie będzie jeszcze wyczerpana. Łaska Boża okaże się jeszcze w całej pełni – „Objawiła się bowiem łaska Boga, niosąca zbawienie wszystkim ludziom” Tytus 2:11. Wszyscy ją odczują i wszyscy co zechcą będą mogli z niej korzystać. Będzie to oczywiście w czasach restytucji.

(14) A o jakim aspekcie, tej Bożej Łaski mówi nam Apostoł Paweł w naszym wersecie?

(15) On mówi tutaj o tymczasowym usprawiedliwieniu. Wskazuje na to kontekst następnego wiersza 2 Kor. 6:2

(16) (Mówi bowiem (to jest nawiązanie do w.1) Bóg: W czasie pomyślnym wysłuchałem cię, a w dniu zbawienia przyszedłem ci z pomocą. Oto teraz czas pomyślny (Wiek Ewangelii w którym ofiara Kościoła jest godna przyjęcia), oto teraz dzień zbawienia (Wiek Ewangelii w którym można dostąpić wysokiego powołania).)

Tę Łaskę Bożą tymczasowego usprawiedliwienia można przyjąć na próżno, nadaremno.

I tym sposobem dochodzimy do wyjaśnienia słów „na próżno”, „nadaremno”.

W naszych rozważaniach na temat tych wyrażeń okaże się, że pisma sług nie dają na ten temat jednoznacznej wykładni. Czasami ta wykładnia jest sprzeczna ze sobą i musimy sami zdecydować, która z nich nam osobiście bardziej odpowiada.

Najpierw zauważmy jakie słowo jest tutaj użyte w originalnym, greckim tekście.

(17) Jest to słowo „kenos”, które oznacza dosłownie „pusty”. (18) Dlatego KODY tłumaczą tutaj „na pusto” a w komentarzu dodają „Sens: nie na próżno”

(19) Słownik Języka Polskiego:

nadaremny – niedający wyników, nieprzynoszący rezultatów; daremny, bezskuteczny, próżny

Znajdziemy w naszej literaturze mnóstwo cytatów, które mówią, że użycie łaski tymczasowego usprawiedliwienia nadaremnie powoduje jego utratę.

(20) R1668 (rok 1894)

Bogu upodobało się usprawiedliwić nas, czyli uznać nas za sprawiedliwych przez wiarę raczej, zamiast istotnie uczynić nas doskonałymi, aby ci, co zechcą, mogli wycofać się, nawet i potem, gdy zostali usprawiedliwieni z wiary. Ci, którzy będąc usprawiedliwionymi, cofną się i nie zechcą przypisanej im sprawiedliwości użyć na cel zamierzony, okazują, że do tej pory przyjmowali łaskę Bożą nadaremno (2 Kor. 6:1; Żyd. 12:15). Przypisane im usprawiedliwienie ustąpiło, czyli przestało istnieć, ponieważ nie zostało użyte jako stopień do zupełnego poświęcenia się, zgodnie z Boską intencją.

(21) TP 1993 str.55

Otrzymanie pewnej miary usprawiedliwienia, a następnie nie wykorzystanie jej dla zamierzonego celu, jakim jest poświęcenie, oznaczałoby wzięcie łaski Bożej nadaremnie (2 Kor. 6:1). Ci, którzy w obecnym czasie otrzymali pewną miarę usprawiedliwienia z wiary, ale nie poszli dalej do poświęcenia i usprawiedliwienia w najpełniejszym tego słowa znaczeniu, muszą utracić swoją miarę usprawiedliwienia z wiary (czyli stan przypisanej restytucji), tak aby mogli otrzymać rzeczywistą restytucję wraz z resztą świata, bowiem nie poświęciwszy się nigdy całkowicie, nadal stanowią część świata, wziąwszy obecną łaskę Bożą nadaremnie.

Znajdziemy też jednak przeciwne cytaty w tej sprawie

(22) TP 1978 str.93

Druga ogólna grupa quasi-wybranych składa się z tych pogan (i niektórych Żydów), którzy podczas Wieku Ewangelii, włączając nasze czasy, chociaż się nie poświęcili, to jednak pokutowali za swoje grzechy i przyjęli Jezusa jako swego Zbawiciela pozostając wiernymi okupowi i sprawiedliwości. A zatem przyjęli łaskę Bożą w próbnym usprawiedliwieniu z towarzyszącymi mu błogosławieństwami, „pokoju z Bogiem”, który jest przeznaczony jako stopień do osiągnięcia „tej [wyższej] łaski, w której stoimy” (Rzym. 5:1, 2), to znaczy, jeszcze większych przywilejów i błogosławieństw poświęcenia. … Ponieważ oni nie wykorzystali próbnego usprawiedliwienia jako środka do poświęcenia, przyjęli tę łaskę Bożą nadaremno (2 Kor. 6:1). Takie jednostki pozostawały lojalne wobec okupu i sprawiedliwości i mimo, że się nie poświęcały w czasach przedrestytucyjnych, to jednak posiadając w jakimkolwiek stopniu harmonię z prawdą i sprawiedliwością, osiągnięte w tym życiu, będą miały przewagę nad innymi w czasach restytucji (Z 5164, par. 4). Tekst Z5164 w TP 1971 str.57 (w dodatku)

(23) TP 1995 str.8

Jako drugą część tej klasy, reprezentowanej w synach, mamy wytrwałych usprawiedliwionych z wiary z Wieku Ewangelii. Są to poganie (i niektórzy Żydzi), jacy w Wieku Ewangelii uznali siebie za grzeszników ze względu na wrogi stosunek do Boga. Pokutując za swoje grzechy i przyjmując Jezusa za swego Zbawiciela doszli do usprawiedliwienia przez wiarę i pokoju z Bogiem (Rzym. 5:1), lecz zamiast wykorzystać usprawiedliwienie jako stopień prowadzący do wyższego stanowiska (Rzym. 5:2), a mianowicie do biegu o nagrodę wysokiego powołania (Filip. 3:14) lub uczestnictwa w klasie Młodocianych Godnych, stali spokojnie. Nie chciało im się pójść śladami Mistrza (1 Piotra 2:21), aby całkowicie się poświęcić Bogu (Rzym. 12:1), zaprzeć się własnej woli wobec siebie (Mat. 16:24) i wobec świata (Mat. 10:37–39) i przyjąć Boską wolę za swoją własną (Mat. 26:39; Żyd. 10:7). Ale choć nie oddali się w poświęceniu Panu, trwali jednak w wierze w Okup i postępowali sprawiedliwie, aż do końca życia. Rozumiemy, że tacy będą zaliczeni do drugorzędnego nasienia ziemskiego, które (pod kierunkiem Starożytnych i Młodocianych Godnych, jako pierwszorzędnego nasienia ziemskiego) będzie błogosławiło wszystkie rodziny ziemskie, nawracając je do Królestwa Bożego.

Jakąś próbą pogodzenia tych przeciwnych sobie cytatów mogłaby być myśl, że tymczasowe usprawiedliwienie tracą tylko ci, którzy wiedzieli o przywilejach poświęcenia. Zauważyłem, że wielu z braterstwa stosuje ten argument chcąc pogodzić myśl, że tymczasowo usprawiedliwieni tracą to usprawiedliwienie, gdy nie poświęcą się, z myślą, że przecież istnieje ogromna grupa Niby Wybrańców, którzy zachowali swoje tymczasowe usprawiedliwienie do końca. Mamy w literaturze nawet stosowny cytat, który by to potwierdzał

(24) TP 1979 str.16

Jesbok (opuszczający) jest typem na piątą klasę, która otrzyma życie na skutek działania Nowego Przymierza, typem na lojalnych próbnie usprawiedliwionych pogan. …Wielu z tej klasy w ciągu Wieku Ewangelii rozwijało się w systemach sekciarskich, gdzie w licznych przypadkach nie mieli sposobności poznania Prawdy Boskiego Słowa i przywilejów poświęcenia. Inni spośród nich, szczególnie żyjący teraz przy końcu Wieku, są błogosławieni ogromną dozą światła Prawdy na czasie i zrozumieniem przywilejów poświęcenia. Jednakże to nie oznacza, że ci ostatni posiądą wyższe miejsce w tej grupie quasi—wybranych … może być odwrotnie — ci co mieli większe sposobności w odniesieniu do Prawdy i przywilejów poświęcenia a nie zareagowali na nie właściwie (2 Kor. 6:1) mogą osiągnąć najniższe miejsce w tej klasie, trochę wyższe od tego, które zajmują niewybrani (Z 2286, góra; F 136—138, 848—849; P ’70, 94); a wielu z powodu częściowej samowoli może zupełnie utracić miejsce wśród quasi—wybranych.

(25) Zauważamy, że w tym cytacie brat Jolly stosuje 2 Kor.6:1 tylko do tych, którzy „są błogosławieni ogromną dozą światła Prawdy na czasie i zrozumieniem przywilejów poświęcenia.”. Lecz zauważmy, że nawet w stosunku do nich nie pisze, że tracą to usprawiedliwienie, chyba że wystąpiłaby samowola.

W niektórych podanych tutaj cytatach czytaliśmy, że łaska tymczasowego usprawiedliwienia była dana w tym celu, aby umożliwić poświęcenie się.

Ta nauka ma to też swoją podstawę biblijną – Rzym. 5:1,2

(26) 1. Będąc więc usprawiedliwieni przez wiarę (tymczasowe usprawiedliwienie), mamy pokój z Bogiem przez naszego Pana Jezusa Chrystusa; 2. Dzięki któremu (Jezusowi) też otrzymaliśmy dostęp przez wiarę (przez tymczasowe usprawiedliwienie) do tej łaski (poświęcenia), w której trwamy i chlubimy się nadzieją chwały Boga.

Podamy tu jeszcze inne cytaty z pism sług w tym temacie, które potwierdzają tę naukę.

(27) TP 1928 str.31

w przypisanym (tymczasowym) usprawiedliwieniu Bóg przez ten czas, aby usprawiedliwionego doprowadzić do poświęcenia, patrzy na niego, jakoby zasługa Jezusa już za niego była zastosowana, aby przez to uczynić go przed Bogiem w takim stanie, aby Bóg mógł z nim działać w celu doprowadzenia go do poświęcenia.

E1 str.124

Chociaż prawdziwym celem usprawiedliwienia z wiary Wieku Ewangelii jest przygotowanie reagujących na nie osób do poświęcenia i wyboru, to jednak wielu – ogromna większość – nie używa usprawiedliwienia w tym celu.

Jeśli więc prawdą jest, że tymczasowe usprawiedliwienie tracą tylko ci, którzy wiedzieli o przywilejach poświęcenia a pozostali je zachowują to jak pogodzić to z myślą, że to usprawiedliwienie, było łaską Boga, zarządzeniem, danym jedynie w tym celu, aby umożliwić poświęcenie się? Dlaczego więc większości z nich Bóg miałby zataić informację o możliwości poświęcenia? Jakimi kryteriami musiałby kierować się Bóg, żeby jednych poinformować i zachęcić do poświęcenia a przed innymi to zataić? Osobiście uważam takie wyrozumienie za nielogiczne.

Przekonują mnie to tego też myśli brata Johnsona z (28) E8 str.500

Bóg manifestuje przyjęcie ofiary Chrystusa za tymczasowo usprawiedliwionych, po pierwsze, przez tymczasowe przebaczenie ich grzechów; po drugie, przez tymczasowe przypisanie im sprawiedliwości Chrystusa; po trzecie, przez nawiązanie z nimi przyjaźni; po czwarte, przez przygotowanie ich do lewickiej służby Wieku Ewangelii; po piąte, przez udzielanie im sposobności do wzrastania w wiedzy, charakterze i służbie jako Lewitów; po szóste, przez prowadzenie ich w kierunku poświęcenia; i po siódme, przez zapraszanie ich do poświęcenia, a w tym wszystkim służy im nasz Pan.

Dlaczego Bóg, przy większości tymczasowo usprawiedliwionych, miałby „zatrzymać się” przy punkcie piątym? Czy byłoby to logiczne i sprawiedliwe?

Czy słusznym byłby argument, że skoro większość tymczasowo usprawiedliwionych „rozwijało się w systemach sekciarskich, gdzie w licznych przypadkach nie mieli sposobności poznania Prawdy Boskiego Słowa i przywilejów poświęcenia.” to wobec nich Bóg nie zastosował kroku szóstego i siódmego? Ja osobiście twierdzę, że nie jest to możliwe.

Klasycznym przykładem jest dla mnie Luter. Czy był on poświęcony, spłodzony z Ducha? Oczywiście, że tak. Czy znał naukę o poświęceniu? Nie znał!

(29) E8 str.311,312

Chociaż Luter wyraźnie dostrzegał wiele zarysów usprawiedliwienia z wiary, były takie, których nie widział. Nie rozumiał różnicy między usprawiedliwieniem tymczasowym a ożywionym. Nic nie wiedział o usprawiedliwieniu tymczasowym. Nie zdawał sobie też sprawy z roli usprawiedliwienia z wiary w Boskim planie, jako kroku przygotowującego do wysokiego powołania. Uważał bowiem, że czyniło ono człowieka kapłanem, podczas gdy miało to miejsce przy poświęceniu i spłodzeniu z Ducha. Wierzył, że uprawnia ono człowieka do nieba, podczas gdy czyni go ono godnym przyjęcia w wysokim powołaniu, w którym wierność przygotowuje do nieba.

A jednak Bóg przeprowadził go przez punkt szósty i siódmy. On poświęcił się, mimo, że nie rozumiał istoty poświęcenia. Myślę, że podobnie było z wszystkimi innymi tymczasowo usprawiedliwionymi w W. Ewangelii. Pamiętajmy, że w Wieku Ewangelii być może tylko w pierwszych 200, 300 latach rozumiano jeszcze istotę biblijnego poświęcenia. Potem jedynie Hubmaier, a za nim babtyści ponownie to zrozumieli i głosili. Następnie czynił to brat Russell i Ruch Parausyjny. Czyli przez zdecydowaną większość Wieku Ewangelii nie rozumiano właściwie biblijnej idei poświęcenia. A jednak Bóg, w tym czasie, przyprowadził miliony do poświęcenia i spłodzenia z Ducha św. Czyli przeprowadził ich przez punkt szósty i siódmy. Również podobnie jest w dzisiejszych czasach. Sami wielokrotnie podkreślamy, że poświęceni są dzisiaj we wszystkich denominacjach chrześcijańskich. I ja się z tym zgadzam. Ale przecież ponad 90% z nich nie rozumie co to jest poświęcenie! To rozumieją tylko ci, którzy wywodzą się z Ruchu Prawdy i chyba tylko jeszcze babtyści i zielonoświątkowcy.

Te przytoczone cytaty przekonują mnie, że muszę odrzucić argument, że łaskę Bożą nadaremno biorą tylko ci, którzy nie poświęcili się, pomimo że mieli wiedzę o tym poświęceniu. Taki argument oznaczałby też, że wszyscy ci tymczasowo usprawiedliwieni którzy są w Ruchu Prawdy, jeśli nie poświęcą się, tracą to usprawiedliwienie.

(30) Z przytoczonych cytatów wynika, że Bóg wszystkim tymczasowo usprawiedliwionym zapewnia krok szósty i siódmy (po szóste, przez prowadzenie ich w kierunku poświęcenia; i po siódme, przez zapraszanie ich do poświęcenia), nawet jeśli większość tych usprawiedliwionych „rozwijało się w systemach sekciarskich, gdzie w licznych przypadkach nie mieli sposobności poznania Prawdy Boskiego Słowa i przywilejów poświęcenia.”.

Co oznacza więc branie łaski Bożej (tymczasowego usprawiedliwienia) nadaremno?

Definicja słowa „nadaremno” mówiła nam, że jest to coś co nie daje wyników, nie przynosi rezultatów; jest bezskuteczne.

A jaki miał być wynik tymczasowego usprawiedliwienia? Czytaliśmy o tym w wielu cytatach – Poświęcenie! A tym samym przymależność do jednej z wybranych klas lub POE.

(31) Czyli wzięcie tymczasowego usprawiedliwienia nadaremno oznacza po prostu tylko tyle, że nie doprowadziło jego posiadacza do poświęcenia i stanie się członkiem jednej z tych klas.

Ale czy to oznacza, że w takim razie niejako automatycznie następuje też utrata tego usprawiedliwienia?

Pamiętajmy, że poświęcenie nie jest obowiązkiem.

(32) P6 str.153

Gdy ci obliczyli, ile ma ich kosztować złożenie z siebie ofiary i z tego powodu nie podjęli się pełnić rozumnie służby Bożej, rzecz naturalna, iż to nie mogło się Bogu podobać, ani być nagrodzonym, lecz z drugiej strony ich nierozsądek nie zasługiwałby na karę, bo w takim razie powołanie do chwały, czci i nieśmiertelności, nie byłoby łaską, lecz koniecznością, nie zaproszeniem, a rozkazem, musem, a zamiast być ofiarą, byłoby obowiązkiem.

Tutaj brat Russell nawiązuje chyba do przypowieści o budowniczym wieży z Łuk.14:28-30

(33) 28. Bo któż z was, chcąc zbudować wieżę, najpierw nie usiądzie i nie obliczy wydatków, czy mu wystarczy na ukończenie? 29. Aby czasem, gdyby położył fundament, a nie mógłby ukończyć, wszyscy, którzy by to widzieli, nie zaczęli się z niego naśmiewać; 30. Mówiąc: Ten człowiek zaczął budować, a nie zdołał ukończyć.

(34) Kontekst wiersza 27 (Kto nie niesie swego krzyża, a idzie za mną, nie może być moim uczniem.) wskazuje, że ten przysłowiowy budowniczy wieży ma obliczyć właśnie koszty tego poświęcenia, „niesienia krzyża”. Czy Pan potępił tego budowniczego, że nie zaczął budować tej wieży, gdy po obliczeniu kosztów stwierdził, że nie jest w stanie jej dokończyć? Myślę, że raczej pochwalił takie rozsądne zachowanie.

Podobnie jest z tymczasowo usprawiedliwionymi. Jeśli oni obliczając „koszty” stwierdzą, że nie są w stanie wykonać ślubów poświęcenia to tych ślubów po prostu nie czynią. Myślę, że Pan i tutaj nie potępi takiej rozsądnej postawy. Tym bardziej, że jak cytowaliśmy, poświęcenie nie jest obowiązkiem.

Przypomnę jeszcze raz niektóre myśli z cytatu, który już tutaj przytoczyłem z TP 1995 str.8

(35) Nie chciało im się pójść śladami Mistrza (1 Piotra 2:21), aby całkowicie się poświęcić Bogu (Rzym. 12:1), zaprzeć się własnej woli wobec siebie (Mat. 16:24) i wobec świata (Mat. 10:37–39) i przyjąć Boską wolę za swoją własną (Mat. 26:39; Żyd. 10:7). Ale choć nie oddali się w poświęceniu Panu, trwali jednak w wierze w Okup i postępowali sprawiedliwie, aż do końca życia. Rozumiemy, że tacy będą zaliczeni do drugorzędnego nasienia ziemskiego, które (pod kierunkiem Starożytnych i Młodocianych Godnych, jako pierwszorzędnego nasienia ziemskiego) będzie błogosławiło wszystkie rodziny ziemskie, nawracając je do Królestwa Bożego.

(36) „Nie chciało im się pójść śladami Mistrza” – w originale angielskim „They have not been willing to follow in the Master’s footsteps”, co powinno być chyba przetłumaczone jako „Nie byli chętni, skłonni, zainteresowani do podążania śladami Mistrza” … a jednak nie stracili swojego tymczasowego usprawiedliwienia!

Jeśli ktoś sprezentował mi jakieś narzędzie i nigdy go nie użyłem to można śmiało powiedzieć, że dostałem je nadaremnie, na próżno. Lecz czy oznacza to, że to narzędzie automatycznie mi odebrano i już go nie posiadam? Nie. Ponieważ to był prezent.

Jedyną rozsądną próbą sharmonizowania tych sprzecznych cytatów dotyczących utraty lub zachowania tymczasowego usprawiedliwieni przez tych, którzy nie poświęcają się jest myśl, że pewna utrata rzeczywiście następuje, lecz jest to utrata przywileju stania się członkiem klasy wybranej lub POE.

(37) TP 1985 str.5

Następnie, w zacytowanym już 2 Kor. 6:1, Apostoł upomina lud Boży, by „nadaremnie łaski Bożej nie przyjmował”. Zdajemy sobie sprawę z tego, że werset ten uczy, iż ci którzy pokutują za grzechy oraz przyjmują Jezusa jako Zbawiciela a tym samym stają się tymczasowo usprawiedliwionymi, mają się poświęcić, w przeciwnym razie stracą tymczasowe usprawiedliwienie dla celów wieku Ewangelii.

Niech Bogu będą dzięki za te wspólne rozważania. AMEN.

DODATEK

TP 1971 str.57 – cytat z Z 5164, par. 4 (rok 1913)

„Gdy Królestwo zostanie ustanowione, to Nowe Przymierze zacznie pochłaniać stare Przymierze Zakonu. Pismo Św. pokazuje, że najpierw Nowe Przymierze przyjmą Starożytni Godni. Wzbudzeni ze śmierci do ludzkiej doskonałości, będą oni stanowić zarodek nowego urządzenia na ziemi. Następnie przyjdą ci, którzy byli znani jako chrześcijanie, a którzy nie poświecili się na śmierć (nasze podkreślenie) i Żydzi, którzy byli poświęceni Zakonowi, ale byli w zaślepieniu. Stopniowo światło przyjdzie do wszystkich, którzy miłują sprawiedliwość, a nienawidzą nieprawości. Pokropieni od wszelakiej sympatii do zła i oni wyznają zupełną lojalność Bogu. W słusznym czasie to światło przyjdzie do wszystkich rodzajów, narodów i języków”.

Inne miejsca w których brat Russell naucza, że branie łaski nadaremno z 1 Kor.6:1 wiąże się z utratą tymczasowego usprawiedliwienia: R2208 (1897), R2283b (1898), R2642 (1900), R4547b (1910), NKP str.1142 (1909)

TP 1971 str.56,57 (cała odpowiedź brata Jolly)

Pytanie: Czy br. Russell uczył, że będzie specjalne pierwszeństwo lub inna łaska w Królestwie dla tymczasowo usprawiedliwionych, którzy pozostają lojalni w wierze w Jezusa jako ich Zbawiciela i w czynieniu sprawiedliwości aż do śmierci, lecz nie czynią poświęcenia?

Odpowiedź: Oczywistą jest rzeczą, że w jego wcześniejszych pismach br. Russell nie uczył, że oni będą mieli specjalne pierwszeństwo lub inną łaskę w Królestwie. Na przykład w Z 2286, szpal. 2, par. 1, on pisze:

„Ci którzy przyjęli łaskę Bożą (usprawiedliwienie, przebaczenie) nadaremno [nie używając jej w celu uczynienia poświęcenia — 2Kor. 6:1], dozwalają tejże łasce, czyli usprawiedliwieniu zanikać i dlatego według naszego wyrozumienia, nie mają, już potem nic więcej ponad resztę świata ani też Bóg nie ma w nich większego zainteresowania od tego jakie ma we wszystkich „rodzajach ziemi”, dla których przygotował łaskawie błogosławieństwa Tysiąclecia. Gdy nadejdzie Boski czas na udzielenie światu w ogólności dobrodziejstw miłosierdzia i błogosławieństw, to nie możemy widzieć, by poprzednia znajomość i sposobność źle użyte, przyjęte nadaremno, miały przynieść jakieś korzyści: czy to będzie niekorzyścią lub nie i czy przyniesie to większe chłosty i karania, zależeć będzie — jak wierzymy — od stopnia posiadanego światła i odpowiedzialności, a także z jaką sumiennością ktoś do tego światła się stosował lub nie”.

Zauważmy również co następuje z tomu 6-go, str. 137, par. 2 i 138, par. 1 (por. str. 848, 849):

„Tak dalece jak możemy pojąć, to korzyści tymczasowo usprawiedliwionych odnoszą się jedynie do teraźniejszego żywota i ulgi, którą teraz odczuwają przez poznanie Boskiego charakteru i Jego przyszłej działalności z nimi. …Spodziewać się lepszych względów i korzyści od Pana w przyszłym Wieku Tysiąclecia, dlatego że ktoś otrzymał łaski w obecnym życiu, lecz ich nie używał, to byłoby coś podobnego jakby się ktoś spodziewał szczególnych błogosławieństw za to, że poprzednich nie ocenił lub użył na złe. Czy nie znajdujemy coś w Boskiej działalności w przeszłości, że niektórzy, co nie mieli w tym wieku ewangelicznym łaski u Boga, otrzymują ją w przyszłym wieku?”.

Zdaje się być jasne w tych oświadczeniach, że br. Russell szczególnie więcej odnosi się do tych tymczasowo usprawiedliwionych, którzy wiedzieli i rozumieli jasno o konieczności zrobienia dalszego kroku, tj. poświęcenia się zgodnie z napomnieniami Pisma Św. (np. Przyp. 23:26; Mat. 16:24; Mar 8:34; 10:21; Łuk. 9:23; 14:27; Rzym 12:1), lecz nie uczynili oni tego z różnych powodów, takich jak: brak dostatecznej bezinteresownej miłości (szczególnie ocenienia Boga i Jego łaski im okazanej), samolubstwo, bojaźń, sprawienie przykrości mężowi, żonie lub rodzinie, miłość światowych rzeczy i osiągnięć itd. Tacy oczywiście są dużo mniej godni Boskich łask i błogosławieństw niż ci, którzy dowiedzieli się o błogosławieństwach, które Bóg ofiaruje tym, którzy przyjmują Jezusa jako Zbawiciela i praktykują sprawiedliwość ale których nauczono, że jest to wszystko, co jest konieczne, aby prowadzić życie chrześcijańskie i z tej przyczyny nigdy nie nauczyli się lub nie zrozumieli poświęcenia. Niewątpliwie wielka część niepoświęconych tymczasowo usprawiedliwionych należy do ostatniej kategorii.

Jednak jest jasne, że w jego późniejszych pismach br. Russell nauczał, iż niepoświęceni chrześcijanie razem z wierzącymi Żydami (tj. dwie klasy niepoświęconych Niby Wybrańców) będą mieli specjalne pierwszeństwo lub łaskę w Królestwie. W Z 5164, par. 4 on oświadcza:

„Gdy Królestwo zostanie ustanowione, to Nowe Przymierze zacznie pochłaniać stare Przymierze Zakonu. Pismo Św. pokazuje, że najpierw Nowe Przymierze przyjmą Starożytni Godni. Wzbudzeni ze śmierci do ludzkiej doskonałości, będą oni stanowić zarodek nowego urządzenia na ziemi. Następnie przyjdą ci, którzy byli znani jako chrześcijanie, a którzy nie poświecili się na śmierć (nasze podkreślenie) i Żydzi, którzy byli poświęceni Zakonowi, ale byli w zaślepieniu. Stopniowo światło przyjdzie do wszystkich, którzy miłują sprawiedliwość, a nienawidzą nieprawości. Pokropieni od wszelakiej sympatii do zła i oni wyznają zupełną lojalność Bogu. W słusznym czasie to światło przyjdzie do wszystkich rodzajów, narodów i języków”. To więc późniejsze oświadczenie br. Russella jasno pokazuje, że nauczał on, iż specjalne pierwszeństwo i łaska będzie dana w Królestwie poświęconym usprawiedliwionym z wiary. (P’70,94)

„A znacie hojność (miłości) naszego Pana, Jezusa Chrystusa. Wiecie, że On, będąc bogaty, ze względu na was stał się ubogi, abyście wy, dzięki Jego ubóstwu, stali się bogaci.”

Ten werset można przeczytać i pójść dalej albo się nad nim zastanowić.

„On, będąc bogaty” – zanim stał się człowiekiem, Jezus miał u swojego Ojca wielką chwałę i cześć w niebie. Pewnie nawet nie da się tego opisać, ale towarzyszył Ojcu przy stwarzaniu świata duchowego i naszego materialnego wszechświata, brał udział w tworzeniu Ziemi i człowieka. Miał najwyższą po Ojcu pozycję wśród wszystkich istot duchowych. Cieszył się stałą społecznością z Bogiem.

„stał się ubogi” – w naturze: gdy stał się człowiekiem; pod względem stanu posiadania: „nie miał gdzie by głowę skłonił”; jego zwolennicy byli bez znaczenia, a on sam pogardzany, odrzucany przez ludzi i prześladowany jako rzekomy bluźnierca; w końcu został wyklęty jako buntownik przeciw rządowi i ukrzyżowany jak wyrzutek społeczny.

„ze względu na was” – Jezus z miłości poddał się temu wszystkiemu dla nas i naszego wyzwolenia! On umarł także za tych, którzy Go przebili i za tych, którzy do tego doprowadzili. A zresztą: każdy z nas grzeszy i właśnie nasze grzechy Syn Boży poniósł na krzyż.

„abyście wy, dzięki Jego ubóstwu…” – stało się tak, bo tylko jako człowiek Syn Boży mógł stać się odkupicielem człowieka i zrobił to, bo – jak mówił – nie odebrano mu życia siłą, ale on sam poddał się temu dobrowolnie, aby wypełnić Boski plan i zapewnić nam zbawienie stał się barankiem Bożym, który gładzi grzech świata.

„abyście wy … stali się bogaci” – pierwsi to bogactwo mieli zyskać naśladowcy Jezusa; już w tym życiu cieszą się przywróceniem kontaktu z Bogiem, cieszą się prawdą i miłością Bożą, otrzymują wiele błogosławieństw, mają też wielkie obietnice na przyszłość. Później, w czasie panowania Jezusa, wzbogaceni będą też wszyscy ludzie: zostaną wskrzeszeni, poznają prawdę o Jezusie i będą mogli brać udział w czasach powszechnej odnowy – jeśli tylko będą chcieli.

„A znacie hojność naszego Pana Jezusa Chrystusa” – większość polskich tłumaczeń mówi tu o 'łasce’, czyli takiej miłości i życzliwości, na którą odbiorca w żaden sposób nie zasłużył. I tacy właśnie jesteśmy, a mimo to Jezus nas pokochał i oddał za nas swoje życie.

Rozważmy List do Rzymian 5:1 jako główny werset biblijny: „Będąc tedy usprawiedliwieni z wiary, pokój mamy z Bogiem przez Pana naszego Jezusa Chrystusa”.

Być usprawiedliwionym z wiary to znaczy być doprowadzonym do pokoju z Bogiem. Trzeba podjąć dwa kroki, aby zdobyć ten upragniony stan:

Pierwszy krok to pokuta za grzechy (Dzieje Apostolskie 26:20, [1]).

Warunek wstępny do podjęcia tego kroku to uznanie, że jest się grzesznikiem przez dziedziczność, z powodu aktu nieposłuszeństwa ojca Adama w ogrodzie Eden.

Sama pokuta obejmuje pragnienie, by znienawidzić grzech i wyrzec się go, a także umiłowanie i czynienie sprawiedliwości oraz – na ile to możliwe – naprawienie wyrządzonych wcześniej krzywd i szkód.

Drugi krok to wiara w Chrystusa, która zawiera w sobie uwierzenie i przyjęcie tego, co Bóg uczynił dla zbawienia (Dzieje 13:39, [2]). W skrócie, oznacza to wiarę w to, że Jezus został wysłany na świat, aby umrzeć za Adama i całą ludzkość oraz przyjęcie Go jako (swojego osobistego) Zbawiciela i Pana (List do Rzymian 3:21-26, [3]).

Wiara sama w sobie nie ma jednak wartości, dzięki której ktokolwiek mógłby zostać usprawiedliwiony. Chociaż akt wiary jest niezbędny, bo dzięki wierze lub przy pomocy wiary, człowiek zostaje usprawiedliwiony.

Dwa filary

Prawdziwy fundament bycia „usprawiedliwionym z wiary” składa się z dwóch filarów: (1) łaski Bożej i (2) ofiary okupu Jezusa Chrystusa (Efezjan 2:8, Hebrajczyków 2:9, [4]). Bez tych dwóch podstaw wiara nie miałaby żadnego znaczenia.

Po pierwsze, człowiek jest usprawiedliwiony dzięki łasce Boga. Bóg nie był zobowiązany do wybawienia ludzkości od słusznej kary, którą nałożył na Adama i jego rasę.

Po drugie, człowiek jest usprawiedliwiony przez ofiarę okupu Jezusa Chrystusa. Śmierć Jezusa zapłaciła karę Adama, tak że ostatecznie cały Kościół w Wieku Ewangelii i świat w Wieku Tysiąclecia otrzymają przywilej uwolnienia z potępienia grzechu i możliwość zdobycia życia wiecznego.

Ci, którzy teraz otrzymują to usprawiedliwienie, cieszą się wieloma błogosławieństwami, włączając w to przebaczenie grzechów i przypisanie zasługi Chrystusa, dzięki czemu człowiek jest traktowany przez Boga jako bezgrzeszny. Zamiast być przeciwnikiem Boga, grzesznik ma teraz pokój z Bogiem, staje się przyjacielem Boga i cieszy się społecznością z Nim.

____
[1] Dzieje 26:20 – „Lecz głosiłem najpierw tym, którzy są w Damaszku, potem w Jerozolimie i po całej krainie judzkiej, i poganom, aby się upamiętali i nawrócili do Boga i spełniali uczynki godne upamiętania.”

[2] Dzieje 13:39 – „I przez niego każdy, kto uwierzy, jest usprawiedliwiony we wszystkim…”

[3] Rzymian 3:21-26 – „Ale teraz niezależnie od zakonu objawiona została sprawiedliwość Boża, o której świadczą zakon i prorocy, i to sprawiedliwość Boża przez wiarę w Jezusa Chrystusa dla wszystkich wierzących. Nie ma bowiem różnicy, gdyż wszyscy zgrzeszyli i brak im chwały Bożej, I są usprawiedliwieni darmo, z łaski jego, przez odkupienie w Chrystusie Jezusie, którego Bóg ustanowił jako ofiarę przebłagalną przez krew jego, skuteczną przez wiarę, dla okazania sprawiedliwości swojej przez to, że w cierpliwości Bożej pobłażliwie odniósł się do przedtem popełnionych grzechów, dla okazania sprawiedliwości swojej w teraźniejszym czasie, aby On sam był sprawiedliwym i usprawiedliwiającym tego, który wierzy w Jezusa.”

[4] Efezjan 2:8 – „Albowiem łaską jesteście zbawieni przez wiarę, i to nie jest z was, dar to Boży jest.”

Hebrajczyków 2:9 – „Widzimy raczej tego, który na krótko uczyniony został mniejszym od aniołów, Jezusa, ukoronowanego chwałą i dostojeństwem za cierpienia śmierci, aby z łaski Bożej zakosztował śmierci za każdego.”

Źródło: „Justification by Faith”, UK Bible Students, wrzesień 2008.

Treść wykładu w formie tekstowej: 

Drodzy Bracia i Siostry! Cieszę się, że jest przed nami dyskusja, bo wiem, że jeden wykład to tylko krótki wstęp. Wiem też, że wiele spraw pominę, a o kilku tylko wspomnę. Mam mówić o ewangelii i sposobach jej głoszenia, zwłaszcza w XXI wieku.

Chciałbym podzielić ten wykład na trzy części: czym jest ewangelia i dlaczego jej głoszenie jest ważne? W jakim duchu głosić ewangelię i jako część trzecia – prezentacja o nowoczesnych sposobach, w jaki ewangelia jest głoszona i jak można dołączyć do tej pracy.

Dzieje 20:22-24 zawierają słowa wielkiego głosiciela, apostoła Pawła. Czytamy tam:
„A teraz, przynaglany Duchem, udaje się do Jerozolimy; nie wiem, co mnie tam spotka oprócz tego, że czekają mnie więzy i utrapienia, o czym zapewnia mnie Duch Święty w każdym mieście. Lecz ja zgoła nie cenię sobie życia, bylebym tylko dokończył biegu i posługiwania, które otrzymałem od Pana Jezusa: [bylebym] dał świadectwo o Ewangelii łaski Bożej.”

Apostoł Paweł wie, że zbliża się czas jego cierpień i śmierci. Kiedy jednak porównuje swoje życie i swoją służbę mówi tylko: „nie cenię sobie życia … byle bym dał świadectwo.”  Świadectwo o czym? „O Ewangelii łaski Bożej.”. Jak wiemy słowo „ewangelia” oznacza dobrą, radosną nowinę. Dla apostoła Pawła tą dobrą wiadomością dla świata była łaska Boża.

Rzadko używamy tego słowa. „Łaska”. Jeśli już to w negatywnym znaczeniu. Mówimy: „Łaski nie robisz…”, albo: „O, ty łaskawco!”. Jednak biblijna „łaska”, grecka charis, ma w sobie dawne, pozytywne znaczenie (Reprint 2283).

Słownik Języka Polskiego jako jedno ze znaczeń łaski podaje: „w religii chrześcijańskiej: pomoc, opieka lub niezasłużony dar udzielany przez Boga człowiekowi”
Pomyślmy chwile o tym. Łaska to niezasłużony dar.

• to że istniejemy i że jesteśmy ludźmi – to niezasłużony dar
• to że dostajemy słońce i deszcz z nieba – to niezasłużony dar
• to że już pierwsi ludzie po upadku otrzymali pewne obietnice (potomek Ewy, który zgładzi głowę węża…) – to niezasłużony dar
• to że Bóg przyjął Abrahama, Izaaka i Jakuba przez ich wiarę w tę obietnicę, w przyjście Mesjasza – to niezasłużony dar
• to że Jezus przyszedł i umarł za nas grzeszników – to niezasłużony dar Boga i Jezusa
• to że dzięki ofierze Jezusa Bóg przebacza nam nasze osobiste grzechy, że nas wypatrzył i wzbudził w nas wiarę – to niezasłużony dar
• to że Bóg przebacza nam grzechy każdego dnia przez wartość krwi Jezusa – to niezasłużony dar
• to że mamy Biblię – jej obietnice, historie i rady – to niezasłużony dar
• to że nastaje Królestwo Boże i że wszyscy ludzie będą mogli skorzystać z ofiary Pana Jezusa – to niezasłużony dar.

To wszystko łaska.

Cała Biblia i cała historia to opowieść o wielkiej miłości i łasce Boga dla swoich dzieci. Gdy patrzymy na tę miłość wielu z nas chce podziękować i dać coś od siebie. Ale widzimy, że nie mamy nic, czego On mógłby od nas chcieć. Bóg jednak wie o tym i w swojej miłości prosi, aby wierzący w Jezusa oddali mu swoje serca, samych siebie i wszystko co mają. Bóg, który dał tak wiele, o coś nas grzesznych prosi. Tym, którzy wytrwają w takim stanie obiecuje też wielkie nagrody. A przecież łaską jest już samo to, że w ogóle istniejemy. To ewangelia, czyli opowieść o dobrym, kochającym Ojcu w niebie. I o Jego Synu, który był sprawiedliwy, bezgrzeszny, ale zdecydował się umrzeć za nas.

Niestety, istnieje inna opowieść, którą od dawna opowiada szatan. To fałszywa propaganda, która przedstawia Boga w złym świetle. Według tej fałszywej historii Stwórca jest tyranem, który chce zaszkodzić swoim dzieciom. Jest tym, który chce nas ograniczać, a za sprzeciw karze swoich wrogów wiecznymi torturami duszy, piekielną męką. Według tej teorii to Bóg popierał takie zło jak inkwizycja, krucjaty i trwające setki lat panowanie królów, arystokracji i kleru.

Wielu poniosło śmierć, by bronić prawdziwej ewangelii. Czeski reformator Jan Hus wiedział, że pewnie nie wróci już z soboru w Konstancji. A jednak pojechał tam. Chciał żeby prawda o Biblii i Kościele została usłyszana. I choć Hus zginął na stosie to prawda przetrwała. Hiszpański lekarz, który zrozumiał pewne prawdy Biblii, Michał Servet, napisał do swojego przyjaciela: „wiem na pewno, że dla tej sprawy umrzeć mi przyjdzie, lecz nie osłabia to mego ducha”. Także Servet został wkrótce spalony na stosie, ale prawda przetrwała.

Dziś w naszym kraju nie grozi nam takie traktowanie. Ale czy mamy choć 1% zapału do głoszenia ewangelii, który oni mieli? Czy znamy ewangelię, dla której warto żyć i umierać? Jeżeli nie wiemy, co głosić, to zastanówmy się, co dla nas jest najlepszą wiadomością od Boga. Co najbardziej mówi o Jego miłości do nas. W „Sztandarze Biblijnym” nr 179, wiosna 2003, brat Hedman wymienia sześć głównych części ewangelii, które on sam głosi i radzi głosić drugim. Pierwsza, najważniejsza myśl, to: Jezus – odkupiciel wszystkich ludzi. Jeżeli ofiara Jezusa to odpowiednia cena za Adama i wszystkie jego dzieci to wynika z tego, że wszyscy ludzie powstaną z grobów i wszyscy będą mieli pełną możliwość poznania prawdy.

Przyjęcie przez Boga okupu (co pokazał w zmartwychwstaniu Jezusa w chwale) znaczy bardzo wiele – znaczy to, że pojawił się ktoś, kto pokonał szatana, grzech i śmierć. Ten ktoś mówi do grzeszników: „Nie bójcie się, jestem, pójdę z wami i pomogę wam się pozbyć grzechu. Idźcie za mną a obmyje was z grzechu i z win, i dam wam życie wieczne. Nie zostawimy też innych. Przyjdzie czas, gdy powrócę i razem ze mną pomożecie pokonać szatana i grzech pozostałym chętnym…

Druga ważna wiadomość to prawdziwa natura śmierci. Według Biblii umarli nie żyją w mękach piekła, ale śpią. Ta myśl dała wielu ludziom spokój co do ich bliskich. To wstęp do ewangelii ale bardzo ważny wstęp. Piekło biblijne nie jest miejscem tortur, nie ma tam żadnych działań ani cierpień, ani myśli…

Trzecia część ewangelii to prawdziwa definicja i przeznaczenie ludzkiej duszy. To dusza ludzka umiera. Ale Jezus obiecuje, że przywróci ludzkie dusze do życia. Jak wiele osób jest niepewnych co do znaczenia i przyszłości duszy. Wielu martwi się o dusze czyśćcowe, o wędrujące dusze… a my możemy podać im słowo nadziei. Powiedzieć, że nasi bliscy spokojnie śpią i że idzie czas, kiedy Jezus obudzi naszych bliskich ze snu. Wielu potrzebuje tej wiadomości.

Czwarta myśl to nadchodzące Królestwo Boże na ziemi. To właśnie zwiastowali Jan Chrzciciel i Jezus. Pokutę (czyli przemianę umysłu, powrót do Boga) i Królestwo Boże. Jak wielu chrześcijan codziennie modli się „Przyjdź Królestwo Twoje! Bądź wola Twoja, jak w niebie, tak i na ziemi”, a jak mało chrześcijan wierzy, że naprawdę Królestwo Boże przyjdzie na ziemię. Głośmy ewangelię Królestwa na ziemi i „czasów restytucji – odnowienia wszystkich rzeczy” bo nikt inny za nas tego nie zrobi.

Po piąte mówmy o tym, że Bóg jest jeden i że Jezus Chrystus jest Synem Bożym. Nieśmiertelny Bóg nie mógł umrzeć za człowieka, ale zamiast tego posłał na świat swojego Syna. Mówmy o tym, że Ojciec przywrócił potem swojego Syna do życia i oddał w jego ręce przyszły sąd i królowanie na ziemi. Mówmy o tym, że Syn Boży został wywyższony ponad wszystkim aniołów, aż do Boskiej natury razem ze swoim kościołem. Na przykładzie Abrahama i Izaaka. Pokażmy, że to Bóg w miłości ofiaruje tutaj najwięcej, ale robi to, bo bardzo kocha ludzi.

Szósty i ostatni punkt na liście brata Hedmana to nauka, że Bóg najpierw wybiera pewnych ludzi i rozwija ich w tym życiu jako przyszłych królów, kapłanów i administrację Królestwa, a później – w Królestwie Bożym na ziemi – wszyscy inni będą mogli skorzystać z ewangelii i pracować nad sobą z pomocą tych szczególnych „wybranych” wcześniej i sprawdzonych ludzi.

Możemy dodać do tego co pisał br. Hedman punkt 7 – powrót Jezusa Chrystusa – jego cel, sposób, czas, znaki i etapy. To praca budzenia innych chrześcijan do Królestwa. To praca świadczenia wszystkich ludziom, że nachodzi zmiana. Może to być np. pokazanie w Biblii znaczenia powrotu Izraela. Tutaj jest też nasza misja dla Żydów, by pokazać im, że proroctwa ich księgi wypełniają się. Może to być zwrócenie uwagi na proroctwa, które się wypełniają. Dobrze jeśli będziemy umieli powiązać z Biblią takie fakty jak rozwój technologii i komunikacji, wojny światowe, rewolucje, szerzący się ateizm, fałszywa wiara i kryzys klimatyczny, upadek moralny i wiele innych.

Tu jednak mała uwaga. „Trzeba podawać prawdę tak uprzejmie, jak podaje się płaszcz…” Trzeba też dopasować treść poselstwa do osoby, z którą rozmawiamy. Jeżeli rozmawiamy z ateistą lub agnostykiem nie możemy przekazać mu tego wszystkiego powyżej i argumentować tylko z Biblii (a potem nie możemy dziwić się, że on tego nie przyjmuje). Musimy być gotowi, by podać inne argumenty, dla których wierzymy, że świat został stworzony; że Bóg istnieje. Musimy wiedzieć, na jakiej podstawie twierdzimy, że Biblia jest prawdziwa i natchniona (i to będzie nasza ewangelia dla tych osób). Musimy wiedzieć dlaczego mamy takie czy inne zdanie na kwestie moralności czy światopoglądu. |||| Co ważne: każdy brat i każda siostra są powołani do głoszenia ewangelii i obrony prawdy – nie ma tu wyjątków. W {1 Koryntian 9:16} święty Paweł pisze: „Nie jest dla mnie powodem do chluby to, że głoszę Ewangelię. Świadom jestem ciążącego na mnie obowiązku. Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!”

{1 Piotra 3:15} – „Lecz Pana [Chrystusa] uświęcajcie w waszych sercach i bądźcie zawsze gotowi udzielić odpowiedzi każdemu, kto domaga się od was uzasadnienia waszej nadziei, z łagodnością i bojaźnią.”

Apostoł Piotr w tym krótkim fragmencie daje kilka wskazówek dotyczących głoszenia ewangelii. Mówi na końcu, że głoszenie powinno być „z łagodnością i bojaźnią”, a inni tłumacze oddają tę bojaźń zwrotami: „z szacunkiem” /lub/ „bez zuchwalstwa”.

Łagodność. Biblia jest pełna zachęty, by głosić prawdę gorliwie, z modlitwą, ale też ze spokojem, serdecznie i z dobrocią. {2 Tymoteusza 2:24-26} „A sługa Pana nie powinien się wdawać w kłótnie, ale [ma] być łagodny względem wszystkich, skory do nauczania, zrównoważony. Powinien z łagodnością pouczać wrogo usposobionych, bo może Bóg da im kiedyś nawrócenie do poznania prawdy i może oprzytomnieją i wyrwą się z sideł diabła, żywcem schwytani przez niego, zdani na wolę tamtego.”

Weźmy przykład: Leliusz Socyn, reformator z XVI wieku. Jego biograf Samuel Przypkowski pisze o nim: „godna jest postawa Leliusza, jego niesłychana skromność przy ogromnej wiedzy i wielkich zaletach umysłu oraz prawość charakteru tak bardzo obezwładniły wściekłość przeciwników, że choć nie mogli znieść jego wolnomyślności, to jednak nie potrafili go nienawidzić. [i dodaje:] Niech wiedzą ci, co przez zbyt swobodne głoszenie prawdy popadają często w przykre niebezpieczeństwa, że owa prawda, której bronią, lepszą znajduje ochronę w rozważnej i mądrej łagodności niż w nieokiełzanym zapale”. Leliusz Socyn był znany z tego, że po prostu łagodnie i z prawdziwą ciekawością zadawał pytania i to była jego metoda. I przez to zadawanie pytań zachęcił wielu ludzi do myślenia i do ewangelii.

Sługa ewangelii nie ma się narzucać. Nie ma być też zbyt pewny co do spraw, których nie można w sposób jasny wytłumaczyć z Biblii. W E2, s. 304 brat Johnson zaleca szczególną ostrożność w mówieniu o sprawach stworzenia, o sprawach nauki. W rozmowie z ateistami  na temat stworzenia naszym celem powinno być raczej zasianie pewnych wątpliwości czy życie mogło powstać bez inteligentnej przyczyny. Nie pewno nie mamy żądać, by wszyscy uznali nasze racje. Nie mamy też ośmieszać przekonań drugich.

To już szacunek i brak zuchwalstwa, o którym pisał apostoł Piotr. Podam przykład z podobnego okresu historii, co Leliusz Socyn. Niejaki Andrzej Wojdowski żył w drugiej połowie XVI wieku. Jego z kolei biograf pisze, że „nie był [on] umysłem wybitnym ani twórczym”, właściwie nie stanowił jakiejś szczególnej postaci ruchu, w którym działał. To jednak on pozyskał dwóch braci, którzy dokonali później wielkiej pracy. Dokonał tego, bo była w nim skromność i takt. Okazuje się, że często taktowne głoszenie z mniejszą wiedzą, może dokonać znacznie więcej niż ogrom wiedzy bez szacunku dla rozmówcy. Jeśli nie szanujemy i nie kochamy naszych  rozmów to nasza ewangelia będzie nieskuteczna. Raczej zrobimy szkodę drugim, bo zniechęcimy ich do ewangelii. Głośmy więc z miłością, nie gniewajmy się na przykre uwagi lub to, że ktoś rozumie „inaczej”.

Apostoł Piotr napisał, by zawsze być gotowym do udzielenia odpowiedzi. Kolejnym przykładem dla nas może być brat Skowronek, jeden z pierwszych braci, którzy przywieźli ewangelię Królestwa ze Stanów Zjednoczonych na tereny Polski (krótko po I wojnie świat.). Po powrocie ze Stanów br. Skowronek poza prawdą przywiózł do Polski maszynkę do strzyżenia włosów. Była to wtedy wielka nowość. Na wsi przeważnie nożycami do strzyżenia owiec, strzyżono też mężczyzn, a tu była maszynka do strzyżenia włosów. Wielu mężczyzn przychodziło do brata Skowronka, do fryzjera, żeby ostrzygł im włosy maszynką, a brat Skowronek wykorzystywał ten czas, żeby głosić im prawdę. W ten sposób pozyskanych zostało wiele osób, tak że w okolicy Bełżca gdzie mieszkał utworzonych zostało kilka zborów.  Może my też mamy podobne okazje do głoszenia Ewangelii łagodnie, w spontanicznej rozmowie.

Apostoł Piotr napisał jeszcze: Pana Chrystusa uświecajcie w sercach waszych. O, jak to trudne. Uświęcenie. Oto główna potrzeba każdego głosiciela Ewangelii. Świętość jest widoczna, nie trzeba się nią chwalić. Zwykłe chrześcijańskie życie, dobry przykład, może zdziałać bardzo wiele. To znak, że wierzymy w ewangelię, która rzeczywiście nas osobiście zmienia, że jest to żywa ewangelia. Umieściliśmy na stronie świadectwo pewnego Żyda, którego rodzina doznała wiele cierpień od chrześcijan w czasie wojny i który był później bardzo uprzedzony do chrześcijaństwa. Ten człowiek przyjął jednak Jezusa jako Mesjasza,  bo spotkał się z ludźmi, którzy naprawdę żyli swoją wiarą. Ten człowiek wspomina: „Nie ma sensu oszukiwać samego siebie i innych ludzi. 25 lat temu w Jerozolimie uwierzyliśmy tylko dlatego, że widzieliśmy Jezusa w życiu innych osób, dlatego, że dotknęliśmy Jezusa w życiu innej osoby i to odmieniło całkowicie nasze życie. Zrozumieliśmy coś, co jest bardzo proste, ale jednocześnie co ma niezwykłe znaczenie – jeśli chcemy dzielić się ewangelią, to musimy dzielić się swoim życiem i to jest wszystko, co musimy zrobić. (…) W taki sposób otrzymaliśmy wiarę w Jerozolimie 25 lat temu. (…) czasami chcemy podzielić się ewangelią z osobami, które przeżyły Zagładę i najlepszą rzeczą jaką możemy zrobić to jest po prostu usiąść przy takiej osobie i nie otwierać ust, ale usta zastąpić uszami. To jest najlepszy sposób opowiedzenia im ewangelii. Bo to jest najlepszy sposób okazania miłości, wrażliwości i szacunku (…). Jeśli nie kochasz osoby, z którą chcesz się podzielić ewangelią, to nie dziel się z nią ewangelią, ponieważ podzielisz się z nią fałszywą ewangelią.”

Może jest to najważniejsza myśl – najlepszy sposób głoszenia ewangelii to uczciwe, święte  chrześcijańskie życie. PYTANIE: Czy w moim życiu próbuję głosić w taki sposób?

Pewną rzeczą, która wyróżnia brata Russella było to, że razem z ewangelią uczył po pierwsze szacunku i miłości do Biblii jako jedynej podstawy wiary. Naśladujmy go w tym. Uczmy drugich, by nie przyjmowali niczego tylko dlatego, że my [lub ktoś inny] tak mówi. Uczmy drugich, by poszukiwali potwierdzenia nauk w Piśmie Świętym. Jeśli ktoś przyjmie od nas cokolwiek bez analizy, to później równie łatwo może przyjąć błąd. Niech każdy buduje tylko na Biblii i tylko w zgodzie z własnym sumieniem.

Przechodzimy teraz do pytania: jakie są współczesne sposoby głoszenia ewangelii? {Kaznodzieja Salomonowy 11:6} „Z rana siej swoje nasienie, a niech nie spoczywa twoja ręka do wieczora, bo nie wiesz, czy uda się to czy tamto, lub czy jedno i drugie jednakowo wypadną.” – Są różne sposoby działania i każdy z modlitwą sam musi ocenić, gdzie posyła go duch święty i w jaki sposób może głosić ewangelię. Popatrzmy jednak co się dzieje w pracy głoszenia (przede wszystkim) w Internecie i zastanówmy się, do której działalności możemy się włączyć lub podjąć u siebie.

(Linki do wymienianych poniżej działań i serwisów znaleźć można w zakładce Ciekawe strony)

1. Strony internetowe zborów. Dlaczego są tak ważne? Głównie dlatego, że dziś gdy czegoś szukamy, używamy Internetu. Druga sprawa – to jak działają dziś wyszukiwarki internetowe. Wyniki są dopasowane lokalnie: jeśli wpiszemy hasło „zbór chrześcijański” to inne wyniki pojawią się w Bydgoszczy a inne we Wrocławiu czy w Katowicach. I tak np. w Bydgoszczy po wpisaniu „badacze biblii” w google nasza strona wyświetli się na 1-wszym miejscu, a po wpisaniu „zbór chrześcijański” – na czwartym. Nie trzeba wiele pracy by do tego dojść w swoim mieście.

Na ekranie mamy stronę zboru w Bielawie – www.zborbielawa.pl. To przykład bardzo rozbudowanej strony zborowej. Poza typową ewangelizacją znajdziemy tu materiały biblijne dla dzieci, archiwum „Sztandaru Biblijnego” i „Teraźniejszej Prawdy” czy bardzo dużo materiałów o natchnieniu Biblii. Na stronę tę każdego miesiąca zagląda około 13 tysięcy osób.

Zbór w Chełmie skupia się na aktualnej działalności. Na stronie www.chrzescijaniechelm.pl znajdziemy głównie nagrania aktualnych wykładów, jest trochę informacji o społeczności i wierzeniach, plan zebrań i kilka nagrań i filmów. Jest też dostęp do pieśni.

Zbór w Rybniku – www.zbor.rybnik.pl – udostępnia na stronie sporo multimediów jak np. filmy biblijne, są tu też artykuły, nagrania wykładów i nieco dłuższe analizy biblijne jak piekło, okup i dzień sądu.

Jak widać te strony są różne. Do tego zbory mają też swoje konta (profile) na YouTube i na Facebooku. To bardzo dobre, bo pozwala to dotrzeć do osób korzystających prawie tylko z tych serwisów. A jest ich dużo. Facebook stwarza ciekawe możliwości promocji wykładów publicznych lub innych wydarzeń w zborach. Jest tu sporo grup lokalnych (np. u nas Bydgoszczanie i Wydarzenia w Bydgoszczy), istnieje możliwość stworzenia strony wydarzenia na Facebooku i dodania wpisu sponsorowanego. Wpis sponsorowany jest o tyle dobry, że pozwala dokładnie sprecyzować, do kogo chcemy kierować nasz wpis. Np. tylko do osób z Bydgoszczy i okolicy, w określonym wieku i z określonymi zainteresowaniami. Nic prostszego – wystarczy kilka kliknięć i mamy to ustawione. Tu na ekranie mamy wpis o wykładzie publicznym o piekle. Za 200 złotych dotarł on do ponad 10 tysięcy odbiorców z okolicy Bydgoszczy.

Myślę, że byłoby dobrze, gdyby każdy niezależny zbór posiadał choćby bardzo prostą stronę internetową. Po pierwsze, trudno liczyć na jakikolwiek wzrost, jeśli nie da się nas znaleźć. Jeśli jeszcze nie macie strony – to zawsze możecie to zaproponować w Waszych zborach. Nie zniechęcajcie się też porażkami, bo takie też mieliśmy w Bydgoszczy. Mieliśmy np. atak hakerski, który pochłonął sporą część naszej strony i pracy. Jeśli Wasz zbór już ma stronę to dobrze, żeby pomagać temu, kto ją prowadzi. Np. dostarczać ciekawe materiały i udostępniać linki do strony. Tak swoją drogą nawet jeśli nie ma dużego zboru w miejscowości, jeśli są powiedzmy 2 albo 3 osoby też można stworzyć stronę i zachęcić do kontaktu ludzi z okolicy. Kto wie, może gdy ktoś do Was dołączy to zaczną się u Was regularne spotkania.

2. Manna, wiersze i muzyka na Facebooku. Mówię o Facebooku, ale oczywiście możemy równie dobrze działać w innych serwisach jak Instagram, YouTube czy Twitter jeśli tylko mamy na to pomysł. (Pamiętajmy, że przedstawiamy tu pewne działania, lecz tak naprawdę możliwości są nieograniczone) Jakby nie patrzeć to wszystko są świetne narzędzia ewangelizacji. Istnieją na Facebooku ciekawe strony. Np. „Codzienna niebiańska manna”. Codziennie pojawia się tutaj werset biblijny z komentarzem. Dodawane są też wiersze i obrazki nawiązujące do wersetu na dany dzień. Inna strona na Facebooku to „Wiersze na każdy dzień”. Tu z kolei codziennie pojawiają się wiersze brata Piotra Otczyka z ciekawymi ilustracjami. Inna strona to choćby „Muzyka chrześcijańska na Facebooku” gdzie umieszczane są pieśni ze śpiewnika „Pieśni Brzasku Tysiąclecia” i wiele innych piosenek chrześcijańskich.

Oczywiście, takich stron jest o wiele więcej. Może nie wszyscy musimy tworzyć nowe strony. Chyba jednak nie doceniamy tego, co znaczy w Internecie klikanie „lubię to”, komentowanie i udostępnianie różnych materiałów. Okazuje się, że przez jedno czy dwa kliknięcia możemy sprawić, że dany werset biblijny lub jakaś dobra myśl trafi do kolejnych 10 a może 100 osób. Chyba większość z nas umie to zrobić, a jeśli nawet nie – na pewno ktoś nam pokaże.

3. Działania w grupach. Mamy na Facebooku kilku braci i kilka sióstr, które aktywnie pracują w takich grupach dyskusyjny jak np. Biblia. To trudna praca, która wymaga nieraz wielu godzin przygotowań, a efekty często nie są docenione. Nieraz pracujemy po kilka godzin nad komentarzem i otrzymujemy po minucie kilka odpowiedzi, co może być irytujące. Przychodzi tu jednak na myśl werset z {Kaznodziei Salomona 11:1} –  „Puszczaj twój chleb na powierzchnie wód, a po upływie wielu dni znowu go znajdziesz”. Kaznodzieja Charles Spurgeon skomentował to słowami: „Do nas należy rzucanie chleba. Bogu zostawmy dotrzymanie obietnicy. Nauczajmy niefrasobliwych i upartych. Nasza praca nigdy nie jest daremna w Panu. Może jeszcze nie teraz ale pewnego dnia zbierzemy plon. Musimy się ćwiczyć w cierpliwości.”

Aby zachować naszą pracę możemy zapisywać sobie w pliku tekstowym wrzucane na grupy komentarze, pewne dyskusje w grupach często powracają i szkoda byłoby jeszcze raz przekopywać wszystkie materiały, skoro już to zrobiliśmy. Zapisujmy swoją pracę. Dzielmy się jedni z drugimi efektami nie jako przechwałki ale zachęta i burza mózgów, co można zrobić lepiej.

W książce „Badacze Biblii w Brytanii” opisana była praca siostry Elizabeth Horne, która w czasach brata Russella głosiła ewangelię na londyńskim Hyde Parku. Pozyskała tam dla Pana i Prawdy wiele osób. Okazuje się, że dziś też kilka sióstr działa w takich (internetowych) „Hyde Parkach”.  To oczywiście sprawia, że w zborach zaczynamy razem szukać odpowiedzi na pytania z tych grup. Poza głosicielami potrzebne jest mocne zaplecze wiedzy w zborze. Dobrze by było gdyby takim wsparciem były też nasze grupy na Facebooku jak np ESAREPTA. Oby te grupy budowały, a nie burzyły.

4. Promocja „Boskiego planu wieków” i innych książek.
Osobiście nie angażuje się w zbyt wiele dyskusji w grupach. Zamiast tego staram się w wielu różnych grupach umieszczać krótsze i dłuższe cytaty z „Boski planu wieków”, które odnoszą na stronę: www.boskiplan.pl – na stronie tej można bezpłatnie zamówić papierowe lub elektroniczne wydanie 1 tomu. Ta forma pracy odsyła wprost do „Boskiego planu wieków”.

Jak pisałem już na eSarepcie każdy może włączyć się do tej pracy. Wystarczy udostępnić adres www.boskiplan.pl np. z krótkim fragmentem książki lub z osobistą recenzją i wrażeniami po lekturze. Podobne działania można podjąć z manną lub inną wybraną książką.

5. Wykłady audio \ wideo. Żyjemy w czasach, gdy przekaz musi być jak najłatwiej dostępny. Proponujemy książki i broszurki. Okej. Ale co z ludźmi, którzy w ogóle ich nie czytają, a jest to całkiem duży procent Polaków. Nasza szansa to wykłady audio, a zwłaszcza wideo, z prezentacjami na youtube. Na slajdzie nasz rekordowy wykład na YouTube, „Co matematyk zobaczył w Biblii”, który zebrał 20 tysięcy wyświetleń. Wykład ten był też przeniesiony na inne strony bez naszej wiedzy i tam też dodatkowo obejrzało go co najmniej kilka tysięcy osób.

Wykaz takich nagrań, które w większości nadają się do udostępniania wszystkim chętnym, znajdziecie na bydgoskiej stronie zborowej www.badaczebiblii.pl w zakładce Wykłady audio/wideo. Ten zbiór wykładów stał się dla kilku osób głównym źródłem wiedzy o tematach biblijnych, co świadczy o tym, że w tym kierunku warto dalej iść. Oczywiście to, do czego zachęcamy, to udostępnianie wykładów dalej. Wystarczy tylko podać link, a zwykle po prostu kliknąć „Udostępnij”. Stron z wykładami audio/wideo jest więcej. Trzeba jednak uważać jeśli chodzi o ich udostępnianie. Często obok siebie są wykłady do ewangelizacji i tematy bardzo trudne, które wymagają już sporej wiedzy, by zostały zrozumiane. Jeśli prowadzicie takie strony dobrze byłoby wyodrębnić wykłady ewangelizacyjne i te głębsze, polecane dla zaawansowanych.

Największy zbiór wykładów w Internecie to strona br. Adama Stopińskiego www.wykladybiblijne.pl. Na stronie tej trzeba się zarejestrować, ale możemy tu szukać wykładów na dany temat i później wysyłać je znajomym (jest wyszukiwarka, w której możemy wpisać np. fragment tytułu lub skrót wersetu). Poza wykładami są tu też nagrania pieśni ze Śpiewnika „PBT” i inne materiały. Wykłady ze spotkań biblijnych takich jak to i inne cenne materiały są też dostępne na stronie www.esarepta.pl. Strona ta jest centrum naszych spotkań, ale br. Tomek Kładź, który ją prowadzi jest też otwarty na tworzenie nowych podstron i nowe pomysły. Jeśli takie macie to koniecznie dajcie mu znać. Istnieje też kilka kanałów z wykładami na youtube, a szczególny to oczywiście kanał br. Adama Maciaka, zawierający ogrom materiałów wideo (głównie wykładów).

6. Wykłady online NA ŻYWO. Możemy tu docenić działanie braci związanych ze Świeckim Ruchem Misyjnym „EPIFANIA”, którzy prowadzą od kilku lat świetny projekt www.uwierzbogu.pl. Uwierz Bogu to wykłady transmitowane na żywo na youtube’ie i facebooku. Można w trakcie transmisji zadawać na czacie pytania i od razu otrzymać odpowiedź. Można też bezpłatnie zamówić tam 1 tom i inne pomoce biblijne. Osobiście chętnie udostępniam zaproszenie znajomym, bo to jeden z najlepszych pomysłów tego typu jakie znam. Na pewno możemy wziąć przykład z Uwierz Bogu, no i wspierać te działania. Mamy wspólną ewangelię.

7. Rozmowy o Biblii. Kolejny bardzo ciekawy sposób głoszenia ewangelii to krótkie, 15-minutowe rozmowy o Biblii, które brat Sławek Szczepaniec prowadzi z przedstawicielami różnych grup chrześcijańskich. Z naszego grona rozmówcy to m.in. Józef Ryl, Bogdan Czarnecki, Andrzej Kaliszczyk i Adam Urban. Sam udostępniłem kilka nagrań znajomym i trafiły szczególnie do tych moich kolegów, którym nie podobała się forma wykładu. Jeden mój kolega, który był od razu bardzo zniechęcony wykładami (mówił, że są za długie) przesłuchał kilka całych rozmów na różne tematyczne – życiowe i doktrynalne. Na pewno jest to świetny pomysł i bardzo ciekawe wykonanie.

8. Artykuły i książki czytane przez komputer – www.zborbielawa.pl/gaudio – mamy tu zbiór wielkiej liczby książek, broszur i artykułów czytanych przez elektronicznego lektora. Ogrom pracy wykonanej głównie przez brata Gabriela Nowickiego. Wiem, że dużo osób korzysta z tych nagrań. A można w tej pracy także pomóc. Brat Gabriel szuka obecnie osób do przesłuchiwania plików i zaznaczania błędów w dokumentach używanych do nagrań. Potrzebne są osoby do „wstępnej korekty”, a głównie do udostępniania nagrań dalej.

9. W obronie pastora Russella. Mimo tak ciekawych publikacji jak biografia brata Russella autorstwa Fredricka Zydeka nadal podnoszone są nieprawdziwe zarzuty pod jego adresem. Jest to bardzo smutne, że często bez sprawdzenia zarzuty te podtrzymują byli świadkowie Jehowy, nie mówiąc o  katolickim i protestanckim duchowieństwie i wiernych. Oczywiście, skupiamy się dziś na ewangelii, ale uprzedzenie do brata Russella często prowadzi też do uprzedzenia biblijnych nauk, które głosił. Jako głosiciele Biblii powinniśmy być gotowi by obronić biografię brata Russella przed takimi atakami. Na pewno pomoże w tym strona www.pastor-russell.pl, gdzie poza obroną pastora Russella można też znaleźć bardzo bogatą bibliotekę jego dzieł i wiele innych materiałów historycznych i biblijnych. Na pewno warto polecać ten link wszędzie tam, gdzie na brata Russella spadają w sieci nieprawdziwe ataki. Przy okazji: nie gniewajmy się na ludzi, którzy źle patrzą na brata Russella – zwykle jest to zaślepienie i niewiedza, a rzadko zła wola.

10. Aplikacje biblijne i zbiory literatury. Inny sposób współczesnego głoszenia ewangelii to promocja i pomoc drugim w instalacji aplikacji biblijnych takich jak „Literatura biblijna na Androida”, MySword, TheSword czy Christian Resources (polska nazwa – Pomoce Badania Biblii). Opracowana przez PabloAwesomeSoftware (czyli br. Pawła Grochowicza) Literatura biblijna na Androida zawiera wszystkie tomy Wykładów Pisma Świętego i Epifanicznych Wykładów, Mannę, Śpiewniki, różne książki i archiwum czasopism „Sztandar Biblijny” oraz „Teraźniejsza Prawda”, a także przedruki artykułów. To świetny odpowiednik komputerowego programu Biblia br. Kwaśniewskiego, który także nadal działa i można go pobrać ze strony www.literaturabiblijna.pl.

Na stronie www.beroeaner.de znaleźć można wiele modułów do popularnych programów biblijnych na telefon i na komputer – także po polsku. Programy takie jak MySword i TheWord są świetne, bo pozwalają użytkownikom na tworzenie i edytowanie nowych modułów. Można mieć w jednym programie wiele tłumaczeń Biblii w różnych językach, Biblię w oryginale hebrajskim i greckim,  różne komentarze, dodatkowe pomoce, książki, artykuły a także śpiewniki i nagrania pieśni.

Jeśli chodzi o nagrania to można też polecić aplikację braci Wolnych Pomoce Badania Biblii, Audio (angielska nazwa Christian Resources). Ostatnio pewien Brat przyniósł u nas w zborze przenośny głośnik, podłączył go do telefonu i z tej aplikacji podawał melodie pieśni. Trzeba przyznać, że śpiewało nam się bardzo dobrze. Jeśli więc w zborze brakuje muzyka – mamy w tym dobry sposób na, po pierwsze, poprawienie naszego śpiewu i, po drugie, uczenie się nowych melodii pieśni.

11. Dobre treści po angielsku. Wielu z nas ma kontakty zagraniczne i czasami można nie wiedzieć, gdzie odesłać zainteresowane ewangelią osoby. Dla mnie osobiście szczególnie cenne są dwie strony i materiały na nich. Pierwsza z nich to brytyjska UK Bible Students ( www.ukbiblestudents.co.uk ). Strona nie wygląda może najlepiej graficznie, ale zawiera świetne artykuły spod pióra braci Johna Davisa i Johna Scale’a. Jest tutaj wiele różnych podstron jak: lekcje biblijne, kącik historyczny, pytania i odpowiedzi… Jest też dostęp do literatury po angielsku. Amerykańska strona Bible Truth Examiner to z kolei dzieło brata Jacka Zilcha i współpracujących z nim braci. Na stronie tej znaleźć można proste artykuły o treści biblijnej, a także multimedia jak nagrania audio i wideo wykładów.

12. Własne przemyślenia, twórczość i świadectwa. Może niektórzy są rozczarowani, bo większość opisanych sposobów głoszenia opiera się tylko na udostępnianiu różnych treści. Nie jest to jednak wszystko, co możemy zrobić. Ktoś powiedział: „Jeśli znajdziesz coś, co dotknie cię w Słowie Bożym, przekaż to komuś tego samego dnia”. Ta myśl jest bardzo dobra. Dzielmy się tym, co myślimy i co przeżywamy. Możemy dodać zdjęcie książki, którą czytamy i nasze przemyślenia. Zamiast nauczania doktryn, możemy czasem podzielić się tym, jak żyjemy i jak chcemy żyć, co jest dla nas ważne.

Wielu braci i wiele sióstr ma różne zdolności artystyczne. Jeśli ktoś pisze wiersze na chwałę Bogu, dlaczego się nimi nie podzielić? Zrobiła tak choćby siostra Stefania Łąpińska i jej słowa są teraz zachęta dla wielu ludzi, poprzez stronę www.wierszereligijne.pl.

Inny brat prowadził swego czasu bardzo ciekawy kanał na YouTube pod nazwą „Religia dla myślących”. W luźny sposób przedstawia tam biblijne nauki, np. na temat stworzenia, odkupienia, modlitwy czy ogólnie religii. Wielu braci i wiele sióstr ładnie śpiewa – może warto nagrać niektóre pieśni i wrzucić je na YouTube’a. Ktoś inny może mógłby zrobić stronę ze swoimi zdjęciami z wersetami biblijnymi? Tych pomysłów może być naprawdę dużo!

Niektórzy z nas poświęcili wiele czasu jakiejś nauce Biblii. Np. brat Arkadiusz Wiśniewski i jego badania na temat trójcy i relacji między Ojcem a Synem Bożym. Byłaby to wielka szkoda, gdyby setki godzin jego pracy zostały tylko w jego głowie i w jego szufladzie, a tak mamy je przystępnie zebrane na stronie www.thaleia.pl i w książce „Trójca święta –
mit czy rzeczywistość?” Inny jeszcze brat od wielu lat ciężko pracuje nad stroną o Izraelu – www.izrael.badacz.org i jest to jedno z najlepszych źródeł informacji o wydarzeniach z tego kraju.

Pomyślmy o rodzinach braci i sióstr, którzy wiele głoszą. Często za ich głoszeniem stoi cierpliwości i ciężka praca żony lub męża. Pracują także ci, których nie widać, a Bóg widzi wszystko, co dla niego robimy.

13. Nasze materiały powinny być dostępne. Nie ważne czy w Internecie, np. na Allegro, OLX-ie albo w grupach na Facebooku gdzie można oddać książki. Może to być też półeczka bookcrossing na mieście, antykwariat albo biblioteka. W Bydgoszczy na mieście jest dosyć sporo półeczek, na których każdy może zostawić swoje książki albo coś zabrać. Czasami dokładamy tam np. „Boski plan wieków”, mannę, ulotki czy Nowe Testamenty i nieraz naprawdę szybko znikają. Warto rozejrzeć się gdzie w Twojej miejscowości można umieścić książkę.

14. Bądźmy gotowi. Warto zawsze mieć w torbie czy plecaku, albo przy drzwiach wejściowych w domu, jakieś ładne ulotki. Kiedyś był to pewien problem, ale już tak nie jest. Istnieją bardzo fajne ulotki, np. wydane przez „Na Straży”: Jaką wartość ma Biblia w XXI wieku? oraz Gdzie są umarli. Są też wydane przez ŚRM „Epifania” dobre ulotki „Ewangelia w pigułce” i „Piekło nie jest miejscem wiecznym tortur”.

Sposoby głoszenia można oczywiście mnożyć i niektóre może przedstawią bracia i siostry w dyskusji. Brat Hedman w TP nr 462, s.5-6 wymienia 21 sposobów świadczenia o ewangelii w okolicach zamieszkania. Nie powtarzałem ich, ale niektóre są nadal zupełnie aktualne. Jeśli kochamy Jezusa i ewangelii łaski Bożej to na pewno znajdziemy prosty, pokorny sposób, by im służyć.  Na zakończenie fragment z Księgi Kaznodziei Salomona 9:10 – w przekładzie Biblii Warszawsko-Praskiej. „Wszystko, co zamierzasz robić, rób najlepiej, jak możesz, bo w Szeolu, ku któremu zmierzasz, nic już się nie robi…”

Zróbmy wszystko, co możemy, używając wszystkich możliwości, które mamy.

Grzech, który widzimy, jak kala innych, wciąż tkwi w naszej upadłej naturze i potrzebuje jedynie odpowiedniej pory, by wyrosnąć. Byliśmy dziećmi gniewu tak samo jak inni, skażeni i oddaleni od Boga. Nasze grzechy mogą być inne, lecz wszyscy bez wyjątku jesteśmy ukształtowani w nieprawości. Wypowiedź z Przypowieści Salomona 27:19 brzmi: „Jak w wodzie odbija się twarz, tak serce jest zwierciadłem człowieka”. Pamiętamy słowa Pawła z Rzymian 7:18:

„Gdyż wiem, że nie mieszka we mnie (to jest, w ciele moim) dobre; albowiem chęć jest we mnie, ale wykonać to, co jest dobrego, nie potrafię.”

„Gdyby nie łaska Boża …”

Stara natura pozostaje w nas do takiego stopnia, że gdyby Bóg nas opuścił, szybko stalibyśmy się tacy sami, jak niepobożni. Bez Boskiej łaski potknęlibyśmy się i upadli.

Wiele razy przypominają mi się słowa Johna Bradforda z Anglii. Kiedy zobaczył skazanego człowieka prowadzonego na powieszenie, łzy napłynęły mu do oczu. Zapytany dlaczego, dał słynną dziś odpowiedź: „Gdyby nie łaska Boża, tam szedłby teraz John Bradford.” [John Bradford był XVI-wiecznym męczennikiem protestanckim. Urodzony w Manchesterze studiował teologię w Cambridge. Wkrótce po wstąpieniu na tron „Krwawej Marii” został aresztowany pod zarzutem buntu i uwięziony. Został skazany i spalony jako heretyk – na rycinie jest scena jest męczeńskiej śmierci]

Męczeństwo Johna Leafa i Johna Bradforda.

Dostrzegamy u innych pewne grzechy, które powinny służyć nam jako głośne ostrzeżenie w celu naprawienia tych samych rzeczy w nas samych. Czy powinniśmy widzieć wady w innych i gratulować sobie, że jesteśmy o wiele lepsi? Gdy widzimy zło i natychmiast ustanawiamy czujną straż przeciw popadnięciu w to samo, wtedy używamy Moabu [bezbożnego świat] właściwie, jako swojej miednicy do umywania [Psalm 108:10].

Obserwujemy wśród świata ludzi żądnych władzy, żądnych przyjemności, żądnych pieniędzy. Boga z pewnością nie ma w ich myślach. Zauważamy próżnego człowieka, który się głośno przechwala i mówi o swojej własnej umiłowanej osobie. To także jest dobrą lekcją dla nas i to na pewno pomoże nam uchronić się przed graniem tak śmiesznej roli! Możemy mieć sąsiada, który jest posępny, mówi w nieprzyjemny sposób i przysparza sobie wrogów. My, jako chrześcijanie, powinniśmy mieć inne usposobienie – uprzejme, uprawiające łaskę pogodnego usposobienia i dobrego humoru.

Gdyby jakiś człowiek wpadł do dołu przez nieuważne chodzenie po niebezpiecznej ścieżce, jego upadek powinien być dla mnie nauką. Nie muszę sam wpadać w tę dziurę, aby wiedzieć, jak to jest niebezpieczne. Powinniśmy uczyć się na błędach innych – jak się mówi: Nikt nie żyje wystarczająco długo, by sam je wszystkie popełnić.”

_______________
Źródło: „Sztandar Biblijny”, sierpień 2001, s. 59-60.

Zobacz inne świadectwa.

Drodzy Bracia, drogie Siostry! Czy macie takie pieśni, które chętnie byście dodali do śpiewnika, żeby częściej do nich wracać? Jakie by to były pieśni? Dla mnie na pewno jedną z nich byłaby „Cudowna Boża łaska”. I taki też będzie temat dzisiejszych rozważań: Cudowna Boża łaska. Pewnie znacie tę pieśń. W oryginale angielskim tytuł brzmi: „Amazing Grace” i choć polskie słowa nie są dokładnym i dosłownym tłumaczeniem, to jednak oddają ducha tej pieśni:

Pierwsza zwrotka w języku angielskim brzmi bardzo przejmująco:

Te poruszające słowa budzą pytania kto napisał taką pieśń. A był to żyjący w XVIII wieku John Newton. Kiedy w 1725 roku przyszedł na świat, jego pobożni rodzice nie sądzili, że jego życiorys będzie tak dziwny. Oto mając zaledwie 11 lat zaciągnął się jako majtek na jeden z okrętów, na którym pływał przez kolejne 4 lata. Kiedy napisze o tych 4 latach wiele lat później, napisze tak: „Z czasem stałem się tak zepsutym człowiekiem, iż wywierałem negatywny wpływ na wszystkich wokoło” Czy potraficie sobie wyobrazić młodego człowieka między 11 a 15 rokiem życia, że może o sobie powiedzieć, że stał się tak zepsutym człowiekiem, iż wywierał negatywny wpływ na wszystkich? Trudno w to uwierzyć, ale tak właśnie opisuje to Newton. Kiedy wrócił na ląd został wcielony do marynarki wojennej, skąd zdezerterował, a kiedy po dwóch latach ponownie go odnaleziono, za karę nie tylko skuto go w kajdany, wymierzono mu karę chłosty, ale zesłano go też na statek przewożący niewolników, aby tam przez kolejne lata odsłużył to, przed czym chciał uciec w wojsku. Po latach napisze on, że ten czas, który spędził na statkach niewolniczych spowodował, ze stał się całkowicie bezbożnym człowiekiem, bluźniercą i złoczyńcą. Opisywał straszne rzeczy, które działy się z niewolnikami i niewolnicami: morderstwa, gwałty, bicie i głodzenie. Newton nie tylko to oglądał, ale i czynnie brał w tym udział.

fot. John Elder

Ale gdzieś tam daleko w Anglii ciągle jego ojciec pamiętał o nim, prawie codziennie przychodził do portu, prosił kapitanów statków, aby odnaleźli jego syna, który w końcu odnalazł się w Afryce, gdzie pracował dla handlarza niewolników i sam był nawet przez rok niewolnikiem u Afrykanów. W 1747 roku kiedy John miał zaledwie 22 lata, kapitan jednego ze statków niewolniczych zawinął do portu w Sierra Leone i marynarze odnaleźli Johna, wręcz przymusili go, aby wsiadł na okręt i popłynął z nimi z powrotem do Anglii do Liverpoolu. Droga była długa, szukał jakiegoś zajęcia dla siebie, pewnego dnia znalazł książkę „O naśladowaniu Chrystusa”, zaczął ją czytać, ale treść była da niego tak nudna, że rzucił ją w kąt. Kilka dni później rozszalała się na morzu straszliwa burza, właściwie kapitan i cała załoga straciła już nadzieję, że zostaną uratowani, kiedy walczyli z żywiołem, o dziwo John zaczął wołać do Boga w modlitwie o ratunek. Po latach napisze: zrozumiałem wtedy, że istnieje Bóg, który słyszy modlitwy i odpowiada na nie, ale nie mam pojęcia dlaczego Pan właśnie mnie wybrał, aby okazać swoje miłosierdzie, powrócił do Anglii, kilka lat po swoim nawróceniu porzucił morze, stał się człowiekiem, który zaczął pisać pieśni, studiował bardzo gorliwie Pismo Święte, stał się niepłatnym kaznodzieją, a w wieku 39 lat objął jedną z parafii kościoła anglikańskiego w Anglii, w której służył prawie do końca życia. Często ubierał się w swój marynarski czarny płaszcz, szedł do ludzi potrzebujących pomocy, opowiadał historie swego życia, ale przede wszystkim o tej niesamowitej łasce, która ze strasznego grzesznika uczyniła go dzieckiem Bożym. Kiedy 21 grudnia 1807 roku umierał w wieku 82 lat jego ostatnie słowa, które wypowiedział, brzmiały: „jestem wielkim grzesznikiem, a Chrystus jest wielkim zbawicielem”. Poprosił też, aby na jego nagrobku napisano słowa: „John Newton – kaznodzieja. Niegdyś bezbożnik i libertyn, handlarz niewolników w Afryce. Przez obfite miłosierdzie naszego Pana i Zbawiciela Jezusa Chrystusa zachowany, odrodzony, obdarzony przebaczeniem i wyznaczony do głoszenia ewangelii, którą tak długo usiłował niszczyć.”

Znamy z Pisma Świętego innego człowieka, który długo usiłował niszczyć ewangelię i jej sług. To Szaweł z Tarsu, znany później jako apostoł Paweł. Człowiek, który prześladował pierwotny kościół, wtrącał chrześcijan do więzienia, a wreszcie uczestniczył w kamienowaniu Szczepana. Dzieje Apostolskie notują (9:1), że w drodze do Damaszku „dyszał jeszcze groźbą i chęcią mordu uczniów Pańskich”.

Pan Jezus stanął mu jednak na drodze i objawił mu Bożą łaskę dla niego i misję, by ogłosić tę łaskę drugim. Wiele lat później Dzieje 20:24 notują słowa Pawła: „Lecz ja zgoła nie cenię sobie życia, bylebym tylko dokończył biegu i posługiwania, które otrzymałem od Pana Jezusa: [bylebym] dał świadectwo o Ewangelii łaski Bożej.”

Czemu „łaska” jest tak ważna dla Pawła, że uważa ją za wartą więcej od jego życia? Czemu dla jej głoszenia decydował się na znoszenie cierpienia, na chłosty, więzienia, trudy, nieprzespane noce, kamienowania i zmagania z demonami i fałszywymi braćmi? Co to jest Boża „łaska” i jakie są jej przejawy?

Otwórzmy list apostoła Pawła do Tytusa 2:11-14.

Werset 11 – „Albowiem objawiła się łaska Boża, zbawienna dla wszystkich ludzi”

Poza pieśnią ten werset jest podstawą naszego wykładu. Łaska Boża zbawienna wszystkim ludziom. Nie ma tutaj wyjątku. Wszyscy ludzie mają być objęci zbawienną łaską.

Następne trzy wersety mówią coś szczególnego: „[12] Nauczając [lub: ćwicząc] nas, abyśmy wyrzekli się bezbożności i światowych pożądliwości i na tym doczesnym świecie wstrzemięźliwie [lub: trzeźwo], sprawiedliwie i pobożnie żyli, [13] oczekując błogosławionej nadziei i objawienia chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Chrystusa Jezusa, [14] który dał samego siebie za nas, aby nas wykupić od wszelkiej nieprawości i oczyścić sobie lud na własność, gorliwy w dobrych uczynkach.”

Boża łaska jest zbawienna dla wszystkich ludzi, ale obecnie ćwiczy tylko niektórych ludzi. Apostoł podaje, że „ćwiczy nas”, a nie wszystkich ludzi, abyśmy się wyrzekli bezbożności i światowych pożądliwości i na tym doczesnym świecie trzeźwo, sprawiedliwie i pobożnie żyli.
Ci, którzy to zrobią, maja być „wykupionym” na własność ludem Jezusa.

Wydaje się, że ta garstka, to ci sami, o których modlił się Pan Jezus, jak mamy to zapisane w Ew. Jana 17:14-15 – „Ja dałem im słowo twoje, a świat ich znienawidził, ponieważ nie są ze świata, jak ja nie jestem ze świata. Nie proszę, abyś ich wziął ze świata, lecz abyś ich zachował od złego.” i werset 20 – „nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy przez ich słowo uwierzą we mnie.”

Garstka tych, którzy zobaczyli Bożą łaskę i z powodu umiłowaniu jej zaczęli poddawać się zmianom, których pragnie Bóg. Tytusa 2:13 mówi, że mają oni oczekiwać spełnienia nadziei i objawienia się wielkiego Boga i zbawiciela, Jezusa Chrystusa.

John Newton pisał, że „łaska” to cudny lub miły dźwięk. Myślę jednak, że przynajmniej w języku polskim słowo to jest rzadko używane i zapomniane. Na pewno zaś zapomniana jest wartość i znaczenie tego słowa. Kiedy więc czytamy Biblię możemy nie dostrzec piękna i siły tego słowa. A przecież to znaczenie słowa „łaska” jest cudowne, a nie tylko samo brzmienie polskiego słowa „łaska”, angielskiej – „grace” czy greckiej – „Charis.”

Definicja biblijnej łaski to „przychylność i wspaniałomyślność w uczuciach i czynach okazywana szczególnie tam, gdzie nie jest zasłużona”. Jako synonim dla przychylności moglibyśmy podać życzliwość, a wspaniałomyślność to inaczej dobroć i wielkoduszność.
(Wyprzedzanie słów innej osoby,by w czymś jej usłużyć, dać coś z siebie)

Jeżeli z serca dajemy żebrakowi pieniądze to jest to łaska. Ten człowiek często na to nie zasłużył, zwłaszcza, gdy ma palce żółte od papierosów i gdy ktoś widział go wcześniej pijanego. Nie zasłużył na to, ale czasami otrzymuje jakiś datek. Same dobre uczucia to jeszcze nie „łaska”, bo „łaska” to niezasłużona życzliwość w myślach i czynach.
(Rzucenie komuś pieniędzy, ale bez dobrych uczuć tej osoby to też nie „łaska”, o której mówimy. Jest to współczesne „zrobienie komuś łaski”, ale nie ma tu „niezasłużonej życzliwości i dobroci w uczuciach”.)

(Nawiasem mówiąc to samo działa z innymi cechami. Np. sama cześć dla Boga to jeszcze nie pobożność. Do czci trzeba dodać sumienność w wykonywaniu tej czci, aktywności, gorliwości, wytrwałości… Same życzliwe uczucia dla braci i ludzi wokół to jeszcze nie miłość braterska. Do życzliwych uczuć trzeba jeszcze dodać sumienność, by te uczucia wcielać w życie. Dlatego prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie – bo to nie ci, którzy tylko żywią dobre uczucia, ale ci, którzy działają zgodnie z tymi uczuciami)

Bóg okazał swoją przychylność dla nas, swoją „łaskę”, bo dał swojego Syna na świat. (Syn też okazał tę samą „łaskę”, bo chętnie podjął się tej misji). „Wyniszczył samego siebie, by stać się człowiekiem” (Na ziemi zdecydował się na cierpienie i krzyż dla nas) Nie zasłużyliśmy na zbawienie. Jak mówi o tym Rzym. 5:6 – „Chrystus bowiem, gdy jeszcze byliśmy słabi, we właściwym czasie umarł za bezbożnych.” i w. 8 – „Bóg okazuje nam swoją miłość przez to, że gdy jeszcze byliśmy grzesznikami, Chrystus za nas umarł.”

Łaska Boża jest zbawienna dla wszystkich ludzi, bo Jezus Chrystus oddał życie za każdego (wyraźnie podaje to np. Żyd. 2:9 – „Widzimy natomiast Jezusa, który mało od aniołów był pomniejszony, chwałą i czcią ukoronowanego za cierpienia śmierci, iż z łaski Bożej za wszystkich zaznał śmierci). To jest „łaska”, bo sprawiedliwość nie wymusza na Bogu zbawienia wszystkich ludzi. To nie jest obowiązek ze strony Boga.

Tak samo sprawiedliwość nie wymagała od Boga powołania jakichkolwiek ludzi, ich przyprowadzenia przez Boga do Chrystusa i dalszej przychylności, którą Bóg im okazał. W naszych sercach rodzi się wdzięczność, gdy zaczynamy rozumieć, że to wszystko, co Bóg dla nas robi to niezasłużony prezent z nieba. Biblia pokazuje nam też, że Boża łaska jest zawsze dla niegodnych, że nie możemy się jej domagać.

Wielu ludzi narzeka na Bożą łaskę. Jedni narzekają na deszcz, a inni na słońce, na starość, na śmierć. Czy jednak według Pisma Świętego jako ludzie zasługujemy na ładną pogodę i na zdrowie? Czy zastanawiamy się na co zasługuje człowiek według Bożej sprawiedliwości?

Myślę, że Boża łaska nie jest rozumiana, bo nie jest rozumiana Boża sprawiedliwość. Chrześcijanie myślą czasami, że jeśli są przeciętne dobrymi ludźmi – nie popełniają ciężkich grzechów – to podobają się Bogu i zasługują przez to: – na ładną pogodę, – na zdrowie, – na szczęście w miłości, – na dobrą pracę, – na dobrych sąsiadów.

Ich zdaniem oni są „sprawiedliwi”, a  Bóg ma obowiązek lub przynajmniej „powinien” dawać im to czego chcą,jeśli jest dobry i sprawiedliwy.

Ale u Boga sprawiedliwość to pełna doskonałość. Każdy niesprawiedliwy czyn to dowód grzechu, a czy ktoś z nas wcale nie grzeszy? Ani czynem, ani słowem, ani myślą? Jeśli grzeszymy to jesteśmy grzesznikami. Szukamy więc w Biblii co Biblia mówi o grzechu i  grzesznikach. Rzymian 6:23 – „Zapłatą bowiem za grzech jest śmierć.” To właśnie nam się należy jako grzesznikom – śmierć. (Nie ładna pogoda, nie zdrowie, nie dobra praca, ale śmierć) Ale ten werset nie kończy się na tym. Dalej mówi: „Ale darem łaski Boga jest życie wieczne w Jezusei Chrystusie, naszym Panu.”

Sprawiedliwość domaga się uśmiercania potomków adamowych w nieskończoność, bo na to włąśnie zasługują. Adam miał prawo do życia i prawa życiowe (a więc do zdrowia, szczęścia i owoców swojej pracy), ale utracił te prawa przez grzech. My jako dzieci Adama urodziliśmy się już bez tych praw. Ale „łaska Boża” daje zapłatę sprawiedliwości. Jezus miał prawo do życia jako człowiek i ludzkie prawa życiowe, bo był naprawdę sprawiedliwy, ale oddał je na rzecz Adama (a więc i jego dzieci, które straciły wszystko w Adamie i mają to odzyskać w Chrystusie). Dlatego my dziś cieszymy się nadzieją życia wiecznego i sszczęścia, ale nie na mocy naszej sprawiedliwości tylko łaski Bożej i okupu Chrystusa, bo Chrystus umarł sprawiedliwy – za niesprawiedliwych (Rzymian 5:12,15, 18-19)

Z punktu widenia sprawieldiowści, zasługujemy na śmierć więc Bóg nie ma obowiązku czegokolwiek nam dawać i my nie możemy nic dać w zamian za „łaskę”. Problemy w tym, że ludzie nie widzą swojego stanu w ten sposób. Nie rozumieją, że tylko łaska w Jezusie może im pomóc.

Poza tym duch tego świata nie jest jednak nastawiony na przyjmowanie i dobrą ocenę „łaski”. Dziś nie chcemy „łaski”. Gdy ktoś zrobi coś dla kogoś bezinteresownie, pojawia się często podejrzliwość. Gdy ktoś nam pomoże szybko chcemy zrobić „coś za coś”, dobry uczynek innych traktujemy jako nasz dług, woli od razu zapłacić ,rozliczyć się.

Dzisiejsze media i reklamy jako wzorce dają niezależność i zarozumiałość („Jesteś tego warta”, „Zasługujesz na więcej”). Słyszymy dzieci, które mówią do rodziców: „wy mi łaski nie zrobiliście, że ja żyję” (albo: ja się nie prosiłem na ten świat). We wzajemnych stosunkach dorosłych też mało jest czystej życzliwości. Rządzi kapitalizm, w którym nawet miłe słowa i miłe gesty to często gra pozorów i wymiana handlowa. Wszystko musi mieć swoją „cenę”, więc brakuje miejsca na „łaskę”.

Nawet chrześcijaństwo nie rozumie za bardzo ani sprawiedliwości Bożej ani „łaski”. Są jednak ludzie, którzy czują ciężar grzechu i potrzebują wyzwolenia i pokoju z Bogiem, szukając więc innych sposobów niż „łaska Boża”
– Luter szukał sposobu na pokój z Bogiem w dobrych uczynkach (bardzo długo)
– Tetzel proponował kupienie odpustu
– niektórzy myślą, że wychwalanie imienia Bożego we właściwej formie (np. Jehowa lub Jahwe) i głoszenie o tym może przynieść zbawienie (światu od domu do domu)
– inni wskazują na prawo Mojżeszowe, na przestrzeganie sabatu i niejedzenie wieprzowiny jako najpewniejszą drogę (adwentyści)
– niektórzy sądzą, że pomoże zadana przez księdza pokuta lub pielgrzymka do świętego miejsca, może niejedzenie mięsa w piątek
– niektorzy myślą, że chodzi o uznawanie ziemskiego wodza i działanie zgodnie z nim

Luter nie poczuł ulgi, gdy starał się w pełni wykonać regułę swojego zakonu ani wtedy, gdy odbył pielgrzymkę do Rzymu i modlił się tam pod relikwiami. Pomogło mu zrozumienie, że o własnych siłach nie może się zbawić i że zbawienie jest z łaski Bożej wyłącznie przez wiarę w Jezusa Chrystusa.  Uwierzył i został zbawiony.

Nasze ręce przed Bogiem są puste. Jednak chwila, gdy to uznamy, może być zbawienna. Jest tak, ponieważ Jezus umarł za bezbożnych i przyszedł jako lekarz do chorych, po to, by ich uleczyć. Przyszedł do upadłych, po to, by postawić ich na nogi. To dlatego Ewangelia zestawia pewnego siebie faryzeusza i bijącego się w piersi celnika. Mamy uczyć się z tego, że nie wielkość grzechu, ale nasze nastawienie do grzechu się liczy. Nasze pragnienie pokuty i uzyskania „łaski”, świadomość tego, że „sami” nie umiemy być sprawiedliwi, że bez Jezusa i jego pomocy nie damy sobie rady. Tego właśnie pragnie z naszej strony Bóg. Naszego poczucia własnego upadku, potrzeby „łaski Bożej” i wdzięczności za tę łaskę.

Popatrzmy na „łaskę” jaką okazuje nam Jezus, a będziemy mieli śmiałość, by do niego przyjść (w pokucie) tacy, jak jesteśmy, nie zasługujący w niczym na „łaskę”, ale z wiarą, że z powodu jego miłości i tak ją uzyskamy. Zachwyca nas postawa ks. Kolbego, który w obozie w Oświęcimiu dobrowolnie wziął na siebie wyrok śmierci współwięźnia. Poprosił, by wyrok wykonano na nim. A przecież dokładnie to samo, a raczej o wiele więcej, zrobił dla nas Jezus. Ks. Kolbe przedłużył życie więźnia i dał mu szansę przetrwania przez kolejne lata. Ofiara Jezusa pokonuje śmierć i zapewnia nam zmartwychwstanie i szansę otrzymania życia wiecznego. Z punktu widzenia okupu człowiek Jezus kładzie się w trumnie za każdego z nas, po to, by każdy z nas mógł z tej trumny wyjść.

Nasza wiara to przyjęcie „Bożej łaski”. To chwycenie się okupu i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa jako Bożego zbawienia. Po przerwie chciałbym przedstawić 7 różnych działań cudownej (zbawiennej) Bożej łaski dla człowieka. Teraz jednak chcę jeszcze zwrócić uwagę, że „łaska” potrzebuje „aniołów”, którzy będą ją ogłaszali. Ci „aniołowie” czyli posłowie „Bożej łaski” to nie tylko istoty duchowe, ale przede wszystkim inni ludzie oraz ich słowa i czyny, czasem bardzo proste.

Pierwszy przykład, o którym chciałbym wspomnieć, to zmarły w kwietniu 2018 r. Piotr Stępniak. Miałem okazję osobiście go poznać na pewnej ewangelizacji w Bydgoszczy. Stępniak, dawniej ps. „Gepard”, był kiedyś groźnym przestępcą – dilerem narkotyków, handlarzem bronią, handlował ludźmi. Brutalne dzieciństwo odcisnęło na nim piętno, był świadkiem jak jego rodzice popadają w alkoholizm i patologię. Później wychowywał się tylko z pijącą coraz więcej matką i ludźmi żyjącymi z nią na jednej melinie. Chodził głodny i obdarty. Potem sam zszedł na złą drogę. Drobne przestępstwa, poprawczak, a potem coraz większe znaczenie w gangu. Później, kilka pobytów w więzieniu, łącznie spędził w nim ponad 20 lat. Próbował 8 razy odebrać sobie życie. W pewnym momencie stało się coś co na zawsze odmieniło jego życie: „Byłem na spacerze, ktoś mi powiedział, że Jezus mnie kocha. Pobiłem tego człowieka, znów trafiłem do więzienia, ale te słowa ciągle pulsowały mi w głowie. Nigdy nie chodziłem do Kościoła, w moim domu to butelka była bogiem”. Stępniak mówi, że nie wiedział, co się działo, ale wciąż wracała do niego jedna myśl „Jezus mnie kocha”.

To był początek. Po dłuższych zmaganiach z myślami, po modlitwie i czytaniu ewangelii, dawny „Gepard” uległ „łasce Bożej”. Po wyjściu z więzienia zaczął jeździć po całym kraju i spotykać się z młodzieżą, więźniami i uzależnionymi. Dzielił się swoim świadectwem życia i nawrócenia. To wszystko zaczęło się od jednego zdania: „Jezus cię kocha”. Wspominam krótkie wymiany wiadomości z bratem Piotrem i pod koniec życia był to głęboko myślący chrześcijanin.

Bardzo podobna historia dotyczy Nicky’ego Cruza, przywódcy potężnego, nowojorskiego gangu Mau-Mau. Można o nim doczytać w książce lub obejrzeć film pt. „Krzyż i sztylet”. Znów straszne dzieciństwo – odrzucony przez matkę-spirytystkę jako rzekome „dziecko szatana”. Katowany przez ojca, z którym zamieszkał. Potem lata na ulicach Nowego Jorku, rozbudowa gangu, pierwsze kradzieże, narkotyki, sutenerstwo, gang miał też na swoim koncie morderstwa. Gdy Nicky miał 19 lat do Nowego Jorku przyjechał młody wiejski pastor David Wilkerson, który chciał głosić ewangelię wśród gangów. Podczas jednego z ulicznych kazań, gdy Wilkerson mówił o łasce zmieniającej życie, a Nicky był jednym ze słuchaczy, kaznodzieja powiedział do niego: „Jezus cię kocha i nigdy nie przestanie cię kochać”. Na te słowa Nicky opluł i uderzył pastora i trzeba go było od niego odciągać, bo groził, że go zabije (coś w nim bardzo się wzburzyło). Pastor nie odpuścił. Potem jeszcze kilkukrotnie Wilkerson przychodził nawet do siedziby gangu Mau Mau i chciał rozmawiać z Nickym, mówiąc, że Jezus go kocha, a on chce się z nim zaprzyjaźnić. Nicky odpowiadał: „ale ja nie chcę się zaprzyjaźnić z nim”. Młody przestępca mówił wszystkim jak nienawidzi pastora , chciał nawet go zabić, ale jak sam później opowiadał, co noc dręczyły go słowa: „Jezus cię kocha”, „Jezus cię kocha”. (Jak to się skończyło można sobie doczytać lub do-obejrzeć w filmie pt. „Krzyż i sztylet”)  (Można to też dopowiedzieć do końca)

Pomyślmy jak wiele osób potrzebuje „łaski”, choć tego nie rozumie. Mówię o takich skrajnych przykładach, żeby pokazać, że „łaska” może równie dobrze pomóc każdemu z nas. Nie ma takiego zakamarka, w który „łaska” nie może wejść. Jako ostatni z takich przykładów przed przerwą chcę przypomnieć pewną historię, którą opowiedział kiedyś brat Jan Łagowski. Wiele lat temu Wiele lat temu był on w odwiedzinach u pewnego brata w dawnym Związku Radzieckim. Jak miał w zwyczaju zaczął go pytać: jak poznałeś prawdę? Jakie były twoje koleje losu, gdy byłeś przed i po tym, gdy poznałeś prawdę? Ten brat najpierw milczał, a potem przyniósł zdjęcie. Na tym zdjęciu był on, jeszcze dużo młodszy, a obok niego drugi brat. Brat Łagowski mówi: „bracie, to zdjęcie nic mi nie powie, ty mi opowiedz”. Opowiedział on wówczas taką historię: jego rodziców zamordowali agenci KGB, gdy był małym dzieckiem. Widocznie byli innego zdania niż komunistyczna władza. Chłopca oddano do domu małego dziecka. Jak mówił: „ja byłem dzieckiem zbuntowanym. Gryzłem po rękach wychowawczynie, biłem dzieci, bo miałem [w myślach] to, że to oni są winni, że ja nie mam mamusi i tatusia.” „Dano mnie do domu poprawczego, nie mogli jednak tam ze mną wytrzymać, poradzić sobie. Poprawczak, rosłem tam i robiłem co tylko mogłem złego. Byłem bity, byłem w różny sposób karcony, ale ja byłem zbuntowanym człowiekiem i tak płynął koszmar mojego życia.” Ten człowiek urósł, a wychowawcy poprawczaka chcieli jakoś przystosowywać tych młodych ludzi do jakiegoś życia. Opowiadał on: „dali nam przepustkę, żebyśmy wyszli, zobaczyli jak ludzie poza tym poprawczakiem żyją. Napotkaliśmy chłopca i zażądaliśmy od niego pieniędzy, chłopiec nawyzywał nas, a my tak go pobiliśmy, że go zabiliśmy.” „Dostałem się do więzienia, ale jako małoletni wyrok nie był tak dużo, potem amnestia i wyszedłem z więzienia jako dorosły człowiek. Silny, dobrze zbudowany mężczyzna. Wyszedłem i gdzie ja pójdę? Gdzie ja pójdę? Domu nie mam. Pieniędzy nie mam. Stanąłem na dworcu, na stacji kolejowej, pił człowiek przed bufetem piwo, poprosiłem go grzecznie, żeby dał mi się napić tego piwa, bo mi się pić chciało, a ona nawyzywał mi od bandytów, bo powiedziałem, że wyszedłem z więzienia. Tak mnie rozzłościł, że uderzyłem go tak mocno, że zginął. Dostałem ogromny wyrok, 25 lat więzienia. Potem znowu amnestie. No ale co w tym więzieniu już teraz po raz drugi. Miałem sadystyczne skłonności i władze więzienne wiedziały, że ja takie sadystyczne skłonności mam. Gdy chcieli kogoś bardzo ukarać to dawali do mojej celi, a ja już dawałem mu szkołę. któregoś wieczoru wrzucili do mojej celi człowieka, leżałem na pryczy i sobie pomyślałem: a już dziś nie będę wstawał, ja sobie ciebie na jutro zostawię. Ale ten nowo wrzucony do mojej celi człowiek zanim się położył na pryczy na kolanach klęknął i głośnym szeptem się modlił. Po raz pierwszy widziałem modlącego się człowieka, nie pamiętałem czy rodzice się modlili czy nie. Ale w domu małego dziecka, w poprawczaku nikt. Człowiek w więzieniu pada na kolana. Słyszałem jak dziękował ten człowiek za przywilej cierpienia i wreszcie w tej modlitwie modlił się za mną, za współwięźnia w tej celi. Było to dla mnie coś niesamowitego. Zacząłem tego człowieka jak gdyby się bać. To jakiś dziwny człowiek. Jeżeli on się tak modli to ten Bóg pewno jest, a ja taki straszny człowiek. Opowiada: Na drugi dzień już wcale nie miałem chęci się nad nim znęcać, a gdy poprosił mnie, żebym uklęknął z nim do modlitwy, ja nie chciałem się modlić, ale nie miałem siły mu odmówić. Przez 3 dni klękałem z nim do modlitwy. Po 3 dniach go zabrali, bo nie spełniałem ich pragnień, zabrali go z mojej celi, a jak wyszedłem po jakimś czasie, pragnąłem tego człowieka jeszcze raz w życiu zobaczyć. Chodziłem wszędzie, pytałem gdzie są ludzie, którzy się modlą (znał tylko miasto). Mówili: idź do cerkwi. Nie, nie; to nie tak. On tu nie może być. On się modlił inaczej. Po wielu poszukiwaniach powiedziano mi: tam na wsi jacyś się modlą, może tam idź. Poszedłem, patrzę: za stołem stoi ten właśnie człowiek i mówi wykład do symbolu chrztu. A potem jeszcze w czasie wykładu mówi: kto jeszcze chciałby ewentualnie symbolizować swoje poświęcenie niech przyjdzie do przodu. Poszedłem i ja do przodu, ale on skończył wykład, poznał mnie, przyszedł do mnie i mówi: ty dopiero wyszedłeś? Tak. To jeszcze przed tobą długa droga….. Ale ja nie dałem się odepchnąć. To jest moje zdjęcie z nim po symbolu chrztu. To zdjęcie które mi pokazywał. „Ta modlitwa, ona szła za mną i zmieniała moje życie.”

Jak wielka łaska Boża została wymodlona przez tego człowieka, który niewinnie trafił do więzienia.

================================

Po przerwie chciałbym wrócić do 7 przejawów łaski Bożej dla ludzkości.

1 – po pierwsze – Słońce i deszcz. Zobaczmy Ew. Mateusza 5:45. „Słońce Jego wschodzi na złych i na dobrych, i deszcz spuszcza na sprawiedliwych i na niesprawiedliwych.” Pomyślmy o tym wszystkim szerzej. Bóg, który został zdradzony i odrzucony przez ludzi, daje wszystkim – bez względu na poglądy i wierzenia – wszystkie podstawowe składniki do życia. Porównajmy to z wyrokiem na Adama, którym była przecież śmierć. A jednak wyrok nie był wykonany od razu (i jest to dowód Bożej łaski). Żyjemy na planecie o cudownym położeniu we wszechświecie. Część naukowców mówi wprost – warunki tak sprzyjające życiu nie mogły być efektem przypadku. Co mówi na ten temat Słowo Boże? Izajasza 45:18 – „Bo taki mówi PAN, który stworzył niebiosa, Bóg, który stworzył ziemię i uczynił ją, który ją utwierdził, nie na próżno stworzył ją, lecz na mieszkanie ją utworzył.” Wg Biblii Ziemia ma być wiecznym mieszkaniem człowieka (Kazn. Sal. 1:4)

2 – drugi przejaw Bożej łaski – to Jego obietnice dla wiernych i dla całej ludzkości. Może najważniejsza z nich zawarta jest w Ks. Rodzaju 22:16-18.  Bóg nagradza Abrahama za jego wierność. W. 16-17 – „Przysiągłem na siebie samego, mówi PAN: Ponieważ to uczyniłeś i nie odmówiłeś mi swego syna, twego jedynego; [17] Błogosławiąc, będę ci błogosławić, a rozmnażając, rozmnożę twoje potomstwo jak gwiazdy na niebie i jak piasek na brzegu morza; a twoje potomstwo odziedziczy bramy swoich nieprzyjaciół.”
Mamy tutaj opisany wybrany lud Boży, który zdobywa swoje dziedzictwo, pokonuje swoich nieprzyjaciół czyli grzech, błąd, samolubstwo i światowość w nas, które w każdym zasiał wcześniej szatan, świat (czyli ludzie wokół) i my sami. Ci, którzy okażą się zwycięzcami, mają być jak gwiazdy i piasek = niebiańską i ziemską część administracji Królestwa Bożego.
Werset 18 – „I w twoim potomstwie będą błogosławione wszystkie narody ziemi, dlatego że posłuchałeś mojego głosu.”
Bóg obiecał błogosławienie (czyli danie Boskiego szczęścia) wszystkim narodom poprzez potomstwo Abrahama – czyli przez ludzi z żywą wiarą, przez tajemniczych nas z Listu do Tytusa 3:12.

Jeśli jest taka obietnica, a Ks. Rodzaju 22:16 podaje, że była to Boska przysięga, to możemy być przekonani, że się wypełni. 1 Tes. 5:24 – „Wierny jest ten, który was powołał, który też to uczyni.” Żydów 10:23 – „Trzymajmy wyznanie nadziei niechwiejące się; (bo wierny jest ten, który obiecał)”

Jeżeli Bóg nie błogosławił wszystkich narodów przez potomstwo Abrahama w Wieku Żydowskim to będzie im błogosławił w przyszłości.

Jeżeli Bóg nie błogosławił wszystkich narodów przez potomstwo Abrahama  w Wieku Ewangelii, to będzie im błogosławił w przyszłości, zaczynając od Wieku Tysiąclecia

„Boski plan wieków” nie jest naszym wymysłem, ani czymś, co opracował brat Russell i inni wcześni badacze Pisma Świętego jak Stetson i Storrs. Oni tylko dostrzegli w Piśmie Świętym to, co było w niej ukryte przez wieki. W nawiązaniu do przypowieści sumiennie szukali zgubionego grosza i znaleźli go. Zobaczyli w Biblii restytucję – a więc zapowiadane przez wszystkich proroków czasy naprawienia, błogosławienia i sądzenia ludzkości przez Jezusa Chrystusa i jego wiernych. Apostoł Paweł także nawiązuje do „tajemniczego planu” i „ukrytej tajemnicy”. Przeczytam Efezjan 3:7-11 w przekładzie Biblii Tysiąclecia:

„[7] Sługą [Ewangelii] stałem się z daru łaski udzielonej mi przez Boga na skutek działania Jego potęgi. [8] Mnie, zgoła najmniejszego ze wszystkich świętych, została dana ta łaska: ogłosić poganom jako Dobrą Nowinę niezgłębione bogactwo Chrystusa [9] i wydobyć na światło, czym jest wykonanie tajemniczego planu,, ukrytego przed wiekami w Bogu, Stwórcy wszechrzeczy. [10] Przez to teraz wieloraka w przejawach mądrość Boga poprzez Kościół stanie się jawna Zwierzchnościom i Władzom na wyżynach niebieskich {{wiemy, że nawet aniołowie czekali, aż Bóg zacznie objawiać swój plan}} i werset [11] zgodnie z planem wieków, jaki powziął [Bóg] w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.”

Mamy wielką łaskę, że możemy zobaczyć zasięg Bożej „łaski”. John Newton widział jej część (zbawienie wybranych), a my oglądamy obie części (zbawienie wybranych po to by mogli błogosławić niewybranych).

3 – trzeci przejaw Bożej łaski to ten najważniejszy: okup Jezusa Chrystusa za wszystkich ludzi. Bezcenny dar „Bożej łaski”, za który nikt nigdy nie mógłby niczym godnym odpłacić. Jesteśmy żebrakami, którym Bóg dał w Jezusie największe bogactwo. 1 Jana 2:2 – „Jezus Chrystus jest bowiem ofiarą przebłagalną za nasze grzechy, i nie tylko za nasze, lecz również za grzechy całego świata.”

Czasami dyskutuję na ten temat z kochanymi braćmi baptystami, którzy spotykają się także w sali przy ul. Zduny 10 A w Bydgoszczy. Gdy mówię „kochani” to właśnie myślę, bo są to naprawdę serdeczni, poświęceni bracia i miłe, poświęcone siostry. Ale gdy czytam ten werset, myślą, że chodzi o „świat” w znaczeniu planety”, że to ona potrzebuje odkupienia, a nie cały świat „ludzkości”, czyli inni ludzie poza nami – wierzącymi. Ale mamy inny fragment. 1 do Tymoteusza 4:10 – „Właśnie o to trudzimy się i walczymy, ponieważ złożyliśmy nadzieję w Bogu żywym, który jest Zbawcą wszystkich ludzi, zwłaszcza wierzących.” Tutaj bracia baptyści wskazują na słowo „zwłaszcza” i mówią, że tylko wierzący w tym życiu skorzystają z „łaski” zbawienia. Zobaczmy jednak inny fragment, gdzie występuje to słowo „zwłaszcza” lub gr. malista, co wg kodów Vocatio znaczy „najbardziej”. List do Galatów 6:10 – „A zatem dopóki mamy czas, czyńmy dobrze wszystkim, a zwłaszcza [malista, najbardziej] naszym braciom w wierze.”

Nikt chyba nie powie, że druga część tego ostatniego wersetu – „zwłaszcza naszym braciom w wierze” unieważnia pierwszą „czyńmy dobrze wszystkim”. Tak samo wielka łaska Boża dla wierzących [lub raczej „wiernych” jak podają kody Vocatio] nie unieważnia także wielkiej choć nieco mniejszej „łaski” dla wszystkich ludzi. Wszyscy niesprawiedliwi, niewierni, niewierzący staną na sąd. Jak jednak naucza Pismo Święte nie ma to być tylko „sąd” potępienia, ale cały proces resocjalizacji. Mają tam być przynajmniej cztery etapy:
1. Pouczenie – lub: nauka, danie przez Chrystusa instrukcji i praw
2. Próbowanie – próba charakteru, doświadczanie ludzkości
3. Karanie –inaczej: chłostanie [w celu reformy, naprawy]
i dopiero 4. Wydanie wyroku, inaczej: egzamin, wyrok, ocena.

Na tych wszystkich etapach będziemy oczywiście działać Boża „łaska” czyli niezasłużona życzliwość. Trudno zrozumieć tak wielką „łaskę”, dlatego apostoł Paweł potwierdza ją w wielu różnych miejscach. W 1 do Tymoteusza 2:4 pisze on – „[Bóg] pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy.” Jeśli Bóg czegoś pragnie, to ma też moc, by to wykonać. A przecież nie wszyscy ludzie poznali prawdę. Wniosek jest taki, że jeśli nie poznali jej w tym życiu, to będą mieli taką szansę w przyszłości kiedy powstaną z grobów (daniela 12:1-2, Jana 5;28-29). Psalm 115:3 – „Bóg nasz jest w niebie, czyni wszystko, co zechce.” Izajasza 55:11 – „Tak będzie z moim słowem [mówi PAN], które wyjdzie z moich ust: nie wróci do mnie na próżno, ale uczyni to, co mi się podoba, i poszczęści mu się w tym, do czego je poślę.”

4 – czwarte działanie Bożej łaski – wybór kościoła lub symbolicznej małżonki dla Jezusa Chrystusa. Coś niesamowitego. Przecież członkowie kościoła byli ludźmi takimi jak my. Byli grzesznikami. Nie byli lepsi z natury. Kiedy rybak Szymon Piotr zobaczył z kim ma do czynienia to czytamy w Ew. Łuk. 5:8 „przypadł Jezusowi do kolan i rzekł: <<Odejdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiek grzeszny.>>” Bóg zebrał kościół z samych grzeszników i przez „łaskę” stworzył z nich „świętych”. Oni mieli tylko przyjąć łaskę wiarą i codziennie poddawać się pod jej wpływ.

Dobrze, możemy zrozumieć „restytucję”, zrozumieć, że skoro Bóg jest dobry to chce usunąć zło ze świata. Ale jak zrozumieć, że wśród poddanych szatana, z „wrogów” swojej sprawiedliwości, wypatrzył i ukształtował współdziedziców dla swojego Syna, że z tych grzeszników zrobił świętych i że podarował tym świętym Boską naturę i miejsce w niebie, ponad aniołami, i urzędy: „królów”, „sędziów” i „kapłanów”. To się nie mieści w głowie. I dlatego mówimy, że to „łaska Boża”.

5 – Piąty przejaw łaski to kształtowanie wszystkich wybranych – przyszłych urzędników Królestwa. „Łaska Wieku Ewangelii” zawiera w sobie zachęty do nawrócenia, możliwość pokuty (czyli zmiany sposobu myślenia i „drogi” po której idziemy), usprawiedliwienie, które otrzymujemy przez wiarę w Jezusa Chrystusa, Bożą pomoc w pokonywaniu zła i rozwijaniu dobra w nas, Słowo Boże, przystęp do Boga w modlitwie, opatrzność.

Przeczytałem kiedyś, że rozwój świętego charakteru w grzeszniku to najtrudniejszy, najbardziej skomplikowany proces we wszechświecie. Dobrze, że to „Boża łaska” bierze na siebie większą część tej pracy. Z drugiej strony musimy współpracować z „Bożą łaską”.
Brat Johnson opisuje to tak:

„Jeśli nasze modlitwy mają być w pełni wysłuchane, konieczny jest z naszej strony wysiłek do uzyskania rzeczy, o które prosimy. Bóg traktuje nas jak wolne podmioty, a nie jak maszyny. Zgodnie z tym, jeśli modlimy się o pomnożenie Ducha Świętego, nie oczekujmy mechanicznego spełnienia naszych próśb. (…) Bóg dostarcza nam niezbędnego oświecenia, energii i bodźców przez Swoje Słowo [Biblię], a koniecznych okazji i innych pomocy przez Swoją Opatrzność. Jeśli pozostajemy bierni, to modlitwa nigdy nie zostanie w pełni spełniona. (…) Bóg daje wodę, ale to my musimy wykopać studnię.”

Nie zniechęcajmy się w modlitwach o ducha, o miłość, wiarę; słyszałem świadectwo, że brat zrozumiał, że w ten sposób modli się o doświadczenia i przestał

(Paul S.L. Johnson, „Rozwój podobieństwa Chrystusowego w teorii i praktyce”, s. 76-77)

6 – szóste działanie „Bożej łaski” to wyzwolenie kościoła i innych klas wybranych. 1 Koryntian 2:9 – „Ale głosimy, jak jest napisane: Czego oko nie widziało i ucho nie słyszało, Anie nie wstąpiło do serca człowieka, to przygotował Bóg tym, którzy go miłują.” Cieszymy się „łaską” już otrzymaną, ale żeby się wzmocnić musimy wypatrywać Bożych obietnic. Powinniśmy wiedzieć, że idziemy do światła i do wolności. Wierzyć, że „łaska Boża” da nam nasze dziedzictwo w Królestwie. „Czego oko nie widziało i ucho nie słyszało…”

7 – siódme działanie „Bożej łaski” to restytucja lub czasy odnowienia. Dzieje 3:21 – „Którego [Jezusa] niebo musi przyjąć [lub zatrzymać] aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy, jak Bóg od wieków przepowiadał przez usta wszystkich swoich świętych proroków.” Jeśli będziemy wierni w przyjmowaniu „Bożej łaski” dzisiaj to ona będzie zmieniać nas i my sami będziemy mogli dzielić się „łaską” z innymi, którzy dziś może nie rozumieją, a może nawet wyśmiewają to, co chcemy im przekazać. Biblia mówi, że wielu ludzi jest głuchych i ślepych na Słowo Boże, że to „szatan” czy „bóg tego świata zaślepił umysły wielu(…)”. Ale Biblia zawiera też obietnice, że nie będzie tak na zawsze. Izajasza 35:5 – „Wtedy otworzą się oczy ślepych i otworzą się uszy głuchych.” Izajasza 29:18,24 – „[18] Tego dnia głusi usłyszą słowa księgi, a oczy ślepych przejrzą z mroku i ciemności. (…) [24] Ci, którzy błądzili duchem, nabiorą rozumu, ci, którzy szemrali, przyjmą naukę.”

Dlaczego tak trudno uwierzyć w „Bożą łaskę”? Na pewno przeszkadza niewiara w Biblii w ogóle. Trudno wierzyć w łaskę przywrócenia do doskonałości, gdy ktoś wierzy w teorię ewolucji człowieka i to, że nie było żadnego upadku, nie było raju, nie było doskonałości, więc nie ma do czego powracać. A dzisiaj są poważni katoliccy teologowie i uczeni, księża, którzy chcą łączyć Biblię i teorię ewolucji człowieka.
Trudno też wierzyć w „łaskę”, gdy stawia się cokolwiek w jej miejsce, a niestety postawiono w tym miejscu wiele innych sposobów na zbliżenie się do Boga niż przyjęcie wiarą Jezusa. Nauczanie kościelne skupia się na uczynkach. Rób dobre uczynki – będzie dobrze. Rób złe – będzie źle. Ale gdzie tu miejsce na łaskę? Czy potrzeba Zbawiciela jest nauczana?

#2 – Kościół przy ul. Gdanbskiej w Bydgoszczy:
„Od 1 do 8 listopada można uzyskać dla zmarłych odpust zupełny czyli uwolnienie z czyśćca. W tym celu należy spełnić następujące warunki:
1. Komunia św.
2. Moditwa w intencjach jakie ma Ojciec św. (nie trzeba znać tych intencji)
3. Odwiedzenie cmentarza (połączone z modlitwą)
+ ksiądz dodał, żeby nie popełnić w tym czasie nawet lekkiego grzechu, żeby Bóg łaskawiej na nas spojrzał

„Łaska Boża” przykrywa nasze niedoskonałości i karze nas, ćwiczy i koryguje, gdy trzeba. Nas tzn. tych, którzy wierzą w Jezusa Chrystusa jako Boską prawdę, drogę i życie.

Gdy zderzamy się z „łaską” możemy nie wiedzieć co dalej. Bóg ma tak wielki plan, tyle już zrobił dla mnie i dla wszystkich ludzi. Co ja mogę mu dać? (Ale nei w zamian tylko z miłości do niego iw wdzięczności za jego łaskę) Czy mam coś takiego, co by mu się spodobało? Tak, z „łaski Bożej” jest coś takiego. 2 Kor. 6:1 mówi nawet: „Jako jego współpracownicy napominamy was, abyście nie przyjmowali łaski Bożej na próżno (lub: nadaremno)”. Co więc robić? Przyp. Sal. 23:26 – „Synu mój, daj mi swoje serce, a niech twoje oczy strzegą moich.” Rzymian 12:1-2 – „Proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście składali wasze ciała jako ofiarę żywą, świętą, przyjemna Bogu, to jest wasza rozumna służba. A nie dostosowujcie się do  tego świata, ale przemieńcie się przez odnowienie waszego umysłu, abyście mogli rozeznać, co jest dobrą, przyjemną i doskonałą wolą Boga.”

Pytanie, które się nasuwa i na które każdy sam musi sobie odpowiedzieć, czy ja jestem wdzięczny za Boże łaski? Czy widzę Bożą łaskę dla świata, ale bardziej czy dostrzegam łaskę w moim własnym życiu? Ci, którzy nie przyjmą dalszej  „Bożej łaski” – poświęcenia – nie pójdą za to na wtórą śmierć, nie zginą w Armagedonie, nie muszą koniecznie utracić usprawiedliwienia, jeśli będą trwali w pokucie i wierze w Jezusa. Stracą jednak możliwość głębszej oceny Boga, głębszego radości i głębszego pokoju. Stracą szansę, by dać radość Bogu i Chrystusowi, którzy cieszą się z każdego serca, które z miłości oddaje się im ofiarę i na rozumną służbę.

Nie każdy przechodzi w życiu takie doświadczenia jak apostoł Paweł, John Newton, Nicky Cruz, Piotr Stępniak czy ten brat, który poznał „łaskę Bożą” w ciężkim, radzieckim więzieniu. Ale czy to źle? Przytoczę jeszcze jedno świadectwo z wykładu brata Jana Łagowskiego. Trafiają do mnie szczególnie jego wykłady, bo pełne są historii i świadectw dzieci Bożych. Jeden brat opowiedział br. Łagowskiemu taką historię:

<< Wielu podczas zebrań świadectw mówi tak: „ja byłem w świecie, byłem pijakiem, nałogowcem”, „ja byłam grzesznicą, takie i inne rzeczy czyniłam…”. „Dzięki Chrystusowi Pan mnie z tego wyrwał!” Prawda? takie są często świadectwa. I ten brat, który to mówił, powiedział coś takiego: „słuchałem tych świadectw i oczywiście ze wzruszeniem, że Pan pomógł takiemu grzesznikowi się wyrwać z tego dołu, jak Dawid mówi o sobie – wyrwał mnie z dołu szumiącego, z błota lgnącego, postawił na skale nogi moje – piękna rzecz, że Pan z takich dołów może wyrwać, ale wiedziałem o jednej młodej siostrze, że wiedzie bardzo przykładne, chrześcijańskie życie. Jest bardzo czynna, bardzo ofiarna, pomocna. I tak wyrwałem ją spośród wszystkich przez imienne wezwanie do złożenia świadectwa: I teraz Siostra … złoży nam swoje świadectwo.” A siostra … wstała i mówi: „No ja nie mam nic takiego do powiedzenia, co tutaj Bracia i Siostry powiedzieli, ja nigdy nie byłam jakąś taką wielką grzesznicą, nie byłam w żadnym błocie, nie byłam w świecie. Zawsze, od początku mojego życia z mamą i z tatą chodziłam do zboru, modliłam się, a potem poświęciłam się Bogu na służbę, no i dzięki Jego łasce w tej służbie trwam.” I co wtedy mówi ten kaznodzieja? „To jest najpiękniejsze świadectwo, jakie można było na tym zebraniu usłyszeć. Po co mamy wpadać do tego dołu, po co mamy się tam w tym błocie walać? … Poświęcając się Bogu na służbę w młodości możemy uniknąć tego wszystkiego, możemy złożyć takie świadectwo jak ta Siostra … „Nic takiego złego w moim życiu się nie działo. Ja miałam piękne życie od mego dzieciństwa aż po dziś dzień, dzięki moim rodzicom, a później dzięki łasce Bożej.”>>

Mamy różne doświadczenia. Różne upadki i różne działania „łaski Bożej” za nami. Ale BOŻA ŁASKA jest tym ,co wszystkich nas łączy. Boża łaska jest obfitująca, jest dostępna, jest rozliczna, wystarczająca (Bóg przemówił do apostoła Pawła: „wystarczy ci mojej łaski” – 2 Kor. 12:9). Łaska jest bogata (Bogu nie zabraknie łaski, to paliwo się nigdy nie kończy). Łaska jest godna chwały i wdzięczności, jak czytamy w Liście do Tytusa: „Łaska Boża jest zbawienna wszystkich ludzi”, nie da się na nią zasłużyć, nie da się jej kupić, nie da się jej załatwić, zdobyć wysiłkami. Ale można ją przyjmować przez pokutę, wiarę w Jezusa Chrystusa i poświęcenie. Można sprawić, że „Łaska Boża [będzie] ćwiczyć nas, abyśmy wyrzekłszy się bezbożności i światowych pożądliwości, trzeźwo, sprawiedliwie i pobożnie żyli na tym świecie; oczekując błogosławionej nadziei i chwalebnego objawienia się wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa; który wydał samego siebie za nas, aby nas wykupić od wszelkiej nieprawości i oczyścić sobie lud na własność, gorliwy w spełnianiu dobrych uczynków.”

Obyśmy mogli zanurzyć się w łasce Bożej i wytrwać w niej. Jak apostoł Paweł móc kiedyś powiedzieć: „Dobra walkę stoczyłem, bieg ukończyłem, wiarę zachowałem. Odtąd jest dla mnie korona sprawiedliwości, którą mi w owym dniu da Pan, sędzia sprawiedliwy, a nie tylko mnie, ale i wszystkim, którzy umiłowali jego przyjście.” (2 Tymoteusza 4:7,8)

W jednej ze zwrotek „Amazing Grace” John Newton napisał:

fot. thinkstock

Pytanie: Co to jest chrześcijańskie poświęcenie?

Odpowiedź: List do Rzymian 12:1 – „A zatem proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej.”

Według Biblii życie chrześcijańskie powinno się rozwijać i prowadzić człowieka do coraz wyższy etapów rozwoju. Poświęcenie lub oddanie samego siebie to trzeci krok w życiu chrześcijanina. Dwa pierwsze to pokuta za swoje grzechy oraz pełna wiara w Chrystusa jako Zbawiciela i dają one usprawiedliwienie z wiary. Poświęcenie oznacza oddzielenie się od tego, co zwyczajne i powszechne oraz oddanie samego siebie Bogu.

Kto może się poświęcić?

Ci, którzy już są usprawiedliwieni z wiary, do których nasz fragment odnosi się jako „braci”, zachęcani są do poświęcenia; do oddania swoich serc i umysłów Bożej woli. W naszym wersecie słowo „bracia” oznacza usprawiedliwionych chrześcijan – mężczyzn i kobiety, lub braci i siostry w chrześcijańskiej wierze.

Cechy poświęcenia

Poświęcenie posiada cztery cechy, do których nawiązuje nasz tekst:

1. Moc: jest to zaznaczone słowem „[ofiara] żywa”, to znaczy, że nasze poświęcenie ma być energiczne.

2. Miłość: ta cecha jest zaznaczona przez słowo „święta” i jest to właściwe, gdyż miłość jest prawdziwym duchem świętości.

3. Sprawiedliwość: poświęcenie jest „przyjemne” Bogu, ponieważ zasługa ofiary Jezusa czyni człowieka sprawiedliwym lub usprawiedliwionym w oczach Boga, a zatem poświęcenie może być przyjęte przez Niego.

4. Mądrość: zwrot „wasza rozsądna służba Bogu”, zawiera myśli, że poświęcenie to działanie rozsądne i przemyślane.

Poświęcone życie

Dlaczego ktoś miałby się poświęcić?

Chociaż nie jest to nakazane, poświęcenie to odpowiedź serca wdzięcznego i doceniającego miłosierdzie Boże za wszystkie Jego wcześniejsze łaski. Do obowiązków poświęconego chrześcijanina należą: wyrzeczenie się siebie i świata, studiowanie i rozmyślanie nad Słowem Bożym, głoszenie Słowa Bożego, czynienie Słowa Bożego, a kiedy to konieczne cierpienie z powodu wierności Jemu.

Prowadzić poświęcone życie to inaczej iść śladami stóp Jezusa, naszego najlepszego Przykładu. Nie ma większej radości ponad to.

Źródło: UKBibleStudents.co.uk, wrzesień 2008.

Żaden odkupiony człowiek nie upadnie tak nisko, by znaleźć się poza zasięgiem łaski* Bożej. Udzielać jej będą święci. Żadna deformacja grzechu nie będzie zbyt głęboka, by nie mogła tam sięgnąć ręka miłosierdzia i uratować duszy, która została kupiona krwią. W żadnym sercu ciemność niewiedzy i uprzedzeń nie będzie tak gęsta, by światło Boskiej prawdy i miłości nie mogło przeniknąć jej mroków. Nie będzie takiej choroby niszczącej ciało, której nie umiałby szybko wyleczyć Wielki Lekarz. Nie ma takiego zwyrodnienia, niepełnosprawności, nowotworu czy takiego upośledzenia umysłu i psychiki, które oparłyby się dotknięciu Jego ręki. Słońce sprawiedliwości wyjdzie zza chmur i sprawi, że smutny dziś człowiek zacznie się cieszyć z nowego dnia. Każdy dowie się, że wszystko to jest także dla niego / dla niej, za darmo, już na zawsze, jeśli tylko będzie słuchać Jezusa.

Więcej:
– Biblia (całość);
– www.boskiplan.pl

_______________
* łaska – niezasłużona niczym życzliwość i dobra wola