Wykład wygłoszony przez br. Wiktora Szpunara na spotkaniu internetowym zboru Pana w Bydgoszczy, 1 listopada 2026 r. 

Odpowiedzi na te pytania będziemy szukali w Biblii. Nie chodzi o to, żeby z góry przyjąć jakiś popularny pogląd na życie po śmierci i następnie dopasowywać do niego wersety. Chciałbym raczej pozwolić, by Pismo Święte samo przedstawiło swoją naukę. Zobaczmy, co rzeczywiście mówi o śmierci, stanie umarłych i nadziei na ponowne spotkanie.

Pytanie, które dotyczy każdego z nas

Dobrze pamiętam to spotkanie. Byliśmy w smażalni ryb, później nad wodą i później jeszcze oglądaliśmy pasiekę siostry Czesi. A dzisiaj już nie ma ani siostry Ewy, ani siostry Czesi, ani taty… i z tego składu zostałem tylko ja, który robiłem to zdjęcie.

Wystarczy rozejrzeć się wokół, żeby zobaczyć, jak bardzo śmierć jest obecna w naszym życiu. Co roku żegnamy znane osoby, czasami młode, pełne planów i energii. Ich odejście potrafi zaskoczyć i poruszyć tysiące ludzi. Nie trzeba jednak być osobą publiczną, żeby czyjaś śmierć stała się dla nas ważnym wydarzeniem. Często znacznie mocniej przeżywamy odejście kogoś, kogo znaliśmy osobiście: członka rodziny, przyjaciela, sąsiada czy kogoś ze wspólnoty, z którą dzieliliśmy część życia.

Są również fotografie przedstawiające mojego tatę podczas rozmowy z bliskimi osobami, których także już z nami nie ma. Patrząc na nie, uświadamiam sobie, jak wiele wspólnych historii tworzy nasze życie i jak wiele osób z czasem pozostaje już tylko we wspomnieniach.

Pamiętam również mojego kuzyna Marcina, który zmarł bardzo młodo. Są też inne osoby, które przewinęły się przez nasze spotkania, rodziny i zbory. Niektóre nadal są z nami, inne odeszły.

Kiedy więc pytamy, gdzie są umarli, nie pytamy o abstrakcyjne postacie. Pytamy o konkretnych ludzi, których pamiętamy i za którymi tęsknimy.

Różne wyobrażenia o tym, co dzieje się po śmierci

Ludzie na przestrzeni wieków udzielali bardzo różnych odpowiedzi na pytanie o los człowieka po śmierci.

W mitologii greckiej pojawia się podziemne królestwo zmarłych, do którego prowadzi rzeka Styks. Inne religie i tradycje mówią o reinkarnacji, czyli ponownych narodzinach w kolejnych postaciach. W chrześcijaństwie popularne są wyobrażenia nieba, piekła i czyśćca. Niektórzy wyobrażają sobie życie po śmierci gdzieś w odległym wszechświecie, na innej planecie, a inni odrzucają wszelką możliwość dalszego istnienia i uważają, że śmierć oznacza po prostu całkowity koniec.

Tak wiele różnych odpowiedzi pokazuje, że człowiek od zawsze próbował zrozumieć tajemnicę śmierci. Nie wszystkie te poglądy mogą jednak jednocześnie przedstawiać prawdę.

Jak zatem rozpoznać, który z nich jest zgodny z nauką Boga Biblii?

Dwa założenia na temat Boskiej prawdy

Zanim przejdziemy do konkretnych wersetów, warto przyjąć dwa ważne założenia.

Pierwsze jest takie, że Bóg jest mądrzejszy od nas, a Jego plan jest lepszy niż jakikolwiek plan, który sami moglibyśmy wymyślić.

W Księdze Izajasza 55:8-9 czytamy:

„Bo myśli moje, to nie myśli wasze, a drogi wasze, to nie drogi moje – mówi Pan. Bo jak niebiosa górują nad ziemią, tak drogi moje – nad waszymi drogami i myśli moje – nad myślami waszymi”.

Nie zawsze musimy rozumieć wszystkie Boskie decyzje. Możemy jednak ufać, że Jego mądrość przewyższa naszą.

Drugie założenie wiąże się z charakterem Boga. Wierzymy, że postępuje On zgodnie z zasadami, których sam naucza. Jezus powiedział:

„Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują”.

Cztery biblijne symbole wskazujące na Boski charakter: lew oznaczający moc, wół oznaczający sprawiedliwość, ludzka twarz oznaczająca miłość i orzeł oznaczający mądrość Boga.

Jeżeli Bóg wymaga od ludzi miłości, miłosierdzia i sprawiedliwości, to nie możemy przypisywać Mu postępowania, które byłoby sprzeczne z tymi zasadami.

Właśnie dlatego warto oceniać różne nauki religijne w świetle czterech przymiotów Boga: mocy, sprawiedliwości, miłości i mądrości. Nauka, która przedstawia Boga jako niesprawiedliwego, okrutnego lub działającego wbrew własnym zasadom, wymaga poważnego zastanowienia.

W moim osobistym poszukiwaniu odpowiedzi ważną rolę odegrała również książka Boski plan wieków. Do jej przeczytania zachęcił mnie tata, choć zrobił to w dość nietypowy sposób. Zależało mi na udziale w pewnym niedzielnym turnieju sportowym. Tata zgodził się, ale postawił warunek: miałem przeczytać całą książkę. Przeczytałem ją, i to dość szybko. Wtedy nie wszystko jeszcze rozumiałem, ale później wróciłem do niej ponownie. Okazała się ważną pomocą w porządkowaniu biblijnych nauk.

W jakim stanie znajdują się umarli?

Przejdźmy teraz do najważniejszego pytania: co Biblia mówi o stanie człowieka po śmierci?

Jednym z najbardziej bezpośrednich fragmentów jest Księga Kaznodziei 9:5,10:

„Żyjący bowiem wiedzą, że umrą, ale umarli o niczym nie wiedzą (…) nie ma bowiem żadnej pracy ani zamysłu, ani wiedzy, ani mądrości w grobie, do którego zmierzasz”.

Werset ten przedstawia śmierć jako stan pozbawiony świadomości. Umarli nie wiedzą, co dzieje się na świecie, nie pracują, nie planują i nie podejmują żadnych działań.

Podobną myśl znajdujemy w Psalmie 146:3-4:

„Nie pokładajcie ufności we władcach ani w żadnym synu ludzkim, u którego nie ma wybawienia. Opuszcza go duch i wraca do swojej ziemi; w tym dniu zginą wszystkie jego myśli”.

Kiedy człowiek umiera, kończy się jego ziemska aktywność i ustają jego myśli. Nie ma już świadomości tego, co dzieje się wokół niego.

Śmierć podobna do snu

Biblia często posługuje się obrazem snu, kiedy mówi o śmierci. Nie jest to przypadkowe porównanie. Człowiek pogrążony we śnie nie uczestniczy świadomie w wydarzeniach rozgrywających się wokół niego. Nie wie, co dzieje się podczas jego snu, dopóki się nie obudzi.

W Księdze Daniela 12:2 czytamy:

„Wielu z tych, którzy śpią w prochu ziemi, obudzi się…”.

Zwróćmy uwagę na słowo „obudzi się”. Sen nie jest tutaj obrazem wiecznego zapomnienia. Wskazuje na stan, z którego można zostać przywróconym do życia.

Podobnie wypowiedział się Jezus, kiedy umarła córka Jaira. W Ewangelii Łukasza 8:52-53 czytamy:

„A wszyscy płakali i lamentowali nad nią. Lecz Jezus powiedział: Nie płaczcie, nie umarła, tylko śpi. I naśmiewali się z niego, wiedząc, że umarła”.

Ludzie wiedzieli, że dziewczynka naprawdę umarła. Jezus jednak opisał jej stan jako sen. Dlaczego? Ponieważ wiedział, że może przywrócić ją do życia.

Dlaczego zmartwychwstanie jest tak ważne?

Jeżeli umarli nadal żyją świadomie w innym świecie, dlaczego Biblia tak mocno podkreśla potrzebę ich zmartwychwstania?

Apostoł Paweł napisał w 1 Liście do Koryntian 15:16,18:

„Jeśli bowiem umarli nie są wskrzeszani… to i ci, którzy zasnęli w Chrystusie, poginęli”.

Cały piętnasty rozdział tego listu poświęcony jest zmartwychwstaniu. Paweł traktował je jako fundamentalny element chrześcijańskiej nadziei. Gdyby umarli już teraz prowadzili świadome życie w innym miejscu, znaczenie obietnicy ich przyszłego obudzenia byłoby zupełnie inne.

Biblia przeciwstawia śmierć życiu wiecznemu

Warto zwrócić uwagę na jeszcze jeden charakterystyczny element biblijnego nauczania. Pismo Święte bardzo konsekwentnie przeciwstawia sobie życie wieczne i śmierć.

Jezus powiedział w Ewangelii Jana 3:16:

„Tak bowiem Bóg umiłował świat, że dał swego jednorodzonego Syna, aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne”.

Podobnie apostoł Paweł napisał w Liście do Rzymian 6:23:

„Zapłatą bowiem za grzech jest śmierć, ale darem łaski Boga jest życie wieczne w Jezusie Chrystusie, naszym Panu”.

Zauważmy ten kontrast: śmierć albo życie wieczne. Nie jest to przeciwstawienie życia w niebie i życia w mękach, ale śmierci i życia.

To bardzo ważne, ponieważ pomaga nam zrozumieć, czym według Biblii jest konsekwencja grzechu i na czym polega zbawienie.

Jak śmierć pojawiła się na świecie?

Aby zrozumieć biblijną naukę o śmierci, musimy wrócić do początku ludzkiej historii, do opisu stworzenia człowieka w Księdze Rodzaju.

W 1 Mojżeszowej 2:7 czytamy:

„Wtedy Pan Bóg ukształtował człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia. I człowiek stał się żywą duszą”.

Ten fragment jest istotny dla zrozumienia biblijnego pojęcia duszy. Człowiek nie otrzymał nieśmiertelnej duszy jako odrębnej części swojej istoty. W wyniku połączenia ciała i tchnienia życia stał się żywą duszą, czyli żywą istotą.

Następnie Bóg wydał człowiekowi polecenie. W 1 Mojżeszowej 2:16-17 czytamy:

„I rozkazał Pan Bóg człowiekowi: Możesz jeść do woli z każdego drzewa ogrodu, ale z drzewa poznania dobra i zła jeść nie będziesz, bo tego dnia, kiedy zjesz z niego, na pewno umrzesz”.

Nieposłuszeństwo miało przynieść konkretną konsekwencję: śmierć.

Co zatem Adam sprowadził na swoje potomstwo?

Odpowiedź znajdujemy w Liście do Rzymian 5:12:

„Dlatego też jak przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć, i w ten sposób śmierć przeszła na wszystkich ludzi, ponieważ wszyscy zgrzeszyli…”.

W ten sposób śmierć stała się wspólnym doświadczeniem całej ludzkości. Nie jest to jedynie przypadłość niektórych ludzi, lecz konsekwencja grzechu, który pojawił się na świecie przez nieposłuszeństwo Adama.

Adam i Jezus – dwa przeciwstawne doświadczenia

Jeśli przez jednego człowieka grzech i śmierć dotknęły całą ludzkość, to jak Bóg mógł sprawiedliwie rozwiązać ten problem?

Odpowiedź wiąże się z Jezusem Chrystusem.

W 1 Liście do Koryntian 15:3 apostoł Paweł przypomina:

„Najpierw bowiem przekazałem wam to, co i ja otrzymałem, że Chrystus umarł za nasze grzechy, zgodnie z Pismem”.

Adam sprowadził na ludzkość grzech i śmierć. Jezus natomiast złożył swoje życie jako okup, dzięki któremu możliwe stało się odwrócenie skutków upadku człowieka.

To zestawienie Adama i Jezusa jest jednym z najważniejszych elementów biblijnego planu zbawienia. Nie chodzi jedynie o pocieszenie ludzi po stracie bliskich, ale o rzeczywiste rozwiązanie problemu grzechu i śmierci. Warto dodać, że Jezus umarł, bo taki był wyrok Adama – nie były to pośmiertne cierpienia.

Dlaczego zmartwychwstanie Jezusa jest tak ważne?

Moja osobista wiara bardzo mocno wiąże się z przekonaniem o rzeczywistym zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa.

Dlaczego uznaję ten fakt za tak istotny?

Przede wszystkim apostoł Paweł w 1 Liście do Koryntian 15:3-8 wymienia świadków, którzy widzieli zmartwychwstałego Jezusa. Nie przedstawia zmartwychwstania jako prywatnego przeżycia jednej osoby, lecz odwołuje się do wielu świadectw, w tym do spotkania z ponad pięciuset braćmi jednocześnie. Wielu z tych ludzi jeszcze żyło, gdy Paweł pisał te słowa.

Ważne jest również to, jak zmieniło się zachowanie uczniów Jezusa. Wcześniej przestraszeni i rozproszeni, później odważnie głosili jego zmartwychwstanie. W Dziejach Apostolskich 4:13 czytamy, że przeciwnicy apostołów rozpoznali, iż byli oni z Jezusem.

Kolejnym argumentem jest wypełnienie się proroctw odnoszących się do Mesjasza. Apostołowie wykazywali na podstawie Pisma, że cierpienia i zmartwychwstanie Chrystusa były zgodne z Bożym zamierzeniem (Dzieje 17:2-3; 28:23).

Nie można też pominąć wierności pierwszych naśladowców Jezusa, którzy znosili prześladowania i cierpienia, pozostając przy swoim świadectwie. Ich postawa skłania do zastanowienia: dlaczego mieliby ponosić tak wielkie koszty za coś, o czym wiedzieliby, że jest świadomym kłamstwem?

Zmartwychwstanie Jezusa nie jest więc dla mnie jedynie jednym z wielu elementów chrześcijańskiej doktryny. Stanowi fundament nadziei, że śmierć nie musi być ostatnim rozdziałem ludzkiego życia.

Jezus pokazał, że ma władzę nad śmiercią

Podczas swojej ziemskiej działalności Jezus wielokrotnie udowodnił, że nie ma dla niego rzeczy niemożliwych.

W Ewangelii Łukasza 7:22 czytamy:

„Ślepi widzą, chromi chodzą, trędowaci zostają oczyszczeni, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, a ubogim głoszona jest ewangelia”.

Wskrzeszanie umarłych było szczególnym dowodem mocy Jezusa. Pokazywało, że jego władza nie ogranicza się do uzdrawiania chorych. Potrafił również przywrócić życie tym, którzy już umarli.

Historia Łazarza – Jezus nazwał śmierć snem

Jednym z najbardziej poruszających opisów jest wskrzeszenie Łazarza, przyjaciela Jezusa.

W Ewangelii Jana 11:11-14 czytamy:

„Łazarz, nasz przyjaciel, śpi, ale idę, aby obudzić go ze snu. Wtedy jego uczniowie powiedzieli: Panie, jeśli śpi, będzie zdrowy. Ale Jezus mówił o jego śmierci, lecz oni myśleli, że mówił o zaśnięciu zwykłym snem. Wówczas Jezus powiedział im otwarcie: Łazarz umarł”.

Zwróćmy uwagę, że Jezus ponownie porównał śmierć do snu. Kiedy jednak uczniowie nie zrozumieli jego słów, wyjaśnił im wprost, że Łazarz umarł.

Jest jeszcze jeden szczegół tej historii, który bardzo mnie porusza. W Jana 11:35 znajdujemy niezwykle krótkie zdanie:

„I zapłakał Jezus”.

Jezus wiedział, że za chwilę przywróci Łazarza do życia, a mimo to płakał razem z ludźmi pogrążonymi w żałobie. Nie był obojętny na ich cierpienie. Rozumiał ból związany z utratą bliskiej osoby.

Kiedy rozmawiał z Martą, siostrą Łazarza, powiedział jej w Jana 11:23:

„Twój brat zmartwychwstanie”.

Marta odpowiedziała w wersecie 24:

„Wiem, że zmartwychwstanie przy zmartwychwstaniu w dniu ostatecznym”.

Marta nie uważała, że jej brat już żyje gdzieś w innym świecie. Pokładała nadzieję w przyszłym zmartwychwstaniu. Jezus nie skorygował tej nadziei, ale potwierdził swoją władzę nad śmiercią.

Dlaczego dzień śmierci można zestawić z dniem zmartwychwstania?

Wróćmy na chwilę do słów skierowanych do Adama: „tego dnia, kiedy zjesz z niego, na pewno umrzesz” (1 Mojżeszowa 2:17).

W następnym rozdziale, w 1 Mojżeszowej 5:5, czytamy:

„A tak wszystkich dni, które żył Adam, było 930 lat i umarł”.

Adam nie umarł fizycznie w ciągu jednej doby. Jego życie zakończyło się po 930 latach. Jak więc rozumieć Boże określenie „tego dnia”?

Pomocna może być wypowiedź z 2 Piotra 3:8:

„Ale niech to jedno, umiłowani, nie będzie przed wami zakryte, że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień”.

Biblia posługuje się więc również szerszą perspektywą czasu, w której tysiąc lat może być porównane do jednego dnia.

W Objawieniu 20:6 czytamy z kolei:

„Błogosławiony i święty ten, kto ma udział w pierwszym zmartwychwstaniu. Nad nimi druga śmierć nie ma władzy, lecz będą kapłanami Boga i Chrystusa i będą z nim królować tysiąc lat”.

W rozumieniu Boskiego planu wieków okres tysiącletniego panowania Chrystusa ma szczególne znaczenie. Jest to czas związany z realizacją Bożego zamierzenia wobec ludzkości i przywracaniem jej do życia oraz doskonałości.

Czy po zmartwychwstaniu będziemy tymi samymi osobami?

To bardzo ważne pytanie. Jeśli Bóg przywróci umarłych do życia, czy będą oni rzeczywiście tymi samymi ludźmi, których znaliśmy? Czy rozpoznamy swoich bliskich? Czy zachowana zostanie ich osobowość i tożsamość?

Historia Łazarza daje nam pewną wskazówkę. W Jana 11:43-44 czytamy:

„Łazarzu, wyjdź na zewnątrz! I wyszedł ten, który umarł…”.

Jezus nie przywołał do życia kogoś zupełnie innego. Przywrócił życie Łazarzowi – temu samemu człowiekowi, którego kochały jego siostry i przyjaciele.

Podobną nadzieję znajdujemy w Księdze Hioba 14:14:

„Zawołasz, a ja Ci odpowiem, zatęsknisz za dziełem swych rąk”.

W Jeremiasza 31:17 czytamy:

„Jest nadzieja – mówi Pan – twoi synowie powrócą do swojej krainy”.

W tych wypowiedziach widzimy Boga, który pamięta o swoich stworzeniach i pragnie przywrócić je do życia.

Możemy więc zapytać: co sprawia, że po zmartwychwstaniu dana osoba będzie nadal sobą?

Nie chodzi o to, by zachować dokładnie te same atomy czy cząsteczki ciała. Nasze ciała przecież nieustannie się zmieniają już podczas obecnego życia. Istotna jest tożsamość człowieka – jego osobowość, wspomnienia, charakter i wszystko to, co czyni go konkretną osobą.

Wierzę, że Bóg doskonale zna swoje stworzenia. Pamięta o każdym człowieku i potrafi przywrócić go do życia jako tę samą osobę.

Kogo obejmie zmartwychwstanie?

Czy zmartwychwstaną wyłącznie ludzie wierzący i sprawiedliwi? A co z tymi, którzy nie mieli okazji poznać Boga, nie rozumieli nauki Jezusa albo prowadzili życie dalekie od zasad biblijnych?

Jezus wypowiedział bardzo ważne słowa w Ewangelii Jana 5:28-29:

„Nadchodzi godzina, w której wszyscy, co są w grobach, usłyszą jego głos; i wyjdą – ci, którzy dobrze czynili, na zmartwychwstanie do życia, a ci, którzy źle czynili, na zmartwychwstanie na sąd”.

Jeszcze wyraźniej zakres tej nadziei przedstawiają Dzieje Apostolskie 24:15:

„Będzie zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych”.

To bardzo szeroka obietnica. Nie ogranicza się wyłącznie do tych, którzy już w obecnym życiu poznali prawdę i postępowali zgodnie z wolą Bożą.

Bóg zamierza przywrócić do życia zarówno sprawiedliwych, jak i niesprawiedliwych. Oczywiście nie oznacza to, że wszyscy automatycznie otrzymają życie wieczne. Zmartwychwstanie otworzy możliwość dalszego poznawania Boga, Chrystusa i Jego sprawiedliwych zasad.

Różne rodzaje zmartwychwstania

W 1 Liście do Koryntian 15:22-23 apostoł Paweł pisze:

„Jak bowiem wszyscy w Adamie umierają, tak też wszyscy w Chrystusie zostaną ożywieni. Ale każdy w swojej kolejności…”.

Paweł wskazuje, że zmartwychwstanie będzie przebiegało według określonego porządku.

W tym samym rozdziale, w wersecie 40, czytamy:

„Są też ciała niebiańskie i ciała ziemskie, lecz inna jest chwała ciał niebiańskich, a inna ziemskich”.

Nie wszyscy otrzymają zmartwychwstanie do tego samego rodzaju życia. Biblia wskazuje na różnice między powołaniem niebiańskim a ziemskim. Nie zmienia to jednak podstawowej prawdy: zmartwychwstanie będzie rzeczywistym przywróceniem życia.

Czy dusza jest nieśmiertelna?

W tym miejscu warto wrócić do biblijnego pojęcia duszy.

W potocznym myśleniu często zakłada się, że człowiek ma nieśmiertelną duszę, która po śmierci ciała nadal żyje świadomie. Jednak przedstawione wcześniej wersety z 1 Mojżeszowej 2:7 wskazują, że człowiek sam jest duszą – żywą istotą.

Co więcej, Biblia mówi wprost o umieraniu duszy.

W Ezechiela 18:4 czytamy:

„Dusza, która grzeszy, ta umrze”.

Warto również przyjrzeć się temu, co Pismo Święte mówi o Mesjaszu. W Izajasza 53:10,12 czytamy:

„A po złożeniu swojej duszy na ofiarę za grzech, ujrzy swoje potomstwo, przedłuży swoje dni (…) wylał swoją duszę na śmierć”.

Jeśli dusza byłaby z natury nieśmiertelna, jak rozumieć stwierdzenie, że dusza Mesjasza została wylana na śmierć?

Kolejny istotny fragment znajdujemy w Psalmie 16:10:

„Nie zostawisz duszy mojej w Szeolu”.

Apostoł Piotr odniósł te słowa do zmartwychwstania Jezusa. W Dziejach Apostolskich 2:31 czytamy:

„A przewidując to, mówił o zmartwychwstaniu Chrystusa, że nie pozostanie dusza jego w Hadesie”.

Zatem również w przypadku Jezusa Pismo Święte przedstawia duszę jako coś, co może znaleźć się w stanie śmierci, a następnie zostać przywrócone do życia.

Co Bóg zachowuje, kiedy człowiek umiera?

Możemy jednak zadać kolejne pytanie: skoro ciało wraca do ziemi, a człowiek nie ma świadomego życia po śmierci, co właściwie zostaje z niego zachowane?

Apostoł Paweł, odpowiadając na pytanie o sposób zmartwychwstania, posłużył się obrazem ziarna.

W 1 Liście do Koryntian 15:35,37-38 czytamy:

„Lecz powie ktoś: Jak umarli są wskrzeszani i w jakim ciele przychodzą? (…) To, co siejesz, to nie ciało, które ma powstać, ale gołe ziarno, na przykład pszeniczne lub jakieś inne. Bóg zaś daje mu ciało, jakie chce, a każdemu z ziaren właściwe jemu ciało”.

Paweł pokazuje, że Bóg nie musi po prostu odtworzyć identycznego ciała z tych samych cząsteczek. Tak jak ziarno daje początek nowej roślinie, tak Bóg może udzielić zmartwychwstałemu człowiekowi ciała odpowiedniego do rodzaju życia, do którego go przywraca.

Wróćmy do 1 Mojżeszowej 2:7. Bóg dał człowiekowi ciało i tchnienie życia, a w wyniku tego powstała żywa dusza.

Jeśli zatem Bóg ponownie udzieli człowiekowi życia i odpowiedniego ciała, co będzie stanowiło ciągłość między dawnym a nowym życiem?

Możemy to zrozumieć przez odwołanie się do Bożej pamięci. Wierzę, że Bóg doskonale zna każdego człowieka. Nie zapomina jego osobowości, charakteru ani historii życia. Wszystko, co czyniło daną osobę wyjątkową, jest doskonale znane jej Stwórcy.

Zmartwychwstanie nie będzie więc stworzeniem przypadkowej, nowej osoby w miejsce zmarłego. Będzie przywróceniem do życia tego, kogo Bóg pamięta.

Podsumujmy: gdzie są umarli i czy znowu się spotkamy?

Możemy teraz zebrać najważniejsze wnioski z naszych rozważań.

Gdzie są umarli?

Według przedstawionego biblijnego obrazu znajdują się w Szeolu, czyli w stanie śmierci. Ich ciała wróciły do ziemi, z której zostały wzięte. Nie mają świadomości, nie myślą, nie odczuwają i nie podejmują żadnych działań.

Nie tułają się po zaświatach, nie cierpią i nie próbują nawiązać z nami kontaktu. Są jak ludzie pogrążeni we śnie.

Nie oznacza to jednak, że zostali zapomniani. Jezus umarł za nich, a Bóg zachowuje ich w swojej pamięci.

Czy znowu się spotkamy?

Biblijna odpowiedź daje podstawy do nadziei, że tak. W przyszłym czasie panowania Chrystusa, określanym również jako dzień ostateczny, umarli zostaną przywróceni do życia. Będzie to czas zmartwychwstania i odnowienia wszystkich rzeczy.

Nie jest to jedynie nadzieja na symboliczne spotkanie w naszych wspomnieniach. Chodzi o rzeczywiste przywrócenie ludzi do życia.

Czasy odnowienia wszystkich rzeczy

Co będzie się działo na ziemi, gdy Chrystus rozpocznie realizację Bożego zamierzenia dotyczącego odnowienia ludzkości?

Prorok Izajasz przedstawił piękny obraz tego czasu.

W Izajasza 35:5-6 czytamy:

„Wtedy otworzą się oczy ślepych i otworzą się uszy głuchych. Wtedy chromy podskoczy jak jeleń i język niemych będzie śpiewać”.

To obraz świata, w którym znikają ograniczenia związane z chorobami i niedoskonałością. Ludzie będą mogli cieszyć się zdrowiem, sprawnością i życiem w warunkach, jakich obecnie często nie potrafimy sobie wyobrazić.

W Dziejach Apostolskich 3:19-21 czytamy o „czasach ochłody” i „czasach odnowienia wszystkich rzeczy”. Apostoł Piotr wskazuje na przyszłe dzieło Boga związane z Jezusem Chrystusem.

Nie chodzi zatem wyłącznie o przywrócenie ludziom biologicznego życia. Celem jest odnowienie całego ludzkiego doświadczenia i doprowadzenie człowieka do warunków zgodnych z pierwotnym zamierzeniem Stwórcy.

Każdy otrzyma możliwość poznania prawdy

Bóg nie jest zainteresowany tym, żeby ludzie pozostawali w niewiedzy. W 1 Liście do Tymoteusza 2:4 czytamy:

„Bóg chce, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy”.

Z kolei List do Filipian 2:10-11 mówi:

„Aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie, na ziemi i pod ziemią. I aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca”.

Te słowa wskazują na powszechne uznanie pozycji Chrystusa. W przyszłym Królestwie ludzie będą mogli poznać prawdę o Bogu i o Jezusie jako swoim Odkupicielu. Otrzymają możliwość skorzystania z tego, co zostało dla nich przygotowane.

Nie oznacza to jednak, że wszyscy automatycznie otrzymają życie wieczne, niezależnie od swojego postępowania.

Psalm 37:9-11 przedstawia wyraźny kontrast:

„Złoczyńcy bowiem będą wytępieni, a ci, którzy oczekują PANA, odziedziczą ziemię. Jeszcze chwila, a nie będzie niegodziwego; spojrzysz na jego miejsce, a już go nie będzie”.

Podobną myśl znajdujemy w Dziejach Apostolskich 3:23:

„I stanie się, że każda dusza, która nie będzie słuchać tego proroka [tzn. Chrystusa], będzie wytracona spośród ludu”.

Zmartwychwstanie i możliwość poznania prawdy nie oznaczają więc automatycznego zbawienia wszystkich. Człowiek będzie musiał odpowiedzieć na Bożą łaskę i zdecydować, czy chce żyć zgodnie z Jego sprawiedliwymi zasadami.

Królestwo Boże – niebo zstąpi na ziemię

W modlitwie, której nauczył nas Jezus, wypowiadamy słowa:

„Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja, jak w niebie, tak i na ziemi”.

To bardzo znamienne, że prosimy o realizację Bożej woli na ziemi. Biblijna nadzieja nie ogranicza się bowiem do opuszczenia ziemi przez ludzi i przeniesienia ich do nieba. Przedstawia również przyszłość, w której ziemia stanie się miejscem realizacji Bożego zamierzenia.

W tym kontekście szczególne znaczenie ma tysiącletnie panowanie Chrystusa. Będzie to czas, w którym Królestwo Boże zaprowadzi na ziemi sprawiedliwe warunki i umożliwi ludzkości powrót do życia zgodnego z wolą Stwórcy.

Biblia wspomina również o sądzie i zniszczeniu bezbożnych ludzi. Czytamy o tym w 2 Piotra 3:7.

W przedstawianym tu rozumieniu planu Bożego chodzi o tych, którzy mimo poznania prawdy o Jezusie i możliwości skorzystania z odkupienia świadomie wybiorą zło i odrzucą Boże zasady. Nie będą mogli bez końca niszczyć pokoju i szczęścia innych.

Ostateczny obraz przyszłości znajdujemy w Objawieniu 21:3-4:

„I usłyszałem donośny głos z nieba: Oto przybytek Boga jest z ludźmi i będzie mieszkał z nimi. Oni będą jego ludem, a sam Bóg będzie z nimi i będzie Bogiem ich. I otrze Bóg wszelką łzę z ich oczu, i śmierci już nie będzie ani smutku, ani krzyku, ani bólu już nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły”.

To jedna z najpiękniejszych obietnic całego Pisma Świętego. Bóg nie obiecuje jedynie, że ludzie nauczą się lepiej znosić śmierć. Obiecuje, że śmierć przestanie istnieć.

Nadzieja, która pomaga nam żyć dzisiaj

Jak takie spojrzenie na śmierć wpływa na nasze obecne życie?

Przede wszystkim daje poczucie spokoju. Jeżeli Biblia rzeczywiście przedstawia śmierć jako stan nieświadomości, nie musimy wyobrażać sobie, że nasi bliscy tułają się gdzieś w zaświatach, cierpią, smucą się lub próbują nawiązać z nami kontakt.

Możemy myśleć o nich jako o tych, którzy spokojnie śpią, oczekując na czas, kiedy Pan Jezus przywróci ich do życia.

Nie oznacza to, że przestajemy za nimi tęsknić. Nie oznacza również, że wspomnienia przestają boleć. Utrata bliskiej osoby jest rzeczywistym doświadczeniem i Jezus sam pokazał, że można płakać z powodu śmierci kogoś, kogo się kocha.

Jednak smutek nie musi odbierać nam nadziei.

Kiedy patrzę na zdjęcia mojego taty, dziadka i innych bliskich osób, myślę o wszystkich wspólnych chwilach. Nie chciałbym, żeby pozostały one jedynie zamkniętym rozdziałem przeszłości. Biblijna obietnica zmartwychwstania pozwala mi patrzeć na przyszłość z ufnością.

Na koniec warto przytoczyć piękne słowa przypisywane Marcinowi Lutrowi:

„Czymże jest nasza śmierć, jeśli nie snem? Bo jak przez sen wszelkie zmęczenie i osłabienie przemijają i ustępują, a moc ducha powraca, tak że rano wstajemy wypoczęci i radośni; tak w dniu ostatecznym wstaniemy, jakbyśmy przespali tylko jedną noc, i będziemy wypoczęci i silni”.

Nie wiem, kiedy dokładnie nastąpi ten czas. Nie znam wszystkich szczegółów Bożego planu. Wiem jednak, że obietnica zmartwychwstania jest mocno zakorzeniona w Piśmie Świętym, a zmartwychwstanie Jezusa stanowi dla mnie podstawę, by jej ufać.

Dlatego pytanie „Gdzie są umarli i czy znowu się spotkamy?” nie musi kończyć się bezradnością.

Według biblijnej nadziei śmierć jest snem, a Bóg pamięta o tych, których kochamy. I nadejdzie czas, gdy sen ten się skończy.

Fot. Snapwire (pexels).

Pytanie od Anny: Czy w okresie Tysiąclecia ci, którzy będą mogli nawrócić się do Boga, nie będą jeszcze mieli ciał ziemskich przemienionych w niezniszczalne ciała duchowe? Czy dopiero po zakończeniu tego okresu nastąpi taka przemiana? Czy dobrze to rozumiem?

Apostoł Paweł napisał: „Jest ciało cielesne, jest też ciało duchowe” (1 Koryntian 15:44). Nie wszyscy ludzie zostali powołani do życia w niebie. Wierny Kościół Chrystusowy otrzyma naturę duchową, natomiast dla reszty ludzkości Bóg przygotował możliwość odzyskania doskonałego życia na ziemi. Psalm 37:29 mówi: „Sprawiedliwi posiądą ziemię i będą mieszkać na niej na wieki”.

Pod panowaniem Chrystusa ludzie będą stopniowo uwalniani od skutków grzechu i śmierci. Ten proces Biblia nazywa restytucją, czyli odnowieniem wszystkiego (Dzieje Apostolskie 3:20-21). Celem będzie przywrócenie posłusznych ludzi do doskonałości, którą utracił Adam. Nie chodzi więc o przemianę całej ludzkości w istoty duchowe, lecz o odnowienie człowieka do doskonałego życia na ziemi.

Proces podnoszenia ludzkości do doskonałości będzie trwał przez tysiącletni dzień sądu i królowania Chrystusa na ziemi. Po jego zakończeniu nastąpi ostateczna próba wierności. Opisuje to między innymi Księga Objawienia 20:3,7–9. Ci, którzy pozostaną wierni Bogu, będą mogli cieszyć się doskonałym życiem jako ludzie.

Ta przemiana na nieśmiertelne i niezniszczalne ciała duchowe dotyczy tych, którzy otrzymują udział w pierwszym zmartwychwstaniu (Objawienie 20:6; 1 List do Koryntian 15:51–53). Osobno rozważamy jeszcze temat tzw. Starożytnych Godnych czyli wiernych z epoki poprzedzającej misję Jezusa jako człowieka na Ziemi, a także „wielkiemu tłumu” z Księgi Objawienia 7:9.

Podsumowując, tak – w czasie Tysiąclecia posłuszni ludzie będą zmierzać do doskonałości ludzkiej, a nie do otrzymania ciał duchowych. To jedna z pięknych myśli Boskiego planu zbawienia: pierwotny zamysł Boga, by ziemia stała się doskonałym mieszkaniem dla człowieka, zostanie w pełni zrealizowany.

_______
Jeżeli chciałabyś głębiej rozważyć ten temat, serdecznie zachęcamy do bezpłatnego zamówienia książki Charlesa Taze’a Russella pt. „Boski plan wieków” lub do bezpłatnego wysłuchania rozdziału 10 w formie audiobooka. Książka szerzej wyjaśnia różnicę między nadzieją niebiańską a ziemską oraz Boski plan zbawienia ludzkości.

Bóg przez Mojżesza polecił narodowi Izraelskiemu, by obchodzili Święto Namiotów (szałasów/kuczek), przez 8 dni. Okazuje się, że Żydzi przez wiele wieków nie obchodzili tego święta. Czy dla nas chrześcijan, jest ukryty jakiś obraz w tym święcie?

Wykład wygłoszony przez br. Marka Bejgera na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 4 października 2026 r.

W proroctwie Zachariasza znajdujemy proroctwo dotyczące Święta Szałasów – Zach. 14:16: „Wszyscy pozostali spośród wszystkich narodów, które wyruszyły przeciwko Jerozolimie, będą przychodzić od roku do roku, by oddawać pokłon Królowi, PANU zastępów, i obchodzić Święto Namiotów;”

Czego dotyczy to proroctwo?

Teksty z Biblii:

3 Mojżeszowa (Kapłańska) 23:34-43: „Przemów do synów Izraela i powiedz im: Piętnastego dnia tego siódmego miesiąca będzie Święto Namiotów przez siedem dni dla PANA. Pierwszego dnia będzie święte zgromadzenie. Nie będziecie wykonywać żadnej uciążliwej pracy. Przez siedem dni będziecie składać PANU ofiarę spalaną. Ósmego dnia będziecie mieć święte zgromadzenie i będziecie składać PANU ofiarę spalaną. Jest to święto, żadnej uciążliwej pracy nie będziecie wykonywać. To są święta PANA, które ogłosicie jako święte zgromadzenia, abyście składali PANU ofiarę spalaną, całopalenie, ofiarę pokarmową, ofiarę pojednawczą i ofiary z płynów, każdą w swój dzień; Oprócz szabatów PANA, oprócz waszych darów, oprócz wszystkich waszych ślubów i wszystkich waszych dobrowolnych ofiar, które będziecie składać PANU. Piętnastego dnia siódmego miesiąca, gdy zbierzecie plony ziemi, będziecie obchodzili święto dla PANA przez siedem dni; w pierwszym dniu będzie odpoczynek, także w ósmym dniu będzie odpoczynek. Pierwszego dnia weźmiecie sobie owoce z najlepszych drzew, gałązki palmowe, gałązki gęstych drzew i wierzbiny znad potoku i będziecie się weselić przed PANEM, waszym Bogiem, przez siedem dni. Będziecie obchodzić to święto dla PANA przez siedem dni, co rok. Będzie to wieczysta ustawa przez wszystkie wasze pokolenia. W siódmym miesiącu będziecie je obchodzić. Przez siedem dni będziecie mieszkać w szałasach. Wszyscy urodzeni Izraelici będą mieszkać w szałasach; Aby wasze pokolenia wiedziały, że kazałem synom Izraela mieszkać w szałasach, gdy wyprowadziłem ich z ziemi Egiptu. Ja jestem PAN, wasz Bóg.”

Nehemiasza 8:17: „Całe zgromadzenie, wszyscy, którzy powrócili z niewoli, uczynili szałasy i mieszkali w nich, gdyż synowie Izraela nie czynili tego od dni Jozuego, syna Nuna, aż do tego dnia. I panowała wielka radość.”

Zachariasza 14:16-18: „Wszyscy pozostali spośród wszystkich narodów, które wyruszyły przeciwko Jerozolimie, będą przychodzić od roku do roku, by oddawać pokłon Królowi, PANU zastępów, i obchodzić Święto Namiotów; A jeśli ktoś spośród rodów ziemi nie pójdzie do Jerozolimy, by oddawać pokłon Królowi, PANU zastępów, na tego nie będzie padać deszcz. A jeśli ród Egiptu nie wyruszy i nie przyjdzie, choć na niego deszcz nie pada, spadnie jednak na niego ta plaga, którą PAN dotknie narody, które nie przyjdą, by obchodzić Święto Namiotów.”

Jakuba 2:23: „I tak wypełniło się Pismo, które mówi: Uwierzył Abraham Bogu i poczytano mu to za sprawiedliwość, i został nazwany przyjacielem Boga.”

Objawienie 7:9: „Potem zobaczyłem, a oto wielki tłum, którego nikt nie mógł policzyć, z każdego narodu, plemienia, ludu i języka, który stał przed tronem i przed Barankiem ubrani w białe szaty, a palmy w ich rękach.”

• ODNOWIENIE
• ODNOWA
• PRZYWRÓCENIE PIERWOTNEGO STANU

Co to jest i dlaczego uważamy, że jest to właśnie cel powrotu Pana Jezusa na ziemię?

Wykład wygłoszony przez br. Radosława Pilarka na spotkaniu chrześcijańskim w Bydgoszczy, 27.09.2026 r.

Podsumowanie stwarzania:

I Mojż 1:31: „31 I spojrzał Bóg na wszystko, co uczynił, a było to bardzo dobre.”

Photo by Osama Khan on Unsplash

Upadek człowieka, przekleństwo Ziemi.

Czy Bóg pogodził się,  że to wspaniałe dzieło miało zostać zmarnowane?

Już wtedy zapowiedziane zwycięstwo nad Przeciwnikiem.

Jaki rezultat ODNOWY? TAK WSPANIAŁE, ŻE CIĘŻKO SOBIE WYOBRAZIĆ!

II List do Koryntian12:4

Paweł pisze o sobie jako o człowieku, który:

Został uniesiony w zachwyceniu do raju i słyszał niewypowiedziane słowa, których człowiekowi nie godzi się powtarzać.

Do raju=> Przywróconej do doskonałości ziemi.

Niewypowiedziane słowa=> Wtedy ludziom poselstwo, bo tyczyło ono teraźniejszej prawdy.

Nie godzi mówić => Ponieważ nie był wtedy czas właściwy.

Po co więc Paweł to oglądał?

oświecenie, jakie te widzenia one dały apostołowi odbijają się w jego pismach dając im wielką siłę i rzucają cień i głębokie znaczenie na jego słowa.

I zgadza się to z Bożą zapowiedzią:

Ziemia, niebiosa – Oto czynię nowe

Stare zaś:

Ziemia spalona , przeminą z sykiem – kosmiczna katastrofa, wchłonie czarna dziura? Nie – symboliczne usunięcie starego i zastąpienie nowym.

Ale i literalna Ziemia, nie tylko symboliczna potrzebuje Odnowy:

Photo by Florian GIORGIO on Unsplash

Przekleństwo także dla Ziemi:

Rdz 3:17: „Do Adama zaś powiedział: Ponieważ usłuchałeś głosu swojej żony i zjadłeś z drzewa, o którym ci przykazałem, mówiąc: Nie będziesz z niego jadł — przeklęta będzie ziemia z twego powodu, w trudzie będziesz z niej spożywać po wszystkie dni twego życia.”

W tej części powiemy o zwieńczeniu – ukoronowaniu odnośnie całego rodzaju ludzkiego Bożego Planu Wieków

Bóg umiłował świat, że dał Syna – cały świat ludzkości

Okup 2000 lat temu czas aby przyniósł owoce, w postaci zmartwychwstania:

1 zmartwychwstanie – niewidoczne dla cielesnych oczu, Kościoła

2 – spektakularne dla świata ludzkości

CHOĆ BĘDZIE MOWA O BOGU JAKO ZBAWCY – PROSZĘ ABYŚMY PAMIĘTYALI – DOKONANIE TEGO WSPANIAŁEGO PLANU ODDAŁ UKOCHANEMU SYNOWI.

Mylne poglądy – Zagubiona nauka o restytucji:

Niebo, piekło, może czyściec, zniszczenie Ziemi

Ale Biblia uczy o Tysiącletnim Panowaniu Chrystusa jako czasie Odnowy.

Zapowiada:

POWTÓRNE, OSOBISTE PRZYJŚCIE NASZEGO PANA PRZED ROZPOCZĘCIEM SIĘ TYSIĄCLECIA

Także tu narosły pewne błędy

Pan powiedział:

A oto Ja jestem z wami po wszystkie dni, aż do skończenia świata

(Mat. 28:20 NB).

I Pan był z Kościołem bez przerwy przez swego ducha oraz swoje Słowo, prowadząc go, kierując nim, dając otuchę. Ale chociaż Kościół cieszył się błogosławieństwami wynikającymi ze świadomości, iż Pan był z nim, to tęsknie czekał na powrót, bo Kościół był pewien, że kiedy Pan rzekł: „a jeśli pójdę, przyjdę znowu”(Jan 14:3 NB), na pewno mówił o swoim powtórnym osobistym przyjściu.

1 wiek, Apostołowie prócz jednego umarli, Pan wciąż nie wrócił. Ale dał ostatniemu z nich Objawienie. Pod koniec 1 wieku W Objawieniu Pan mówi o owym wydarzeniu jako należącym do przyszłości, oświadczając:

„Oto przychodzę wkrótce, a zapłata moja jest ze mną”. Natchniony Jan odpowiada: „Amen, przyjdź Panie Jezu!”.

Dalej nie było żadnych natchnionych ksiąg.

Stąd powstały:

Błędne nauki o czasie powtórnego przyjścia Pana a właściwie OBECNOŚCI – słowo Parousia.

Jaki miał być jej cel – to pytanie to temat tej części dyskursu:

Słowo Boże jasno naucza, że w czasie powtórnego przyjścia naszego Pana świat będzie daleki od nawrócenia się do Boga.

Obj 1:7: „7 Oto przychodzi z obłokami i ujrzy go wszelkie oko, także ci, którzy go przebili. I będą lamentować przed nim wszystkie plemiona ziemi. Tak, amen.”

Te obłoki to chmury UCISKU. Czy nawrócona, sprawiedliwa ludzkość biadałaby / lamentowała? Cieszyłaby się z powrotu Pana!

Tymczasem: Nie wszyscy ludzie na ziemi będą zadowoleni z pojawienia się Pana, co z pewnością nie miałoby miejsca, gdyby wszyscy byli nawróceni.

Można postawić inaczej pytanie: CZY PAN MIAŁ PRZYJŚĆ “NA GOTOWE”, tzn. na świat nawrócony już przez Jego ziemski Kościół i dopiero zacząć panować w Millenium?

Istnieje pogląd, że nawracać miał ziemski Kościół, a gdy Kościół wypełnił swoje wielkie i trudne zadanie, Pan przyjdzie, aby zakończyć ziemskie sprawy, wynagrodzić wierzących i potępić grzeszników. Mało tego – ziemski Kościół czynił te próby dopuszczając się czynów przeciwnych do nauczania Mistrza. Ogniem i Mieczem próbował przywodzić narody do Chrystusa – wcale nie z uczciwych pobudek – ale to nie masz temat.

Tymczasem Pan dał zadanie Swojemu Kościołowi na Ziemi:

1. Głoszenie Ewangelii na świadectwo czyli dawanie świadectwa światu nie znaczy nawrócenia świata.

Biblia nic nie mówi o tym, jak to świadectwo zostanie przyjęte. Nie było to polecenie nawracania wszystkich narodów. Inny mylnie rozumiany fragment Słowa Bożego to:

2. Psalm 110:1: „1 Powiedział PAN do mego Pana: Usiądź po mojej prawicy, aż położę twoich wrogów jako podnóżek pod twoje stopy.”

Nie chodzi o bezczynność Syna Bożego. Tron wyobraża autorytet a nie literalne siedzenie po prawicy Bożej. Pan będzie po prawicy gdy przyjdzie i pozostanie po prawicy w Wieku Tysiąclecia i na zawsze.

Werset nie sugeruje biernego czekania i wtedy dopiero Pan miałby przyjść do już pobitych i posłusznych narodów.

Mocą, autorytetem i władzą nadaną przez Boga Pan sam zajmie się zaprowadzaniem porządku.

W tym Celu Pan miał przyjść drugi raz.

JEGO ZWIĄZEK Z PIERWSZYM PRZYJŚCIEM

2000 lat temu w czasie pierwszego Przyjścia Nasz Pan powiedział:

J 12:47: „Nie przyszedłem bowiem po to, żeby sądzić świat, ale żeby zbawić świat.”

Głównym dziełem pierwszego przyjścia było odkupienie ludzi, zaś drugiego – przywrócenie do pierwotnego stanu, błogosławienie i wyzwolenie odkupionych.

Po złożeniu swego życia na okup za wszystkich, nasz Zbawiciel wstąpił do nieba, by przedstawić tę ofiarę Ojcu, dokonując w ten sposób pojednania za grzech człowieka.

Oba przyjścia to 2 etapy tego samego planu.

PIERWSZE PRZYJŚCIE PANA to fundament – Okup to podstawa, bez której nie mogłyby nastąpić dalsze kroki w spełnianiu Bożego Planu

Chwała Naszemu Bogu za to, że dał Syna i chwała Jego Synowi za Odkupienie!

Nastąpiło złożenie Ofiary Okupowanej, Pan odszedł do Ojca przedstawić przed Bożym Tronem Swoją Zasługę.

Po pierwszym na Ziemi pozornie nic się nie zmieniło dla cielesnych oczu ludzkości, dalej dozwolone rządy zła.

Powoli, przez stulecia zaczęły być wybierane władze Królestwa – rozpoczął się Wiek Ewangelii. Do Pana miał w przyszłości dołączyć Jego prawdziwy Kościół, Dom Pierworodnych, Zgromadzenie tych, których imiona były zapisywane w Niebie. Tych, co przez wierność do Śmierci otrzymywali Koronę życia – nieśmiertelność w Boskiej naturze. Dopiero z końcem tego Wieku Pan miał zacząć swoją drugą Obecność.

Wiek Ewangelii to czas na: WYBRANIE KOŚCIOŁA, Ale nie na NAWRÓCENIE ŚWIATA.

To wielka różnica czasowa w Bożym Planie – MYLONA. CHRZEŚCIJANIE WIERZĄ, ŻE ZBAWIENIE JEST TU I TERAZ.

TYMCZASEM: wybór Kościoła a nawrócenie świata należą do dwóch różnych dyspensacji, całkiem różnych.

Teoretycznie:

Przywrócenie do pierwotnego stanu i błogosławienia mogło rozpocząć się od razu po zapłaceniu ceny okupu przez Odkupiciela. Wtedy byłoby tylko jedno przyjście Mesjasza, panowanie i błogosławienie rozpoczęłoby się od razu, tak jak spodziewali się z początku apostołowie (Dz. 1:6).

Ale Bóg przewidział dla Kościoła „coś lepszego” (Hebr. 11:40).

Oto błogosławienie ludzkości miało przyjść nie tylko poprzez Jego Syna, ale Jego współkrólów i współkapłanów. Oczywiście Pan – Głowa, Oblubieniec, Kościół to Ciało, Oblubienica – ale razem tworzą obiecanego Mesjasza – Pomazańca – Chrystusa.

Bóg Który Sam nie potrzebuje pomocy w niczym, postanowił oddać dzieło naprawy w ręce innych istot – własnych stworzeń – każda z nich była kiedyś człowiekiem z krwi i kości.

W tym Planie wszystko oczywiście ma swój czas:

Apostoł informuje nas, iż Jezus znajdując się w niebie, był nieobecny na ziemi w ciągu całego okresu między Jego wniebowstąpieniem a początkiem czasów restytucji, czyli Wieku Tysiąclecia.

„Którego niebo musi zatrzymać aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy” (Dz. 3:21 NB).

To werset, w którym właśnie pada słowo ODNOWIENIE – po angielsku Restytucja. Pismo Święte naucza, że celem wtórej obecności naszego Pana jest odnowienie wszystkich rzeczy (restytucja) i że w czasie Jego objawienia narody będą tak dalekie od nawrócenia się, że znajdować się będą w stanie gniewu i sprzeciwu.

Właśnie to dziś obserwujemy dookoła na świecie.

WSPOMNIANA RÓŻNICA MIĘDZY WYBOREM KOŚCIOŁA A NAWRÓCENIEM ŚWIATA:

Kościół w obecnym wieku nie miał nawrócić świata, jego misją natomiast jest głoszenie Ewangelii na całym świecie na świadectwo oraz przygotowanie się pod Boskim kierunkiem do swego wielkiego przyszłego dzieła. Bóg bynajmniej nie wyczerpał swej mocy przeznaczonej na nawrócenie świata. Co więcej, On nawet jeszcze nie próbował nawracać świata.

Bo na logikę:

Jeśli świat miał być nawrócony przez kościół na Ziemi, to oznacza klęskę.

MILIARDY LUDZI ŻYJĄCE OD CZASÓW STWORZENIA NIE PRZYSZŁY DO BOGA.

Ci co przyszli – czy z wieku Patryjarchów, Żydowskiego, Ewangelii – to ułamek liczby ludzkości: Patriarchów – jednostki. Izrael – już cały naród. WE – więcej, z każdego narodu, plemienia, języka – ale wciąż malutko.

Ci, którzy utrzymują, że Stwórca przez sześć tysięcy lat usiłował nawrócić świat, ale przez cały ten czas doznawał niepowodzeń, nieuchronnie napotkają na trudność w pogodzeniu swego poglądu z zapewnieniem Biblii, że wszelkie zamiary Boga zostaną zrealizowane, a Jego Słowo nie wróci do Niego niespełnione, lecz powiedzie mu się w tych sprawach, w których zostało wysłane (Izaj. 55:11).

BÓG NIGDY NIE PONOSI NIEPOWODZENIA PRZY WYPEŁNIANIU SWOICH ZAMIARÓW.

Więc w Bożym Planie jest czas WYBORU dla Kościoła i pozostałych klas chodzących wiarą w obecnym złym świecie; dla ogółu  ludzkości – WOLNA ŁASKA.

Podzielimy Plan na te dwa etapy:

1 etap – Wybór Kościoła do teraz wraz z WE – Abraham, Izrael, także

2 etap – Wolna niezasłużona łaska dla świata w WT

Bo Pan umarł:

po to, by móc z łaski Bożej zakosztować śmierci za każdego. Hebr 2:9

Pan umarł za wszystkich czyli Wszyscy doznają korzyści z Okupu. Kościół rzymski nauczał inaczej, kiedyś nawracam siłą, a teraz naucza, że wszyscy maja szansę na zbawienie. Te nauki też zmieniały się, obecnie są mocno liberalne, np. święty Augustyn z Hippony uważał, że dzieci zmarłe bez chrztu trafiają do piekła. Był on pod tym względem jednym z najbardziej rygorystycznych teologów w historii Kościoła.

Potem uważano, że do piekła, ale tam, gdzie się nie cierpi – limbus. Na marginesie, te nauki są teraz bardziej liberalne, bo wielu chrześcijan nie chciało wierzyć, że miliony nieświadomych dzieci oraz pogan zostały na wieki stracone (co, według otrzymanej przez nich nauki znaczy, że zostały posłane do miejsca wiecznych i beznadziejnych mąk) i utrzymuje, wbrew oświadczeniom Biblii, że Bóg nie potępi nieświadomych. Podziwiamy liberalność ich serc oraz ocenę Boskiej dobroci, ale radzimy im, by nie śpieszyli się za bardzo z odrzucaniem i ignorowaniem słów Biblii.

A co na temat nieświadomych zła i dobra dzieci uczy Biblia?

Czy Biblia naucza, że nieznajomość jest podstawą do zbawienia? Nie.

Jedyną podstawą do zbawienia, wymienioną przez Pismo Święte, jest wiara w Chrystusa jako Odkupiciela i Pana – „łaską jesteście zbawieni przez wiarę” (Efez. 2:8 BG). Usprawiedliwienie przez wiarę jest podstawową zasadą całego systemu chrześcijaństwa. Na pytanie: „Co muszę zrobić, aby być zbawionym?” apostoł odpowiada: Wierz w Pana Jezusa Chrystusa, „nie ma żadnego innego imienia pod niebem, danego ludziom, przez które moglibyśmy być zbawieni” (Dz. 4:12 NB).

„Każdy bowiem, kto wzywa imienia Pańskiego, zbawiony będzie” – Rzym. 10:13 NB.

Pismo Święte oznajmia też, że wszyscy, którzy teraz nie rozumieją błogosławionego przywileju wejścia lub go nie doceniają, w słusznym czasie zostaną doprowadzeni do pełnej wiedzy i oceny.

Jedyna droga, dzięki której wszyscy z potępionej rasy mogą przyjść do Boga, nie zależy od dobrych uczynków czy też od niewiedzy, lecz od wiary w kosztowną krew Chrystusa, która gładzi grzechy świata (1 Piotra 1:19; Jan 1:29 (refs2))

Czyż nie wydaje się, że jeśli Bóg tak bardzo umiłował świat, to mógł poczynić jakieś kroki, by nie tylko wierzący mogli być zbawieni, lecz także, by wszyscy mogli usłyszeć i dzięki temu uwierzyć?

J 1:9: „9 Ten był tą prawdziwą światłością, która oświeca każdego człowieka przychodzącego na świat.”

Ofiara za wszystkich a ostateczna korzyść nielicznych to fiasko planu.

1Tm 2:5-6: „5 Jeden bowiem jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus;

6 Który wydał samego siebie na okup za wszystkich, na świadectwo we właściwym czasie.”

…CZASACH…

Logika:

1Tm 2:3-4: „3 Jest to bowiem rzecz dobra i miła w oczach Boga, naszego Zbawiciela;

Który chce, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy.”

KOLEJNOŚĆ!

2 ETAPY ZBAWIENIA

Kaz 9:10: „10 Wszystko, cokolwiek twoja ręka postanowi czynić, czyń z całej swojej siły; nie ma bowiem żadnej pracy ani zamysłu, ani wiedzy, ani mądrości w grobie, do którego zmierzasz.”

Dlatego dla błogosławienia wszystkich nieświadomych – zmarłych w dzieciństwie oraz pogan itd. Stwórca przygotował powszechne wzbudzenie umarłych w tym celu, by wszyscy ludzie posiedli wiedzę, wiarę i zbawienie.

Stąd jego planem jest:

„Albowiem jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni. A każdy w swoim porządku” – Kościół Wieku Ewangelii, Oblubienica, Ciało Chrystusa najpierw, a potem, w Wieku Tysiąclecia, wszyscy, którzy Go przyjmą w czasie Jego obecności (słowo błędnie przetłumaczone na przyjście) trwającej tysiąc lat.

Po powrocie z grobów:

Będzie to właściwy Pański czas, by wszyscy Go poznali, od najmniejszego do największego. Gdy się obudzą, mając za sobą doświadczenie złego, którego brakowało Adamowi, i z wdzięcznością przyjmą odkupienie jako dar Boży, będą mogli żyć dalej, żyć wiecznie pod pierwotnym warunkiem posłuszeństwa. Zupełne posłuszeństwo będzie wymagane, lecz będzie ono możliwe do osiągnięcia pod sprawiedliwym panowaniem Księcia Pokoju. Tak wygląda zbawienie oferowane światu.

1Tm 4:10: „10 Dlatego pracujemy i jesteśmy lżeni, że pokładamy nadzieję w Bogu żywym, który jest Zbawicielem wszystkich ludzi, zwłaszcza wierzących.”

Bóg nie da ludziom życia wbrew ich woli, ale znajomi z prawda i da wybór ZBAWIENIE NIE BĘDZIE NA SIŁĘ. Rozumiemy zatem, że powszechne zbawienie, z którym w przyszłości zetknie się każdy człowiek, składa się ze światła pochodzącego z prawdziwej światłości oraz sposobności wybrania życia.

Większość rodzaju ludzkiego znajduje się w grobie, dlatego też będzie trzeba wyprowadzić wszystkich z grobu, by dać im świadectwo o dobrej nowinie, o Zbawicielu i dopiero wtedy będą mogli się opowiedzieć za posłuszeństwem lub nie.

Jr 31:29-30: „29 W tych dniach już nie będą mówić: Ojcowie jedli cierpkie winogrona, a synom ścierpły zęby;

30 Lecz każdy umrze za swoją nieprawość. Każdemu człowiekowi, który zje cierpkie winogrona, ścierpną zęby.”

Teraz jeszcze tak nie jest. Wszyscy umierają nie za swoje grzechy, lecz za grzech Adama – „W Adamie wszyscy umierają”. Adam spożył cierpkie grono grzechu i nasi ojcowie nadal je spożywali, powodując dalsze choroby i niedole swoich dzieci, przyspieszając tym samym karę – śmierć. Owym dniem, w którym „każdy [kto umiera] umrze [tylko] za swoją winę”, jest Dzień Tysiąclecia, czyli restytucji.

Liczne proroctwa i obietnice dotyczące przyszłych błogosławieństw zdają się odnosić wyłącznie do Izraela.

Należy jednak pamiętać, iż był to naród figuralny i dane mu były obietnice, które czasem stosowały się doń szczególnie, ogólnie jednak miały szersze zastosowanie – odnosiły się do całej ludzkości, którą ów naród przedstawiał. Izrael jako naród stanowił obraz całego świata, a jego kapłaństwo było obrazem wybranego „Maluczkiego Stadka”. Mimo że Izrael ma znaczenie obrazowe, Bóg wyszczególnia inne narody i obiecuje przywrócić je do łask. Nie ma w tym nic dziwnego, iż wszyscy Żydzi, mieszkańcy Sodomy Gomory, Samarytanie i cała ludzkość, będą zawstydzeni i zmieszani, gdy w wyznaczonym przez Boga „właściwym czasie” okaże On im bogactwo swej łaski.

Tak, wielu z tych, którzy teraz są dziećmi Bożymi, będzie bardzo zmieszanych i zdziwionych, gdy ujrzy, jak Bóg umiłował ŚWIAT oraz jak bardzo Jego myśli i plany przewyższyły ich własne. Chrześcijanie powszechnie wierzą, że wszystkie Boskie błogosławieństwa są przeznaczone jedynie dla wybranego Kościoła ale w rzeczywistości plan Boga jest obszerniejszy. Choć przeznaczył On dla Kościoła „bardzo wielkie i kosztowne obietnice”, dokonał też wspaniałych postanowień na rzecz świata, który tak umiłował, że go odkupił.

Szatan ani nie zaskoczył Boga, ani Go nie pokonał. Nie pokrzyżował też w najmniejszym stopniu Jego planów. Bóg jest i zawsze był absolutnym panem sytuacji, i w końcu stanie się jasne, że wszystko współdziałało w kierunku realizacji Jego celów.

Wykład wygłoszony przez brata Kamila Dudę na spotkaniu chrześcijańskim w Bydgoszczy, 26.09.2026 r.

Psalm 14:1

Brat Russell przywołuje Psalm 14:1: „Głupi powiedział w swoim sercu: Nie ma Boga”. Lecz czy chcemy mówić niewierzącemu: „jesteś głupi”? Ateista może odpowiedzieć tym samym.

Ten werset potraktujmy jako zaproszenie do pytania: czy wiara lub niewiara jest sprzeczna z rozumem?

Porządek świata i pytanie o przyczynę

Argument z porządku

Świat jest uporządkowany —istnieją prawa natury, złożoność organizmów, gwiazdy, planety. Nauka opisuje mechanizmy, lecz pozostaje pytanie: dlaczego istnieje taki system?

Argument z przyczyny

Jeśli Wszechświat miał początek — co go spowodowało? Nauka nie zaobserwowała powstania czegoś z niczego. Tomasz z Akwinu: Bóg jako ipsum esse — samo istnienie.

Rozum prowadzi do Stwórcy

Porządek i złożoność
Świat posiada prawa i niezwykłą złożoność — to prowadzi do pytania o ostateczną przyczynę.

Rozum jako narzędzie
Rozum pozwala przyjąć, że przyczyną może być inteligentny Stwórca. To tak samo logiczne — a nawet bardziej — jak przypadek.

Pokora wobec wiedzy
Br. Russell pisał 100 lat temu bez dzisiejszej wiedzy. Jego uwagi o ewolucji opierały się na argumentach biblijnych, nie naukowych.

Pobieżna znajomość nauki może sprawiać wrażenie, że Boga nie ma. Im głębiej poznajemy rzeczywistość, tym więcej pytań, które sama nauka nie rozstrzyga.

Biblia: ciągłość i ponadczasowość

Niezwykła spójność

Biblia powstawała przez stulecia, przez wielu autorów z różnych epok. A jednak zachowuje spójność tematów: Bóg, człowiek, grzech, odkupienie, nadzieja. Skąd ta jedność?

Wskazówki ponadczasowe

Efezjan 4:26 —„niech nad waszym gniewem nie zachodzi słońce”. Mat. 6:12 — przebaczenie. To zasady sprzed 2000 lat, które nadal opisują ludzkie relacje i pomagają zachować pokój i radość.

Niezniszczalność, Proroctwa, Prawo aktywnej miłości do Boga i bliźniego

Kim był Jezus Chrystus?

Postać historyczna
Nauka nie kwestionuje istnienia Jezusa z Nazaretu. Był kimś więcej niż nauczycielem religijnym.

Jego życie
Nie tylko nauczał miłości — sam ją okazał. Oddał życie, wypełniając wolę Boga i dokonując odkupienia.

Pusty grób
Nawet przeciwnicy potwierdzali, że grób był pusty (Mat. 28:13). Ciało Jezusa nie zostało odnalezione.

Zmartwychwstanie: pytanie, które zmienia wszystko

Radykalna przemiana uczniów

Przestraszeni uczniowie, którzy uciekli, w kilka dni zaczęli publicznie głosić zmartwychwstanie — nawet w Jerozolimie, gdzie pochowano Jezusa. Nawrócili tysiące (Dz. 2:41).

Paweł: od prześladowcy do apostoła

Paweł, początkowo przeciwnik chrześcijan, stał się jednym z najważniejszych głosicieli wiary. Przed Agryppą: „Chrystus ma cierpieć, jako pierwszy zmartwychwstać”(Dz. Ap. 26:23).

Jeśli Jezus zmartwychwstał — pytanie nie brzmi „Czy istnieje Bóg?”, lecz „Kim jest Jezus Chrystus?” (Jan 3:16).

– 1 Kronik 16:31-33 –

„Czy grzesznicy naprawdę trafiają do piekła?”

Photo by Tim Foster on Unsplash

Dość zaskakująco, temat ten był niedawno dyskutowany w popularnym programie telewizji BBC „The Big Question” (pisane w lipcu 2010 r.). Wywołał on z jednej strony zaciekłą obronę tego pojęcia, z drugiej – pogardliwe drwiny. Zaskakujące? Tak. W tym momencie historii ludzkości, kiedy wzrost wiedzy raczej podważa wiarę religijną – a szczególnie wiarę w chrześcijańską Biblię – tematy doktrynalne mają dla większości społeczeństwa niewielki urok. Stanowią jedynie okazję dla niewierzących do szydzenia z uparcie łatwowiernych, którzy trzymają się starych idei. Jednak dyskusja była prowadzona poważnie, co pokazuje, że to, co przyszłość przyniesie rodzajowi ludzkiemu, a zwłaszcza każdemu z nas osobiście, wciąż budzi poważny niepokój. To ma znaczenie! Jednak ostatnie słowo należało do ateisty, który – paradoksalnie – był bliższy prawdy niż większość chrześcijan: „Gdy dojdę do końca tego życia” – powiedział – „będę martwy.”

Czy można przedstawić dowody na to, że niezliczeni zmarli z ludzkości gdzieś istnieją? Czy są w jakimś niebie pełnym błogości, czy w jakimś straszliwym piekle tortur? Ach! – powiedzą niektórzy – ich ciała są martwe, ale ich dusze żyją dalej, trwając w świadomym istnieniu. Tak nie jest! Dopiero gdy Stwórca tchnął w jego nozdrza dech życia, człowiek stał się żyjącą duszą. Gdy ten dech ustaje, żyjąca dusza umiera (Rodzaju 2:7; Ezechiela 18:1-4).

„Wtedy PAN Bóg ukształtował człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia. I człowiek stał się żywą duszą.” – Księga Rodzaju 2:7

„Dusza, która grzeszy, ta umrze.” – Księga Ezechiela 18:4

Oczywiście nie może być żadnych naukowych dowodów, ale ci, którzy nie są całkowicie uprzedzeni do nauki biblijnej, mogą wydobyć z Pisma Świętego pewne ziarna prawdy, które przemawiają do rozumu i mogą otworzyć fascynującą oraz intrygującą nową perspektywę na kwestię życia, śmierci i Boskiego Sądu. Należy zauważyć, że przy pierwszej obecności Jezusa zostały otwarte szczególne niebiańskie perspektywy dla członków Ciała Chrystusowego – tych świętych, którzy złożyli swoje życie w ofierze wraz ze swoim Panem – ale to temat na osobne opracowanie.

Czym jest grzech?

Definicje będą oczywiście różnić się w zależności od dziedziczonych lub nabytych wartości i standardów postępowania. I chociaż bez wątpienia wiele osób niereligijnych prowadzi wzorowe życie, kwestia postępowania wobec tych, którym nie udaje się żyć zgodnie z właściwymi zasadami, nigdy nie została zadowalająco rozwiązana. Dla wierzącej w Boga mniejszości grzech rozumiany jest w skrócie jako naruszenie Prawa Bożego – definicja powszechnie podzielana przez kilka grup wyznaniowych. Jednak w tym wywodzie omawiamy go z chrześcijańskiego punktu widzenia, który – jak mamy nadzieję pokazać – ukazuje Boską mądrość i wspaniałe przywrócenie tym, którzy będą tego chcieli, od grzechu i śmierci do doskonałości i życia wiecznego.

Istnieją standardy prawości i sprawiedliwości, których nie można naruszyć bez poniesienia poważnych konsekwencji. W Biblii nadużywanie tych zasad nazywane jest grzechem, a konsekwencją trwałego i niepoprawnego grzechu jest odebranie życia. I tak to się stało, że u zarania dziejów ludzkości proces grzechu i śmierci rozpoczął się, gdy Adam – ulegając własnemu pragnieniu – utracił przywilej życia wiecznego i trwałego, zarówno dla siebie, jak i dla swojego potomstwa (Rodzaju 2:17). Jednak dana była ukryta nadzieja na ostateczne przywrócenie, którą wielu pobożnych ludzi kolejnych pokoleń uznawało za obietnicę ostatecznego uwolnienia ludzkości od wyroku śmierci i przywrócenia pierwotnej doskonałości życia (Rodzaju 3:15).

Karą za grzech jest śmierć – a nie życie w miejscu mąk.

Hiob w swoim utrapieniu pragnął umrzeć, wiedząc, że w odpowiednim czasie zostanie przywrócony do życia (Hioba 14:12-14):

„Tak jest z człowiekiem, gdy się położy i już nie wstanie; dopóki niebiosa będą trwać, nie ocknie się ani nie będzie obudzony ze swego snu. Obyś mnie w grobie ukrył i schował, aż twój gniew się uciszy, wyznaczył mi czas i wspomniał na mnie. Gdy człowiek umrze, czy znowu ożyje? Przez wszystkie dni wyznaczonego mi czasu będę czekał, aż nadejdzie moja zmiana.”

Abraham uwierzył Bożej obietnicy, że przez jego potomstwo będą błogosławione wszystkie narody ziemi – co jest odwróceniem przekleństwa śmierci nałożonego z powodu grzechu (Rodzaju 28:14). A w Nowym Testamencie apostoł Paweł podejmuje ten wątek, oświadczając, że „zapłatą za grzech jest śmierć, lecz darem łaski Bożej jest żywot wieczny w Chrystusie Jezusie, Panu naszym” (Rzymian 6:23). Łącząc starożytne obietnice Boże z wydarzeniami, w którym brał udział, Paweł zidentyfikował Chrystusa Jezusa jako tego syna Abrahama, który będzie błogosławił wszystkie narody (Galacjan 3:8,16,29):

„[8] A Pismo, które przewidziało, że Bóg z wiary będzie usprawiedliwiał pogan, wcześniej ogłosiło ewangelię Abrahamowi: W tobie będą błogosławione wszystkie narody. [16] Otóż Abrahamowi i jego potomkowi zostały dane obietnice. Nie mówi: I jego potomkom, jak o wielu, ale jak o jednym: I twemu potomkowi, którym jest Chrystus. [29] A jeśli należycie do Chrystusa, to jesteście potomstwem Abrahama, a zgodnie z obietnicą – dziedzicami.”

Znaczenie słowa „piekło”

W Starym Testamencie słowo „piekło” jest tłumaczone z hebrajskiego szeol, które oznacza „grób”. New International Version i większość innych współczesnych przekładów oddają to właśnie w ten sposób. Piekło – grób – jest stanem nieistnienia, nieuniknioną perspektywą dla każdego. Jezus powiedział swoim uczniom, że „nikt nie wstąpił do nieba, oprócz Tego, który z nieba zstąpił – Syna Człowieczego” (Jana 3:13), a Paweł kilka lat później określał zmarłych wierzących jako śpiących, oczekujących zmartwychwstania (1 Koryntian 15:6, 18).

Wszyscy trafili do piekła, do szeolu Pism hebrajskich – miejsca, które od czasów średniowiecza było rażąco fałszywie przedstawiane jako miejsce tortur. Jak wilki wśród owiec, ambitni ludzie tego świata w systemie kościelnym odkryli, że mogą wykorzystywać strach przed wiecznym potępieniem do kontrolowania umysłów i życia przesądnych milionów wyznawców. W Nowym Testamencie jest to oddawane głównie z greckiego hades, które odpowiada hebrajskiemu szeol i ma to samo znaczenie.

Czy więc grzesznicy naprawdę trafiają do piekła?

Tak – i sprawiedliwi również. Grób jest naszym miejscem spoczynku, aż Syn Człowieczy zawoła nas, abyśmy się obudzili – nie na 24-godzinny Dzień Sądu, ale na niezwykłą szansę zdobycia życia wiecznego!

W Jana 5:28-29 Jezus wyraża to w następujący sposób:

„Nie dziwcie się temu, bo nadchodzi godzina, w której wszyscy, co są w grobach, usłyszą głos Syna Bożego. I ci, którzy dobrze czynili, wyjdą na zmartwychwstanie życia, a którzy źle czynili, na zmartwychwstanie sądu.”

Słowo „sąd” jest tu przetłumaczone z greckiego krisis i oznacza próbę, obejmującą wyrok na jej zakończeniu, którym będzie z jednej strony życie wieczne, a z drugiej – unicestwienie, w zależności od odpowiedzi na warunki tego okresu, który Pismo Święte nazywa Dniem Sądu. W Dziejach Apostolskich 17:31 napisano:

„Gdyż wyznaczył dzień, w którym będzie sprawiedliwie sądził cały świat przez człowieka, którego do tego przeznaczył, zapewniając o tym wszystkich przez wskrzeszenie go z martwych.”

Jaka podnosząca na duchu perspektywa!

Zobaczmy, że Paweł mówi tu o sądzie nad światem. Powszechne wyobrażenie o nim jest całkowicie niezgodne ze sprawiedliwym charakterem Boga i obietnicami zapisanymi w Jego natchnionym Słowie. Termin „dzień” – zarówno w Piśmie Świętym, jak i w mowie potocznej – często oznacza okres inny niż dwadzieścia cztery godziny. Na przykład Święty Paweł odnosi się do epoki, w której głoszona jest Ewangelia, jako do „dnia zbawienia” (2 Koryntian 6:2). Z kolei apostoł Piotr, pisząc o nadchodzącym „dniu sądu”, przypomina nam słowa Mojżesza, że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień (Psalm 90:4; 2 Piotra 3:8).

Istnieje zatem dobry powód, by sądzić, że czas trwania „dnia sądu” to tysiąc lat, i że sąd ten jest istotną cechą Tysiąclecia – Królestwa Chrystusa na ziemi, o które modliły się niezliczone pokolenia wierzących w Modlitwie Pańskiej.

Dzień Sądu – przeznaczony, by błogosławić, a nie potępiać

Zazwyczaj naszą pierwszą reakcją na słowo „sąd” jest lęk – popełniono wykroczenie, za które winny zostaje postawiony przed sądem i ukarany. Rzeczywiście, choć może się to wydawać surowe, kiedy u zarania dziejów ludzkości nieposłuszeństwo Adama sprowadziło na niego karę śmierci, cała ludzkość, którą wydał na świat, poniosła ten sam wyrok. To, że sprawiedliwość, mądrość i miłość Stwórcy skłoniły Go do tego kroku, to inny temat, który jest omawiany gdzie indziej na tej stronie. Wystarczy jednak stwierdzić, że wyrok na Adamie służył Boskiemu celowi – nauczeniu ludzkości konsekwencji grzechu. Ale Dzień Sądu nie będzie jedynie okazją do wydawania nowych, nawet surowszych wyroków.

Boski Dzień Sądu obejmuje zbawienne pouczenie. Wszyscy dowiedzą się o zbawieniu zapewnionym przez Chrystusa Zbawiciela.

Niech przemówi Pismo: „Ziemia bowiem będzie napełniona poznaniem chwały PANA, jak wody napełniają morze.” (Abakuka 2:14).

„A wszystkie twoje dzieci będą wyuczone przez PANA, wielki będzie pokój twoich dzieci.” (Izajasza 54:13).

W ziemskim Królestwie warunki będą sprzyjać pełnemu wyzdrowieniu z upadłego stanu, a Król królów będzie sprawował sprawiedliwe rządy (Jeremiasza 23:5).

Kolejną cechą Dnia Sądu będzie próba wierności wobec Pana. Ale ta próba będzie łagodniejsza niż pierwsza w Edenie – proces umierania i długie doświadczenie ludzkości pod przekleństwem nauczyły już wielu bolesnych lekcji. Wyrok śmierci odziedziczony po Adamie zostanie cofnięty, a każdy mężczyzna i każda kobieta będą sądzeni jako jednostki osobiście odpowiedzialne na mocy praw Nowego Przymierza, które wtedy będzie obowiązywać.

Ostateczny sąd – kluczowa decyzja o tym, kto jest godzien życia wiecznego – jest powszechnie uważany za przedstawiony w przypowieści Jezusa o owcach i kozłach (Mateusza 25:31-46). Istotą tej przypowieści jest stan serca milionów odkupionej ludzkości. Niektórzy mogą zewnętrznie przestrzegać prawa, wewnętrznie jednak żywiąc urazę do jego nakazów. Ich wyrokiem nie będą wieczne męki, ale unicestwienie. Przestaną istnieć. Świadectwo Biblii jest takie, że karą za grzech jest odebranie życia – koniec świadomego istnienia – co jest dla nich miłosiernym końcem, a dla wiernych obywateli nowej ziemi – będzie to ulga; wiernych czeka wieczność wypełniona radością.

_______
Źródło: UK Bible Students, „Judgment Day”.

Czy sąd = wyrok? Co Biblia mówi o sądzie?

Kim byli i kim będą Sędziowie? Na czym polega urząd Sędziego w Biblii?

Photo by Bulat Akhtiamov on Unsplash

Pismo Święte przedstawia dwa odmienne porządki zbawienia:

1. Zbawienie Kościoła – wyłożone przez Jezusa podczas Jego pierwszej obecności na Ziemi, zapoczątkowane w pełni w dniu Pięćdziesiątnicy i skierowane do wierzących – zarówno Żydów, jak i pogan – przez cały Wiek Ewangelii.

To wyjątkowe zbawienie oznaczało wyzwolenie z warunków grzechu i śmierci, właściwych śmiertelnej egzystencji, w perspektywie życia nieśmiertelnego w niebie (tzw. Boskiej natury – 2 Piotra 1:4).

To zbawienie miało trwać, aż osiągnięta zostanie z góry określona liczba (144 000; por. Objawienie 7:4-8). Powołanie miało ustać wraz z powrotem Jezusa podczas Jego drugiej obecności.

2. Najszerszy wymiar zbawienia – dotyczy całej ludzkości w czasie Tysiąclecia, mającego nadejść tysiąca lat panowania Chrystusa nad ziemią. To okres przeznaczony na błogosławienie świata i wydźwignięcie go ze śmierci i grzechu. Dla świata zbawienie będzie oznaczać zmartwychwstanie na ziemi oraz stopniowe wyprowadzanie z grzechu do ziemskiej doskonałości, jaką cieszył się pierwszy człowiek, Adam. Skoro doskonałość życia i ciała została utracona przez nieposłuszeństwo Adama wobec Boga, to właśnie do tego stanu zostaną przywróceni ci spośród ludzkości, którzy okażą posłuszeństwo.

Podsumowując: wyzwolenie Kościoła i wyzwolenie całej ludzkości dokonują się dzięki zasłudze śmierci Chrystusa, lecz w odmienny sposób i w odmiennym czasie (1 Jana 2:2):

[Jezus] jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy, ale nie tylko za nasze, lecz także za grzechy całego świata.

Na podstawie słów z Listu do Rzymian 8:22 rozważany był temat cierpienia, zła i śmierci obecnych na świecie. Dlaczego tak głęboko odczuwamy, że świat nie powinien wyglądać w ten sposób? Czy to pragnienie sprawiedliwości i życia bez cierpienia ma swoje źródło w Bożym planie?

Zapraszamy do wysłuchania tego skłaniającego do refleksji wykładu:

Punktem wyjścia wykładu są słowa apostoła Pawła z Listu do Rzymian: „Stworzenie z tęsknotą oczekuje objawienia synów Bożych” (Rzym. 8:19) oraz „Wiemy przecież, że całe stworzenie aż dotąd razem wzdycha i razem boleje” (Rzym. 8:22, UBG). Każdy człowiek doświadcza skutków grzechu – cierpienia, przemijania i śmierci – dlatego w głębi serca odczuwa, że świat nie powinien wyglądać w ten sposób. Człowiek został bowiem stworzony do życia, a nie do śmierci.

W wykładzie ukazano biblijną odpowiedź na pytanie o źródło zła. Upadek pierwszych ludzi sprawił, że grzech i śmierć przeniknęły całą ludzką rodzinę. Jak pisze apostoł Paweł: „Przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć; i tak śmierć przeszła na wszystkich ludzi, ponieważ wszyscy zgrzeszyli” (Rzym. 5:12). Historia Edenu pokazuje, że owoc, który wydawał się dobry, przyniósł gorzkie konsekwencje dla całego rodzaju ludzkiego. Jednocześnie Bóg nie utracił kontroli nad swoim planem. Jego sprawiedliwość, miłość, mądrość i moc od początku współdziałają w realizacji zamierzenia, którego finał znał już na samym początku.

Jednym z ważnych tematów wykładu jest „lekcja przez doświadczenie”. Bóg dopuszcza cierpienie nie dlatego, że jest obojętny na los człowieka, lecz dlatego, że trwałe poznanie dobra i zła wymaga doświadczenia ich skutków. Dlatego bohaterowie wiary opisani w 11. rozdziale Listu do Hebrajczyków przechodzili liczne próby, a wierzący również dziś uczą się ufać Bogu zarówno w chwilach radości, jak i cierpienia. W tym świetle szczególnego znaczenia nabierają słowa z Rzymian 8:28: „Wiemy, że wszystko dopomaga ku dobremu tym, którzy miłują Boga, to jest tym, którzy według jego postanowienia są powołani.” Bóg zna ludzkie serca i wszystkie okoliczności, dlatego potrafi nawet trudne doświadczenia wykorzystać dla duchowego dobra swoich dzieci.

Rozważania prowadzą także do zrozumienia szczególnego powołania Kościoła w obecnym wieku. Jezus wyjaśniał, że do Niego przychodzą ci, których pociąga Ojciec (Jan 6:44), modlił się za swoich uczniów, a nie za światem (Jan 17), i otworzył dla nich „nową i żywą drogę” przez swoją ofiarę (Hebr. 10:19-20). Oznacza to, że obecny czas nie jest okresem nawrócenia całej ludzkości, lecz wybierania tych, którzy pragną poświęcić swoje życie Bogu, oczyszczać się z grzechu (2 Kor. 7:1) i wiernie podążać za Chrystusem, nawet jeśli stają się – jak pisał apostoł Paweł – „widowiskiem dla świata, aniołów i ludzi” oraz „omiecinami tego świata” (1 Kor. 4:9,13).

Wykład przypomina jednak, że Boży plan obejmuje znacznie więcej niż tylko obecne powołanie Kościoła. Bóg obiecał Abrahamowi: „W twoim potomstwie będą błogosławione wszystkie narody ziemi” (1 Mojż. 22:17-18). Ofiara Jezusa została złożona za wszystkich ludzi (1 Tym. 2:4-6), a prorocy zapowiadają czas, gdy Bóg wyleje swego Ducha „na wszelkie ciało” (Joel 2:28-29). Choć dziś wielu ludzi pozostaje obojętnych wobec Ewangelii, a nawet wyśmiewa nadzieję zmartwychwstania (Dz. 17:32), Pismo Święte zapowiada przyszły wiek odnowienia, gdy ciemność ustąpi światłu, ludzie poznają Boga, a Jego błogosławieństwo dosięgnie wszystkich narodów.

Jest to wykład zachęcający do spojrzenia na obecny świat z perspektywy całego Bożego planu. Pokazuje, że cierpienie nie jest celem samym w sobie, lecz częścią wielkiej lekcji, która przygotowuje ludzkość do trwałego poznania dobra i zła oraz do przyjęcia błogosławieństw przyszłego Królestwa Bożego.

W tym wykładzie brat Marek Bejger analizuje biblijne opisy wniebowstąpienia Jezusa Chrystusa, rozważając wiele fragmentów Pisma Świętego odnoszących się do tego ważnego wydarzenia.
Wykład pokazuje, jak wniebowstąpienie było rozumiane przez pierwszych chrześcijan oraz jakie znaczenie ma ono dla wierzących również dzisiaj.

Rozważanie pomaga spojrzeć głębiej na rolę Jezusa po Jego zmartwychwstaniu, Jego wywyższenie przez Boga oraz na nadzieję i lekcje płynące z tego wydarzenia dla życia chrześcijańskiego.

Zapraszamy do wysłuchania i wspólnego rozważania Słowa Bożego.

Wykład wygłoszony przez brata Bogdana Kwaśniewskiego na spotkaniu chrześcijańskim w Bziance, 28 marca 2026 r. 

Fundamentem wiary chrześcijańskiej jest wydarzenie sprzed 2000 lat, które do dziś budzi kontrowersje.

Jan 20,1–2 – „A pierwszego dnia tygodnia Maria Magdalena przyszła do grobu rano, gdy jeszcze było ciemno, i zobaczyła kamień odwalony od grobu. Pobiegła więc i przybyła do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego Jezus miłował, i rzekła do nich: Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono.”

Śmierć Jezusa była faktem, jednak trzeciego dnia grób okazał się pusty. Pytanie nie brzmi, czy był pusty, lecz co stało się z ciałem.

Jezus destabilizował strukturę władzy elit żydowskich, demaskując ich hipokryzję. Dla przywódców stał się zagrożeniem, które postanowili wyeliminować rękami Rzymian. Po ukrzyżowaniu ciało złożono w grobie Józefa z Arymatei.

Mateusza 27,57–58 (UBG): „A gdy nastał wieczór, przyszedł pewien bogaty człowiek z Arymatei, imieniem Józef, który też był uczniem Jezusa. On poszedł do Piłata i poprosił o ciało Jezusa. Wtedy Piłat rozkazał je wydać.”

Aby wykluczyć oszustwo, Sanhedryn wymusił na Piłacie dodatkowe środki ostrożności:

Mt 27,62–66 – Nazajutrz, to znaczy po dniu Przygotowania, zebrali się arcykapłani i faryzeusze u Piłata i powiedzieli: „Panie, przypomnieliśmy sobie, że ów oszust powiedział jeszcze za życia: Po trzech dniach powstanę. Każ więc zabezpieczyć grób aż do trzeciego dnia, żeby przypadkiem nie przyszli Jego uczniowie, nie wykradli Go i nie powiedzieli ludowi: Powstał z martwych. I będzie ostatnie oszustwo gorsze niż pierwsze”. Rzekł im Piłat: „Macie straż. Idźcie, zabezpieczcie grób najlepiej, jak potraficie”. Oni więc poszli i zabezpieczyli grób: opieczętowali kamień i postawili straż.

Paradoksalnie, te zabezpieczenia wzmocniły wiarygodność zmartwychwstania:

1. Pewność śmierci: Ukrzyżowanie wykluczało przeżycie skazańca.
2. Ciężki kamień: Ważący do 2 ton głaz był trudny do poruszenia od zewnątrz.
3. Rzymska straż: Wyszkolony oddział (4-16 żołnierzy) wykluczał kradzież ciała przez przerażonych uczniów. Spanie na warcie karało się śmiercią.
4. Pieczęć: Jej złamanie było przestępstwem przeciwko władzy Rzymu.

Mat. 28:11-13 – niektórzy ze straży przyszli do miasta i powiadomili arcykapłanów o wszystkim, co zaszło. Ci zaś zebrali się wraz ze starszymi i po naradzie dali sporo pieniędzy żołnierzom, Mówiąc: Powiedzcie, że uczniowie jego w nocy przyszli i ukradli go, gdy spaliśmy. w.14 – A jeśliby o tym usłyszał namiestnik, my go przekonamy i zapewnimy wam bezpieczeństwo.

Brak jakiegokolwiek starożytnego świadectwa podważającego pusty grób jest „dowodem z wrogiego źródła”. Nawet przeciwnicy nie negowali zniknięcia ciała, a jedynie próbowali je wytłumaczyć w inny sposób niż poprzez zmartwychwstanie. Skoro kradzież była niemożliwa, jedynym wyjaśnieniem pozostaje działanie nadnaturalne.

A jaka była prawda odnośnie pustego grobu i zmartwychwstania?

Mat. 28,2-4,11  – „I oto powstało wielkie trzęsienie ziemi, albowiem anioł Pański zstąpił z nieba i przystąpiwszy odwalił kamień i usiadł na nim. A oblicze jego było jak błyskawica, a jego szata biała jak śnieg. A strażnicy zadrżeli przed nim ze strachu i stali się jak nieżywi…. (w.11) – …niektórzy ze straży przyszli do miasta i powiadomili arcykapłanów o wszystkim, co zaszło.

Mateusz wyjaśnia pusty grób zjawiskiem nadprzyrodzonym: trzęsieniem ziemi i zstąpieniem anioła, który odsunął kamień. Widok ten sparaliżował rzymską straż. Żołnierze, ryzykując życie, udali się do arcykapłanów, ponieważ wydarzyło się coś niewytłumaczalnego.

Fakt, że przywódcy żydowscy nie ukarali strażników, lecz ich przekupili, dowodzi, że uwierzyli w ich relację. Gdyby kamień nie został odrzucony na znaczną odległość, oskarżono by żołnierzy o zaniedbanie. Przekupiona straż miała rozgłaszać nielogiczną wersję o kradzieży ciała podczas snu – co samo w sobie jest sprzeczne, gdyż śpiący nie mogliby zidentyfikować sprawców.

W niedzielę rano do grobu udały się kobiety, nieświadome postawienia straży i pieczęci.

Łukasz 24:2,3 – „znalazły kamień odwalony od grobu. Weszły do środka, ale nie znalazły ciała Pana Jezusa.”

Maria Magdalena przekazała nowinę apostołom:

Jan 20:2 – „Wzięli Pana z grobu i nie wiemy, gdzie go położyli…”

W ówczesnych realiach świadectwo kobiet było mało wiarygodne. Gdyby historia była zmyślona, jako pierwszych świadków wskazano by mężczyzn. Wybór kobiet na pierwszych odkrywców pustego grobu potwierdza historyczną rzetelność ewangelistów.

Na wieść o zniknięciu ciała Piotr i Jan pobiegli do grobu. To, co Jan tam zobaczył, doprowadziło go do natychmiastowej wiary.

Jan 20:8 – „Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył.”

Przekonał go specyficzny układ szat pogrzebowych. Jan ujrzał:

„…leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą, na jednym miejscu.”

Płótna (gr. keímena) nie były rozrzucone, lecz leżały rozpostarte, zachowując kształt ciała obciążonego 35 kg stwardniałej żywicy (mirry). Chusta również pozostała zwinięta (gr. entetylygmenon) w swojej pierwotnej pozycji.

Wyglądało to tak, jakby ciało przeniknęło przez szaty, nie naruszając ich struktury. Gdyby doszło do kradzieży, nikt nie odwijałby zwłok z klejących się płócien, by wynosić nagie ciało. Nienaruszony kształt szat był dla Jana ostatecznym dowodem na zmartwychwstanie. Jan stał się pierwszym, który uwierzył, zanim jeszcze ujrzał żywego Chrystusa.

Aby wykluczyć kradzież ciała i potwierdzić zmartwychwstanie, należy przeanalizować trzy historyczne przesłanki:

1. Jerozolima jako kolebka chrześcijaństwa

Chrześcijaństwo narodziło się w Jerozolimie – miejscu, gdzie najłatwiej było zweryfikować fakty. Gdyby wieść o zmartwychwstaniu była fałszem, żydowscy przywódcy mogliby ją natychmiast uciszyć, publicznie pokazując zwłoki Jezusa. Krótki spacer do grobu zakończyłby sprawę definitywnie. Chrześcijaństwo nie przetrwałoby tam nawet kilku dni, gdyby ciało wciąż znajdowało się w grobie. Tymczasem ruch ten właśnie tam „eksplodował”.

2. Świadectwo tłumów

Wiarygodność relacji rośnie, gdy żyją jeszcze naoczni świadkowie mogący ją potwierdzić.

1 Kor. 15:5-7 – „…ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu, później ukazał się więcej niż pięciuset braciom równocześnie; większość z nich żyje dotąd, niektórzy zaś pomarli. Potem ukazał się Jakubowi, następnie wszystkim apostołom.”

Apostoł Paweł odwołuje się do konkretnych, żyjących osób. Wskazuje, że jeśli ktoś wątpi, może ich zapytać. Przy zmyślonej historii takie ryzyko doprowadziłoby do natychmiastowej kompromitacji, a nie do wzrostu liczby wierzących.

3. Przemiana uczniów i męczeństwo

Najmocniejszym dowodem jest całkowita zmiana postawy uczniów: z lęku i ukrywania się przeszli do odważnego, publicznego świadectwa. Prawie wszyscy apostołowie ponieśli śmierć męczeńską.

Z perspektywy psychologii nikt nie oddaje życia za coś, o czym wie, że jest kłamstwem. Gdyby historia była oszustwem, uczniowie wycofaliby się przy pierwszej chłoście lub więzieniu. Ich trwanie aż do śmierci dowodzi wewnętrznej pewności, że Jezus żyje.

Ta wiara nie wygasła wraz z apostołami. Przez wieki osobista relacja ze zmartwychwstałym Chrystusem prowadziła tysiące ludzi do trwałej przemiany charakteru i życia, co trudno wyjaśnić, gdyby zmartwychwstanie było jedynie mitem.

– – – –

Istnieją różne próby zaprzeczenia zmartwychwstaniu Jezusa wysuwane przez sceptyków. Dwie teorie pojawiają się najczęściej: teoria halucynacji oraz teoria omdlenia.

1. Teoria halucynacji

Zakłada ona, że świadkowie ulegli zbiorowemu złudzeniu. Jest to mało prawdopodobne, ponieważ:

• Halucynacje dotyczą osób z zaburzeniami, a uczniowie wykazywali trzeźwość umysłu.
• Halucynacja to zjawisko indywidualne. Niemożliwe, by 500 osób jednocześnie widziało to samo.
• Wizje nie wyjaśniają pustego grobu, odsuniętego kamienia ani pokonania straży.

2. Teoria omdlenia

Sugeruje, że Jezus nie umarł, lecz jedynie stracił przytomność, a chłód grobu Go ocucił. Słabość tej teorii obnaża zestawienie faktów: brutalne biczowanie, przebicie boku włócznią, 35 kg lepkich wonności i dwutonowy kamień. Gdyby ranny Jezus sam uwolnił się z płócien i odsunął głaz, byłby to cud równie wielki, co samo zmartwychwstanie.

Wiarygodność Nowego Testamentu opiera się na liczbie manuskryptów:

• NT: 25 000 kopii (najstarsze z II w.).
• Iliada: 2 000 kopii.
• Wojna Galijska: 250 kopii. Ogromna liczba dokumentów pozwala wyeliminować błędy kopistów. Sceptycyzm często wynika nie z braku faktów, lecz z uprzedzenia, że „takie rzeczy się nie zdarzają”.

Najważniejszy dowód: Przemienione życie

Zmartwychwstanie nie jest tylko faktem historycznym czy intelektualną ciekawostką. To fundament życia wiary.

1. Żywy Zbawiciel: Jezus nie jest postacią z przeszłości, lecz potężną istotą, z którą można budować relację.
2. Siła napędowa: Dowód na zmartwychwstanie trwa w życiu ludzi, których Jezus realnie zmienia – ich postawach, priorytetach i charakterze.
3. Osobiste świadectwo: Najmocniejszym argumentem w rozmowie z innymi nie jest analiza logiczna, lecz nasze nowe życie. Możesz powiedzieć: „Ja jestem dowodem, bo Jezus żyje w moim życiu i zmienił mnie w sposób, którego sam bym nie osiągnął”.

Zmartwychwstanie to nie tylko symbol Wielkanocy, to realna siła, która podnosi i prowadzi każdego wierzącego. Jezus nie tylko zmartwychwstał – On jest zmartwychwstaniem.

Jan 11:25 – Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie.