Wykład wygłoszony przez brata Bogdana Kwaśniewskiego na spotkaniu chrześcijańskim w Bziance, 28 marca 2026 r. 

Fundamentem wiary chrześcijańskiej jest wydarzenie sprzed 2000 lat, które do dziś budzi kontrowersje.

Jan 20,1–2 – „A pierwszego dnia tygodnia Maria Magdalena przyszła do grobu rano, gdy jeszcze było ciemno, i zobaczyła kamień odwalony od grobu. Pobiegła więc i przybyła do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego Jezus miłował, i rzekła do nich: Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono.”

Śmierć Jezusa była faktem, jednak trzeciego dnia grób okazał się pusty. Pytanie nie brzmi, czy był pusty, lecz co stało się z ciałem.

Jezus destabilizował strukturę władzy elit żydowskich, demaskując ich hipokryzję. Dla przywódców stał się zagrożeniem, które postanowili wyeliminować rękami Rzymian. Po ukrzyżowaniu ciało złożono w grobie Józefa z Arymatei.

Mateusza 27,57–58 (UBG): „A gdy nastał wieczór, przyszedł pewien bogaty człowiek z Arymatei, imieniem Józef, który też był uczniem Jezusa. On poszedł do Piłata i poprosił o ciało Jezusa. Wtedy Piłat rozkazał je wydać.”

Aby wykluczyć oszustwo, Sanhedryn wymusił na Piłacie dodatkowe środki ostrożności:

Mt 27,62–66 – Nazajutrz, to znaczy po dniu Przygotowania, zebrali się arcykapłani i faryzeusze u Piłata i powiedzieli: „Panie, przypomnieliśmy sobie, że ów oszust powiedział jeszcze za życia: Po trzech dniach powstanę. Każ więc zabezpieczyć grób aż do trzeciego dnia, żeby przypadkiem nie przyszli Jego uczniowie, nie wykradli Go i nie powiedzieli ludowi: Powstał z martwych. I będzie ostatnie oszustwo gorsze niż pierwsze”. Rzekł im Piłat: „Macie straż. Idźcie, zabezpieczcie grób najlepiej, jak potraficie”. Oni więc poszli i zabezpieczyli grób: opieczętowali kamień i postawili straż.

Paradoksalnie, te zabezpieczenia wzmocniły wiarygodność zmartwychwstania:

1. Pewność śmierci: Ukrzyżowanie wykluczało przeżycie skazańca.
2. Ciężki kamień: Ważący do 2 ton głaz był trudny do poruszenia od zewnątrz.
3. Rzymska straż: Wyszkolony oddział (4-16 żołnierzy) wykluczał kradzież ciała przez przerażonych uczniów. Spanie na warcie karało się śmiercią.
4. Pieczęć: Jej złamanie było przestępstwem przeciwko władzy Rzymu.

Mat. 28:11-13 – niektórzy ze straży przyszli do miasta i powiadomili arcykapłanów o wszystkim, co zaszło. Ci zaś zebrali się wraz ze starszymi i po naradzie dali sporo pieniędzy żołnierzom, Mówiąc: Powiedzcie, że uczniowie jego w nocy przyszli i ukradli go, gdy spaliśmy. w.14 – A jeśliby o tym usłyszał namiestnik, my go przekonamy i zapewnimy wam bezpieczeństwo.

Brak jakiegokolwiek starożytnego świadectwa podważającego pusty grób jest „dowodem z wrogiego źródła”. Nawet przeciwnicy nie negowali zniknięcia ciała, a jedynie próbowali je wytłumaczyć w inny sposób niż poprzez zmartwychwstanie. Skoro kradzież była niemożliwa, jedynym wyjaśnieniem pozostaje działanie nadnaturalne.

A jaka była prawda odnośnie pustego grobu i zmartwychwstania?

Mat. 28,2-4,11  – „I oto powstało wielkie trzęsienie ziemi, albowiem anioł Pański zstąpił z nieba i przystąpiwszy odwalił kamień i usiadł na nim. A oblicze jego było jak błyskawica, a jego szata biała jak śnieg. A strażnicy zadrżeli przed nim ze strachu i stali się jak nieżywi…. (w.11) – …niektórzy ze straży przyszli do miasta i powiadomili arcykapłanów o wszystkim, co zaszło.

Mateusz wyjaśnia pusty grób zjawiskiem nadprzyrodzonym: trzęsieniem ziemi i zstąpieniem anioła, który odsunął kamień. Widok ten sparaliżował rzymską straż. Żołnierze, ryzykując życie, udali się do arcykapłanów, ponieważ wydarzyło się coś niewytłumaczalnego.

Fakt, że przywódcy żydowscy nie ukarali strażników, lecz ich przekupili, dowodzi, że uwierzyli w ich relację. Gdyby kamień nie został odrzucony na znaczną odległość, oskarżono by żołnierzy o zaniedbanie. Przekupiona straż miała rozgłaszać nielogiczną wersję o kradzieży ciała podczas snu – co samo w sobie jest sprzeczne, gdyż śpiący nie mogliby zidentyfikować sprawców.

W niedzielę rano do grobu udały się kobiety, nieświadome postawienia straży i pieczęci.

Łukasz 24:2,3 – „znalazły kamień odwalony od grobu. Weszły do środka, ale nie znalazły ciała Pana Jezusa.”

Maria Magdalena przekazała nowinę apostołom:

Jan 20:2 – „Wzięli Pana z grobu i nie wiemy, gdzie go położyli…”

W ówczesnych realiach świadectwo kobiet było mało wiarygodne. Gdyby historia była zmyślona, jako pierwszych świadków wskazano by mężczyzn. Wybór kobiet na pierwszych odkrywców pustego grobu potwierdza historyczną rzetelność ewangelistów.

Na wieść o zniknięciu ciała Piotr i Jan pobiegli do grobu. To, co Jan tam zobaczył, doprowadziło go do natychmiastowej wiary.

Jan 20:8 – „Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył.”

Przekonał go specyficzny układ szat pogrzebowych. Jan ujrzał:

„…leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą, na jednym miejscu.”

Płótna (gr. keímena) nie były rozrzucone, lecz leżały rozpostarte, zachowując kształt ciała obciążonego 35 kg stwardniałej żywicy (mirry). Chusta również pozostała zwinięta (gr. entetylygmenon) w swojej pierwotnej pozycji.

Wyglądało to tak, jakby ciało przeniknęło przez szaty, nie naruszając ich struktury. Gdyby doszło do kradzieży, nikt nie odwijałby zwłok z klejących się płócien, by wynosić nagie ciało. Nienaruszony kształt szat był dla Jana ostatecznym dowodem na zmartwychwstanie. Jan stał się pierwszym, który uwierzył, zanim jeszcze ujrzał żywego Chrystusa.

Aby wykluczyć kradzież ciała i potwierdzić zmartwychwstanie, należy przeanalizować trzy historyczne przesłanki:

1. Jerozolima jako kolebka chrześcijaństwa

Chrześcijaństwo narodziło się w Jerozolimie – miejscu, gdzie najłatwiej było zweryfikować fakty. Gdyby wieść o zmartwychwstaniu była fałszem, żydowscy przywódcy mogliby ją natychmiast uciszyć, publicznie pokazując zwłoki Jezusa. Krótki spacer do grobu zakończyłby sprawę definitywnie. Chrześcijaństwo nie przetrwałoby tam nawet kilku dni, gdyby ciało wciąż znajdowało się w grobie. Tymczasem ruch ten właśnie tam „eksplodował”.

2. Świadectwo tłumów

Wiarygodność relacji rośnie, gdy żyją jeszcze naoczni świadkowie mogący ją potwierdzić.

1 Kor. 15:5-7 – „…ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu, później ukazał się więcej niż pięciuset braciom równocześnie; większość z nich żyje dotąd, niektórzy zaś pomarli. Potem ukazał się Jakubowi, następnie wszystkim apostołom.”

Apostoł Paweł odwołuje się do konkretnych, żyjących osób. Wskazuje, że jeśli ktoś wątpi, może ich zapytać. Przy zmyślonej historii takie ryzyko doprowadziłoby do natychmiastowej kompromitacji, a nie do wzrostu liczby wierzących.

3. Przemiana uczniów i męczeństwo

Najmocniejszym dowodem jest całkowita zmiana postawy uczniów: z lęku i ukrywania się przeszli do odważnego, publicznego świadectwa. Prawie wszyscy apostołowie ponieśli śmierć męczeńską.

Z perspektywy psychologii nikt nie oddaje życia za coś, o czym wie, że jest kłamstwem. Gdyby historia była oszustwem, uczniowie wycofaliby się przy pierwszej chłoście lub więzieniu. Ich trwanie aż do śmierci dowodzi wewnętrznej pewności, że Jezus żyje.

Ta wiara nie wygasła wraz z apostołami. Przez wieki osobista relacja ze zmartwychwstałym Chrystusem prowadziła tysiące ludzi do trwałej przemiany charakteru i życia, co trudno wyjaśnić, gdyby zmartwychwstanie było jedynie mitem.

– – – –

Istnieją różne próby zaprzeczenia zmartwychwstaniu Jezusa wysuwane przez sceptyków. Dwie teorie pojawiają się najczęściej: teoria halucynacji oraz teoria omdlenia.

1. Teoria halucynacji

Zakłada ona, że świadkowie ulegli zbiorowemu złudzeniu. Jest to mało prawdopodobne, ponieważ:

• Halucynacje dotyczą osób z zaburzeniami, a uczniowie wykazywali trzeźwość umysłu.
• Halucynacja to zjawisko indywidualne. Niemożliwe, by 500 osób jednocześnie widziało to samo.
• Wizje nie wyjaśniają pustego grobu, odsuniętego kamienia ani pokonania straży.

2. Teoria omdlenia

Sugeruje, że Jezus nie umarł, lecz jedynie stracił przytomność, a chłód grobu Go ocucił. Słabość tej teorii obnaża zestawienie faktów: brutalne biczowanie, przebicie boku włócznią, 35 kg lepkich wonności i dwutonowy kamień. Gdyby ranny Jezus sam uwolnił się z płócien i odsunął głaz, byłby to cud równie wielki, co samo zmartwychwstanie.

Wiarygodność Nowego Testamentu opiera się na liczbie manuskryptów:

• NT: 25 000 kopii (najstarsze z II w.).
• Iliada: 2 000 kopii.
• Wojna Galijska: 250 kopii. Ogromna liczba dokumentów pozwala wyeliminować błędy kopistów. Sceptycyzm często wynika nie z braku faktów, lecz z uprzedzenia, że „takie rzeczy się nie zdarzają”.

Najważniejszy dowód: Przemienione życie

Zmartwychwstanie nie jest tylko faktem historycznym czy intelektualną ciekawostką. To fundament życia wiary.

1. Żywy Zbawiciel: Jezus nie jest postacią z przeszłości, lecz potężną istotą, z którą można budować relację.
2. Siła napędowa: Dowód na zmartwychwstanie trwa w życiu ludzi, których Jezus realnie zmienia – ich postawach, priorytetach i charakterze.
3. Osobiste świadectwo: Najmocniejszym argumentem w rozmowie z innymi nie jest analiza logiczna, lecz nasze nowe życie. Możesz powiedzieć: „Ja jestem dowodem, bo Jezus żyje w moim życiu i zmienił mnie w sposób, którego sam bym nie osiągnął”.

Zmartwychwstanie to nie tylko symbol Wielkanocy, to realna siła, która podnosi i prowadzi każdego wierzącego. Jezus nie tylko zmartwychwstał – On jest zmartwychwstaniem.

Jan 11:25 – Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie.

„Wielki Jubileusz” br. Wiktor Szpunar

Prawo jubileuszu opisane jest w 3 Księdze Mojżeszowej 25 rozdziale. Czytamy tam:

Uświęcicie pięćdziesiąty rok i ogłosicie wolność w ziemi dla wszystkich jej mieszkańców. Będzie to dla was jubileusz; każdy z was powróci do swojej własności i każdy z was wróci do swojej rodziny.
(3 Mojżeszowa 25:10, UBG)

Ten system opierał się na fundamentalnej prawdzie: ziemia należała do Boga, a Izraelici mieli traktować się nawzajem jak bracia. Jubileusz był więc nie tylko regulacją ekonomiczną, lecz także wyrazem Bożej sprawiedliwości, miłosierdzia i troski o najsłabszych – szczególnie o tych, którzy znaleźli się w sytuacjach bez wyjścia.

Prawo jako zapowiedź większych rzeczy

Pismo Święte uczy, że Prawo Mojżeszowe było cieniem i zapowiedzią rzeczy przyszłych. Apostoł Paweł pisał, że święta i ustawy Zakonu były jedynie „cieniem przyszłych rzeczy” (Kol. 2:16–17). Skoro więc sam typ jubileuszu był tak wspaniały, jak wielka musi być rzeczywistość, którą zapowiada?

Jubileusz wskazywał na czas, w którym Bóg cofnie skutki dawnych błędów, anuluje długi nie do spłacenia, uwolni ludzi z niewoli i przywróci im utracone dziedzictwo. Była to zapowiedź powszechnej restytucji.

Jezus ogłasza „miłościwy rok PANA”

Gdy Jezus rozpoczął swoją publiczną działalność, sięgnął właśnie po ten obraz. W synagodze w Nazarecie zacytował proroka Izajasza i odniósł te słowa do swojej misji:

„Duch Pana jest nade mną, ponieważ namaścił mnie, abym głosił dobrą nowinę ubogim; posłał mnie, abym uzdrawiał skruszonych w sercu, głosił jeńcom wolność, a ślepym przejrzenie; abym uciśnionych wypuścił na wolność; abym głosił miłościwy rok Pana.”
(Łukasza 4:18–19, UBG)

Jezus nie powiedział, że w czasie swojej pierwszej obecności zaprowadzi ten „rok” w pełni — ale że będzie go zapowiadał. Każdy cud, każde uzdrowienie i każde uwolnienie było zapowiedzią tego, co w przyszłości dokona się na skalę powszechną, podczas Jego Królestwa.

Czasy odnowienia wszystkich rzeczy

Apostoł Piotr mówił o powrocie Chrystusa jako o czasie, w którym nastąpią „czasy odnowienia wszystkich rzeczy” (Dz. 3:19–21). Nie chodzi o jeden moment, lecz o dłuższy okres naprawy, oparty na okupie złożonym „za wszystkich”.

W jubileuszowym antytypie:

• długi zostaną anulowane — grzech pierworodny przestanie obciążać ludzkość,

• niewola zostanie zniesiona — zarówno moralna, duchowa, jak i fizyczna,

• umarli powstaną z grobów, aby otrzymać nową szansę życia (Jana 5:28–29).

Oczekiwanie stworzenia na wolność

Apostoł Paweł pisze, że całe stworzenie z utęsknieniem czeka na ten czas:

„Samo też stworzenie zostanie uwolnione z niewoli skażenia do chwalebnej wolności dzieci Bożych. Wiemy bowiem, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i boleje.”
(Rzymian 8:21–22, UBG)

Tak jak w typie jubileuszu kapłani i lewici nie otrzymywali ziemi, lecz pomagali innym dojść do wolności, tak i „synowie Boży” — Chrystus wraz ze swoim Ciałem — będą przez tysiąc lat błogosławić wszystkie narody, przywracając ludziom utracone prawa i przywileje dzieci Bożych.

Trąba Wielkiego Jubileuszu

Jubileusz rozpoczynał się od dźwięku rogu — głośnego, radosnego ogłoszenia wolności. Biblia posługuje się tą symboliką również w odniesieniu do czasów końca, mówiąc o „wielkiej trąbie”, „trąbie Bożej” i „ostatniej trąbie”. Trąbienie oznacza rozgłaszanie poselstwa: że Królestwo Chrystusa nadchodzi, a wraz z nim wolność i restytucja dla całej ludzkości.

Nie chodzi tu o wiarę w same liczby, lecz o rozpoznawanie znaków czasu. Historia ostatnich pokoleń – rozwój praw obywatelskich, społecznych, pracowniczych, a także powrót Izraela do swojej ziemi – wskazuje, że proces jubileuszowy już stopniowo postępuje.

Nadzieja, która obejmuje wszystkich

Jubileusz jest szczególnie dobrą nowiną dla tych, którzy coś w życiu utracili i nie potrafią tego odzyskać. Przypomina, że w Bożym planie nic nie jest stracone na zawsze, a Królestwo Chrystusa przyniesie prawdziwą wolność, sprawiedliwość i radość – nie tylko dla nielicznych, lecz dla całej rodziny ludzkiej.

W tym wykładzie brat Czesław Ruciński przedstawia pierwszy z etapów Bożego planu zbawienia – zbawienie wszystkich ludzi od wyroku grzechu, który spadł na całą ludzkość w Edenie.
Punktem wyjścia rozważania jest fragment z 1 Listu do Tymoteusza 2:3-4, gdzie apostoł Paweł przypomina, że Bóg pragnie, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy.

Zapraszamy do słuchania i refleksji nad Słowem Bożym.

Wykład wygłoszony przez brata Leszka Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 17 sierpnia 2025 r.

Tym ziarnem, które każdy z nas zasiewa jest nasza tożsamość, a więc pamięć i charakter, zachowane w Bożej pamięci. To stamtąd w dzień wzbudzenia umarłych zostaniemy przywróceni i powołani do życie w nowym ciele, które udzieli nam Bóg.

Przyczyną wyboru tematu ostatnie liczne pogrzeby.

Kiedy ten temat jest przypominany?

Gdy mówimy o:

> zmianie duchowej natury Logosa na ludzką / słowo stało   się ciałem /

> zmartwychwstaniu Jezusa i Kościoła

> zmartwychwstaniu ludzkości  na ziemi

Co rozumiemy przez tożsamość:

Bóg zachowuje pamięć i charakter jednostki nie jako coś niematerialnego, lecz po prostu jako wspomnienie.

Przy zmartwychwstaniu udzieli On tę pamięć i charakter nowemu ciału, zachowując w ten sposób tożsamość

Broszurka : Zachowanie tożsamości przy zmartwychwstaniu

Chodzi, więc o pamięć, doświadczenia, charakter, który stanowi zasadniczą część naszej osobowości.

Chodzi o to, co umożliwi poznanie siebie i innych oraz korzystanie dzięki pamięci z obecnych doświadczeń .

Włączamy tutaj:

1. Postawę wobec zła.
2. Uczucia – zamiłowania:
   1. intelektualne / zamiłowanie do poznawania, zapamiętywania, rozmyślania…./
   2. artystyczne / zamiłowanie do piękna, wzniosłości, tworzenia…/
   3. religijne / zamiłowanie do wierzenia, oddawania czci…./
   4. samolubne / zamiłowanie do właściwej samooceny, wygody, odpoczynku …/
   5. społeczne / zamiłowanie do żony, dzieci, domu…../
3. Łaski / przymioty / charakteru – pierwszo, drugo i trzeciorzędne, wyższe i niższe, np. mądrość, moc, sprawiedliwość, miłość.
4. Siła charakteru wola.
5. Dominacja wyższych łask nad niższymi.
6. Równowaga między nimi.

Co ma wpływ na podejmowane przez nas decyzje, na nasz?

• doświadczenie
• wiedza
• charakter
• sumienie
• temperament
• uczucia
• wiara
• impuls

Zachowanie tożsamości oznacza zachowanie tego wszystkiego, niezależnie od tego czy się to wiąże ze zmianą natury – Jezus i Kościół; czy też nie – reszta ludzkości.

Jak Bóg to uczyni w stosunku do tych, którzy jako ludzie umierają i jako ludzie zostaną wzbudzeni ?

Odpowiedź: fonograf, magnetofon, dyskietka – księga pamiątki Mal.3:16

Bóg w okresie przejściowym, śmierci, nieistnienia przechowuje dane dotyczące każdej osoby w swej pamięci, by w nie później wyposażyć nowe ciała.

Jak czytamy / Zach. Tożs. / Tak właśnie zamierza Bóg uczynić z każdą jednostką, zarówno z Kościoła, jak i ze świata.

W 1 Kor.15: 35-38 czytamy:

Ale rzecze kto: Jakoż wzbudzeni bywają umarli, i w jakim ciele wychodzą ? O głupi ! To, co ty siejesz, Nie bywać ożywione, jeśliby nie umarło. I co siejesz, nie siejesz ciała , które ma potem wyrosnąć, ale gołe Ziarno, jako się trafi, albo pszeniczne, albo jakiekolwiek inne. Ale Bóg daje mu ciało jako chce, a każdemu nasieniu jego własne ciało.

 Co jest tym nasieniem lub gołym ziarnem ?

Odpowiadamy: pamięć, doświadczenia, charakter – to co stanowi o tym, że my to my.

Ziarna różnią się od siebie i z ziarna żyta nie wyrośnie proso ani odwrotnie. Każdemu nasieniu jego własne ciało.

 Jak to wygląda w praktyce ?

Ci, którzy w swych charakterach związani byli lub są z ziemią, ziemskimi obietnicami, ciałem i jego prawami, otrzymają przy zmartwychwstaniu ciała ludzkie wyposażone w wypracowane przez nich charaktery. Ich nadzieje zostaną spełnione. To na jakim etapie rozwoju będą ich charaktery, zależało będzie od tego czy i ile nad nimi pracowali.

Czytamy:

Ci z ludzi, którzy mają ziemskie, cielesne pragnienia w Tysiącleciu … zmartwychwstaną podobni do pierwszego Adama jako doskonałe ludzkie istoty…gdy zostaną wzbudzeni z grobu…w ich ciałach zostanie wyciśnięty dokładnie taki sam charakter, jaki posiadali w chwili śmierci…w ten sposób zostanie zachowana przy zmartwychwstaniu tożsamość każdej jednostki… / Zach. Tożs. s. 10 / – cokolwiek siał człowiek, to żąć będzie

A co z obietnicami niebiańskimi, ciałami duchowymi ? Dla kogo one ?

Odpowiadamy krótko: dla nowych stworzeń.

Postawmy jeszcze raz pytanie: Dla nowych stworzeń, czyli dla kogo ? Co przez to rozumiemy ?

Nazwy nowe stworzenie używamy w dwóch znaczeniach:

1. Osoby spłodzonej z ducha świętego
2. Cech osobowości tej osoby w szczególny sposób uzdolnionych.

Przypatrzmy się przykładowi:

Br. Russel był nowym stworzeniem. Co to znaczy? To znaczy, że gdy poświęcił się Bogu na służbę, Bóg spłodził go z ducha świętego. Co to znaczy ? To znaczy, że jego cechy jego osobowości, charakteru zostały

uzdolnione do rozwijania się w kierunku duchowym, niebiańskim. On zrezygnował z prawa do życia jako człowiek i zaczął rozwijać się , przygotowywać się do nowego życia. Te uzdolnione cechy to nowe stworzenie.

To dla nich Bóg przygotuje nowe, duchowe ciało.

W artykule Chrystus – jego wąska ścieżka, czytamy:

Jeśli Jezus miał być narodzony na poziomie Boskim, to musiał być najpierw spłodzony do tej natury. Zauważmy jeszcze raz, co spłodzenie z ducha dało każdemu organowi Jego mózgu: ono dało duchową zdolność przystosowania każdego organu do duchowych rzeczy, wypływających z duchowych pobudek i w duchowy sposób. Przed spłodzeniem Jego organy mózgowe były przystosowane do ludzkich rzeczy, wypływających z ludzkich pobudek i w ludzki sposób. Przed spłodzeniem każdy z Jego organów mózgowych był ograniczony; nie mógł oddziaływać na rzeczy duchowe, pochodzące z duchowych pobudek i w duchowy sposób dla tej prostej przyczyny, że był ludzkim a nie duchowym… Zgodnie z tym, jeżeli Jezus miał dosięgnąć i uchwycić rzeczy duchowe musiał mieć dane zdolności organom jego umysłu, serca i woli, jakich ludzkim istotom nie dano, tzn. , że jeżeli miał się stać istotą Boskiej natury, musiał mieć dodane zdolności Boskie do Jego organów umysłu, serca i woli. A to jest właśnie tą rzeczą, którą spłodzenie Go z ducha dodało do jego organów mózgowych.

Przyjrzyjmy się nieco uważniej, co to oznacza, jeśli chodzi, po pierwsze, o Jego intelektualne organy mózgowe. Przed spłodzeniem z ducha Jego intelektualne organy mózgowe były ograniczone do pojmowania i uchwycenia rzeczy, do których były przystosowane Jego ludzkie umysłowe organy  nie mogły wniknąć ani uchwycić rzeczy właściwych naturom duchowym. On mógł dostrzec, zapamiętać, wyobrazić sobie i zrozumieć rzeczy pierwsze, lecz nie rzeczy drugie. Natomiast po spłodzeniu z ducha Jezus mógł nie tylko dostrzec, zapamiętać, wyobrazić sobie i zrozumieć rzeczy ludzkie, ale przez zdolności duchowe wszczepione w jego organy mózgowe przez spłodzenie z ducha, mógł On także dostrzec, zapamiętać, wyobrazić sobie i rozumować o rzeczach duchowych, tj. o rzeczach leżących poza Jego ludzkim rozumem. Nie tylko umysłowe władze były wyposażone w takie dodatkowe władze.

Przez spłodzenie z ducha każda  z jego łask stała się duchową i każdemu z Jego uczuć dana jest zdolność duchowa… Jego doskonała wola ludzka została także uczyniona doskonałą wolą duchową przez to namaszczenie. /n a m a s z c z e n i e –  dawało kwalifikacje do służby /.

VI tom

Nowo spłodzony umysł albo wola jest wszystkim, co reprezentuje nową naturę i tak będzie aż do Pierwszego Zmartwychwstania. Gdy jednak nowa wola rozwinie się w charakter, wtedy ten charakter wytworzony przez nowy zmysł z nowej woli otrzyma odpowiednie do siebie ciało…W międzyczasie moc Boża, duch święty oddziaływujący na nasz umysł przeistacza nas na nowe stworzenie, na kapłanów, prowadzi w kierunku ofiary naszych ludzkich korzyści, ambicji itp. S. 80

Jak więc zachowana będzie tożsamość spłodzonych z ducha?

Ks.Pyt. s. 180:

Gdy nadejdzie chwila naszej przemiany i staniemy się nowymi stworzeniami, to te nowe ciała duchowe nie będą tymi samymi ciałami jakie mamy teraz. Jak tedy będziemy pamiętać rzeczy obecnego życia ? Trudno jest nam wyobrazić to sobie obecnie, oprócz tego, że Bóg, mając moc dać to nowe ciało, będzie też miał moc wyryć w nowym umyśle te rzeczy, które utrwalają się na obecnym mózgu i wtedy wszystkie myśli obecnego czasu uprzytomnią się nam żywo w tym nowym stanie. Podobnie możemy sobie wyobrazić przywiedzenie naszego Pana do stanu ziemskiego. Bóg odbił, czyli wyrył na Jego mózgu wiedzę, czyli świadomość Jego stanu przedludzkiego.

Dochodzimy do zachowania tożsamości Logosa przy zmianie natury na ludzką. Przypomnijmy co oznacza zachowanie tożsamości:

Chodzi, więc o pamięć, doświadczenia, charakter, który stanowi zasadniczą część naszej osobowości.

Chodzi o to, co umożliwi poznanie siebie i innych oraz korzystanie dzięki pamięci z obecnych doświadczeń.

Sz.B. 142  s. 94:

Możemy z łatwością uwierzyć, że nasz Pan wciąż zachowuje pamięć o przeszłych rzeczach. On pamięta również doświadczenia, które przechodził, kiedy był w ciele, a także te, które miał zanim się stał ciałem. W przeciwnym razie On nie mógłby rozpoznać siebie.  Wydaje się, że pamięć jest środkiem identyfikacji naszej osobowości. W tym wersecie / Jan 8: 58 – pierwej niż Abraham był jam jest  /nic nie wskazuje na to, że nasz Pan przyszedł na ten świat z wiedzą o wszystkich swoich poprzednich doświadczeniach. Po swoim poświęceniu On otrzymał tę wiedzę za pomocą środków, których nie jesteśmy w stanie dostatecznie zrozumieć

1. 93

I żyjący; a byłem umarły, a otom jest żywy na wieki wieków / Obj. 1: 18 / Pierwotnie Pan był na duchowym poziomie. Później jako człowiek żył i umarł. W czasie swego zmartwychwstania został ożywiony na duchowym poziomie, wyższym niż aniołowie, księstwa i władze. Lecz tożsamość, osobowość jest ta sama.

W jaki sposób wyższe rzeczy zostały objawione naszemu Panu, tego dokładnie nie wiemy. Niewątpliwie nasz Pan otrzymał objawienia, lecz co i jak zostało Jemu objawione, aby mógł zrozumieć swoje przedludzkie warunki, itp., tego po prostu nie wiemy. Podobnie nie wiemy, w jaki sposób wszystkie Jego czyny i doświadczenia z poprzedniego okresu Jego egzystencji, zanim stał się ciałem, mogły nagle zostać odciśnięte w Jego umyśle. Bóg był w stanie to uczynić. Cała ta wiedza zaczęła na niego spływać, kiedy został spłodzony z ducha świętego.

Przypomnienie sobie poprzednich doświadczeń nie nastąpiło w czasie Jego dzieciństwa, gdyż wtedy on wzrastał w wiedzy, postawie i łasce u Boga i u ludzi.

Nasz temat wiąże się z niezrozumiałym dla wielu chrześcijan zagadnieniem, jakim jest doświadczanie zła przez człowieka. Trudno byłoby dopatrzeć się jakiegokolwiek sensu w dopuszczeniu przez Boga na zło, gdyby nie fakt zachowania tożsamości przy zmartwychwstaniu.

Przede mną jest wieczność daleka,

pode mną otwiera się grób,

a życie tak szybko ucieka

wśród walki, szamotań i prób (Pieśni Brzasku Tysiąclecia nr 471)

Wykład wygłoszony przez brata Leszka Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 8 czerwca 2025 r.

Temat, który dotyczy każdego.

Jest temat, który dotyczy/dotyka każdego z nas. Wierzącego w Boga Biblii i ateisty, wierzącego w bogów pogańskich, a także niezdecydowanego w swych wierzeniach. Porusza on serca i umysły ludzi, rozpala wyobraźnię, nadaje lub odbiera sens życiu, budzi lęk, przypomina o ludzkiej bezradności  wobec niego. Tym tematem jest śmierć, umieranie.

Uświadamia znikomość rzeczy posiadanych przez człowieka

Ktoś napisał:

Śmierć człowieka, zwłaszcza moja śmierć, to najbardziej doniosłe wydarzenie jakie przydarza się w życiu. Jawi się ona jako nieuchronny koniec wszelkiego możliwego doświadczenia, ustanie jakiejkolwiek relacji, kres wspomnień i nadziei. Wywołuje ona u żyjących najrozmaitsze reakcje, by wymienić chociażby takie jak: fascynacja, trwoga, stres, przyzwolenie, chęć oswojenia. Każda z nich może być poddana analizie, każda też ukaże śmierć w innym aspekcie. W proponowanym artykule autor wskazuje na jeszcze inną reakcję, a jest nią przeżycie lęku. Wydaje się, że jest to przeżycie o charakterze kluczowym, zarówno kiedy myślę o niej jako czymś, co może w każdej chwili dotknąć mnie samego, jak i wtedy, gdy uświadamiam sobie, że możliwe jest odejście bliskiej czy chociażby znanej mi osoby

Obecność w twórczości człowieka

Nic dziwnego, że temat ten pojawia się w rozprawach filozoficznych, w literaturze, w pieśniach religijnych i nie tylko religijnych, w przysłowiach i dowcipach, w każdej klepsydrze ( Ze smutkiem informuję…), w każdym nekrologu. Temat, który wywołuje płacz, zadumę, poszukiwanie powodu, celu, czy sensu życia i umierania.

Ludzie wypracowali różne sposoby ucieczki od tego trudnego tematu, tzw. oswajanie się ze śmiercią

Humorystyczne traktowanie ( próba pokonania śmierci śmiechem, dowcipy na ten temat): Łagodzi lęk i ból, przed samym umieraniem i przed tym, co będzie potem.

– Mógłby pan stanąć dalej z tym papierosem? Pan wie, że palenie może być przyczyną śmierci?
– Dokładnie tak jak zwracanie uwagi nieznajomym.

 Spotyka się dwóch kumpli, jeden z zaczyna się chwalić:
– Do końca życia mam zapewnione środki do życia i nie muszę pracować…
– Super, świetnie! To dużo zarobiłeś.
– … o ile umrę w przyszły piątek.

W poezji:

O śmierci bez przesady

Autorka: WISŁAWA SZYMBORSKA

Nie zna się na żartach,
na gwiazdach, na mostach,
na tkactwie, na górnictwie, na uprawie roli,
na budowie okrętów i pieczeniu ciasta.

W nasze rozmowy o planach na jutro
wtrąca swoje ostatnie słowo
nie na temat.

Nie umie nawet tego,
co bezpośrednio łączy się z jej fachem:
ani grobu wykopać,
ani trumny sklecić,
ani sprzątnąć po sobie.

Zajęta zabijaniem,
robi to niezdarnie,
bez systemu i wprawy.
Jakby na każdym z nas uczyła się dopiero…

Różne obrazy śmierci – personifikacja

Poetyckie rozważania o śmierci:

Człowiek umiera… Znowu za szybko!
Człowiek umiera… Razem z nim wszystko.
Tylko wspomnienia po nim zostają,
Które wciąż mgliste z czasem się stają,
Których tak wiele, jednak za mało…
Znowu za szybko wszystko się stało!
Czasu nie było na pożegnanie…
Teraz zostało tylko płakanie […].

 I jeszcze raz wierszem:

A kiedy przyjdzie także po mnie
Zegarmistrz światła purpurowy,
By mi zabełtać błękit w głowie,
To będę jasny i gotowy.
Spłyną przeze mnie dni na przestrzał,
Zgasną podłogi i powietrza.
Na wszystko jeszcze raz popatrzę
I pójdę nie wiem gdzie, na zawsze”.

_{„Zegarmistrz światła”, Bogdan Chorążuk}

(Posłuchaj nagrania tego wierszu w wykonaniu Tadeusza Woźniaka) 

Hieronim Morsztyn, „Czas”

Wszystko idzie za czasem,
Jam żyw, a śmierć za pasem.
Jeden w łódź, drugi z łodzi,
Ten kona, ów się rodzi.

A zbiór ojca skąpego
Z rąk potomka hojnego
W cudzy się dom obraca;
Ów zbierał, ten utraca.

We mgnieniu oka ginie,
Kto się śmierci nawinie.
A któż taki na świecie,
Co ten węzeł rozplecie?

Są granice wszystkiego,
Cokolwiek szerokiego
Ponoszą kraje świata,
Każdą rzecz kończą lata.

Maciej Krzyżan, trach bach

trach

bach

dane osobowe

tracą ważność –

imię i nazwisko

miejsce zamieszkania

trach

bach

nie ma

właściciela

tylko znak zapytania

na nieboskłonie

Tematem tym zajmuje się także Biblia w obu swych częściach – Testamentach

Mówi o postawach człowieka wobec śmierci:

Biblia ukazuje różne postawy człowieka wobec śmierci, od pełnej rezygnacji, pesymizmu, po pozytywne poniekąd ustosunkowanie się do niej, zwłaszcza u św. Pawła: „Pragnę odejść, a być z Chrystusem” (Flp 1,23).

Śmierć może nie robić na człowieku większego wrażenia, gdy dożył podeszłego wieku, w szczęśliwości i jest „syty życia”. Inaczej, gdy zabierze młodego człowieka ( synowie wdów w ST i NT).

(Rdz 25,8).

A gdy Abraham dożył lat stu siedemdziesięciu pięciu,  zbliżył się kres jego życia i zmarł w późnej, lecz szczęśliwej starości, syt życia, i połączył się ze swoimi przodkami. 

2Krn 24,15

Potem zestarzał się Jojada i syty życia zmarł, mając lat sto trzydzieści.

Zdarza się, iż człowiek dotknięty cierpieniem na próżno na śmierć czeka

(Hi 3,21).

Po co się daje życie strapionym,
istnienie złamanym na duchu,
co śmierci czekają na próżno,
szukają jej usilniej niż skarbu;

A nawet się o nią modli, ponieważ wydaje mu się ona lepsza aniżeli życie

(Jon 4,3).

Teraz, Panie, zabierz mi, proszę, moje życie, albowiem lepsza dla mnie śmierć niż życie.

Wyjaśnia przyczyny, powody umierania człowieka (geneza, rola Szatana)

1 Kor. 15:21, 22;

Ponieważ bowiem przez człowieka [przyszła] śmierć, przez Człowieka też [dokona się] zmartwychwstanie.I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni

1 Mojż. 2: 17;

ale z drzewa poznania dobra i zła nie wolno ci jeść, bo gdy z niego spożyjesz, niechybnie umrzesz

Szatan – 1Mojż. 3:4;

Wtedy rzekł wąż do niewiasty: «Na pewno nie umrzecie! 5 Ale wie Bóg, że gdy spożyjecie owoc z tego drzewa, otworzą się wam oczy i tak jak Bóg będziecie znali dobro i zło.

pierwsza śmierć w rodzinie ludzkiej 1 Mojż. 4:8

Kain zwrócił się do swego brata, Abla. A gdy byli na polu, Kain rzucił się na swego brata, Abla, i zabił go.

Potwierdza powszechność śmierci:

1 Król.2:1,2;

 Kiedy zbliżył się czas śmierci Dawida, wtedy rozkazał swemu synowi, Salomonowi, mówiąc: Ja wyruszam w drogę [przeznaczoną ludziom na] całej ziemi. Ty zaś bądź mocny i okaż się mężem!

Joz. 23:14;

Ja sam muszę teraz pójść drogą, którą idą wszyscy, a wy zrozumcie to całym sercem i całą duszą swoją, że ze wszystkich wspaniałych obietnic, które dał wam Pan, Bóg wasz, ani jedna nie zawiodła: wszystkie wam się spełniły; żadna z nich nie okazała się próżna.

Ezech. 31:14

(…)Ponieważ wszyscy zostali poddani śmierci,
wejdą do krainy podziemnej,
do grona tych ludzi,
którzy zeszli do dołu.

Mówi o stosunku Boga do śmierci człowieka, sprawiedliwość i miłość;

Ezech. 18: 32

Ja nie mam żadnego upodobania w śmierci – wyrocznia Pana Boga. Zatem nawróćcie się, a żyć będziecie.

Wyjaśnia cel i sens umierania

Izaj. 48:17

Tak mówi Pan, twój Odkupiciel,
Święty Izraela:
Ja jestem Pan, twój Bóg,
pouczający cię o tym, co pożyteczne,
kierujący tobą na drodze, którą kroczysz.

Jezus z tego, co cierpiał nauczył się posłuszeństwa.

Wyjaśnia, czym jest umieranie – cytat zawierający poglądy rzymsko katolików:

Poglądy na śmierć, i los pośmiertny człowieka wiążą się przede wszystkim z koncepcją istoty i egzystencji ludzkiej. Ludności dawnego Izraela była obca idea platońska czy arystotelesowska o złożoności człowieka z ciała i niematerialnej duszy. Stąd też w starszych tekstach biblijnych nie porusza się kwestii złożoności istoty ludzkiej z dwóch elementów konstytutywnych – ciała i duszy, które w chwili śmierci ulegają ostatecznemu od siebie oddzieleniu, przy czym zgon obejmowałby właściwie tylko krótką chwilę: wyjście duszy z ciała (exitus). Według ujęć starożydowskich człowiek bowiem tworzy raczej całość, jedność ontyczną (nefesz), którą wprawdzie tłumaczy się często jako „dusza”, jednak pojęciowo dokładniejszy byłby dla niej termin „istota żyjąca”, „osoba”, albo nawet „człowiek”.

Odpowiednio do takiej antropologii biblijnej śmierć następuje w wyniku utraty, uchodzenia czy upływu sił witalnych, substancji życiowej, ustania wydolności psychofizycznej, niemożności wykonywania ruchów i istotnych funkcji życiowych, zwłaszcza z chwilą ustania oddychania. Powoduje ona bezsilność, wygaśnięcie aktywności, bezwład, dezintegrację. Śmierci nie traktowano jednak jako zjawiska „granicznego”: ujmowano ją raczej jako stopniowy odpływ mocy, życia; stąd o umierającej Racheli powiedziano, iż „życie z niej uchodziło, bo konała” (Rdz 35,18), albo że „gaśnie matka siedmiu synów” (Jr 15,9). Ostatecznie człowiek umiera, gdy wydaje z siebie ostatnie westchnienie i tchnienie (Hi 11,20; Jr 15,9), albo gdy para wznosi się nad jego przelaną krwią, która uchodzi za nośnik siły witalnej, gdyż „życie wszelkiego ciała jest we krwi jego” (Kpł 17,14; Pwt 12,23).

Chciałbym tutaj dodać, że takiego pojmowania człowieka i jego śmierci nie usłyszymy w kościele, na kazaniu lub na lekcjach religii.

Mateusza 10:28

Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz nie mogą zabić duszy. Bójcie się raczej tego, który może i duszę, i ciało zatracić w piekielnym ogniu.

Mówi o różnych rodzajach śmierci

Ukazywana jest śmierć zwykła – mówimy o niej Adamowa, ale też śmierć wartościowa, altruistyczna, bohaterska, na polu chwały; szczególną uwagę Nowy Testament poświęca śmierci zbawczej Chrystusa oraz ofiarniczej śmierć Jego naśladowców.

Jan 11:23-26

Rzekł do niej Jezus: «Brat twój zmartwychwstanie». Marta Mu odrzekła: «Wiem, że powstanie z martwych w czasie zmartwychwstania w dniu ostatecznym». Powiedział do niej Jezus: «Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, to choćby umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki. Wierzysz w to?

Rzymian 14:8

Bo jeśli żyjemy, dla Pana żyjemy, jeśli umieramy, dla Pana umieramy. Dlatego czy żyjemy, czy umieramy, należymy do Pana.

I Tesaloniczan 4:16-17

Gdyż sam Pan z okrzykiem, z głosem archanioła i dźwiękiem trąby Bożej zstąpi z nieba, a zmarli w Chrystusie powstaną pierwsi. Potem my, którzy pozostaniemy żywi, razem z nimi będziemy porwani w obłoki, w powietrze, na spotkanie Pana, i tak zawsze będziemy z Panem.

Filip. 1:21

Dla mnie bowiem życie to Chrystus, a śmierć to zysk.

2Tym. 2:11

Wiarygodne to słowa.
Jeśli bowiem z nim umarliśmy,
z nim też będziemy żyć.

Mówi, jak na śmierć reagują wierzący

Psalm 23:4

Choćbym nawet chodził doliną cienia śmierci,
zła się nie ulęknę, bo ty jesteś ze mną;
twoja laska i kij pocieszają mnie.

Nazywa śmierć snem – tak w Starym, jak i Nowym Testamencie

Śmierć jest snem. Biblia mówi: „A nie chcemy, bracia, abyście byli w niepewności co do tych, którzy zasnęli, abyście się nie smucili, jak drudzy, którzy nie mają nadziei.” 1 Tes 4,13 BW

To powiedział, a potem rzekł do nich: Łazarz, nasz przyjaciel, zasnął; ale idę zbudzić go ze snu. Tedy rzekli uczniowie do niego: Panie! Jeśli zasnął, zdrów będzie. Ale Jezus mówił o jego śmierci; oni zaś myśleli, że mówił o zwykłym śnie. Wtedy to rzekł im Jezus wyraźnie: Łazarz umarł.” J 11,11-14 BW

Daniel twierdzi, że umarli śpią: A wielu z tych, którzy śpią w prochu ziemi, obudzą się, jedni do żywota wiecznego, a drudzy na hańbę i wieczne potępienie. Dn 12,2 BW

Mówi, co nas czeka po śmierci – nie reinkarnacja, nie życie w jakimś wymiarze, ale stan nieistnienia

Czy umarli mają świadomość i wiedzą o czymkolwiek? Biblia mówi: „Wiedzą bowiem żywi, że muszą umrzeć, lecz umarli nic nie wiedzą i już nie ma dla nich żadnej zapłaty, gdyż ich imię idzie w zapomnienie. Zarówno ich miłość, jak ich nienawiść, a także ich gorliwość dawno minęły; i nigdy już nie mają udziału w niczym z tego, co się dzieje pod słońcem… Na co natknie się twoja ręka, abyś to zrobił, to zrób według swojej możności, bo w krainie umarłych, do której idziesz, nie ma ani działania, ani zamysłów, ani poznania, ani mądrości.” Koh 9,5-6;10 BW

Mówi o roli zmartwychwstania

Śmierć nie kończy wszystkiego! Biblia mówi: „Ożyją twoi umarli, twoje ciała wstaną, obudzą się i będą radośnie śpiewać ci, którzy leżą w prochu, gdyż twoja rosa jest rosą światłości, a ziemia wyda zmarłych.” Iz 26,19 BW

Co Jezus obiecał tym, którzy umierają? Biblia mówi: „Z ręki grobu wybawię ich, od śmierci wykupię ich…” Oz 13,14 BG

Moc zmartwychwstania pochodzi od Chrystusa. Biblia mówi: „Skoro bowiem przyszła przez człowieka śmierć, przez człowieka też przyszło zmartwychwstanie. Albowiem jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni.” 1 Kor 15,21-22 BW

Dlaczego Bóg wydał światu Swojego Syna? Biblia mówi: „Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny.” J 3,16 BW

Wszyscy ludzie zmartwychwstaną, zarówno dobrzy jak i źli. Biblia mówi: „Nie dziwcie się temu, gdyż nadchodzi godzina, kiedy wszyscy w grobach usłyszą głos jego; i wyjdą ci, co dobrze czynili, by powstać do życia; a inni, którzy źle czynili, by powstać na sąd.” J 5,28-29 BW

Sprawiedliwi zmartwychwstaną podczas powtórnego przyjścia Chrystusa. Biblia mówi: „Gdyż sam Pan na dany rozkaz, na głos archanioła i trąby Bożej zstąpi z nieba; wtedy najpierw powstaną ci, którzy umarli w Chrystusie, potem my, którzy pozostaniemy przy życiu, razem z nimi porwani będziemy w obłokach w powietrze, na spotkanie Pana; i tak zawsze będziemy z Panem.” 1 Tes 4,16-17 BW

I powiedział do niej Jezus: Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we mnie wierzy, choćby i umarł, będzie żył. A każdy, kto żyje i wierzy we mnie, nigdy nie umrze. Czy wierzysz w to?

I Koryntian 15:22:

Jak bowiem w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni.

1Kor. 15:21

Skoro bowiem śmierć przyszła przez człowieka, przez człowieka przyszło też zmartwychwstanie umarłych.

Zapewnia, że przyjdzie czas unicestwienia samej śmierci: Ostatni nieprzyjaciel – śmierć będzie zniszczona

Obj. 21: 3-4 I usłyszałem donośny głos z nieba: Oto przybytek Boga jest z ludźmi i będzie mieszkał z nimi. Oni będą jego ludem, a sam Bóg będzie z nimi i będzie ich Bogiem. I otrze Bóg wszelką łzę z ich oczu, i śmierci już nie będzie ani smutku, ani krzyku, ani bólu nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły.

Gdy zło w tym śmierć, umieranie spełnią swą funkcję, nauczą człowieka zależności od Boga, wartości dobra – jako skutku posłuszeństwa i wartości zła- skutku grzechu.

Gdy świat mówi „to koniec”

„Twoja córka umarła. Czemu jeszcze trudzisz Nauczyciela?” (Marka 5:35). Te słowa, które usłyszał Jair, brzmią znajomo w uszach wielu z nas. Codziennie ktoś mówi: „Nie ma już nadziei”, „Poddaj się”, „To bez sensu!”. Ale historia Jaira (Marka 5:21-43) pokazuje, że Bóg specjalizuje się w rzeczach niemożliwych. Ta sama moc, która wskrzesiła martwe ciało w Kafarnaum, dziś przywraca do życia złamane serca, nadzieje i wiarę.

Kafarnaum – „Wieś Pocieszenia”

Nazwa Kafarnaum, Kefar Nahum („Wieś Nahuma” lub „Wieś Pocieszenia”) idealnie pasuje do tej historii. To miejsce, gdzie Bóg przynosi nadzieję tam, gdzie ludzie widzą tylko grób. Jak mówi Księga Nahuma 1:7:

„Dobry jest Pan – warownia w dniu ucisku; zna tych, którzy Mu ufają”.

Jair, wpływowy przywódca synagogi, pokonał dumę i upadł do stóp Jezusa. To paradoks: człowiek władzy prosił o pomoc Tego, którego współbracia odrzucali. Jego wiara została wystawiona na próbę – tak często wystawiona jest na próbę nasza.

Próba wiary – gdy Bóg się „spóźnia”

W drodze do domu Jaira Jezus zatrzymał się, by uzdrowić kobietę z krwotokiem (Mk 5:25-34). To opóźnienie nie było przypadkiem. Bóg często testuje naszą wiarę przez zwłokę, by ją wzmocnić. W artykule z Teraźniejszej Prawdy (nr 272, s. 3) czytamy:

„Podobnie nasza wiara często jest specjalnie doświadczana i czasami wydaje się, że wszystko sprzeciwia się naszym własnym pragnieniom i oczekiwaniom. Czy jesteśmy w stanie i wówczas ufać Bogu, gdy nie możemy Go znaleźć? Czy jesteśmy w stanie postępować za Nim wiarą, gdy nie możemy widzeniem? Czy założyliśmy na siebie i czy w dalszym ciągu jesteśmy w pełni wyposażeni w zupełną zbroję Bożą, ażebyśmy byli w stanie wytrwać w złym dniu (podczas którego żyjemy), a wszystko wykonawszy, ostać się (Efez. 6:13)? Czy Chrystus przebywa w naszych sercach przez wiarę? I czy jesteśmy dobrze zakorzenieni i wybudowani na Nim i tak dobrze utwierdzeni w wierze jakośmy się nauczyli, obfitując w niej z dziękowaniem, aby nikt nie zwiódł nas fałszywą filozofią i próżnym oszukaniem (Efez. 3:17, 18; Kol. 2:7, 8; 2 Piotra 1:12)?”

Jak Jair, musimy wytrwać, nawet gdy modlitwy nie są natychmiast wysłuchane. To w tych chwilach uczymy się zakładać zbroję Bożą i trwać w Chrystusie.

„Nie bój się, tylko wierz!” 

Gdy słudzy przynieśli Jairowi wieść o śmierci córki, Jezus odpowiedział: „Nie bój się, tylko wierz!” (Mk 5:36). Te słowa są kluczem do zwycięstwa. Wiara to nie brak lęku, ale zaufanie mimo lęku.

Jair poszedł pod prąd społecznych oczekiwań. Podobnie my często słyszymy:

• „Po co się modlisz? To nie zadziała”,
• „Zostaw przeszłość, to już koniec”.

Lecz Bóg wzywa nas, byśmy jak Noe budowali „arkę” nadziei, gdy inni szydzą. Wiara wyraża się w działaniu: to nie tylko umysłowe zrozumienie prawdy, ale też poleganie sercem na tej prawdzie i na Bogu (Przysłów 3:5-6).

R2617 – „Podobne jest Pańskie opatrznościowe traktowanie wielu z Jego ludu. Daje On nam pewną podstawę do wiary, a następnie, gdy postępujemy według niej, daje nam świeże utwierdzenie w tejże wierze, a w międzyczasie próbuje ją przez dopuszczanie pewnych trudności, przeciwnych myśli, wątpliwości, obaw, itp. – nie tylko takich, które budzą się w naszym umyśle, ale i nasuwanych przez innych, niekiedy przez najbliższych i najdroższych. Z doświadczenia wiemy, że we wszystkich próbach wiary Pan zawsze jest gotów nas uspokajać, pocieszać i utwierdzać nasze serca, jeżeli tylko zechcemy słuchać Jego głosu. Tak samo było w sprawie Jaira.”

Śmierć jako sen – nadzieja zmartwychwstania

Jezus powiedział: „Dziewczynka nie umarła, ale śpi” (Marka 5:39). To nie metafora, ale kluczowa prawda o śmierci:

1. Śmierć to stan nieświadomości (Kaznodziei Salomona 9:5-6): Umarli nie wiedzą, nie czują, nie cierpią.
2. Z powodu odkupienia w Jezusie stan śmierci nie będzie trwał w nieskończość: Śmierć to „sen”, bo będzie z tego stanu powrót, „przebudzenie” przy zmartwychwstaniu w Królestwie Chrystusa (Jana 5:28-29).
3. Emocje gasną w szeolu (w stanie śmierci): Miłość, nienawiść, zazdrość – wszystko „już zginęło” (Kaznodziei 9:6). Oczywiście nie byłoby tak w piekle z wiecznymi mękami lub w niebie w błogostanie.

„Talitha kumi!”

Jezus dotknął zmarłej dziewczynki, łamiąc przepisy czystości (Liczb 19:11). Ten gest pokazuje, że Bóg przekracza ludzkie ograniczenia. Jego słowo „Talitha kumi!” („Dziewczynko, wstań!”) to nie zaklęcie, ale autorytet, który Ojciec dał Synowi nad śmiercią.

Nakaz „Dajcie jej jeść” (Mk 5:43) przypomina:

• Wiara wymaga działania: Bóg oczekuje naszej współpracy w realizacji Jego planu.
• Powinniśmy wspierać jedni drugich zarówno fizycznym pokarmem, jak i duchowym. 

Lekcje dla nas

1. Wiara to zaufanie mimo lęku.
2. Śmierć to sen: Czekamy na przebudzenie w Królestwie Chrystusa.
3. Jezus dokonuje cudów, ale spodziewa się naszej wiary i współpracy z naszej strony.

Jeśli czujesz, że „umarło” coś w twoim życiu, pamiętaj: Bóg mówi do ciebie: „Talitha kumi!”. Nie bój się, tylko wierz! Jak napisał apostoł Jan:

„To jest zwycięstwo, które zwyciężyło świat – wiara nasza” (1 Jana 5:4).

Nie wiara w siebie, ale w Tego, który wskrzesza umarłych.

✝️ Czy znasz głębię najpotężniejszego cudu Jezusa? ✝️ W tym wykładzie Marek Bejger odkrywa znaczenie wskrzeszenia Łazarza (Jana 11:1-44) – wydarzenia, które wstrząsnęło tłumami i do dziś wzbudza podziw i wiele duchowych rozważań. Dlaczego ten cud oceniamy jako aż tak ważny? Jakie przesłanie niesie dla nas współcześnie?

Nagranie zrealizowano podczas spotkania zboru w Bydgoszczy (9 marca 2025 r.).

Wykład wygłoszony przez Arthura Ryppę ze zboru Wuppertal na spotkaniu chrześcijańskim w Witaszycach: 

—

Temat: Wniebowstąpienie Jezusa cz. II

Dzieje Apostolskie 1:1-11

Notatki do wykładu: 

Zanim przejdziemy do kolejnych myśli dzisiejszej lekcji, pozwolę sobie na kilka słów przypomnienia. Ostatnio podałem definicję pojęcia wniebowstąpienie. Także próbowałem przeciwstawić go innemu znanemu w chrześcijaństwie pojęciu wniebowzięcie. Powiedziałem, że wniebowstąpienie to nic innego jak wstąpienie do nieba, albo inaczej przeniesienie się do nieba zmartwychwstałego Jezusa Chrystusa. Poprzednio wskazałem także na to, że nauka o wniebowstąpieniu jest jak najbardziej Biblijna, tj. ma podstawy, których doszukać możemy się bezpośrednio w Słowie Bożym. Takiego przeniesienia z ziemi do nieba doświadczył tylko nasz Pan Jezus Chrystus. Ani nikt z zacnych mężów ST, ani nikt zza czasów Jezusa, ani nikt po tym czasie takiego przeniesienia nie dostąpił.

Natomiast jeżeli chodzi o naukę wniebowzięcia np. Marii Matki Jezusa, Enocha czy Eliasza, to brak jej podstaw Biblijnych. Już sam fakt, że dogmat KRK o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny (matki Jezusa) został ustalony dopiero po II. Wojnie Światowej w roku 1950 powinno nam i innym dać wiele do myślenia.

Ostatnio prześledziliśmy wspólnie także wersety z Pisma Świętego mówiące o wniebowstąpieniu Jezusa, z których mogliśmy bezpośrednio zauważyć, że język NT tj. język grecki jasno podkreśla myśl o podnoszeniu Jezusa do góry, o wznoszeniu się w stronę nieba, o przyjęciu Go do nieba itp.

W tej pierwszej części cofnąłem się także myślami nieco wstecz i powiedziałem, że pierwotnie miało miejsce przeniesienie się Logosa ze sfer niebiańskich na ziemię, co nazywamy karnacją: Słowo stało się ciałem. Natomiast wniebowstąpie­nie Jezusa, które miało miejsce 40 dni po Jego zmartwychwstaniu, polegało na tym, że opuścił On znowu ziemię i wrócił z powrotem do nieba. Od momentu zmartwychwstania Jezus posiadał już ciało duchowe, i to na najwyższym poziomie istnienia, ciało Boskie, ponieważ swoje ludzkie ciało, Jego całe człowieczeństwo łącznie z wszystkimi prawami Jezus złożył w ofierze na korzyść rodzaju ludzkiego i oddał to wszystko w ręce samego Boga, tj. w depozyt Boskiej sprawiedliwości.

Aby bardziej obrazowo przedstawić ten sam moment wniebowstąpienia uczyniłem ostatnio także krótkie odniesienie do Przybytku i powiedziałem, że ten akt wniebowstąpienia Jezusa jako już narodzone NS pokazane jest przez Aarona, który znajdował się już poza wtórą zasłoną w Świątnicy Najświętszej, tj. był już po zmartwychwstaniu i który uczynił krok od tej wtórej zasłony w stronę Ubłagalni. Ten ruch był konieczny, aby następnie uczynić pewne czynności związane z Ubłagalnią (min. była pokropiona krwią). Podobnie też i wniebowstąpienie Jezusa było więc niezbędne, można też powiedzieć, że było ono początkiem albo wstępem do całego przyszłego dzieła, które miał On później dokonać w niebie.

Po tych ogólnych rozważaniach pod koniec tego pierwszego wykładu rozważyliśmy wspólnie jeszcze 3 takie punkty, trzy rzeczy, które były związane z wniebowstąpieniem Jezusa. W tych punktach zastanawialiśmy się nad tym, co to wniebowstąpienie oznaczało dla samego Jezusa, czym było to Jego nowe doświadczenie już po-ludzkie, czym się ono charakteryzowało. W tych punktach koncentrowaliśmy się min. na korzyściach z wniebowstąpienia dla samego Jezusa.

1.) Pierwszą rzeczą było to, że Pan Jezus był odpowiednio godnie przywitany i uwielbiony przez swego Ojca. A teraz Ty mnie uwielbij, Ojcze, u siebie samego tą chwałą, którą miałem u ciebie, zanim świat powstał (Jana 17:5). Omawiając ten punkt powiedziałem, że po męce Jezusa, po Jego wzorowej służbie, po Jego dokonanym dziele zbawienia, Jezus został uwielbiony nawet większą chwałą niż posiadał wcześniej jako Logos.

2.) Drugą taką rzeczą było serdeczne i tryumfalne przyjęcie Jezusa w niebie przez aniołów różnych rang. Przy tej okazji wspomniałem także nieco obszerniej o służbie anielskiej w stosunku do naszego Pana, np. przy Jego narodzinach w Betlejem, przy Jego 40dniowym poście, przy cierpieniach getsemańskich, po zmartwychwstaniu czy nawet przy wniebowstąpieniu.

3.) Trzecią rzeczą było to, że Jezus po wniebowstąpieniu otrzymał stanowisko w Boskiej łasce najwyższe jakie tylko było możliwe do osiągnięcia. Łaska Boża oznacza sympatię, przychylność, hojność czy nawet zaszczyt. Dzieło okupowe Jezusa było daleko większe w Boskiej ocenie od innych dotychczasowych dzieł. I choć Bóg obdarza Swą łaską szczodrze także innych swoich synów duchowych, to jednak żadnego z nich nie darzy tak wielką łaską jak Jezusa po wniebowstapieniu, dlatego nawet pozwolił mu zasiąść wraz z Nim na Jego tronie (Obj. 3:21).

W dzisiejszej lekcji przedstawię kolejno jeszcze trzy dalsze rzeczy, korzyści, które wniebowstąpienie przyniosło samemu Jezusowi, ale powiemy sobie także o korzyściach dla innych.

4.) Wniebowstąpienie Jezusa związane jest także z Jego nowym dziedzictwem, które otrzymał od swego Ojca.

Hebr. 1:1, 2

Wielokrotnie i wieloma sposobami przemawiał Bóg dawnymi czasy do ojców przez proroków; Ostatnio, u kresu tych dni, przemówił do nas przez Syna, którego ustanowił dziedzicem wszechrzeczy, przez którego także wszechświat stworzył.

Sam Bóg JHWH jest bardzo bogaty, jest On Właścicielem całego wszechświata, całego kosmosu i tego co się w nim, czy na nim mieści. Jest to wielki i niezmierzony zasób bogactwa całego uniwersum. Miliardy galaktyk, układów słonecznych z ich planetami i księżycami, to wszystko jest w rękach Bożych. Do niego należy nie tylko ten wielki świat nieożywiony, ale także wszystkie istoty, które były stworzone, czy to na poziomie duchowym czy ziemskim, oraz te, które być może będą jeszcze stwarzane w przyszłości. Zgodnie ze słowami Ap. Pawła Bóg uczynił Jezusa dziedzicem tych wszystkich rzeczy. Ale nie tylko to. Łącznie z tym bogactwem związanym z rzeczami duchowymi i materialnymi, z rzeczami obecnymi ale i przyszłymi, Jezus jako Baranek Boży okazał się być godny, aby odziedziczyć także dodatkowo jeszcze min. chwałę i cześć, takie same jakie posiada Bóg.

Obj. 5:12, 13

I mówili głosem donośnym: Godzien jest ten Baranek zabity wziąć moc i bogactwo, i mądrość, i siłę, i cześć, i chwałę, i błogosławieństwo. I słyszałem, jak wszelkie stworzenie, które jest w niebie i na ziemi, i pod ziemią, i w morzu, i wszystko, co w nich jest, mówiło: Temu, który siedzi na tronie [Bogu], i Barankowi [Jezusowi], błogosławieństwo i cześć, i chwała, i moc na wieki wieków.

Bóg Ojciec jako bogacz nad bogaczy, miliarder nad miliarderami, okazał się więc bardzo wspaniałomyślnym i hojny w stosunku do swego Syna. Tym Dziedzicem tych wszechrzeczy Jezus stał się po wniebowstą­pieniu i będzie z tego dziedzictwa korzystał przez całą wieczność, mało tego On będzie to dziedzictwo jeszcze i rozwijał, rozszerzał, pomnażał, potęgował, zwiększał itd., tak jak przystało na dobrego szafarza (min. przez dalsze stwarzania w świecie nieożywionym ale i w świecie ożywionym, są to śmiałe przypuszczenia, ale rozsądne i realne).

5.) Inną rzeczą, którą warto również wspomnieć w związku z wniebowstąpieniem Jezusa jest Jego nowy urząd sprawowania najwyższej władzy Jehowy. Biblia mówi, że Jezus zajął miejsce po prawicy Boga. Nie oznacza to tylko uzyskania stanowiska najwyższej łaski Boga, czyli Jego przychylności i sympatii, ale także stanowisko Jego najwyższej władzy i autorytetu. Innymi słowy, Bóg dał Jezusowi zezwolenie, upoważnił go, na używanie Jego własnej wszechmocy, tj. Bo­skiej wszechmocy zawsze wtedy, gdy będzie to niezbędne, konieczne czy potrzebne (atrybut boskiej istoty).

W Biblii znajdujemy definicję wszechmocy. W Ps. 135:6 czytamy np. że Pan czyni wszystko, co zechce, na niebie i na ziemi, w morzach i we wszystkich głębinach. (też Ps. 115:3). Wszechmoc Boga widoczna jest chociażby we wszystkich rzeczach, które możemy obserwować (w całym kosmosie, na ile nam wzrok na to pozwoli, przy pomocy wielkich teleskopów czy robotów, np. na Marsie). To właśnie tę moc posiada teraz nasz Pan i On przejął używanie tej mocy tam gdzie jest tego potrzeba lub konieczność.

Hebr. 1:3, 4

On [Jezus], który jest odblaskiem chwały i odbiciem jego istoty [Boga] i podtrzymuje wszystko słowem swojej mocy, dokonawszy oczyszczenia z grzechów, zasiadł po prawicy majestatu na wysokościach, i stał się o tyle możniejszym od aniołów, o ile znamienitsze od nich odziedziczył imię.

Siedząc więc po prawicy majestatu samego Boga, Jezus używa tę najwyższą władzę np. wobec aniołów. Inaczej jest działać względem dobrych aniołów, którzy nie stawiają oporu i są we wszystkim posłuszni, a inaczej jest działać względem upadłych aniołów, którym trzeba wyznaczać granice ich działalności, szczególnie w tym złym kierunku.

Podobnie jest z ludźmi. Jezus używa tej Bożej wszechmocy względem wybranego ludu WE, który zazwyczaj (choć nie zawsze) jest posłuszny i chce pełnić Jego wolę, przynajmniej stara się ze wszystkich chęci i sił.

Natomiast Jezus wykorzystuje także tę moc względem upadłego rodzaju ludzkiego. Tym złym ludziom także trzeba wyznaczać grani­ce ich działania, inaczej bowiem już dawno by nas wymordowali, lub by się nawet wzajemnie pozabijali (wystarczy popatrzeć jedynie tylko na II Wojnę Światową: Udział brało ok. 60 państw, a zginęło w ciągu tych 6 lat wojny 60 do 80 mln. ludzi, przy czym było ok. 2mld. na Świecie).

Jezus sprawuje także tę najwyższą władzę w obecnym czasie ucisku, który ostatecznie min. ma na celu obalenie królestwa szatana. Ta wszechmoc pomoże Jezusowi uwięzić szatana i upadłych aniołów na okres trwania Pośredniczącego Królestwa a pod koniec Małego Okresu (po 40letnim okresie Żniwa WT) Jezus ostatecznie zniszczy ich egzystencję nieodwracalnie. Jezus użyje także tej mocy do podniesienia ludzkości z upadku i grzechu do ostatecznej doskonałości. Posłuszni otrzymają dzięki temu obiecane życie wieczne, a nieposłuszni podzielą los szatana. To sprawowanie tej najwyższej władzy i używanie boskiej wszechmocy przez Jezusa nie skończy się w WT, ale będzie mu towarzyszyło na wieki wieczne, przy czym zawsze będzie to zgodne z zamierzeniami i pragnieniami samego Ojca.

6.) Jeszcze inną rzeczą, która towarzyszy Jezusowi po Jego wniebowstąpieniu to uwielbienie i cześć, oddawane mu ze względu na Jego tak potężny i zaszczytny urząd. Ta myśl ona już ciągle przeplatała się w tym, co już do tej pory mówiłem, ale teraz chciałbym ją szczególnie jeszcze wyłuszczyć. Tak jak czytaliśmy już w Liście do Hebr. Bóg posadził Jezusa po prawicy Swego majestatu i z tego tytułu Jezus stał się najbardziej możny, zacniejszy albo wyższy, od wszystkich innych istot, nawet i duchowych. Odczytajmy teraz w tym kontekście jeszcze inny tekst.

Efez. 1:20-23

Jaką okazał w Chrystusie, gdy wzbudził go z martwych i posadził po prawicy swojej w niebie, Ponad wszelką nadziemską władzą i zwierzchnością, i mocą, i panowaniem, i wszelkim imieniem, jakie może być wymienione, nie tylko w tym wieku, ale i w przyszłym; I wszystko poddał pod nogi jego, a jego samego ustanowił ponad wszystkim Głową Kościoła, Który jest ciałem jego, pełnią tego, który sam wszystko we wszystkim wypełnia.

Wersety te pokazują jasno, że Bóg dając Jezusowi miejsce po swojej prawicy umieścił go wysoko, bardzo wysoko ponad inne rangi anielskie i to nie tylko na jakiś czas, ale także w wiekach przyszłych. Ale nie tylko to. Bóg uczynił go także głową nad całym Kościołem, który co prawda także otrzyma boską naturę, jaką posiada i sam Jezus. Mimo to Kościół zawsze będzie mu poddany.

Filip. 2:9-11

Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i obdarzył go imieniem, które jest ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie i na ziemi, i pod ziemią I aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca.

Podobnych słów używa także Ap. Jan w Objawieniu, co już było czytane.

Obj. 5:13

I słyszałem, jak wszelkie stworzenie, które jest w niebie i na ziemi, i pod ziemią, i w morzu, i wszystko, co w nich jest, mówiło: Temu, który siedzi na tronie [Bóg], i Barankowi [Jezus], błogosławieństwo i cześć, i chwała, i moc na wieki wieków.

Myślę, że z tych podanych wersetów jasno wynika, że nasz Pan po Swoim wniebowstąpieniu został wyniesiony do najwyższej czci i urzędu, dlatego też Jemu we wszystkich rzeczach należy się pierwszeństwo, należy się uwielbienie i cześć, a to wszystko aby było ku chwale Boga Ojca.

A.) Po tym jak rozważyliśmy znaczenie wniebowstąpienia dla samego Jezusa, zastanówmy się jeszcze po krótce nad tym, co ono oznaczało i oznacza dla innych. Wniebowstąpienie było wielką korzyścią dla samego Boga, ponieważ nie tylko zyskał On swojego Syna ponownie w niebiańskich sferach, ale także zyskał najbardziej wiernego Namiestnika. Taki namiestnik wykonuje jego dzieła w miejsce tego, który go postanawia, dlatego też można powiedzieć, że Jezus jest zastępcą Boga. 33,5 letnie życie Jezusa na ziemi, a szczególnie ostanie 3,5 roku, dowiodły tego, że Bóg może liczyć na Swego Syna i Namiestnika w każdym aspekcie. To co Bóg zapragnie, zaplanuje, zamierzy, to Jezus wykona wiernie, nieegoistycznie i bardzo efektownie. Będzie to z korzyścią dla innych i w pełni satysfakcjonujące Boga Ojca. Oczywiście już jako Logos Jezus wypełniał dzieła Boże ku Jego zadowoleniu. Także będąc tutaj na ziemi jako człowiek podczas 1go Swego Adwentu Jezus spełnił wszystkie wymagania Boga.

Natomiast z chwilą wniebowstąpienia Bóg powierza mu bardziej odpowiedzialne, bardziej skomplikowane i kompleksowe zadania. Dlatego jako Namiestnik Boga Jezus posiada obecnie wyższą rangę niż miał przed karnacją. Jego charakter, chociaż był zawsze doskonały, został udoskonalony, skrystalizowany, w cierpieniach tutaj na ziemi.

Hebr. 5:8-10

I chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał, a osiągnąwszy pełnię doskonałości, stał się dla wszystkich, którzy mu są posłuszni, sprawcą zbawienia wiecznego i został obwieszczony przez Boga jako arcykapłan według porządku Melchizedeka.

Z kontekstu tych słów Ap. Pawła wynika co prawda, że charakter Jezusa zasłużył sobie na urząd Arcykapłana i Króla. Pozostając jednak w naszym temacie, można z tego wyciągnąć także i wniosek, że Bóg zyskał w Jezusie najbardziej zdolnego i zdatnego Namiestnika, jakiego można sobie tylko wyobrazić, który jest w każdej chwili i w każdej sytuacji gotowy wykonać wszystkie zadania tak, jak zapragnie tego jego zleceniodawca, czyli Bóg.

B.) Wniebowstąpienie Jezusa było także wielką korzyścią dla do­brych aniołów. Zgodnie z Biblią istnieje 7 różnych rang anielskich: Cherubini, serafini, księstwa, trony, państwa, zwierzchności i moce, aniołowie. W zależności od rangi i od potrzeby aniołowie służą Jezusowi w przeróżny sposób. Przed karnacją Logos był ich Archaniołem i kierował nimi w różnych dziełach. Jednak po wniebowstąpieniu Jezus będąc już w boskiej naturze otrzymał o wiele większe urzędy, stąd wszyscy ci dobrzy aniołowie posiadają obecnie o wiele lepszego, jeszcze bardziej sumiennego, wiarygodnego i zacniejszego Przełożonego niż był Logos.

Obecnie główną pracą tych dobrych aniołów jest służba opatrznościowa względem ludu Bożego WE (w szerszym znaczeniu).

Hebr. 1:13, 14

A do którego z aniołów powiedział kiedy: Siądź po prawicy mojej, aż położę nieprzyjaciół twoich jako podnóżek stóp twoich. Czy nie są oni wszyscy służebnymi duchami, posyłanymi do pełnienia służby gwoli tych, którzy mają dostąpić zbawienia?

Mat. 18:10

Baczcie, abyście nie gardzili żadnym z tych małych, bo powiadam wam, że aniołowie ich w niebie ustawicznie patrzą na oblicze Ojca mojego, który jest w niebie.

Nie spodziewajmy się więc już dzisiaj aniołów, którzy przekazywali by nam Słowo Boże lub jakiś specjalny przekaz, jakąś ważną informację, jakieś zlecenie bezpośrednio od Boga. Ponoć taki anioł o imieniu Moroni przekazał Józefowi Smithowi dalsze objawienia Boże zapisane na złotych tabliczkach, które ten przetłumaczył i spisał w tzw. Księdze Mormona. J. Smith jest założycielem tzw. Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich, a zwolenników tego wyznania potocznie nazywamy Mormonami (17 milionów wyznawców).

Zgodnie z przekazem Biblii służba Słowem Bożym w WE przekazana została wyłącznie ludzkim narzędziom. Urzędy niektórych z nich zostały nawet wymienione w NT.

Ef. 4:11-13

I On ustanowił jednych apostołami, drugich prorokami, innych ewangelistami, a innych pasterzami i nauczycielami, aby przygotować świętych do dzieła posługiwania, do budowania ciała Chrystusowego, aż dojdziemy wszyscy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do męskiej doskonałości, i dorośniemy do wymiarów pełni Chrystusowej.

Aniołowie różnych rang używani są przez uwielbionego Jezusa tutaj na ziemi w służbie opatrznościowej względem ludu Bożego. Któż z nas tego jeszcze nie doświadczył?! Oczywiście Jezus dokonuje i będzie dokonywał także wielu nowych dzieł w sferach niebiańskich, na innych galaktykach (mówiąc naszymi słowami). Stąd wniosek, że również i w tych nowych czynnościach posłuszni jemu aniołowie będą go wspierać a on będzie nadzorował ich nowe pole pracy. Sumując możemy powiedzieć, że wniebowstąpienie Jezusa oraz jego uwielbienie jest dla dobrych aniołów wielkim zyskiem.

Możemy także powiedzieć, że w pewnym sensie wniebowstąpienie Jezusa, jest także korzyścią dla upadłych aniołów, szczególnie tych, którzy pokutowali. Przez Swoją 3,5 letnią wierną służbę, przez Jego ofiarniczą śmierć i ostateczne zmartwychwstanie Jezus głosił upadłym aniołom, którzy są uwięzieni w duchowym więzieniu, w tartaros tj. w atmosferze wokołoziemskiej (2. P. 2:4).

1 Piotra 3:18, 19, 20a

Gdyż i Chrystus raz za grzechy cierpiał, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby was przywieść do Boga; w ciele wprawdzie poniósł śmierć, lecz w duchu został przywrócony życiu. W nim też poszedł i zwiastował duchom będącym w więzieniu, które niegdyś były nieposłuszne …

Nasz Pan używał także członków Kościoła podczas WE do głoszenia prawdy na ziemi wśród ludzi, ale także i ci uwięzieni aniołowie mieli możliwość przyglądania się temu dziełu (1. Kor. 4:9).

Ef. 3:8-10

Mnie, najmniejszemu ze wszystkich świętych, została okazana ta łaska, abym zwiastował poganom niezgłębione bogactwo Chrystusowe i abym na światło wywiódł tajemny plan, ukryty od wieków w Bogu, który wszystko stworzył, aby teraz nadziemskie władze i zwierzchności w okręgach niebieskich poznały przez Kościół różnorodną mądrość Bożą.

Stąd wniosek, że pokutujący upadli aniołowie także otrzymają swoją szansę wyzwolenia ich z tego więzienia w Tysiącleciu, podobnie jak i ludzie. Ich sąd, sąd upadłych aniołów odbył się już w Epifanii w latach 1914 do 1954, zgodnie ze słowami Ap. Pawła w 1. Tym. 4:1. Już wtedy nastąpiło ostateczne rozdzielenie, odłączenie pokutujących od niepokutujących upadłych aniołów. Jedank ostateczna próba do życia wiecznego dla tych pokutujących z nich odbędzie się podczas Pośredniczącego Królestwa, którego głównym aktorem będzie Jezus.

C.) Wniebowstąpienie Jezusa jest także wielką korzyścią dla ludu Bożego WE, szczególnie dla trzech wybranych klas tj. MS, WK i MG, ale także w szerszym znaczeniu dla POE i usprawiedliwionych z wiary a nie poświęconych. Jezus po swoim wniebowstąpieniu otrzymał bardzo dużo różnych urzędów, które były związane z nim jako Zbawicielem. Niektóre z nich dotyczą także WT, ale wiele z nich dotyczy już okresu WE. Jako Orędownik np. Jezus Swą zasługą zadośćuczynił sprawiedliwości przed Boskim sądem za różne przewinienia. On jako dobry adwokat, pomimo różnych upadków jego klientów, zawsze stara się przedstawiać ich dobrze przed majestatem Boskiej Sprawiedliwości. Jako Wódz prowadzi swój lud do zwycięstwa w boju z naszą naturalną wrogością do sprawiedliwości, świętości i prawdy. Jako Lekarz stawia właściwą diagnozę naszych chorób moralnych i religijnych i podaje odpowiednie lekarstwo. Jako Pasterz dba, nadzoruje, troszczy się i karmi owce Bożego pastwiska. Dla przykładu podam tylko jeden znany werset, który wymienia aż cztery takie urzędy Jezusa w WE względem jego ludu.

1. Kor. 1:30

Ale wy dzięki niemu jesteście w Chrystusie Jezusie, który stał się dla nas mądrością od Boga i sprawiedliwością, i poświęceniem, i odkupieniem.

Ap. Pa­weł podaje, że Jezus stał się dla poświęconych, Mądrością od Boga, czyli ich Nauczycielem. On stał się także ich Sprawiedliwością, tj. ich Usprawiedliwicielem, tym, który przypisuje im Swoją spra­wiedliwość. Dalej nazwany jest On ich Poświęceniem, Uświęceniem, tj. tym, który nie tylko zadbał o nasz jednorazowy akt poświęcenia się Bogu, ale także wspiera nasze codzienne starania w wiernym wypełnianiu tego poświęcenia.

Ostatecznie Św. Paweł nazywa Jezusa tutaj okupieniem, a dosłownie Wyzwoleniem. Jako nasz wyzwoliciel w tym życiu Jezus pomaga nam przezwyciężać naszych głównych wrogów tj. szatana, świat i ciało, a w przyszłości pomoże nam także dokonać zwycięstwa nad śmiercią i grobem. Już chociażby ten jeden werset pokazuje to, jaką wielką korzyść ma lud Boży z wniebowstąpienia i uwielbienia Jezusa.

D.) Ostatecznie można powiedzieć, że wniebowstąpienie Jezusa było, jest i będzie także wielką korzyścią dla całego świata ludzkości. Te korzyści związane są głównie z błogosławieństwami wylanymi w WT, ale są także korzyści dla świata już w WE. Jezus stał się obiecaną światłością świata.

Jana 8:12

A Jezus znowu przemówił do nich tymi słowy: Ja jestem światłością świata; kto idzie za mną, nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światłość żywota.

Po wniebowstąpieniu Jezus za pośrednictwem swojego wiernego Kościoła udzielał światu tyle prawdy Bożej, ile było konieczne, szczególnie na temat grzechu, sprawiedliwości i sądu Królestwa. To światło miało dawać innym światło tak jak miasto zbudowane na górze, którego nie można przed innymi ukryć. Jezus uczynił także swój Kościół solą ziemi, a poprzez to Kościół stał się czynnikiem odżywczym, przyprawiającym i konserwującym ludzkie społeczeństwo. To działanie Kościoła min. podnosiło chrześcijańskie społeczeństwa na wyższy poziom od pogańskich, a także zabezpieczało w dużej mierze przed totalną społeczną degra­dację (to nie znaczy, że byli święci).

Tak jak już mówiłem, w tym okresie WE Jezus wybiera swój wierny lud, głównie trzy wybrane i poświęcone klasy, tj. MS, WK i MG. To uwielbiony Jezus razem z tym klasami i ich pomocnikami sprowadzi ostatecznie na świat ludzkości szereg błogosławieństw w WT. To min. w tym czasie Jezus jako ta światłość świata oświeci każdego pojedynczego człowieka prawdą ku zbawieniu.

Jana 1:9 (BG)

Tenci był tą prawdziwą światłością, która oświeca każdego człowieka, przychodzącego na świat.

Począwszy od wzbudzania z grobu umarłych, poprzez odrestaurowywanie upadłych charakterów, po doprowadzenie posłusznych do doskonałości życia i przeprowadzenie ich pomyślnie przez ostateczną próbę Małego Okresu.

DzAp. 3:20, 21

Aby nadeszły od Pana czasy ochłody i aby posłał przeznaczonego dla was Chrystusa Jezusa, którego musi przyjąć niebo aż do czasu odnowienia wszechrzeczy, o czym od wieków mówił Bóg przez usta świętych proroków swoich.

Kończąc nasze dzisiejsze rozważania na temat wniebowstąpienia Pana Jezusa zauważamy jak ważne było to jego nowe przeżycie już po-ludzkie. Jak zauważyliśmy to nowe doświadczenie było bardzo istotne dla samego Jezusa, który wielce został zaszczycony. Ale Jego wniebowstąpienie przyniosło i przyniesie także wiele korzyści innym, Bogu, aniołom, ludowi Bożemu i światu w ogólności.

1 P. 3:22

Który wstąpił na niebiosa, siedzi na prawicy Bożej (szedłszy do nieba BG), a poddani mu są aniołowie i zwierzchności, i moce.

Niech Bóg błogosławi te myśli. Amen!

____
Porównaj: „Chrystus – Duch – Przymierza” (E15), s. 305-314

A jednak nieraz komuś ukazał się ktoś zmarły, jest mnóstwo historii na ten temat. Mrożą krew w żyłach… ale i rozpalają ciekawość:

„Nienawrócony człowieku! Kiedy umrzesz, twoja dusza będzie dręczona samotnie – będzie dla niej piekło; Ale w dniu sądu twoje ciało dołączy do duszy i wtedy będziesz miał podwójne piekło – ciało i dusza będą razem, każde z nich przepełnione bólem. Twoja dusza będzie się pocić w najgłębszych porach kroplami krwi, a twoje ciało od stóp do głów będzie zalane cierpieniem… wszystkie twoje żyły staną się drogą, po której będą stąpały gorące stopy bólu; każdy nerw będzie struną, na której diabeł będzie zawsze grał swoją diaboliczną melodię Niewysłowionego Lamentu Piekła; twoja dusza na wieki będzie cierpieć, a twoje ciało będzie pulsować w zgodzie z duszą.”

– Charles Spurgeon, z kazania „Zmartwychwstanie umarłych”

***

Kocham Spurgeona, księcia protestanckich kaznodziejów. Są jednak nauczania, z których myślę, że zwyczajnie należy wyrosnąć, zwłaszcza, jeżeli zgodnie z Pismem Świętym można zaproponować inne zrozumienie danej sprawy – zgodne z Biblią, a jednocześnie z dobrocią i sprawiedliwością Boga.

A jednak, jak dosadnie skomentował w sieci pewien człowiek, wielu protestantów woli nadal wierzyć, że ich prababka będzie wiecznie z duszą i ciałem smażona w piekle, zamiast choćby tylko przypuścić, że mogą się w tej sprawie mylić.

Tylko przypuścić.

Jednak, żeby przypuścić, że mogę się mylić, trzeba pozwolić sobie na taką wątpliwość co do własnych przekonań. Nie co do Biblii, jako podstawy wiary, ale co do własnych opinii i opinii mojego pastora.

Problem z piekłem polega na tym, że wizja wiecznych świadomych cierpień może sprawić, że boisz się spojrzeć w prawo lub w lewo, bo znasz wszelkiego rodzaju ostrzeżenia dotyczące ludzi, którzy nie widzą rzeczy w ten sam sposób, w jaki widzi to szczególna tradycja wiary, z której się wywodzisz. Inaczej mówiąc: możesz myśleć, że jeśli odstąpisz od swojego konkretnego systemu wierzeń, to piekło jest możliwą konsekwencją. A to naprawdę ogranicza Twoją zdolność do myślenia i zadawania pytań.

– Myślę, że wiele osób spędza czas, próbując pogodzić się z tym pomysłem, przekonać samych siebie, że skoro czegoś takiego uczy ich kościół, to przecież musi to być dobre. – mówi Kevin Miller, reżyser filmu dokumentalnego „Hellbound?” (na temat poglądów o piekle) – Takie osoby nigdy tak naprawdę nie rozważyły, że może mógłby istnieć inny sposób wierzenia w obrębie chrześcijaństwa.

A jednak, w czasach wczesnego chrześcijaństwa było wiele różnych interpretacji tematu śmierci i zmartwychwstania, istniała różnorodność. Szybko pojawili się ludzie wierzący w pośmiertne cierpienia, ale byli też wierzący w anihilacjonizm (lub kondycjonalizm) i różne formy restytucji (apokatastazy).

Zostawiam więc jako alternatywę dla moich znajomych, myślących protestantów, trochę inne spojrzenie na wieczną karę, śmierć i zmartwychwstanie:

(z serii „Czy Jezus nauczał o pośmiertnych cierpieniach?”)

– bogacz i łazarz: https://badaczebiblii.pl/czy-jezus-nauczal-o-posmiertnych-cierpieniach-czesc-1-bogacz-i-lazarz/

– gehenna: https://badaczebiblii.pl/czy-jezus-nauczal-o-posmiertnych-cierpieniach-czesc-2-gehenna/

– czyściec: https://badaczebiblii.pl/czy-jezus-nauczal-o-posmiertnych-cierpieniach-czesc-3-czysciec/

– jezioro ognia: https://badaczebiblii.pl/czy-jezus-nauczal-o-posmiertnych-cierpieniach-czesc-4-jezioro-ognia/

(inne wykłady)

– po tamtej stronie grobu: https://badaczebiblii.pl/po-tamtej-stronie-grobu/

– po tamtej stronie grobu – część 2: https://badaczebiblii.pl/po-tamtej-stronie-grobu-czesc-2-odpowiedz-na-niektore-argumenty/

– wskrzeszenie i zmartwychwstanie niesprawiedliwych: https://badaczebiblii.pl/wskrzeszenie-i-zmartwychwstanie-niesprawiedliwych/

– restytucja: https://badaczebiblii.pl/restytucja/

***

Nie twierdzę, że pod każdym względem mam w tych sprawach rację. Chcę jednak dać alternatywę, która nie jest moim osobistym odkryciem i nie opiera się na odrzuceniu Biblii, ale na dosyć dokładnej analizie nauczania Pisma Świętego Starego i Nowego Testamentu, i określeń opisujących w tych natchnionych tekstach śmierć, duszę i piekło.

Jeśli więc jesteś gotowy/a na taką kontrpropozycję dla słów Charlesa Spurgeona – zapraszam. I pamiętaj, że nie ma to nic wspólnego z tym kaznodzieją, bo jestem pewny, że robił, co tylko najlepszego mógł, by ustalić właściwy pogląd w tej sprawie. Ale nikt z ludzi nie jest nieomylny i może po prostu nie był to jeszcze właściwy czas, by pewne rzeczy stały się bardziej zrozumiałe. Nie ma to też nic wspólnego z Twoim pastorem, który pod wieloma względami może być wspaniałym nauczycielem i dobrym naśladowcą Pana.