Autorka obrazu: Alicja Kładź

„Stanie się w dniach ostatecznych, że góra domu PANA będzie utwierdzona na szczycie gór i wywyższona ponad pagórki; i wszystkie narody popłyną do niej. I pójdzie wiele ludów, i powie: Chodźcie, wstąpmy na górę PANA, do domu Boga Jakuba; on będzie nas uczył swoich dróg, a my będziemy kroczyli jego ścieżkami. Z Syjonu bowiem wyjdzie prawo, a słowo PANA z Jerozolimy. On będzie sądził wśród narodów i karcił wielu ludzi. I przekują swe miecze na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Naród przeciw narodowi nie podniesie już miecza i nie będą się już ćwiczyć do wojny.” (Księga Izajasza 2:2-4)

„Ale w ostatecznych dniach stanie się, że góra domu PANA będzie utwierdzona na szczycie gór i wywyższona ponad pagórki, a narody do niej popłyną. I wiele narodów przybędzie, mówiąc: Chodźcie, wstąpmy na górę PANA, do domu Boga Jakuba, i będzie nas nauczał swoich dróg, a my będziemy chodzili jego ścieżkami. Z Syjonu bowiem wyjdzie prawo i słowo PANA z Jerozolimy. On będzie sądzić wśród wielu narodów i będzie karać narody potężne i odległe. I przekują swoje miecze na lemiesze, a swoje oszczepy na sierpy. Naród przeciwko narodowi nie podniesie miecza i już nie będą się uczyć sztuki wojennej. Ale każdy będzie siedział pod swoją winoroślą i pod swoim drzewem figowym i nikt nie będzie ich straszył, bo to usta PANA zastępów powiedziały.” (Księga Micheasza 4:1-4)

—–

„I STANIE SIĘ W OSTATECZNE DNI” [*]

I oto spójrzcie, góra Pańska
Wzniesie się w ostateczne dni
Na szczyty gór, ponad pagórki
Zdumiony wzrok skupiając, by

Zgromadzić naród do narodu,
Wszystkie języki, pokolenia,
By w domu Pana odnalazły
Bezcenny dar błogosławienia.

Gdy z wyżyn Syjonu jasność wielka
Rozświetli wszystkie ziemskie kraje,
Znać że panuje Król Pokoju,
Że światu swe rozkazy daje.

Że sąd sprawuje wśród narodów
I wraz ze Swą Oblubienicą
Nagrodzi prawych, dźwignie ludzkość,
Grzesznika pychę zetrze w nicość.

Przekute miecze na lemiesze
I żadne walki ani wojny,
Gdy w sierpy włócznie się zamienią,
Nie zmącą nigdy lat spokojnych.

Miłość bliźniego zapanuje,
Do bitwy się nie będą ćwiczyć,
A odpokutowanych grzechów
Bóg więcej już nie będzie liczyć.

Umarli groby swe opuszczą,
Ku życiu krocząc drogą chwały;
Pustynia kwitnie niczym róża,
A pokój będzie wiecznotrwały.

______________
[*] Anonimowy wiersz opublikowany w książce Paula S.L. Johnsona pt. „Wykres Boskiego planu” (Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, tom 16, s. 58).

Śmiało można powiedzieć, że każdy z nas ma w swej przeszłości robaka, który chętnie pożarłby naszą przyszłość.

Nie wolno nam dopuścić, aby tak się stało.

Wszechpotężny Jahwe jest Władcą przeszłości i teraźniejszości. On jest Bogiem drugich szans. On jest tak czuły, że Jezus opisuje niebiańską radość panującą, gdy grzesznik nawraca się na drogę sprawiedliwości. Szczęśliwa myśl: Bóg jest przychylnie nastawiony do odkupienia i poprawy.

Pismo Święte mówi nam, że Jezus jest w stanie zbawić całkowicie wszystkich, którzy przychodzą do Boga przez Niego (Hebrajczyków 7:25). Prawdziwy smutek z powodu czyjegoś grzechu, sam w sobie jest wskazówką stanu serca, które jest przyjemne Bogu. I chociaż nie możemy nie doceniać Jego sprawiedliwości i Jego gniewu wobec czyniących zło, On jest czuły dla tych, którzy przybliżają się do Niego w pokorze. Osoby ze skruszonym sercem zawsze znajdą słuchające ucho Boga Stwórcy.

„Bo tak mówi On najdostojniejszy i najwyższy, który mieszka w wieczności, a święte jest imię Jego: Ja, który mieszkam na wysokości na miejscu świętym, mieszkam i z tym, który jest skruszonego i uniżonego ducha, ożywiając ducha pokornych, ożywiając serce skruszonych” (Izajasza 57:15).

______
Na podstawie „Sztandaru Biblijnego”, grudzień 2003

Wspaniałe proroctwo w Księdze Izajasza 53 mówi wiele o cierpieniach Syna Bożego. Mówi też, że te cierpienia nie były bez powodu.

Ofiara Jezusa dokonuje już teraz otwarcia dla nas drogi do pokoju z Bogiem i pokoju Bożego, a w przyszłości na jej podstawie dokona się wielkie odrodzenie ludzkości.

Zapraszamy do wysłuchania wykładu, który brat Czesław Ruciński wygłosił 10 marca 2024 r.

Co więcej – musimy pamiętać o celu przyjścia naszego Pana na świat. Tym celem nie było jedynie okazanie mocy bez poniesienia żadnych kosztów, lecz – jak sam to wyjaśnił – Syn Człowieczy przyszedł służyć innym i oddać swoje życie na okup za wielu. To prawda, że zapłatą za grzech nie jest cierpienie, lecz śmierć; dlatego też samo cierpienie naszego Pana nie mogłoby stanowić zapłaty za grzech; konieczne było, aby „za wszystkich śmierci skosztował”. Dlatego czytamy: „Chrystus umarł za grzechy nasze według Pism” – 1 do Koryntian 15:3. Niemniej jednak, zajmując miejsce grzesznika nasz Pan musiał doświadczyć wszystkiego, co przekleństwo – kara śmierci – pociągało za sobą; podobnie jak rodzaj ludzki umierał przez stopniową utratę życia, przez słabości, choroby i niemoce, tak i nasz drogi Odkupiciel musiał przejść te same doświadczenia. Ponieważ zaś sam nie był grzesznikiem, całe związane z grzechem karanie, jakie na Nim spoczęło, musiało być rezultatem zastąpienia grzesznika i poniesienia za nas wyroku sprawiedliwości.

Jeżeli chodzi o ból i słabości, nasz Pan uczynił to w najlepszy i najbardziej zupełny sposób, mianowicie oddając swoje życie dzień po dniu, przez trzy i pół roku swojej służby, rozdając swoją żywotność tym, którzy nie doceniali nawet Jego pobudek – Jego łaski, jego miłości. W taki sposób, jak zostało zapisane, „wylał na śmierć duszę [istotę, istnienie] swoją”; „położył ofiarą za grzech duszę [istotę] swoją” (Izajasza 53:10,12). Bez trudu widzimy, że od momentu poświęcenia się, kiedy miał trzydzieści lat i został ochrzczony przez Jana w Jordanie, aż do Kalwarii nieustannie wylewał duszę swoją; żywotność bez przerwy uchodziła z Niego, by udzielać pomocy i uzdrawiać tych, którym służył. Wszystko to nie byłoby wystarczającą ceną za nasze grzechy, ale stanowiło część procesu umierania, przez jaki przechodził nasz drogi Odkupiciel; proces ten osiągnął punkt kulminacyjny na Kalwarii, gdy zawołał: „Wykonało się” i zgasła w Nim ostatnia iskra życia.

____
C.T. Russell, „Pojednanie pomiędzy Bogiem a człowiekiem”, s. 126-128

Jednym ze wspaniałych i dających nadzieję tematów jaki sobie często rozważamy to restytucja.

Celem naszego poświęcenia nie jest restytucja. Jest ona tylko środkiem do osiągnięcia celu. Celem i sensem naszego życia i życia każdego człowieka jest czas po restytucji –czas po małym okresie – tam rozpoczyna się dopiero wieczność.

Werset Apostoła Pawła 1Kor.2:9 – Czego oko nie widziało i ucho nie słyszało, i co do serca ludzkiego nie wstąpiło, to przygotował Bóg tym, którzy go miłują dotyczy:

• w pierwszym rzędzie Kościoła i ich Boskiej natury.
  
• w stosunku do ludzi, którzy osiągną życie wieczne na ziemi czas po małym okresie
  

Obietnica dla trzebieńców jest bardzo mocno związana z tym właśnie okresem.

Iz.56:1-7 – NP.

1. Tak mówi Pan: Przestrzegajcie prawa i kierujcie się sprawiedliwością, gdyż bliskie jest nadejście mojego zbawienia i objawienie się mojej sprawiedliwości.
   
2. Szczęśliwy (Błogosławiony) człowiek, który to czyni, i syn człowieczy, który się tego trzyma, który przestrzega sabatu, nie bezczeszcząc go, i który strzeże swojej ręki, aby nie czyniła nic złego.
   
3. Niech więc nie mówi cudzoziemiec, który przystał do Pana: Pan na pewno wykluczy mnie ze swojego ludu, i niech nie mówi trzebieniec: Patrzcie, jestem tylko uschłym drzewem.
   
4. Bo tak mówi Pan: Trzebieńcom, którzy przestrzegają sabatu i wybierają to, w czym mam upodobanie, i trzymają się mojego przymierza,
   
5. Przyznam w moim domu i w obrębie moich murów miejsce i dam im imię lepsze niż mają synowie i córki, imię wieczne, które nie będzie starte.
   
6. Cudzoziemców zaś, którzy przystali do Pana, aby mu służyć i aby miłować imię Pana, być jego sługami, wszystkich, którzy przestrzegają sabatu, nie bezczeszcząc go, i trzymają się mojego przymierza,
   
7. Wprowadzę na moją świętą górę i sprawię im radość w moim domu modlitwy. Ich całopalenia i ich rzeźne ofiary będą mi miłe na moim ołtarzu, gdyż mój dom będzie zwany domem modlitwy dla wszystkich ludów.

Lud Boży podzielony jest na klasy. Izajasz pokazuje kilka grup, którym Bóg obiecuje błogosławieństwo.

Bóg rozmawia tutaj z klasami ludu Bożego, mówi do tych klas cos szczególnego.

W wersecie 2 jest wymieniony człowiek i syn człowieczy, w.3,6,7 opisują cudzoziemców, a wersety 3,4,5 – trzebieńców. Izajasz 56 wymienia także synów i córki. Ogółem wymienia: człowieka, syna człowieczego, cudzoziemców, trzebieńców, synów i córki.

W tym czasie proroctwo było pisane do Żydów:

• człowiek z tego wersetu jest Żydem, Izraelitą – urodzonym w ziemi, posiadającym jak ktoś z narodu wybranego jakiś szczególny rodzaj błogosławieństw. Podobnie i syn człowieczy – jako syn Izraelity jest również Izraelitą – również posiada szczególny rodzaj błogosławieństw
• cudzoziemcy – czyli grupa osób, którzy nie są żydami – Jeśli nie żydzi to poganie, poganie, którzy mówią „a co z nami…., Pan na pewno wykluczy mnie ze swojego ludu”.
  
• trzebieńcy, którzy mówią „jestem tylko uschłym drzewem”. W tym fragmencie Bóg ma dla nich pewne obietnice. Dlaczego trzebieńcy mówią jestem tylko uschłym drzewem?
  

W zakonie było powiedziane 5 Moj. 23, że trzebieniec nie wejdzie do zgromadzenia Pańskiego. Więc poniekąd ich obawy o przyszłość są uzasadnione – jestem tylko uschłym drzewem.

Dla każdej z tych 4 grup określone zostały podobne wymagania, które są warunkiem otrzymania wymienionych tutaj obietnic: każdy nich ma przestrzegać sabatu i czynić to co jest zgodne z przymierzem jakie zawarł z Bogiem.

Apostoł Paweł w liście do Żydów 4 rozdział tłumaczy na czym dla chrześcijanina polega przestrzeganie sabatu:

W.2,3 – Albowiem myśmy również usłyszeli dobrą nowinę, podobnie jak ongiś tamci na pustyni. Lecz tamtym słowo to na nic się nie zdało, gdyż nie łączyli się przez wiarę z tymi, którzy je słyszeli. Otóż my wejdziemy do owego odpocznienia, ponieważ przejęliśmy się tymi oto Jego słowami: I poprzysiągłem w gniewie, że nigdy nie wejdą tam, gdzie mogliby odpocząć razem ze Mną. Trzeba jednak pamiętać, że dzieła Jego były dokonane, już gdy świat zaczynał istnieć. Powiedział bowiem [Bóg] w pewnym miejscu o siódmym dniu w ten sposób: I odpoczął Bóg w siódmym dniu po wszystkich dziełach swoich. I znowu w tym miejscu: Nie wejdą do odpoczynku mego. Wynika więc z tego, że wejdą tam niektórzy, gdyż ci, którzy wcześniej otrzymali dobrą nowinę, nie weszli z powodu [swego] nieposłuszeństwa, dlatego Bóg na nowo wyznacza pewien dzień – 'dzisiaj’ – po upływie dłuższego czasu, mówiąc przez Dawida, jak to przedtem zostało powiedziane: Dziś, gdy głos jego usłyszycie, nie zatwardzajcie serc waszych. Jeśliby bowiem Jozue wprowadził ich do odpoczynku, nie mówiłby potem o innym dniu. Pozostaje więc odpoczynek szabatowy dla ludu Bożego.

Apostoł Paweł mówi:

– że istnieje cos takiego jak sabat dla ludu Bożego – odpoczynek dla ludu Bożego – odpoczynek od wszystkiego czym jesteśmy jak mówi nasz Pan utrudzeni i obciążeni.

– i jest to odpoczynek przez wiarę – przez wiarę możemy odpoczywać – czyli przestrzegać sabatu.

Apostoł mówi: Jeśliby bowiem Jozue wprowadził ich do odpoczynku, nie mówiłby potem o innym dniu. O jakim dniu mówi: o 7 dniu ale tysiącletnim, o którym nasz Pan powiedział syn człowieczy jest Panem sabatu – 7 go tysiącletniego dnia.

…pamiętajcie, że dzieła Jego były dokonane, już gdy świat zaczynał istnieć

Izrael z powodu nieposłuszeństwa nie osiągnął tych obietnic, ale lud Boży może je osiągnąć przez wiarę i przez posłuszeństwo w rzeczywistości stając się uczestnikami wiecznego Bożego Królestwa.

Przestrzeganie sabatu o którym mówi Izajasz 56 ….jest to wiara i odpoczynek w wierze, a więc wiara w Boga i pełne zaufanie – weszliśmy do odpocznienia którzy uwierzyliśmy.

Przestrzeganie przymierza – wykonywanie poświęcenia się Bogu, które jest przymierzem jakie z Nim zawarliśmy. Posłuszeństwo Boskim zasadom, przykazaniom, praca nad charakterem – realizacja woli Bożej, nie swojej.

Dwa warunki – dwa słowa to: WIARA i POSŁUSZEŃSTWO.

w. 2 – Szczęśliwy (Błogosławiony) człowiek, który to czyni, i syn człowieczy, który się tego trzyma, który przestrzega sabatu, nie bezczeszcząc go, i który strzeże swojej ręki, aby nie czyniła nic złego.

Izraelita urodzony w ziemi jest typem na maluczkie stadko. Pierwsza klasa, która otrzymuje błogosławieństwo za wierność swojemu poświęceniu i powołaniu to jest klasa MS wyobrażona przez Żyda – Izraelitę nazwanego tutaj „Szczęśliwy człowiek, który to czyni”. Co czyni? Wiernie realizuje swoje poświęcenie.

1. głęboka wiara w Boga
   
2. posłuszeństwo
   

Druga osoba to – syn człowieczy. Syn w stosunku do ojca zajmuje niższą pozycję – ale jednak jest bardzo blisko ojca – jest tego samego pochodzenia, wywodzi się z jednego rodu, jednego pnia, ale z tego właśnie powodu, że jest synem zajmuje stanowisko niższe.

Jeżeli człowiek – Żyd – reprezentuje tutaj członków maluczkiego stadka – to jaka klasa, ma podobne powołanie, podobne pochodzenie, wywodzi się z tego samego pnia, ma podobne doświadczenia – ale jest jednak niżej? Oczywiście rozwiązanie tej zagadki nie jest trudne – jest to klasa WK. Która została powołana tym samym powołaniem ale z powodu częściowej niewierności jest klasą niższą choć podobną do MS i też kończy bieg w duchowej naturze.

Poświęceni sprzed wieku ewangelii nie mogli być objęci wysokim powołaniem – nie było ofiary Pana Jezusa.

Lud Boży przed wysokim powołaniem i po jego zakończeniu był w podobnej sytuacji. Bóg poza wysokim powołaniem nie spładzał z ducha świętego. Takie osoby w stosunku do wysokiego powołania – do tych obietnic wynikających z wysokiego powołania są cudzoziemcami, bo nie zostali nimi objęci.

Izraelici przedstawiają osoby spłodzone z ducha, cudzoziemcy wyobrażają osoby obce w stosunku do wysokiego powołania. Tak więc MG i SG są tutaj przedstawieni przez cudzoziemca – wprowadzę ich na moja świętą górę.

Góra wyobraża Królestwo, w tym wypadku władzę tego Królestwa. Pismo pokazuje że tak dla SG jak i MG ich nagrodą będzie udział we władzy Królestwa.

• Ps.45:17 – Zamiast ojców swych mieć będziesz synów swych; Ustanowisz ich książętami na całej ziemi.
  
  
• Czy inny tekst z Izajasza Iz.32:1 – Oto król będzie rządził w sprawiedliwości, a książęta według prawa będą panować.

Werset mówi o jeszcze jednej grupie – o trzebieńcach, czyli poświęcających się którzy mówią jestem uschłym drzewem. Jest to ktoś poza zgromadzeniem czyli ktoś….kto nie należy już do żadnej z wybranych klas.

Sama nazwa trzebieniec – Trzebieniec – ktoś bezpłodny, nie mogący dać nikomu życia. Nikomu z klas wybranej – Bóg nie posługiwał się ta klasą aby powoływać i błogosławić kogokolwiek z klasy wybranej. Powód? – zmienił się czas. W czasie kiedy pojawiają się trzebieńcy powołanie do którejkolwiek z klasy wybranej już się zakończyło, więc trzebieńcy nie mogą zaszczepić w nich duchowego życia.

Ta klasa ma swoją obietnicę w tym fragmencie, pod warunkiem spełnienia tych samych wymagań, które miały poprzednie klasy – wiara i posłuszeństwo swojemu przymierzu.

W tej obietnicy jest mowa o pewnej nagrodzie… Imię lepsze niż mają synowie i córki. Są tutaj wymienione jeszcze dwie grupy – klasa trzebieńców otrzymuje imię lepsze niż SYNOWIE i CÓRKI.

Joel 2:28 duch święty jest wylewany na 4 klasy.

A potem wyleję mojego Ducha na wszelkie ciało, i wasi synowie i wasze córki prorokować będą, wasi starcy będą śnili, a wasi młodzieńcy będą mieli widzenia.

POTEM –po wieku Ewangelii wyleję mojego ducha na wszelkie ciało dla wszystkich grup stanie się dostępny: Joel wymienia kto składa się na to wszelkie ciało:

• starcy wasi sny śnić będą,
  
• młodzieńcy będą mieli widzenia, ale także
  
• synowie i córki będą prorokować.
  

Starcy i młodzieńcy to klasy godnych SG i MG – cudzoziemcy, obcy wysokiemu powołaniu.

starcom waszym [Starożytnym Godnym] sny się śnić będą [otrzymają objawienie głębszych Prawd], a młodzieńcy wasi [Młodociani Godni] widzenia widzieć będą [otrzymają objawienie łatwiejszych Prawd]”.

Synowie i córki (Jezusa i Kościoła) – członkowie klasy restytucyjnej zarówno synowie jak i córki. Synowie zajmowali wyższą pozycję niż córki. W klasie restytucyjnej pewne jednostki będą mieć wyższą pozycje niż reszta klasy i ci, którzy będą mieć wyższą pozycję są tutaj nazwani synami, pozostała część to córki.

Wiek Żydowski i wiek Ewangelii:

• osoby twardego karku – Bóg ich odrzuca i tacy wstaną razem ze światem w restytucji.
  
• Poświęceni – powstaną w klasie SG,
  
• duża część żydów, która nie uwierzyła w pana Jezusa dalej podlega przymierzu mojżeszowemu, jako ludzie oczekują mesjasza, wierzą we wszystkie obietnice dane Abrahamowi ale …nic ponad to.
  
• Wierzący w Jezusa Chrystusa jak swojego zbawiciela
  

Trzymają wysokich mierników moralnych tego przymierza, powoduje że stoją wyżej niż reszta świata. W Królestwie będą startować z innego pułapu. To właśnie oni są synami w porównaniu do córek czyli tych co kompletnie nic nie zrobili – w obecnych warunkach są po prostu światem na pełnym tego słowa znaczeniu.

Wierzący w Jezusa Chrystusa jak swojego zbawiciela. Wprowadzają w swoje życie wymagania słowa Bożego, żyją moralnie…. ale się nie poświęcili. Żyją jednak na innym poziomie dużo wyższym niż reszta świata, która nawet nie wierzy. To kolejna grupa synów w porównaniu do reszty – czyli do córek.

Powstają dwie grupy w klasie restytucyjnej: synowie – trzymali się wiernie przymierza Mojżeszowego albo trzymali się wiary w okup – i są uznani za tych synów, lub ci, którzy nie zrobili nic i są córkami.

Izajasz mówi o trzebieńcach, że Bóg da im imię lepsze niż imię synów i córek. Czyli mówi o jakiejś klasie, która nie jest:

• ani człowiekiem (żydem z Izajasza) czyli nie należy do Maluczkiego Stadka,
  
• ani synem człowieczym czyli nie należy do Wielkiej Kompani,
  
• ani cudzoziemcem – czyli nie należy ani do Starożytnych Godnych ani do Młodociano Godnych,
  
• nie jest też ani synem ani córką, nie jest tak ściśle klasą restytucyjną – nie należy do wierzących żydów lub wierzących chrześcijan niepoświęconych, ani tym bardziej nie jest też ze świata.
  

Jest to klasa stojąca wyżej nad wierzącymi usprawiedliwionymi z wiary ale niżej niż cudzoziemcy czyli godni.

Osoby należące do tej klasy to POE.

Oprócz kapłanów i trzech grup Lewitów w świątyni służyli Netynejczycy.

Byli sługami Lewitów, pomagali Lewitom w ich służbie (lecz nie na dziedzińcu a w obozie).

„Ich szczególnym miejscem zamieszkania był pagórek Ofel, który pomogli odnowić (Neh. 3:26; 11:21). Osiedlili się oni bardzo blisko świątyni, aby było im dogodnie w służeniu jej.

Oni byli obrzezanymi przychodniami, którzy byli traktowani sprawiedliwie i z szacunkiem (2 Moj. 12:48,49; 3 Moj. 19:33,34; T.P. `48, str. 10, szp. 2). Byli oni pośród tych, którzy ,,umiejętnie” i ,,rozumnie” ,,odłączyli się od narodów onych ziem do zakonu Bożego” Neh. 10:28,29

To co różni klasę POE od synów i córek i stawia ich o wiele wyżej nad tymi, którzy są nazwani synami i córkami – POŚWIĘCENIE!

Dla trzebieńców jest inna nagroda niż dla cudzoziemców. O cudzoziemcach jest powiedziane – wprowadzę ich na moja świętą górę, czyli będą władzą w królestwie. O trzebieńcach jest powiedziane „dostana imię lepsze niż mają synowie i córki” … tekst mówi jakie to będzie imię – „Imię wieczne”. Ta klasa która się dzisiaj poświęca, którą nazywamy poświęconymi obozowcami epifanii, jeżeli zachowa wierność Panu, będzie posłuszna i wierna do końca, wytrwa w swoim poświęceniu, wchodząc w Tysiąclecie ma tutaj inną obietnicę: wiecznego imienia! Co to znaczy?

To znaczy, że wchodząc w Tysiąclecie wszyscy z tej klasy będą wiedzieć, że zwyciężyli w tej klasie. Mimo, że będą przechodzić cały proces restytucji to na samym początku tego okresu dostaną gwarancję, że na pewno zwyciężą. A więc na samym początku będą wiedzieć, że na pewno będą żyli wiecznie.

Ich nagrodą jest wieczne imię i oni o tym będą wiedzieć, że już do nich to należy. Bóg nie zapomni im tego co zrobili tutaj, wtedy kiedy ten świat pozostawał wciąż w ciemnościach i grzechu– to będzie ich nagrodą.

Wtedy kiedy świat będzie przechodził swój proces restytucji, nawet klasa synów nie będzie mogła być pewna ostatecznego zwycięstwa, ONI będą mogli być go PEWNI – to będzie ogromna różnica.

Próba będzie dotyczyć każdego i dla wszystkich będzie taka ciężka. Nawet nasz Pan martwił się czy wszystko dobrze wykonał, to czy w tym przypadku w przypadku POE będzie inaczej?

Podobnie w przypadku naszego Pana: obawiał się tej godziny i prosił, żeby go ten kielich minął. Do jakiego momentu się obawiał?

Dopóki nie otrzymał obietnicy, że zwycięży. Anioł w ogrodzie Getsemane. Podobnie POE.

Jest to Boska obietnica, gwarancja… inaczej się przechodzi próbę ze świadomością, że na pewno zwyciężę – bo jest to obiecane i zagwarantowane.

Obietnica ma swoje warunki, wszystko zależy od tego jak żyjemy dzisiaj.

Obowiązuje tu ta sama zasada co w przypadku każdej inne klasy: prawo zasiewu i zbioru.

Co człowiek sieje to będzie zbierać. Trzeba się upewnić że to Co siejemy jest naprawdę sianiem dla ducha.

Cytat z TP o POE:

„Chociaż nie są oni na próbie do życia w tym Wieku, są jednak pewne rzeczy w tym życiu oraz pewne rzeczy w Tysiącleciu, które zostaną wykonane w Poświęconych Obozownikach Epifanii celem przygotowania ich do życia wiecznego. W tym życiu, po to by mogli okazać się wiernymi jako drugorzędne ziemskie potomstwo Abrahama, muszą zdać próbę wiary i posłuszeństwa – w rzeczy samej muszą skrystalizować te dwie łaski. Będą oni musieli także rozwinąć dużą miarę niesamolubnej miłości, która jest konieczna po to, by wiernie wykonać poświęcenie do śmierci. Być może niektórzy osiągną poziom doskonałej niewypróbowanej miłości.”

Iz. 56:1 – ….bliskie jest nadejście mojego zbawienia i objawienie się mojej sprawiedliwości.

Pytanie – jakie wersety Biblii dobrze jest przeczytać w czasie utraty bliskiej osoby i w innych osobistych tragediach?

Oto niektóre z nich (większość fragmentów pochodzi z przekładu Biblii Tysiąclecia, wydanie 5, zaznaczę jeśli będzie inaczej):

Psalm 69:16 – „Wysłuchaj mnie, Panie, bo Twoja łaska pełna jest dobroci; wejrzyj na mnie w ogromie swego miłosierdzia!”

Psalm 147:3 – „On leczy złamanych na duchu i przewiązuje ich rany.”

Jana 14:27 – „Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze ani się lęka.”

Objawienie 21:4 – „I otrze z ich oczu wszelką łzę, a śmierci już nie będzie. Ani żałoby, ni krzyku, ni trudu już nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły.”

2 do Koryntian 1:3-4 – „Błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego, Jezusa Chrystusa, Ojciec miłosierdzia i Bóg wszelkiej pociechy, Ten, który nas pociesza w każdym naszym ucisku, byśmy sami mogli pocieszać tych, co są w jakimkolwiek ucisku, tą pociechą, której doznajemy od Boga.”

Izajasza 25:8 – „raz na zawsze zniszczy śmierć. Wtedy Pan Bóg otrze łzy z każdego oblicza, zdejmie hańbę ze swego ludu na całej ziemi, bo Pan przyrzekł.”

Izajasza 35:10 – „Odkupieni przez Pana powrócą [Jezus jest okupem za wszystkich, zaznał śmierci za każdego człowieka: 1 do Tymoteusza 2:4-6, Hebrajczyków 2:9], przybędą na Syjon z radosnym śpiewem, ze szczęściem wiecznym na czołach; osiągną radość i szczęście, ustąpi smutek i wzdychanie.”

1 do Koryntian 15:21-22 – „Ponieważ bowiem przez człowieka [przyszła] śmierć, przez Człowieka też [dokona się] zmartwychwstanie. I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni”

Rzymian 8:28 – „Wiemy też, że Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra, z tymi, którzy są powołani według [Jego] zamysłu.”

Psalm 91:4 – „Okryje cię swymi piórami i schronisz się pod Jego skrzydła…”

Psalm 73:26 – „Niszczeje moje ciało i serce, [ale] Bóg jest opoką mego serca i moim działem na wieki.”

Ozeasza 13:14 – „Wybawię ich z mocy grobu, wykupię ich od śmierci. O śmierci, będę twoją śmiercią! O grobie, będę twoim zniszczeniem!” (Uwspółcześniona Biblia Gdańska)

Jana 11:25-26 – „Powiedział do niej Jezus: Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, to choćby umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki. Wierzysz w to?”

Przysłów 3:5-6 – „Całym sercem zaufaj Panu i nie buduj nigdy na własnej mądrości! Staraj się Go dostrzegać na wszystkich swych drogach, bo On sam wyrównuje twe ścieżki.” (Biblia Warszawsko-Praska)

_____
Źródło: God of All Comfort, „What Does God’s Word Say?”

Nic złego nie może nas spotkać ze strony świata od strony duchowej, jeżeli jako dzieci Boże pozostaniemy blisko Boga.

„Gdy On sprawi pokój, któż go wzruszy?” (Ijoba 34:28)

„Gdy On sprawi pokój, któż go wzruszy?” (Ijoba 34:28)

On to oczywiście Bóg, Stwórca, Jahwe. Ten, który mówi o sobie:

„Bo tak mówi on najdostojniejszy i najwyższy, który mieszka w wieczności, a święte jest imię jego: Ja, który mieszkam na wysokości na miejscu świętem, mieszkam i z tym, który jest skruszonego i uniżonego ducha, ożywiając ducha pokornych, ożywiając serce skruszonych.” (Izajasza 57:15)

Werset z Księgi Ijoba świadczy o tym, że dotychczasowe traktaty pokojowe nie są od Boga, ponieważ świat wielokrotnie je zrywał. Aby pokój zapanował na zawsze, konieczne są Boskie zasady, na których ma on nastąpił. Izajasza 57:20-21 –

„Lecz bezbożni są jak wzburzone morze, które nie może się uspokoić, a którego wody wyrzucają na wierzch muł i błoto. Nie mają pokoju bezbożnicy – mówi Bóg”

Niepobożni nie są w stanie doprowadzić do trwałego pokoju, bo zawsze prędzej czy później obraca się on w burzę.

Psalm 46 – Bóg jest ucieczką i siłą naszą. Jest tutaj obietnica odnosząca się do ludu Bożego. Jednak ostatecznie pokój zaprowadzony zostanie na całej ziemi.

Psalm 46:10 – „Uspokójcie się i uznajcie, że ja jestem Bogiem; będę wywyższony wśród narodów, będę wywyższony na ziemi.”

Marka 4:38-39 – „A on spał w tyle łodzi na wezgłowiu. Obudzili go więc i mówili do niego: Nauczycielu, nie obchodzi cię, że giniemy? Wówczas wstał, zgromił wiatr i powiedział do morza: Milcz i uspokój się! I ustał wiatr, i nastała wielka cisza.”

Fot. Sarina Finkelstein

„Spróbujmy wyobrazić sobie stan świata, kiedy wielki wicher ustanie. Rozważmy ostatnie, wielkie fale ucisku przelewające się nad resztkami sponiewieranej, ukaranej i przerażonej ludzkości. W następstwie zniszczenia wszystkich instytucji, które zostały ustanowione przez upadłych ludzi w celu zabezpieczenia się przed najgorszymi skutkami upadku, nadejdzie niedostatek, choroby oraz rozpacz z każdej strony. Pomyślmy o rasie ludzkiej, okropnie uszczuplonej liczebnie (Izajasza 24:6), zrozpaczonej i przerażonej (Łukasza 21:26), zszokowanej w umyśle tym co widzi oraz przerażonej skutkami tego co zrobiła, z realną możliwością wyginięcia wszelkiego życia na tej planecie w perspektywie (Mateusza 24:22; Marka 13:20). Żałobne słowa z Izajasza 24:1-6, 17-21 nie przesadzają w swym opisie sytuacji; najtwardsi, najbardziej niezłomni, najpewniejsi siebie z ludzi zostaną doprowadzeni do pełnego bezsilności strachu, kiedy zobaczą wypełnienie się złowróżebnych ostrzeżeń oraz okropnych przepowiedni, jakie pojawiają się w proroczym Słowie Bożym.

Czy rodzaj ludzki w takim czasie zwróci się ponownie do partii politycznych? Lub do wodzów religijnych, reformatorów społecznych, wybitnych osób światowych, militarystów? Czy będzie się radzić myślicieli, filozofów lub naukowców? Czy uda się do ekologów, „ugrupowań” lub hippisów New Age? Nie! Bowiem wszyscy oni mieli już swój czas w historii, otrzymali swoje sposobności, a ich całkowita klęska i bezużyteczność staną się dla wszystkich oczywiste. W świecie na krawędzi ostatecznej katastrofy wniwecz obróci się cała ich mądrość (Psalm 107:27).

I pomyślmy, kto w tym czasie ogólnoświatowej ludzkiej rozpaczy będzie w stanie dostrzec zdumiewający potencjał i wspaniałą przyszłość rodzaju ludzkiego? Jedynie ci, którzy wierzą w proroctwa Boże. I kto jedynie będzie miał moc i mądrość, by zatrzymać oraz zmienić kierunek świata stojącego na krawędzi całkowitej klęski? Kto, kto jedynie będzie miał władzę powiedzieć szalejącym elementom owej burzy ucisku, „Ucisz się i uspokój”? Jest tylko Jeden taki ktoś.

PRAWDZIWE I JEDYNE PANACEUM

Gdy udamy się do Izajasza 13:11-13 czytamy, iż Bóg „uczyni człowieka droższym nad szczere złoto” oraz, iż sprawi, że zwykły człowiek stanie się rzadszy i bardziej pożądany niż „złoto z Ofir.” Obecnie człowiek bardziej przypomina starą, pordzewiałą zdeformowaną grudę rudy żelaza niskiej jakości niż wyborne, szczere złoto z Ofir. Jednakże Bóg Alchemik oświadcza zdecydowanie: „Ja go zmienię!” A zatem spójrzmy na procesy i czynniki, poprzez które Bóg zamierza osiągnąć ten cel. Oczywiste są zapewnienia z boskich obietnic: „Tedy się otworzą oczy [duchowo i moralnie] ślepych, a uszy [duchowo] głuchych otworzone będą. Tedy podskoczy chromy [kulejący w swoim postępowaniu] jak jeleń, a niemych język [tych, którzy nie wysławiali Boga] śpiewać będzie” (Izajasza 35:5,6).

[Bóg mówi innymi słowy:] „Sprawię, iż każda jednostka będzie postrzegać swojego bliźniego z taką wyrazistością, zrozumieniem oraz życzliwością jak nigdy dotąd. Zrobię z człowieka istotę, którą wszyscy jego bliźni będą chronili, i o którą będą się troszczyli, która będzie kochana mocną i oceniającą miłością, o którą będą walczyć, modlić się, nad którą będą płakać i radować się, którą będą się rozkoszować! Uczynię z niego cenną, rzadką istotę przeznaczoną do bycia ozdobą planety Ziemia oraz godnym bliźnim dla każdej innej istoty obdarzonej czuciem w całym Moim wszechświecie, i to na całą wieczność. Zaiste, otworzę oczy ślepych!”.”

(…)

_______
Z wykładu brata H.W. Robertsa pt. „Złoto z Ofir”. Na podstawie wersji tekstowej z TP nr 481, s. 20.

Wersja audio wykładu:

…

Izaj. 35:5 – „Wtedy przejrzą oczy niewidomych i uszy głuchych się otworzą.”

Drugi podstawowy werset znajdziemy w Księdze Sofoniasza 3:9. W wersecie ósmym znajdujemy tam straszny opis czasów ostatecznych, gdy „ogień gniewu i żarliwości Bożej pochłonie całą ziemię”, ale Bóg od razu dodaje słowo pociechy i nadziei. W wersecie 9-tym prorok zapisał:

Sof. 3:9 – „Wtedy bowiem przywrócę narodom wargi czyste [lub: czystą mowę], aby wszyscy wzywali imienia Pana i służyli Mu jednomyślnie.”

(Zwróćmy uwagę, że ten jeden werset obala całą naukę o zniszczeniu Ziemi i ludzkości w ogniu. Bowiem właśnie narodom ma być przywrócona czysta mowa, a na pewno będą one na ziemi, gdzie będzie nad nimi panować Jezus. Oto właśnie modlimy się słowami: Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi.)

Mamy więc dwa piękne opisy restytucji – czasu odnowienia wszystkich rzeczy. Zastanawiam się czy potrafimy docenić znaczenie słów: „Wtedy przejrzą oczy niewidomych i uszy głuchych się otworzą”. Pomyślmy o samym tylko fizycznym wzroku.

Kiedy wielki kompozytor muzyczny Georg Haendel stracił wzrok opisał to słowami: „Zupełna noc bez słońca, bez księżyca. Tylko ciemna noc, nawet w środku dnia”. Poeta angielski Milton kiedy stracił wzrok napisał: „O, mój wzroku utracony, jak bardzo za tobą płaczę!”.

Podobnie tragicznie brzmią słowa Samsona, które mamy zapisane w Księdze Sędziów 16:28. Jak straszny musiał to być moment, gdy jednocześnie stracił wzrok i Bożą moc. Po jakimś czasie, gdy jego włosy odrosły, pomodlił się do Boga: „Panie Boże, proszę Cię, wspomnij na mnie i przywróć mi siły przynajmniej na ten jeden raz! Boże, niech pomszczę raz jeden na Filistynach moje oczy.”

Kadr z filmu „Historia Marii”

Jest taki film pt. „Historia Marii” (2014). Opowiada on prawdziwą historię z XIX wieku. W prowadzonym przez zakonnice ośrodku pomagano niesłyszącym dziewczynkom. Dzięki temu, że widziały, uczono je języka migowego, uczono je różnych zawodów, żeby mogły sobie poradzić w życiu. Nie było im łatwo i niektóre na pewno bardzo płakały, że nie mogą słyszeć jak inni ludzie.

Pewnego dnia do ośrodka przyjechał ojciec z 14-letnią córką, która była głucha i niewidoma. Czy możemy to sobie wyobrazić? Jako, że nikt nie potrafił do niej dotrzeć, przez cały ten czas żyła trochę jak zwierzę, nie było z nią prawie żadnego kontaktu. Ojcu poradzono, żeby ją oddał do przytułku dla psychicznie chorych. Mówiono, że jest opętana. U zakonnic, nie chciano jej przyjąć, no bo jak jej pomóc, skoro była i głucha, i niewidoma.

Ale jedna młoda siostra zakonna wyprosiła zmianę decyzji i tak Maria trafiła do ośrodka pod jej opiekę. Pierwsze miesiące były straszne, nie było widać żadnej poprawy w jej zachowaniu. Była zagrożeniem dla siebie i dla innych. Wszyscy wokół tracili nadzieję, ale nie młoda zakonnica. Sama zakrywała sobie oczy, by wczuć się w sytuację tej dziewczynki. Próbowała wszystkiego, nagród i karania.

W pewnym momencie dość brutalnie zaczęła uczyć ją, by się uczesała czy umyła. Przez wiele miesięcy, z wielką wiarą, zakonnica próbowała nauczyć dziewczynkę chociaż jednego słowa w języku migowym, próbowała pokazać jej to słowo poprzez dotyk. Inne zakonnice myślały, że to raczej ich koleżanka zwariuje niż coś tu zdziała.

A jednak w końcu ta dziewczynka zrozumiała, że to pewien znak i nauczyła się go. Potem bardzo szybko opanowała 100, a potem 200 i więcej znaków języka migowego. Zaczęła się uczyć, zaczęła się grzecznie zachowywać. Mogła porozmawiać po raz pierwszy z rodzicami, a nawet zrozumiała takie tematy jak śmierć i wiara w Boga. Potem pomagała innym dziewczynkom, które były do niej podobne.

Jaka wielka była determinacja tej młodej zakonnicy, żeby pomóc tej dziewczynce. To daje do myślenia, z jaką wielką determinacją będzie działał Jezus i wierni w czasach restytucji. Według obietnicy Biblii zarówno ta dziewczynka, jak i wszyscy inni głusi i niewidomi będą kiedyś słyszeć i widzieć.

To sobie trudno uświadomić, jaka to będzie radość. Oglądałem niedawno nagranie, na którym 29-letnia kobieta, która urodziła się głucha, otrzymała implant słuchowy i po raz pierwszy w życiu mogła usłyszeć. Jej radość była nie do opisania. Podobnie piękna była radość chorych na daltonizm, którzy po założeniu specjalnych okularów po raz pierwszy widzieli niebieskie (a nie szare) niebo, tak jak widzi je zdrowy człowiek. Wiele takich osób płakało, inni się głośno śmiali. Jaka więc będzie radość, gdy wszyscy ludzie, za życia niewidomi i głusi, zostaną zupełnie uleczeni? A przecież wiemy z Biblii, że tak będzie.

Według Księgi Izajasza 33:24 – „Żaden mieszkaniec nie powie [więcej]: Jestem chory.”

W jednym ze swoich wykładów ewangelista Jan Łagowski wspominał, jak odwiedził kiedyś w okolicach Polanicy-Zdrój piękny pałac w górach, w którym znajdował się dom dla głęboko upośledzonych dzieci i młodzieży. Byli tam bardzo młodzi ludzie o głębokim upośledzeniu umysłowym, a często też wielkim upośledzeniu fizycznym. Jak on sam wspominał: „Tego, co tam widziałem, nigdy nie zapomnę. W odniesieniu do nich słowo ‘człowiek’ brzmiało naprawdę smutno. Byli jak strzępek człowieczeństwa. Ale powrót naszego Pana sprawi, i ja ten widok mam przed sobą, że to będą niezwykle piękni ludzie, o niezwykłych zdolnościach intelektualnych i moralnych.”

Jest dla nich cudowna nadzieja, ponieważ Pan Jezus umarł także za nich.

Czy możemy sobie to wyobrazić? Tak bardzo cierpiący ludzie, którzy często pozbawieni są jakiejkolwiek nadziei i przeżywają krótkie życie w bólu i odrzuceniu. Pomyślmy jak oni ucieszą się, gdy w przyszłości powitają Jezusa jako swego Odkupiciela i Króla. Gdy spełnią się na nich słowa Objawienia, gdy Bóg otrze z ich oczu wszelką łzę, gdy nie będzie tam już krzyku i bólu. Gdy chromy lub sparaliżowany wyskoczy radośnie jak jeleń.

W tamtym wykładzie brat Łagowski dodaje: „to będzie prawdą w odniesieniu do całej ludzkości.” Czemu do całej? Bo brak wzroku i słuchu to wielki problem całej ludzkości. Tej fizycznie widzącej. Ale jak to? Jest dziś tak samo, jak w czasach, gdy Jezus chodził po ziemi i kiedy uzdrawiał chorych. Niektórzy zarzucali mu wtedy, że robi to nie tak, jak należy, np. uzdrawia w szabat. Zarzucano mu, że gromadzą się wokół niego biedacy i grzesznicy. Wtedy Jezus odpowiadał jak u Mateusza 9:12 – „Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają”.

Uczeni w Piśmie byli duchowo ślepi, a myśleli, że widzą i to był ich problem. Oni też byli chorzy, ale nie widzieli tego.

Jak bardzo zaślepiony jest dzisiaj prawie cały świat. Apostoł Paweł zwraca na to uwagę w 2 Liście do Koryntian 4:4, gdy stwierdza, że „bóg tego świata zaślepił umysły niewiernych, aby nie olśnił ich blask Ewangelii chwały Chrystusa, który jest obrazem Boga”. Gorsze niż fizyczna ślepota jest zaślepienie duchowe. To szatan zaślepił umysły czyli podał wiele błędnych, oślepiających myśli ludziom. Jedna z tych myśli mówi, że poradzimy sobie sami, że nie potrzebujemy Boga i że wszystko zmierza w dobrym kierunku.

W roku 1933 wielu słynnych uczonych i myślicieli wydało tzw. Pierwszy Manifest Humanistyczny. Była tam podana myśl, że „humanizm mający wiarę w człowieka wierzy, że pozbawione opieki istoty ludzkie mogą rozwiązywać swoje problemy dzięki rozumowi i naukowym metodom”.

Jak czytamy jest tu: humanizm mający wiarę… wiarę w człowieka. Humanizm wierzy. Patrząc w ten sposób humanizm to religia, w której miejsce Boga zajmuje człowiek, a miejsce wiary – ateizm, scjentyzm i darwinizm.

Ten Manifest zawierał wiele myśli o tym, że człowiek dzięki wiedzy i rozwojowi na drodze ewolucji będzie stale wzrastał w kierunku większego dobra i rozwoju. Ale co się stało zaledwie 6 lat po ogłoszeniu manifestu humanistów? Przyszła druga wojna światowa. Człowiek przestał się liczyć. W obozach ludzie ginęli w piecach, pozbawieni wcześniej resztek człowieczeństwa. Zostawała po nich tylko sterta ubrań i butów. Druga wojna światowa pokazała też, że jako ludzie nie potrafimy korzystać z wiedzy i nauki.

Np. badania nad budową atomu rozpoczęte przez Ernesta Rutherforda, później prace nad rozszczepieniem atomu. Ta energia mogłaby zostać świetnie użyta. A tymczasem użyto jej do budowy broni atomowej, broni, która jest w stanie zniszczyć cywilizację i życie na ziemi. ((Lecz mamy obietnice Bożą, że tak się nie stanie. – Mat. 24:22))

Jakie to dziwne, że po wojnie tak wielu naukowców utrzymało tezy tego I Manifestu Humanistów. W tzw. Drugim Manifeście Humanistów, który wydano w roku 73’, znów pojawiły się szumne słowa. Np. o tym, że humanizm wierzy w – cytuję – ”dalekosiężny program socjalizmu, który oznacza zaprowadzenie na całym świecie demokracji, pokoju i wysokiego standardu życia na fundamencie kwitnącego ładu ekonomicznego” (niektórzy mieli okazje żyć w systemie socjalistycznym i widzieć ten kwitnący ład ekonomiczny w Polsce); dalej cytuję: „humanizm wierzy w możliwie najszerszy rozwój sztuki i świadomości piękna” (wystarczo krótko przyjrzeć się sztuce filmowej i muzycznej ostatnich lat, żeby zobaczyć, w jaki kierunku rozwija się ideał piękna i sztuki)

Grób Tadeusza Różewicza na cmentarzu ewangelickim w Karpaczu. (fot. Aw58, wikipedia)

Świat nie widzi upadku człowieka. Niektórzy myśliciele zauważyli jednak tę „ślepotę” i upadły stan ludzkości. Do takich ludzi należał poeta Tadeusz Różewicz. W słynnym wierszu „Ocalony” pisał on o upadku ludzkości i wielkim pustosłowiu.

„To są nazwy puste i jednoznaczne:
człowiek i zwierzę
miłość i nienawiść
wróg i przyjaciel
ciemność i światło.

(…) Pojęcia są tylko wyrazami:
cnota i występek
prawda i kłamstwo
piękno i brzydota
męstwo i tchórzostwo.”

Różewicz zrozumiał, że pewna granica została przekroczona. Że po II wojnie światowej, po holocauście, nie ma możliwości prostego powrotu do zwyczajnej rzeczywistości. Że tak wysoko ceniony przez humanistów „człowiek” okazał się niezdolny do widzenia, słyszenia i mówienia. Poeta pisał dalej:

„Szukam nauczyciela i mistrza
niech przywróci mi wzrok słuch i mowę
niech jeszcze raz nazwie rzeczy i pojęcia
niech oddzieli światło od ciemności.”

Różewicz nie widział w Jezusie tego Nauczyciela i Mistrza. Na pewno był to jednak głos tego wielkiego wzdychania stworzenia. Był to głos wzdychający do zdrowia nie tylko fizycznego i psychicznego, ale także zdrowia moralnego i duchowego. Są w Biblii takie obietnice, które mówią, że nadzieje tego poety się spełnią:

List do Rzymian 8:18-22 – „Uważam bowiem, że cierpienia teraźniejszego czasu nie są godne porównywania z tą przyszła chwałą, która ma się w nas objawić. Stworzenie bowiem z gorliwym wypatrywaniem oczekuje objawienia synów Bożych. Gdyż stworzenie jest poddane marności, nie dobrowolnie, ale z powodu tego, który je poddał, w nadziei; że i samo stworzenie będzie uwolnione z niewoli zniszczenia do chwalebnej wolności dzieci Bożych. Wiemy bowiem, że całe stworzenie razem jęczy i razem cierpi aż dotąd.”

Mamy tutaj zaznaczone dwie grupy. Jedna z nich to wierni naśladowcy Jezusa, to w nich objawi się chwała, nazwani są tutaj „synami Bożymi”. Druga grupa to cała reszta ludzkości. Jako dowód, że chodzi o innych ludzi, możemy przeczytać choćby Ewangelię wg Marka 16:15 – „Idźcie na cały świat, głoście ewangelię wszelkiemu stworzeniu.” Oczywiście chodzi o ludzi, to im mamy głosić. Chodzi o ludzi, za których umarł Jezus tak, jak za nas, wierzących. I dla których także są w Biblii obietnice. Jest dla nich obiecany czas błogosławienia ich przez potomstwo Abrahama czyli przez wiernych. Jest dla nich czas wzbudzenia z grobu i powszechnej odnowy.

Te rzeczy są zupełnie pewne. Mówią o nich aniołowie Boży. Czy pamiętamy słowa anioła do pasterzy? „Nie bójcie się! Oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem całego ludu”. Wszyscy bez wyjątku mieli skorzystać z narodzin, ofiarniczej śmierci, zmartwychwstania i paruzji Pana Jezusa. Jest to bardzo wyraźne z prologu Ewangelii Jana, gdzie Jezus nazwany jest „światłem, które oświeci każdego człowieka przychodzącego na świat”. Czy już oświęcił każdego? Jeśli nie, to stanie się to w przyszłości. A stanie się tak, ponieważ w 1 Jana 2:2 napisano o Jezusie: „On jest przebłaganiem za nasze grzechy, a nie tylko za nasze [nie tylko za grzechy dzisiejszych chrześcijan], ale i za [grzechy] całego świata”.

Jest jeszcze jeden wiersz Tadeusza Różewicza, który bardzo nawiązuje do naszego tematu. Jego tytuł brzmi „W środku życia” i także nawiązuje do strasznych doświadczeń wojny i doświadczeń powojennych tych, którzy przeżyli. Przeczytam długi fragment z tego wiersza:

„Po końcu świata
po śmierci
znalazłem się w środku życia
stwarzałem siebie
budowałem życie
ludzi zwierzęta krajobrazy
to jest stół mówiłem
to jest stół
na stole leży chleb nóż
nóż służy do krajania chleba
chlebem karmią się ludzie
człowieka trzeba kochać
uczyłem się w nocy w dzień
co trzeba kochać
odpowiadałem człowieka
to jest okno mówiłem
to jest okno
za oknem jest ogród
w ogrodzie widzę jabłonkę
jabłonka kwitnie
kwiaty opadają
zawiązują się owoce
dojrzewają
mój ojciec zrywa jabłko
ten człowiek który zrywa jabłko
to mój ojciec
siedziałem na progu domu
ta staruszka która
ciągnie na powrozie kozę
jest potrzebniejsza
i cenniejsza
niż siedem cudów świata
kto myśli i czuje
że ona jest niepotrzebna
ten jest ludobójcą
to jest człowiek
to jest drzewo to jest chleb
ludzie karmią się aby żyć
powtarzałem sobie
życie ludzkie jest ważne
życie ludzkie ma wielką wagę
wartość życia
przewyższa wartość wszystkich przedmiotów
które stworzył człowiek
człowiek jest skarbem
powtarzałem uparcie”

Człowiek jest skarbem. Jest to bardzo Boskie spojrzenie. Różewicz widział jak zniszczyliśmy nasz świat i jak zapomnieliśmy o tym Boskim patrzeniu.

Po drugiej wojnie światowej ludzie musieli uczyć się na nowo, że nóż nie musi być narzędziem zbrodni, ale narzędziem, którym kroi się chleb. Że życie ludzkie ma wartość. (Można tu dodać mały komentarz o poglądzie o wiecznych mękach) Niestety, co poeta dostrzegał, Nie jesteśmy zdolni do takiej restytucji o własnych siłach, nie jesteśmy w stanie sami uleczyć naszego wzroku, słuchu i mowy. Bóg jednak przygotował kogoś szczególnego, umiłowanego Syna, Odkupiciela i Króla. Jezus Chrystus w imieniu Ojca dokona tego dzieła.

Oto jak zapowiadają ten czas proroctwa:

Psalm 86:9 – „Przyjdą WSZYSTKIE ludy, które stworzyłeś, i Tobie, Panie, pokłon oddadzą, i będą sławiły Twe imię”.

Ks. Izajasza 2:2-5 – „Stanie się na końcu czasów, że góra świątyni Pańskiej stanie mocno na wierzchu gór i wystrzeli ponad pagórki. Wszystkie narody do niej popłyną, mnogie ludy pójdą i rzekną: «Chodźcie, wstąpmy na Górę Pańską do świątyni Boga Jakubowego! Niech nas nauczy dróg swoich, byśmy kroczyli Jego ścieżkami. Bo Prawo wyjdzie z Syjonu i słowo Pańskie – z Jeruzalem». On będzie rozjemcą pomiędzy ludami i wyda wyroki dla licznych narodów. Wtedy swe miecze przekują na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Naród przeciw narodowi nie podniesie miecza, nie będą się więcej zaprawiać do wojny. Chodźcie, domu Jakuba, postępujmy w światłości Pańskiej!”

Ta światłość Pańska z Izaj. 2:5 przywodzi na myśl słońce sprawiedliwości z Księgi Malachiasza. To Jezus jest tym słońcem, które pozna w przyszłości cała ludzkość. Jak zapisał w innym miejscu apostoł Paweł: Bóg chce, aby wszyscy ludzie przyszli do znajomości prawdy. [1 Tym. 2:4] Mówiliśmy wcześniej o fizycznym uzdrowieniu wzroku i słuchu. Zobaczmy jednak, że najgorszy rodzaj ślepoty i utraty słuchu to ten duchowy. Ten, który nie pozwala widzieć i słyszeć tego, co chce nam przekazać Bóg. Obietnice uzdrowienia dotyczą także uzdrowienia z tych duchowych schorzeń. Jak czytamy u Izajasza 29:19 – „W ów dzień głusi usłyszą słowa księgi, a oczy niewidomych, wolne od mroku i od ciemności, będą widzieć. [i werset 24] Duchem zbłąkani poznają mądrość, a szemrzący zdobędą pouczenie.”

W tych fragmentach „słyszenie” jest powiązane z rozumieniem i przyjmowaniem słów Księgi, a widzenie z przyjmowaniem światła prawdy. U Izajasza 25:6 Pan Bóg zapowiada wspaniałą ucztę dla wszystkich narodów (oczywiście – ucztę prawdy!), a w wersetach 7-9 prorok dodaje: „Zniszczy [Bóg] na tej górze zasłonę, zapuszczoną na twarz wszystkich ludów, i przykrycie, które okrywało wszystkie narody; raz na zawsze zniszczy śmierć. Wtedy Pan Bóg otrze łzy z każdego oblicza, odejmie hańbę od swego ludu na całej ziemi, bo Pan przyrzekł.”

Wspomniane tutaj przykrycie to właśnie szatańskie zaślepienie ludzkości na mądrość, miłość, sprawiedliwość i moc Boga.

Jak niezwykłe będą to sceny, jak trudne będzie to zadanie, by nauczyć ludzkość patrzeć, słyszeć i mówić na nowo. By na nowo nauczyć sprawiedliwości – złodziei, a pokory – pyszałków. Największa pociecha to osoba Nauczyciela i Mistrza. Osoba Jezusa. On potrafi to wszystko zrobić. A do pomocy będzie miał swoich wybranych świętych i sprawiedliwych, którzy w tym życiu przeciwstawiali się złu i szli za nim w Jego miłości i poświęceniu.

Zmiany jakie zajdą w tysiącleciu i po tysiącleciu przerastają marzenia. Jak wiele słów występujących dziś w słownikach będzie wtedy na co dzień niepotrzebnych. Nie będzie wtedy trzeba: lekarzy, strażaków, policjantów; nie będzie już: pogrzebów, tabletek, wózków inwalidzkich; zabraknie tam: więzień, szpitali i domów opieki. Nikt nie będzie musiał się bać karabinów, przemocy, cierpienia, głodu i chorób. Nikt nie będzie się cierpiał z powodu klęski suszy albo powodzi.  Restytucja będzie układaniem całego świata na nowo. Wśród wielu obietnic czytamy, że Bóg napisze prawo na sercach ludzi (Jer. 31:33), czytamy, że pozna Go każdy, od najmniejszego aż do największego (Jer. 31:34). Czytamy, że Duch Boży zostanie wylany na wszelkie ciało (Joela 2:28), czytamy, że każdy przebaczony grzech nie będzie już więcej wspominany (Izaj. 55:7).

Pomyślmy jeszcze chwilę o naszej odpowiedzialności wobec ewangelii. Po pierwsze przychodzą mi na myśl słowa apostoła Pawła: „Biada mi, gdybym ewangelii nie opowiadał!” Mamy piękną wiadomość dla świata i powinniśmy się nią dzielić. Nie mamy wymachiwać prawdą jak szabelką ani atakować inaczej myślących. Mamy podawać prawdę tak grzecznie jak podaje się płaszcz. Ale powinniśmy się to robić. Bo jest to zbyt piękne, by o tym milczeć. Prawda dociera do ludzi także i dziś, a jej moc zmienia życie. Nie powinniśmy tracić wiary i powtarzać sobie, że dziś ewangelia Jezusa nie zrobi na nikim wrażenia. Ewangelia robi wrażenie, a zwłaszcza, kiedy jest potwierdzona przez przykład naszego życia:

Przeczytam jedno świadectwo: „We wsi Paary (woj. Lubelskie) mieszkał brat o nazwisku Drążek, który poznał prawdę, bardzo ją ukochał, no ale jak poznał prawdę, to miał wielu wrogów. Wiadomo, jak gdzieś pierwszy raz pojawi się prawda, w danej okolicy, no to dla takiego odszczepieńca – zresztą i kler podburzał – nie było tutaj jak gdyby miejsca. Miał najbliższego sąsiada, którego ksiądz podburzył w Suścu i mówi: «Ty tego heretyka przyprowadź z powrotem na łono kościoła przez silny wstrząs. Rób mu wszystko na źle…» «No co ja mu mogę robić?» «No wypasaj mu pole, zabijaj mu kury, zwierzęta, po prostu tak mu to życie próbuj uprzykrzać, żeby miał on już tego odszczepieństwa dość i żeby wrócił na łono kościoła» No i tak robił. Ale pyta księdza: «no dobrze, a jak on mnie poda do sądu, albo mnie jeszcze pobije?» «Nie, on ani cię do sądu nie poda, ani cię nie pobije, oni tego nie robią.» No ale po jakimś czasie ten prześladowca zachorował, dostał się do szpitala. A to było latem, na wsi, żniwa wtedy były nie takie jak dziś, wszyscy byli mocno zapracowani, członkowie rodziny tego prześladowcy również, to był już starszy człowiek. Nikt go w tym szpitalu nawet nie odwiedził. Brat Drążek prosił żonę, żeby przygotowała coś do szpitala, jakiś poczęstunek i poszedł tego sąsiada w szpitalu odwiedzić. No i teraz relacja tego odwiedzanego: «gdy on przyszedł, ten heretyk i otworzył drzwi naszej sali, to tak sobie myślę, do kogo ten kociarz tu przyszedł? Tak się tutaj rozglądał i wreszcie nie wytrzymałem: ‚A wy do kogo tu?’» «Ja do was, sąsiedzie, bo widziałem, że was nie ma i dowiedziałem się, ze jesteście w szpitalu» Ten chory zaniemówił. No jak to? On do mnie? Ja mu tyle złego zrobiłem, a on przyszedł mnie w szpitalu odwiedzić? Jeszcze przyniósł poczęstunek? Jak wracał ze szpitala do domu to nie poszedł do swojego domu, tylko przyszedł do domu naszego brata i stał się naszym bratem w Chrystusie. Miłość do nieprzyjaciół może ich zmienić dziś, a jeśli nie zmieni ich dziś, to zmieni ich w przyszłości. Apostoł mówi, że oni się dobrym uczynkom naszym przypatrując będą chwalili Boga w dzień nawiedzenia, a tym dniem nawiedzenia jest dla wielu Królestwo Boże, Wiek Tysiąclecia.”

Tylko wytrwajmy w miłości i czynieniu dobrych rzeczy.

Nie chowajmy tego światła pod korzec – czy mowa tutaj o naszym przykładzie czy też o naszym głoszeniu ewangelii słownie.

Nasza druga odpowiedzialność jest jeszcze większa. Dotyczy ona naszego własnego wzroku, słuchu i mowy. Jak napisał apostoł Piotr – 1 List Piotra 2:9 –  „Pan [już dzisiaj] powołał nas z ciemności do swojej dziwnej światłości”. Czy jednak nasz duchowy wzrok jest zupełnie dobry?

Na stronie badaczebiblii.pl w sekcji wykłady mamy taki wykład pt. „Duchowy wzrok i jego choroby”. Ten wykład nawiązuje do znanego fragmentu z Objawienia wg Jana 3:17-18 – „Ty bowiem mówisz: „Jestem bogaty”, i „wzbogaciłem się”, i „niczego mi nie potrzeba”, a nie wiesz, że to ty jesteś nieszczęsny i godzien litości, i biedny i ślepy, i nagi. Radzę ci kupić u mnie złota w ogniu oczyszczonego, abyś się wzbogacił, i białe szaty, abyś się oblókł, a nie ujawniła się haniebna twa nagość, i balsamu do namaszczenia twych oczu, byś widział.”

Okazuje się, że praktycznie każda choroba fizycznego oka ma swój odpowiednik w naszym duchowym widzeniu. I oby balsam Słowa Bożego sprawiał, że nikt z nas nie będzie ostatecznie duchowym krótko- lub dalekowidzem, astygmatykiem, chorym na zaćmę lub zanik wrażliwości nerwu wzrokowego. Obyśmy mogli jasno widzieć sprawy. Obyśmy mieli wiele radości z Prawdy i wzrastali w Duchu Świętym. Dziękujmy Bogu za Pana Jezusa – za naszego odkupiciela i króla i za wielki skarb, jakim jest Ewangelia.

fot. Ścieżki we mgle (profil na Facebooku)

Wykład z Księgi Izajasza, rozdział 26, werset 19. 

Alternatywny tytuł naszego tematu mógłby brzmieć: „Dwa znaczenia zmartwychwstania”. Dlaczego trzeba dzielić ideę zmartwychwstania na dwie części? Czyż zmartwychwstanie nie jest jedne dla wszystkich, w równym stopniu zapewnione każdemu dzięki śmierci Jezusa?

Dz.26:23 mówią, że Chrystus był pierwszym, który dostąpił zmartwychwstania, chociaż przed Nim ze śmierci powróciło aż 6 osób (przez Eliasza 1, Elizeusza 2, przez Jezusa za I adwentu 3). W jakim zatem znaczeniu Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy, a w jakim znaczeniu zmartwychwstała ta szóstka przed Nim? Okazuje się, że Biblia traktuje przywrócenie kogoś do życia z dwóch punktów widzenia:

„egersis” = „reanimacja, wskrzeszenie, obudzenie”, jedynie ponowne uruchomienie procesów życiowych (użyte w 3-ech przypadkach przywrócenia życia przez Jezusa w Nowym Testamencie).

„anastasis” = „ponownie powstanie” do stanu doskonałości sprzed upadku (użyte 43 razy w Nowym Testamencie i zawsze tylko w odniesieniu do pełnego procesu powracania do doskonałości, chociaż w przypadku kogoś nieżyjącego zaczyna się od wskrzeszenia, które jest pierwszą częścią tego procesu);

NAGRANIE WYKŁADU (mówi Adam Urban, na jednym z młodzieżowych obozów chrześcijańskich w Łosińcu): 

W chwili pisania Dziejów Jezus był pierwszym i jedynym, który zmartwychwstał w pełnym tego słowa znaczeniu – ze stanu niedoskonałości do doskonałości. Jeśli kogoś dziwi, że zawsze doskonały Jezus zmartwychwstał z niedoskonałości do doskonałości, niech posłucha Pawła z 2 Kor.5:21.

Tak jak Bóg na podstawie wiary uznaje / poczytuje za doskonałych tych, którzy tak naprawdę takimi nie są, tak może uznać / poczytać za niedoskonałego tego, który sam będąc doskonałym, zastępuje grzesznika i bierze jego karę na siebie (por. w.19 o przypisaniu upadków nie ich autorowi, lecz Innemu). Jezus nie zmartwychwstał oczywiście jako doskonały człowiek, bo to zniszczyłoby cenę okupu, lecz jako nowe stworzenie, które rozwijał od Jordanu i właśnie to było Jego anastasis (powrócimy do tego za chwilę).

Wszystkie 6 osób, które „zmartwychwstały” wcześniej, jedynie powróciły do życia po zatrzymaniu procesów życiowych. Odzysklai jedynie to, co posiadali przed śmiercią – przywilej cieszenia się resztką sił witalnych, codziennie odbieranych przez wciąż ciążący na nich wyrok śmierci Adamowej.

Byli umarłymi przed śmiercią i pozostali takimi po wskrzeszeniu, gdyż z biblijnego punktu widzenia umarłym jest każdy, kto jako grzeszny nie posiada prawa do życia – bez względu na to, czy zdążył już umrzeć i znaleźć się w grobie (śmierci jako stanie, hadesie), czy też jeszcze żyje, ale bez prawa do życia i tak jest umarły przed Bogiem (znajduje się w śmierci jako procesie; por. Mat.8:22 = Łuk.9:60; Efez.2:1,5).

Nasz podstawowy tekst odnosi się właśnie do tych dwóch etapów, nazywając je kolejno „ożyciem umarłych twoich” (= egersis) oraz „powstaniem trupów moich” (= anastasis).

Zmartwychwstawać w sensie anastasis można albo po wskrzeszeniu z grobu (tak będzie w przypadku świata, który w tym życiu nie zna Boga), albo jeszcze w tym życiu (tak jest w przypadku wszystkich klas ludu Bożego WE).

Zobaczmy Efez.5:14. „Umarli” to nie (1) ludzie w grobie, czyli w stanie śmierci (oni nie mogli przeczytać listu Pawła); (2) nie grzeszni i niedoskonali ludzie w procesie śmierci, umierania (ci nie byli adresatami tego listu). Jest jeszcze jedna, trzecia śmierć – śmierć dla siebie i świata przez poświęcenie się Bogu (Rzym.6:2,7,8).

„Umarli” tego wersetu to zatem ludzka wola, myśli i uczucia, które przed poświęceniem kontrolują naszym postępowaniem, ale po poświęceniu mają pozostawać martwe – nieaktywne w tej roli. Poświęceni mają powstawać / zmartwychwstawać od takich uznanych za martwe ludzkich uczuć.

Jezus również zmartwychwstawał w tym znaczeniu: od poczytanego stanu grzesznika, w zastępstwie którego umierał, powstał do doskonałości Boskiej natury, bo po drodze został spłodzony z Ducha i już od Jordanu zaczął Swoje anastasis jako nowe stworzenie, co zakończył pewnego niedzielnego poranka w roku 33, kiedy to otrzymał duchowe Boskie ciało. I taki jest też przywilej wszystkich klas ludu Bożego.

Zauważmy: lud Boży WE, i to aż do dzisiaj, ma przywilej rozpoczęcia zmartwychwstawania jeszcze w tym życiu, zanim umrze i zanim znajdzie się w grobie, chociaż nie wszystkie klasy kończą ten proces w tym życiu. Pełne anastasis jest udziałem tylko spłodzonych z Ducha = MS i WK. Trzy pozostałe klasy (starożytni godni, młodociani godni, poświęceni obozowcy epifanii) zaczynają swoje anastasis w tym życiu, zatrzymują się na pewnym etapie tego procesu (ale wystarczającym do uznania za zwycięzców w danej klasie) i kontynuują ten proces w wieku tysiąclecia, po wzbudzeniu z grobu.

Zwycięstwo w dowolnej klasie ludu Bożego, nawet tej niespłodzonej z Ducha, gwarantuje życie wieczne w Królestwie, na co wskazuje:

• logika (dlaczego ktoś miałby zwyciężyć w trudniejszych warunkach obecnego złego świata, a przegrać w łatwiejszych warunkach wieku tysiąclecia); oraz
• Księga Izajasza 56:3-7 (dla poświęconych obozowców epifanii imię lepsze niż synów i córek restytucji; dla MG przyprowadzenie na górę świątobliwości Boga i weselenie ich w domu modlitwy).

Taka jest nagroda dla dwóch obecnych, niespłodzonych klas. A kiedy i z jakiego powodu stajemy się członkami tych klas? W tym życiu czy dopiero w wieku tysiąclecia?

Każdy, kto na podstawie poświęcenia w tym życiu zakwalifikuje się do jakiejś klasy ludu Bożego, jednocześnie zakwalifikowuje się do Królestwa Bożego jako jeden z tych objętych „zmartwychwstaniem [anastasis] życia” z Jana 5:29 (ci, którzy dobrze czynili = ci, którzy już w tym życiu się poświęcili Bogu).

Skoro jesteśmy u Jana, zauważmy 2 inne wersety rozdziału 5:

25 – obejmuje wiek tysiąclecia („idzie godzina”) i wiek ewangelii („teraz jest”), „umarli” = nieposiadający prawa do życia (podobnego sformułowania Jezus używa w Jana 4:23);

28 – tylko wiek tysiąclecia („przyjdzie godzina”), kiedy to nastąpi też zmartwychwstanie z w.29

(zauważmy kolejność w.28 i 29 oraz to, że obydwie grupy [ta dobrze i ta źle czyniąca] wstają na swoje zmartwychwstanie [anastasis] – albo anastasis od razu do życia, albo anastasis sądu, a więc sąd nie może polegać na wydaniu wyroku potępienia, bo wtedy nie byłoby żadnego powstawania do pełni doskonałości – żadnego anastasis, a ma to być też anastasis, tylko przez proces sądu).

Dlaczego ta pierwsza grupa nie musi zmartwychwstawać przez sąd? Bo miała go już w tym życiu; bo uczyniła dobrze i poświęciła się Bogu, gdy nie było to jeszcze jedynym warunkiem zachowania życia: 1 Tym.5:24,25 (momentem dzielącym „przedtem / zawczasu” od „z tyłu” jest moment śmierci – klasy ludu Bożego przechodzą swój sąd w tym życiu / przed śmiercią, a reszta – po obudzeniu z grobu).

Dlaczego „umarli twoi”, a „trupy moje”?

Zacznijmy od tego drugiego. Mówiącym jest tutaj Jezus, który na mocy okupu stał się Właścicielem i Panem całej ludzkości, która słusznie może być nazywana jako należąca do Niego.

Dlaczego „twoi”? Zapewne dlatego, że każdy z nas tak kocha swoich bliskich, że chciałby, by nigdy nie umarli, a gdy umrą nie znajduje żadnej pociechy, bo jego bliscy odeszli. Por. płacz Rachel z Jer.31:15, będący proroctwem płaczu matek po mordzie ich dzieci w Betlejem przez Heroda (Mat.2:17,18); por. też pociechę Boga dla niej po tej stracie z Jer.31:16,17.

Druga ukryta tu myśl jest taka, że obudzeni, wskrzeszeni do życia, zostaną umarli twoi (jeszcze ich zobaczysz), po czym Ja – ich Zbawca i Pan – podejmuję się zadania doprowadzenia moich trupów do pełni doskonałości (gdy wstaną, nie będą twoi dokładnie tak samo jak w tym życiu, bo wtedy Ja się nimi zajmę), tak by ostatecznie mogli otrzymać życie wieczne, któremu końca nie będzie (czy wierzycie, że tak kiedyś będzie?).

Ale Iz.26:19 mówi jeszcze coś więcej: Obudźcie się i śpiewajcie mieszkający w prochu [ziemi; w grobach],

bo rosą ziół / światła / poranka jest wasza rosa, a ziemia wyda / wyrzuci / zrodzi zmarłych”.

Ciekawe i wieloznaczne jest stwierdzenie „rosą ziół / światła / poranka jest wasza rosa”.

W symbolice biblijnej rosa ma dwa znaczenia: prawda i opatrzność. Oto cytat z PT 199, p.87-8:

„W symbolach Biblii rosa niekiedy przedstawia prawdę, a niekiedy Boską opatrzność. Obydwie te myśli mają zastosowanie tutaj [Johnsn omawiał mannę padającą na rosę]. Na posiadaną już prawdę Pan nakłada dalszą prawdę, dodając przykazanie za przykazaniem, przepis za przepisem. … To samo dotyczy padania manny na rosę jako symbol opatrzności Boga w stosunku do Jego ludu przez cały wiek ewangelii. Prawda na czasie przychodziła do ludu Bożego dostosowana do jego różnych opatrznościowych potrzeb, okoliczności i doświadczeń, ponieważ Słowo Boże zostało przez Boga zaplanowane tak, że jest nie tylko dostosowane do potrzeb ludu Bożego jako ogółu, lecz także do indywidualnych potrzeb każdego, w jego różnych okolicznościach i doświadczeniach”.

U Iz.26:19 rosa również ma te 2 znaczenia:

1. „Rosą ziół jest wasza rosa”. Zioła, tak jak trawa, są nietrwałe i szybko przemijają. Jako takie, dobrze obrazują ludzkość w stanie doświadczania zła w obecnym krótkim życiu (40:6,7). W ramach Swej opatrzności (rosy) Bóg dozwala ludzkości (ziołom) przechodzić doświadczenia ze złem, konieczne do udzielenia niezbędnej lekcji.

Piękną ilustracją takiej rosy Boskiej opatrzności nad ludzkością jest sen Nabuchodonozora z Dan.4:10-17, o wielkim drzewie (ludzkości doskonałej w Adamie), które zostało ścięte (upadło w grzechu w Edenie), ale pień jego korzenia (plan restytucji) pozostał w ziemi, związany łańcuchem (ograniczony co do czasu ponownego wzrostu).

Według w.15 pień ten był skrapiany rosą – Boską opatrznością nad ludzkością – w procesie

doświadczania zła w celu udzielenia ludziom niezbędnej lekcji na przyszłość – na wiek tysiąclecia.

2. „Rosą światła / poranka jest wasza rosa”. Druga myśl o rosie (światła) to prawda, która skropi, a nawet zleje skoszoną trawę i zioła, przywracając im gasnące życie, co stanie się na początku WT – w nocy bywa płacz, ale z poranku wesele, bo prędko przemija Jego gniew, za to Jego dobra wola / życzliwość / łaskawość trwa przez całe życie (Ps.30:6).

Po opatrznościowych doświadczeniach ze złem, które nauczą ludzkość unikać go w przyszłości (Rosą ziół jest wasza rosa), Bóg zaleje ziemię światłem prawd NP (Rosą światła jest wasza rosa), w promieniach którego ludzkość zacznie odzyskiwać siły i zdrowie. I tak, po obudzeniu z grobu, będzie kontynuowany proces anastasis – powracania do pełnej doskonałości

Pięknie pokazuje to Ps. 72:6,7.

5 Moj.32:2 – odwołuje się do symbolu rosy (prawdy) i ziół (ludzkości) i pokazuje 2 rodzaje prawd, podawanych przez Pana niezależnie od okresu:

deszcz / ulewy = mocniejsze, bardziej trudne prawdy;
rosa / drobny deszcz = łatwiejsze prawdy.

Ciekawa jest przy tym przemienna kolejność:

Deszcz i rosa = głębsze i płytsze prawdy wieku ewangelii
Drobny deszcz na zioła i ulewy na trawę = płytsze i głębsze prawdy WT.

„A ziemia wyda / wyrzuci / zrodzi zmarłych”. Ziemia w obydwu znaczeniach (grobu i społeczeństwa) wyda swych umarłych, którzy opuszczą ją:

• jako miejsce spoczynku w grobach (dotyczy wszystkich z wyjątkiem klasy wtórej śmierci z wieku ewangelii, którzy już mieli swą próbę i przegrali ją); oraz
• jako obecne upadłe i niedoskonałe społeczeństwo, czego dokonają tylko ci, którzy pozwolą Chrystusowi podnieść się z upadku do pełni doskonałości.

To powracanie ludzkości do pełni doskonałości pięknie opisuje Mal.4:2 (w nowych bibliach 3:20), przyrównując końcowy efekt zdrowienia do „tucznych cielców”, a cielec = doskonałe człowieczeństwo.

Por. Ps.51:21, jak zawsze najlepiej w dobrym tłumaczeniu:

Wtedy będziesz pragnął ofiary sprawiedliwości; całopalenia zupełnego / doskonałego;

Wtedy cielce ofiarować będą na ołtarzu twoim.

Na koniec ponowne odczytanie całości Iz.26:19 + wierszyk Mary B.M. Duncan:

Gdy w szczęśliwym kraju naszego Ojca
Ponownie spotkamy swych bliskich,
Trudno będzie nam pojąć
Dlaczego wcześniej płakaliśmy.