Wykład wygłoszony przez brata Marka Bejgera na spotkaniu zboru Pana w Bydgoszczy, 13 lipca 2025 r. 

Objawienie 21 – wizja Nowego Jeruzalem

Słowo „apokalipsa” pochodzi od greckiego apokalypsis, czyli „odsłonięcie”, „ujawnienie”.

Już w Obj. 1:1 czytamy:

„Aby ukazać swoim sługom to, co ma się stać wkrótce.”

Z Bożej perspektywy „wkrótce” może oznaczać np. „trzeciego [tysiącletniego] dnia” – czas z punktu widzenia wieczności jest względny.

Jest taka pieśń pt. „Jeruzalem”, która wyraża marzenie o Nowym Jeruzalem jako duchowym centrum ludzkości:

Raz w nocy mi się przyśnił
Jerozolimski gród,
żem w Jeruzalem starym był,
tam u świątyni wrót.
Słyszałem śpiewy dzieci,
a w odpowiedzi im,
[: zdawało się, że z nieba
anielski dźwięczał hymn. :]

Jeruzalem, Jeruzalem,
w górę swe bramy wznieś!
Hosanna na wysokościach!
Królowi Królów cześć!

Lecz nagle sen się zmienił,
dziecinny umilkł śpiew,
radosny nagle przycichł tłum,
zmartwiały liście drzew.
Przyćmiło słońca blaski,
pamiętny był to dzień,
[: gdy na samotne wzgórze padł
posępny krzyża cień. :]

Jeruzalem, Jeruzalem,
w górę swe bramy wznieś!
Hosanna na wysokościach!
Królowi Królów cześć!

I znowu scena zmienia się,
to nowej ziemi cud.
Ja widzę święte miasto
u kryształowych wód.
Ulice Bożym blaskiem lśnią,
otwarte wrota bram
i każdy kto chce, może wejść
i być szczęśliwym tam.

Księżyca, gwiazd nie trzeba tam,
ni słońca jasnych zórz.
[: To Jeruzalem nowe jest,
co nie przeminie już. :]
Jeruzalem, Jeruzalem,
śpiewaj, minęła noc!
[: Hosanna na wysokościach!
Hosanna po wszystek czas! :]

Kontrast: Ziemskie a Nowe Jeruzalem

Ziemskie Jeruzalem było wielokrotnie niszczone i odbudowywane. Jednak Nowe Jeruzalem jest wieczne, a opis w Księdze Objawienia ma w sobie wiele symboliki.

Księga Objawienia 21:1 mówi o nowym niebie i nowej ziemi. Jednak wg Biblii „Ziemia trwa na wieki…” – to mieszkanie dla człowieka. Planeta nie przeminie, podobnie jak „morze” symbolizujące niespokojne narody.

„Nowe niebo i nowa ziemia” to odnowione społeczeństwo i nowe, sprawiedliwe władze – zarówno cywilne, jak i religijne.

Obj. 21:2

Nowe Jeruzalem to nie tylko symboliczny Syjon, ale także inne historyczne części Jerozolimy: Moria, Akra, Bezeta, Ofel. Wszystkie razem tworzą pełnię symbolu duchowego miasta Boga.

Proroctwo z Księgi Daniela 2:44-45

W śnie Nabuchodonozora widzimy posąg reprezentujący ludzkie królestwa oraz kamień oderwany bez udziału rąk ludzkich.

Ten kamień to symboliczne Królestwo Boże, które nie tylko niszczy istniejące władze, ale też rozrasta się, aż obejmie całą ziemię. To obraz panowania Boga nad całą ludzkością.

Obj. 21:3-4 – Przyszłość bliska spełnienia

Choć ten czas jeszcze należy do przyszłości, wierzymy, że jest bardzo bliski.

„Otrze wszelką łzę…” – zapowiedź końca cierpienia, chorób i śmierci.

Obj. 21:5-6 – Woda życia

„Zasiadający na tronie” – to Pan Jezus Chrystus.

„Ja pragnącemu dam darmo ze źródła wody życia.” – nawiązanie do Ewangelii Jana 4:13-14, gdzie Jezus mówi do Samarytanki o wodzie żywej.

Obj. 21:8 – Koniec 1000-letniego dnia sądu

Werset ten odnosi się do końca symbolicznego tysiącletniego okresu sądu – czasu przywracania ludzkości do doskonałości.

Obj. 21:12 – Bramy Nowego Jeruzalem

Miasto posiada 12 bram – symboliczne drogi wejścia z czterech stron świata. Liczba 12 odnosi się do pełni i porządku Bożego (12 pokoleń Izraela, 12 apostołów).

Symboliczna struktura Nowego Jeruzalem

Prawdopodobny kształt miasta to ostrosłup foremny (piramida), którego wierzchołkiem jest Chrystus. W ten sposób ukazany jest porządek i hierarchia duchowa Królestwa Bożego.

„I zobaczyłem anioła zstępującego z nieba, mającego klucz do otchłani i wielki łańcuch w ręce. I chwycił smoka, węża starodawnego, którym jest diabeł i szatan, i związał go na tysiąc lat. I wrzucił go do otchłani, zamknął go i opieczętował, aby już nie zwodził narodów, aż się dopełni tysiąc lat. A potem musi być wypuszczony na krótki czas.” 

– Księga Objawienia 20:1-3

Wykład jest próbą zrozumienia tego tematu, szczególnie w związku z Obj. 20:2, które stwierdza, że szatan został związany na 1000 lat, po czym ma być rozwiązany na krótki czas. Problemem jest to, że chronologicznie już od ponad 140 lat jesteśmy w Tysiącleciu, a szatan wciąż nie wydaje się być związany. Jak zatem może być związany na całe 1000? A może ma być wiązany przez 1000 lat, co obejmowałoby nie tylko związanie go jako istoty, lecz także usunięcie jego wpływu ze wszystkich ludzi, co zajmie ok. 1000 lat? (mało prawdopodobne, a po analizie dowodów biblijnych okaże się zupełnie nieprawdziwe).

Zacznijmy od Obj. 20:1-3 i ustalmy, co tam pisze.

Zapraszamy do wysłuchania wykładu, który brat Adam Urban wygłosił 6 marca 2016 r. na spotkaniu zboru w Chełmie: 

Dowiadujemy się zatem, że jakiś anioł z nieba, mający klucz (moc otwierania i zamykania) oraz łańcuch (głównie prawdy świeckie i religijne ograniczające działalność szatana), chwycił szatana (przedstawionego tutaj aż w czterech imionach – smok, wąż dawny, diabeł, szatan) i związał go na 1000 lat (pomimo braku w oryginale przyimka „na” chodzi o związania szatana na 1000 lat, gdyż sugeruje to (1) dokonana forma czasownika [„związał”, a nie „wiązał” – tak samo w greckim], oraz (2) w.3, który stwierdza, że szatan został zamknięty w otchłani, aż się dopełni 1000 lat – a więc chodzi o okres, na który ma być on zamknięty, a nie przez który ma być zamykany – szczegóły za chwilę).

Po związaniu szatan zostaje wrzucony do otchłani / przepaści / bezdennego dołu (najlepsze tłumaczenie dla stanu błędu, pozbawionego podstawy), by już nie zwodził narodów.

Drugi ważny tekst – słowa Jezusa z Mat. 12:29.

„Albo jak może ktoś wejść do domu mocarza i zagrabić jego własność, jeśli najpierw nie zwiąże mocarza? Dopiero wtedy ograbi jego dom.”

Kluczowe pytanie brzmi: jaki dom i jakie sprzęty mocarza (szatana) Jezusa ma na myśli, gdyż wyraźnie mówi tutaj, że zanim zacznie je grabić, zwiąże mocarza? Wystarczy zatem ustalić początek grabienia, by zlokalizować w czasie związanie / początek wiązania, który musiał mieć miejsce wcześniej!

Dom szatana = jego królestwo, jakim z dozwolenia Boga przez uzurpację dość swobodnie zarządza od chwili doprowadzenia do upadku Adama i Ewy (jako „bóg tego świata” – 2 Kor. 4:4, z powodu którego obecne czasy są takie złe – Gal. 1:4).

Sprzęty szatana = wszystkie skutki, efekty panowania szatana nad ludzkością (grzech, błąd, przesądy, ignorancja, niesprawiedliwość, złe instytucje, choroby, proces umierania i stan śmierci w grobie – 1 Jana 3:8; 1 Kor. 15:24-26).

Jednym ze sprzętów pod kontrolą szatana jest zatem grób. Wyprowadzenie kogokolwiek z tego stanu oznacza zatem początek ograniczenia / stan związania szatana, gdyż jak podaje Paweł w Żyd. 2:14 to właśnie szatan posiada(ł) władzę nad śmiercią / grobem.

Kiedy ktokolwiek został wyprowadzony przez Jezusa ze stanu grobu, wyzwolony spod tego skutku działalności szatana wśród ludzkości? (Pomijamy 3 przypadki wskrzeszeń dokonane przez Jezusa, ponieważ osoby te nie zostały wyzwolone z mocy grobu, gdyż za jakiś czas ponownie tam trafiły).

Pierwszym przypadkiem pełnego wyzwolenia kogokolwiek od tego skutku panowania szatana / władzy szatana ( jednego z „ dzieł diabelskich ”) było I zmartwychwstanie członków Kościoła w 1878, z czego wniosek, że w tym czasie szatan musiał być już związany, gdyż Jezus wyraźnie powiedział, że zanim zacznie grabić sprzęty mocarza, najpierw go zwiąże.

Logiczne wydaje się więc, że początek wiązania miał miejsce w 1874, jako pierwsze dzieło Jezusa po Jego przybyciu na ziemię w II adwencie. Porównaj dwa pozostałe zapisy Ewangelii na temat wiązania szatana:

Mar. 3:27, gdzie mowa o uprzednim przyjściu Jezusa i związaniu szatana przed rozpoczęciem grabienia;

Łuk. 11:21-22 dodatkowo pokazuje pokonanie szatana przez Jezusa przed rozpoczęciem grabienia [„ przyszedłszy zwycięży go”]. Tutaj przed grabieniem, nazwanym „rozdawaniem łupów” – oddawaniem ludziom tego, co zabrały im rządy szatana, łącznie z życiem – następuje zwyciężenie szatana, jako odpowiednik związania go z Mateusza i Marka.

Zatem związanie szatana = zwyciężenie / pokonanie go!

Takie związanie uzurpatora wydaje się bardzo właściwym aktem ze strony Króla, który przychodzi, by odebrać uzurpatorowi nienależne mu Królestwo i czyni to na samym początku WT, antytypicznego sabatu, którego jest Panem (Mar. 2:28).

Potwierdza to też pierwszy element siódmej trąby, trąbiącej od 1874 do końca WT (Obj. 11:15 – można przeczytać do 19, jako że opisane tam sprawy mają teraz miejsce). Już wtedy rozpoczęła się pewna wojna – wojna słowna: prawdy z błędem, która później przeszła w wojnę orężem, w dwóch fazach.

Czy wiązanie to od razu dobiegło końca w 1874?

Nie, ponieważ jest stopniowe!

Skąd wiadomo, że stopniowe? Z łańcucha, którym jest wiązany = ograniczania wpływów szatana, głównie przy pomocy prawd świeckich i religijnych. Takim łańcuchem nie można nikogo związać za jednym podejściem, nawet kłamliwego człowieka.

Wiązanie szatana to proces trwający od 1874 do jakiegoś czasu w przyszłości. W sumie można wyróżnić 4 główne jego części:

1) 1874 do 1914 roku – prawdą świecką i religijną, w wyniku czego nie mógł już panować nad narodami przy pomocy trzech podstawowych doktryn swego imperium (o Boskim Prawie królów, arystokracji i kleru; oraz doktryn pomocniczych – o świadomości umarłych, przemianie ludzi w chwili śmierci w duchy i szczęściu lub wiecznych mękach zmarłych). Pod każdym innym względem szatan nadal pozostał aktywny.

2) Od tamtej pory próbuje podtrzymywać je innymi błędami, szczególnie zjednoczeniowymi (ONZ, UE, NATO, przymierza między narodami, instytucje finansowe, korporacje, związki zawodowe i religijne). Przez prawdy świeckiej i religijnej Jezus wykazuje ich fałsz do takiego stopnia, że by zachować królestwo, szatan zmuszony będzie uciec się do rewolucji, przez co obali obecny porządek. Odwołanie się do światowej rewolucji potwierdzi fakt zakończenia drugiego etapu jego wiązania. Pod każdym innym jeszcze nie związanym względem szatan nadal pozostaje aktywny. Prawdopodobnie obecnie jesteśmy na tym etapie (choć być może już na następnym, zważywszy na socjalistyczny charakter wielu rządów Europy; gdyby tak było, jesteśmy znacznie bliżej Królestwa, niż mogłyby się wydawać).

3) Na fałszywych naukach ustanowi on socjalistyczną formę rządów, którą Jezus w trzecim etapie jego wiązania prawdą świecką i religijną objawi jako błędną. By zachować jakąś formę władzy nad ludzkością, szatan poprowadzi ludzi do anarchii, która potwierdzi zakończenie trzeciego etapu jego wiązania. Pod każdym innym jeszcze nie związanym względem szatan nadal pozostanie aktywny.

4) Czwartym etapem będzie ujawnienie przez naszego Pana prawdą świecką i religijną jego rozpaczliwych i nienawistnych wysiłków użycia anarchistycznych resztek ze wszystkich narodów przeciwko Żydom (II faza ucisku Jakuba). Ówcześni ludzie albo uwierzą, że to może poprawić ich los, albo zrobią to w ataku furii, po czym nie uwierzą już w nic więcej, co szatan mógłby wymyślić.

I tak skończy się cały okres jego zwodzenia. Wielki łańcuch prawdy ograniczy go pod każdym względem, po czym zostanie wrzucony do bezdennej przepaści i do końca WT pozostawiony własnym domysłom i spekulacjom, z dala od możliwości poznania jakiejkolwiek dalszej prawdy.

Wiązanie oznacza zatem ograniczanie szatana prawdą na jakimś polu, z jednoczesnym pozostawieniem mu wolności działania na innych polach, na których jest on ograniczany później. Dopóki ten proces trwa, szatan pozostaje aktywny na polach, na których nie został jeszcze związany . Gdyby zatem wiązanie trwało całe 1000 lat, oznaczałoby to jakąś aktywność szatana do końca WT, co jest nie do pomyślenia w warunkach NP, pod rządami Chrystusa i Kościoła.

Bardzo wyraźnie pokazuje to Obj. 20:1-3: Szatan ma przebywać w przepaści, aż się dopełnią / skończą 1000 lat, co potwierdza, że między jego pochwyceniem a położeniem nad nim pieczęci w przepaści mija jakiś czas, w czasie którego szatan wciąż działa pomimo rozpoczętego i trwającego procesu wiązania (patrz lista czynności, jakie są wobec niego wykonywane – „pochwycił, związał, wrzucił, zamknął, położył pieczęć, aby już więcej nie zwodził” pod żadnym względem, gdyż wtedy – dopiero wtedy, po zapieczętowaniu – szatan nie ma już żadnego pola manewru – jest całkowicie związany i nieczynny).

ZAUWAŻMY: proces wiązania kończy się położeniem nad nim pieczęci, aby już więcej nie zwodził narodów, aż się dopełni te/owych 1000 lat (aż minie ich pozostała część), co oznacza, że część tego 1000 lat zajmuje proces jego wiązania, a pozostałą część wypełni jego przebywanie w otchłani, co w sumie daje pełne 1000 lat (licząc od początku tego aktu w 1874 do 2874, zapewne co do dnia). Potem ma być na krótko wypuszczony, ale to jest dla nas w tej chwili mniej istotne.

Problemem dla nas jest to, że wyobrażamy sobie związanie szatana jako jednorazowy akt, który od razu pozbawi go wolności, a to jest proces, w którym łańcuchem wiążącym jest prawda, a ta wymaga czasu, by obalić błąd w jego licznych rozgałęzieniach.

Związanie szatana na 1000 lat obejmuje zatem dwie rzeczy (w sumie trwające 1000 lat):

(1) nieznany jeszcze dokładnie proces jego wiązania (od 1874 do II fazy ucisku Jakuba);

(2) stan jego związania (od II fazy ucisku Jakuba do rozwiązania pod koniec WT),

gdyż związanie szatana to ograniczanie jego działalności (częściowe lub całkowite), które trwa już od 1874, ponieważ w obecności Króla WT szatan w żadnym wypadku nie może robić tego, co by chciał, co widzimy gołym okiem w walącym się jego królestwie!

Odpowiedź:

Przytoczmy na początek zacytowane fragmenty – 

2 List do Koryntian 12:2-4 – „Znam człowieka w Chrystusie, który przed czternastu laty – czy w ciele – nie wiem, czy poza ciałem – też nie wiem, Bóg to wie – został porwany aż do trzeciego nieba. I wiem, że ten człowiek – czy w ciele, nie wiem, czy poza ciałem, Bóg to wie – został porwany do raju i słyszał tajemne słowa, których się nie godzi człowiekowi powtarzać.”

2 List Piotra 3:13 – „Oczekujemy jednak, według obietnicy, nowego nieba i nowej ziemi, w których będzie mieszkała sprawiedliwość.”

Księga Objawienia 21:1 – „I ujrzałem niebo nowe i ziemię nową, bo pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły, i morza już nie ma.”

Uważamy, że wersety wspomniane w pytaniu mówią o tym samym: o rządach Jezusa Chrystusa i o Jego Królestwie. Fakt, że Pismo Święte mówi, iż później Syn odda władzę Ojcu – Bogu JHWH nie zmienia niczego w charakterze rządów królestwa. Zmieni się władca, ale królestwo nadal oparte będzie na sprawiedliwości i miłości Bożej. Ludzkość doprowadzona przez Chrystusa w procesie restytucji do doskonałości, tak jak na początku, pierwszy człowiek Adam, będzie mieć do czynienia bezpośrednio z Bogiem JHWH, bowiem pośrednictwo Jezusa Chrystusa w pełni i całkowicie dokona wielkiego dzieła pojednania człowieka z Bogiem.

Temu właśnie miało służyć pierwsze przyjście Zbawiciela (urodzenie jako człowiek i misja zakończona wielką ofiarą) oraz drugie Jego przyjście (zapowiedziany wielki ucisk, sprawowanie władzy jako Król, przeprowadzenie procesu restytucji itp. a na końcu oddanie władzy Ojcu).

Gdy nastąpi przekazanie władzy Ojcu, Królestwo będzie nadal królestwem, w którym na wieczność już będą obowiązywać te same prawa Boże, na których oparte było królestwo Chrystusa. Apostoł Piotr mówi (2 List Piotra 3:5,6), że pierwszy świat (epoka w dziejach ludzkości) – niebo i ziemia – wodą zatopiony zginął, przeminął. Apostoł twierdzi też w kolejnych wersetach, że drugi świat („teraźniejszy zły”) – niebo i ziemia – ulegnie zniszczeniu w czasie wielkiego ucisku. Natomiast w wersecie 13 mówi on o ustanowieniu nowego świata (nowej epoki) – nowych niebios i nowej ziemi – zgodnie z obietnicą uczyniona przez Boga (np. Izajasza 65:17) – „oczekujemy nowych niebios i nowej ziemi, w których sprawiedliwość zamieszka”.

Apostoł Paweł również o tym mówi, ponieważ dane mu było na krótką chwilę spojrzeć w te przyszłe wydarzenia, w ten trzeci świat, przyszłą epokę – nowe niebo („trzecie niebo”) i nową ziemię („raj”). Bóg dozwolił mu ujrzeć sprawy takimi jakie będą wówczas, gdy Jezus Chrystus będzie sprawował duchową władzę na ziemi. Były to bez wątpienia te same rzeczy, które później widział święty Jan i o których pozwolono mu trochę symbolicznym językiem opowiedzieć, a znajdujemy to w ostatniej księdze Biblii.

Pismo Święte mówi nam też, że „ziemia na wieki stoi” (Kaznodziei Salomona 1:4) – chociaż epoki, światy („niebo i ziemia”) się zmieniają, to nasza planeta Ziemia wraz z mieszkającym na niej człowiekiem cały czas istnieje i ma istnieć na wieki. Dlatego rozumiemy, że ziemia a także niebo (oraz góry, morza itp.) w języku Pisma Świętego muszą znaczyć coś więcej, mieć także znaczenie symboliczne, i tak:

niebiosa to władze duchowe, systemy religijne,

ziemia natomiast to różnego rodzaju systemy społeczne, rządy sprawowane przez niedoskonałych ludzi, w czasie gdy szatan, Boży przeciwnik uzurpuje sobie władzę (a Bóg dla pewnych celów, do pewnego czasu dozwala na to).

Pierwszy świat (niebo i ziemia), czyli ówczesny porządek i istniejący system zakończył swe istnienie w potopie, ale fizyczne, literalne niebiosa (firmament, atmosfera, itp.) oraz fizyczna ziemia nie przestały istnieć. Podobnie drugi świat (niebo i ziemia), obecnie istniejący „teraźniejszy zły”. Biblia mówi o nim, że ma przeminąć z wielkim trzaskiem, ogniem, itp. Chodzi tutaj również o zmianę systemów (niebios i ziemi), szatan będzie walczył o utrzymanie władzy, ale pełnoprawny król Jezus Chrystus, w swoim drugim przyjściu i obecności pokona go, odbierze mu władzę i będzie zaprowadzał swoje królestwo – trzeci świat (nowe niebo i nową ziemię).

Istniejący obecnie porządek (społeczny, polityczny, gospodarczy, itp. – zasady organizacji, rządów, społeczeństw) przeminie, ale nie fizyczne, literalne niebo i ziemia. „Niebiosa” teraźniejszego (drugiego) świata, tj. moce sprawujące duchową władzę, systemy religijne itp. będą musiały ustąpić miejsca „nowym niebiosom”, duchowej władzy Chrystusa, natomiast „ziemia” tego obecnego drugiego świata tj. zasady organizacji rządów, społeczeństw ludzkich przy pomocy siły, niesprawiedliwości itp. również musi być symbolicznie stopioną, rozpłynąć się na rzecz królestwa Chrystusowego. W efekcie tego nastąpi nowy (trzeci) świat – ludzkość zorganizowana na nowo, będąca w harmonii z nowym władcą, Chrystusem, żyjąca już na wieczność w sprawiedliwości, pokoju i miłości. Oczywiście, choć z szansy naprawy w Królestwie Chrystusa będą mieli wszyscy, to wieczność osiągną jedynie ci, którzy będą tego pragnąć i okażą to swoim życiem, swoimi myślami, słowami i czynami.

Więcej informacji:
– C.T. Russell, „Boski plan wieków”
– C.T. Russell, „Pojednanie pomiędzy Bogiem a człowiekiem”
– Paul S.L. Johnson, „Tysiąclecie”

Obrazek: lifehopeandtruth.com

„Siódma trąba” – brat Henryk Olekszy wygłosił ten wykład na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 26.11.2023 r.

Omawia w nim Księgę Objawienia 11:15-19 –

„I zatrąbił siódmy anioł, i odezwały się donośne głosy w niebie mówiące: Królestwa świata stały się królestwami naszego Pana i jego Chrystusa i będzie królować na wieki wieków. A dwudziestu czterech starszych, którzy siedzą przed Bogiem na swoich tronach, upadło na twarze i oddało Bogu pokłon; Mówiąc: Dziękujemy tobie, Panie Boże Wszechmogący, który jesteś i który byłeś, i który masz przyjść, że wziąłeś swą potężną moc i objąłeś królestwo. I rozgniewały się narody, i nadszedł twój gniew i czas osądzenia umarłych, i oddania zapłaty twoim sługom prorokom i świętym oraz tym, którzy się boją twego imienia, małym i wielkim, i zniszczenia tych, którzy niszczą ziemię.”

Pobierz cały poniższy tekst w formie dokumentu pdf „Nikolaityzm – klerykalizm”.

Wbrew pozorom, nikolaityzm to określenie biblijne, pojawiające się w niej (tylko) 2 razy: w Obj.2:6,15.

Kim byli nikolaici? Większość komentatorów sugeruje, że to członkowie sekty założonej przez diakona Mikołaja z Dz.6:5, chociaż nie ma żadnego dowodu, że człowiek ten kiedykolwiek stał się odstępcą i założył jakąkolwiek sektę (po prostu miał nieco podobne imię). Gdyby jednak tak było, musiałaby ona istnieć zarówno w okresie kościoła w Efezie, jak i Pergamie, bo nazwa ta pojawia się w liście do Efezu i Pergamu, a w międzyczasie była jeszcze Smyrna, czyli musiałaby istnieć przynajmniej kilkaset lat, a tym samym nie mogłaby umknąć kronikom historii, a umyka.

O wiele bardziej prawdopodobne jest to, że nazwa ta jest użyta symbolicznie, nie w odniesieniu do takiej czy innej sekty, tak samo jak w tym samym rozdziale symbolicznie użyte są imiona Balaam i Izebel (w.14,20), dwóch postaci ST, od dawna w grobie w czasie spisywania księgi Objawienia, a mimo to wspomnianych tak, jak gdyby żyły w okresach Pergamu i Tiatyry, ponieważ nie chodziło o nie jako postacie historyczne, lecz o symboliczne znaczenie w nich ukryte:

Balaam (połykający lud) = niewierni ambitni wodzowie z kleru, którzy głosili prawdę zmieszaną z błędem, pobudzani pragnieniem zysków, bogactw, uznania, zaszczytów, wpływów i władzy;

Izebel, kobieta pozbawiona wszelkiej moralności, okrutna i nie bojąca się Boga ani ludzi, prześladująca Eliasza przez swego męża, króla Achaba = kościół katolicki prześladujący antytypicznego Eliasza, MS przez władzę świecką jako swe narzędzie (kler żydowski też zabił Jezusa przez władzę świecką).

Jakie jest więc symboliczne znaczenie nikolaityzmu? Rozłóżmy tę nazwę na 2 elementy, z których się składa:

νίκος (nikos) = zwycięstwo + λαός (laos) = lud

Nikolaici to zatem „zwycięzcy ludu / nad ludem” = ci, którzy roszczą sobie prawo do władzy nad ludem Bożym, sięgają po nią i sprawują ją wbrew Boskim zaleceniom:

1 Piotra 5:2,3

Paście trzodę Bożą, która jest między wami [paście ją prawdą, nie strzygąc jej, nie strasząc, nie grożąc, nie bijąc; pamiętając, że NIE JEST TO WASZA TRZODA, jak niekiedy różnej maści wodzowie myślą i mówią o ludzie Bożym, któremu powinni służyć, nie nad nim panować – por. Jana 10:1-5,27 – wodzowie też są owcami, i też powinni iść za głosem Pasterza, a nie wydawać swój własny; powinni jedynie powtarzać, tłumaczyć głos Pasterza nowym, słabszym lub bardziej oddalonym owieczkom], nie z przymusu, lecz ochotnie [pobudzani miłością, nie traktując tego jako ciężaru, którego woleliby uniknąć – nie jak niewolnicy, lecz jak wolni ochotnicy przekonani o wielkości i świętości sprawy, której służą], (po Bożemu / wg Boga – brak w Textus Receptus), nie dla brudnego / brzydkiego zysku [którym nie tylko pieniądze, ale stanowiska, uznanie, podziw owieczek i ich posłuch, wpływy, panowanie], lecz z oddaniem / ochotą [nie tak jak ktoś, komu się płaci za wykonanie określonej pracy, lecz jak ktoś, kto robi to z miłości, czyli np. nie jak ktoś, kto opiekuje się chorym za pieniądze, lecz jak ktoś, kto opiekuje się chorym, bo go kocha].

Nie jako panujący nad tymi, którzy są wam poruczeni [nie jako ktoś zajmujący miejsce Jezusa, który jedynym panującym nad ludem Bożym i jako taki nie ma i nie może mieć konkurencji, a ci, którzy próbują nią być, stają się większymi lub mniejszymi antychrystami – zamiast Chrystusa (greckie anti znaczy także zamiast, w miejsce), co szkodliwe zarówno dla nich samych – rodzi w nich pychę i pragnienie bycia większym / ważniejszym od innych, pobudza do polegania na własnej mądrości i podawania własnych nauk zamiast tych ze Słowa Pan (w czasach Russella 95% wodzów którzy upadli, upadło z powodu pychy), jak i dla tych, nad którymi panują – pozbawia ich wolności, która niezbędna do duchowego rozwoju – por. Gal.5:1,13; bez podziału na kler i laikat – Mat.23:8; 1 Piotra 2:9], lecz jako wzór dla trzody [którym nie byliby, posiadając złe cechy z w.2-3].

3 Jana 9-11

Napisałem do zboru krótki list, lecz Diotrefes, który lubi odgrywać wśród nich kierowniczą rolę, nie uznaje nas. Dlatego, jeżeli przyjdę, przypomnę uczynki jego, że złośliwymi słowy nas obmawia i nie zadowalając się tym, nie tylko sam nie przyjmuje braci, lecz nawet zabrania to czynić tym, którzy chcą ich przyjąć, i usuwa ich ze zboru. Umiłowany! Nie naśladuj tego, co złe, ale to, co dobre. Kto czyni dobrze, z Boga jest, kto czyni źle, nie widział Boga [na uwagę zasługuje to, że apostoł zwraca jedynie uwagę Gajusa, adresata tego listu, na niewłaściwą postawę Diotrefesa, ale ani nie usuwa go ze stanowiska starszego w tym zborze, ani nawet nie poleca zborowi go usunąć, ponieważ zgodnie z zasadą kongregacjonalizmu każdy zbór ludu Bożego pod tym względem miał i wciąż powinien mieć pełną wolność, kierując się własnym zrozumieniem woli Bożej co do wyboru swych starszych].

A teraz biblijny / Boski obraz nikolaityzmu w typie, bo trudno o coś lepszego:

trąd na szatach (3 Moj.13:47-59)

Trąd = grzech, przy czym jeśli pokrywa całe ciało = nieczystość / deprawacja Adamowa, typowa dla ogółu ludzkości, której Bóg nawet nie próbuje leczyć w tym życiu (dlatego ci całkowicie pokryci trądem mieli być uznawani za czystych – 3 Moj.13:12-13, co niezrozumiałe bez znajomości choćby podstaw Boskiego planu: w obecnym czasie, WE, ci całkowicie pokryci trądem są uznawani za czystych nie dlatego, że naprawdę są czyści (są bardziej nieczyści niż ci dotknięci nim tylko częściowo), lecz dlatego, że nie są obecnie obiektem Boskiego zainteresowania, którym są tylko ci, którzy przez pokutę i wiarę w Jezusa przyszli do Boga i dostąpili usprawiedliwienia z grzechu / przykrycia szatą sprawiedliwości Jezusa / oczyszczenia z trądu po Adamie, po czym niestety i tak grzeszą – trąd ponownie pojawia się w różnych miejscach ich ciała, na szatach lub w domu. W obecnym czasie / życiu to właśnie ten dodatkowy, miejscowy trąd jest problemem, stąd szczegółowe przepisy 3 Moj.13 na temat jego diagnozowania i traktowania (czy to wciąż tylko nawracający trąd Adamowy, który pomimo przykrycia sprawiedliwością Jezusa nie daje o sobie zapomnieć, czy niestety uparcie świadomy, wynikający z nieczystego serca grzesznika, który uparcie i świadomie nie chce się z niego oczyścić / wyleczyć).

Szaty
= zalety / łaski (zdobią niczym piękne ubranie – Kol.3:10,12,14; Judy 23; Obj.3:4);
= wady / niełaski (szpecą niczym niechlujne ubranie – Kol.3:8,9; Ps.73:6);
= władze urzędowe (szaty Aarona, płaszcz Eliasza).

Tutaj chodzi o znaczenie ostatnie – władze urzędowe, gdyż znaczenie zalet i wad zawarte jest w 4 rodzajach trądu na ciele, wymienionych wcześniej w 3 Moj.13 (biały obrzęk = grzech, wrzód = samolubstwo, sparzelina = światowość, trąd na głowie = błąd).

47-49: Szaty skażone trądem to władze urzędowe sług, skażone nieczystością w postaci chwytania władzy i rządzenia ludem Bożym (kolejno plaga koloru zielonego i czerwonego – w.49)

Wszyscy słudzy (lokalni i generalni) mają jakieś władze urzędowe – lokalni mają te władze, jakich zgodnie z Biblią zbór przez głosowanie im udziela, z 2 Tym.3:16,17 – nauczanie prawdy / zbijanie błędu i naprawianie złego postępowania / kształcenia w sprawiedliwości – oraz niesienie pociechy Pism (Rzym.15:4).

Słudzy generalni mają te same przywileje wszędzie tam, gdzie zaproszą ich inne zbory. Przywileje te powinny być wykorzystywane zgodnie z Duchem Pana, Słowem i opatrznościami. Szatan jak lew cały czas jednak krąży, by pobudzić każdego, a szczególnie braci z jakąś funkcją, począwszy od diakona i starszego zborowego, do stania się wielkim, z większymi przywilejami od tych przewidzianych przez Pana, i często mu się to udaje. Za niewielkie dodatkowe uznanie i wywyższenie tu na ziemi, na ten króciutki czas życia, niektórzy są gotowi stać się nikolaitami – popaść w niełaskę Boga i stracić miejsce w gronie ludu Bożego. Jakże zachwiany musi być ich osąd, jakże zaćmiony umysł i jakże niebezpieczna droga! Tych, którzy się na niej nie zatrzymują, lecz dochodzą nią do końca – pomimo blokujących działań Boga (o czym w kolejnych wersetach) – spotyka duchowa

katastrofa, tak opisana w Ps.106:15:

UBG: dał im, czego żądali, lecz zesłał na ich dusze wycieńczenie.
BG: I dał im, czego żądali, a wszakże przepuścił suchoty na nich.
BT: Uczynił zadość ich żądaniu, lecz zesłał na nich zarazę.
KJV: I dał im, czego żądali, lecz chudością napełnił ich dusze.

50-51: Jeśli są podejrzenia co do chwytania władzy i panowania nad braćmi, decyzja nie pochopna, lecz dopiero po gruntownym zbadaniu sprawy – odosobnić na 7 dni, co polega na zwracaniu im uwagi na ich próby rządzenia zborem jako zakazane dla ludu Bożego, na ostrzeganiu ich przed konsekwencjami, na protestowaniu, sprzeciwianiu się takim praktykom, na odbieraniu im urzędu starszego lub ograniczaniu go, np. przez zmniejszenie zakresu służby.

– nie zgadza się, a nawet kłóci się z tymi, którzy protestują przeciwko jego nieczystości;
– obraża się na nich i okazuje to;
– mówi o nich źle i oskarża o złe intencje;
– zrywa kontakt i współpracę z nimi (np. ze zborem, który dostrzegł takie oznaki trądu u swojego starszego lub starszych i w związku z tym nie wybrał go / ich na urząd lub pozbawił go / ich takiego urzędu w trakcie jego sprawowania).

Jeśli po czasie odosobnienia widać rozszerzanie się plagi w postaci:

– kolejnych, nowych aktów chwytania władzy i rządzenia;
– tych samych aktów co wcześniej, ale w nowych kierunkach;
– jedno i drugie

jest to przypadek trądu jadowitego / złośliwego / kłującego (w KJV fretting = niespokojny, rozdrażniony, co bardzo dobrze oddaje charakter tej nieczystości – niepokój będący wynikiem braku pokoju Bożego, który strzeże serc i umysłów. Osoba dotknięta jadowitym trądem na szacie – władzach urzędowych – niepokoi się, wszystko chce kontrolować; obniża wartość innych, a podnosi swoją, by wzmocnić swoją pozycję i zapewnić sobie wpływy (jak w polityce); nie pozostawia spraw ani biegu wydarzeń Boskiej opatrzności, w ręku Pana, bo za mało lub w ogóle nie polega na Bogu = jest pozbawiona Jego pokoju, całkowicie lub częściowo, a jeśli nawet tylko częściowo, to brakuje jej go tyle, że nie jest w stanie spokojnie przyjmować to, co niesie opatrzność).

Takie zachowanie starszego to jego głośny krzyk „Nieczysty, nieczysty”, którym informuje innych o swoim nieczystym stanie !

52: W takim przypadku, szata palona = źle używane władze urzędowe odebrane.

W przypadku sług zborowych, zbór pozbawia ich funkcji w zborze. Jeśli zbór tego nie zrobi, lecz toleruje takie zachowanie, a być może nawet je popiera, przestaje być zborem Pana, bo symbolicznie całuje Baala:

Kłanianie się Baalowi / szatanowi = służenie mu przez naśladowanie jego dróg, jego stylu: chwytanie władzy i podporządkowywanie sobie innych = klerykalizm / nikolaityzm w wykonaniu wodzów.

Całowanie Baala = udzielanie przez innych, np. członków zboru, poparcia wodzom, którzy kłaniają, się Baalowi (jak szatan chwytają władzę nieudzieloną im przez Boga i panują nad ludem Pana); potrzebni jedni i drudzy, bo bez tych całujących Baala nie byłoby kłaniających się mu, stąd odpowiedzialność wszystkich przed Panem: kłaniających się – za chwytanie władzy, całujących – za pozwalanie na to.

Nie czynią tego tylko wierni – symboliczne 7000 z czasów Eliasza (1 Król.19:18) – wszyscy inni w mniejszym lub większym stopniu ulegają nieczystości kłaniania się lub całowania Baala, co widoczne w całym chrześcijaństwie prawie w jego wszystkich odmianach, nawet tych wywodzących się z ruchu paruzyjnego (np. obecne Towarzystwo Strażnicy).

53-54: Jeśli po 7 dniach odosobnienia plaga nie rozszerza się, należy wyprać taką szatę w wodzie Słowa, by oczyścić ją z poprzedniej uzurpacji (Efez.5:26), gdyż nie są to objawy upartego chwytania władzy, i ponownie odosobnić takiego na kolejne 7 dni.

55: Jeśli jednak po wypraniu nie ma poprawy na lepsze (plaga nie zmienia wyglądu / barwy), oznacza to brak pokuty – szata spalona jak wtedy, gdy plaga się rozszerza = władze urzędowe odebrane.

Werset ten pokazuje też, gdzie tkwi prawdziwy problem – w nieczystym sercu: szata głęboko przeżarta bądź ze zwierzchniej, bądź ze spodniej strony. Serce w złym stanie, bezbożna ambicja, która początkowo doprowadziła do chwytania władzy nadal obecna, bo pomimo mycia stan się nie poprawił, bez względu na to, czy widać to publicznie (plaga widoczna na zewnątrz, ze zwierzchniej strony), czy tylko prywatnie, wobec nielicznych (do wewnątrz, ze spodniej strony).

Utrata zdolności do pokuty u tych na próbie do życia to dowód osiągnięcia poziomu pełnej krystalizacji w złu, z którego nie można się już podnieść, a jedynym teoretycznym wyjściem byłaby tylko druga śmierć Jezusa za nich, czego Boski plan nie przewiduje (Żyd.6:4-6)!

Ci na próbie wiary i posłuszeństwa w takim przypadku tracą miejsce w danej klasie ludu Bożego!

56: Jeśli jednak po upraniu plaga bledsza / słabsza, należy wyrwać ją z szaty, bo winny częściowo pokutował i częściowo zaniechał uzurpacji. Należy odebrać (wyrwać) tylko tę służbę, gdzie częściowo widoczne chwytanie władzy (np. ograniczenie starszego tylko do prowadzenia badań, oświadczeń).

57: Jeśli po wyrwaniu plagi, która zbladła, ponowie pojawi się ona w innych miejscach szaty, oznacza to, że po pierwszej uzurpacji i częściowym oczyszczeniu ponownie powracają praktyki klerykalne, co wskazuje na dużą dozę uporu i świadomości, brak walki, czuwania i modlitwy, by zniszczyć pęd do chwytania władzy i rządzenia ludem Bożym (por. umartwianie / chłostanie / podbijania ciała przez Pawła z 1 Kor.9:27, co obejmuje wszelkie zapędy ciała, także te klerykalne). Wszystkie przywileje urzędu odebrane / spalone.

58: Jeśli natomiast po omyciu Słowem i odosobnieniu nastąpi poprawa, oznacza to, że trąd nie był głęboko zakorzeniony i że wystarczyło go umyć Słowem prawdy, gdyż był to przypadek ignorancji, słabości lub jednego i drugiego, czyli grzech bardziej Adamowy niż świadome i uparte dążenie do władzy nad ludem Bożym wbrew zaleceniom Boga. Z powodu wrodzonej skłonności w tym kierunku trzeba jednak bardziej dokładnie, starannie i energicznie pracować nad usunięciem tej zmazy (powtórne mycie).

Jest więc nadzieja dla wszystkich dotkniętym trądem na szacie! Możliwy jest powrót do pełnej czystości, do której droga prowadzi przez odosobnienie, pokutę i dwukrotne (staranne, dokładne, energiczne) pranie splamionej szaty w wodzie Słowa Bożego!

Nadzieja zawiera się nawet w słowach potępienia z Obj.2:6, gdzie Jezus mówi, że nienawidzi uczynków nikolaitów, nie ich samych, gdyż każdy dzisiejszy nikolaita jutro może pokutować i porzucić swe klerykalne drogi (problem zaczyna się dopiero wtedy, gdy grzesznik nie chce dać się oddzielić od grzechu – wtedy musi być usunięty razem ze grzechem). Każdy ma czas na takie oddzielenie się od grzechu „dopóki jest w drodze” (wiele mówiące i mające szerokie zastosowanie słowa Jezusa z Mat.5:25 – oddzielny wykład).

Dla większości oznacza to do końca życia, dla niektórych – tych żyjących pod koniec danej dyspensacji – do chwili jej zmiany i przejście w następną, w której zaczynają rządzić inne zasady (WŻ na WE, WE na WT).

***

„Oto Niebiański Ojciec, Starodawny, siedzi na tronie w niebie i trzyma w ręce zwój zapisany wewnątrz i zewnątrz, zapieczętowany siedmioma pieczęciami. Ten zwój, przedstawiający Boski plan, jest znany tylko Ojcu, samemu Jahwe, który trzyma go w swojej mocy – w swojej ręce – aż ktoś okaże się godny poznania tego planu i stania się jego wykonawcą jako czcigodny pośrednik i przedstawiciel Jahwe. Dalej symboliczny obraz pokazuje, że zanim nasz Pan Jezus cierpiał za nas na Kalwarii, „sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby nas przywiódł do Boga”, nikt nie był znaleziony (nie okazał się) godny, by zająć się Boskim planem albo choćby zrozumieć jego zawartość.

Nasz Pan Jezus okazał się jednak całkowicie godny zaufania, kiedy udowodnił swoją wierność wobec Niebiańskiego Ojca – udowodnił to swoim posłuszeństwem nie tylko w upokorzeniu samego siebie, aby dla ucierpienia śmierci przyjąć postać człowieka, ale także w posłuszeństwie „aż do śmierci”, a nawet więcej – „aż do [haniebnej] śmierci krzyżowej”. Jak pisze apostoł: „Dlatego też Bóg nader go wywyższył, i darował mu imię, które jest nad wszelkie imię; aby w imieniu Jezusa wszelkie się kolano skłaniało, tych, którzy są na niebiesiech, i tych, którzy są na ziemi” – Filipian 2:9-11. Właśnie w tym miejscu rozważany przez nas obraz z Księgi Objawienia pokazuje naszego Pana Jezusa jako Baranka, który został zabity, któremu inni się kłaniają i o którym powiedziano: „godzien jest ten Baranek!”. „Godzieneś jest wziąć księgi, i otworzyć pieczęci ich, żeś był zabity, i odkupiłeś nas Bogu przez krew swoję ze wszelkiego pokolenia, i języka, i ludu, i narodu.” W ten sposób pokazano nam to wspaniałe wywyższenie przedstawiciela Niebiańskiego Ojca, „Posłańca [sługi] Przymierza”. Dzięki swojemu uniżeniu, a także całkowitemu poddaniu się i posłuszeństwu woli Ojca, będzie On odtąd uznany godnym dzielić tron razem z Ojcem; dzięki rozporządzeniu samego Ojca obwieszczenia tego dokonały zastępy niebieskie. „Godzien jest ten Baranek zabity, wziąć moc, i bogactwo, i mądrość i siłę, i cześć, i chwałę, i błogosławieństwo.” Na koniec „wszelkie stworzenie” przekona się, że Jahwe wielce wywyższył swego jednorodzonego Syna, dzieląc z Nim nawet swe Królestwo. Wszyscy będą wyrażali swoją radość, wołając: „Siedzącemu na stolicy [Wszechświata – Jahwe], i Barankowi błogosławieństwo, i cześć, i chwała, i siła na wieki wieków”. Nic więc dziwnego, że czytamy o tym, jak wszyscy ludzie będą odtąd oddawać cześć wywyższonemu Synowi, podobnie jak oddają cześć Ojcu, który Go tak bardzo wywyższył (por. Jana 5:23).

Apostoł stwierdza, że to uwielbienie Jezusa jest ilustracją Boskiego prawa, według którego „kto się poniża, będzie wywyższony”. Zwróćmy jednak uwagę, że w naszym symbolicznym obrazie (werset 13) wywyższenie naszego Pana Jezusa Chrystusa do chwały, czci, mocy i władzy nie oznacza, że Niebiański Ojciec w swojej łasce ustępuje z tronu niebios lub że Ojciec i Syn są jedną osobą, ponieważ jest mowa o dwóch osobach, przy czym – jak zawsze – pierwszeństwo czci i chwały przypisane są Ojcu. Znów przypomina nam to o słowach naszego Pana: „I ja wam [moim uczniom] sporządzam jako mi sporządził Ojciec mój, królestwo” – Łukasza 22:29. I jeszcze raz mówi on do swoich naśladowców: „Kto zwycięży, dam mu siedzieć z sobą na stolicy mojej, jakom i ja zwyciężył, i usiadłem z Ojcem moim na stolicy jego” – Objawienie 3:21.” (C.T. Russell, „Pojednanie”, s. 36-38)

„Gdy bowiem twoje sądy odbywają się na ziemi, mieszkańcy świata uczą się sprawiedliwości.” Księga Izajasza 26:9

Ktoś nie zaznajomiony z planem Bożym mógłby zapytać: W jaki sposób może zostać ustanowione Królestwo Boże, skoro wszystkie te ludzkie metody zawiodły? Jaki jeszcze inny plan może ono zaproponować? Jeśli plan ten jest oznajmiony w Słowie Bożym, to dlaczego ludzie nie mogą wprowadzić go w życie i w ten sposób uniknąć ucisku?

Odpowiadamy, że władza Królestwa Bożego nie zostanie ustanowiona głosami ludzi ani też głosami arystokracji i władców. W słusznym czasie „ten, co do niej ma prawo”, który prawo to nabył własną, drogocenną krwią, „ujmie Królestwo”. Weźmie on „moc swoją wielką i umie królestwo”. Stanie się to przy użyciu siły „I będzie ich [pogan] rządził laską żelazną; jako statki garncarskie skruszeni będą” (Obj. 2:27). „Abym zebrał narody, i zgromadził królestwa, abym na nie wylał rozgniewanie moje i wszystką popędliwość gniewu mego; ogniem zaiste gorliwości mojej będzie pożarta ta wszystka ziemia. Bo na ten czas [gdy upokorzą się i będą gotowi słuchać i okazywać posłuszeństwo Jego radom] przywrócę narodom wargi czyste, którymi by wzywali wszyscy imienia Pańskiego, a służyli mu jednomyślnie” – Sof. 3:8,9.

Użycie siły i mocy, której człowiek nie będzie mógł się oprzeć, będzie towarzyszyło nie tylko ustanowieniu Królestwa, ale będzie także kontynuowane przez cały Wiek Tysiąclecia, gdyż całe królowanie ma na uwadze specyficzny cel pokonania nieprzyjaciół sprawiedliwości. „Bo on musi królować, póki by nie położył wszystkich nieprzyjaciół pod nogi jego.” „Nieprzyjaciele jego proch lizać będą.” „Każda dusza, która by nie słuchała [była posłuszna] tego proroka [chwalebny Chrystus – pozaobrazowy Mojżesz], będzie wygładzona z ludu”, umrze wtórą śmiercią.

Szatan zostanie związany – wszystkie jego oszukańcze i zwodnicze wpływy zostaną powstrzymane – ludziom nie będzie się wydawało, że zło jest dobrem, albo dobro – złem, że prawda jest nieprawdziwa, albo że fałszerstwo jest prawdą (Obj. 20:2).

Jak już jednak wykazywaliśmy, królowanie to nie będzie polegało wyłącznie na sile. Sile nieodłącznie będzie towarzyszyła oliwna gałązka miłosierdzia i pokoju dla wszystkich mieszkańców świata, którzy będą uczyli się sprawiedliwości, gdy na ziemi będą się odprawiały Jego sądy (Izaj. 26:9). Oczy ludzi oślepionych grzechem zostaną otwarte, a świat zobaczy dobro i zło, sprawiedliwość i nieprawość w świetle bardzo różniącym się od dzisiejszego – w świetle „siedmiokrotnym” (Izaj. 30:26, 29:18-20). Zewnętrzne pokusy obecnego czasu zostaną w większości wyeliminowane, nie będzie wolno i nie będzie można czynić zła, zaś niezawodna kara gwałtownie spadnie na przestępcę, wymierzona z nieomylną sprawiedliwością przez chwalebnych i kompetentnych sędziów tej epoki, którzy będą umieli okazać słabym współczucie (1 Kor. 6:2; Psalm 96:13; Dzieje 17:31).

Owi sędziowie nie będą sądzili według widzenia oczu swoich, ani według słyszenia uszu swoich, ale będą wydawali sąd w sprawiedliwości (Izaj. 11:3). Nie zdarzy się żadna pomyłka, żadna niegodziwość nie minie się ze sprawiedliwą odpłatą, nawet usiłowanie popełnienia zbrodni będzie musiało zostać prędko zaniechane w tych warunkach. Wszelkie kolano skłoni się [przed władzą, która będzie wtedy sprawowana], a każdy język będzie wyznawał [sprawiedliwość tego systemu] (Filip. 2:10,11). Następnie, dla wielu ludzi zapewne stopniowo, nowy porządek rzeczy zacznie przemawiać do serc, a to, co było na początku posłuszeństwem z przymusu, stanie się posłuszeństwem z miłości i uznania dla sprawiedliwości. Aż na końcu wszyscy inni – ci, którzy będą posłuszni tylko pod przymusem siły – zostaną wytraceni wtórą śmiercią (Obj. 20:7-9; Dzieje 3:23).

W ten sposób siłą zostaną wprowadzone reguły i prawa miłości. Nie stanie się to za zgodą większości, tylko wbrew jej sprzeciwowi. Będzie to wymagało wyeliminowania z obecnej cywilizacji republikańskich przyzwyczajeń i na pewien czas poddanie ludzkości pod panowanie systemu autokratycznego, który będzie obowiązywał przez tysiąc lat. Taka autokratyczna władza byłaby czymś straszliwym w rękach okrutnego czy nieudolnego władcy, jednak Bóg uwalnia nas od wszelkich obaw, informując, że dyktatorem owej epoki będzie Książę Pokoju, nasz Pan Jezus Chrystus, któremu pomyślność rodzaju ludzkiego tak leżała na sercu, że złożył za nas w ofierze swoje życie, jako cenę okupową, by uzyskać prawo do podźwignięcia nas ze skażenia grzechem i przywrócić doskonałość oraz Boską przychylność dla wszystkich, którzy przyjmą Jego łaskę przez okazanie posłuszeństwa Nowemu Przymierzu.

__________
Źródło: C.T. Russell, „Walka Armagieddonu”, s. 519-520.

CZĘŚĆ PIERWSZA – 3 października 2021 r. 

CZĘŚĆ DRUGA – 19 listopada 2022 r. 

NOTATKI DO CZĘŚCI DRUGIEJ W WERSJI TEKSTOWEJ 

Cytowałem w części pierwszej bardzo dużo wersetów Pisma Świętego. Żeby w największym skrócie powiedzieć, co starałem się wtedy wyjaśnić:

– mówiłem, że istnieje różnica między wskrzeszeniem a zmartychwstaniem. Choć mamy w ewangeliach kilka wskrzeszeń, jak np. Łazarza, córki Jaira i syna wdowy w Nain, to jednak apostoł Paweł w Dziejach Apostolskich 26:22-23 stwierdza, że Jezus miał zmartwychwstać jako pierwszy.

fot. Priscilla Du Preez / Unsplash

– wskrzeszenie to w związku z tym „wprawienie na nowo w ruch mechanizmu życia”, jest to gr. słowo egersis, co oznacza ponowne uruchomienie procesów życiowych.

– na wskrzeszenie nie trzeba w żaden sposób zasłużyć, wskrzeszeni będą wszyscy umarli na podstawie łaski Bożej oraz okupu złożonego przez Pana Jezusa Chrystusa (wskrzeszeni będą ci, którzy dobrze czynili i ci, którzy źle czynili; sprawiedliwi i niesprawiedliwi), jednak Biblia mówi, że jedni ludzie staną się godni zmartwychwstania a inni ostatecznie go nie osiągną. W tym wypadku chodzi o gr. anastasis, czyli podniesienie, udoskonalenie i wreszcie życie wieczne.

– myśląc o zmartwychwstaniu, o tym, które oznacza doskonałość i życie wieczne, Pan Jezus w Jana 5:29 mówi, że kiedy już obudzi czyli wskrzesi wszystkich ludzi to jedni pójdą na zmartwychwstanie życia, a drudzy na zmartwychwstanie sądu; apostoł Paweł także potwierdza, że będzie coś takiego jak zmartwychwstanie niesprawiedliwych, a więc istnieje szansa na podniesienie niesprawiedliwych do doskonałości w czasie panowania Jezusa

– zmartwychwstanie sądu lub zmartwychwstanie niesprawiedliwych będzie to czas podnoszenia ludzi do sprawiedliwości przez pewnego rodzaju proces sądu lub proces resocjalizacji. Będzie to z-martwych-wstawanie przez sąd składający się z otrzymania wiedzy, sprawdzania jak ta wiedza jest przyswajana, karania w celu poprawy i wreszcie z wydania wyroku: życia lub śmierci przy końcu tego procesu

– proces sądu jest równoznaczny z restytucją czyli czasami naprawienia wszystkich rzeczy, o których mówiłem w innych nagraniach. Wszystko to będzie miało miejsce w tysiącletnim królowaniu Chrystusa i wiernych, w czasie ich panowania nad narodami, a nie dopiero po tysiącleciu.

Tyle streszczenie, a teraz czas na pytania i odpowiedzi. Oczywiście będą to skrótowe odpowiedzi, a czasami tylko odnośnik do innych nagrań i materiałów, bo wiele z poruszonych tematów domagałoby się oddzielnego wykładu i być może w przyszłości takie wykłady się pojawią. Nie chcę jednak zostawić pytających bez choćby krótkiej odpowiedzi.

1. W Apokalipsie 20:13 jest mowa o wydaniu zmarłych przez morze i otchłań już po tysiącletnim Królestwie. O jakim zmarłych jest tam mowa, skoro wszyscy zmarli mają zmartwychwstać przed i w trakcie Tysiącletniego Królestwa?

Umieściliśmy niedawno na stronie badaczebiblii.pl bardzo ciekawy wykres i artykuł pt. „7 obrazów tysiącletniego Królestwa Chrystusa i jego dzieła”:
https://badaczebiblii.pl/7-obrazow-tysiacletniego-krolestwa-chrystusa-i-jego-dziela/

Problem polega na tym, że Księga Objawienia, rozdziały 20 do 22, czytane są zwykle jakby to był jeden opis zdarzeń, które następują po sobie chronologicznie. A tak naprawdę mamy tu 7 różnych symbolicznych obrazów, które skupiają się na różnych elementach Tysiąclecia, a także „małego okresu” lub „krótkiego czasu” przy końcu Tysiąclecia i następujących później wieków chwały. Obj. 20:11-15 to kolejny obraz (w. 11 zaczyna się od słów – „potem ujrzałem”), a nie ciąg dalszy opisu z wersetów 4-10. Umarli będą więc wskrzeszani w czasie tysiącletniego Królestwa, jak wynika to z innych fragmentów. Także w tym czasie będzie trwało pouczanie, próbowanie i karanie w celu poprawy tych, którzy będą wskrzeszani i ostatecznie na koniec tysiąclecia dojdziemy do wydania wyroku. Ten wyrok to życie wieczne dla posłusznych i udoskonalonych, a wieczna śmierć dla tych, którzy nie będą posłuszni i nie pozwolą Panu na przemianę ich serc.

2. Apokalipsa 21:8 mówi o niegodziwcach wrzuconych do jeziora ognia. O kim zatem jest mowa w Ap. 22:15, że ci sa na zewnątrz? Czy to są ci sami co z Ap. 20:15 i 21:8 czy jacyś inni?

Chodzi dokładnie o te same osoby. W Objawieniu 20:15 i 21:8 mamy symboliczny obraz „jeziora ognia”, które przedstawia wieczne zniszczenie, unicestwienie, „drugą śmierć”. W Objawieniu 22:15 mamy symbol miasta , a tylko ci, którzy do niego wejdą, będą mieli dostęp do drzewa życia. Możemy przeczytać od wersetu 14 – „Szcześliwi, którzy piorą swoje szaty, aby mieli prawo do drzewa życia i mogli wejść przez bramy do miasta. Na zewnątrz są psy, czarownicy, [ludzie] dopuszczający się nierzadu, zabójcy, bałwochwalcy oraz każdy, kto kocha kłamstwo i popełnia je.” Inaczej mówiąc, dostęp do drzew i możliwość wejścia do miasta, oznacza życie, a znalezienie się na zewnątrz, oznacza odcięcie od życia. Można to porównać do dawnej Jerozolimy, gdzie na zewnątrz miasta znajdowała się spalarnia śmieci w dolinie Gehenna. Ta dolina to inny obraz bardzo podobny do jeziora ognia, który także wskazuje na całkowite zniszczenie grzeszników, którzy nie poddadzą się reformie.

3. Skoro twierdzicie, że człowiek po śmierci nie ma świadomości, to o czym jest mowa w Obj. 6:9-11? W tym fragmencie Jan widzi dusze zmarłych wołające o pomstę za swoją krew do Boga.

Tak, twierdzimy, że człowiek po śmierci nie ma świadomości i opieramy to na jasnych fragmentach Pisma Świętego. Bardzo wyraźna jest Ks Kazn Salomona 9:10 – „Wszystko, co twoja ręka znajdzie do zrobienia, to zrób w swojej mocy, gdyż nie ma działania ani planowania, ani wiedzy, ani mądrości w szeolu [czyli w grobie, stanie śmierci], do którego ty zmierzasz.” Warto jeszcze przywołać Psalm 115:17 – „Umarli nie chwałą Pana, ani ci wszyscy, którzy schodzą do krainy milczenia.”

Zwróćmy jednak uwagę na fragment Objawienia, do którego odnosi się pytająca osoba. Obj. 6:9-11 – „A gdy otworzył piątą pieczęć, zobaczyłem poniżej ołtarza dusze zabitych z powodu Słowa Bożego i z powodu świadectwa, które składali. I zawołały donośnym głosem: Jak długo, Władco święty i prawdziwy? Czy nie będziesz sądził mieszkańców ziemi i za naszą krew nie wymierzysz im kary? Każdej z nich dano białą szatę i powiedziano im, by jeszcze przez krótki czas odpoczywały, aż do pełni się liczba ich współsług i ich braci, którzy mają ponieść śmierć podobnie jak oni.”

Zacznijmy od tego, że Apokalipsa to najbardziej symboliczna i najtrudniejsza księga Pisma Świętego. Od czego się ta Księga zaczyna? „Objawienie Jezus Chrystusa, które dał mu Bóg, aby ukazać swym sługom, co musi stać się niebawem i wysławszy swojego anioła oznajmił przez niego za pomocą znaków słudze swojemu Janowi.” Oznajmił przez znaki, tzn. przez symbole i figury podał pewne myśli.

Czy możemy np. wyobrazić sobie smoka ognistego, który swoim ogonem ciągnął jedną trzecią gwiazd na niebie? Chyba nikt nie wyobraża sobie takiego stwora, który mógłby ogonem zrzucić jedną trzecią gwiazd z nieba, a jednak mamy taki opis w Objawieniu. Czyli są to pewne symbole, które określają pewną rzeczywistość.

Z wielu powodów nie wierzymy, że opis o wołających do Pana duszach należy traktować dosłownie. Prawdziwi wierni nie błagaliby Boga o to, by ich pomścił. Przecież zupełnie inne były wołania naszego Pana Jezusa i świętego Szczepana, gdy byli zabijani! Oni wołali: „Panie, nie policz im tego grzechu!” (Dz 7:60).

To wołanie z Księgi Objawienia można rozumieć tak samo, jak słowa z Księgi Rodzaju 4:10, że krew Abla wołala z ziemi do Boga o pomstę. Inaczej mówiąc cierpienia i czyny mówią głośniej niż słowa. I to właśnie historia ludu Bożego woła do Boga w tej sprawie. List do Hebrajczyków 11:4 – „Przez wiarę Abel złożył Bogu ofiarę cenniejszą od Kaina, za co otrzymał świadectwo, że jest sprawiedliwy. Bóg bowiem zaświadczył o jego darach, toteż choć umarł, przez nią jeszcze mówi.”

Boska sprawiedliwość nie może się zgodzić na wieczne tolerowanie tego, że jego wierni słudzy znoszą tak wielkie prześladowania. Każde zło woła do Boga o pomstę, o sprawiedliwą odpłatę. A mimo to, tak jak za życia, wierni nie wołali o pomstę, tak nie będą wołać po śmierci. Ten urywek mówi tylko, że Bóg widział cierpienia swoich wiernych i że one nie zostaną bez rozliczenia.

To rozliczenie ma nadejść razem z drugą obecnością Jezusa na ziemi i razem z uzupełnieniem pełnej liczby wiernych, którzy mają razem z Jezusem królować i sądzić świat. Wtedy odbędzie się najpierw przyznanie nagród sprawiedliwym, a potem sąd albo proces resocjalizacji (czyli restytucja) dla niesprawiedliwych.

Co miało się dziać ze zmarłymi do tego czasu? I to także z tymi, którzy byli wierni Bogu? Obj. 6:11 mówi: „powiedziano im, by jeszcze krótki czas odpoczęli”. Jak na księgę symboli jest tu dosyć wyraźny opis, że tacy wierni mieli jeszcze znajdować się w symbolicznym śnie, w stanie śmierci aż do obudzenia umarłych.

4. Jakie macie zdanie na temat Mojżesza? Czy umarł i z ciałem został wzięty do nieba? Czy z Eliaszem Apostołom ukazał się jego duch? Jeżeli to drugie to byłoby to niezgodne z teologią, która zaprzecza życie duszy poza ciałem.

Nasza odp. jest taka, że chociaż Mojżesz i Eliasz zakończyli swoje życie w bardzo tajemniczych okolicznościach, to jednak mamy potwierdzenie w Biblii, że obaj umarli. 5 Mój. 34:5 – „I umarł Mojżesz, sługa Jahwe, w ziemi Moab, zgodnie z postanowieniem Jahwe. I pogrzebali go w dolinie w ziemi Moabu”. List do Hebrajczyków 11:13 – „Ci wszyscy [a wcześniej była mowa o Eliaszu] poumierali w wierze, nie otrzymali zaś tego, co głosiły obietnice, lecz z daleka zobaczyli je”.

Pismo Święte przedstawia umarłych jako znajdujących się w stanie nieświadomości. Ks. Kaznodziei Salomona 9:5-6 – „Ci, co żyją, wiedzą, że umrzeć mają, ale umarli o niczym nie wiedzą (…) i miłośc ich, i zazdrość ich, i nienawiść ich już zginęła.” I w nawiązaniu do tego Księga Izajasza 63:16 – „Tyś zaiste Boże ojcem naszym, bo Abraham nie wie o nas, a Izrael nie zna nas.”

Mając taką naukę Pisma Świętego musimy uważnie zbadać ten fragment o przemienieniu Mojżesza i Eliasza na górze. Na pewno jest w zgodzie z resztą Biblii. I jeśli otworzymy Ewangelię wg Mateusza, rozdział 17, werset 9, to zobaczymy, że mamy tu proste wyjaśnienie całej sprawy i to słowami Pana Jezusa:

Mateusza 17:9 – „A kiedy schodzili z góry, Jezus im polecił: Nikomu nie mówcie o tym widzeniu [inne tłumaczenie: nikomu nie mówcie o tej wizji], dopóki Syn Człowieczy nie powstanie z martwych.”

„Nikomu nie mówcie o tej wizji”. A więc to, co zobaczyli apostołowie to była wizja, była to „wizja” Mojżesza i Eliasza z Panem, tak jak święty Jan na wyspie Patmos też miał wizję bestii, aniołów itd. On nie widział prawdziwych bestii, ale pewne obrazy, które pokazał mu Bóg. Podobnie było z wizją, którą miał apostoł Piotr, gdy zobaczył prześcieradło spuszczone z nieba, a na nim różne zwierzęta czyste i nieczyste.

Mojżesz na pewno nie został wzbudzony i nie został uczyniony doskonałym w niebie, bo wiadomo, że nasz Pan Jezus był pierwszym wzbudzonym z martwych i uwielbionym w niebie. Możemy przeczytać w tej sprawie Dzieje Ap. 26:22-23 – apostoł Paweł mówi przed królem Agryppą: „Dzięki pomocy Boga żyję do dzisiaj, dając świadectwo małym i wielkim, nic nie mówiąc oprócz tego, co powiedzieli prorocy i Mojżesz, że nastąpi; Że Chrystus ma cierpieć, jako pierwszy zmartwychwstać i zwiastować światłość temu ludowi i poganom.”

Potwierdzenie tego znajduje się też w Liście do Hebrajczyków 11:39-40, gdzie napisano, że Mojżesz i pozostali wierni Starego Testamentu dopiero dojdą do doskonałości z pomocą wiernych z Oblubienicy Chrystusa, gdy ci drudzy zostaną wywyższeni w niebiańskim Królestwie Chrystusa. A więc obaj wierni Boży ludzie – Mojżesz i Eliasz – spali w śmierci i nie zostali wzbudzeni, a trzech apostołów zobaczyło pewną wizję, a nie rzeczywiste osoby lub ich duchy.

5. Co sądzicie o tekstach mówiących o wiecznych mękach, a wiemy, że takie istnieją.

Ogólnie mówiąc są to błędne tłumaczenia, ale nad każdym trzeba by było osobno się zastanowić. Jako przykład możemy wziąć Ewangelię wg Mateusza 25:46. Fragment ten w wielu tłumaczeniach mówi: „I pójdą ci [to znaczy kozły z przypowieści] na męki wieczne”.

Jednak słowo tu przetłumaczone jako „męki” to gr. kolasin i pochodzi ono od greckiego ‘kolazo’. Pierwsze znaczenie tego słowa to: odciąć, obciąć – tak jak przy oczyszczaniu gałęzi drzewa. Podają to różne słowniki jak: Słowniki grecko-polski PWN z roku 1960, czy angielskie słowniki Thayera, Liddella-Scotta i „Emphatic Diaglott”. Więc te „męki” dla nienaprawialnych grzeszników to ich wieczne odcięcie lub obcięcie od drzewa żyjących; będzie to druga śmierć, ostateczne i wieczne zniszczenie. Ten pogląd jest oczywiście mocno oparty na innych fragmentach Pisma Świętego. Psalm 92:8 – „Choć wyrastają bezbożni jak ziele i kwitną wszyscy złoczyńcy, i tak zginą na zawsze.”; będą odcięci czyli „zginą na zawsze”.

Ten fragment mógłby więc być przetłumaczony: „I pójdą ci na odcięcie wieczne”.

6. A co ze słowami o rozdzieleniu kąkolu od pszenicy? co ze słowami jedna będzie wzięta a druga zostawiona? co z tymi którzy przyjmą znamię bestii. Przecież pismo mówi jasno, że będą wrzuceni do jeziora ognia? czy uważacie, że i oni będą mieli drugą szansę?

Rozdzielenie kąkolu i pszenicy, wzięcie jednej i zostawienie drugiej, są to opisy, które dotyczą wierzących (tych wierzących tylko z nazwy i tych wierzących prawdziwie, a także mniej lub bardziej wiernych naśladowców Jezusa). Nie dotyczy to całej ludzkości. Chodzi tu o pewne rozróżnienie wśród wierzących, które miało nadejść pod koniec wyboru Oblubienicy, przy powrocie Pana Jezusa.

Jeśli chodzi o znamię bestii to na stronie mamy aż trzyczęściowy wykład na ten temat i do niego odsyłamy zainteresowanych. Jest do znalezienia na stronie badaczebiblii.pl w sekcji „Wykłady audio/wideo” pod tytułem „Znamię bestii”.

Ze swojej strony chciałbym tylko zwrócić uwagę, że należy bardzo uważać na opisy, które mówią o spaleniu ziemi i rzeczy, które są na ziemi. Pomylą się ci, którzy myślą, że skoro ten „ogień” pochłonie ziemię to wszyscy niewierni w tym czasie ludzie zostaną wiecznie zniszczeni.

Najlepszy przykład to Księga Sofoniasza 3:8 – „Dlatego oczekujcie dnia – mówi Pan – w którym wystąpię jako oskarżyciel. Bo mam zamiar zgromadzić narody, zebrać królestwa, aby wylać na nie swoją popędliwość, cały żar swojego gniewu. Zaprawdę, cała ziemia będzie pożarta ogniem mojej żarliwości.”

Oczywiście, werset ten jest często cytowany i rzeczywiście mówi on o wielkim ucisku, wielkim karaniu narodów przez Boga. Jest to naprawdę apokaliptyczny opis. Jednak żeby ktoś nie pomyślał, że mamy tu opis całkowitego zniszczenia ludzkości, mamy też werset 9 – Sof. 3:9 – „Wtedy bowiem przywrócę narodom wargi czyste, aby wszyscy wzywali imienia Pana i służyli Mu jednomyślnie.”

Spalony czyli zniszczony zostanie więc obecny porządek, a dla ludzi będzie to oznaczało oczyszczenie i zrozumienie Bożej prawdy, którą wszyscy będą jednomyślnie wyznawać, przynajmniej na początku panowania Jezusa. Potwierdzenie jest w L. do Filipian 2:10 – „Na imię Jezusa zegnie się każde kolano na niebie, na ziemi i pod ziemią, a każdy język będzie wyznawał, że Jezus Chrysus jest Panem ku chwale Boga Ojca.”

7. Kto i kiedy odkrył teologię o tzw. restytucji podczas Tysiącletniego Królestwa mówiącej o powszechnym wkrzeszaniu w czasie Tysiącletniego Królestwa i doprowadzaniu ludzi stopniowo do życia wiecznego? Bo jakieś dwa lata temu spotkałem się już z podobną teologią, którą głosił jeden z mesjańskich rabinów.

Nauka ta była znana w pierwszych wiekach chrześcijaństwa. Wspominają o tym historycy, jak np. Jan Wierusz-Kowalski, który w swojej książce „Wczesne chrześcijaństwo I-X wiek” na str. 121 podaje: „Dogmat nicejski burzył nadzieję wielu chrześcijan, którzy naiwnie wierzyli w obietnice Apokalipsy i czekali na powrót Mesjasza mającego im przynieść erę sprawiedliwości. Teraz kazano im wierzyć, że to cesarstwo konstantyńskie jest wstępną realizacją Królestwa Bożego.” Na początku więc chrześcijanie wyczekali na powrót Jezusa i Jego rządy na ziemi.

Do takiej ery sprawiedliwości na ziemi nawiązywali niektórzy bracia polscy w XVI wieku jak choćby Jan Niemojewski. W XIX wieku uczyli o tym mniej lub bardziej jasno różni kaznodzieje w Stanach Zjednoczonych: Henry Grew, George Stetson i George Storrs. Jednak w pełnej formie i w bardzo zrozumiały sposób naukę restytucji przedstawił dopiero Charles Taze Russell, zwłaszcza w swojej książce „Boski plan wieków”, był to roku 1886. Książkę tę można zamówić bezpłatnie po polsku na stronie boskiplan.pl, a jej rozdziały „Dzień sądu”, „Okup i restytucja” i „Królestwo Boże” to do dzisiaj jeden z najlepszych rozważań na ten temat.

8. Kiedy i przez kogo zostało odkryte to, że w starych przekładach nie istnieje tekst (a nie zmartwychwstali inni ze zmarłych aż się dopełniło tysiąc lat) Ap. 20:5. Czy tego odkrycia dokonał Wiktor Szpunar, czy było to znane i odkryte przez kogoś innego wcześniej. Na ile jest to wiarygodne, że ten tekst został faktycznie dodany w późniejszym okresie chrześcijaństwa i że nie istniał w oryginale? Jeżeli to faktycznie jest prawdą to uważam to za wielkie i kluczowe odkrycie, zmieniające całkowicie podejście do zagadnienia zmartywchwstania. Bardzo proszę o szersze poruszenie tego bardzo istotnego tematu w kolejnej części.

Co do wiarygodności faktu, że te słowa to dopisek, to osobiście jestem co do tego przekonany. Na stronie badaczebiblii.pl w zakładce „Wykłady audio / wideo” jest na ten temat świetny wykład Arkadiusza Wiśniewskiego. Zachęcam do wysłuchania tego wykładu. Tytuł to: „Objawienie 20:5 – problem autentyczności tekstu”.

To odkrycie sięga dawniejszych czasów i nie jest moje. Na możliwość dopisku wskazywał już pastor Russell w „Boskim planie wieków”. Zauważył on, że tego fragmentu brakuje w pewnych najstarszych i najpewniejszych rękopisach Biblii. Wyraźne argumenty w tej sprawie podał Paul S.L. Johnson w swojej książce pt. „Tysiąclecie”. Książka ta jest w dystrybucji Świeckiego Ruchu Misyjnego „Epifania” i można ją znaleźć na stronie epifania.pl.

9. Co tekst hebrajski mówi nam na ten temat, czy w hebrajskim też jest taka różnica w tekście jak w greckim? EGERSIS i ANASTAZIS? I jeszcze jedno. Co z pytaniem saduceuszów, czyimi żonami będą po wskrzeszeniu (egersis) te, które miały po kilku mężów, kiedy sie pojawią wszyscy razem?

Jeśli chodzi o język hebrajski to bardzo interesujący jest werset z Księgi Izajasza, rozdział 26, werset 19: „Ożyją umarli twoi, trupy moje wstaną”. Te dwa określenia bardzo szerokie omawia brat Adam Urban w wykładzie, który można znaleźć na stronie badaczebiblii.pl pod takim właśnie tytułem: „Ożyją umarli twoi, trupy moje wstaną”. Polecam, bo to świetne rozważanie biblijne.

Nie znam odpowiedzi na podchwytliwe pytanie saduceuszów. Wiem jednak, że Sędzią w tym czasie, czyli rozjemcą i koordynatorem wszystkich spraw, będzie sam Jezus Chrystus i jego wierni (por. Sędziowie narodów). Skoro Salomon potrafił mądrze rozsądzać bardzo trudne sprawy, to jestem pewny, że Pan Jezus to ktoś większy niż Salomon i będzie sądził i kierował ludzkością jeszcze lepiej. Byłbym spokojny jeśli chodzi o jakiekolwiek nierostrzygnięte sprawy z tego życia. W końcu tysiącletnie królowanie Jezusa to także wypełnienie się roku jubileuszowego, będzie to wielki jubileusz Ziemi. A w Izraelu jubileusz, czyli rok 50-ty, był właśnie rokiem, który rozstrzygał wszystkie sporne sprawy. Na pewno nie musimy się obawiać.

10. Jak rozumieć słowa z Ewangelii wg Mateusza 13:40-43 – „Jak więc zbiera się chwast i spala ogniem, tak będzie przy końcu świata. Syn Człowieczy pośle aniołów swoich: ci zbiorą z Jego królestwa wszystkie zgorszenia i tych, którzy dopuszczają się nieprawości, i wrzucą ich w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Wtedy sprawiedliwi jaśnieć będą jak słońce w królestwie Ojca swego. Kto ma uszy, niechaj słucha!” Szczególnie chodzi o wrzucenie w piec i przykrości w tym piecu.

Ten piec ognisty dotyczy zapowiadanego przez Biblię czasu ucisku z jego wojnami, rewolucjami i anarchią, tak naprawdę ten ogień już płonie. Towarzyszy mu głód i różnego rodzaju zarazy i choroby, a przede wszystkim wielki strach, narzekanie i płacz. Opisane tutaj zgrzytanie zębami to nie najlepsze tłumaczenie. Grecki idiom znaczy tu bardziej rozpacz, zawód różnych nadziei. Widzieliśmy i widzimy tego dużo, a będzie tego jeszcze więcej aż obecny porządek społeczno-polityczny na ziemi całkowicie przeminie i zrobi miejsce dla panowania Chrystusa i wiernych. To panowanie jest tutaj pokazane przez słońce, które wschodzi na niebie o poranku.

Ten palący ogień dotyka szczególnie tzw. narodów chrześcjańskich i kościelnictwa. Ludzie są często zrozpaczeni i niepewni dokąd zmierza świat. Nie ma to więc żadnego związku z piekłem wiecznych mąk. Chodzi o trudy czasów ostatecznych, w których jedynym ratunkiem jest Chrystus i silna, wytrwała wiara w niego. Fakt, że musi być ona wytrwała, trwająca aż do śmierci, widać u Mateusza 22:12. Jest tam opis człowieka, który nie miał na sobie szaty weselnej, gdy przyszedł król, by przywitać się z gośćmi. Król zapytał: „Przyjacielu! Jak tu wszedłeś nie mając szaty weselnej?”.

Wygląda na to, że ten ktoś na początku posiadał szatę, ale zdjął ją z siebie już po wejściu. Można by zapytać: to czemu ją zdjął i co to dla nas oznacza? Weselna szata przedstawia zasługę krwi Jezusa Chrystusa, Jego sprawiedliwość przypisaną wierzącym, okrycie, które daje On swoim wyznawcom.

Człowiek nie mógł nic powiedzieć, ponieważ zdjął tę szatę – przestał opierać się na wierze w Jezusa i na Jego sprawiedliwości. I czytamy dalej, Mateusza 22:13 – „Związawszy nogi i ręce jego, weźcie go i wrzućcie do ciemności zewnętrznych, tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”. I znowu, nie będzie to wrzucenie do piekła w ogień i męki – tam nie byłoby ciemno. Ta ciemność to ciemność, w jakiej znajduje się cały świat. Ciemność, w której znajdowali się wierni zanim przyszli do Jezusa i zanim zobaczyli światło. Jeżeli ktoś odsuwa się od światła, to znowu jest w ciemności i też będąc na zewnątrz bierze udział w płaczu i zgrzytaniu zębami.

Wniosek jest więc taki, by przyjść do Pana Jezusa, szukać w Słowie Bożym światła i pozostawać w świetle aż pośród wstrząsów i ognia anarchii obecny porządek przeminie, a na ziemi zapanuje Królestwo Chrystusa.

Pytań było jeszcze trochę, ale myślę, że dziesięć to już całkiem dużo, a materiału do przejrzenia też jest sporo.  Przede wszystkim zachęcam do nabycia „Boskiego planu wieków” ze strony boskiplan.pl i uważnego przestudiowania treści przy otwartej Biblii. Potem do trzymania się tego wszystkiego, co w Twoim rozumieniu opiera się na Słowie Bożym, co wynika jasno z Pisma Świętego.

Nie zbawi nas dokładne zrozumienie wszystkich szczegółów, ale mocne trzymanie się wiarą naszego Pana Jezusa Chrystusa jako naszego Zbawiciela i Króla. Trzymanie się wiarą Jezusa, który jest zbawicielem wszystkich ludzi, a zwłaszcza wierzących, Jezusa, który dał samego siebie na okup za wszystkich, Jezusa, który zaznał śmierci za każdego człowieka i Jezusa, który pozwoli każdemu człowiekowi poznać prawdę i stanąć na próbie prowadzącej do życia wiecznego.

Wierzę, że restytucja jest nadzieją biblijną, a jeśli ktoś chciałby upewnić się w tym na podstawie Pisma Świętego, polecam też wykłady ze strony badaczebiblii.pl – jeden pt. „Tysiącletnie panowanie Chrystusa. Kiedy? Nad kim? Jak?” i drugi pt. „Restytucja”.

Niech będzie chwała Bogu Ojcu i Panu Jezusowi Chrystusowi i oby Królestwo Boże nastało jak najszybciej to możliwe! Amen! Dziękuję za uwagę.

(Zobacz cały artykuł: 7 obrazów tysiącletniego Królestwa Chrystusa i jego dzieła)

„Błogosławiony i święty, który ma udział w pierwszym zmartwychwstaniu; albowiem nad tymi wtóra śmierć mocy nie ma; ale będą kapłanami Bożymi i Chrystusowymi, i będą z nim królować tysiąc lat.”
– Księga Objawienia 20:6

„Ten fragment pokazuje świętość i szczęśliwość panującego wówczas Kościoła. Następną myśl nasuwa fakt, że będą oni kapłanami do nauczania, jak również królami do rządzenia. Nie tylko będą się zajmować wprowadzaniem w życie Boskich praw, lecz uczyć i pomagać ludzkości, tak aby umożliwić jej zachowanie posłuszeństwa.

W czasie panowania Chrystusa cały rodzaj ludzki zostanie doprowadzony do znajomości prawdy (1 do Tymoteusza 2:4, [1]). Ujmując to inaczej, prawdziwe Światło oświeci każdego człowieka, który kiedykolwiek się narodził (Ewangelia Jana 1:9, [2]). Wszyscy zostaną doprowadzeni do poznania Chrystusa i do uznania Jego władzy. Każde kolano się ugnie i każdy język wyzna Ojca przez Syna (List do Filipian 2:9-11, [3]). Każdy naród, jaki kiedykolwiek istniał, przyjdzie i będzie Go czcił (Psalm 22:28-29; Objawienie 15:4, [4]). Wszyscy ludzie będą błogosławieni możliwością osiągnięcia ludzkiej doskonałości i wynikającego z tego doskonałego szczęścia w życiu wiecznym.”

___________
Źródło: Sztandar Biblijny nr 129, listopad 1998.

[1] 1 List do Tymoteusza 2:4 – „Bóg chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy.”
[2] Ewangelia wg św. Jana 1:9 – „On jest prawdziwym światłem, które oświeca każdego człowieka, który przychodzi na świat.”
[3] List do Filipian 2:9-11 – „Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i obdarzył go imieniem, które jest ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie i na ziemi, i pod ziemią. I aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca.”
[4] Psalm 22:28-29 – „Bo Pan jak król będzie rządził i będzie panował ponad narodami. Tylko Jemu kłaniać się będą mocarze ziemi, przed Nim będą się korzyć, którzy w ziemi spoczywają.”
Objawienie 15:4 – „Któż by się nie bał ciebie, Panie, i nie uwielbił twego imienia? Bo ty jedynie jesteś święty, bo wszystkie narody przyjdą i oddadzą tobie pokłon, bo objawiły się twoje wyroki.”

Fragment Pisma Świętego, jaki rozważamy, często jest czytany tak, jak gdyby był jednym powiązanym ze sobą opisem, a nie kilkoma powtórzeniami, które upiększają temat.

Z powodu niewłaściwego odróżniania, niektórzy uważają, że „wielki biały tron” będzie ustanowiony po Wieku Tysiąclecia i po zniszczeniu szatana; w wyniku tego nie wiedzą dlaczego umarli powstają w tym czasie lub w jaki sposób mogą mieć próbę po Wieku Tysiąclecia, i ogólnie są w wielkim zamieszaniu.

W celu lepszego zilustrowania odrębności i harmonii każdego z tych obrazów przedstawiliśmy je w poniższej tabeli:

Uwaga: Tabela ilustruje główny akcent każdego obrazu. Brak wpisu pod „Małym Okresem” lub „Wiekami Chwały” oznacza po prostu, że okres ten nie jest omawiany w danym obrazie. 

SIEDEM OBRAZÓW Obj. 20-22

1. Obj. 20:1-3 …..Temat główny: Szatan związany na 1000 lat.
2. Obj. 20:4,5 …..Temat główny: Obalenie władz rządowych; Odpoczynek i panowanie świętych.
3. Obj. 20:6-10…..Temat główny: Błogosławione panowanie Chrystusa; Mały Okres: Rozwiązanie szatana; Próba ludzkości; Wieki Chwały: Usunięcie zła na wieki.
4. Obj. 20:11-15….Temat główny: Tron sprawiedliwości; Próba do życia dla świata; Mały Okres: Koniec próby świata; Wieki Chwały: Doskonała ludzkość żyje w wiecznym szczęściu.
5. Obj. 21:1-8……Temat główny: Święte miasto; Oblubienica; Bóg mieszka wśród ludzi; Zniesienie klątwy; Mały Okres: Zniszczenie złych; Wieki Chwały: Wierni odziedziczają nowy świat.
6. Obj. 21:19-27….Temat główny: Nowe Jeruzalem światłem narodów.
7. Obj. 22:1-3,17…..Temat główny: Rzeka wody żywota; Wieki Chwały: Śmierci już nie ma.

1. SZATAN ZWIĄZANY. ZŁO ZAHAMOWANE.

OBJ. 20:1-3

I widziałem Anioła zstępującego z nieba, mającego klucz od przepaści i łańcuch wielki w ręce swojej. I uchwycił smoka, węża onego starego, który jest diabeł i szatan, i związał go na tysiąc lat.

Pierwszy obraz pokazuje ograniczenie zła – a więc szatana, uosobienia złych zasad i praktyk w tym Wieku pokoju i błogosławieństwa. To oczywiście nam się wydaje słuszne, ponieważ porządek prawa sprawiedliwości oznacza ograniczenie dla niesprawiedliwości.

W zacytowanym wersecie widzimy anioła z kluczem do bezdennej „przepaści” oraz łańcuchem (greckie abussos, co dosłownie oznacza „dół bez głębi”, otchłań).

Klucz tego anioła przedstawia władzę, a łańcuch moc. Anioł jako posłannik Boga wskazuje nam, że Boska moc zostanie wprowadzona przez wyznaczonych przez Niego sług, którzy z Jego upoważnienia pokonają przeciwnika prawdy i prawości. W tym dziele wiązania z pewnością wystąpi wiele innych czynników, a jednym z najmocniejszych jest wzrost wiedzy. Mimo to, te wszystkie czynniki są razem pokazane w tym jednym posłanniku.

Wydaje się, iż ten obraz wskazuje na Jezusa Chrystusa i Jego Ciało, Kościół Pierworodnych jako na tego Jedynego, w którego ręku spoczywa władza wiązania zła i panowania nad nim: „Aby wiązali pętami królów ich, a szlachtę ich okowami żelaznymi; aby postąpili z nimi według prawa zapisanego. Tac jest sława wszystkich świętych jego” (Ps. 149:5-9). Język ten przypomina nam także o tym Jedynym, który oświadcza, iż ma te klucze (Obj. 1:18).

Zło będzie związane.

Obj. 11:16,17 pokazuje nam Jehowę ujmującego władzę. Czyni to w osobie swojego Syna, który jako Tysiącletni król będzie wykonywał wyroki Ojca. Uważamy, że sposób przejmowania przez naszego Pana Jego wielkiej władzy i wiązania zła różni się bardzo od ogólnych pojęć na ten temat. Prawda wiąże błąd, i na odwrót: te dwie rzeczy są sobie przeciwne. W obecnym wieku władzę sprawują moce ciemności i błędu, lecz pod panowaniem Chrystusa panować będzie światło i prawda.
Wierzymy, że ten nowy Władca już przyszedł. Tak jak wszystkie chwalebne i duchowe rzeczy, On jest widziany tylko przez oko wiary oświecone Słowem Bożym (polecamy bezpłatną ulotkę „Drugi Adwent Jezusa”).

Wiązanie trwa już od pewnego czasu. Zgodnie z Boską zasadą, „sąd zaczyna się od domu Bożego” (1 Piotra 4:17). Błędy i zło, czyli „diabeł w kościele”, muszą być związane, a prawda uwolniona najpierw pośród tych, którzy mienią się dziećmi światłości. Prawda – religijna i świecka – wyjdzie wtedy na zewnątrz do ogółu świata, obalając błędy w sprawiedliwości i demaskując złe rządy wśród ludzi światowych (dowodem na to obalenie apartheidu w Afryce Południowej). W ten sposób kościół i świat będą błogosławione, chociaż doświadczenie to przez jakiś czas dla obu może wydawać się klątwą.

Narzędzia tej zmiany.

Liczne są narzędzia używane w tym dziele: niektóre z nich to piękne i wypolerowane narzędzia z laboratorium Pana; niektóre to moralni i prawi niewierzący, uczciwi w swej niewierze; a niektóre to przynoszący hańbę Bogu i buntowniczy niewierzący, wszyscy na swój sposób i najczęściej nieświadomie pomagają usuwać błędy i przygotowywać miejsce dla prawdy.

Także między narodami Bóg przez Chrystusa, który powrócił, sprawi, że gniew ludzki będzie Go chwalił. Zadziwiający wzrost ruchów zawodowych i społecznych, walczących przy końcu XIX i na początku XX wieku o prawa oraz późniejszy szybki wzrost swobód osobistych, szczególnie w krajach zachodnich, położył podwaliny pod upadek społecznego porządku tego świata.

2. OBALENIE WŁADZ RZĄDOWYCH. ODPOCZYNEK I PANOWANIE ŚWIĘTYCH.

OBJ.20:4,5

I widziałem stolice, a usiedli na nich, i dany im jest sąd, i dusze pościnanych dla świadectwa Jezusowego, i dla słowa Bożego, i którzy się nie kłaniali bestii ani obrazowi jej, i nie przyjęli piętna jej na czoło swoje i na rękę swoją; i ożyli i królowali z Chrystusem tysiąc lat. A insi z umarłych nie ożyli, aż się skończyło tysiąc lat. Toć jest pierwsze zmartwychwstanie.

Ten obraz pokazuje przeniesienie władzy od niegodnych do godnych. Werset 4 mówi: „I widziałem stolice, a usiedli na nich, i dany im jest sąd”. Wielkie narodowe władze, organizacje polityczne, instytucje finansowe, nieprawne związki religijne – wszystkie one zajmowały w pewnym czasie stanowiska władzy („stolice”). Na ogół będą one potępione jako nie nadające się do sprawowania władzy: „i dany im [wydany na nich] jest sąd”.

„I widziałem … dusze [osoby] pościnanych dla świadectwa Jezusowego i dla słowa Bożego”. Nie chodzi tu o literalne ścięcie, lecz zgodnie z innymi figurami o ścięcie symboliczne. Figura ta ilustruje samozaparcie się klasy Kościoła, rezygnację z własnej „głowy” – własnej woli – i przyjęcie woli Boga wyrażonej w Chrystusie. A zatem obraz ten pokazuje w jaki sposób powstaje ta klasa. Ta wierna grupa wstępuje obecnie na królewski tron ze swym Panem, żyje i panuje z Nim przez okres Tysiąclecia (E 17, s.417,418).

Pokrewna perspektywa.

Z innego punktu widzenia i w kontekście dnia dzisiejszego widzimy, że w chrześcijaństwie jest wiele tak zwanych ciał: metodyści, prezbiterianie, baptyści itd. Każde ciało oczywiście potrzebuje głowy, zwierzchności, od której pochodzi rząd i prawa. Często nazywane są one konferencjami lub synodami.

Przy obecnym spadku wartości chrześcijańskich w głównych denominacjach podejrzewamy, że ci, którzy „świadczą dla Jezusa” przez zajęcie stanowiska przeciwnego bezbożnym wierzeniom i praktykom kościołów (takim jak lekceważenie Pisma Świętego jako natchnionego przez Boga czy wyświęcanie praktykujących homoseksualistów) będą traktowani tak jak opisano – „ścięci” – odcięci od głów tych kościołów. To jest zgodne z wersetem 4, który mówi, iż nie czcili oni bestii ani jej obrazu, i nie przyjęli jej piętna.

3. BŁOGOSŁAWIONE PANOWANIE CHRYSTUSA. KONIEC ZŁA.

OBJ. 20:6-10

Błogosławiony i święty, który ma część w pierwszym zmartwychwstaniu; albowiem nad tymi wtóra śmierć mocy nie ma; ale będą kapłanami Bożymi i Chrystusowymi, i będą z nim królować tysiąc lat. A gdy się skończy tysiąc lat, będzie rozwiązany szatan z ciemnicy swojej. I wynijdzie, aby zwodził narody, które są na czterech węgłach ziemi, Goga i Magoga, aby je zgromadził do bitwy; których liczba jest jako piasek morski. I wstąpili na szerokość ziemi i otoczyli obóz świętych i miasto umiłowane. Ale zstąpił ogień od Boga z nieba i pożarł je. A diabeł, który je zwodził wrzucony jest w jezioro ognia i siarki, gdzie jest ona bestia, i fałszywy prorok; I będą męczeni we dnie i w nocy, na wieki wieków.

Ten fragment pokazuje świętość i szczęśliwość panującego wówczas Kościoła. Następną myśl nasuwa fakt, iż oni będą kapłanami do nauczania, jak również królami do rządzenia. Nie tylko będą się zajmować wprowadzaniem w życie Boskich praw, lecz uczyć i pomagać ludzkości, tak aby umożliwić jej zachowanie posłuszeństwa.

W czasie panowania Chrystusa cały rodzaj ludzki zostanie doprowadzony do znajomości prawdy (1 Tym. 2:4). Ujmując to inaczej, prawdziwe Światło oświeci każdego człowieka, który kiedykolwiek się narodził (Ew. Jana 1:9). Wszyscy zostaną doprowadzeni do poznania Chrystusa i do uznania władzy Chrystusa Jehowy. Każde kolano się ugnie i każdy język wyzna Ojca przez Syna (Fil. 2:9-11). Każdy naród, jaki kiedykolwiek istniał, przyjdzie i będzie Go czcił (Ps. 22:28; Obj. 15:4). Wszyscy ludzie będą błogosławieni sposobnością osiągnięcia ludzkiej doskonałości i wynikającego z tego doskonałego szczęścia w życiu wiecznym.

Doskonałość zdobywana etapami.

Po pokonaniu wszelkiego zła to królestwo na ziemi zostanie przekazane Bogu. Apostoł Paweł mówi o Chrystusie: „Bo on musi królować, póki by nie położył wszystkich nieprzyjaciół pod nogi jego. A ostatni nieprzyjaciel, który będzie zniszczony, jest śmierć” (1 Kor. 15:25,26). Zniesienie śmierci i jej wszystkich wstępnych faz choroby i cierpienia będzie stopniowym procesem; dopiero wtedy Chrystus przekaże Królestwo Ojcu.

„Mały czas”

Rzeczą godną odnotowania jest tutaj to, że chociaż wszyscy poddani Tysiącletniego Królestwa otrzymają pełną sposobność uzyskania doskonałości, wieczne życie będzie im udzielone dopiero po wypróbowaniu. Dlatego szatan, ten starodawny kusiciel, będzie rozwiązany „na mały czas”, w celu wypróbowania wierności rodzaju ludzkiego. Ta ostatnia próba zdecyduje czy posłuszeństwo ludzi jest zakorzenione w sercu, czy być może jest jedynie służeniem samemu sobie.

Jak zło będzie związane ograniczeniami Tysiącletniej władzy, tak odpowiednio zło zostanie uwolnione przez dozwolenie na to, by złe czyny przez pewien czas pozostawały bez kary, dokładnie tak, jak dzieje się to w obecnym wieku (Ps. 50:16-21; Mal. 3:15-18).

Mając pełną wolność wybierania dobra lub zła, postępowanie każdej jednostki objawi prawdziwe usposobienie serca. Spodziewamy się, że większość pozostanie wierna; w kontekście tamtej ery będą to święci. Wielu z tego licznego świata („jako piasku morskiego”) przyłączy się do buntu zła. Spadnie na nich kara „ognia” – sądu – i wszyscy oni zostaną wrzuceni do jeziora ognia i siarki. (Ogień reprezentuje sąd, ucisk, a siarka reprezentuje unicestwienie; żadne ludzkie życie nie jest odporne na płomienie siarki, stąd moc tego symbolu jako przedstawiającego unicestwienie). W ten sposób objawione zostaną dwie klasy (w.7-10).

„Ogień”

Ucisk i sąd, w które będą wrzuceni diabeł i jego naśladowcy, są tego samego rodzaju, do których przy końcu Wieku Ewangelii zostali wrzuceni bestia i fałszywy prorok. Uznajemy je za symbole reprezentujące nie rzeczywiste osoby, lecz systemy. Dla zrozumienia tego ustępu istotne jest dostrzeżenie tej różnicy. Jest powiedziane, że te systemy „żywcem” (to znaczy w trakcie swego działania) są wrzucane do tego samego jeziora ognia, ucisku i zniszczenia. Wierzymy, iż ogień ten rozpoczął się od czasu ucisku, począwszy od 1914 roku, wraz z rozpoczęciem pierwszej wojny światowej, która, jak zgadza się historia, była wydarzeniem na stałe zmieniającym oblicze społeczeństwa, szczególnie na Zachodzie.

Diabeł i jego naśladowcy będą „męczeni” we dnie i w nocy na wieki wieków; bardziej poprawnie: „aż” nastaną doskonałe wieki. To „męczenie” ma znaczenie dogłębnej analizy i oceny przez świat postępujący w kierunku świętości i porównujący swe doświadczenia pod panowaniem grzechu z doświadczeniami pod panowaniem sprawiedliwości.

Obecnym przykładem tego jest ponowna ocena traktowania czarnej ludności w latach handlu niewolnikami. Bardziej współczujące umysły „męczą” lub badają te praktyki. Greckie słowo basanizo w wersecie 10 zawiera myśl „badania kamieniem probierczym”. Doskonałe, prawe umysły przez całą wieczność będą rozmyślać o swych doświadczeniach w poprzednich wiekach zła i identyfikować się z Boskim osądem.

4. TRON SPRAWIEDLIWOŚCI. PRÓBA DO ŻYCIA ŚWIATA.

OBJ. 20:11-15

I widziałem stolicę wielką białą i siedzącego na niej, przed którego obliczem uciekła ziemia i niebo, a miejsce im nie jest znalezione. I widziałem umarłych, wielkich i małych, stojących przed oblicznością Bożą, a księgi otworzone są; i druga księga także otworzona jest, to jest księga żywota; i sądzeni są umarli według tego, jako napisano w onych księgach, to jest według uczynków ich. I wydało morze umarłych, którzy w nim byli, także śmierć i piekło wydały umarłych, którzy w nich byli; i byli sądzeni każdy według uczynków swoich. A śmierć i piekło wrzucone są w jezioro ogniste. Tac jest wtóra śmierć. A jeśli się kto nie znalazł napisany w księgach żywota, wrzucony jest w jezioro ogniste.

Stolica, Królestwo Chrystusa, będzie czyste, czego symbolem jest tutaj biel, symbol pokoju i czystości. „Laska sprawiedliwości jest laska królestwa twego” (Żyd. 1:8).

Siedzący na tronie to Chrystus, przede wszystkim Jezus, „głowa”, lecz także zwycięzcy, „ciało”, którzy siedzą wraz z Nim i dzielą Jego chwałę i moc (Obj. 3:20,21).

Przypominamy tutaj definicje symboli: „ziemi”, „nieba” i „morza”: niebo – władza duchowa; ziemia – zorganizowane społeczeństwo; morze – niespokojne masy bez (religijnych) ograniczeń.

Przed lub w obecności Chrystusa na stolicy muszą „uciec” wszystkie formy zła, ucisku i niesprawiedliwości, gdyż nie może być dla nich żadnego miejsca.

„Ziemia” ucieka

Obecny porządek społeczny, z jego korupcją i ogromną nierównością, przeminie, nigdzie nie znajdzie miejsca, gdy na ziemi zostanie ustanowiony tron Sprawiedliwości; a jego miejsce zajmie nowa ziemia (społeczeństwo). Wtedy rządzić będą zasady wiary w Chrystusa, miłości do Boga i posłuszeństwa nowemu porządkowi.

Ta zmiana społeczeństwa zacznie się dopiero wtedy, gdy Bóg przez Chrystusa ujmie Swą wielką moc i rozpocznie panowanie, a obecny porządek rzeczy zostanie wcześniej obalony w czasie ucisku, jaki obecnie ciąży nad światem.

Pokrewne temu proroctwo można znaleźć u Iz. 40:4: „Każda dolina niech podniesiona będzie, a każda góra i pagórek niech poniżony będzie; co jest krzywego, niech się wyprostuje, a miejsca nierówne niech będą równiną”. Rozumiemy, że jest to jeszcze jeden sposób pokazania, iż społeczeństwo będzie zrekonstruowane i że zapanuje równość, ponieważ obecne nierówności zostaną wyrównane.

„Niebo” ucieka

Przeminąć ma nie tylko obecne społeczeństwo, lecz także teraźniejsze „niebiosa”, władze duchowej kontroli. Słowo Boże stwierdza, że szatan jest „książęciem, który ma władzę na powietrzu”, który „teraz jest skuteczny w synach niedowiarstwa” (Efez. 2:2). Nazwany jest „książęciem świata tego” (Ew. Jana 14:30). Będzie całkowicie związany (Mar. 3:24-27). W wyniku tego ustanie jego kontrola, czyli duchowa władza, sprawowana obecnie na korzyść czynienia zła.

Powróćmy do Obj. 20: „I widziałem umarłych, wielkich i małych, stojących przed oblicznością Bożą, a księgi otworzone są; i druga księga także otworzona jest, to jest księga żywota; i sądzeni są umarli według tego jako napisano w onych księgach, to jest według uczynków ich” (w. 12).

Nie jest prawdopodobne, by miało to oznaczać zebranie ludzkości w rzędach i w szeregach przed literalną ławą sędziowską. W czasie okresu Tysiąclecia rodzaj ludzki będzie żył pod badawczym okiem współczującego Sędziego. Podobna figura to obraz owiec i kozłów z Ew. Mateusza 25:31-46.

Krino

Greckie słowo oddane tutaj „sądzeni” pochodzi od krino i ma znaczenie doświadczony, wypróbowany. Potwierdza to używanie tego słowa przez św. Pawła. Cytujemy tutaj 1 Kor. 6:1,2, gdzie trzykrotnie używa on tego samego słowa (krino). Poprawne oddanie podane jest kursywą:

„Śmie kto z was, mając sprawę z drugim, sądzić się przed niesprawiedliwymi, a nie przed świętymi? Azaż nie wiecie, iż święci będą sądzili świat? A jeśli świat od was będzie sądzony, czyście niegodni abyście sądy mniejsze odprawiali?”

Apostoł Paweł odnosi się tutaj do przyszłej próby świata, kiedy zwycięzcy obecnej próby będą jego sędziami: sędziami, którzy podobnie jak ich Głowa, Jezus, nie tylko będą w stanie pomagać światu jako królowie, lecz także mu współczuć, ponieważ sami byli wcześniej kuszeni.

Umarli obejmują cały ród Adamowy, który w Wieku Ewangelii nie uniknie potępienia jakie ciąży nad światem – śmierć – przez stanie się uczestnikami duchowego życia przez Jezusa. „Przez jednego [Adama] upadek na wszystkich ludzi przyszła wina ku potępieniu„, lecz „teraz żadnego potępienia nie ma tym, którzy są w Chrystusie Jezusie”, ponieważ prawo życia w Chrystusie uwolniło takich od potępienia śmierci (Rzym. 5:18; 8:1,2).

Ludzkość uniknie śmierci

Jak w obecnym wieku niewielka liczba ludzkości unika potępienia śmierci przez uzyskanie duchowego życia ofiarowanego na pewnych warunkach (2 Piotra 1:4), tak rozumiemy, że świat ludzkości będzie miał przywilej uniknięcia potępienia śmierci przez posłuszeństwo prawom zbliżającego się Królestwa na ziemi. Ich prawo do tej oferty wiecznego życia jest wynikiem dostarczenia przez Jezusa okupu za nich.

Otworzone księgi, według których oni będą sądzeni, rozumiemy jako księgi Biblii. Wybrany Kościół był sądzony według tych samych ksiąg. Zgadza się to także z oświadczeniem Jezusa, że Jego słowa „będą sądzić w ostateczny dzień” – dzień Tysiąclecia z Jana 12:48.

Słowa Jezusa nie będą już ukryte w przypowieściach i niejasnych wypowiedziach; rzeczy skryte zostaną wówczas odsłonięte. „Księgi” będą otworzone, a znajomość Pana napełni całą ziemię. Ponieważ Bóg „chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i ku znajomości prawdy przyszli” (1 Tym. 2:4; Jer. 31:31-34).

Obj. 20:13 mówi, że „wydało morze umarłych, którzy w nim byli”. Anarchistyczne masy ludzkości zostaną wówczas wyprowadzone ze stanu śmierci i poddane ograniczeniom białego Tronu. W wyniku tego, kiedy wszyscy zostaną ograniczeni, „nie będzie już morza” Ps. 46:1-4; Juda 13). „Śmierć i piekło wydały umarłych, którzy w nich byli; i byli sądzeni każdy według uczynków swoich”.

Sąd ten dotyczy całego świata. W ten sposób całe wzdychające stworzenie może być uwolnione z niewoli skażenia do chwalebnej wolności synów Bożych (Rzym. 8:19-22).

Została otwarta „księgę żywota”. To wskazuje, że jak jest księga, rejestr życia, w której zapisywane są imiona wszystkich zwycięzców Wieku Ewangelii, godnych Boskiego życia, tak będzie księga, rejestr, w następnym wieku dla tych godnych doskonałego życia na ludzkim poziomie.

Sąd świata różny od sądu Kościoła

Pewną różnicą między sądem świata a sądem klasy wiary Wieku Ewangelii jest to, że chociaż od ludzkości wymagane będzie posiadanie wiary, to jednak postęp w kierunku doskonałości będzie zależał od uczynków – będą „sądzeni według uczynków swoich”. W obecnym wieku doskonałe uczynki są oczywiście niemożliwe; wiara rządzi próbą chrześcijanina. Teraz nasze uczynki mogą być wykonywane według naszych najlepszych zdolności; to znaczy, że zawsze brak im doskonałości.

Do końca owego wieku próby proces umierania, stan śmierci i wszyscy niezapisani w księdze żywota zostaną zniszczeni, co symbolicznie jest opisane jako wrzucenie ich do jeziora ognia („śmierci” i „piekła”). To nastąpi w czasie Małego Okresu wspomnianego wcześniej w tym artykule. Umierający w tym czasie nie będą już umierać pod potępieniem Adamowym, lecz za swe własne grzechy (Ezech. 18:1-4,19-32). „Wtóra śmierć” to śmierć wskutek egzekucji wykonanej przez Boga na niepoprawnie złych z rodzaju ludzkiego, no i oczywiście na szatanie, który nie będzie żył po Małym Okresie.

5. ŚWIĘTE MIASTO. OBLUBIENICA. BÓG MIESZKA MIEDZY LUDŹMI. KLĄTWA ZNIESIONA

OBJ. 21:1-8

Potemem widział niebo nowe i ziemię nową; albowiem pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęła, a morza już więcej nie było. A ja Jan widziałem ono święte miasto, Jeruzalem nowe, zstępujące z nieba od Boga zgotowane, jako oblubienicę ubraną mężowi swemu. I słyszałem głos wielki z nieba mówiący: Oto przybytek Boży z ludźmi, i będzie mieszkał z nimi; a oni będą ludem jego, a sam Bóg będzie z nimi, będąc Bogiem ich. I otrze Bóg wszelką łzę z oczów ich; a śmierci więcej nie będzie ani smutku, ani krzyku, ani boleści nie będzie; albowiem pierwsze rzeczy przeminęły. I rzekł ten, który siedział na stolicy: Oto wszystko nowe czynię. I rzekł mi: Napisz, bo te słowa są wierne i prawdziwe. I rzekł mi: Stało się. Jam jest Alfa i Omega, początek i koniec. Ja pragnącemu dam darmo ze źródła wody żywej. Kto zwycięży, odziedziczy wszystko, i będę mu Bogiem, a on mi będzie synem. Lecz bojaźliwym i niewiernym i obmierzłym, i mężobójcom, i wszetecznikom, i czarownikom, i bałwochwalcom, i wszystkim kłamcom część ich dana będzie w jeziorze gorejącym ogniem i siarką: Tać jest wtóra śmierć.

Tutaj ukazuje się chwalebna strona owego Wieku Tysiąclecia. Do tego czasu zupełnie przeminą poprzednie niebiosa i ziemia, a rozpoczną się nowe niebiosa i ziemia. Nowe Jeruzalem zstępujące od Boga na ziemię, które później ma być miejscem przebywania Boga, to piękna reprezentacja Kościoła jako królestwa, lub rządu, na ziemi.

Fałszywy system, kościół – nazywany jest w Piśmie Świętym „antychrystem” – usiłował w ciągu Wieku Ewangelii rządzić narodami ziemi na wzór prawdziwych rządów, jakie mają nadejść. Prawdziwy Kościół, złączony ze swą głową, Chrystusem, posiądzie to prawdziwe królestwo ziemi.

Rządy antychrysta są w Piśmie Świętym nazywane owym wielkim „miastem”, jakie panuje nad królami ziemi. Mówi się o nim także jako o „Babilonie” (Obj. 18); nazwa „Babilon” oznacza zamieszanie. Prawdziwy Kościół, Chrystus, na odwrót: będzie silnym miastem zwanym Syjonem i Nowym Jeruzalem. Bóg będzie „w pośrodku jego, nie będzie poruszone” czyli usunięte (Ps. 46:5,6).

Bóg zamieszka z ludzkością

Jako miejsce mieszkania Boga, to Święte Miasto będzie miejscem, z którego On będzie błogosławić cały świat; gdy ofiara Jezusowa usunie grzech Adamowy, właściwe będzie zaangażowanie się Boskiej mocy w podnoszenie i błogosławienie wszystkich. Taka jest Jego obietnica (Dz.Ap. 3:20,21).

O tak, Sam Bóg otrze wszystkie łzy z ich oczu. Taki był Jego plan od samego początku: Bóg tak umiłował świat, że zesłał Jezusa; tak więc z Niego i przez Niego oraz dla Niego są wszystkie rzeczy (Jan 3:16,17; 2 Kor. 5:18,19).

Nie tylko minione zarysy Jego planu pokazują, że Bóg był w Chrystusie, jednając świat ze Sobą, gdy Jezus Swoją śmiercią zapłacił okup wymagany przez własną Boską sprawiedliwość, lecz teraz dowiadujemy się, że dzieło Tysiąclecia jest także Jego. To Jehowa otrze wszystkie łzy. Tak jak w dawnych wiekach, będzie używał środków i pośrednictwa, w tym wypadku Chrystusa Jezusa oraz Jego Oblubienicy, by wykonać swoje dzieło.

Łzy będą trwać tak długo, jak długo będzie istnieć ich przyczyna – niedoskonałość, ból i śmierć. I tak jak zauważyliśmy, zostaną one całkowicie usunięte dopiero przy końcu okresu Królestwa. Dopiero wtedy, zgodnie z prawdą, będzie można powiedzieć, że „śmierci więcej nie będzie, ani smutku, ani krzyku, ani boleści nie będzie; albowiem pierwsze rzeczy przeminęły” (w. 4). Te połączone formy zła są częścią klątwy Adamowej, wynikiem grzechu, a ponieważ wszystko zostało odkupione przez Tego, który stał się przekleństwem dla całej ludzkości, właściwe jest, by w odpowiednim czasie wszyscy dostąpili tych błogosławieństw, a klątwa na zawsze usunięta.

„Oto wszystko nowe czynię”

„I rzekł ten, który siedział na stolicy: Oto wszystko nowe czynię”. O tak, dla tej przyczyny Chrystus oddał swoje ludzkie życie jako cenę wykupienia człowieka z grzechu. Odkupiwszy w ten sposób człowieka w jego niskim stanie, Chrystus powstał z martwych, by zastosować korzyści tego odkupienia i błogosławić rodzaj ludzki pełną sposobnością odzyskania utraconego stanu – obrazu swego Stwórcy. „Napisz”, mówi Jezus, „bo te słowa są wierne i prawdziwe” (w. 5).

On jest Alfą i Omegą – grecki odpowiednik „A do Z” – początkiem i końcem wielkiego zbawienia ludzkości. Tak jak powiedział, wszystkim spragnionym udzieli wody żywota darmo: wszyscy chętni mogą przyjść i pić życiodajną prawdę i dochodzić do harmonii z Boską wolą.

Wtóra śmierć, śmiercią ostateczną

Tak jak było z Kościołem w Wieku Ewangelii. Ci, którzy wówczas okażą się godni wiecznego życia, zostaną nazwani zwycięzcami i odziedziczą duchowe rzeczy, chociaż ich poziom istnienia na zawsze pozostanie ludzki. Ci, którzy wtedy nie wyrzekną się uczynków ciemności, będą mieli swą część w jeziorze ognia i siarki – będą przeznaczeni na wtórą śmierć. Ta śmierć nie będzie śmiercią Adamową (pierwszą śmiercią), lecz śmiercią za ich własne świadome i możliwe do uniknięcia grzechy. Ta śmierć jest wieczna – nie daje żadnej nadziei zmartwychwstania.

Wówczas, po wymazaniu grzechu i wymarciu wszystkich grzeszników, wszystkie rzeczy na niebie i na ziemi będą wyśpiewywać chwały i podziękowania temu wiecznemu Królowi, nieśmiertelnemu, niewidzialnemu, jedynemu mądremu Bogu.

6. NOWE JERUZALEM ŚWIATŁEM NARODÓW

OBJ. 21:19-27

A grunty muru miasta ozdobione były wszelkim kamieniem drogim. Pierwszy grunt był jaspis, wtóry szafir, trzeci chalcedon, czwarty szmaragd, piąty sardoniks, szósty sardyjusz, siódmy chryzolit, ósmy beryllus, dziewiąty topazjusz, dziesiąty chrysopras, jedenasty hiacynt, dwunasty ametyst. A dwanaście bram jest dwanaście pereł; a każda brama była z jednej perły, a rynek miasta złoto czyste jako szkło przeźroczyste. Alem kościoła nie widział w nim; albowiem Pan, Bóg wszechmogący, jest kościołem jego, i Baranek. A nie potrzebuje to miasto słońca ani księżyca, aby świeciły w nim; albowiem chwała Boża oświeciła je, a świecą jego jest Baranek. A narody, które będą zbawione, będą chodziły w świetle jego, a królowie ziemscy chwałę i cześć swoją do niego przyniosą. A bramy jego nie będą zamknięte we dnie; albowiem tam nocy nie będzie. I wniosą do niego chwałę i cześć narodów. I nie wnijdzie do niego nic nieczystego i czyniącego obrzydliwość i kłamstwo, tylko ci, którzy są napisani w księgach żywota Barankowych.

To spojrzenie przywraca nas do obecnego czasu jako punku wyjściowego. Jan, reprezentujący żyjących członków towarzyszących Oblubienicy, widzi Święte Miasto zstępujące na ziemie. Zanim jednak mógł je zobaczyć musiał w duchu wznieść się znacznie ponad ziemski poziom (w. 9).

Podobnie Kościół w ciele mógł oczami wiary widzieć zstępowanie Królestwa Bożego – początek panowania Najwyższego rozpoczynającego kierowanie i obalanie rzeczy ziemskich, przygotowując warunki na pełne przyjęcie woli Boga na ziemi, tak jak jest w niebie.

Jak mówią o tym słowa „bitewnego hymnu republiki”:

Widzimy jego zbliżające się sądy jak okrążają całą ziemię.

Zapowiedziane znaki i wzdychania, które poprzedzają drugie narodzenie.

W rozpadających się tronach ziemi odczytujemy jego sprawiedliwy wyrok,

Zstąp Jeruzalem!

Potrzeba nam dogodnego punktu obserwacji

Nie wszyscy mogą dostrzec to Królestwo, które jest już w drodze. Aby je rozpoznać, trzeba wznieść się ponad rzeczy tego świata, by niejako uzyskać inny punkt widzenia. W duchu naszych umysłów musimy udać się na wielką i wysoką górę (królestwo Boże); to znaczy musimy dojść do pełni sympatii i wierności wobec tego niebiańskiego królestwa. Dopiero wtedy możemy zdobyć zaufanie Króla; dopiero wtedy dostrzeżemy jego chwałę i moc. Tylko z tego punktu widzenia będziemy mogli zobaczyć to, czego większość nie widzi, że to Królestwo będzie duchowe i wszechmocne – „mające chwałę [majestat i moc] Bożą” (w. 9-11).

Wersety 19-27 są symbolicznym opisem tego wspaniałego rządu na ziemi. Całe miasto jest ze szczerego złota (w. 18), co reprezentuje Boską chwałę – chwałę, która nie straci swojego blasku, chwałę Samego Boga. Mówiąc symbolicznie, ono ma „zbawienie w murach” (Iz. 60:18); mieszka w nim ochrona i bezpieczeństwo, jego mury nigdy się nie rozpadną, ponieważ jego fundamenty są wykonane z symbolicznych drogocennych kamieni, a sam mur jest z jaspisu (prawdopodobnie chodzi tu o diament), czystego jak kryształ. Mury zbawienia pewnie opierają się na zakończonym odkupieniu, ukończonym fundamencie wyrażonym w Jezusie, Apostołach i Prorokach (Efez. 2:19,20).

Nowe Jeruzalem – symboliczne i literalne

„A położenie miasta onego jest czworograniaste, a długość jego taka jest jak i szerokość … a długość i szerokość i wysokość jego równe są” (w. 16). Innymi słowy miasto to jest sześcianem, doskonale symetrycznym kształtem. Jest to kolejny sposób pokazania jego doskonałości: Jest ono doskonałe względem Boga, jak również względem ziemi.

Począwszy od tego stulecia, a szczególnie od 1948 roku jesteśmy świadkami odbudowy literalnego Izraela i literalnego Jeruzalem. To Jeruzalem, które jest w górze (Gal. 4:26), jest wyższe. Lecz ziemskie Jeruzalem ma mieć udział w tym Królestwie, w istocie rzeczy ma być jego centrum (Izaj. 2:1-5). Izrael – dzieci Abrahama według ciała – zgodnie z Boską obietnicą będą przewodem, przez który od duchowego nasienia – Chrystusa (Gal. 3:16,26,29; por. Rzym. 11:25-33) – na wszystkie narody ziemi spłyną błogosławieństwa.

Czytamy także, że to Święte Miasto, duchowe Jeruzalem posiada bramy w każdym kierunku z wypisanymi na nich imionami 12 pokoleń duchowego Izraela. Stosując to do ziemskiego Jeruzalem, wydaje się to doskonale ilustrować ówczesną pozycję Izraela jako przewodu, drogi do bram, którą świat może przystąpić do niebiańskiego rządu. Przy bramach było 12 aniołów. Najwyraźniej wskazuje to, że od ziemskiego narodu Izraela, do tego czasu już nawróconego, wyjdą posłańcy, by wszystkim stworzeniom obwieścić miłość i poznanie Pana.

Światło słońca i księżyca

Miasto z objawienia nie będzie potrzebowało słońca ani księżyca. Wierzymy, że słońce oznacza posłannictwo Ewangelii, a księżyc Zakon Mojżeszowy, (który był cieniem jaśniejszego światła Ewangelii). Chociaż obecnie poznajemy częściowo i widzimy niewyraźnie, jakby w zwierciadle (1 Kor. 13:12), wtedy poznamy, tak jak jesteśmy poznani – chwalebną światłość Boga niezależną od pism zawartych w Biblii.

Ale narody zawsze będą potrzebować zarówno słońca, jak i księżyca (literalnego i symbolicznego). W rzeczywistości, czyste i pełne światło Ewangelii i Zakonu będzie świecić i błogosławić ludzkość dopiero wtedy, gdy otworzone zostaną „księgi” (Stary i Nowy Testament – Obj. 20:12). Prorok mówi: „Światłość też miesiąca będzie jako światłość słoneczna; a światłość słoneczna będzie w siedmiornasób [doskonała] … dnia, którego zawiąże Pan złamanie ludu swego [spowodowane grzechem], a ranę zbicia jego uleczy” (Izaj. 30:26).

Znajomość Pana będzie wypływać nie tylko z otwartych ksiąg, lecz samo miasto będzie rzucać na nich światło przez kolejne jeszcze nieznane objawienia (1 Kor. 2:9). „A narody, które będą zbawione, będą chodziły w świetle jego” (Obj. 21:24).

„A królowie ziemscy chwałę i cześć swoją do niego przyniosą … I wniosą do niego chwałę i cześć narodów” (w. 24,26). Królami tutaj są święci Wieku Ewangelii (Obj. 5:10), którzy będą odpowiedzialni za wpuszczanie do miasta tylko tych, którzy będą manifestować umiłowanie sprawiedliwości – tych czcigodnych z ich rodzaju. Ten rząd będzie początkowo zawierał chwałę duchowych królów ziemi, a następnie, w miarę postępu Wieku Tysiąclecia, chwałę wszystkich czystych i dobrych na ziemi – tych, którzy będą uznani za godnych życia.

7. RZEKA WODY ŻYWOTA OBJ. 22:1-3,17

I ukazał mi rzekę czystą wody żywota, jasną jako kryształ, wychodzącą z stolicy Bożej i Barankowej. A w pośród rynku jego, z obu stron rzeki, było drzewo żywota, przynoszące owoc dwanaścioraki, na każdy miesiąc wydawaj ące owoc swój, a liście drzewa służyły ku uzdrowieniu pogan. I nie będzie więcej żadnego przekleństwa, ale stolica Boża i Barankowa w nim będzie, a słudzy jego służyć mu będą. A Duch i oblubienica mówią: Przyjdź! A kto słyszy, niech rzecze: Przyjdź! A kto pragnie, niech przyjdzie; a kto chce niech bierze wodę żywota darmo.

Teraz obraz się zmienia. Widzimy Święte Miasto ustanowione na ziemi i napełniające ją szczególnymi błogosławieństwami. Widzimy rzekę wody życia i drzewa życia, których owoce podtrzymują życie i których liście uzdrawiają narody. Przypomina to pierwszą księgę Biblii, l Mojżeszową, z jej opisem raju, z którego Adam i Ewa zostali usunięci z powodu grzechu. W tamtym ogrodzie też było drzewo życia. Nie mając dostępu do jego owoców, Adam i jego rodzaj umierał.

Modlenie się o Królestwo

Ach, co za obraz „naprawienia wszystkich rzeczy” (Dz.Ap. 3:19-21)! Co za widok: leczenie wszystkich dotkniętych klątwą, usuwanie grzechu Adamowego oraz jego całego nieszczęścia, bólu i śmierci!

Woda życia, która tam będzie wypływać z tronu, jest wspaniałym obrazem przyszłości i, jak mamy nadzieję, nie jest zbyt odległa. Wciąż modlimy się: „Przyjdź królestwo twoje”; odpowiedź na tę modlitwę przyjdzie wtedy, gdy woda życia zacznie płynąć. Wodą życia jest wiedza, lecz nie jakakolwiek wiedza: jest nią Boska Prawda, której obecnie pragnie rodzaj ludzki, chociaż jest tego nieświadomy. Ta woda popłynie obficie wtedy, gdy będzie z ludźmi Przybytek Boga. Wówczas spragniona ludzkość, wzdychająca w bolesnej niewoli grzechu i śmierci, zostanie odświeżona i podniesiona.

Rzeka na pustyni

My dostrzegamy pewien obraz ludzkości w warunkach Izraela na puszczy. Spragnieni, wołali do Pana o wodę. Mojżesz uderzył w skałę i wypłynęły z niej strumienie na pustynie (2 Moj. 17:5,6). Tak i teraz modlitwy i wzdychania ludzkości zostały wysłuchane przez Jehowę (Rzym. 8:19-22). On uderzył w skałę, Jezusa. Typiczny Izrael pił typiczną wodę z typicznej skały, lecz antytyp dotyczy Chrystusa i całego świata – wszyscy spragnieni mogą przyjść do rzeki życia i pić darmo (1 Kor. 10:1-4).

Stosunkowo niewielu posiadało obecnie prawdziwą wiedzę o Bogu, lecz w następnym wieku, w Tysiącleciu, poznanie Boga będzie dostępne dla wszystkich, niczym pełna, szeroka rzeka. Wówczas „maluczkie stadko” (Łuk. 12:32), które do tego czasu zostało uwielbione i połączone z Oblubieńcem, wraz z Nim będzie zapraszać do picia: „A duch i oblubienica mówią: Przyjdź! A kto słyszy, niech rzecze: Przyjdź] A kto pragnie, niech przyjdzie; a kto chce, niech bierze wodę żywota darmo” (w.17).

Wydaje się, że drzewa życia symbolizują świętych Wieku Ewangelii, których „liście” – wyznania wiary – nauki, będą leczyć ludzkość i których owoc będzie dostosowany do zmieniających się warunków ludzkości w miarę doprowadzania jej do doskonałości jako owoc życia odpowiedni do postępu w górę każdego członka rodzaju. W ten sposób ludzkość zostanie przywrócona do stanu utraconego.

„I nie będzie więcej żadnego przekleństwa” – klątwa będzie stopniowo usuwana, a człowiek uwolniony z jej mocy pod wpływem błogosławieństw tego wspaniałego wieku (w. 3).

Tęsknimy i modlimy się o ten wiek wyzwolenia. Oby przyszedł szybko. Amen!

_______
Źródło: Sztandar Biblijny nr 129–130 [kliknij numer, by pobrać wersję pdf], listopad-grudzień 1998.