Usługa: brat Czesław Ruciński

▶️ „NASZE CELE”, br. Czesław Ruciński

Nowy rok rozpoczęliśmy w naszym zborze Badaczy Pisma Świętego w Bydgoszczy szczególnym wykładem noworocznym. Brat Czesław Ruciński skierował nasze myśli ku tematowi niezwykle ważnemu: celowi ludu Bożego oraz jego przyszłości.

Był to wykład pełen zachęty, osobistych refleksji i biblijnych napomnień, które pomagają nam właściwie patrzeć na nasze poświęcenie, doświadczenia oraz codzienne chrześcijańskie życie.

Chwała oddawana Bogu i Jego opieka nad ludem

„Bogu ślubujcie i oddajcie śluby; wszyscy, którzy jesteście wokół Niego, niech przynoszą dary Straszliwemu.”
(Psalm 76:12)

„Błogosławcie, ludy, Boga naszego i rozgłaszajcie głośno Jego chwałę! On zachował przy życiu duszę naszą i nie dał zachwiać się nodze naszej.”
(Psalm 66:8–9)

Już na początku zostaliśmy skierowani ku wdzięczności. To Pan jest Tym, który podtrzymuje nasze życie duchowe, który czuwa, aby nasza noga się nie potknęła ponad miarę. Każdy nowy rok to kolejna okazja, by świadomie odnawiać nasze śluby wobec Boga.

Główny cel: własne zbawienie

Jedna z najmocniej wybrzmiewających myśli wykładu była bardzo prosta, a jednocześnie fundamentalna:

Naszym głównym celem jest własne zbawienie.

Nie bogactwo, nie osiągnięcia tego świata, nie to, co zostawimy po sobie materialnie.
„Nagi przychodzisz i nagi odchodzisz” – niczego z tego świata ze sobą nie zabierzemy.

Doświadczenia, które Pan dopuszcza, nie są przypadkowe. One służą naszemu rozwojowi, oczyszczeniu i przygotowaniu do przyszłej służby Królowi.

Staranie o świętość i radość z poświęcenia

„Oczyszczajmy się więc z wszelkiej zmazy ciała i ducha, dopełniając świętości w bojaźni Bożej.”
(2 Koryntian 7:1)

Zmazy ciała potrafimy łatwo rozpoznać – niewłaściwe słowa, brak cierpliwości, nieopanowanie.
Ale były też zwrócone nasze myśli ku zmazom ducha:
– brak ufności,
– brak prawdziwej wiary,
– wewnętrzne nastawienie, które oddala nas od Pana.

Poświęcenie nie jest ciężarem – powinno być źródłem radości, bo to Chrystus swoją ofiarą położył podwaliny pod wszystko, czym dziś żyjemy.

Wzrastanie w miłości i jedności

„Abyście mogli pojąć wraz ze wszystkimi świętymi, jaka jest szerokość i długość, i wysokość, i głębokość, i poznać miłość Chrystusową…”
(Efezjan 3:18–19)

„Aż dojdziemy wszyscy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do męża doskonałego…”
(Efezjan 4:13)

Miłość Chrystusowa jest ogromna – i to w niej mamy wzrastać. Celem jest dojrzałość duchowa, nie tylko indywidualna, ale i zborowa.

Padły też bardzo osobiste słowa o obecności Pana:

„Gdzie dwóch albo trzech zgromadzonych w imię moje, tam jestem pośród nich” – duchem i wpływem.
To było szczególnie mocno odczuwalne w ostatnim czasie.

Upadki, które mogą wzmocnić

„Bo siedem razy upadnie sprawiedliwy, lecz znowu powstanie.”
(Przypowieści 24:16)

Upadki nie muszą nas niszczyć. Jeśli powstajemy, mogą stać się źródłem wzmocnienia i większej pokory.

Został też przywołany przykład apostoła Pawła, który trzykrotnie prosił Pana o ulgę, a odpowiedź brzmiała:

„Dosyć masz, gdy masz łaskę moją.”

Czasem Pan nie usuwa trudności, ale daje łaskę, by przez nie przejść.

Życie chrześcijańskie jako świadectwo

Nie zawsze musimy nauczać słowami.
Jeśli żyjemy po chrześcijańsku, ktoś to zauważy.

„Beze mnie nic uczynić nie możecie.”
(Jan 15:5)

To przypomnienie o całkowitej zależności od Pana – w przeszłości, teraz i w przyszłości.

Odpowiedzialność za samego siebie

„Pilnujcie więc samych siebie…”
(Dzieje Apostolskie 20:28)

Zanim spojrzymy na innych, mamy patrzeć na własne serce, własne motywacje i własną drogę poświęcenia.

Wielki obłok świadków

„Mając wokół siebie tak wielki obłok świadków… patrzmy na Jezusa, sprawcę i dokończyciela wiary.”
(Hebrajczyków 12:1–2)

Wspomniani zostali:

• wierni Starego Testamentu,

• wierni Wieku Ewangelii,

• Pan Jezusa jako nasz największy wzór i Pan
• ale także ci, którzy byli pośród nas w zborze.

Padło wzruszające wspomnienie dr Ewy Fryski – osoby utalentowanej i wykształconej, a jednocześnie „jednej z nas”. Sala, która kiedyś była pełna, dziś wygląda inaczej – ale pamięć o wiernych pozostaje. (Wśród osób, które pożegnaliśmy w roku 2025 była także żona mówcy, siostra Elżbieta Rucińska)

Szczerość, modlitwa i Słowo Boże

Pan chce ludzi szczerych i otwartych ludzi, którzy chcą pójść za Nim – reszta nie ma takiego znaczenia.

„Módlcie się w każdym czasie… za wszystkich świętych.”
(Efezjan 6:18)

Modlitwa to przywilej, nie kara.

„Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, sami siebie zwodzimy… A jeśli kto zgrzeszy, mamy Orędownika u Ojca – Jezusa Chrystusa.”
(1 Jana 1:8; 2:1–2)

Gdy upadamy – idźmy szybko do Pana.

Codzienne badanie Pisma

„Byli szlachetniejsi… codziennie badali Pisma, czy tak się rzeczy mają.”
(Dzieje Apostolskie 17:11)

Biblia została porównana do magazynu duchowej broni dla żołnierzy Krzyża:

„Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne…”
(2 Tymoteusza 3:16–17)

W świecie nowoczesnych technologii padło też proste, ale trafne stwierdzenie:

Sztuczna inteligencja nie ma uczuć.

Rodzina i wzajemny szacunek

(Efezjan 6:1–4)

Mąż nie jest królem w domu, nie jest powołany do rządzenia, lecz także do liczenia się ze zdaniem żony.
Żona również powinna liczyć się ze słowem męża. Tak właśnie cementuje się rodzina.

Wykład przypomniał nam, że:

• naszym celem jest zbawienie,

• naszą drogą jest poświęcenie,

• naszą siłą jest Pan,

• a naszą przyszłością – służba Królowi, naszemu Panu Jezusowi.

Niech te myśli towarzyszą nam przez cały nadchodzący rok.

Znaczenie nominacji i wybory

Każdego roku poświęceni Bogu członkowie zboru w demokratyczny sposób wybierają starszych i diakonów. Tydzień przed wyborami odbywają się nominacje, które pozwalają przez ten czas z modlitwą przeanalizować czy decydujemy się głosować za czy przeciw danej kandydaturze.

Wybory w zborze odbywają się w sposób jawny, otwarty i szczery. Używamy biblijnej metody znanej jako 'kierotoneo’ czyli głosowanie przez podniesienie ręki (por. Dzieje Apostolskie 14:23).

Dzieje Apostolskie 14:23

A gdy im przez głosy postanowili starsze w każdym zborze i modlili się z postami, poruczyli je Panu, w którego uwierzyli.

Zgłaszane osoby powinny być dobrze znane zborowi, ponieważ starszy i diakon to przede wszystkim służba oparta na codziennym życiu dla Boga i braci.

Kwalifikacje starszych i diakonów

Słowo Boże dostarcza wyraźnych wskazówek dotyczących kwalifikacji osób pełniących funkcje starszych i diakonów:

Starszy: Powinien być nie tylko osobą z doświadczeniem duchowym, ale także odznaczać się odpowiednimi cechami, jak określa to 1 List do Tymoteusza 3:2-7 i Tytusa 1:5-9. Starszy ma być człowiekiem poważnym, trzeźwym, opanowanym, przykładnym w życiu rodzinnym, wiernym w nauce i zdolnym do nauczania.

1 List do Tymoteusza 3:2-7

Biskup więc ma być nienaganny, mąż jednej żony, czujny, trzeźwy, przyzwoity, gościnny, zdolny do nauczania; Nieoddający się piciu wina, nieskłonny do bicia, niełakomy na brudny zysk, ale opanowany, niekłótliwy, niechciwy; Dobrze rządzący własnym domem, trzymający dzieci w posłuszeństwie i wszelkim szacunku; Jeśli bowiem ktoś nie umie rządzić własnym domem, jakże będzie mógł troszczyć się o kościół Boży? Nie nowicjusz, żeby nie wbił się w pychę i nie wpadł w potępienie diabelskie. Musi też mieć dobre świadectwo od tych, którzy są na zewnątrz, żeby nie ściągał na siebie hańby i nie wpadł w sidła diabła.

List do Tytusa 1:5-9 

Zostawiłem cię na Krecie w tym celu, abyś uporządkował to, co tam jeszcze zostało do zrobienia, i ustanowił w każdym mieście starszych, jak ci nakazałem; Jeśli ktoś jest nienaganny, mąż jednej żony, mający dzieci wierne, nieobwiniane o hulaszcze życie lub niekarność. Biskup bowiem, jako szafarz Boży, ma być nienaganny, niesamowolny, nieskory do gniewu, nieoddający się piciu wina, nieskłonny do bicia, niegoniący za brudnym zyskiem; Lecz gościnny, miłujący dobro, roztropny, sprawiedliwy, święty, powściągliwy; Trzymający się wiernego słowa, zgodnego z nauką, aby też mógł przez zdrową naukę napominać i przekonywać tych, którzy się sprzeciwiają.

Diakon: Z kolei diakoni, o których mowa w 1 Liście do Tymoteusza 3:8-13, powinni być ludźmi godnymi zaufania, nieobłudnymi i oddanymi służbie. To oni wspierają funkcjonowanie zboru w codziennych potrzebach.

1 List do Tymoteusza 3:8-13

Diakoni także mają być poważni, niedwulicowi, nienadużywający wina, niełakomi na brudny zysk; Zachowujący tajemnicę wiary w czystym sumieniu. I niech będą najpierw wypróbowani, a potem niech służą, jeśli są nienaganni. Kobiety także niech będą poważne, nierzucające oszczerstw, trzeźwe, wierne we wszystkim. Diakoni niech będą mężami jednej żony, rządzący dobrze dziećmi i własnymi domami. Ci bowiem, którzy dobrze pełnią służbę, zyskują sobie zaszczytny stopień i wielką śmiałość w wierze, która jest w Chrystusie Jezusie.

Wspomniany w Dziejach Apostolskich 6:1-7 podział obowiązków między starszymi a diakonami pokazuje, jak ważne jest harmonijne działanie w zborze. Każdy członek ma swoje zadania do wykonania, a wybór odpowiednich osób to krok w stronę umacniania porządku i wzrostu duchowego.

Dzieje Apostolskie 6:1-7

A w tych dniach, gdy liczba uczniów wzrastała, helleniści zaczęli szemrać przeciwko Żydom, że zaniedbywano w codziennym posługiwaniu ich wdowy. Wtedy dwunastu, zwoławszy całe mnóstwo uczniów, powiedziało: Nie jest rzeczą słuszną, żebyśmy porzucili słowo Boże, a obsługiwali stoły. Upatrzcie więc, bracia, spośród siebie siedmiu mężczyzn, mających dobre świadectwo, pełnych Ducha Świętego i mądrości, którym zlecimy tę sprawę. My zaś oddamy się modlitwie i posłudze słowa. I spodobało się to całej gromadzie zebranych. Wybrali więc Szczepana, męża pełnego wiary i Ducha Świętego, Filipa, Prochora, Nikanora, Tymona, Parmenasa i Mikołaja, prozelitę z Antiochii. Przedstawili ich apostołom, którzy modląc się, położyli na nich ręce. I rozszerzało się słowo Boże, i liczba uczniów w Jerozolimie bardzo się pomnażała; także bardzo wielu kapłanów stawało się posłusznych wierze.

Postawa, którą powinniśmy pielęgnować

Duch służby to nie tylko działania, ale i postawa serca. Starsi i diakoni powinni:

1. Odznaczać się miłością, pokorą i łagodnością
2. Unikać zaogniania sporów
3. Być przykładami w mowie i uczynkach, ukazując życie na wzór Chrystusa
4. Kierować się mądrością Bożą (List Jakuba 3:17)

Nie jest to łatwe zadanie, ale Biblia przypomina nam, że mamy dążyć do doskonałości – nie przez własne siły, lecz dzięki łasce Bożej. Jak czytamy w Ewangelii Mateusza 5:48, nasze starania powinny być ukierunkowane na bycie „doskonałymi jak Ojciec”.

W tym samym czasie mamy jednak zdawać sobie sprawę, że przyjęci przez Boga jesteśmy wyłącznie dzięki naszej wierze w zbawczą, drogocenną krew naszego Zbawiciela, dzięki Jego sprawiedliwości.

Niepopularność jako droga ucznia Chrystusa

Zbór Boży zawsze był obiektem niechęci i sprzeciwu. Jak podkreśla Ewangelia Jana 15:18, „Jeśli was świat nienawidzi, wiedzcie, że mnie wpierw niż was znienawidził”. Jezus doświadczył odrzucenia, ponieważ Jego życie i nauki demaskowały błędy i obłudę. Podobnie jest ze społecznością wiernych – wierność prawdzie sprawia, że nie zawsze jesteśmy akceptowani.

Ta niepopularność nie powinna nas zniechęcać. Wręcz przeciwnie, jest dowodem naszej bliskości z Panem i Jego prawdą. Mamy jednak pamiętać, by żyć w sposób czysty, nie dając powodu do słusznych oskarżeń.

Podsumowanie

Nominacje i wybory w naszym zborze są okazją do refleksji nad rolą służby, odpowiedzialnością wobec Boga i wspólnoty oraz naszym własnym wzrostem duchowym. Zachęcamy każdego członka zboru, by podchodził do tego czasu z modlitwą i rozwagą, kierując się miłością i troską o rozwój naszego duchowego domu.

Modlimy się o Pańskie prowadzenie nas w tych wyborach, które odbędą się w niedzielę, 15 grudnia 2024 roku.

Cenne informacje na temat kwalifikacji i roli starszych i diakonów znaleźć można w artykule z TP nr 445, s. 20-24, pt. „Wybory sług Kościoła”, a także w 6 rozdziale książki „Nowe Stworzenie” („Wykłady Pisma Świętego”, tom VI), pt. „Porządek i karność Nowego Stworzenia”.

Otrzymaliśmy np. następujący komentarz: 

„Wg Biblii w zborach nie ma demokracji. Jest za to wyznaczony starszy zboru, czyli biskup, który powinien zarządzać zborem, prowadzić go prawidłowo, a tak będzie wówczas, gdy starszy będzie żył w posłuszeństwie Bogu i Chrystusowi, gdyż przed Bogiem zda sprawę ze swego zarządu i ponosi odpowiedzialność za to w jakim kierunku idzie cały zbór. Ważne sprawy powinny być omawiane przez wszystkich, zwłaszcza starszych braci, ale ostateczną decyzję podejmuje starszy zboru.”

Oto nasza odpowiedź: 

Jesteśmy otwarci na argumenty, ale wg Biblii to zbór jako całość stanowi ostateczny autorytet, a nie starszy zboru:

Mat. 18:15-17 – „Jeśli twój brat zgrzeszy przeciwko tobie, idź, strofuj go sam na sam. Jeśli cię usłucha, pozyskałeś twego brata. Jeśli zaś cię nie usłucha, weź ze sobą jeszcze jednego albo dwóch, aby na podstawie zeznania dwóch albo trzech świadków oparte było każde słowo. Jeśli ich nie usłucha, powiedz zborowi. A jeśli zboru nie usłucha, niech będzie dla ciebie jak poganin i celnik.”
To zbór ma podjąć decyzję.

Dlatego apostoł Paweł pisze do zboru w Koryncie w sprawie grzesznika, którego zbór wcześniej ukarał: „Takiemu wystarczy ta kara, jaka została nałożona przez większość” (2 Kor. 2:6). To znaczy, że w takich sprawach decydowała większość zboru, a nie wybrany starszy.

Wydaje się, że słowa z Mat. 23:8 też są tutaj na miejscu: „Otóż wy nie pozwalajcie nazywać się Rabbi, albowiem jeden jest wasz Nauczyciel, a wy wszyscy braćmi jesteście”.

Inna rzecz, że nic nie wskazuje na to, że zbór miał mieć tylko jednego biskupa. Tych braci, biskupów, demokratycznie wybierała sobie społeczność, tylu, ilu uznała za właściwe: Biblijne stanowisko biskupa. Kwalifikacje – wybór – zadania

Na tę odpowiedź komentujący napisał: 

„To prawda, że zbór może mieć wielu braci starszych, jednak nad zborem jako odrębną cząstką Kościoła Jezusa pieczę sprawuje jeden człowiek – starszy brat (biskup). 1 List św. Pawła do Tymoteusza 3,1-5: „Prawdziwa to mowa: Kto o biskupstwo się ubiega, pięknej pracy pragnie. Biskup zaś ma być nienaganny, mąż jednej żony, trzeźwy, umiarkowany, przyzwoity, gościnny, dobry nauczyciel, Nie oddający się pijaństwu, nie zadzierzysty, lecz łagodny, nie swarliwy, nie chciwy na grosz, Który by własnym domem dobrze zarządzał, dzieci trzymał w posłuszeństwie i wszelkiej uczciwości, Bo jeżeli ktoś nie potrafi własnym domem zarządzać, jakże będzie mógł mieć na pieczy Kościół Boży?”.”

A taka była nasza druga odpowiedź:

Przede wszystkim nie odniosłeś się do przytoczonych przeze mnie wersetów, więc jeśli można to prosiłbym Cię, żebyś wyjaśnił wersety, które przytoczyłem wcześniej. Ja ze swojej strony może dodam jeszcze dwa słowa komentarza to tych zacytowanych wcześniej fragmentów, żeby nam nic nie umknęło:

Mat.18 – Dlaczego Pan Jezus stawia Zbór jako najwyższy autorytet a nie starszego? Ten starszy z pewnością może być jednym ze świadków drugiego kroku napomnienia – ale nie on podejmuje decyzję. DECYZJĘ o tym, że ktoś ma być wyłączony ze społeczności podejmuje WYŁĄCZNIE ZBÓR. Na taką zasadę jaka ma być stosowana w Zborze – wskazuje głowa tego Zboru – sam Jezus Chrystus w tych właśnie wersetach. Dlaczego Jezus nie powiedział: jeśli by starszego (biskupa) nie usłuchał ma być traktowany jak poganin i celnik? Odpowiedź wydaje prosta: dlatego, że to nie jest Biblijna zasada organizacji Zboru.

Drugi fragment, który zacytowałem również nie wskazuje na rolę starszego, o której Ty piszesz. Wskazuje jednak wyraźnie, że decyzje podejmuje Zbór jako całość w sposób demokratyczny: 2 Kor.2:6 – Takiemu wystarczy ta kara, jaka została NAŁOŻONA PRZEZ WIĘKSZOŚĆ. Kara na grzeszącego brata – członka zboru – została nałożona przez WIĘKSZOŚĆ TEGO ZBORU a nie przez jednego starszego! Apostoł Paweł w ogóle nie bierze innej możliwości pod uwagę, żeby jedna osoba skupiała takie prerogatywy w swoich rękach. Więc jak sam możesz przeczytać w tych fragmentach Słowa Bożego, Biblia nie potwierdza poglądu o którym piszesz.
Teraz ja spróbuję ustosunkować do fragmentu, który zacytowałeś. Fragment, który zacytowałeś w żaden sposób nie wskazuje na prezentowany przez Ciebie pogląd, że jeden człowiek – starszy brat (biskup), sprawuje jednoosobowo jakąkolwiek władzę w jakiejkolwiek formie. Apostoł Paweł pisze po prostu jakimi cechami powinien się wyróżniać każdy starszy, a nie jeden. Po pierwsze każdy starszy (biskup) ma mieć taką samą pieczę o Zbór a nie tylko jeden, czyli powinien o ten zbór dbać, pielęgnować go i opiekować się nim (takie jest znaczenie greckiego słowa „piecza” użytego w tym miejscu), ale z pewnością nad nim nie panuje podejmując jednoosobowo jakiekolwiek decyzje. W jakim znaczeniu starsi sprawują pieczę nad zborem wyjaśnia nam jeszcze inny fragment Słowa Bożego:

1 Piotra 5:1-3 „Starszych więc wśród was napominam, jako również starszy i świadek cierpień Chrystusowych oraz współuczestnik chwały, która ma się objawić: Paście trzodę Bożą, która jest między wami, nie z przymusu, lecz ochotnie, po Bożemu, nie dla brzydkiego zysku, lecz z oddaniem, Nie jako panujący nad tymi, którzy są wam poruczeni, lecz jako wzór dla trzody.”

I ten werset pokazuje rolę starszych w zborze m.in. na czym ta piecza ma polegać. Starsi (wszyscy a nie tylko jeden) mają paść trzodę Bożą, czyli wszyscy mają dbać o duchowy pokarm, wszyscy mają być dla niej wzorem, i powinni robić to chętnie. Natomiast zdecydowanie NIE MAJĄ NAD ZBOREM PANOWAĆ! Natomiast starszy, który jednoosobowo podejmuje decyzję za Zbór de facto panuje nad tym Zborem, staje się w ten sposób jego głową. Apostoł Piotr mówi, że nie tak ma być, ponieważ głową Zboru jest Jezus a nie starszy. I mówi o tym w wersecie 4 nazywając Jezusa Najwyższym Pasterzem, księciem Pasterzy albo Arcypasterzem.
I jeszcze jeden fragment, który jednoznacznie wyjaśnia na czym to sprawowanie pieczy polega:

Dz.Ap.20:28 – Miejcie pieczę o samych siebie i o całą trzodę, wśród której was Duch Święty ustanowił biskupami, abyście paśli zbór Pański nabyty własną jego krwią.

A więc starsi (liczba mnoga), czyli wszyscy starsi powinni mieć pieczę o samych siebie czyli dbać o swój osobisty duchowy rozwój i dokładnie w takim samym znaczeniu mieć pieczę o cały zbór – czyli dbać o rozwój duchowy wszystkich członków zboru. I ważna wzmianka: jest to zbór Pański, należący do Jezusa, który On nabył swoją własną krwią.

Więc jak widzisz, żaden z tych fragmentów nie wskazuje na to, że władza nad zborem jest skupiona w rękach jednej osoby. Wręcz przeciwnie: rola starszych nie polega na panowaniu nad zborem ale na służeniu mu, na zapewnieniu mu duchowego pokarmu i duchowego rozwoju. Natomiast decyzję we wszystkich swoich sprawach podejmuje Zbór jako całość, a nie jeden starszy. Taka sytuacja podejmowania jednoosobowych decyzji mogłaby mieć miejsce, gdyby trzoda była własnością pasterza (starszego). Wtedy w stosunku do SWOJEJ trzody może on podejmować decyzje jakie chce. Jednak zbór nie należy do starszego, należy do Jezusa, starszy tą trzodą się opiekuje ale nie panuje nad nią w ŻADEN SPOSÓB, bo owce nie należą do niego. I teraz Najwyższy pasterz, do którego te owce należą wyraźnie i jednoznacznie mówi w jaki sposób ON chce, żeby decyzje – związane z JEGO trzodą – były podejmowane. Cała trzoda, cały Zbór podejmuje takie decyzje. Wola Najwyższego Pasterza wyraża się przez większość członków Zboru.

***

Mamy nadzieję, że te wyjaśnienia będą dla niektórych pomocne. Jako zbór trzymamy się doktryny kongregacjonalizmu, a tutaj wyjaśniamy co to właściwie znaczy.

Brat Jan Łagowski przedstawił go w zborze w Rzeszowie w roku 1999:

Fragment na zachętę:

„Syn cieśli, dwunastu rybaków. Za kim to było pójść? No właśnie, i taki sposób patrzenia wpływa na nasze życie. Na nasz stosunek do zboru i służbę w tym zborze. Wczoraj mówiliśmy u braterstwa, że w takim wiejskim zborze brat, który był jedynym starszym w zborze, miał usługę w zborze, no ale z soboty na niedzielę deszcz popadał. Może grzyby są w lesie. Miał służbę, poszedł na grzyby. Drodzy braterstwo, to ogromna przeszkoda w naszym właściwym stosunku do zboru. (…)

Wymagamy czasami doskonałości od naszych braci. „Oni powinni”, „oni tego nie zrobili”. Nie mówimy nigdy o sobie. Nie ja, tylko oni. Tak, jak gdyby taki podział na „my”, „wy”, „ja” i „oni”. Nie ma „wy”, bo jeżeli jest jedno ciało: to „my”, a nie: „ja” i „oni”.

Są i takie przykłady: wielu bardzo gorąco przychodzi do zboru. „Bracia, no jak to tu wspaniale!”. Ale po jakimś czasie to się zmienia i to diametralnie się zmienia. To tak jak dziecko z lalką. Wspaniała lalka. Jaka ładna. Jednak kiedyś jak dziewczynka zajrzała tam do środka, podłubała palcami, to mówi: teraz taka gąbka wyłazi. Do kąta, już nigdy na tę lalkę nie spojrzała. Taki stosunek jest wielu do społeczności braterskiej. Wspaniale, uściskali się, ale potem… Bracia mają wady, tam ta gąbka wyłazi. Do kąta z taką społecznością.

Niektórzy znowu myślą tak, a czasami tak się wyrażają, „no jak ja tak pomyślę o tym bracie Y, to taką jakąś niechęć czuję, jakoś mi tak nie pasuje, jakoś mi nie leży ten brat”. No, a pomyślmy, a gdyby tak Pan o nas powiedział?

W Ewangelii wg św. Mateusza 7:2 napisane jest: „Jakim sądem sądzicie, takim sądzeni bywacie”. Jaką miarą mierzycie, taką wam odmierzą.

Oczywiście jedną z główną przeszkód w gorącej społeczności między braćmi jest pycha. Nie no, ktoś powie, nas to chyba nie dotyczy, może gdzieś indziej. Drodzy braterstwo, pycha to brak miłości. W 13. rozdziale 1 Listu do Koryntian w tym wspaniałym hymnie o miłości, w 4 wierszu, apostoł mówi: „miłość nie nadyma się”.

No właśnie, pycha to jest właśnie takie nadymanie, czyli dodawanie sobie wartości. Pokora jest to właściwe sądzenie o sobie, właściwe mniemanie o sobie, a pycha jest to dodawanie sobie wartości w sposób sztuczny, bo jej tak naprawdę tam nie ma. (…)

Dlaczego dziś należałoby na ten temat dużo mówić? Bo okres laodycejski, w którym przyszło nam żyć, to okres pychy. Zauważmy Objawienie 3:17-19. Mówi tu o kościele laodycejskim. „Albowiem mówisz: jestem bogaty i wzbogaciłem się i niczego nie potrzebuję. A nie wiesz, żeś ty biedny, mizerny i ubogi, i ślepi, i nagi. Radzę ci, abyś kupił u mnie złota w ogniu doświadczonego, abyś był bogaty i szaty białe, abyś był obleczony, aby się nie okazywała sromota nagości twojej, a oczy twoje namaść maścią wzrok naprawiającą, abyś widział”. (…)

Bóg dał nam towarzyszy naszego chrześcijańskiego życia. To Boży dar dla nas. Mówiliśmy już, że niektórzy mówią: „ja się muszę wstydzić za braci”, ale apostoł Paweł w Liście do Hebrajczyków 2:15 mówi: „Jezus nie wstydzi się ich braćmi nazywać”. On nie… Ileż pychy musi być w nas, że my się chcemy wstydzić. Wtedy, gdy takie uczucie nas dotyka…”

******

„Potrzeba znacznej miary doświadczenia i mądrości z góry pochodzącej, aby umieć dobrze rozsądzać, czy sprawy, względem których zachodzi różnica pojęć pomiędzy nami a drugimi, są zasadnicze; czy chodzi o jakieś fundamentalne prawdy, czy też są to tylko kwestie osobistych opinii i upodobania nie obejmujące żadnych zasad. Gdzie nie chodzi o zasadę, powinniśmy być gotowi zgodzić się prawie na wszystko dla dobra pokoju, lecz gdzie zasady są naruszane, nie możemy czynić tego. Wszakże bardzo często ulegamy złudzeniom, że nasze upodobania poparte są zasadami prawdy i sprawiedliwości. Musimy się uczyć z doświadczenia, że w tym się mylimy i musimy krytycznie badać wszelkie podobne myśli, prosząc Boga o mądrość, abyśmy umieli rozeznawać pomiędzy naszymi upodobaniami a sprawami zasadniczymi i naukami Boskiego pochodzenia.” (R-5929)

„Boskie zarządzenie nakłada pewien porządek a jednocześnie daje zupełną wolność. Właściwie pojmowana wolność może być najlepiej realizowana przez zachowanie pewnego porządku, a porządek najlepiej może być utrzymany przez rozumne rozpoznanie i szanowanie osobistej wolności. Błędem często popełnianym nie tylko przez świeckich prawodawców i nauczycieli, ale także w Kościele Chrystusowym, jest popadanie w skrajność. Niektórzy rozumieją, że wolność to bezprawie, nieporządek, niesforność. Inni, mający zapewne nie mniej dobre intencje, gotowi są forsować reguły porządku i posłuszeństwa do tego stopnia, że prowadzi to do skarłowacenia osobistej wolności poszczególnych członków trzody.” (R-3135)

„Czy zdajemy sobie z tego sprawę, drodzy przyjaciele, czy nie, prawdą niewątpliwą jest, że duch dążący do podziału zgromadzenia, (tam gdzie taki podział nie jest konieczny ze względu na zbyt wielkie odległości, które utrudniałyby wspólne zgromadzanie się), jest duchem sekciarstwa, czyli stronniczości. (…)

Niekiedy lud Boży bezwiednie zaczyna zbyt wąsko myśleć i stara się prowadzać sprawy zborowe nadmiernie według woli większości, zamiast starać się ułożyć taki program, który, o ile możliwe, byłby korzystny dla wszystkich, podobałby się wszystkim i wszystkich uszczęśliwiał.” (R-4251)

„Doktryna prawdziwej wolności chrześcijańskiej nie jest naszym prawem do myślenia po swojemu ale prawem drugich do takiego myślenia. Nie ma teraz zagrożenia, że nasze prawa nie będą podkreślane i realizowane, zwłaszcza jeśli nasze myślenie zgadza się z tokiem myślenia większości. Zagrożona jest wolność drugiego człowieka, szczególnie jeśli stanowi on mniejszość. To jego wolności trzeba bronić; ponieważ, jeśli jego wolność będzie mu odebrana, jak długo będzie ona pozostawiona nam?

Żądanie wolności dla drugiego człowieka, nawet jeśli różni się od nas, nie jest przyznaniem, że prawda i błąd są tym samym, nie jest też zaprzeczeniem wielkiego znaczenia tego, w co drugi człowiek wierzy i naucza. Naszym obowiązkiem może być przeciwstawienie się z całą siłą temu, czego on naucza i potępienie tego jako śmiertelnego błędu. Ale może to być wykonane bez utożsamiania człowieka z tym, czego naucza, oraz bez okazywania ducha nietolerancji i prześladowania.” (R-1001)

„Często niebraterskie słowa i czyny kąsały i rozszarpywały na kawałki wiarę Nowych Stworzeń, ich nadzieje, miłość, posłuszeństwo itd. I nierzadko pod wpływem takiego traktowania Nowe Stworzenie zostało strawione.” (TP 263, s. 55)

„Lud Boży znajduje się pod władzą pierwotnego episkopatu, który się składa z 12 apostołów Barankowych, ich także uważa za swój autorytet i przewodnika, jest więc on organizacją z episkopalną formą rządu, czyli podlega władzy apostolskich biskupów – poza tym organizacja kościoła jest właściwie kongregacjonalna. Każde zgromadzenie ludzi poświęconych Panu jest absolutnie wolne i powinno mieć swoją własną wiarę w Pismo Św. i w kosztowne prawdy biblijne. Żadne zgromadzenie ani żadna jednostka nie powinna być wiązana jakimikolwiek ślubami innego zgromadzenia lub innej jednostki.” (R-5346)

„Jeżeli wiernie zachowamy jedność Ducha i jedność wiary (Efez. 4:3, 13) – węzeł, który łączy nasze serca w chrześcijańskiej miłości – to będziemy zawsze radować się, kiedy z dala od sekciarstwa nasi chrześcijańscy bracia w Prawdzie na czasie, będą nas zapraszać, aby pójść do domu Pańskiego, wspólnie z nimi usiąść u stóp Mistrza i uczyć się od Niego, czy to będzie na zebraniach nieformalnych, czy na zebraniach lokalnych, czy też na ogólnych zebraniach, takich jak generalne konwencje. Iść do domu Pańskiego oznacza między innymi rzeczami gromadzić się w jakimkolwiek miejscu z drugimi z prawdziwego ludu Pańskiego w Chrystusie Jezusie, gdzie Pan będzie obecny z nami (Mat. 18:20), słuchać Jego Słowa, wzywać Jego świętego imienia i otrzymać Jego oświecenie, wzmocnienie i zachętę, które tak bardzo są nam potrzebne.” (TP 261-262, s. 29)

W pierwszych wspólnotach chrześcijańskich głosowanie przez podniesienie ręki było podstawą najważniejszych decyzji, np. dotyczących wyboru sług zboru i spraw gospodarczych. Jedyną głową dla lokalnej społeczności był Chrystus, a każdy wierzący i oddany Bogu na służbę człowiek miał tak samo ważny głos w zgromadzeniu.

Pan Jezus uznaje zgromadzenie wierzących i oddanych Mu braci i sióstr jako swoje narzędzie decydujące. Wszystko w zborach ma się jednak odbywać godnie i według odpowiedniego porządku (1 Koryntian 14:40).

Dlatego i z powodu bezpośrednich wskazówek Pisma Świętego co roku przeprowadzamy wybory sług zborowych, a w tym starszych i diakonów. Podawanie kandydatur (czyli nominacje) przeprowadzamy tydzień wcześniej, po to, aby dać braciom i siostrom czas do namysłu przed głosowaniem.

W zborze bydgoskim służbę starszego pełnić mogą bracia, co wynika między innymi z 1 Listu do Tymoteusza 2:12. Siostry jednak również biorą udział w wyborach i aktywny udział w nabożeństwach.

Niektóre kwalifikacyjne dla braci starszych podano w 1 Liście do Tymoteusza 3:2-7 oraz w Liście do Tytusa 1:5-9. Oczywiście wybory zboru mogą być lepsze lub gorsze, za co zgromadzenie będzie odpowiadało w kolejnym roku. Nikt jednak z zewnątrz nie powinien mieć wpływu na decyzję zgromadzenia, którego jedyną nadrzędną władzą, głową, jest Chrystus.

Niektóre kwalifikacyjne dla diakonów podane są poniżej: 1 List do Tymoteusza 3:8-13.

Ważne fragmenty Pisma Świętego do rozważenia: List do Efezjan 4:11-14, Ewangelia wg Mateusza 5:48, Dzieje Apostolskie 20:28-29, List do Efezjan 4:3, Dzieje Apostolskie 14:23, List do Rzymian 3:10.

Ważne fragmenty z literatury do rozważenia: artykuł pt. „Wybory sług kościoła” [„Teraźniejsza Prawda”, marzec-kwiecień 1996, nr 445, s. 20-24]; książka pt. „Nowe stworzenie” (6. tom brata Russella), rozdział VI – „Porządek i karność…”.

Wykład wygłoszony w Bydgoszczy, 07.11.2021 r.: 

___
Nagranie ze zboru we Wrocławiu, 23.04.2023 r.:

—

MICHAEL DUDASH, Rybacy ludzi

Pewna siostra opowiadała, że jej rodzony brat często powtarzał: w ogrodzie jest wiele różnych kwiatów; są róże, są bratki, ale są i piwonie; on to chyba odnosił do wyglądu, żeby cieszyć się po prostu kim się jest i nie porównywać za bardzo z innymi, ale prawda jest taka, że różnimy się pod wieloma względami,

Mamy różne pochodzenie, stan posiadania, wiedzę, umiejętności, poglądy na różne sprawy, gusta, upodobania. Ogólnie mówiąc, chociaż mamy jeden wzór w naszym Panu Jezusie, to mamy też różne charaktery, mamy swoje zalety i wady; sposób myślenia i sposób przeżywania. Mam o tyle łatwo dziś, że nie muszę nawet za dużo mówić o tych różnicach między nami, bo każdy z nas na swój sposób te różnice widzi. W większości całkiem dobrze się znamy.

Można powiedzieć, że do tego wykładu zainspirowała mnie „Teraźniejsza Prawda”, nr 476, maj-czerwiec 2001. Mamy tam artykuł na temat apostołów i na stronie 35 jest taka niewielka ramka. „Co dwie głowy to nie jedna…”.
Może przeczytam:

„Co dwie głowy to nie jedna… Apostołowie zostali rozesłani parami (Mar. 6:7). Jezus wybrawszy te osoby, które chciał, prawdopodobnie dobrał je tak, by tworzyły parę, a także, aby osobowość jednej z nich uzupełniała osobowość drugiej.

Jakie to pary? (w oparciu o Mat. 10:1-4 i Mar. 3:13-19)

Piotr: odważny, popędliwy
Andrzej: uważny, ostrożny

Jakub: starszy cielesny brat w tej parze
Jan: młody, wrażliwy

Filip: analityczny
Bartłomiej (Natanael): szybki, zdecydowany

Tomasz: sceptyk
Mateusz: mąż wiary — (a mieli iść razem)

Jakub (Mniejszy): napełniony wiarą „człowiek Czynu”
Juda: mąż oddany studiowaniu i doktrynom

Szymon Zelotes: entuzjastyczny, niezależny
Judasz Iszkariot: konserwatywny, oszczędny — (tu nie wnikamy co zrobił dalej, ale jaki miał typ charakteru)

Przypomnijmy sobie scenę, kiedy Pan stanął nad brzegiem jeziora już po zmartwychwstaniu. Kiedy uczniowie na łodzi wypatrzyli go, to czytamy u Jana 21:7 – „Wówczas ten uczeń, którego Jezus miłował, powiedział do Piotra: To Pan. A Szymon Piotr, usłyszawszy, że to Pan, przepasał się koszulą (bo był nagi) i rzucił się w morze. Pozostali uczniowie przypłynęli łodzią (bo byli niedaleko od brzegu, około dwustu łokci), ciągnąc sieć z rybami.”

Drodzy Bracia i Siostry, czy wyobrażamy sobie, że to apostoł Tomasz by się tak rzucił w morze? Przecież to jest nielogiczne. I tak płyniemy łodzią i zaraz będziemy u brzegu. To było mniej niż 100 metrów! Po co się zmoczyć. Ale Piotr był inny, on nie mógł wysiedzieć w tej łodzi. Musiał od razu płynąć do Pana.

Na s. 39 w opisie dotyczącym Tomasza (w tej TP nr 476) mamy jeszcze jeden interesujący fragment. „[O Tomaszu] Jego praktycznemu, przyziemnemu umysłowi trudno było zrozumieć znaczenie słów Pana, kiedy mówił o miejscu, jakie Jezus miał dla nich przygotować. „Panie nie wiemy, dokąd idziesz, jakże możemy znać drogę?” (Jana 14:5). Niemniej jednak okazał on wielką gotowość postępowania zgodnie ze swoimi przekonaniami, jak wtedy kiedy Jezus zaproponował ponowne udanie się do Judei, gdzie Żydzi niedawno usiłowali go ukamienować: Tomasz powiedział do współuczniów:
„Pójdźmy i my, abyśmy z nim pomarli” (Jana 11:16) …”

[ i teraz ] Wybierając osobę, której naturalne skłonności były w kierunku ostrożności, krytycyzmu raczej niż łatwowierności, Pan pozwolił odczuć wielu o podobnym usposobieniu podczas Wieku Ewangelii, iż ich niezdolność do łatwego przejawiania wiary nie będzie stać na przeszkodzie ich nadziejom zostania przyjętym w Umiłowanym.”

Co tu jest dla mnie najbardziej pocieszące? Myślę, że nasz Pan wybrał na apostołów tak różne typy osobowości, by pokazać, że naśladowcą Pana może zostać każdy chętny bez względu na jego typ charakteru. Wiemy, znamy różne podziały, jest np. taki podstawowy podział temperamentów na cztery grupy, mówimy o:

choleryku – (chole – żółć) porywczy, niewyrozumiały, energiczny, urodzony przywódca, człowiek czynu

sangwiniku – (sanguis – krew) wesoły, pogodny, towarzyski, gadatliwy, niezorganizowany, zapominalski

flegmatyku – (phlegma – flegma) powolny, zrównoważony, dowcipny, pogodny, obserwator

melancholiku – (melas chole – czarna żółć) perfekcjonista, uczuciowy, wrażliwy, wierny przyjaciel, podatny na depresję

Inny test stosowany jest w dużych firmach i pomaga ustalić typ osobowości pracownika. „Wódz”, „Przyjaciel”, „Analityk” i „Gwiazda” (lub „Błyskawica”).

Najczęściej mamy coś z każdej z tych grup (albo chociaż z dwóch na raz – i w tym pierwszym i w tym drugim teście), ale w każdym razie te różnice pokazują, z czego się biorą niektóre różnice między nami. Myślę, że tak jak denerwują nas pewne wady innych, tak czasami nie lubimy tego jacy sami jesteśmy. Nawet Ap. Paweł bywał strapiony. Rzym. 7:19,24 – „Nie czynię bowiem tego, co chcę, ale robię to, czego nie chcę … nędzny ja człowiek!”. Powinniśmy jednak patrzeć na to, że Pan Jezus wybiera bardzo różne osobowiści, by pokazać, że każdy może ostatecznie zwyciężyć, bez względu na różne słabości, z jakimi mógł się urodzić lub które mogły się objawić dopiero po latach, bo jak czytamy u Rzymian 5:20 – „gdzie się grzech rozmnożył, tam łaska tym więcej obfitowała”. Nasz Pan jest chętny dać każdemu tyle swojej miłości i pomocy, ile ktoś będzie potrzebował i o ile ktoś będzie prosił. Po drugie – każdy jest potrzebny, bo tylko tak rodzi się drużyna. Weźmy piłkę nożną. Jaki by to miało sens mieć 11-stu bramkarzy albo 11-stu napastników? Kto by bronił, gdyby było jedenastu Lewandowskich? Kto by bronił i kto by im podawał?

To powinno naś pocieszać, ale to powinno też otworzyć nas na drugich, którzy czasami mogą nas irytować przez swoje wady. Apostoł Paweł w Liście do Rzymian 15:1-2 radzi nam: „A tak my, którzy jesteśmy mocni, powinniśmy znosic słabości słabych, a nie szukać tego, co nam się podoba. Dlatego każdy z nas niech szuka tego, co podoba się bliźniemu, dla dobra, ku zbudowaniu.”

Jak jeden brat cytował w czwartek: trzeba uczyć się zobaczyć świat okiem drugiej osoby. Przypomnijmy sobie Marię, gdy wylała kosztowne perfumy na nogi Jezusa. Po ludzku jaka to była stata, ale tylko Jezus widział jej miłość i oddanie dla niego w tej usłudze.

Przeczytajmy List do Filipian 2:1-5, ale tak, jak cytuje go Sztandar Biblijny nr 191, 1/2004, wg tłum. ang. Philipsa: „Jeśli teraz doświadczenie Chrystusowej zachęty i miłości znaczy coś dla was … niech moje najlepsze nadzieje dla was się spełnią! Żyjcie razem w zgodzie, żyjcie wspólnie w miłości … nigdy nie czyńcie nic dla próżnej chwały czy rywalizacji, lecz trwajcie w pokorze, oceniając innych wyzej niż siebie … Nauczcie się dostrzegać sprawy z punktu widzenia innych. Niech sam Chrystus będzie dla was przykładem.”

A teraz sobie jeszcze trochę przeczytamy z brata Hedmana. „Sztandar Biblijny”, nr 189, listopad 2003. Wiem, że w wykładzie może niekoniecznie chodzi o czytanie artykułów, ale bardzo mi kilka akapitów pasuje do tego, co dzisiaj chciałbym powiedzieć. Więc niech to powie brat Hedman:

„Charakter naszej społeczności powinien być wzorowany na tym, co spotykamy w miłującej się rodzinie. My tworzymy jedność, połączeni przez więzy Chrystusowej miłości i wspólne ideały, pokrewny sposób myślenia, to jest umysł Chrystusowy – nowy umysł, serce i wolę, która wznosi się ponad samolubne pragnienia i poszukuje woli Bożej i dobra Jego ludu, naszej duchowej rodziny.

Nie wybieramy sobie naszych naturalnych braci i sióstr, i niezgoda jest powszechnym doświadczeniem w naturalnej rodzinie. Jednak więzy krwi są silne i zewnętrzne zagrożenie może dobrze wykazać nieoczekiwaną solidarność i niezłomną lojalność.

Nam również nie powierzono obowiązku wybierania naszych braci w wierze. Prawdopodobnie w każdym zgromadzeniu znajdziemy osoby, które będziemy darzyć mniejszymi względami niż inne. Różnice występujące pomiędzy tymi, którzy zostali wybrani przez Boga, aby dzielić chrześcijańską społeczność, faktycznie nie są przypadkowe. Różnorodność talentów, osobowość i naturalne skłonności są środkami rozwijającymi każdego z nas w zaletach chrześcijańskiego charakteru.

Właśnie te cechy w naszych chrześcijańskich braciach, które nas denerwują,
mogą być środkami, których Pan używa, aby usunąć nasze własne ostre krawędzie, nasze skazy i to „nadeptywanie na odcisk” z czasem bardziej wypoleruje nasze charaktery. Ponadto, uraz jaki odczuwamy w obecności naszych najmniej ulubionych towarzyszy, prawdopodobnie jest też ich doświadczeniem, kiedy znajdują się w naszym towarzystwie. I musimy uczyć się żyć w zgodzie. (…)

Różnice są nieuniknione. Uprzedzenia pierwszych żydowskich chrześcijan zostały usunięte, gdy pogańscy nawróceni zostali przyjęci do ich grona. Stronniczość pod względem rasy, koloru skóry, statusu społecznego, sposobu wyrażania się, wykształcenia, poglądów politycznych i świeckich interesów nie jest częścią chrześcijańskiej etyki. Jak napisał Paweł do Galatów: „Nie ma Żyda ani Greka; nie ma niewolnika ani wolnego; nie ma mężczyzny i niewiasty; albowiem wszyscy wy jednym jesteście w Chrystusie Jezusie” (Gal. 3:28).

Unikanie towarzystwa tych, których zachowanie nas uraża lub których wady
nas irytują, nie tylko pozbawia ich miłości i wsparcia, których potrzebują, lecz zdradza brak cierpliwej rozwagi w nas samych. Chrystus umarł za niepobożnych, a pobożność nie jest cechą, którą można szybko rozwinąć. Tolerancja zawiera w sobie łatwość przystosowania się, pewną miarę liberalności wobec słabości innych. To nie oznacza akceptowania grzechu czy tolerowania zła, lecz ulgowe traktowanie ich ofiar. My sami jesteśmy odbiorcami obfitującej Boskiej łaski, a Apostoł Paweł, który był próbowany z powodu wad innych, napomina nas [Efezjan 4:1-2]
abyśmy „chodzili tak, jak przystoi na powołanie, którym jesteśmy powołani;
… z nieskwapliwością, znosząc jedni drugich w miłości”

Rzadko się zdarza, że będąc utrapieniem dla innych, ktoś jest nieświadomy tego faktu. Jest to przykre położenie i niektórzy odwrócili się od Chrystusa z tego powodu [tzn. że niektórzy się zmiechęcili z powodu własnych wad i słabości, i odeszli od Pana]. Inni zdają się czerpać przewrotne upodobanie w próbowaniu nieskwapliwości swych chrześcijańskich towarzyszy i być może, że przez całe życie nie pokonają zupełnie swych wad. Jednak z Boskiej perspektywy, oni prawdopodobnie postępują najlepiej jak mogą. [Powtórzmy: Jednak z Boskiej perspektywy, oni prawdopodobnie postępują najlepiej jak mogą.]

Nawet najbardziej dojrzały owoc może mieć ostry, orzeźwiający smak. Tak i my dochodzimy do wniosku, że nawet najbardziej uświęceni mężczyźni i kobiety mają jeszcze jakiś uszczypliwy zwrot, który może urazić i nieświadomie naruszyć zasadniczy spokój ducha (…).” <KONIEC CYTATU>

Tutaj małe nawiązanie jeszcze do rodziny duchowej i tych różnic. Pewien wierzący miał 11 dzieci! Inny brat spytał go: „Jak tam te twoje dzieci?” A on mówi: „Słuchaj, każde dziecko jest inne, a przy tym jednym to nawet żartować nie można.” „Dlaczego?” „Jak on wchodzi do pokoju, to ja przestaję żartować. Z innymi dziećmi pożartuję, a z nim – nie.” „Ale dlaczego?” „Bo on wszystko bierze na poważnie. Jednego razu mówię do tego syna: Wiesz, ten samochód to już pójdzie na złom. Ale nim jeszcze tak jeździłem po polu, jakieś rzeczy robiłem i wiesz, cały dzień mija a go gdzieś nie ma, nie ma i w końcu szukam go, patrzę, a on mi samochód rozebrał. Silnik wyciągnięty, koła powykręcane, drzwi powykręcane, patrzę, mówię: Co ty robisz? A on: na złom, tato, rozkręcam. Innym razem rozmawiamy w kuchni, mówię: Trzeba będzie wszystko zrywać i remont robić. Gdzieś pojechaliśmy z żoną, wracamy, a ja patrzę: Wszystkie tapety zerwane, ruina w kuchni. Pytam: co też ty zrobiłeś? A on: Tato, powiedziałeś, że remont trzeba zrobić, to ja od razu wziąłem się za remont. Ten syn, jak coś powiem, to on robi.”

I tak to jest czasem w rodzinie duchowej, nas dzisiaj jest więcej niż 11 osób, a każdy różny i każdy trochę dziwny na swój sposób. Jednak jak ten chłopiec nieudolnie chcemy pełnić wolę Ojca. I czasami te różnice w tym jak rozumiemy i wykonujemy wolę Ojca, powodują pewne zgrzyty, albo pewną chlubę, że jesteśmy tacy i myślimy tak, a nie inaczej.

Wróćmy jednak na chwilę do tego cytatu z brata Hedmana. „Jednak z Boskiej perspektywy oni prawdopodobnie postępują najlepiej jak mogą”. Jak wspominamy zmarłych to szukamy ich zalet, jakichś dobrych chwil i dobrych decyzji i słów w ich życiu. Chcemy ich dobrze pamiętać. Próbujmy myśleć tak samo o żywych.

Apostoł Paweł w Liście do Koryntian 4:7 zapisał: „Kto bowiem czyni cię różnym? Cóż masz, czego byś nie otrzymał? A jeśli otrzymałeś, to dlaczego się chlubisz jakbyś nie otrzymał?”

Jeśli coś mamy: talenty, dobre skłonności, zrozumienie prawdy, to warto pamiętać, że w dużym stopniu to nie pochodzi od nas samych, ale od Boga. Nie byłoby więc mądre chlubić się sobą i swoją wiedzą, albo źle traktować drugich.

Pewien brat, a było to w społeczności braci Wolnych, opowiedział historię o siostrze Marge Hagensick (żona brata Carla). „Jakieś 35 lat temu siostra Kathy i ja sam byliśmy w Prawdzie może jakieś 3-4 lata. Znajdowaliśmy się w domu Hagensicków po zakończeniu chicagowskiej konwencji. Siedzieliśmy przy kuchennym stole, a siostra Marge podawała nam posiłek. Siedziało tam również dwóch starszych, rozmawiających na temat pewnej różnicy doktrynalnej. Dyskusja stała się dość żarliwa; można powiedzieć, że nawet płomienna, a ja się temu przysłuchuję. Sytuację obserwuje również siostra Marge. Podeszła i zwróciła się do obu starszych: „Brat David jest w Prawdzie od niedawna; czy to nie jest dobra okazja, żeby pokazać mu, jak można podejść do różnic w atmosferze miłości?” W ten sposób wykorzystała sytuację.”

Myślę, że możemy to wziąć jako przykład: czy dostrzegamy okazje i sytuacje, z których możemy skorzystać, żeby wśród braci i sióstr zwyciężał pokój, miłość i wzajemne zrozumienie? Szukajmy i wykorzystujmy takie możliwości.

1 List Piotra 3:8-12 – „Na koniec zaś wszyscy bądźcie jednomyślni, współczujący, miłujący braci, miłosierni i uprzejmi. Nie oddawajcie złem za zło ani obelgą za obelgę. Przeciwnie, błogosławcie, gdyż wiecie, że do tego zostaliście powołani, abyście odziedziczyli błogosławieństwo. Ko bowiem chce miłować życie i oglądać dni dobre, niech powstrzyma język od zła, a usta od podstępnej mowy. Niech odwróci się od zła i czyni dobro, niech szuka pokoju i dąży do niego. Oczy Pana bowiem zwrócone są na sprawiedliwych, a jego uszy ku ich prośbom…”

W wykładzie pt. Złoto z Ofir, którego przedruk mamy w Teraźniejszej Prawdzie nr 481, brat Roberts z Anglii mówi o nadchodzących czasach na ziemi, że „nadejdzie niedostatek, choroby oraz rozpacz z każdej strony”, że „rasa ludzka będzie okropnie uszczuplona liczebnie, zrozpaczona i przerażona”, że ludzkość będzie „zszokowana w umyśle tym co widzi i realną możliwością wyginięcia wszelkiego życia na tej planecie”.

Brat Roberts podaje, że nasz Pan i kościół skrócą te czasy i zaprowadzą Królestwo Boże na ziemi. Co się wtedy stanie? Jak zmieni się podejście ludzi do siebie nawzajem? Brat Roberts najpierw cytuje Izajasza 35:5-6 z krótkim wyjaśnieniami, a później podaje swoją parafrazę słów „Tedy się otworzą oczy ślepych”. Najpierw przeczytał on Księgę Izajasza 35:5,6 –

„Tedy się otworzą oczy [duchowo i moralnie] ślepych, a uszy [duchowo] głuchych otworzone będą. Tedy podskoczy chromy [kulejący w swoim postępowaniu] jako jeleń, a niemych język [tych, którzy nie wysławiali Boga] śpiewać będzie”

I parafraza słów „Tedy się otworzą oczy ślepych”: „[Wtedy ja, Bóg] Sprawię, że każda jednostka będzie postrzegać swojego bliźniego z taką wyrazistością, zrozumieniem oraz życzliwością jak nigdy dotąd. Zrobię z człowieka istotę, którą wszyscy jego bliźni będą chronili, i o którą będą się troszczyli, która będzie kochana mocną i oceniającą miłością, o którą będą walczyć, modlić się, nad którą będą płakać i radować się, którą będą się rozkoszować! Uczynię z niego cenną, rzadką istotę przeznaczoną do bycia ozdobą planety Ziemia oraz godnym bliźnim dla każdej innej istoty obdarzonej czuciem w całym Moim wszechświecie, i to na całą wieczność. Zaiste, otworzę oczy ślepych!”

Drodzy Bracia i Siostry, nie czekajmy na czas Restytucji, by uczyć się takiego patrzenia na ludzi, z którymi żyjemy. Na nasze rodziny, na naszych sąsiadów, na naszych znajomych, ludzi z pracy, ludzi w internecie, a przede wszystkim braci i siostry w Panu, zwłaszcza na członków i sympatyków naszego zboru.

Chcemy nieraz coś zrobić dla Pana, dla Prawdy i dla braci. Ale pierwsze pytanie musi być: a czego Pan chce? Czego chcesz od nas Panie?

Mamy oczywiście rożne wersety na ten temat, ale w naszym temacie jest werset z 1 Listu Jana 3:14 i 16 – „My wiemy, że przeszliśmy ze śmierci do żywota, bo miłujemy braci. Kto nie miłuje brata, pozostaje w śmierci. (…) Po tym poznaliśmy miłość, że on oddał za nas swoje życie. My również powinniśmy oddawać życie za braci.”

Brat Russell komentuje to w mannie na 16 marca:

„Jedną z ostatecznych i najbardziej przenikliwych prób dla tych „braci”, w której prawdopodobnie upadnie większość uprzednio przebudzonych i uzbrojonych, będzie miłość do braci. Wydaje się, że wielu upadnie na tym punkcie i z tego powodu zostanie uznanych za niegodnych hojnego wejścia do Królestwa. Jeśli ktoś jest szczególnie słaby i narażony na potknięcia, prawdziwy żołnierz krzyża nie będzie nim gardził ani mu urągał, tak jak nie uczyniłby tego Starszy Brat i Wódz. Przeciwnie, będzie tym bardziej uważny i pomocny dla słabszego, choćby bardzo cieszył się z towarzystwa tych silniejszych.”

Popatrzym na Mojżesza jak mógł cieszyć się na dworze Faraona, jako przybrany syn, ale wolał cierpieć z ludem Bożym. Jak ten lud kusił Mojżesza, a on zawsze stawał w obronie tego ludu.

1 Jana 4:12 – „Boga nikt nigdy nie widział, ale jeśli miłujemy się wzajemnie, Bóg w nas mieszka, a jego miłość jest w nas doskonała.”

Filipian 2:13-15 – „Gdyż to Bóg jest tym, który sprawia w was chceni i wykonanie ze względu na dobrą wolę. Czyńcie wszystko bez szemrania i sporów, abyście stali się nienaganni i szczerzy – byli dziećmi Boga bez skazy pośród wykolejonego i wynaturzonego pokolenia, w którym świecie jak światła na świecie.”

Jana 13:35 – „Po tym wszyscy poznają, że jesteście moimi uczniami, jeśli będziecie się wzajemnie miłować.”

Można zadać pytanie, ale jak to zrobić? Brat Maszczyk opowiedział kiedyś ciekawą historię o tym jak pewien wierzący człowiek pojednał się z żoną. Myślę, że to będzie dobre nie tylko dla małżeństw, nie tylko dla rodzin, ale też w innych naszych relacjach, np. jako bracia i siostry w zborze.

Pewien brat miał żonę przeciwną ewangelii, która była dla niego bardzo zła, była jego największym wrogiem. Ten brat udał się w tej sprawie do brata Jolly’ego. Poskarżył się mu: „Bracie, ja nigdy nie wyrobię miłości, jak ja mam tę miłość, sprawiedliwość, do żony wyrobić? Wiesz jaka ona jest? To jest gorzej niż diabeł w domu!”. A brat Jolly mówi: „Spróbuj… wiesz dlaczego nie możesz? Bo ty tylko o rzeczach złych myślisz. Zobacz czy ona ma coś dobrego i sprawiedliwego w swoim sercu.” Idzie do domu, mówi: „co tu jest u niej sprawiedliwego?” Ledwo wszedł do domu, a tu już hałas go spotkał, momentalnie zaczęła na niego krzyczeć! A on tak mówi: „nie, ja nie mogę o tym rozmyślać… co tu dobrego jest? Patrzy, mieszkanie posprzątane, ooo! Coś jest dobrego u tej żony, sprząta mi mieszkanie. Jaka jest to jest, ale dom posprzątany. Już myśli tylko o tym: a ile jest innych żon, a jak tam wygląda u nich? Eee, to ja mam dobrą żonę. Ale tak patrzy: obiad. Smaczny, zjadł, mówi: „ona dobra gospodyni, jak wspaniale gotuje”. I już myśli o gotowaniu. Dalej patrzy: uprane jest, ma piękną czystą koszulę. I tak doszedł do tego, że coraz to szlachetniejsze rzeczy widział w tej swojej żonie, a ona z kolei mówi: „Co się z moim mężem robi? Ja taka dobra nagle jestem?” I to do tego stopnia, że ona stała się bardzo przyjemną żoną dla niego, ze względu na zmianę jego rozmyślania. On też zaczął myśleć: „ja muszę coś tej żonie dać, ona też czegoś wymaga. Jakaś wdzięczność, jakieś wsparcie, miłość. „Cokolwiek sprawiedliwego, o tym rozmyślajcie”!

W tych różnicach, które na pewno są, starajmy się widzieć wzajemnie swoje dobre cechy, szczególnie w zborze. Zobaczmy to, co jest dobre w każdym z nas. Bo w każdym coś jest. Nie starajmy się dokładać braciom ciężarów. Nie sprawdzajmy cierpliwości i miłości drugich. Nie chcę podawać na koniec żadnych rad, ale raczej podkreślić tę myśl o kwiatach w ogrodzie. Jesteśmy różni i to jest dobre, dopóki się miłujemy. Ale starajmy się być dla Pana, dla braci, dla bliźnich i dla samych siebie najlepszą różą, najlepszym bratkiem i najlepszą piwonią. Naśladujmy Pana Jezusa i starajmy się być najlepszą wersją siebie. Módlmy się, a Pan Jezus na pewno nam pomoże! Dzisiaj mniej się widzimy, czasami są zebrania online, dużo braci mieszka w innych w ogóle miejscowościach i tak ten kontakt osobisty trochę się urwał. Rzadko się odwiedzamy, rzadko coś razem robimy. To takie trochę wygodne, ale też trochę rozbija to zbór. Jak już się spotykamy to może minąć trochę czasu nim wejdziemy na tę samą częstotliwość, to jak radio… Nie zapominajmy jednak, że mamy jednego Ojca, jednego Pana i że ich przykazaniem dla nas jest wzajemna miłość. Oby dobry Bóg nam w tym pomagał. Dziękuję za uwagę.

Fot. health.clevelandclinic.org

Kilka lat temu nasza droga siostra … opowiedziała mi o pewnym bracie. Powiedziała: „Bracie Jolly. Brakuje nam tego brata, on nie przychodzi już na zebrania”. Zapytałem o niego, i otrzymałem taką odpowiedź. „Och! Bracie Jolly, on już nie przychodzi na zebrania, on po prostu nie przychodzi”. A następnie dodała: „Być może mógłbyś pojechać i odwiedzić go, może mógłbyś pojechać i zobaczyć się z nim”. „No cóż — powiedziałem — jestem tutaj tylko przez trzy dni konwencji w Chicago, ale zobaczę, czy będę mógł pojechać”. Porozmawiałem z br. Johnsonem. Przewodniczyłem tej konwencji i br. Johnson powiedział: „Tak bracie Jolly, jedź, a ja dopilnuję, by ktoś zajął się zebraniami po południu. Ty jedź i zobacz, czy możesz pomóc temu bratu”.

Pojechałem odwiedzić tego drogiego brata. Zajął się interesami. Interesy to nic złego w pewnym wymiarze, z pewnymi ograniczeniami. Lecz jego interes stał się niestety czymś w rodzaju jego religii. Ucieszył się widząc mnie. Znaliśmy się bardzo dobrze i ja ucieszyłem się widząc jego. Usiedliśmy więc i w czasie rozmowy powiedziałem: „Bracie! Powodem, dla którego przyjechałem cię tutaj odwiedzić jest to, że brakuje mi ciebie na konwencji. Pytałem o ciebie i powiedziano mi, że prawdopodobnie nie będzie ciebie na konwencji”. „Nie — odpowiedział — nie spodziewam się tam znaleźć”. Zapytałem: „Dlaczego? Rozumiem, że nie uczęszczasz już na zebrania [w miejscowym zborze]. Dlaczego?”

„No cóż — powiedział — bracie Jolly, jest pewna siostra, która za każdym razem, gdy ja … no po prostu nie mogę z nią wytrzymać”. Tak się złożyło, że była to siostra …, ta sama siostra, która tęskniła za nim i wysłała mnie, bym spróbował mu pomóc. Ale on po prostu nie mógł z nią wytrzymać.

Powiedziałem: „Bracie, Biblia mówi ci, byś nie opuszczał społecznego zgromadzania się, szczególnie gdy się on dzień przybliża”. „No tak Bracie, ale — powiedział — ja mam spokój”. Odpowiedziałem: „Tak, ale jest to spokój w stanie śpiączki!” On na to: „Mam więcej spokoju zostając w domu, czytając i badając niż wtedy, gdy jadę na zebrania”. Powiedziałem: „Tak, ale jest to spokój w stanie śpiączki. Kołyszesz siebie do snu. Twoje stare ciało jest w kołysce, a ty poruszasz tą kołyską, próbując się uśpić i nazywasz to spokojem. Jest to spokój dla starego człowieka, a nie pokój dla nowego serca, umysłu i woli”.

„Cóż — powiedział — jestem dzieckiem Króla”. Odpowiedziałem: „Tak, ale jesteś dzieckiem nieposłuszeństwa. Są dwa rodzaje dzieci Króla — dzieci posłuszeństwa i dzieci nieposłuszeństwa. Jesteś dzieckiem Króla, ale jakim dzieckiem jesteś?” Zachęcałem go, by powrócił. „Bracie — powiedział — nie porzucam prawdy, jestem w prawdzie”. Ale w nim nie było prawdy. On gasił ducha. Powiedziałem mu: „Bracie, odejdziesz od prawdy. Jeśli nie powrócisz do społeczności z braćmi, będziesz coraz bardziej oddalał się od Pana. Weź kawałek węgla i pozostaw go samego, węgiel zgaśnie. Jeśli masz dwa kawałki węgla razem, wzajemnie podtrzymują żarzenie się, czy nie jest tak? Tak też mówi nam księga Przypowieści”.

Nie powrócił do ludu Pana. Nie powrócił, by karmić się padliną i ponownie stał się robakiem. Czy możemy przegrać jako orły? O tak. Biblia pełna jest ostrzeżeń dla orłów Pańskich, że mogą być odrzuceni, mogą nawet zaginąć, doświadczyć zagaszenia ducha, i ostatecznie popełnić grzech przeciwko Duchowi Świętemu, za który nie ma przebaczenia. O, jakże starannymi powinniśmy być, by być ożywionymi przez Boskiego Ducha Świętego!

_______
Powyższe świadectwo pochodzi z wykładu brata Raymonda G. Jolly’ego pt. Wzburzanie gniazda („Teraźniejsza Prawda”) nr 425, listopad-grudzień 1992, s. 85-86).

Zobacz inne świadectwa.

*****

Pewne zgromadzenie poszukiwało pastora i zastanawiano się jaki powinien być wysoki? Jedna z odpowiedzi brzmiała: „Tak wysoki, by na kolanach sięgał aż do nieba”.

WERSJA WIDEO:

WERSJA TEKSTOWA:

Ruiny starożytnej Laodycei (fot. wikipedia)

Dzień dobry Bracia i Siostry! Moim tematem będzie dziś: Marsz Laodycejczyków. Na pewno pamiętacie, że kościół w Laodycei jest wspomniany w Księdze Objawienia.

Objawienie 3:17

KJV/BW – „Ponieważ mówisz: Bogaty jestem i wzbogaciłem się, i niczego nie potrzebuję, a nie wiesz, żeś pożałowania godzien nędzarz i biedak, ślepy i goły”

Dzisiaj Laodycea znajduje się w Turcji. Za dni apostoła Pawła i apostoła Jana było to w Azji Mniejszej. Laodycea miała skłonności do trzęsień ziemi. W roku 60 n.e. było tam bardzo poważne trzęsienie ziemi. Rzym zaoferował pomoc, żeby odbudować miasto. Wtedy Neron był u władzy. Jednak miasto Laodycea odmówiło przyjęcia pomocy, ponieważ jak właśnie przeczytałem w Objawieniu 3:17, miasto nie potrzebowało niczego. Znaczy to, że było to miejsce bogate do życia i szczyciło się swoim dobrobytem.

Widzimy potwierdzenie tego wersetu z Objawienia 3:17, które podaje prawdę, że Laodycea było bogatym i pełnym dobrobytu miastem. Nie zamierzam podawać szczegółów na temat Laodycei jako miasta czy jako kościoła, ale bardziej przyjrzeć się jego miejscu w historii świata. Szczególnie w odniesieniu do pism brata Russella, w którym Laodycea użycza swojego imienia epoce albo okresowi czasu, który zaczyna się od roku 1874. Zatem kościół Laodycei oznacza okres czasu od roku 1874 aż do dzisiaj i w przyszłości, poza dzisiejsze czasy.

Zwolennicy praw obywatelskich podczas marszu w Waszyngtonie w sierpniu 1963 r. (fot. ap images)

Nazwa Laodycea oznacza: „Okrzyk!”, a brat Russell interpretuje ten „okrzyk” jako „krzyk o sprawiedliwość”. Krzyk o wolność od ucisku i przyznanie praw  i swobód. Ten okres to synonim siódmej trąby, jedno i drugie mówi o tym samym czasie. Jest to czas wprowadzenia Wieku Tysiąclecia. Patrząc na ten okres Laodycei jako okres sprawiedliwości, wolności i postępu, chcę spojrzeć na to z punktu widzenia historii i tego, co się stało w tym czasie. Przyjrzymy się rewolucji przemysłowej, drugiej rewolucji przemysłowej, trzeciej rewolucji przemysłowej  i czwartej rewolucji przemysłowej.

Wracając do końca XVII wieku, rewolucja przemysłowa wtedy nastąpiła. Jej pierwsze początki miały miejsce w Wielkiej Brytanii. Niektórzy historycy datują to właściwe rozpoczęcie się rewolucji przemysłowej na około roku 1712. Inżynier [Thomas] Newcomen zbudował wtedy pierwszą pompę do wydobywania wody z kopalni. Ta właściwa rewolucja przemysłowa prawdopodobnie zaczęła się jednak [1]20 lat później z nastaniem kolei żelaznej. Takie miasta jak Birmingham (leżące w hrabstwie West Midlands), Manchester leżący na północy, który znany był jako monopolista bawełny, ponieważ produkowano tam bardzo dużo bawełny. Bawełna przychodziła ze Stanów Zjednoczonych, oczywiście głównie z Południa Stanów, a na Południu Stanów Zjednoczonych w tamtych dniach większość pracowników to byli niewolnicy. Czarni niewolnicy. Ameryka wzbogaciła się sprzedając bawełnę Wielkiej Brytanii, a Wielka Brytania wzbogaciła się wyrabiając z tej bawełny różne produkty i sprzedając je reszcie świata. Zatem rewolucja przemysłowa tak naprawdę rozpoczęła się w Wielkiej Brytanii, a później rozszerzyła się na resztę Europy i dotarła także do Stanów Zjednoczonych. Prawdopodobnie jednym z największych osiągnięć rewolucji przemysłowych w tamtych dniach była kolej żelazna. Kolej żelazna zmieniła resztę świata. Umożliwiła ona ludziom przemieszczenia się z miejsca na miejsce z dużą prędkością. Kładziono dziesiątki tysięcy kilometrów torów kolei w Wielkiej Brytanii, w Stanach Zjednoczonych, w Kanadzie i w całej Europie. Był to bardzo ekscytujący czas i brat Russell dostrzegał ten fakt.

Co miało miejsce w rewolucji przemysłowej jeśli chodzi o pracowników? To co nastąpiło to były plusy i minusy (mixed blessing). Do tamtego czasu większość ludzi pracowała na farmach, na roli. W miarę jednak jak budowano fabryki, żeby umieszczać tam sprzęt, maszynerię, byli oni przesiedlani, przenoszeni do terenów miejskich. Trzeba powiedzieć, że byli przemieszczani do mieszkań gorszej jakości. Przeprowadzali się jednak, ponieważ czekało ich tam lepsze życie. Byli to pracownicy fabryk. Weszli oni jednak w innego rodzaju niewolę. Nie byli już niewolnikami pogody i zmian w uprawie roli, ale stali się za to niewolnikami bawełny i urządzeń produkujących na bazie bawełny. Pod wieloma względami ich poziom życia obniżył się.

Hala maszynowa w fabryce Hartmana w Chemnitz (1868)

Myślę, że rewolucja przemysłowa była czymś, co każdy musiał przeżyć, ponieważ była to brama do przyszłego dobrobytu. Do dobrobytu, którym większość z nas cieszy się dzisiaj. Ten właśnie dobrobyt dotarł do nas dzięki tej pierwszej rewolucji przemysłowej. Do tamtego czasu przez setki lat świat nie zmieniał się za bardzo. Większość ludzi spędzała swój czas pracując na roli. Teraz nastąpiło coś zupełnie innego. Coś nowego. Brat Russell pisze o tym jako wprowadzeniu wielkich błogosławieństw dla świata. On postrzegał to jako błogosławieństwa tysiącletnie, które miały zaprowadzić lepszy świat. Myślę, że patrząc wstecz z naszego stanowiska dzisiaj możemy mieć na ten temat nieco odmienne zdanie z powodu np. takich efektów jak globalne ocieplenie, wydobywanie węgla z ziemi, co jest np. bardzo ważnym przemysłem w Polsce. Także wydobywanie ropy itd. Tych rzeczy w tamtym czasie nie dostrzegano, nie spodziewano się. Patrzono na rewolucję przemysłową jako tylko i wyłącznie błogosławieństwo.

Pierwsza rewolucja przemysłowa trwała od pierwszej części XIX wieku aż do końca tamtego wieku.

Druga rewolucja przemysłowa nastąpiła w połowie XIX stulecia, a raczej zaczęła się zaczynać w połowie tego stulecia i przyniosła kolejne błogosławieństwa, jak np. powstanie elektryczności, telegrafu i wynalazek żarówki przez Josepha Swana, a później udoskonalenie go przez Thomasa Edisona. Te błogosławieństwa, które powstały, zaczęły zmieniać pozostałą część społeczeństwa. Zamiast pracować przy świetle świeczki, teraz ludzie w domu mieli sztuczne oświetlenie. To zaczęło wydłużać dzień dla każdego. Teraz ludzie mogli dłużej pracować w biurze. Zimowe noce stały się bardziej przyjemne z powodu oświetlenia. W Wielkiej Brytanii rozpoczął się wielki ruch dojeżdżania z domu do biura w mieście. A to doprowadziło do powstania przedmieści.

A co z tą sprawiedliwością, z tą zapłatą, której domagali się ludzie? Dla tych, którzy pracowali w fabrykach, związki zawodowe doprowadziły stopniowo do podniesienia przywilejów dla pracowników. Książka Friedricha Engelsa pt. „Warunki klasy robotniczej w Wielkiej Brytanii” [wersja polska pt. „Położenie klasy robotniczej w Anglii”] zwracała uwagę na niektóre okrutne warunki pracy, jakie wtedy panowały. Związki zawodowe zaczęły więc walczyć o 8-godzinny dzień pracy. Dzisiaj bierzemy to jako coś oczywistego. Jesteśmy przyzwyczajeni do tego, że mamy urlopy, płaci nam się, kiedy jesteśmy chorzy i nie musimy brać wolnego. Podejrzewam, że większość z nas w Polsce, w Ameryce, w Wielkiej Brytanii i gdzie indziej ma całkiem przyjemne warunki pracy w biurach i w przemyśle, w którym pracujemy.

Sztandar socjalistów australijskich z 1856 roku. „8 godzin pracy, 8 godzin rekreacji, 8 godzin odpoczynku”

Pracodawcy nie byli zachwyceni dawaniem wolnego swoim pracownikom. Nie chcieli też zgodzić się na 8-godzinny dzień pracy i wszystkie inne korzyści dla pracowników. Na przestrzeni dziesięcioleci przyzwyczailiśmy się do nich. Dzisiaj matki dostają wolne w czasie ciąży. Ojcowie mogą brać coś, co nazywa się tacierzyńskim. Ogólnie biorąc życie jest przyjemniejsze dla pracownika. Daleko zatem przeszliśmy od pierwszej rewolucji przemysłowej.

Gdyby brat Russell dzisiaj żył prawdopodobnie byłby zadziwiony postępem, jaki nastąpił. Jeśli myślimy o sobie, jako tych, którzy mają jakieś problemy, to możemy przypomnieć sobie pokolenia, które były przed nami. Dzieci, które urodziły się w latach 1940-tych, czy w latach 60-tych, mogły spodziewać się lepszego życia niż ich matki i ojcowie. Jest to prawdziwe, jeśli chodzi o świat zachodni. Nie tyle jest to jednak prawdziwe, jeśli chodzi o kontynent afrykański i inne kraje, które nie mają takiego samego poziomu życia. Dla większości z nas, którzy mieszkamy na Zachodzie, możemy być jednak wdzięczni, że życie jest o wiele mniejszą harówką, jest przyjemniejsze. Wykorzystujemy lepiej naszą inteligencję i umiejętności niż gdybyśmy byli przywiązani do urządzenia, maszyny i robili ciągle powtarzające się czynności. Dużo zawdzięczamy jeśli o to chodzi związkom zawodowym. Jak z większością przypadków nasze pokolenie buduje na osiągnięciach poprzedników.

Tutaj chciałbym zrobić małą dygresję i powiedzieć coś o Świadkach Jehowy. Myślimy o nich jako o sekcie, których głównym roszczeniem do sławy (popularności) jest to, że odrzucili wiele z tego, co nauczał brat Russell. Obejmuje to na przykład odrzucenie Izraela i takie szczegóły jak zmartwychwstanie Adama. W naszym domu w Filadelfii często odwiedzają nas Świadkowie Jehowy. Tworzymy z nimi pewne przyjaźnie. Mamy z nimi bardzo ciekawe dyskusje. Szczególnie jest dla mnie ciekawe to, co zawdzięczamy Świadkom Jehowy jako badacze Biblii. Na przykład: Świadkowie Jehowy byli prześladowani za to, że nie chcieli walczyć w czasie wojny. Uniemożliwiano im także służbę od drzwi do drzwi. Byli także prześladowani za to, że odmawiają transfuzji krwi. To co ciekawe na temat Świadków Jehowy to, że swoich prześladowców podawali oni do sądu. I w tym jednym ważnym, szczególnym punkcie, utrzymywali, że powinni mieć prawo do publicznego głoszenia, co obejmowało także chodzenie od drzwi do drzwi. Wygrywali oni te sprawy sądowe. To zdobyło dla nich przywilej głoszenia na arenie publicznej, ale zdobyło to także te same prawa dla nas. W tym więc znaczeniu budujemy na ich osiągnięciach. Tak samo, jak nasze pokolenie, jeśli chodzi o pracę i przemysł, buduje na pokoleniach, które nas poprzedziły i które wykonały większość ciężkiej pracy. Dla mnie jest to bardzo ciekawa perspektywa, ponieważ pokazuje, że nie jesteśmy całkowicie niezależni od przeszłości. Innymi słowy: przeszłość jest teraźniejszą. Gdy spojrzymy na to w ten sposób, widzimy, że zależymy od innych w dużym stopniu. Mapa jest tutaj dobrym przykładem. Jeśli chcesz przejechać z Poznania do Warszawy, z Manchesteru do Londynu, z Pittsburgha do Los Angeles i bierzesz mapę. Myślę, że mapa to dziś już przeżytek, wszystko jest teraz w GPS-ie. Global Positioning System. Muszę powiedzieć, że nie jestem zbyt dobry w używaniu GPS-ów, ponieważ nawet przy GPS-ie przegapiam skręt i jadę dalej. Zatem wolę mapę, którą mogę otworzyć i położyć na nią swój palec. Nie lubię jak GPS do mnie mówi. Mamy więc GPS-y albo mapy i każdy może wybrać , co chce. Faktem jednak jest, że musimy polegać na dokładności tej mapy. Musimy ufać, że twórcy mapy wykonali dobrze swoją pracę. W ten sposób polegamy na osiągnięciach tych, których nie znamy i ufamy (wierzymy), że są oni uczciwi i profesjonalni.

Wspominam te rzeczy tylko po to, żeby pokazać, że nie jesteśmy niezależni od tych, którzy byli przed nami. Obejmuje to tych, którzy pracowali w pierwszej rewolucji przemysłowej i w drugiej. Na przykład ufamy tym, którzy prowadzą generatory mocy, abyśmy mieli prąd (światło). Jeśli kiedykolwiek zabrakło Wam prądu w domu, chociażby na jeden dzień, to wiecie jakie to jest niewygodne. Gdyby miało to trwać przez 2-3 tygodnie albo miesiąc, życie stałoby się bardzo nieprzyjemne. Chcę powiedzieć, że jesteśmy zintegrowani, spięci razem z ludźmi, których nie znamy, a w wielu innych przypadkach może nawet ich nie lubimy. Tak czy inaczej życie jest to wspólne, współdzielone przedsięwzięcie. A u podstaw tego wspólnego przedsięwzięcia jest zasada dobrej woli. Oznacza ona, że większość z tych, których spotykam na ulicy, zakładam, że są oni przyjaźni i tak jest. Większość ludzi, których spotykam, mówią „hello”, machają – okazują dobrą wolę. Podnoszę tę kwestię, ponieważ możemy zauważyć, że dobra wola między ludźmi jest przedłużeniem dobrej woli jaką Bóg okazuje nam. Jeśli zatem znajdujemy się w korzystnych warunkach, możemy za to Bogu dziękować.

Wracając do pierwszej i drugiej rewolucji przemysłowej: nie wszystko było tam dobre. Wraz z powstaniem korporacji pod koniec XIX wieku, wprowadzeniem kapitalizmu, pracownicy często byli wykorzystywani. Kapitalizm dąży do uzyskania jak najwyższego zysku po jak najniższym koszcie. To był jeden z efektów tych dwóch rewolucji przemysłowych, o których wspomniałem. Były to więc jak mówiłem: plusy i minusy (mixed blessing).

Brytyjska sufrażystka pikietująca na ulicy, prawdopodobnie rok 1910

Z jednego punktu widzenia okres Laodycei, ten marsz Laodycejczyków – to znaczy ludzi, którzy żyli w tym okresie Laodycei (łącznie z nami) – oni chcieli korzyści w miejscu pracy, w swoim portfelu, a także pewnej ulgi jeśli chodzi o ciężką pracę, czym dziś w większości przypadków się cieszymy, posiadamy to. Myślę, że nikt z nas nie chciałby powracać do późnych lat XIX wieku, żeby pracować w sposób, w jaki oni wtedy musieli pracować. Ci mieszkańcy Laodycei domagają się reformy, wołają o sprawiedliwość. Oczywiście rozumiemy, że ten krzyk jest symboliczny. Ich los, w jakim byli, mówił sam za siebie i dzięki temu postęp w świecie pojawił się. Postęp nastąpił w fabryce, w biurze, w domu, a także w świecie politycznym. Właśnie tam było bardzo wiele żali. Było to szczególnie zauważane jeśli chodzi o prawo wyborcze kobiet, które przez większość historii nie istniało (kobiety nie miały prawa wyborczego). Kobiety argumentowały, że skoro stanowią połowę populacji, to powinny otrzymać prawo do głosowania tak samo, jak mają je mężczyźni. Kobiety nie miały prawa głosu na początku historii Stanów Zjednoczonych, nie miały go w Wielkiej Brytanii ani w Polsce, więc walczyły i agitowały, aby je zdobyć, ku wielkiemu rozdrażnieniu mężczyzn. W „Książce pytań” brat Russell w temacie prawa wyborczego kobiet (około roku 1911) powiedział, że kobiety nie muszą głosować. Powiedział, że ich bracia, ojcowie i mężowie mogą głosować za nich. Kiedy przeczytałem tę odpowiedź byłem dość zaskoczony, ponieważ brat Russell był owym mądrym i roztropnym sługą. Zastanawiało mnie, że nie dostrzegał on wśród klas (zborów) żniwa w tamtym czasie, że zbory składały się prawdopodobnie z większej liczby sióstr niż braci, a wybory w zborach były dokonywane zarówno przez kobiety, jak i mężczyzn. Głos siostry był tak samo ważny, jak głos brata. Zastanawiało mnie to przez kilka lat. Potem znalazłem drugi cytat z brata Russella. Pojawił się on w rozszerzonym wydaniu „Pytań i odpowiedzi” brata Russella (wydanym przez badaczy Biblii z Chicago). Ta odpowiedź padła 4-5 lat później niż ta z 1911 roku. I tamta odpowiedź z 4 lub 5 lat później mówiła dokładnie odwrotnie. Nie będę tego czytał, ale sparafrazuje. Brat Russell powiedział, że dobrą rzeczą byłoby, aby kobiety miały prawa głosu. Powiedział też coś takiego, że już ku temu nastał czas. To rozstrzygnęło tę sprawę dla mnie. Ilustruje to dobrze walkę, jaką kobiety toczyły w tamtych dniach.

Terytorium Wyoming w roku 1869 dało prawo głosu kobietom. Nowa Zelandia dała takie prawo w roku 1889. W Polsce 8 kobiet zostało wybranych do Sejmu w roku 1918. Dwie wielkie demokracje na świecie – Wielka Brytania i Stany Zjednoczone – ostatecznie poddały się presji, która wywierana była przez kobiety w ruchu walczącym o prawa kobiet. Dały prawa głosu kobietom po pierwszej wojnie światowej. Był to rodzaj podziękowania za to, że kobiety w czasie wojny obsadzały fabryki w miejsce mężczyzn, których nie było. Kobiety w Ameryce i Wielkiej Brytanii produkowały materiały wybuchowe do armat, pociski do karabinów, w czasie, gdy mężczyźni walczyli na wojnie. Stany Zjednoczone wprowadziły poprawkę w 1920 roku, która dawała prawo wyborcze kobietom. W Wielkiej Brytanii kobiety otrzymały ograniczone prawo wyborcze w roku 1918, a później pełne w roku 1928.

Jest to jeden z przykładów ludzi domagających się praw i sprawiedliwości, które były im wcześniej odmawiane. Teraz zamierzam przejść do cytatów biblijnych. Dam Wam trzy odnośniki, nie odczytam ich, ale możecie je sprawdzić: 4 Mojżeszowa 27:1-7; 4 Mojżeszowa 36:1-13; Jozuego 17:3-4.

Córki Selofchada (Salfaada)

Fragmenty te mówią o córkach Selofchada (Salfaada). Było pięć córek Selofchada. Ich ojciec zmarł na pustyni w wyniku narzekania, a wszyscy ci, którzy narzekali po wyjściu z Egiptu, usłyszeli, że nie dożyją i nie zobaczą Ziemi Obiecanej. Córki Selofchada zdawały sobie sprawę, że nie mają żadnego dziedzictwa w ziemi, ponieważ całe dziedzictwo, jakie mogłyby mieć, przechodziło na mężczyznę z innego pokolenia. Udały się więc one do Mojżesza. Mojżesz był głównym zarządzającym w Izraelu. Zgłosiły one skargę, że sprawy są nie fair, że są one potraktowane nieuczciwe, że ich dziedzictwo przechodzi od nich na rzecz kogoś innego. Mojżesz powiedział: „przedstawię tę sprawę Panu”. I tak zrobił. Wyobraźcie sobie Mojżesza, który mógł pójść do Pana i porozmawiać z Nim, kiedy chciał. Jest to ogromny przywilej. Porozmawiał więc z Panem, a Pan powiedział: „Powiedz córkom Selofchada, że mają rację”. To jest dla mnie bardzo ciekawe. Kiedy żydowskie prawo zostało dane, a naród powiedział „Amen!” i przepisy zostały podane, i ludzie podporządkowali się, można byłoby pomyśleć, że to już koniec, że jest już wszystko. Najwyraźniej jednak jest tutaj luka w podaniu tych praw, jeśli chodzi o zapewnienie praw co do dziedziczenia. Były one niepełne, niekompletne. Zatem Mojżesz zgodnie ze wskazówkami Boga zmienił prawo. Wszechmocny jest oczywiście wszechmocny i wszechwiedzący. To oczywiście oznacza, że on wie wszystko i że żaden szczegół nie może umknąć Jego uwadze. On nie zapomina, on nie przeocza różnych spraw. Jednak w przypadku córek Selofchada, znajduję dziurę w przepisach.

Przejdźmy do wyjaśnienia tego konkretnego przypadku córek Selofchada przez brata Jolly’ego. W czasopiśmie „Teraźniejsza Prawda” (rok 1977) brat Jolly przedstawił to, co było nową prawdą na ten temat, która wcześniej nie była podawana. Znaczenie faktu, że Bóg zmienił prawo po konsultacji Mojżesza, pod wpływem presji ze strony córek Selofchada, które wniosły skargę, pokazuje nam, że jest coś znaczącego, ważnego, jeśli chodzi o sytuację z córkami Selofchada. Coś ważnego wiąże się z doktryną, którą brat Jolly wyjaśnił i przedstawił w roku 1977. Dla wielu braci poza prawdą epifanii i może dla niektórych w prawdzie epifanii, brat Jolly ma niższe uznanie niż bracia Johnson i Russell. Jeśli czytaliście „Teraźniejszą Prawdę” z lat 1950-tych i 60-tych, wiecie, że było dużo kontrowersji i sporów odnośnie rzeczy, które brat Jolly podawał w „Teraźniejszej Prawdzie”. Jednak w tym przypadku – córek Selofchada – co jest godne zauważenia, to fakt, że córki Selofchada musiały wnieść skargę; że prawo zostało zmienione, aby dopasować się do nich i do tych okoliczności, a to oznacza, że ten typ jest niezwykły i znaczący. Wracam do stwierdzenia, że Bóg niczego nie zapomina. Innymi słowy Bóg wiedział, przyszło Mu to na myśl, wszechwiedzącemu, ponieważ powiedział, że córki Selofchada mają rację, ale fakt, że ten przepis został wcześniej opuszczony z prawa żydowskiego aż do tego momentu, pokazuje coś ciekawego jeśli chodzi o ten typ. Innymi słowy to pierwotne pominięcie tej sprawy, zwraca naszą uwagę na to, że ten typ jest ważny. Z mojego doświadczenia wydaje mi się, że ten temat córek Selofchada nie jest za bardzo dyskutowany wśród braci. Najwyraźniej jest to jednak bardzo ważny temat i coś, na co musimy zwrócić uwagę. Córki Selofchada zajmują szczególną pozycję w typie. W antytypie oznacza to, że one nie miały ojca, były pozbawione ojca. Ojciec przedstawia tych nauczycieli w prawdzie, którzy przekazali im prawdę – córkom. Jednak oni sam odpadli, to znaczy symbolicznie umarli na pustyni. Obejmuje to niektórych członków Wielkiej Kompanii, być może niektórzy z nich z grona Świadków Jehowy. I dlatego symboliczne córki Selofchada czuły, że znajdują się w niekorzystnej sytuacji, są pokrzywdzone, ponieważ przekazano im niewłaściwe rzeczy (uczono ich złych rzeczy). Nie będą wchodził w zbyt wielkie szczegóły, jeżeli chodzi o ten typ, poza tym, że mogę polecić, jeśli jesteście zainteresowani jego zbadaniem, to nie będzie to zły pomysł. Wracając do brata Russella: Armagedon jest zwykle postrzegany jako okres całkowitego zniszczenia – wojna, rewolucja, anarchia i tak dalej. Widzimy, że różni aktorzy w czasie ucisku, szczególnie jeśli chodzi o rok 1914, okazują się być socjalistami i anarchistami. Wielu z Was na pewno pamiętacie obrazek ze „Strażnicy” dwóch grup ludzi.

Po jednej stronie to pracownicy przemysłowi pokazujący swoje bicepsy, niektórzy mają maczugi i kije. Po drugiej stronie macie ludzi z kapeluszami na głowach, kapitalistów, pracodawców i tak dalej, z którymi ci po przeciwnej stronie są w głębokim braku harmonii. Oczekiwanie jest takie, że prędzej czy później te dwie grupy spotkają się i dojdzie do ogromnego wybuchu.

Żyjemy w świecie korporacji

To się stało, ale po kawałku, kawałkami, a całkowity upadek jeszcze nie nastąpił. Niemniej jednak elementy tej walki wciąż są tutaj z nami. Amfiteatr tej działalności rozszerza się na cały świat. Na przykład weźmy pracowników fabryk (robotnikom). Koszula może być sprzedana w Nowym Jorku powiedzmy za 15 dolarów, ale pracownik w Azji dostaje 3 centy. Niesprawiedliwości, które istniały w latach 1800., istnieją także i dzisiaj. Mamy dziś gigantyczne, kapitalistyczne zespoły i grupy – mamy korporacje: Apple, Google, Facebook itd. Przychody (zyski) tych firm są często większe niż niektórych krajów. W tym samym czasie pracownicy zatrudnieni przez takie korporacje są zwykle zadowoleni, o ile dostają dobrą płacę; ale fabryki i zakłady przemysłowe zostały teraz przeniesione z Zachodu do Azji, żeby wykorzystać tanią siłę roboczą. Większość korporacji i przedsiębiorstw prowadzonych jest przez Francuzów, Amerykanów, Brytyjczyków, Niemców itd. Świat kręci się dalej, ale okrzyki o sprawiedliwość, o uczciwość i wolność, emanują (pochodzą) z innych części świata.

Lech Wałęsa podczas strajku „Solidarności” (ap images)

Jeśli chodzi o Armagedon to należy on jeszcze do przyszłości. Słyszymy, że kiedy przyjdzie Armagedon to będzie grad 40-kilogramowy spadający na głowę ludzi. Jeszcze tego punktu nie osiągnęliśmy. Chcę przejść do tematu pokrewnego, jest to jednak pewnego rodzaju dygresja, ale jest ważna, ponieważ dotyczy klasy robotniczej. Nie do mnie należy opowiadanie Wam waszej historii, ale muszę się do niej odnieść. Polska Rzeczpospolita Ludowa (1947-1989). Na pewno znacie porozumienie z Jałty, gdzie Roosevelt, Churchill i Stalin, zawarli porozumienie co do podziału wpływów między Rosjan, Brytyjczyków i Amerykanów. Począwszy od roku 1947 część Polski weszła pod wpływy rosyjskie; ale szczególnie ciekawy okres był za czasów Władysława Gomułki, który był pierwszym sekretarzem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Odegrał on ważną rolę w ważnym okresie polskiej historii. Związek „Solidarność” pojawił się jak wiecie w stoczni w Gdańsku i wszedł w poważny konflikt z generałem Jaruzelskim. W tym gdańskim proteście główną rolę odegrał Lech Wałęsa – bohater robotników i mocny człowiek do tego zadania. Jesteśmy w czasach Regana i Thatcher w tych czasach historii. Sprawy dochodziły do punktu kulminacyjnego zimnej wojny. Także ważny w całej tej sytuacji był Michaił Gorbaczow – w dużym stopniu niedoceniany polityk, który zasługuje na większe uznanie niż mu się okazuje. Kolejny gracz na scenie to CIA (Centralna Agencja Wywiadowcza). CIA zrobiła to, co takie agencje robią. Wchodzi w daną strukturę i tworzy problemy. Przestawiali oni różne elementy, aby uzyskać to, co chcieli. Było oczywiste, że Zachód jest po stronie robotników i Lecha Wałęsy. Co ciekawe, papież Jan Paweł II także był po stronie robotników. Jest to bardzo ważny punkt. Papiestwo, kościół, który w historii protestanckiej był często krytykowany, wziął stronę robotników i robotnic. Stworzyło to ważny etap w historii świata. Nie tylko w historii Europy czy Polski. Miało to swoje rozgałęzienia na resztę świata, ponieważ trwała zimna wojna. Pan Gomułka w ramach swego reżimu, wtedy wydarzyły się pewne dobre rzeczy. Na przykład odbudowa Warszawy. Doszło do odbudowy tych wspaniałych budynków, które Niemcy bombardowali. W latach 60-tych otrzymałem komplet pocztówek od pewnej siostry z Polski. Pokazywały one pierwotne plany budynków, [przedwojenny] plan zagospodarowania Warszawy. Na podstawie tych planów te budynki były odbudowane, odrestaurowane i ponownie uczynione wspaniałymi. Jest to jedno z wielkich osiągnięć Polski – odbudowa Warszawy; ale kiedy spojrzymy na ten okres jako całość, w których wielkie mocarstwa były zaangażowane, jak Stany Zjednoczone, a w ramach Polski związek zawodowy „Solidarność”, który tak jak wszyscy Laodycejczycy wołali o wolność. Chcieli wolności od Sowietów (Rosjan), wolności od niskich standardów (niskiego poziomu życia), wolności do organizowana się i do uznania swojego wkładu.

Łagodnie rzecz ujmując myślę, że życie razem z Rosjanami nie było zbyt łatwe. Wczoraj w radio słyszałem o bułgarskiej świni. Wracamy teraz do tyłu o 20, 30 lat. Karykatura bułgarskiej świni. Była to świnia o bardzo małej głowie, bardzo małym ryjku i bardzo tłustym ciele. Głowa tejże świni była w Bułgarii, a jej tył w Rosji. Oznaczało to, że Bułgarzy dostawali tylko skąpe resztki mięsa, a Rosjanie dostawali główne części. Nie chcę opowiadać zbyt wielu złych rzeczy na temat Rosjan, ponieważ żebyśmy nie zapomnieli, że to Rosjanie rozpoczęli badanie przestrzeni kosmicznej.

Powróćmy do problemów z Polską. Jak zapewne pamiętacie brat Johnson uczył o różnych królach w Izraelu i w Judzie. Na przykład Ochozjasz z Judy reprezentuje Stany Zjednoczone. Jechoram z Izraela natomiast reprezentuje Europę w przymierzu, sojuszu, ze Stanami Zjednoczonymi. To przymierze lub sojusz Europy ze Stanami Zjednoczonymi najpierw objawił się w I wojnie światowej w latach 1917-1918. Tak jak mówiłem wczoraj Stany Zjednoczone jako stowarzyszeni pojawili się jako stowarzyszeni (alianci) w czasie I wojnie światowej. Potem po wojnie Stany Zjednoczone wycofały się, popadły w kryzys, [ale wyszły z niego] do roku 1940. Potem Stany Zjednoczone dołączyły do II wojny światowej w roku 1941.

Z tej wojny Stany Zjednoczone wyszły jako główna siła wraz z Wielką Brytanią i z Rosją. Brat Johnson mówi, że ten [antytypiczny] król Ochozjasz z Judy w pewnym momencie stanie się ważniejszy w Europie niż same kraje europejskie. Stany Zjednoczone miały zająć w Europie stanowisko głównego wpływu. W typie jest to pokazane przez wzgórze Ramot Gilead. Począwszy od tego czasu po drugiej wojnie światowej kiedy Stany Zjednoczone i Rosja zostały zamknięte w zimnej wojnie, była to wojna skutecznie toczona na kilku frontach: ideologicznym, ekonomicznym, dyplomatycznym, politycznym i wojskowym (militarnym). Te dwa mocarstwa walczyły na zasadzie reprezentacji. Na przykład jak to było z wojną w Korei, w Afganistanie i tak dalej. Brat Johnson przewidywał, że Stany Zjednoczone ze swoimi sojusznikami wygrają. I to pokazuje Wałęsa i Ruch Solidarność, a także Jan Paweł II i Gorbaczow po stronie zwycięzców. Oczywiście razem  z panią Thatcher i panem Reganem. I tak właśnei było. Do roku 1989 mur berliński upadł. Trzy lata później ZSRR przestało istnieć. To, co jest ważne w tym, to fakt, że brat Johnson to przewidział. To prawda, że stało się to o wiele później niż on przewidywał, ale wspominam o tym dlatego, żeby pokazać, że proroctwa w dalszym ciągu pozostają ważne (i żywotne). Korzyścią dla Polski, kiedy Rosja odpłynęła od jej brzegów, było wejście do NATO, wejście do Unii Europejskiej, co przyniosło dobrobyt krajowi. Podniosło też znaczenie i rangę Polski, dzięki jej miejscu w UE, a kraj stał się bardziej pełen dobrobytu. Także amerykańskie pociski będą niebawem umieszczone w waszym kraju, co jak zakładam stawia Was na pierwszej linii między Stanami Zjednoczonymi i Rosją – dawnymi walczącymi w zimnej wojnie. Zobaczymy, co się stanie.

Przejdźmy teraz do trzeciej rewolucji przemysłowej. Słowo przemysłowa jest tutaj właściwe, ponieważ jest to rewolucja cyfrowa. To my w niej żyjemy. Koniec XX wieku [i początek XXI wieku]. Co można powiedzieć o rewolucji cyfrowej, czego jeszcze nie wiemy? Fakt, że kontaktujemy się w tej chwili poprzez nasze komputery, pokazuje nam jak daleko zaszliśmy. Ta rewolucja jest w trakcie transformacji i przekształcania się w czwartą rewolucję przemysłową, która logiczne wypływa, wynika z poprzedniej – która oznacza dalszą automatyzację i robotyzację. Obecnie w fabrykach samochodów to roboty wykonują większość pracy – to one stawiają okna, malują karoserię. Wszędzie są drony. Istnieją drony dostarczające paczki, a są także drony, które wysadzają ludzii. Niedługo będą miniaturowe drony, które będą latać w powietrzu jak ptaki. Pracując w pojedynkę i komunikując się wzajemnie ze sobą. Wspaniałe rzeczy czekają w przyszłości. Nie wiemy jak wielkie to będzie, ale te rzeczy nadejdą. I każdy z nas obecnych zostanie dotknięty tym, co się stanie.

fot. cxo

Wczoraj powiedziałem Wam, ze jest szansa, iż wielu z Was zobaczy kolonizację Marsa. Wspomniałem także o kodzie genetycznym. W tej chwili trwają prace nad magazynowaniem pamięci w chmurze, w oparciu o kod genetyczny i jego podstawowe elementy, litery A-C-T-G. Fantastyczne zmiany, których świadkami jesteśmy za naszego życia.

Zatem czy my nadchodzimy czy odchodzimy? My jako grupa lub ruch nie kontrolujemy przyszłości. Większość z nas niewielki wkład będzie miała do tej przyszłości. To, co się stanie, nie stanie się z powodu nas, ale pomimo nas. Ale Laodycejczycy maszerują dalej – szukając lepszego życia, szukając wolności, jak to widzimy u ludzi prześladowanych np. w ruchu Black Lives Matter [„Czarne życie ma znaczenie”] i wszystko to jest z Boską obietnicą dla uciskanych, że zostaną wyzwoleni.

Co my możemy zrobić, jeśli nie jesteśmy bezpośrednio zaangażowani w tym marszu po wolność? Mamy szczególną misję. Tą misją jest dostarczyć Prawdę tym, którzy jej nie posiadają. Musimy zrozumieć, że wokół nas są chrześcijanie. Baptyści, prezbiterianie, katolicy i inni, którzy są usprawiedliwieni przez wiarę. Znowu wracam do brata Jolly’ego. Wiecie z badań z TP z latach 1950, 1960., że brat Jolly uczył nas, żebyśmy rozpoznawali quasi-wybranych, to znaczy głównie tych usprawiedliwionych z wiary. Grupę, która uwzględnia, obejmuje Poświęconych Obozowców Epifanii . Klasę niewybranych, która jest bezpośrednio, szczególnie związana z okresem, w którym istnieje. To znaczy, że jeżeli ktoś żyje teraz i się poświęca to staje się POE. Wiąże się z tym mniejsza klasa, Netynejczycy, znacie te sprawy. Naszym zadaniem jest zrywać wszelkie więzy sekciarstwa, wąskiego myślenia czy też uprzedzenia. Żeby dostrzegać, że ci, którzy kochają Jezusa, to nasi przyjaciele. Jeśli ktoś wstaje o 6:00, żeby pójść do kościoła, powiedzmy baptystycznego, żeby śpiewać pieśni dla Jezusa, to czy mogę z tego powodu narzekać? Musimy zdawać sobie sprawę, że są chrześcijanie wokół nas, którzy nie podzielają naszej teologii i prawdopodobnie nigdy nie będą jej podzielać, ale mają z nami jedną wspólną rzecz: przyjmują oni Jezusa Chrystusa jako Zbawiciela i Króla. I to jest nasze szczególne zadanie. Nasza odpowiedzialność, żeby zanosić prawdę (szczególnie paruzyjną: okup, restytucję, Królestwo, że nie ma wiecznych mąk i tak dalej) do tych, którzy mają ucho. Jest wielu braci, ponieważ oni są braćmi, którzy są usprawiedliwieni z wiary i mogą jeszcze być przedstawicielami nas samych, którzy przejdą do Królestwa. Ta liczba poza naszym ruchem jest o wiele większa niż my. I oni także są Laodycejczykami, którzy szukają wolności od grzechu i błędu. Musimy zwracać na nich szczególną uwagę, wyszukiwać ich, znajdywać i błogosławić ich prawdą, którą posiadamy.