Archiwalna prezentacja przedstawiona przez brata Wojciecha Opałkowskiego na spotkaniu w Toruniu, 17 października 2009 r.

***

Spirytyzm jest demonizmem

Spirytyzm i demonizm – tematy, które rzadko pojawiają się w mediach, ale są bliżej naszego życia, niż mogłoby się wydawać. Spirytyzm, często postrzegany jako niewinna praktyka, może mieć głębokie, demoniczne korzenie. Ta prezentacja ma na celu zwrócenie uwagi na te niepokojące związki.

Czym jest spirytyzm?

Spirytyzm – co to tak naprawdę jest? Przybliżamy definicję, historię i główne zasady tego zjawiska. Choć niektórzy uważają, że spirytyzm to wymysł XIX wieku, Pismo Święte pokazuje, że jego korzenie sięgają znacznie głębiej. Biblia wyraźnie sprzeciwia się spirytyzmowi, a my wyjaśniamy dlaczego. Zwracamy też uwagę na niebezpieczeństwa związane z praktykowaniem spirytyzmu oraz na to, kto jest szczególnie podatny na jego wpływ. To nie zabawa – to poważne zagrożenie.

Spirytyzm (spirytualizm)

Spirytyzm to ruch religijny, który narodził się w latach 40. XIX wieku (choć jego korzenie sięgają głębiej). Głosi, że możliwy jest kontakt z duchami zmarłych, które – istniejąc na „wyższym poziomie świadomości” – mogą być przewodnikami i doradcami żyjących. Spirytualizm, starsza i szersza forma tego ruchu, próbuje łączyć się z chrześcijaństwem, podczas gdy spirytyzm czerpie więcej z religii Dalekiego Wschodu. To nie tylko historia – to wciąż żywy i wpływowy prąd myślowy.

Siostry Fox – pionierki spirytyzmu

Na slajdzie widzimy trzy siostry – Leilę, Margaret i Kate Fox, które w 1848 roku w Hydesville (USA) stały się pionierkami spirytyzmu. To one przeprowadziły pierwszy seans spirytystyczny, nawiązując kontakt z „duchem” nawiedzającym ich dom. Siostry szybko zyskały popularność, organizując seanse dla przyjaciół, a ich działalność zainspirowała powstanie pierwszych towarzystw spirytystycznych. Jednak ich życie nie było sielankowe – po śmierci mężów popadły w nałogi i biedę. Pod koniec życia przyznały, że ich seanse były oszustwem, co wywołało skandal w środowisku spirytystów. Zmarły w zapomnieniu i zostały pochowane w mogile dla bezdomnych.

Tablica pamiątkowa sióstr Fox

Na slajdzie widzimy tablicę pamiątkową poświęconą siostrom Fox, postawioną w latach 20. XX wieku przez spirytualistów z całego świata. Znajduje się w Hydesville, miejscu, gdzie w 1848 roku odbył się pierwszy seans spirytystyczny. Na dole tablicy widnieje napis w języku angielskim: „There is no death. There are no dead” („Nie ma śmierci. Nie ma umarłych”). To kluczowe przesłanie spirytualizmu, które podkreśla wiarę w ciągłość życia po śmierci i możliwość kontaktu z duchami. Choć siostry Fox pod koniec życia zdemaskowały swoje praktyki jako oszustwo, dla wielu spirytualistów pozostają symbolami początków tego ruchu.

Sposoby kontaktu z duchami

Spirytyzm opiera się na różnych metodach nawiązywania kontaktu z duchami zmarłych. Jedną z nich jest trans medium – specjalnie przygotowana osoba wprowadzana jest w stan transu, by przekazywać komunikaty od duchów. Kolejna metoda to typologia, czyli porozumiewanie się za pomocą stukania (jak w przypadku sióstr Fox). Inne sposoby to pismo automatyczne, gdzie medium w transie zapisuje wiadomości od duchów, oraz wskazywanie liter, polegające na użyciu specjalnej planszy do komunikacji. Każda z tych metod wymaga odpowiedniego przygotowania i atmosfery, by „połączenie” z zaświatami było możliwe.

Plansza spirytystyczna Ouija

Na slajdzie widzimy planszę Ouija, narzędzie często używane przez spirytystów do komunikacji z duchami. Na górze planszy znajdują się odpowiedzi „tak” (yes) i „nie” (no), a poniżej – alfabet, cyfry oraz słowo „goodbye” (do widzenia). Uczestnicy seansu kładą ręce na przesuwanym wskaźniku, który – według wierzeń – poruszany przez duchy, wskazuje litery, tworząc słowa i zdania.

Najważniejsze cechy spirytyzmu jako poglądu

Spirytyzm opiera się na kilku kluczowych założeniach:

Życie po życiu – istnieje „tamta strona”, gdzie dusza (niezmierzalny pierwiastek duchowy) zachowuje swoją tożsamość, pamięć i charakter.

Możliwość dalszego rozwoju – dusze mogą potrzebować czasu, by „naprawić” błędy z życia ziemskiego, zanim osiągną wieczne szczęście (np. dusze czyśćcowe).

Możliwość pomocy żywym – duchy, znając przeszłość i przyszłość, mogą udzielać wskazówek lub odpowiedzi na pytania. To właśnie obietnica korzyści dla żywych jest głównym motywem praktykowania spirytyzmu.

Spirytyzm a chrześcijaństwo

Spirytyzm głosi, że „nie ma śmierci” i „nie ma umarłych”, co jest sprzeczne z nauczaniem Biblii. Apostoł Paweł w Liście do Rzymian (6,23) jasno stwierdza: „Zapłatą za grzech jest śmierć”. To nie „przejście na wyższy poziom”, ale realny koniec życia. Biblia podkreśla, że śmierć dotyka wszystkich, ponieważ wszyscy zgrzeszyli. Co ciekawe, stwierdzenie „nie ma śmierci” nie pochodzi od Boga – to słowa szatana, zapisane w Księdze Rodzaju (3,4-5). Spirytualizm, opierający się na tym kłamstwie, stoi w jawnej sprzeczności z chrześcijaństwem.

Biblia o spirytyzmie (1)

Spirytyzm zakłada, że duchy (dusze) mogą się „rozwijać” po śmierci, mając jeszcze coś do zrobienia lub misję do wypełnienia. Jednak Biblia wyraźnie temu zaprzecza. W Księdze Kaznodziei Salomona (9,10) czytamy: „Nie ma żadnej pracy, ani myśli, ani umiejętności, ani mądrości w grobie, do którego idziesz”. To jasne stwierdzenie, że po śmierci nie ma możliwości dalszego działania czy rozwoju. Spirytualizm, opierający się na tym założeniu, stoi w sprzeczności z nauką Pisma Świętego.

Biblia o spirytyzmie (2)

Spirytyzm twierdzi, że duchy są wzywane ze względu na swoją wiedzę – znają „tamtą stronę” i mogą znać przyszłość. Jednak Biblia wyraźnie temu zaprzecza. W Księdze Kaznodziei Salomona (9,5) czytamy: „Bo ci, co żyją, wiedzą, że umrzeć mają; ale umarli o niczym nie wiedzą”. To jasne stwierdzenie, że zmarli nie posiadają żadnej wiedzy ani mocy przewidywania przyszłości. Spirytualizm, opierający się na tym założeniu, stoi w sprzeczności z nauką Pisma Świętego.

Biblia o spirytyzmie (3)

Biblia w sposób jednoznaczny i kategoryczny potępia praktyki spirytystyczne. W 5 Księdze Mojżeszowej (18,10-12), zwanej Księgą Powtórzonego Prawa, czytamy: „Niech się nie znajdzie między wami: (…) wywiadujący się czego od umarłych. Albowiem jest obrzydliwością Panu każdy, kto by to czynił”. Ten fragment, mający ponad 3000 lat, pokazuje, że Bóg surowo zabrania kontaktowania się z duchami zmarłych, nazywając to obrzydliwością. To jasne stanowisko przeciwko spirytyzmowi, które pozostaje aktualne do dziś.

Ważne pytanie

Jeśli umarli naprawdę „nic nie wiedzą” i nie mogą działać, jak wytłumaczyć nadprzyrodzone zjawiska, które zdarzają się podczas seansów spirytystycznych? To pytanie, które często pojawia się w kontekście spirytyzmu. Czy to możliwe, że za tymi zjawiskami kryje się coś więcej niż tylko iluzja lub oszustwo? Warto przyjrzeć się temu zagadnieniu z perspektywy biblijnej i duchowej.

Metoda eliminacji

Jak wytłumaczyć nadprzyrodzone zjawiska na seansach spirytystycznych? Można to zrobić, stosując metodę eliminacji:

Zręczność ludzka – wiele zjawisk to po prostu oszustwa i sztuczki, które mają na celu wprowadzenie w błąd.

Bóg i Jego aniołowie – choć Bóg ma moc, by działać w nadprzyrodzony sposób, nigdy nie wspierałby praktyk, które sam nazwał „obrzydliwością”.

Szatan i jego aniołowie (demony) – to one stoją za prawdziwym spirytyzmem. Demony potrafią naśladować głosy i zachowania zmarłych, by oszukać ludzi i odwrócić ich od Boga.

Skąd wzięły się demony?

Demony to upadli aniołowie, którzy zbuntowali się przeciwko Bogu. W 1 Księdze Mojżeszowej (6,1-2) czytamy: „I stało się, gdy się ludzie poczęli rozmnażać na ziemi, a córki się im zrodziły; że, widząc synowie Boży córki ludzkie, iż były piękne, brali je sobie za żony, ze wszystkich, które sobie upodobali”. Ci „synowie Boży” to aniołowie, którzy porzucili swoje miejsce w niebie, materializowali się i wchodzili w związki z ludzkimi kobietami. Ich potomstwo to olbrzymi (nefilimowie), a sami upadli aniołowie stali się demonami. To oni dziś działają przez spirytyzm.

Co się stało z demonami?

Upadli aniołowie, którzy zbuntowali się przeciwko Bogu, zostali surowo ukarani. W Liście Judy (w. 6) czytamy: „Aniołów, którzy nie zachowali pierwszego stanu swego, ale opuścili mieszkanie swoje, na sąd dnia wielkiego związkami wiecznymi pod chmurą zachował”. Podobnie w 2 Liście Piotra (2,4): „Bóg bowiem nie oszczędził aniołów, którzy zgrzeszyli, lecz strąciwszy do otchłani, umieścił ich w mrocznych lochach, aby byli zachowani na sąd”. Demony zostały ograniczone w swoim działaniu do ziemi i czekają na ostateczny sąd. To one dziś działają przez spirytyzm, oszukując ludzi.

Co dzieje się z demonami?

Demony, czyli upadli aniołowie, wciąż działają na ziemi, zwodząc ludzi. Apostoł Paweł w Liście do Efezjan (6,12) pisze: „Albowiem nie mamy boju przeciwko krwi i ciału, ale przeciwko księstwom, przeciwko zwierzchnościom, przeciwko dzierżawcom świata ciemności wieku tego, przeciwko duchownym złościom, które są wysoko”. Demony wykorzystują różne metody, by wprowadzać ludzi w błąd – w tym spirytyzm. Ich celem jest odwrócenie uwagi od Boga i utrwalenie kłamstwa, że „nie ma śmierci” i „nie ma umarłych”.

Konsekwencje seansów spirytystycznych

Seanse spirytystyczne zawsze są oszustwem – niezależnie od tego, czy stoją za nimi zręczni ludzie, czy upadli aniołowie (demoni). Spirytualizm podtrzymuje starodawne kłamstwo szatana, że „nie ma śmierci” i „nie ma umarłych”. To niebezpieczne złudzenie, które odwraca uwagę od prawdy o życiu i śmierci, przedstawionej w Biblii.

Kontakty z demonami, nawet jeśli wydają się niewinne (np. wywoływanie „ducha” bliskiej osoby), mogą prowadzić do opętania – czyli przejęcia kontroli nad ciałem i umysłem przez złe duchy. Opętanie to nie tylko temat filmów, ale realne zagrożenie, które może skutkować poważnymi problemami.

Dodatkowo, spirytyzm otwiera drzwi wpływom demonicznym, które mogą stopniowo niszczyć życie człowieka, wprowadzając chaos, lęk i uzależnienie od praktyk okultystycznych. To nie zabawa – to poważne zagrożenie dla zdrowia i życia.

Skąd czerpać informacje o Bogu i przyszłości?

Gdzie szukać odpowiedzi na pytania o przyszłość, życie po śmierci i sens istnienia? Biblia jasno wskazuje, że nie powinniśmy zwracać się do czarowników czy wywoływaczy duchów. W Księdze Izajasza (8,19) czytamy: „A gdy wam mówić będą: Radźcie się czarowników i wywoływaczy duchów, (…) to powiedzcie: Czy lud nie ma się radzić swojego Boga?”.

Źródłem prawdziwej wiedzy jest Pismo Święte, które w 2 Liście do Tymoteusza (3,16-17) nazwane jest „natchnionym przez Boga i pożytecznym do nauki, wykrywania błędów, poprawy, wychowywania w sprawiedliwości”. To w Biblii znajdziemy odpowiedzi na najważniejsze pytania dotyczące życia, śmierci i przyszłości. Nie musimy szukać ich w spirytyzmie czy okultyzmie – Bóg dał nam wszystko, co potrzebne, by żyć w zgodzie z Jego wolą.

Spirytyzm jest demonizmem

Podsumowując: Spirytyzm jest demonizmem. To nie kontakt z duchami zmarłych, ale niebezpieczna interakcja z demonami. Pamiętajmy, że praktyki spirytystyczne otwierają drzwi wpływom złych duchów, które mogą prowadzić do opętania, duchowego zniszczenia i oddalenia od Boga.

Zachęcamy do zadawania pytań i głębszego zrozumienia tego tematu. Jeśli zapamiętacie jedno zdanie z tej prezentacji, niech będzie to: „Spirytyzm jest demonizmem”. To klucz do zrozumienia, dlaczego należy unikać tych praktyk i szukać prawdy wyłącznie w Bogu i Jego Słowie.

A jednak nieraz komuś ukazał się ktoś zmarły, jest mnóstwo historii na ten temat. Mrożą krew w żyłach… ale i rozpalają ciekawość:

Część 1 (wygłoszona na spotkaniu online w 2023 r.): 

Część 2: 

Część 3: 

Czym w ogóle jest NDE? (Near-Death-Experience czyli doświadczenie bliskie śmierci) Z definicji: „Zjawisko to można zdefiniować jako relację ze wspomnień i wszystkich przeżyć podczas nadzwyczajnego stanu świadomości, w którym występują specyficzne elementy, takie jak doświadczenie przemieszczania się przez tunel ze światłem na końcu, film z życia, spotkanie ze zmarłymi osobami, możliwość obserwowania reanimacji własnej osoby itd. Ten niezwykły stan świadomości może wystąpić w czasie zatrzymania pracy serca, podczas śmierci klinicznej, ale również ciężkiej choroby lub bez żadnych powodów zdrowotnych. Near-Death-Experience czyli doświadczenie bliskie śmierci ma często duży i długotrwały wpływ na człowieka”

Ale może jednak zacznę od tego skąd w ogóle decyzja na krótką polemikę z książką księdza Wiktora Szponara pt. „Życie po śmierci”, gdzie opisano dużo takich zjawisk. Nie chodzi tylko o to samo imię i podobne nazwisko, choć od tego się faktycznie zaczęło.

Był 11 października roku 2020, gdy na zaproszenie zboru badaczy Biblii w Wuppertalu miałem możliwość podzielić się w Niemczech wykładem pt. „Po tamtej stronie grobu”. Wykład wywołał sporo pytań i dodatkowych przemyśleń, więc po powrocie do Polski w zborze w Bydgoszczy przedstawiłem część drugą – tym razem jako odpowiedź na niektóre argumenty wierzących w życie pozagrobowe od razu po śmierci, bez konieczności zmartwychwstania. Różne dyskusje biblijne w sieci, w nawiązaniu do tych dwóch wykładów, zachęciły mnie do kontynuacji tematu w serii pt. „Czy Jezus nauczał o pośmiertnych cierpieniach?”.

I tak 21 listopada 2020 r. otrzymałem e-mail od pewnego człowieka, który zamówił jedną książkę z naszej strony badaczebiblii.pl, ale zrozumiał, że jestem księdzem, autorem książek katolickich i napisał do mnie: „Słyszałem księdza w Radio Maryja w rozmowie z ojcem dyrektorem. Czy te książki księdza, są może dostępne w wersji elektronicznej oraz gdzie są dostępne wersje papierowe ale w rozsądnych cenach?”

W odpowiedzi napisałem, że to chyba pomyłka, ale dopytałem też o co chodzi.

Na to czytelnik odpisał: „Przepraszam. Jedna literka, a zagadnienie to samo. No 3 literki. ‘Ks’ czyli 'Ksiądz’ na początku oraz wymiana 'u’ na 'o’. Zmyliło mnie imię i niedokładność literowania nazwiska. PS: audycja była dziś [23.11.2020] koło południa, może po południu w Radio Maryja rozmowa ks W. Szponara z ks dr Tadeuszem Rydzykiem.” ||| Po dalszych dociekaniach, okazało się, że chodzi o książkę pt. „Życie po śmierci. Teologiczne śledztwo”. Jej autor, „Ksiądz Wiktor Szponar urodził się w 1991 roku [czyli wtedy kiedy ja się urodziłem] w Sosnowcu i obecnie jest wikariuszem w parafii św. Brata Alberta w Gdańsku.”

Ksiądz Szponar stał się znany z książki, w której dowodzi życia pozagrobowego, życia zaraz po śmierci, na podstawie doświadczeń bliskich śmierci u różnych osób. Zamówiłem więc i przeczytałem książkę ks. Szponara i chcę trochę do niej nawiązać.

Przede wszystkim książka cytuje sporo ze znanych publikacji, takich jak „Życie po życiu” Raymonda Moody’ego, „Wieczna świadomość” Pima van Lommela czy opracowań Antoniego Socciego „Ci, którzy wrócili z zaświatów”. Najważniejszy wkład księdza Szponara to odnalezienie osób z Polski, które przeżyły NDE i przeprowadzenie z nimi wywiadów oraz prześledzenie tych historii.

Dla księdza Szponara wiarygodność rozmówców i niezwykłe ich przeżycia dowodzą, że w chwili śmierci dusza człowieka przenosi się do innej rzeczywistości, w której spotyka Chrystusa i która jest wstępem do dalszego nieśmiertelnego bytu: w niebie, w czyśćcu lub w piekle.

Ja też nie podważam samych świadectw, ale mam inne ich wyjaśnienie.

Na początek więc: co Pismo Święte mówi o śmierci i umieraniu.

Po pierwsze: Stary i Nowy Testament nauczają, że to nie tylko ciało, ale dusza ludzka umiera w chwili śmierci. Inaczej mówiąc: to cały człowiek umiera: przestaje żyć. Psalm 78:50 mówi o Bogu: „Otworzył drogę dla swego gniewu, nie zachował ich duszy od śmierci, a ich życie wydał zarazie.” Psalm 146:3-4 – „Nie pokładajcie ufności w książętach ani w człowieku, który nie może pomóc! Gdy tchnienie go opuści, wraca do prochu swego; W tymże dniu giną wszystkie zamysły jego.” (Ten fragment kładzie nacisk na to, że wbrew myśli ks. Szponara po śmierci człowiek przestaje rozmyślać, inny przekład mówi: „w ten dzień zginą wszystkie myśli jego”)

Ten prosty przekaz potwierdza Księga Ezechiela 18:4, gdzie czytamy: „Oto wszystkie dusze są moje, tak dusza ojca, jak i dusza syna jest moja. Dusza, która grzeszy, ta umrze.” I werset 20, który potwierdza to: „Dusza, która grzeszy, umrze.”

W Nowym Testamencie Pan Jezus mówi o sobie, np. w Ew. wg św. Mateusza 26:38 – „Smętna jest dusza moja aż do śmierci” oraz u Mat. 20:28 – „jak i Syn Człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, ale aby służyć i dać duszę Swoją na okup za wielu.” (w tym wypadku jest to śmierć w of. za nasze grzechy)

Po drugie: Stary i Nowy T. nauczają, że umarli o niczym nie wiedzą, że nie odczuwają i nie działają. Stoi to w całkowitej sprzeczności z tym, co podaje w swojej książce ks. Szponar. Księga Koheleta (Kaznodziei Salomona) 9:5 – „Żyjący bowiem wiedzą, że muszą umrzeć, podczas gdy umarli niczego już nie wiedzą (…)” i werset [10] „Każdą pracę, jaką napotka twa ręka, wykonaj według sił swoich, bowiem w Szeolu, do którego zdążasz, nie ma już działania ani myślenia, ani poznania, ani mądrości.” Księga Ijoba 14:21 stwierdza też o umarłym: „Jego dzieci doznają szacunku, ale on już o tym nie wie. Jego dzieci tracą znaczenie, a do niego to nie dociera.” I stąd wniosek króla Ezechiasza zapisany w Księdze Izajasza 38:18 – „Grób bowiem nie wysławia cię ani śmierć cię nie chwali. Ci, którzy w dół zstępują, nie oczekują twojej prawdy. Żywy, żywy będzie cię wysławiać tak jak ja dzisiaj.” I jeszcze Izajasza 63:16, tym razem słowa kierowane są do wiecznie żywego Boga: „bo przecież Ty jesteś Ojcem naszym. Abraham już nas bowiem nie uznaje, Izrael już także o nas nie pamięta. A Ty, o Panie, jesteś naszym Ojcem i Odkupicielem naszym”. Jest tu wyraźnie pokazane, że po śmierci nawet wierni Boży ludzie jak Abraham czy Jakub przestali myśleć i działać. To się w pełni zgadza z nauczaniem apostolskim. Kiedy na przykład apostoł Paweł określa ogólną karę za grzech, to stwierdza w Liście do Rzymian 6:23 – „Zapłata za grzech jest śmierć”. Nie jest to więc życie w jakimś nieprzyjaznym stanie (np. w piekle lub w czyśćcu), ale koniec życia, przeciwieństwo życia, czyli niebyt.

Z tego powodu, po trzecie, Stary i Nowy Testament nauczają, że jedyna nadzieja dla człowieka to zmartwychwstanie umarłych. W Księdze Ijoba 14, od wersetu 10 czytamy: – „a umarłszy człowiek, gdzie jest? Jak ubywa wód z morza i rzeka opada, i wysycha; tak jest z człowiekiem. Gdy się położy to już nie wstanie; dopóki niebiosa będą trwać, nie ocknie się ani nie będzie obudzony ze swojego snu. Obyś mnie w grobie ukrył i schował, aż twój gniew się uciszy, wyznaczył mi czas i wspomniał na mnie. Gdy człowiek umrze, czy może ożyć? Przez wszystkie dni wyznaczonego mi czasu będę czekał, aż nadejdzie moja zmiana.” (Inne przekłady: będę czekał „na chwilę, kiedy powstanę”, albo: na moją „przyszłą odmianę”)

Mamy tu rozważania o śmierci człowieka cierpiącego. Czy umarły może ożyć? Czy może powrócić do życia? Czy jest podstawa dla takiej nadziei? Ijob widzi taką nadzieję („będę czekał aż nadejdzie moja zmiana.”), ale nie zna czasu, kiedy to się stanie. Przez ten „wyznaczony czas”, hebrajskie ‘tzevai’ – czyli dosłownie czas ciężkiego, przymuszonego położenia – stan niebytu w grobie – Ijob będzie nieświadomie czekał na przywrócenie do życia. Potwierdzeniem mogą być słowa Ks. Dan. 12:2 o czasie końca, kiedy – cytuję – „Wielu z tych, którzy śpią w prochu ziemi, obudzi się (…)”.

Tutaj możemy na chwilę wrócić do Ks. Ijoba 14:15: Ijob mówi: „Wtedy zawołasz, a ja ci odpowiem; zatęsknisz za dziełem swoich rąk.” Słowa pełne nadziei to: „Zawołasz, a JA Ci ODPOWIEM”. Mówi on, że po dłuższym czasie niebytu porównanego do przymusowego snu, umarły zachowa swoją tożsamość, nadal będę to „ja”. „ZAWOŁASZ” to oczywiście Bóg lub wyznaczony przez niego Zbawiciel, który jako jedyny ma moc podniesienia umarłego do życia. Nie znamy naszej przyszłej „odmiany”, może będziemy się jakoś różnić, ale będziemy sobie zdawać sprawę, że to NAS woła Bóg („ja Ci odpowiem”).

Z takiego punktu widzenia śmierć, czyli niebyt duszy, porównać można do snu.
Bo tak samo jak rano budzi się ta sama osoba, która zasnęła wieczorem, tak będzie też przy z-martwych–wzbudzeniu. Bóg przywróci do życia te same osoby. Będziemy mieli naszą tożsamość.

I taka nadzieja wiele razy powtórzona jest w Nowym Testamencie, w którym czytamy słowa Pana Jezusa z Ewangelii wg Jana 5:28-29 – „Nie dziwcie się temu, bo nadchodzi godzina, w której wszyscy, którzy są w grobach, usłyszą jego głos; I wyjdą ci, co dobrze czynili, by powstać do życia; a inni, którzy źle czynili, by powstać na sąd.” (jak widać jest to jakiś czas w przyszłości, w którym to się dokona). W to, że przyjdzie taki czas wierzył też Apostoł Paweł, gdy stwierdził w Dziejach Ap. 24:15 – „Mam w Bogu nadzieję, że nastąpi zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych.”

I to jest właśnie czwarta nauka Pisma Świętego: że zmartwychwstanie będzie miało miejsce w trakcie paruzji (czyli drugiej obecności) Jezusa na ziemi, a nie wcześniej i że do tego czasu umarli symbolicznie „śpią”, bez świadomości oczekują na obudzenie. Wersety na ten temat zostały już podane, więc można tylko przytoczyć kilka urywków z 1 Listu do Koryntian rozdział 15: „[13] Bo jeśli nie ma zmartwychwstania, to i Chrystus nie został wzbudzony; [14] A jeśli Chrystus nie został wzbudzony, tedy i kazanie nasze daremne, daremna też wasza wiara; [18] Zatem i ci, którzy zasnęli w Chrystusie, poginęli. [20] A jednak Chrystus został wzbudzony z martwych i jest pierwszym spośród tych, którzy zasnęli. [22] Albowiem jak wszyscy w Adamie umierają tak też wszyscy w Chrystusie zostaną ożywieni. Ale każdy w swojej kolejności. Chrystus jako pierwszy plon, potem ci, którzy należą do Chrystusa, w czasie jego przyjścia.”

Podsumujmy te argumenty biblijne już bez wersetów:

1. Biblia mówi, że to nie tylko ciało, ale także dusza ludzka umiera w chwili śmierci
2. Biblia mówi, że umarli o niczym nie wiedzą, że nie odczuwają i nie działają
3. Biblia mówi, że jedyna nadzieja dla człowieka to zmartwychwstanie umarłych
4. Biblia mówi, że zmartwychwstanie będzie miało miejsce w trakcie paruzji (czyli drugiej obecności) Jezusa na ziemi, a nie wcześniej i że do tego czasu umarli symbolicznie „śpią”.

Do tej fundamentalnej nauki Biblii mamy jeszcze w ewangeliach kilka osób, które zostały „wskrzeszone”, jak Łazarz z Betanii. Jednak żadna z tych osób nie mówiła o żadnych swoich doświadczeniach, a jak zaraz się przekonamy świadectwa osób, które doświadczyły NDE zawierają sporo myśli niezgodnych z Biblią. Poza tym, o czym niewiele w książce ks. Szponara, wielu osób widzi w NDE to, w co wierzy: buddyści spotykają Buddę, taoiści mają swoje wyobrażenia, a muzułmanie swoje.

Posłuchajmy jednak co mówią osoby w książce „Życie po śmierci”. Cytuję fragmenty o pani Halinie: [s. 86] „Halinie K. towarzyszyła [w jej doświadczeniu śmierci] brązowa postać, którą pacjentka utożsamiła z Matką Bożą. „Przypuszczam, że była to Matka Boża. Ona się mną zaopiekowała. – wspomina pani Halina – Czułam z jej strony bardzo dużą troskę i miłość. Bardzo jej na mnie zależało. Myślę, że ona tam była, ponieważ od wielu lat noszę szkaplerz.” Jedna z obietnic dla osób noszących szkaplerz to „szczególna pomoc w godzinie śmierci” [dodaje ks. Szponar] Pani Halina mówi dalej na temat swojego zmarłego taty, którego zobaczyła w swoim NDE [s. 182] – „Myślę, że on wiedział, co u się u nas dzieje” i martwił się, co będzie z moją mamą, gdy zostanie sama. Pani Halina mówi: „Zastanawiam się czy to nie on wymodlił mój powrót na ziemię”.

Pomijam świadectwo o szkaplerzu, do którego noszenia nie ma nigdzie w Biblii zachęty, ale ważniejszy jest fragment o zmarłym tacie. Jak czytaliśmy z Biblii umarli o niczym nie wiedzą, oni symbolicznie śpią, oni w stanie śmierci nie chwalą Pana i nie modlą się za żywych. Psalm 6:6 – „Bo po śmierci nie pamięta się o tobie, a w Szeolu któż cię wysławiać będzie?” Mamy tu więc poważne zaprzeczenie Biblii.

Pan Andrzej doświadczył z kolei uczucia męki czyśćcowej. Jak mówi: „Codziennie robię teraz ofiarowanie za dusze w czyśćcu cierpiące. […] To jest niewyobrażalne cierpienie, którego nie jestem w stanie opowiedzieć. […] To jest niewyobrażalna męka. Myślę, że jakbym był w ciele, to by mi serce pękło. Taki [to był] ból.” [s. 195]

Zacytowałem ten fragment, bo samo określenie ‘czyściec’ pojawiło się w dyskusjach teologicznych około XII wieku po Chrystusie, a łaciński termin ‘purgatorium’ czyli czyściec po raz pierwszy pojawił się w oficjalnych dokumentach kościoła katolickiego w roku 1438, podczas soboru we Florencji. Jezus milczy na temat czyśćca.

Cała Biblia podaje zrozumiałą naukę, że śmierć oznacza koniec życia, niebyt i nieświadomy sen aż do obudzenia z tego stanu przez Mesjasza. Komu więc służy modlitwa za dusze czyśćcowe? Dlaczego wielu ludzi nauczono płacić za msze na rzecz dusz cierpiących w czyśćcu? Dziś nie jest to tak nachalne, ale przez wieki ludzie oddawali ostatnie grosze kościołowi rzekomo w zamian za lepszy los swoich ukochanych zmarłych. Jeżeli papież lub kapłan naprawdę miałby taką władzę nad duszami, dlaczego nie wyzwolą tych dusz z miłości a nie z powodu pieniędzy żyjących wiernych?

Pan Andrzej mówi dalej: „Kilka razy podróżowałem w tamtą stronę. Modlitwy, które mnie cofały, były przez wstawiennictwo Maryi. Silniejsza była tylko Msza święta. Kiedy skończy się ofiara na ołtarzu, to będzie koniec świata. Jak nie będzie aktu konsekracji, ofiary, nie będzie nic. Nie wytrzyma ten świat. Jeśli Msza będzie po prostu pamiątką w rozumieniu protestanckim, a nie ofiarą, to będzie to koniec wszystkiego. Już nic gorszego w dziejach ludzkości się nie wydarzy.”

Ten dramatyczny apel opiera się na tym, co zrozumiał Pan Andrzej. Nie opiera się jednak na Biblii. Dlaczego? Bo według Biblii żadna dodatkowa ofiara mszy lub jakaś pomoc żywych nie jest potrzebna zmarłym. Dlaczego? Bo to Pan Jezus jest Tym, który pokonał śmierć i który obudzi wszystkich gdy nadejdzie czas, także tych niesprawiedliwych.

1 List Jana 2:2 – „On bowiem jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy [apostoł mówi tu o świętych], i nie tylko za nasze, lecz również za grzechy całego świata.”; oraz List do Rzymian 5:18 – „A zatem, jak przestępstwo jednego [tzn. praojca Adama] sprowadziło na wszystkich ludzi wyrok potępiający, tak czyn sprawiedliwy Jednego [Jezusa Chrystusa] sprowadza na wszystkich ludzi usprawiedliwienie dające życie.”

Jezus dał samego siebie na okup za wszystkich i to otwiera nadzieję dla ludzi, którzy nie byli święci w tym życiu. Ta nadzieja wiąże się jednak z tym, co będzie się działo po obudzeniu umarłych, a nie w czasie, gdy są oni w grobie. Jest to nadzieja czasów restytucji (powszechnej odnowy), o której mówię w wielu innych nagraniach na tym kanale.

Dlaczego zmartwychwstanie byłoby tak ważną doktryną, gdyby umarli już przed nim doznawali radości w niebie i cierpień w piekle lub czyśćcu? A jeżeli wierni w niebie są w takim stanie jak anioły, to po co im zmartwychwstanie i nowe ciało? A jednak apostoł Paweł napisał, że gdyby nie było zmartwychwstania to nasza wiara byłaby pusta i daremna, a my – godni politowania. To zgadza się z nauką, że śmierć to niebyt, z którego jedyną nadzieją jest z-martwych-wstanie, bo inaczej nie byłoby już nic, nigdy. Ani dla świętych, ani dla pozostałych.

Oczywiście można by omawiać kolejne przykłady z książki. Ks. Szponar pisze: „Część osób, które przeżyły NDE, nie znalazło się w niebie, ale w piekle lub czyśćcu. Ich opisy są bardzo realne, zgodne z Pismem Świętym”. Niestety, ale ten fragment świadczy to o tym, że chociaż działania reporterskie ks. Szponara mogły być dokładne, to jednak jego teologiczne, biblijne śledztwo nie było zbyt dokładne. W końcu nawet Pan Jezus w chwili swej śmierci nie znalazł się w niebie. Nikt też nie poszedł do piekła w rozumieniu wiecznych tortur.
W innym miejscu ks. Szponar pisze: „Człowiek doświadczający NDE spostrzega, że nadal ma swoje «ciało», ale bardzo różne od dotychczasowego i obdarzone innymi możliwościami niż to fizyczne, które zostawił.” – NIE jest to możliwe w świetle nauki Pisma Świętego, bo przyjęcie nowego ciała ma mieć miejsce, gdy Jezus Chrystus powróci w swojej paruzji, a nie w chwili śmierci człowieka.

Otwarte pozostaje pytanie: z czego w takim razie wynikają świadectwa ludzi, którzy opowiadają o dziwnych wizjach i niezwykłych przeżyciach na granicy życia i śmierci?

Po pierwsze – można dowieść, że wiele historii NDE należy do oszustw i historyjek wymyślonych po to, by bronić jakiegoś punktu widzenia. Wiele takich oszustw było już ujawnionych. Jednak jestem pewny, że nie wszystkie takie zjawiska to oszustwa.

Druga możliwość to wzmożone i nie do końca poznane działanie mózgu w sytuacji zagrożenia. Przytoczę tu informację z czasopisma „Świat wiedzy”, grudzień 2020.
[na str. 25-26 czytamy] „Podtytuł: OSTATNIE FAJERWERKI NEURONÓW

– Doświadczenia z pogranicza śmierci są znane na całym świecie, we wszystkich kulturach – tłumaczy urodzona w Mongolii Wewnętrznej prof. Jimo Borjigin z Uniwersytetu w Michigan. – Często są opisywane jako „bardziej realne niż rzeczywistość”. A przecież w ich przypadku mózg nie wydaje się być wystarczająco ukrwiony i nasycony tlenem, aby mieć zdolność postrzegania – lub wyobrażania sobie czegokolwiek. Aby rozwiązać tę zagadkę, w 2013 roku prof. Borjigin, mimo wątpliwości etycznych, postanowiła symulować śmierć ludzkiego mózgu za pomocą doświadczeń na zwierzętach.

Jako obiekt badań wybrała szczury, ponieważ działanie ich głównego narządu układu nerwowego nie różni się znacznie od naszego. Jej celem było obserwowanie śmierci gryzoni w kontrolowanych warunkach – i precyzyjne jak nigdy dotąd rejestrowanie tego, co się dzieje w tym kluczowym momencie. W ramach eksperymentu zwierzętom wszczepiono pod czaszkę elektrody i rejestrowano przebieg fal mózgowych w stanie czuwania i narkozy – dla porównania. Następnie prof. Borjigin wstrzyknęła im roztwór chlorku potasu w celu zatrzymania akcji serca i zaobserwowania, co wykaże badanie EEG. – To pierwsze testy, które sprawdzają, co dokładnie dzieje się w umierającym mózgu – mówi prof. Borjigin. A ich wyniki są zaskakujące. – Nie spodziewaliśmy się żadnej aktywności tuż przed śmiercią, zaobserwowaliśmy natomiast prawdziwe neuronowe fajerwerki. Po tym, jak serce szczura przestało bić, badanie EEG wykazało nagły wzrost aktywności fal mózgowych. Niektóre sygnały miały być wówczas silniejsze niż w stanie czuwania. Niezwykły skok aktywności utrzymywał się nawet przez 30 sekund, dopiero potem fale mózgowe wypłaszczały się i w końcu całkowicie zamierały.”

* * * * *

[i jeszcze s. 20 tego nr-u „Świata wiedzy”, grudzień 2020] „Badanie AWARE (ang. AWAreness during REsuscitation, czyli świadomość w trakcie resuscytacji) trwało ponad 4 lata i śledziło losy łącznie 2060 pacjentów, którzy doświadczyli zatrzymania krążenia w szpitalach w Australii, Wlk. Brytanii i USA. Z 330 osób, które przeżyły, 140 zostało poddanych badaniom ankietowym. Aż 55 z nich stwierdziło, że są w stanie przypomnieć sobie przeżycia i myśli towarzyszące im podczas zatrzymania krążenia oraz reanimacji. U dziewięciu zweryfikowano to stwierdzenie jako NDE (near-death experience, czyli doświadczenie z pogranicza śmierci).”

* * * * *

[s. 23] „Przypuszczalnie nasze definicje mózgu są głęboko niedoskonałe, a wiedza o tym, jak się on zachowuje w ekstremalnych przecież warunkach – pod wpływem niedotlenienia oraz kombinacji różnych psychofarmaceutyków – jest niewielka.
A dochodzi do tego jeszcze genetyczna zmienność tego organu: niektórzy mogą po prostu czuć więcej i inaczej niż inni [twierdzi profesor Sam Parnia, inicjator badania AWARE]”

* * * * *

Oczywiście te cytaty niczego nie przesądzają, ale wydają mi się na tyle interesujące, że warto je przytoczyć. Być może to, co rozumiane jest jako wychodzenie duszy z ciała często jest po prostu wzmożoną aktywnością fal mózgowych w sytuacji zagrożenia, nawet po zatrzymaniu akcji serca. To wyjaśniałoby wiele tego typu fenomenów. Inne – być może – domagają się wyjaśnienia z nieco innej sfery badań.

Tutaj dochodzimy do trzeciej możliwości. Ks. Szponar twierdzi bowiem, że w badanych przez niego przypadkach, pacjenci posiadali wiedzę, której nie mogli posiadać tylko na zasadzie wzmożonej pracy mózgu. Na przykład o tym, co w czasie ich umierania działo się w zupełnie innych miejscach, co robili ich bliscy i tak dalej.

W tym wypadku warto zwrócić uwagę na to, że istnieje świat duchowy i poza dobrymi aniołami są tam także demony, upadli aniołowie, którzy nie są do nas pozytywnie nastawieni i którzy wprowadzają ludzi w błąd. List do Efezjan 6:12-17 – „Nie toczymy walki przeciw krwi i ciału, lecz przeciw Zwierzchnościom, przeciw Władzom, przeciw rządcom świata tych ciemności, przeciw pierwiastkom duchowym zła na wyżynach niebieskich. Dlatego weźcie na siebie pełną zbroję Bożą, abyście w dzień zły zdołali się przeciwstawić i ostać, zwalczywszy wszystko. Stańcie więc [do walki] przepasawszy biodra wasze prawdą i oblókłszy pancerz, którym jest sprawiedliwość, a obuwszy nogi w gotowość [głoszenia] dobrej nowiny o pokoju. W każdym położeniu bierzcie wiarę jako tarczę, dzięki której zdołacie zgasić wszystkie rozżarzone pociski Złego. Weźcie też hełm zbawienia i miecz Ducha, to jest słowo Boże.”

Inny wartościowy fragment to 2 List do Koryntian 11:14 – „Wszak i szatan przybiera postać anioła światłości. Nic więc nadzwyczajnego, jeśli i słudzy jego przybierają postać sług sprawiedliwości.” Nie wątpię, że badani przez ks. Szponara ludzie słyszeli i widzieli to, co opisują. Na podstawie Słowa Bożego nie mogę jednak zgodzić się z tym, że kontaktowali się z duszami zmarłych lub sami jako dusze wędrowali poza ciałem. Podobnie nie wierzę w to, że nasi bliscy zmarli chcą nam przekazać pewne informacje, ponieważ Słowo Boże uczy czegoś przeciwnego. Jednak demony, upadli aniołowie i szatan, bardzo wiele chcą przekazywać ludziom (i zwodzić nas). Zwłaszcza to, że po śmierci człowiek dalej żyje, ale w innym stanie, to wielki błąd, który doprowadził do strasznych nadużyć (np. do płatnych odpustów za wyzwolenie duszy z czyśćca, do płacenia na msze za dusze zmarłych, do kontaktów z demonami, do poddania się ludzkości królom, arystokracji i klerowi na długie stulecia). Tak naprawdę było to już pierwsze kłamstwo Szatana, jeszcze w ogrodzie Eden, gdy na Boski wyrok „…śmiercią umrzesz” powiedział Ewie: „Na pewno nie umrzecie, lecz staniecie się jak bogowie(…)”. To kłamstwo w teologii katolickiej i protestanckiej funkcjonuje do dziś pod hasłem duszy nieśmiertelnej.

Jako czwartą możliwość wyjaśnienia różnych zjawisk, a zwłaszcza widzenia swoich bliskich w snach i wizjach, podałbym to, że często jest to znak, że pamiętamy o nich i są w naszych myślach i sercach (podobnie, gdy czujemy „ich obecność” w przestrzeni). Bardzo często po śmierci męża czy żony, tej stronie, która pozostaje, śni się później ta druga osoba jeszcze przez wiele lat. To nic złego, raczej dowód silnej więzi, która ich łączyła. A jest nadzieja i dotyczy ona i wierzących i niewierzących, że spotkamy się ponownie po obudzeniu umarłych. Jednak gdy ktoś – wbrew Biblii – wierzy, że to nie jest sen, że to nie fantazja wytworzona w umyśle, lecz prawdziwy kontakt ze zmarłym, wtedy łatwo może znaleźć się w niebezpieczeństwie upadłych istot duchowych. Myślę więc, że lepiej jest poznawać Słowo Boże i trzymać Go pomimo wszystko, zwłaszcza, że na czasy końca Jezus Chrystus zapowiadał, jak czytamy w Ew. wg św. Mateusza 24:24, „[ŻE] Powstaną bowiem fałszywi mesjasze i fałszywi prorocy i działać będą wielkie znaki i cuda, by w błąd wprowadzić, jeśli to możliwe, także wybranych.”

Uważajmy więc i trzymajmy się prostej nauki Biblii. A jeśli macie swoje spostrzeżenia na temat doświadczeń bliskich śmierci (NDE itp.) to zachęcam do podzielenia się nimi w komentarzu. Póki co dziękuję za uwagę!

„(18) Gdyż i Chrystus raz za grzechy cierpiał, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby nas przyprowadzić do Boga; uśmiercony w ciele, lecz ożywiony Duchem; (19) W którym poszedł i głosił też duchom będącym w więzieniu; (20) Niegdyś nieposłusznym, gdy za dni Noego raz oczekiwała Boża cierpliwość, kiedy budowano arkę, w której niewiele, to jest osiem dusz, zostało uratowanych przez wodę.” (UBG)

Archiwalne nagranie wykładu, marzec 2019:

Trzy powody takiego tematu:
1) We wtorek wieczorem obchodziliśmy Pamiątkę śmierci naszego Pana. Patrząc dalej na przeżycia naszego Pana, w środę mieliśmy rocznicę cierpień i śmierci naszego Pana. Cały czwartek byłby to czas, gdy nasz Pan był w grobie (w 33 roku n.e. był to sabat, 15 nisan) i w piątek – dzień zmartwychwstania. Zastanowimy się więc nad tym, co się działo w tych dniach
2) Temat jest bardzo tajemniczy i nie rozumiany ogólnie w chrześcijaństwie
3) Mieliśmy ostatnio wykład publiczny w Bydgoszczy – Czym jest piekło według Biblii.
Tak jak zbór w Woli Krzysztoporskiej też wstawiamy nagrania z wykładów na youtube’a.
I pojawiło się pod tym nagraniem ciekawe pytanie – cytuję –

Skoro nie ma życia po śmierci, ani świadomości, to jak wytłumaczyć 1 Piotra 3:18-20?
Skąd apostoł Piotr miał taką naukę, co Jezus ROBIŁ w czasie między swoją śmiercią i zmartwychwstaniem? Skoro głosił to i ktoś musiał słuchać i reagować, prawda?

Odpowiedzieliśmy krótko na to pytanie, ale pomyślałem, że będzie to dobry temat do rozwinięcia w formie wykładu. Są różne poglądy na to, co się działo z Jezusem w czasie między śmiercią a zmartwychwstaniem:
– niektórzy myślą, że od razu poszedł z dobrym łotrem do raju (znana dyskusja o przecinek)
– inni myśli, że był w jakiejś części piekła lub czyśćca i że może zabrał stamtąd niektóre dusze
– są i tacy którzy jeszcze inaczej rozumieją „więzienie duchów”, do którego miałby pójść nasz Pan i głosić, a nawet tacy, którzy uważają, że jako istota w Boskiej naturze był w wielu miejscach na raz – i w piekle, i w raju.

O niczym takim Biblia jednak nie mówi. Zacznijmy od pewnych podstaw:

1. Śmierć Jezusa nie była fikcją i nie była opuszczeniem duszy przez ciało. Bardzo wyraźnie opisuje to Ks. Izajasza 53:10-12. Mamy tu proroczą zapowiedź ofiarniczej śmierci Mesjasza:

„Lecz spodobało się PANU zetrzeć go i zgnębić. A po złożeniu swojej duszy na ofiarę za grzech, ujrzy swoje potomstwo, przedłuży swoje dni i to, co się podoba PANU, przez jego rękę szczęśliwie się spełni. (11) Z udręki swojej duszy ujrzy owoc i nasyci się. Mój sprawiedliwy sługa swoim poznaniem usprawiedliwi wielu, bo sam poniesie ich nieprawości. (12) Dlatego dam mu dział wśród wielkich, aby dzielił się zdobyczami z mocarzami, ponieważ wylał swoją duszę na śmierć. Został zaliczony do przestępców, sam poniósł grzech wielu i wstawił się za przestępcami.” (UBG)

Jezus rzeczywiście dał swoją duszę jako ofiarę okupu. Duszę czyli swoje życie i swoją istotę. Tak jak czytamy w 1 Mojżeszowej 2:7 o tym, że człowiek stał się duszą. To właśnie Jezus umarł, a nie tylko Jego ciało i jest to bardzo ważna myśl. Możemy przeczytać jeszcze Mateusza 20:28:

„Jako i Syn człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, ale aby służył, i aby dał duszę swą na okup za wielu.” (BG)

2. Śmierć istoty oznacza ustanie życia. Wydaje się, że to sprawa oczywista, ale nie jest taka dla wielu i z tego powodu wielu chrześcijan pyta: co robił Jezus po śmierci? W Biblii taki problem nie istnieje, bo śmierć jest przeciwieństwem życia. W znanym fragmencie z Kaznodziei Salomona 9:10 napisano, że „nie ma żadnej czynności ani rozumienia, ani poznania, ani mądrości w Szeolu, do którego idziesz. [czyli w grobie lub piekle zależnie od przyjętych tłumaczeń]” W 1 Samuela 2:6 mamy wyraźne zestawienie i kontrast:

„To Pan daje śmierć i życie, wtrąca do Szeolu i zeń wyprowadza.” (BT)

Śmierć to przeciwieństwo życia. W Szeolu czyli stanie, w którym są umarli, nie ma tego, co jest cechą życia – świadomości, odczuwania, działania i mówienia. Prorok Daniel i Pan Jezus porównują ten stan do „snu”. Gdy Łazarz umarł, Jezus poszedł i „obudził go ze snu”. Pisarz Dziejów Apostolskich notuje, że „Szczepan zasnął”. Nasz Pan mówi sam o sobie w Objawieniu 1:18-20 i są to bardzo ciekawe słowa:

„Jam jest Pierwszy i Ostatni, i żyjący. Byłem umarły, a oto jestem żyjący na wieki wieków i mam klucze śmierci i Hadesu” — był krótki czas, kiedy Jezus był prawdziwie umarły. Nie robił wtedy nic, z nikim nie rozmawiał i nie dokonywał żadnych dzieł. Tak samo jest z wszystkimi ludźmi, kiedy umierają.

3. W czasie od śmierci na krzyżu do zmartwychwstania Jezus był więc w biblijnym piekle. Tylko że to piekło, a konkretnie: szeol czyli stan śmierci, nie ma nic wspólnego z piekłem wiecznym mąk, którego nauczano w pogańskich religiach i skąd wizje te przeniosły się do chrześcijaństwa. W Dziejach 2:27,31 apostoł Piotr stosuje do naszego Pana słowa z Ps. 16:10.

„Nie zostawisz bowiem mojej duszy w piekle i nie dasz swojemu Świętemu doznać zniszczenia. [i werset 31:] Przepowiadał to i mówił o zmartwychwstaniu Chrystusa, że jego dusza nie pozostanie w piekle, a jego ciało nie dozna zniszczenia. Tego to Jezusa wzbudził Bóg”

Trzeciego dnia Jezus został wzbudzony przez Ojca ze snu śmierci. Zgadza się to zupełnie z typami biblijnymi. Tak jak baranek zabity został 14 nisan, tak Jezus został zabity 14 nisan. I tak jak Żydzi 16 nisan przynosili w ofierze pierwszy snop swego żniwa, tak Jezus został wzbudzony z umarłych jako pierwszy z tych, którzy zasnęli. 1 Koryntian 15:20 –

„Ale teraz Chrystus jest wzbudzony z martwych i stał się pierwociną tych, którzy zasnęli;”

Jesteśmy teraz gotowi, by zastanowić się nad naszym głównym fragmentem.

1 P 3:18 „Gdyż i Chrystus raz za grzechy cierpiał, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby nas przyprowadzić do Boga;”

Jezus nie umarł za swoje własne grzechy. On zapłacił na krzyżu za grzech Adama, a w nim za grzech całego świata. Poniósł na krzyż nasze grzechy, żebyśmy mogli zbliżyć się do Boga.

uśmiercony w ciele, lecz ożywiony Duchem; –

Zostało tutaj podkreślone, że Jezus umarł jako człowiek, że jego ludzkie życie zostało raz na zawsze ofiarowane. Nasz Pan mówił o tym za życia w ciele. W Jana 6:51 czytamy: „Chlebem, który ja dam, jest moje ciało za życie świata.”

Trzeciego dnia Jezus został jednak „ożywiony Duchem”. Powstał do życia jako istota duchowa, w Boskiej naturze. Czytamy w Biblii, że „Bóg jest duchem” czyli istotą duchową. I w takim właśnie stanie Jezus został przywrócony do życia, jako istota duchowa.

1. 19 – ”W którym poszedł i głosił też duchom będącym w więzieniu;”

O co chodzi z duchami, które są w więzieniu? Przede wszystkim nie ma tutaj w ogóle
mowy o ludziach – „żywych” lub tym bardziej „zmarłych”. Wspomnieliśmy już wyżej,
że słowo „duch” występuje w Biblii między innymi w znaczeniu istot duchowych.
Czytamy np. w Hebrajczyków 1:7 – „[Bóg] czyni swoich aniołów duchami”
A w Efezjan 2:2, powiedziane jest o szatanie, także istocie duchowej:

„W których niegdyś chodziliście według modły tego świata, naśladując władcę, który rządzi w powietrzu, ducha, który teraz działa w synach opornych.”

Spójrzmy na werset (20) 1 Piotra, rozdział 3, który mówi więcej o uwięzionych duchach z poprzedniego wersetu  – Niegdyś nieposłusznym, gdy za dni Noego raz oczekiwała Boża cierpliwość, kiedy budowano arkę, w której niewiele, to jest osiem dusz, zostało uratowanych przez wodę.

Wygląda na to, że apostoł Piotr odnosi nas do konkretnych wydarzeń, które miały miejsce przed potopem. Apostoł Juda w swoim liście, wersety 6 i 7 także wspomina o upadku pewnych aniołów w grzech. Według  Judy 6,7 Bóg –

„Także aniołów, którzy nie zachowali swego pierwotnego stanu, lecz opuścili własne mieszkanie, zatrzymał w wiecznych pętach w ciemnościach na sąd wielkiego dnia. Tak samo Sodoma i Gomora oraz okoliczne miasta, które w podobny sposób jak i one oddały się nierządowi i podążały za cudzym ciałem(…)”

Wynika z tego, że za dni Noego jacyś aniołowie nie zachowali swego pierwotnego stanu, opuścili swoje mieszkanie (niebiański stan) i za to zostali ukarani uwięzieniem na sąd wielkiego dnia. Czy czytamy o czymś takim w Księdze Rodzaju? Myślę, że tak.
W 1 Mojżeszowej 6:1-4 zapisano: „A kiedy ludzie zaczęli się mnożyć na ziemi, rodziły im się córki. Synowie Boga, widząc, że córki człowiecze są piękne, brali je sobie za żony, wszystkie, jakie im się tylko podobały. Wtedy Bóg rzekł: «Nie może pozostawać duch mój w człowieku na zawsze, gdyż człowiek jest istotą cielesną: niechaj więc żyje tylko sto dwadzieścia lat». 4 A w owych czasach byli na ziemi giganci; a także później, gdy synowie Boga zbliżali się do córek człowieczych, te im rodziły. Byli to więc owi mocarze, mający sławę w owych dawnych czasach.”

Zwrot „synowie Boga” w Biblii wiele razy odnosi się do aniołów. Znajdujemy to choćby w Księdze Ijoba 2:1, gdzie synowie Boży przychodzą przed oblicze Boże. W Ijoba 38:7 mowa jest o tym, że „synowie Boży”, aniołowie, cieszyli się na widok stwarzanego świata.

Dla niektórych jest to trochę dziwna myśl o tym, że aniołowie wchodzi w związki z kobietami. Według Biblii w niebie nikt nie zawiera małżeństw ani nie utrzymuje kontaktów seksualnych. Z drugiej jednak strony mamy aniołowie przybierali czasami ludzkie ciała, a nawet jedli i pili z ludźmi. Na przykład aniołowie, którzy odwiedzili Abrahama i Lota (Rodzaju 18:1-8, Rodzaju 19:1-3). Skoro oni mogli to czynić, to wydaje się, że inni w takiej ziemskiej, podobnej do ludzkiej postaci, mogli żenić się i współżyć z kobietami.

Mamy napisane, że dzieci, które rodziły się z tych związków były gigantami lub nefilimami, sławnymi mocarzami. Jeśli przyjrzymy się różnym mitologiom to w każdej z nich znajdziemy opisy takich mocarzy i pół-bogów. Według Biblii upadli aniołowie „skazili” ziemię, a to co można nazwać ich „planem ratunkowym” dla rasy ludzkiej pogłębiło tylko skalę zła do tego stopnia, że Bóg zniszczył w potopie cały ówczesny porządek i ocalił tylko Noego z rodziną.

Jak dowiadujemy się z Listu Judy upadli aniołowie lub demony zostali zachowani w „więzieniu” na „sąd wielkiego dnia”. Tym więzieniem wcale nie jest „czyściec”, o którym w Biblii nie ma ani słowa. Nie jest nim też „piekło” średniowiecza. Jak czytaliśmy już o szatanie tak samo inni „upadli aniołowie” są demonami lub „mocami na powietrzu”. Apostoł Paweł pisze o tym w Liście do Efezjan 6:12, gdzie stwierdza:

„bój toczymy nie z krwią i z ciałem, lecz z nadziemskimi władzami, ze zwierzchnościami, z władcami tego świata ciemności, ze złymi duchami w okręgach niebieskich.” (BW)

Rzeczywiście, upadłe „duchy” zostały ograniczone. Po potopie utraciły swoje możliwości materializacji i posiadania ziemskich potomków. Są „ducha zwodzącymi”, wpływają na umysły ludzi. Jezus wypędzał demony z wielu osób. Posługują się więc opętaniem jako jedną z form działania. Nie wchodzimy w tej chwili w sfery, które nie są dla nas dobrze znane. Nie będziemy też zbytnio rozszerzać tematu sądu dnia wielkiego. Wiemy, że w sądzie tym jako sędziowie uczestniczyć mają członkowie Kościoła (1 Kor. 6:3). Wiemy, że demony wierzyły w Boga, ale drżały na myśl o tym sądzie. Wierzymy, że ten sąd aniołów jest częścią „sądu żywych” w Epifanii (2 Tym. 4:1). Wiele wskazuje na to, że obecnie ciągle trwa. List do Efezjan 1:10 daje nadzieję, że część upadłych aniołów może pokutować i wrócić do społeczności z Bogiem. Efez. 1:10 – „aby wszystko na nowo zjednoczyć w Chrystusie jako Głowie: to, co w niebiosach, i to, co na ziemi”

Na czym polegało głoszenie Jezusa upadłym aniołom?

Nic w Biblii nie wskazuje, że po zmartwychwstaniu nasz Pan wygłaszał kazania upadłym aniołom, że były dla nich organizowane jakieś specjalne spotkania. Wydaje się, że Jezus głosił przede wszystkim przez swój przykład cierpienia, ofiarniczej śmierci i zmartwychwstania. Byłoby to zgodne z zasadą, że „czyny mówią głośniej niż słowa”.

Boski plan zbawienia był przez wieki stopniowo odkrywaną tajemnicą. Zarówno ludzie, jak i aniołowie – tak dobrzy, jak upadli – nie byli pewni co do dalszego rozwoju Boskiego planu. Czytamy o tym w 1 Piotra 1:10-12 –

„Nad tym zbawieniem wszczęli poszukiwania i badania prorocy – ci, którzy przepowiadali przeznaczoną dla was łaskę. Badali oni, kiedy i na jaką chwilę wskazywał Duch Chrystusa, który w nich był i przepowiadał cierpienia [przeznaczone] dla Chrystusa i mające potem nastąpić uwielbienie. Im też zostało objawione, że nie im samym, ale raczej wam miały służyć sprawy obwieszczone wam przez tych, którzy wam głosi Ewangelię mocą zesłanego z nieba Ducha Świętego. Wejrzeć w te sprawy pragną aniołowie.”

Apostołowie pisali, że stali się „widowiskiem dla ludzi i aniołów” (1 Kor. 4:9) i w podobny sposób Jezus stał się widowiskiem dla upadłych aniołów. On pokazał im przez to, co się z nim stało, że posłuszeństwo Bogu jest najlepszą drogą, że śmierć można pokonać i że istnieje nadzieja dla grzeszników. Nie wiadomo jaki wpływ na poszczególne istoty miało to „głoszenie”. Może niektórzy stali się jeszcze bardziej źli. Może inni zaczęli skruchę i pragnienie by zbliżyć się do Boga? Niektóre rzeczy pozostaną dla nas tajemnicą, dopóki Bóg nam ich nie objawi.

To, co najważniejsze, to fakt, że kazanie nie musiało odbywać się słowami. Pamiętamy słowa Boga, który powiedział do Kaina, „Krew brata twego głośno woła ku mnie z ziemi!”. W przenośny sposób „niebiosa opowiadają chwałę Boga”, „dzień dla dnia głosi opowieść, a noc nocy przekazuje wiadomość.” (Psalm 19) W wypadku naszego Pana, Jego ofiarna śmierć i Jego zmartwychwstanie mocą Bożą trzeciego dnia, były wielką lekcją i kazaniem dla tych, którzy nie mieli do tej pory żadnego światła co do zbawienia.

Na pewno można powiedzieć znacznie więcej. W „Kazaniach Brata Russella”, s. 192 znajduje się wykład pt. Kazanie duchom w więzieniu, który porusza wiele szczegółów, które dziś zostały pominięte. Myślę, że mamy piękną ewangelię dla świata, którą możemy głosić. Chrześcijanie wokół nas często nie mają żadnej pewności. Czytają Biblię, ale wciąż mają w myślach pogląd o wiecznych mękach i boją się co będzie dalej, zwłaszcza z tymi, którzy dziś nie uwierzyli lub nie byli dość wierni by znaleźć się w niebie.

Jak dobrze, że możemy im ogłosić, że wieczne męki nie istnieją i Bóg nigdy nie miał takiej myśli. Mamy prawdziwą dobrą nowinę o tym, że Bóg jest miłością. O tym, że Bóg tak umiłował świat, że Jezus stał się światłością dla każdego człowieka i skosztował śmierci za każdego. Wszyscy ci, którzy nie usłyszeli ewangelii w tym życiu, będą mieli taką okazję, po obudzeniu umarłych. Pod rządami Jezusa Chrystusa, w Królestwie Bożym na ziemi.

Kilka lat temu pewien brat w prawdzie opowiedział naszemu byłemu pastorowi o swym własnym doświadczeniu z nimi. Choć to dziwne, ale był w prawdzie, utrzymując kontakty z duchami. Wyjaśniał im Boski plan wieków i powiedział, co się stanie z upadłymi aniołami. Przez kilka dni przejawiali zainteresowanie i często przychodzili go słuchać. Po jakimś czasie zaczęli spierać się z sobą, a w końcu wzajemnie obrzucać wyzwiskami. Brat ten tak rozwinął zdolność duchowego słuchu, że ich słyszał. Z uczuciem odrazy chciał się ich pozbyć. Nie tylko, że nie chcieli odejść, ale doprowadzili go do stanu, którego nie mógł znieść.

W końcu, w obliczu beznadziejności sytuacji napisał, pytając jakiej metody użyć, by się ich pozbyć. Poradzono mu, by udał się do Pana w modlitwie, wyznał że źle postąpił i prosi Pana o przebaczenie, i wtedy w imieniu Pana rozkazał im odejść. Później doniósł, że zastosował się do tej rady i po żmudnej pracy ostatecznie pozbył się tych niechcianych gości.

Teraz, w czasie wielkiego ucisku, możemy spodziewać się, że moce zła wzmogą swe wysiłki, by zwieść i usidlić tylu, ilu się da, szczególnie z ludu Bożego. Stwierdzamy, że tak właśnie jest. Nadal pracują stosując metodę sugestii, rozrywki i wrażeń, a potem prowadzą do obsesji i opętania. Przemawiają przez grzech, błąd, samolubstwo i światowość lub przez nakłanianie ludu Bożego do niewłaściwego stosowania i używania dobrych cech, takich jak miłość, pokora, skromność, gorliwość, posłuszeństwo, wiedza itp. oraz zanieczyszczania tych zalet pychą, zazdrością, ostentacją, bezbożną ambicją, sekciarstwem, zadowalaniem samego siebie itp. Lud Boży stale potrzebuje szczególnego Ślubu, w którym obiecujemy Bogu czuwać w celu odrzucenia wszystkiego, co jest związane ze spirytyzmem i okultyzmem. Nie pozwólmy naszemu przeciwnikowi i jego zastępom zniewolić nas. Dajmy mu odpór, mocni w wierze (1 Piotra 5:8,9).

(Więcej na ten temat w broszurze Spirytyzm jest demonizmem).

Źródło: Sztandar Biblijny, nr 63, s. 38

Pastor pewnego kościoła podaje demaskującą historię, która bardzo wyraźnie ilustruje żałosny stan, do jakiego współczesne „mówienie językami” doprowadziło dwóch wyznawców. Dotyczy ona doświadczeń dwóch młodych kobiet, które przez około dwa lata były członkami zielonoświątkowego (językowego) kościoła w Waszyngtonie, a obecnie podlegają jego duszpasterstwu. Podziwiał on ich uczciwość, szczerość i gorące pragnienie służenia Bogu w sposób zadowalający Go, lecz dostrzegał w nich „ducha, który wydawał się być innym od Ducha Świętego”. Mówi, że „sprawiały one wrażenie, jak gdyby doznawały zmiennych uczuć, raz na szczycie, po chwili znów w dolinie, pełne wątpliwości i obaw co do prawdziwości swych przeżyć i napełnienia Duchem Świętym”.

Po długotrwałej współpracy z nimi w rozmowach i modlitwie pastor i jego żona doszli do wniosku, że są one opętane przez demony. Pastor podaje, iż w końcu dziewczyny zrozumiały, że Ruch Językowy jest złem oraz „że wpływ, któremu usiłowały się poddać, by mówić językami, wcale nie był wpływem Ducha Świętego, lecz mocą diabła, bojąc się jednak bluźnić przeciwko Duchowi Świętemu, ostatecznie nie złożyły w tej sprawie żadnego konkretnego oświadczenia”.

Pastor dodaje: „Pragniemy w tym miejscu oświadczyć, iż właśnie to jest powodem, dla którego wielu z tych, którzy dostają się do Ruchu Językowego i poznaje, że nie jest on niczym dobrym, obawia mu się przeciwstawić, i po prostu go opuszcza. Dziewczyny te próbowały stanowczo mu się przeciwstawić, ale za każdym razem wyglądało tak, jakby rozpętało się nad nimi całe piekło [prawdopodobnie ma na myśli złe duchy]. Z jednej z nich, podczas gdy nikogo innego nie było w pokoju, ściągano w czasie snu kołdrę, a wkrótce potem zaczęły się jej pokazywać jakieś kształty poruszające się po pokoju. Takich przeżyć doznawała oczywiście po tym, gdy próbowała zdemaskować Ruch Językowy, usiłując zdecydowanie mu się przeciwstawić”.

Dręczone wieloma okropnymi przeżyciami dziewczyny myślały, że oszaleją. Demony stopniowo opanowywały i uzurpowały sobie całkowitą kontrolę ich życia. Obydwie czuły w sobie uporczywie prześladującą je moc skłaniającą do odebrania sobie życia. Dobrze się trzymały, ale zdawały sobie sprawę, że dłużej nie wytrzymają obecnego stanu.

Podaje on dalej, że razem ze swoją żoną wzięli jedną z dziewczyn do siebie i próbowali jej pomóc przez post i modlitwę. Pewnego dnia, gdy dziewczyna pozostawała pod taka mocą, położyli na niej ręce i w modlitwie, w imieniu Jezusa rozkazali złemu duchowi wyjść, na co głos ze środka zawołał: „Nie wyjdę”. Na pytanie „Kim jesteś, że śmiesz sprzeciwiać się imieniu Jezusa, mówiąc: nie wyjdę”? głos wykrzyknął: „Jestem Lucyferem, a wy nie macie mocy mnie wyrzucić”.

Ciężka była walka, ale ci, którzy całkowicie ufają Jezusowi i mocy Jego imienia, postępując w zgodzie z Jego wolą nigdy nie doznają klęski (1 Jana 5:4, 5; 1Kor. 15:57). Pod wpływem mocy szczerej modlitwy i dużej dozy wiary, w zgodzie z obietnicą Boga (Jak. 4:7; 1Piotra 5:8, 9; Jan 14:12 – 14; 16:23, 24), wyrzuconych zostało wielu demonów. Gdy w pewnej chwili powiedzieli: „Nie wyjdziemy”, w imieniu Jezusa rozkazano im przyznać się kim są. Odpowiedzieli: „Jesteśmy legionem”. Gdy wyszedł ostatni z nich, młoda kobieta wstała jakby ze snu i zaczęła chwalić Boga za uwolnienie.

Pastor i jego żona udali się następnie do domu drugiej młodej kobiety. Gdy weszli do mieszkania, przez jednego z demonów zamieszkujących w dziewczynie został wydany przerażający krzyk, a ona sama została jakby na oślep rzucona na tapczan. Po szczerej modlitwie z wiarą demonom ponownie w imieniu Jezusa rozkazano opuścić dziewczynę*. Znowu odmówiły. Na pytanie: „Kim jesteście”?” podali różne odpowiedzi. Jeden wykrzyknął: „Jestem Antychrystem”.

Sąsiad, zaalarmowany nieziemskimi krzykami, wezwał policję. Zobaczywszy stan dziewczyny, inspektor zagroził, że zabierze ją do domu wariatów. Gdy zapytał ją: „Kim jesteś”, głos odpowiedział: „Jestem diabłem”. Inspektor cofnął się. Z sąsiedniego pokoju zadzwonił następnie do swego dowództwa, mówiąc: „Jest tu coś, czego nie rozumiem; natychmiast przyjeżdżajcie”.

Zanim dokończono przygotowania do jej zabrania, została ona całkowicie uwolniona i policjanci stwierdzili, że jest normalna, „przy dobrem baczeniu” (Łuk. 8:35) „już bez diabelskiego wyrazu twarzy”. Jak stwierdzono, obydwie młode kobiety, w ten sposób uwolnione spod mocy przeciwnika, przyznają, że „wiedziały, co się dzieje, lecz nie miały siły o tym mówić lub coś robić”.

———–

* W innym z poprzednim świadectw proponowana jest inna metoda zachowania się w tego rodzaju sytuacjach. Zapraszamy do lektury doświadczenia pewnego kolportera.

_______
Zobacz inne świadectwa.

Poniższe świadectwo to fragment przedruku artykułu pastora Russella (R-4226):

Pewien brat kolporter pisze do nas, że krótko po złożeniu Ślubu, rozmawiając z pewną kobietą w progu jej domu, został zaproszony przez nią do środka. Zaraz po wejściu do pokoju osoba ta wpadła w trans. Jej usta przemawiały, lecz zupełnie innym głosem, a złe duchy mówiące przez nią używały liczby mnogiej – my i mówiły o tej kobiecie w trzeciej osobie: „przyprowadziliśmy ją tutaj” itp. Najwidoczniej chciały one wciągnąć kolportera w dyskusję z sobą albo rozbudzić jego ciekawość, tak aby zaczął stawiać im pytania. Lecz pamiętając na Ślub nie odpowiedział ani słowa. Po chwili kobieta wyszła z transu; na to właśnie czekał ów brat, aby wyjaśnić jej, iż znajduje się ona pod wpływem upadłych aniołów, demonów, i aby przestrzec ją, by się modliła i starała się uwolnić od ich mocy. Gdy mówił do niej, znów wpadła w trans i duchy przemawiające przez nią powiedziały mu, że myli się on zupełnie, ponieważ nie są one złymi duchami, lecz duchami zmarłych ludzkich istot, i że to on jest zwiedziony itd. I znów nie odpowiedział ani słowa, czekał tylko, aż kobieta wyjdzie z transu. Wtedy dokończył rozmowę i zainteresował ją lekturą broszury o spirytyzmie, a następnie Tomów. Jakże mógłby on być usidlony, gdyby nie Pańska opatrzność, która nie tylko przyprowadziła go do Prawdy, lecz sprawiła też, że złożył Ślub, iż nie będzie miał nic wspólnego ze spirytyzmem czy demonizmem.

_______
Zobacz inne świadectwa.

Czarownica z Endor (autor obrazu: Dmitrij Martynow, 1826-1889)

PYTANIE: Jak odnosicie się do fragmentu Pierwszej Księgi Samuela, mówiącego o przywołaniu przez wieszczkę ducha Samuela na rozkaz Saula? Zjawa jest opisana w sposób wyraźnie antropomorficzny (nie ma wątpliwości, że to Samuel), a jednocześnie podkreśla się jej ponadzmysłową naturę. Przywołany prorok nie mówi też nic sprzecznego ze Słowem Bożym, wręcz gani Saula za zakłócanie jego spoczynku.

ODPOWIEDŹ: Uważamy, że zjawa, którą widziała wieszczka, była demonem. Ukazał on się, by zwodzić ją oraz króla Saula. Był to jeden z duchów zwodzących, czyli demonów, o których mówi Apostoł Paweł (1 do Tymoteusza 4:1):

Duch zaś otwarcie mówi, że w czasach ostatnich niektórzy odpadną od wiary, skłaniając się ku duchom zwodniczym i ku naukom demonów.

Na początku warto coś uściślić. Z innych miejsc Biblii wiemy, że aniołowie i demony mogą się ukazywać. Np. upadli aniołowe przed potopem oraz aniołowie zwiastujący narodzenie się Jezusa. W tym przypadku nie podano jednak, że Saul widział ducha.

W 1 Księdze Samuela 28, wersety 13-14 czytamy:

Odezwał się do niej król: Nie obawiaj się! Co widzisz? Kobieta odpowiedziała Saulowi: Widzę istotę pozaziemską, wyłaniającą się z ziemi. Zapytał się: Jak wygląda? Odpowiedziała: Wychodzi starzec, a jest on okryty płaszczem. Saul poznał, że to Samuel, i upadł przed nim twarzą na ziemię, i oddał mu pokłon.

Saul pytał wieszczkę, jak wygląda to, co jej się ukazało (z treści wynika, że Saul nie widział tego ducha tylko ta kobieta mu go opisała). Jej opis skłonił go do uważania, że ma do czynienia z Samuelem. Prawdopodobnie ona również tak myślała. Nie zmienia to jednak faktu, że Saul miał do czynienia z duchem wieszczym, co nie podobało się Bogu, do tego stopnia, że było to jedną z ostatecznych przyczyn upadku Saula.

1 Księga Kronik 10:13-14:

Saul umarł na skutek własnego przewinienia, które popełnił wobec Pana, przeciw słowu Pańskiemu, którego nie strzegł. Zasięgał on nawet rady u wróżbiarki, a nie radził się Pana; On więc zesłał na niego śmierć, a królestwo jego przeniósł na Dawida, syna Jessego.

Biblia nie mówi, że Saul radził się Boga lub Samuela, który był Bożym prorokiem. Mówi, że radził się ducha wieszczego. Bóg potępia praktyki spirytystyczne o czym przekonujemy się w Piśmie Świętym.

Księga Powtórzonego Prawa 18:10-14:

Nie znajdzie się pośród ciebie nikt, kto by przeprowadzał przez ogień swego syna lub córkę, uprawiał wróżby, gusła, przepowiednie i czary; nikt, kto by uprawiał zaklęcia, pytał duchów i widma, zwracał się do umarłych. Obrzydliwy jest bowiem dla Pana każdy, kto to czyni… Te narody bowiem, które ty wydziedziczysz, słuchały wróżbitów i wywołujących umarłych. Lecz tobie nie pozwala na to Pan, Bóg twój.

Dlaczego Bóg potępia takie praktyki? Ponieważ faktycznie jest to kontakt z demonami oraz szatanem, który jest ich władcą. O istotach tych czytamy m.in. w następujących tekstach: Mateusza 10:1, Efezów 6:12.

To właśnie oni pozwalali wieszczce na tzw. kontakt z umarłymi. Podobnie było z kobietą, która przepowiadała przyszłość do czasu, gdy wypędzono z niej złego ducha (Dzieje Apostolskie 16:17-19):

Ta chodząc za Pawłem i za nami, wołała mówiąc: Ci ludzie sługami są Boga najwyższego, którzy nam opowiadają drogę zbawienia. A to czyniła przez wiele dni; ale Paweł bolał nad tym i obróciwszy się, rzekł onemu duchowi: Rozkazuję ci w imieniu Jezusa Chrystusa, abyś wyszedł od niej. I wyszedł onejże godziny. A widząc panowie jej, iż zginęła nadzieja ich zysku, pojmawszy Pawła i Sylę, ciągnęli je na rynek przed urząd.

Zauważmy, że ten demon mówił prawdę, jego czyny jednak nie były właściwe i nie przynosił korzyści Bożej sprawie. Nie twierdził on jednak akurat, że jest duchem zmarłego, tak jak ten, który podszywał się pod Samuela.

Dlaczego jednak te demony kłamią?

Szatan jest przez Jezusa nazwany ojcem kłamstwa w Ewangelii wg Jana 8:44 – „Od początku był on zabójcą i w prawdzie nie wytrwał, bo prawdy w nim nie ma. Kiedy mówi kłamstwo, od siebie mówi, bo jest kłamcą i ojcem kłamstwa”.

Jakie było jego kłamstwo? Bóg powiedział, że karą za grzech jest śmierć, a on stwierdził, że ludzie na pewno nie umrą (Rodzaju 3:4):

I rzekł wąż do niewiasty: Na pewno nie umrzecie!

Szatan jest nazwany przywódcą demonów, więc oni rozpowszechniają ten fałszywy pogląd, podając się za zmarłych, którzy nie są martwi, a raczej żyją w jakimś innym miejscu. Biblia mówi na ten temat co innego. Sam Bóg w 1 Moj. 3:19 mówi tak: „W pocie oblicza twego będziesz jadł chleb, aż wrócisz do ziemi, z której zostałeś wzięty; bo prochem jesteś i w proch się obrócisz”

Nie ma tu mowy o nieśmiertelnej duszy, która idzie do miejsca męczarni, wiecznego szczęścia lub na wieczną tułaczkę. Słowa Boga powtarza Salomon w Koheleta 3:19,20 – „Bo los synów ludzkich jest taki, jak los zwierząt, jednaki jest los obojga. Jak one umierają, tak umierają tamci i wszyscy mają to samo tchnienie. Człowiek nie ma żadnej przewagi nad zwierzęciem. Bo wszystko jest marnością. Wszystko idzie na jedno miejsce; wszystko powstało z prochu i wszystko znowu w proch się obraca”. Izajasz mówi natomiast, że umarli nie chwalą Pana, a jedynie żywi. Dlaczego? Bo umarli są w stanie niebytu.

Jak można radzić się umarłych skoro Słowo Boże mówi, że oni o niczym nie wiedzą? Koheleta 9:5 – „Wiedzą bowiem żywi, że muszą umrzeć, lecz umarli nic nie wiedzą i już nie ma dla nich żadnej zapłaty, gdyż ich imię idzie w zapomnienie”.

Ludzie czekają w grobach na swoje zmartwychwstanie. Czytamy o nim m.in. w Dziejach Apostolskich 24:15 – „Mając nadzieję w Bogu, że będzie, którego i oni czekają, zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych”.

W ten sposób wypełni się plan Boga, który chciał napełnić ziemię ludźmi. Wszyscy oni dojdą do poznania prawdy i zostaną postawieni na próbie, na której w pełni świadomi będą mogli wybrać dobro i życie lub zło i śmierć (więcej w artykule: Restytucja – czas naprawy).

Biblia mówi jednak, że Pan Jezus zmartwychwstał jako istota duchowa. Można o tym przeczytać w Liście do Hebrajczyków 1:3-4:

On, który jest odblaskiem chwały i odbiciem jego istoty i podtrzymuje wszystko słowem swojej mocy, dokonawszy oczyszczenia z grzechów, zasiadł po prawicy majestatu na wysokościach. I stał się o tyle możniejszym od aniołów, o ile znamienitsze od nich odziedziczył imię.

Dotyczy to także pewnej stosunkowo małej grupy wybrańców, którzy za swoje wierne naśladowanie Jezusa mieli stać się jego współdziedzicami i razem z nim królować (Objawienie 20:6): „Błogosławiony i święty, który ma część w pierwszym zmartwychwstaniu; albowiem nad tymi wtóra śmierć mocy nie ma; ale będą kapłanami Bożymi i Chrystusowymi, i będą z nim królować tysiąc lat„. Ich nagroda jest niebiańska. Jezus jest jednak pierwszym z ludzi, który zmartwychwstał jako istota duchowa (1 do Koryntian 15:20):

Lecz teraz Chrystus z martwych wzbudzony jest i stał się pierwiastkiem tych, którzy zasnęli.

Zmartwychwstanie jedyną nadzieją świata

Żaden z ludzi nie żył od razu po śmierci jako istota duchowa. Także Jezus wstał z martwych, bo przez część trzech dni przebywał w grobie, czyli stanie nieistnienia (czytaj ostrożnie: oczywiście był on zachowany w pamięci Ojca, z której ten ponownie może przywrócić do życia swoje stworzenia – por. Księga Hioba 14:13). Inaczej Słowo Boże myliłoby się, gdy podaje następujące słowa (1 do Koryntian 15:13,17-20):

Bo jeśli nie ma zmartwychwstania, to i Chrystus nie został wzbudzony; A jeśli Chrystus nie został wzbudzony, daremna jest wiara wasza; jesteście jeszcze w swoich grzechach. Zatem i ci, którzy zasnęli w Chrystusie, poginęli. Jeśli tylko w tym życiu pokładamy nadzieję w Chrystusie, jesteśmy ze wszystkich ludzi najbardziej pożałowania godni. A jednak Chrystus został wzbudzony z martwych i jest pierwiastkiem tych, którzy zasnęli.

Apostoł Paweł mówi, że jedyną nadzieją na życie jest zmartwychwstanie. Umarli nie żyją. Gdyby nie droga nam ofiara Jezusa Chrystusa, nie byłoby dla nas żadnej nadziei. Dlatego właśnie uważamy, że Saul nie mógł kontaktować się z Samuelem po jego śmierci, bo ten do czasu swojego zmartwychwstania będzie przebywał w szeolu, w grobie, czyli stanie nieistnienia.

UFO zaobserwowane nad miastem Passoria (New Jersey) w 1952 roku. Fotografia pochodzi z materiałów CIA.

CZY WIESZ, że…

• odkąd zaczęło się mówić o licznych obserwacjach UFO (z ang. unidentified flying object – niezidentyfikowany obiekt latający), czyli tak zwanych „latających spodków” na całym świecie, z których liczne zostały potwierdzone przez wiele osób, ludzie coraz bardziej przekonuje się o istnieniu UFO?
  .
• Owe obiekty zgodnie z doniesieniami mają różne wymiary i kształty. Najczęściej spotykane są dyski, kolorowe światła, lejki, pierścienie, strumienie świetlne, a nawet ciała kuliste!
  .
• Kwestia ta długo nie dawała spokoju, dlatego rząd Amerykański wraz z licznymi uczonymi przeprowadzili badania. Wyjaśniono, iż latające talerze to nic innego jak różne postacie:
  – meteorów,
  – balonów pogodowych,
  – ptaków,
  – samolotów,
  – zjawisk atmosferycznych (np. echo), itp.
  Jednak część naukowców doszła do wniosku, że powyższe wytłumaczenie nie dotyczy wszystkich zjawisk. Wychodzi na to, iż tajemnica pozostaje nierozwiązana…
  .
• Ogólnym wnioskiem wypływającym z badań dotyczących owych nie wyjaśnionych zjawisk jest stwierdzenie, iż są one:

(1) pewnego rodzaju tajną bronią jakiegoś państwa na ziemi,
(2) statkami kosmicznymi z innej planety lub
(3) zjawiskami nadprzyrodzonymi

• Jest bardzo nieprawdopodobne, by jakiekolwiek państwo narażało taką broń na możliwość przechwycenia jej przez wroga i zbadania w wielu krajach zanim byłaby gotowa do użycia w konkretnej walce;
  .
• Chociaż może się wydawać, że latające talerze są przez kogoś inteligentnie sterowane, trzeba wziąć pod uwagę dwie kwestie.
  – Po pierwsze, według doniesień, przy bardzo dużych prędkościach, latające talerze wykonują tak gwałtowne zwroty, że żaden człowiek nie mógłby wytrzymać podobnej siły ośrodkowej!
  – Po drugie, tworzywo, z jakiego wykonany jest talerz nie może przemieszczać się tak szybko! Przy tej prędkości tarcie doprowadziłoby do jego zniszczenia. Biorąc pod uwagę powyższe kwestie, teoria (1) o ich tajnym militarnym charakterze załamuje się, nie jest wiarygodna.
  .
• Astronomowie donoszą, iż na żadnej planecie naszego układu słonecznego nie ma życia. Wyjątek stanowią niskie formy wegetacji, jak mchy, których istnienie odkryto na Marsie. Co ciekawe, najbliższa gwiazda jest od nas tak oddalona, iż nie można dostrzec żadnych planet, które mogłyby krążyć wokół niej! Zatem twierdzenie (2), że tajemnicze zjawiska są spowodowane statkami kosmicznymi z innych planet są nie do utrzymania.
  .
• W ten sposób pozostaje nam do rozważenia trzecie (3) wyjaśnienie mówiące, iż tzw. „latające talerze” są zjawiskami nadprzyrodzonymi.
  .
• Ci, którzy spoglądają ku Bogu, aby otrzymać czystą mądrość (Jakuba 1:5; 3:17), nie będą w tym czasie pozostawieni w ciemności (Daniela 12:9,10; 1 do Tesaloniczan 5:1-6), chociaż zginie mądrość mądrych (Izajasza 29:14) i okazuje się głupstwem (1 Koryntian 1:19,20; 3:19,20).
  .
• Od Daniela 12:1; Mateusza 24:21,24; Łukasza 21:25,26 dowiadujemy się, iż przy końcu Wieku Ewangelii [kliknij, by dowiedzieć się więcej o biblijnych wiekach lub eonach…] nastanie czas wielkiego ucisku, jakiego dotąd nie było, któremu towarzyszyć będą wielkie znaki i cuda: „Tedy będą znaki na słońcu i na księżycu i na gwiazdach, a na ziemi uciśnienie narodów z rozpaczą (z powodu marnotrawstwa dóbr narodowych, inflacji, wysokich podatków, upadłości narodów, korupcji w rządzie, niezdolności pokojowego rozwiązania problemów światowych itp.), gdy zaszumi (uderzy w bastiony obecnego systemu społecznego) morze i wały (niespokojne, anarchistyczne elementy); Tak iż ludzie drętwieć będą przed strachem (np. wojny atomowej) i oczekiwaniem tych rzeczy, które przyjdą na wszystek świat; albowiem moce niebieskie poruszą się„.
  .
• Te rzeczy miały towarzyszyć drugiemu adwentowi Jezusa, a według Łukasza 21:27 „… wtedy ujrzą [oczami zrozumienia, ponieważ świat już nigdy nie zobaczy Jezusa w ciele (Jana 14:19), gdyż jest on teraz istotą duchową (2 do Koryntian 3:17; 5:16; 1 Piotra 3:18; 1 Jana 3:2; Hebrajczyków 1:3), niewidzialną dla ludzkiego oka (Kolosan 1:15; Wyjścia 33:20; 1 do Tymoteusza 6:16)] Syna człowieczego przychodzącego na obłoku [w tym czasie wielkiego ucisku (Mateusza 24:30; Psalm 18:8-14; Daniela 12:1; 7:13,14; Joela 2:1-3; Sofoniasza 1:14-18; 3:8,9)] z mocą i chwałą wielką”.
  .
• Wśród rodzaju Adamowego nie było synów Boga od momentu stracenia synostwa przez Adama dla siebie i ludzkiej rodziny (Łukasza 3:38; Rzymian 5:12,15-19), aż do chwili, gdy „Słowo ciałem się stało” (Jana 1:14; Hebrrajczyków 2:9,14,16), a następnie dało tym, którzy Je przyjęli, moc, aby się stali synami Bożymi (Jana 1:11,12; Galatów 4:5- 7); wobec tego „synowie Boży” o których mówi Rodzaju 6:2, nie mogli być ludzkimi synami Boga, lecz byli Jego anielskimi synami (Ijoba 2:1; 38:7).
  .
  (Polecamy też ciekawy artykuł pt. Anioły i demony…)
  .
• Właśnie ci aniołowie, „… którzy nie zachowali pierwszego [pierwotnego] stanu swego, ale opuścili mieszkanie swoje …” (w królestwie duchowym, żyjąc jako ludzie na ziemi), zdematerializowali się w czasie potopu Noego; zostali „podani łańcuchom ciemności” (ograniczeniom) „na sąd dnia wielkiego”, (2 Piotra 2:4; Judy 6) Z tego powodu ci upadli aniołowie do niedawna działali oni tylko w nocy (jako „upiory”, „duchy” itp.) lub w mrocznych pokojach w czasie seansów spirytystycznych („komory” z Mateusza 24:26). Ujawniali się także jako widma, zjawy itp., chociaż obecnie, w sądzie dnia wielkiego w czasie ucisku, ukazują się bardziej otwarcie, także w świetle dziennym.
  .
• „Znaki i cuda kłamliwe [zwodnicze]” miały nastąpić w żniwie – przy końcu wieku (Mateusza 13:30,38-40; Objawienie 14:15-20; 2 do Tesaloniczan 2:8-12).
  .
• Te kłamliwe i zwodzące istoty duchowe (1 do Tymoteusza 4:1), te złe duchy, które są wysoko (Efezjan 6:12), pod kierunkiem „książęcia, który ma władzę na powietrzu” (Efezjan 2:2), oszukują rodzaj ludzki różnymi sposobami np.: ukazują się w postaci zmarłych osób, by poprzeć pierwsze kłamstwo szatana, że umarli nie są naprawdę umarli i nieświadomi, ale żyją (Rodzaju 3:3-4; Jana 8:44; Kohelet 9:5,10; Psalm 6:6; 115:17; Izajasza 38:18,19; 1 do Koryntian 15:16,18); pojawiają się na seansach (1 Samuela 24:13,14; Izajasza 8:19); doprowadzają ludzi do obsesji i opętania a wielu do szaleństwa (Marka 5:1-17); posługują się duchowymi mediami (Dzieje 16:16-18); zsyłają widzenia, czynią cuda, nawiedzają domy, trzaskają drzwiami itd.
  .
• Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe i wiele innych dowodów, nie powinniśmy dziwić się ani popadać w zakłopotanie, jeśli te złe istoty duchowe otrzymają większą pod wieloma względami wolność w obecnym dniu ich sądu. Żyjemy w końcu wieku Ewangelii. W czasie, kiedy Pan pojawia się na symbolicznych obłokach (momencie wielkiego ucisku), wywierając pomstę w płonącym ogniu (2 Tesaloniczan 1:7,8; Sofoniasza 3:8,9). Żyjemy w czasie Pańskiej Epifanii, czyli „sławnym przyjściu” (objawieniu – 2 Tymoteusza 3:8,9), podczas której Jezus będzie sądził „żywych” i „umarłych” (czyli ludzkość pod wyrokiem śmierci). Warto w tym miejscu dodać, iż upadli aniołowie nie należą do ‘umarłych’ i nie są pod wyrokiem śmierci, tak jak cały świat. Dlaczego? Bo żaden wyrok śmierci nie został wydany na te upadłe istoty tak jak był on wydany na Adama i jego rodzaj. Właśnie ludzkość jest w tym wersecie „umarła” i zostanie sądzona w czasie zbliżającego się Królestwa Chrystusa..
  

Warto posłuchać wykładu: Powrót Jezusa na obłokach

Zamów bezpłatny egzemplarz książki „Boski plan wieków” – klknij w obrazek

• Upadli aniołowie cieszą się obecnie większą wolnością niż kiedykolwiek wcześniej, dlatego podejmują śmiałe działania. Właśnie te działania są odpowiedzią na częste i niewyjaśnione zjawiska, takie jak: kule ogniste, „zielone ludziki” czy „latające talerze”, które zobaczyć można na niebie i ziemi.
  .
• Lud Boży nie powinien się bać (Izajasza 41:10,13; Psalm 27:1; 46; 118:8; 125:1) ani dziwić cudami; na niebie w górze i na ziemi nisko” (Joela 2:30; Dzieje 2:19). Wręcz przeciwnie, powinniśmy spoglądać ku górze, z radością podnosić głowy, wiedząc, że przybliża się wyzwolenie i że już niebawem nastanie Królestwo Boże (Łukasza 21:28,31), o które ciągle modlimy się: „Przyjdź Królestwo Twoje. Bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi [powszechnie]”.

Więcej o Boskim planie zbawienia przeczytasz w bezpłatnej książce:

BOSKI PLAN WIEKÓW

/ kliknij link, żeby zamówić /