Wykład wygłoszony przez brata Marka Bejgera na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 15 czerwca 2025 r.

Zdetronizowanie władzy doczesnej – upadek króla Sedekiasza

Ezechiel 21:25–27 (UBG):

„A ty nieczysty bezbożniku, książę Izraela, którego dzień nadszedł, gdy nieprawość osiągnęła swój kres! Tak mówi Pan Bóg: Zdejmij zawój, znieś koronę; to się już nie ostoi. Co niskie, będzie wywyższone, a co wysokie, będzie poniżone. Zniszczenie, zniszczenie, zniszczenie uczynię z niego! I już nie będzie, aż przyjdzie ten, który ma do niego prawo, jemu je dam.”

To proroctwo dotyczy króla Sedekiasza, który sprzeciwił się Babilonowi i za to został pozbawiony wzroku. Od tego czasu Izrael nie ma własnego króla – aż do przyjścia Tego, który ma do tego prawo, czyli Mesjasza.

Grzech Jerozolimy – większy niż Sodomy i Samarii

Ezechiel 16:49–52 (UBG):

„Oto to była wina twojej siostry Sodomy: pycha, obfitość chleba i beztroski spokój u niej i u jej córek; ale ubogiego i potrzebującego nie wspierała. (…) A ty, Jerozolimo, nawet ich usprawiedliwiłaś swoimi grzechami.”

Mimo że Sodoma i Samaria były grzeszne, to Izrael (Jerozolima) wypada gorzej, ponieważ miał większe światło i przywileje. Jak Waszyngton symbolizuje USA, tak prorok używa Jerozolimy jako symbolu całego Izraela.

Koniec rządu teokratycznego – wybór królów przez Izrael

1 Samuela 8:5–7 (UBG):

„(…) ustanów nad nami króla, aby nas sądził, jak to jest u wszystkich narodów. (…) I PAN powiedział do Samuela: (…) mnie odrzucili, żebym nie królował nad nimi.”

Izrael odrzucił Boże panowanie i wybrał ludzkich królów, co stało się początkiem wielkich problemów narodu.

Geneza królowania – Nimrod i Babilon

1 Mojżeszowa 10:9–10 (UBG):

„Był on dzielnym myśliwym przed PANEM. Dlatego mówi się: Jak Nimrod, dzielny myśliwy przed PANEM. Początkiem jego królestwa był Babilon (…).”

Nimrod to pierwszy władca wspomniany w Biblii – jego rządy rozpoczęły babiloński model władzy. Od tego czasu królestwa ludzkie stawały się narzędziem opresji.

Obietnica mesjańska – „Szylo” z pokolenia Judy

1 Mojżeszowa 49:10 (UBG):

„Nie zostanie odjęte berło od Judy ani buława od jego nóg, aż przyjdzie Szylo, i jemu będą posłuszne narody.”

To zapowiedź Mesjasza – Jezusa, który miał wywodzić się z pokolenia Judy i panować nie tylko nad Izraelem, ale nad wszystkimi narodami.

Mateusza 2:4–6 (UBG) potwierdza, że Mesjasz narodził się w Betlejem, zgodnie z proroctwem.

Pierwsza paruzja (adwent) Jezusa – niewidoczna obecność

Jana 1:26 (UBG):

„Jan im odpowiedział: Ja chrzczę wodą, ale pośród was stoi ten, którego wy nie znacie.”

Już pierwsza obecność Jezusa była ukryta – nie został rozpoznany. Jan wiedział, że Jezus był już wśród ludzi, lecz niezauważony w sensie duchowym – nierozpoznany jako Mesjasz.

Jana 1:29 (UBG):

„Nazajutrz Jan zobaczył Jezusa idącego do niego i powiedział: Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata.”

Choć Jezus był obecny, ludzie nie wiedzieli, kim On jest. 

Druga paruzja Jezusa – trwająca obecność w Królestwie

W nauczaniu Biblii, druga obecność Jezusa rozpoczęła się niewidzialnie, w roku 1874. Trwa obecnie proces związywania Szatana i przygotowywania świata na Królestwo pokoju i sprawiedliwości, którego Królem będzie Jezus Chrystus.

Mateusza 12:29 (UBG):

„Albo jak może ktoś wejść do domu mocarza i zagrabić jego dobra, jeśli najpierw nie zwiąże tego mocarza? A wtedy ograbi jego dom.”

Dlaczego Jezus działa powoli? Cierpliwość dla zbawienia wielu

Choć Jezus ma władzę, nie działa w pośpiechu, bo:

„Pan nie zwleka z wypełnieniem obietnicy, jak niektórzy sądzą, że zwleka, lecz okazuje cierpliwość względem was, bo nie chce, aby ktokolwiek zginął, ale chce, aby wszyscy przyszli do pokuty.”
(2 Piotra 3:9, UBG)

Tempo Jego działania jest dostosowane do najsłabszych, aby jak najwięcej mogło osiągnąć życie wieczne.

Obietnica – kluczowe jest to, od kogo pochodzi

Mamy w Biblii obietnicę Królestwa. Czy to dużo czy mało? To zależy, kto obiecał.

Te słowa przypominają, że obietnica Boża ma ogromne znaczenie. 

Julian Tuwim pisał w wierszu „Nauka”:

Trudna lekcja. Nie mogłem od razu.
Lecz nauczę się… po pewnym czasie…
Proszę! Zostaw mnie na drugie życie,
Jak na drugi rok w tej samej klasie.

Być może nie rozumiał tego dokładnie, a na tym właśnie polega idea restytucji, gdy w warunkach dobra i mądrego panowania Jezusa ludzkość otrzyma szansę przyjścia do dobrej relacji z Bogiem i zdobycia życia wiecznego na ziemi.

Obecne wydarzenia na świecie mają duchowy wymiar i są częścią trwającej już paruzji Jezusa Chrystusa – Szylo, który przygotowuje ludzkość do Królestwa Bożego. Od czasów Sedekiasza tron Izraela jest pusty i czeka na jedynego prawowitego Króla. Jego przyjście (paruzja) nie jest spektakularne, lecz niewidzialne dla świata, zauważalne jednak duchowo przez Jego naśladowców. Z czasem stanie się ono jasne dla wszystkich ludzi.

Dziękuję za zaproszenie, przywożę Wam pozdrowienia ze zboru Pana we Wrocławiu, oraz od moich najbliższych. Temat którym chciałbym się dzisiaj z Wami podzielić, jest historycznym, dotyczyć będzie szalenie interesującego człowieka, żyjącego w czasach przełomowych dla ludzkiej cywilizacji.

PROROK O DIAMENTOWYM CZOLE

Ezechiel prorokuje w dolinie suchych kości (Księga Ezechiela 37).

Nasz bohater urodził się w 645rpne, i był to 1827 rok rozwoju cywilizacji „po potopowej”. Dla Izraela czyli potomków Jakuba, był to 1169 rok okresu w którym w zostali w sposób szczególny wyróżnieni przez Boga spośród innych narodów, czyli 1169 rok okresu zwanego przez nas Wiekiem Żydowskim. Pochodził z pokolenia Lewiego,
z rodziny kapłańskiej. O kim więc będziemy mówić? O Ezechielu.

476 lat wcześniej Izraelici zapragnęli rządów własnego króla. Bóg dał im króla, dozwalając pójść drogą pogan.
W czasach Ezechiela mieli wyjątkowo posmakować skutków wyboru tejże drogi.

100 lat przed narodzinami Ezechiela dokonał się pierwszy rozbiór Izraela, czyli podbicie i wysiedlenie większości mieszkańców północnej części Izraela (10 pokoleń). Na ich tereny zaborca sprowadził obce narody.

W Judei – południowej, niepodbitej części Izraela – wielkie religijne reformy króla Ezechiasza zostały całkowicie usunięte przez jego syna Manassesa. Manasses był bez wątpienia najgorszym i najbardziej złym królem w całej historii Judy. Był też najdłużej panującym – aż 55 lat. Naśladował najgorsze obrzydliwości Kananejczyków – odbudował świątynie na wyżynach, które zburzył jego ojciec, wznosił ołtarze dla Baala, budował gaje i świątynki dla rozmaitych bożków pogańskich (nawet na terenie świątyni Jerozolimskiej). Biblia porównuje jego bałwochwalstwo z Achabowym, który 200 lat wcześniej rządził północnym królestwem Izraela. Swojego własnego syna złożył na ofiarę Molochowi, uprawiał wróżbiarstwo, czary, ustanowił różnych jasnowidzów, czarnoksiężników w całej Judei.

Biblia mówi o nim, że „uwiódł Judejczyków, aby czynili więcej zła niż kiedykolwiek czyniły narody, które Pan zniszczył wprowadzając dzieci Izraela do Kanaan”. Prześladował wierzących w Boga JHWH, i sprowokował innych do bezkarnego prześladowania i zabijania wielu niewinnych ludzi. Jeśli nie bezpośrednio to przynajmniej pośrednio doprowadził do śmierci Izajasza. Wydaje się, że w całej historii Judy nigdy nie było bardziej zdeprawowanego społeczeństwa niż to, jakie stworzył Manasses. Bóg widząc ogrom demoralizacji, deprawacji w Judei, zapowiedział ogromną klęskę narodową, zniszczenie Jerozolimy, i opuszczenie ich przez Boga.

Gdy w końcu Manasses umiera, tron obejmuje Amon jego syn, we wszystkim naśladując tatusia.  Po dwóch latach w wyniku spisku własnych dworzan zostaje zamordowany. W takich okolicznościach na tron wstępuje jego ośmioletni syn Jozjasz. Jozjasz nie miał w swoim domu dobrych wzorców postępowania. Całe szczęście pozbawiony bezpośredniego, degradującego wpływu swojego ojca i dziadka, dorastał w nieco innych warunkach, i wydaje się, że coraz bardziej był zniesmaczony otaczającą go nieprawością, fałszywością, niegodziwością. Wiemy jednak, że mając 15 lat został ojcem – nałożnica urodziła mu syna Eljakima. Wczesne ojcostwo było zapewne kolejnym z powodów coraz większych refleksji młodego króla, i początkiem szukania Bożych dróg.

Po śmierci króla Amona wierzący w JHWH – dotąd prześladowani – zyskali znacznie większą swobodę
dla publicznej działalności.  W tym właśnie czasie zaczyna działać Sofoniasz, i prorokuje o zniszczeniu Asyrii, w tym jej stolicy Niniwy, o spustoszeniu ziemi Judzkiej na 70 lat, a także zapowiada klęski sąsiednim narodom: Kreteńczykom, Moabitom, Ammonitom i Kuszytom. Jeśli nie bezpośrednio to pośrednio te proroctwa docierały do młodego Jozjasza, i dawały mu dużo do myślenia. Przez trzy lata szukał Pana, a gdy ktoś z serca szuka, to Pan daje się mu odnaleźć.

W międzyczasie nieco reguluje swoje życie rodzinne – poślubia niewiastę imieniem Chamutal, i ona rodzi mu drugiego syna Szalluma, którego później nazywał Jehoachazem. Mając 18 lat nakazał oczyścić świątynię Jerozolimską z bożków postawianych tam przez jego ojca, i już na samym początku tych prac odnaleziony został zwój Zakonu.
Gdy król zapoznaje się z jego treścią rozdziera swoje szaty, i zaczyna pokutować. Odnalazł Pana. Zwołuje wszystkich starszych Judzkich, zapoznaje ich z Zakonem. Następnie organizuje ogólnonarodową konwencję, a starsi odczytują Zakon zgormadzonym. To był przełom, i lud Judei zaczyna pokutować. W takim klimacie, Jozjasz odważnie rozpoczyna reformę religijną, podobnie jak jego pradziadek Ezechiasz. Wtedy Bóg daje opatrznościową pomoc Jozjaszowi – powołuje młodego kapłana Jeremiasza, aby głosił Boże poselstwo „na czasie” dotyczące zarówno Judejczyków, jak i innych narodów.

Jeremiasz jest prorokiem czasów przełomu. Musimy mieć pewną świadomość o ówczesnej geopolityce, wielkich przemianach cywilizacyjnych. Najwięcej zmian było na wschodzie. Otóż okrutne imperium asyryjskie –
to które wiele lat dokuczało Izraelitom, które podbiło północny Izrael, którym król Ezechiasz płacił wielki haracz – chyliło się ku upadkowi, i rodziło się nowe – babilońskie (zwane dzisiaj neobabilońskim). Na południowym zachodzie konkurentem do schedy po Asyrii było inne mocarstwo – Egipt. Z okolicznymi mniejszymi narodami różnie się układało Judejczykom, ale wszystkie z takim samym niepokojem bacznie śledziły rozwój sytuacji.

Ezechiel rodzi się w 15 roku panowania Jozjasza, niemal 3 lata po powołaniu Jeremiasza. Dorasta więc w kraju pobudzonym wielką religijną odnową, w czasach sprzyjających dla ludzi szukających Boga i jego dróg. Jednocześnie czuć nadchodzące zmiany.  Gdy Ezechiel ma 16 lat, Egipt rozpoczyna konflikt z Assyrią – czyli mamy wojnę mocarstw. Necho, król egipski, uznając, że otrzymał wytyczną od Boga organizuje wyprawę wojenną by podbić południową część Asyrii. Spiesząc się wybiera drogę przez ziemię Judzką. Jozjasz myśląc, że jest to podstęp wojenny, staje z nim do bitwy w dolinie Megiddo, i zostaje ciężko zraniony przez ówczesnych snajperów (łuczników). Ranny wraca do Jeruzalem
i wkrótce umiera. Judejczycy pogrążają się w smutku (powstała wtedy spora część Trenów Jeremiaszowych).
Umarł dobry król, i nad wyraz bezsensownie, nie w swojej wojnie. Jozjasz pozostawia trzech synów – pierwszego urodziła mu nałożnica, a dwóch kolejnych jego żona. Najstarszy Eljakim miał 25 lat. Lecz Judejczycy za pierworodnego uznawali 23 letniego Jehoahaza, bo był „z prawego łoża”. I jego obwołali królem. Jehoahaz bardzo szybko objawił się jako zły człowiek, deptający reformy swojego ojca.

W tych okolicznościach Bóg daje prorokowi Abakukowi wizję nadchodzących zmian geopolitycznych,
i nakazuje mu strofować Judejczyków za oczywistą niesprawiedliwość w wyborze króla, króla za jego postępowanie, oraz zapowiadać nadchodzącą klęskę zarówno dla Judei, jak i również późniejszą klęskę dla najeźdźców.

Hab. 1:2-6

2. Dokądże, Panie, będę wołał o pomoc, a Ty nie wysłuchasz? Jak długo będę krzyczał: Pomocy! a Ty nie wybawisz?
3. Dlaczego dopuszczasz, bym patrzył na złość i spoglądał na bezprawie? Ucisk i przemoc dzieją się na moich oczach, panuje spór i zwada?
4. Dlatego zamiera prawo, a sprawiedliwość nie wychodzi na jaw, gdyż bezbożny osacza sprawiedliwego, i tak prawo bywa łamane.
5. Spójrzcie na narody i zobaczcie, patrzcie ze zdumieniem i trwogą! Bo za waszych dni dokonuję dzieła, w które nie uwierzycie, gdy wam ktoś o nim będzie opowiadał.
6. Bo oto Ja pobudzę Chaldejczyków, lud srogi i gwałtowny, który wyprawia się do odległych ziem, aby posiąść sadyby, które do niego nie należą.

Tymczasem armia egipska po pokonaniu Jozjasza, śpiesznie udała się dalej na wschód, i zwycięsko walczy
z Assyryjczykami. Necho błyskawicznie podbija większość południowej ziem Assyryjskich, aż po Eufrat. Wielka geopolityczna zmiana dla całego regionu. Wracając w nimbie chwały, wszystkie narody czyni swoimi lennikami.
Trzy miesiące po wybraniu Jehoahaza królem, dociera do Jerozolimy. Uprowadza Jehoahaza, a w jego miejsce ustanawia królem Eljakima, jego starszego brata z nałożnicy, zmieniając mu imię na Joakim (Jehojakim). Bóg przez dwóch proroków: Uriasza i Jeremiasza ostrzega Joakima, aby dom królewski pokutował, póki jest czas pokuty.
Reakcją było prześladowanie: Jeremiasz został pojmany, ale Uriasz zdołał uciec do Egiptu. Król, korzystając ze swojego układu politycznego z Egiptem, pojmał Uriasza i sprowadził do Jerozolimy. Tam kazał go zabić mieczem, a ciało wrzucić do bezimiennych grobów. Jeremiasza ochronił Achikam, syn Szafana (sekretarza królewskiego z czasów Jozjasza), bardzo wpływowy polityk. To był naprawdę potężny polityk, kilkanaście lat później jego syn Gedaliasz, po zdymisjonowaniu Sedekiasza został ustanowiony przez Nabuchodonozora namiestnikiem ziemi judzkiej.

Tymczasem na wschodzie formowało się potężne królestwo Babilonii (zwanych również Chaldejczykami). Atakują nowe prowincje egipskie (wcześniej Assyryjskie), i w 4 roku panowania Joakima faraon Necho został pokonany przez Nabuchodonozora w bitwie nad Eufratem pod Karkemisz (Jer 46:2). Nabuchodonozor ruszył dalej już na sam Egipt, podbijając / podporządkowując sobie kolejne mijane ziemie. Pod drodze było królestwo Judy, i Jerozolima została oblężona. Joakim został lennikiem Babilonu, a z Jerozolimy zostało uprowadzonych do niewoli wielu ludzi (między innymi 14 letni Daniel). Nabuchodonozor ze swoją potęgą wojskową chciał ruszać dalej na Egipt, lecz na wieść o śmierci ojca, zawrócił do Babilonu, aby objąć tron i utrwalić swoją pozycję. Ezechiel ma wówczas 18 lat. W ciągu trzech lat jego dotychczasowy świat uległ olbrzymiej zmianie.

Pod koniec tego roku Jeremiasz otrzymał od Boga nowe zadanie: spisania dotychczasowego posłannictwa, tak by przedstawić je domu królewskiemu. Jego pisarzem został Baruch, syn Neriasza. Ponieważ Jeremiasz miał zakaz wchodzenia do świątnicy, zaplanował aby w nadchodzące narodowe święto, gdy do Jerozolimy przybywają tłumy pielgrzymów, Baruch odczytał w świątyni przed całym ludem przygotowany zapis proroctw Jeremiasza. Baruch był więc „ustami” (logosem, szaliahem) Jeremiasza. Treść poselstwa usłyszał syn kanclerza królewskiego, który akurat udawał się na naradę książąt. Opowiedział im, co usłyszał. Poruszeni, zapragnęli osobiście usłyszeć pełną treść proroctwa, więc wezwali Barucha. Głęboko poruszeni tym co usłyszeli postanowili zanieść zwój do króla, jednak wcześniej zasugerowali by Jeremiasz i Baruch się ukryli (Joakim musiał być bardzo impulsywnym człowiekiem). I rzeczywiście – gdy dworzanin przeczytał królowi kilka kolumn proroctwa, wówczas Joakim pociął nożem zwój i wrzucił w ogień. Zamiast pokutować, usiłował pojmać i zgładzić Jeremiasza, oraz Barucha. Nie udało się. Jeremiasz ponownie przedyktował proroctwa Baruchowi, dodając kolejne.

Między innymi zapowiedział upadek królestwa Judzkiego, oraz śmierć Joakima w niesławie, jak osła który padnie w polu, łącznie z brakiem pogrzebania jego ciała. Jeremiasz w swoich dotychczasowych proroctwach przede wszystkim wzywał dom królewski do pokuty, nakazywał poddanie się Babilończykom, oraz przestrzegał przed wchodzeniem w sojusz z Egiptem. Rozumiecie wagę tego zalecenia? Kim byli Babilończycy? Barbarzyńcami ze Wschodu. A Egipt? Stabilnym, wielowiekowym mocarstwem, o bogatej kulturze, zaawansowaną cywilizacją Zachodu!

Joakim w żaden sposób nie pokutował. Po trzech latach płacenia lenna Babilonowi, postanowił zerwać stosunki dyplomatyczne, i udał się po pomoc do Egiptu. Przez kilka lat nie było żadnych konsekwencji – bowiem
dla Nabuchodonozora było ważniejszym ugruntować swoją władzę, oraz przygotować się na ostateczną (niedokończoną wcześniej) walkę z Egiptem (konkurentem o schedę po Assyrii).

6 lat później Ezechiel osiągnął wiek 25 lat i zgodnie z prawem przystąpił do pełnienia służby lewickiej
w świątyni w Jeruzalem. Po 5 latach szkolenia miał zacząć służyć jako kapłan.

W tym samym roku wojska Chaldejczyków, Aramejczyków, Moabitów i Ammonitów uderzyły na Judeę. Jerozolima znalazła się w oblężeniu, a Nabuchodonozor z głównymi siłami udał się na podbój Egiptu.
Joakim podczas owego oblężenia został pojmany i zginął gdzieś poza murami miasta. Jego ciało – zgodnie z zapowiedziami – nie zostało pogrzebane, pożarły je zwierzęta.

Podczas trwającego oblężenia Jehoniasz (zwany również Jehojachin), syn Joakima  został królem. Królował jedynie około 100 dni (3 miesiące i 10 dni). Pomimo ciężkiego oblężenia , nie szukał jednak ratunku u Boga!!! Postępował śladami swojego ojca, czyniąc to co złe przed oczami Pana Boga. Tymczasem Nabuchodonozor zakończył zwycięsko kampanię Egipską. Wraca z armią pod oblężone Jeruzalem. Jehoniasz, przewidując niechybną klęskę, wychodzi poza mury, wraz ze swoją matką, i całym dworem, aby pertraktować. Myślał, że śmierć jego ojca uśmierzyła gniew Nabuchodonozora. Ten jednak zignorował go, i nakazał ich wszystkich pojmać. Obrońcy Jerozolimy widząc to – skapitulowali. Wraz z królem, jego matką i całym dworem królewskim zostali pojmani i uprowadzeni wszyscy dostojnicy (w tym Ezechiel), wszyscy możni kraju, wszyscy mający pojęcie o strategii wojskowej (oficerowie
i podoficerowie), oraz rzemieślnicy (czyli rzeczywiści lub potencjalni producenci broni). Ograbiony został zarówno skarbiec świątynny jak i skarbiec królewski. Uczynił więc to, co czynią różni zdobywcy, chcący trwale podporządkować sobie jakieś ziemie – wybił lub wywiózł elitę kraju, zniszczył przemysł i innowacje, zagrabił majątek, i ustanowił własnych zarządców.

Królem Judei ustanowił Mataniasza, czyli trzeciego syna Jozjasza, zmieniając jego imię na Sedekiasz. Zawarł
z nim pakt, a Sedekiasz złożył uroczystą, publiczną przysięgę na samego Boga JHWH, że będzie jego wiernym poddanym, co przypieczętował podaniem swojej prawicy Nabuchodonozorowi. Sedekiasz miał panować przez 10,5 roku, po 6 latach miał jednak się zbuntować, co przynieść miało ostateczne zniszczenie tronu Judy, i ostateczny rozbiór.

Przenosimy się tymczasem na wschód, bowiem Nabuchodonozor po ustanowieniu Sedekiasza królem,
wraca do Babilonu, gdzie przygotowuje się do ostatecznej rozprawy z Assyrią. Cztery lata później we współpracy
z Medami niszczy Assur (religijną stolicę Asyrii) oraz pół roku później Niniwę (polityczną stolicę Asyrii).

W tym właśnie, piątym roku od swojego uprowadzenia, w życiu Ezechiela nastają kolejne zmiany. Spróbujmy wczuć się chwilę w uczucia tego młodego człowieka, i ocenić jego doświadczenie życiowe. Dorasta w kraju, w którym dobry król służy prawdziwemu Bogu, dając piękny przykład społeczeństwu, zaprowadzając mądre reformy, usuwając bałwochwalstwo, niesprawiedliwość. Będąc synem kapłana ma znacznie lepszy dostęp do słów Zakonu, tym bardziej, że Jozjasz przywraca wiele właściwych praktyk religijnych, w których szczególną rolę pełnią lewici, i kapłani.
Jednym z bohaterów tej epoki jest też Jeremiasz, słynny i odważny nauczyciel, głosiciel poselstw Bożych „na czasie” – no i również kapłan. Nagła śmierć króla Jozjasza, przerywa dzieło reformy w państwie. Jego synowie okazują się złymi ludźmi, Joakim nie obawia się nawet zabijać i prześladować proroków Bożych. Przez Judeę przechodzą potężne armie – Egipskie, Chaldejskie. Izrael coraz bardziej traci suwerenność. W takich trudnych, chwiejnych czasach ludzie łatwiej pokazują kim w rzeczywistości są – wyzwala się w nich to, co najgorsze, bądź to, co najlepsze.
Młody Ezechiel obserwując te wszystkie przemiany dużo się uczy o ludziach. Z natury rzeczy kwestie poznawania przemian geopolitycznych były też dla niego niezwykle ważne. Jego świat się zmieniał i to bardziej niż mógł przypuszczać. Gdy już zaczyna przygotowywać się do służby kapłańskiej zostaje nagle brutalnie wyrwany z tego świata, i przeniesiony daleko na wschód, do kraju Chaldejczyków, królestwa Babilonu. O jeszcze jednym nie wspomniałem: zanim Ezechiel osiągnął 25 lat ożenił się, i bardzo miłował swoją żonę. Jego żona też go miłowała, i udała się wraz z nim do Chaldei gdy został tam przesiedlony. Jest rok 617pne. Poznaje smak wygania, przesiedlenia do obcej ziemi.
Z pewnością nie było łatwo przesiedleńcom osiąść i zorganizować swoje nowe życie tam, gdzie panowała obca mowa, obce prawo, i obce zwyczaje. Kilka lat trudnego dostosowania się do nowej rzeczywistości. Nie chcieli tam zostawać, chcieli wracać do swojej ziemi, i z pewnością głęboko zainteresowany był wieściami z Izraela.

Pięć lat później w roku 612pne osiąga wiek 30 lat. Jako kapłan powinien zaczynać służbę w świątyni,
jednak znajduje się bardzo daleko od tej świątyni. I tam, nad rzeką Kebar, gdy spędza kolejny czas na modlitwach
„ręka JHWH spoczęła na nim”. Pan Bóg daje mu pierwszą z wielu wizji, czyniąc go swoim prorokiem na obczyźnie, powołując na „stróża domu izraelskiego”. Stało się to w tym czasie, gdy Sedekiasz buntuje się przeciwko Babilonowi,
i wchodzi w sojusz z Egiptem.

Ezech. 2:3-10

3. I rzekł do mnie: Synu człowieczy! Posyłam cię do synów izraelskich, do narodu buntowników, którzy zbuntowali się przeciwko mnie, zarówno oni jak i ich ojcowie odstąpili ode mnie i odstępują aż do dnia dzisiejszego,
4. Do synów o zuchwałej twarzy i nieczułym sercu – do nich cię posyłam, a ty mów do nich: Tak mówi Wszechmocny Pan,
5. A oni – czy będą słuchać, czy nie – bo to dom przekory – poznają, że prorok był wśród nich.
6. Ale ty, synu człowieczy, nie bój się ich i nie bój się ich słów, chociaż cię otaczają ciernie i mieszkasz wśród skorpionów; nie bój się ich słów i nie drżyj przed ich obliczem, gdyż to dom przekory!
7. Lecz mów do nich moje słowa – czy będą słuchać, czy nie – gdyż są przekorni.
8. Ty zaś, synu człowieczy, słuchaj, co Ja mówię do ciebie! Nie bądź przekorny jak dom przekory! Otwórz swoje usta i zjedz, co ci podaję!
9. A gdy spojrzałem, oto ręka była wyciągnięta do mnie, a w niej zwój księgi.
10. I rozwinął go przede mną. A był zapisany z jednej i z drugiej strony. Były zaś na nim wypisane skargi, jęki i biadania.

Ezech. 3:1-11

1. I rzekł do mnie: Synu człowieczy! Zjedz to, co masz przed sobą; zjedz ten zwój i idź, a mów do domu izraelskiego.
2. A gdy otworzyłem usta, dał mi ten zwój do zjedzenia.
3. I rzekł do mnie: Synu człowieczy! Nakarm swoje ciało i napełnij swoje wnętrzności tym zwojem, który ci daję! Wtedy zjadłem go, a on był w moich ustach słodki jak miód.
4. Potem rzekł do mnie: Synu człowieczy! Idź, udaj się do domu izraelskiego i przemów do nich moimi słowami!
5. Gdyż jesteś posłany nie do ludu niezrozumiałej mowy i ciężkiego języka, lecz do domu izraelskiego,
6. Nie do wielu ludów niezrozumiałej mowy i ciężkiego języka, których słów nie zrozumiałbyś. Gdybym do nich cię posłał, usłuchaliby cię.
7. Lecz dom izraelski nie będzie chciał cię usłuchać, bo oni nie chcą mnie słuchać, gdyż cały dom izraelski ma czoło zuchwałe i serce nieczułe.
8. Oto Ja uczyniłem twoją twarz tak samo zuchwałą jak ich twarz i twoje czoło tak samo jak ich czoła,
9. Jak diament twardszy niż krzemień uczyniłem twoje czoło. Nie bój się ich i nie drżyj przed nimi, gdyż to dom przekory!
10. Nadto rzekł do mnie: Synu człowieczy! Wszystkie moje słowa, które będę mówił do ciebie, przyjmij do serca i słuchaj uszami!
11. Idź więc, udaj się do wygnańców, do synów twojego ludu i przemów do nich, i powiedz im: Tak mówi Wszechmocny Pan – czy będą słuchać, czy też nie.

Ezech. 3:14-21

14. A Duch podniósł umie i porwał z sobą. I szedłem w zaprawionym goryczą podnieceniu ducha, a ręka Pana mocno mi ciążyła.
15. I przybyłem do Tel-Abib do wygnańców mieszkających nad rzeką Kebar, i przebywałem tam osłupiały siedem dni wśród nich.
16. A po upływie siedmiu dni doszło mnie słowo Pana tej treści:
17. Synu człowieczy: Na stróża domu izraelskiego cię powołałem! Ilekroć usłyszysz słowo z moich ust, ostrzeż ich w moim imieniu.
18. Jeżeli powiem do bezbożnego: Na pewno umrzesz, a ty go nie ostrzeżesz i nic nie powiesz, aby bezbożnego ostrzec przed jego bezbożną drogą tak, abyś uratował jego życie, wtedy ten bezbożny umrze z powodu swojej winy, ale Ja uczynię cię odpowiedzialnym za jego krew.
19. Lecz jeżeli ty ostrzeżesz bezbożnego, a on nie odwróci się od swojej bezbożności i od swojej bezbożnej drogi, wtedy on umrze z powodu swojej winy, a ty uratujesz swoją duszę.
20. Gdy zaś sprawiedliwy odwróci się od swojej sprawiedliwości i popełni bezprawie – a Ja doprowadzę go do upadku i on umrze, to jeżeli nie ostrzeżesz go, wtedy on umrze z powodu swojej winy, i nie będzie się pamiętało jego sprawiedliwych czynów, których dokonał, lecz ciebie uczynię odpowiedzialnym za jego krew.
21. Lecz jeżeli ty ostrzeżesz sprawiedliwego, aby sprawiedliwy nie zgrzeszył, i on nie zgrzeszy, to na pewno pozostanie przy życiu, ponieważ dał się ostrzec, a ty uratowałeś swoją duszę.

Ezechiel ma 30 lat i zamiast rozpocząć służbę kapłańską, ma rozpocząć wędrówkę po Chaldei (aby opowiadać rozproszonym Izraelitom), oraz po oraz Judei (aby opowiadać Judejczykom) zapowiedź pewnego upadku Judei,  spustoszenia jej miast, spustoszenia jej ziemi, przesiedleniu Judejczyków do Babilonu, że spotka ich klęska, głód i rozpacz. Miał głosić że król Sedekiasz jest zdrajcą, krzywoprzysięzcą, że łamie swoją własną publiczną przysięgę,
że jest głupcem udając się po radę i wsparcie do Egiptu (który upadnie w walce mocarstw), że będzie zdetronizowany, że jego dzieci zostaną zabite, że zostanie zabrany do Babilonu, ale Babilonu nie zobaczy, i że tam, na obczyźnie umrze. Miał głosić, że eksperci wieszczący inaczej są fałszywymi, nie posłanymi przez Boga, zwodzicielami tumaniącymi lud utrwalającymi ich w błędnych przekonaniach i złym postępowaniu. Miał głosić, że przywódcy religijni Izraela zamiast paść lud, pasą siebie, zamiast dbać o owce, wyzyskują je, zamiast się o nie troszczyć, rozpraszają je. Miał wzywać żeby Izraelici w końcu porzucili fałszywych bogów, żeby ostatecznie odwrócili się od nich i nigdy więcej do nich nie wracali. Czy to przyjemna misja Kochani Braterstwo? Kto z Was chciałby się takiej podjąć, wobec własnego narodu?

Ezechiel przez 5,5 roku głosił to wszystko nieustraszenie i z mocą zapowiadając nadchodzące klęski. W
dzień Pojednania 608rpne Nabuchodonozor natarł na Jerozolimę rozpoczynając jej oblężenie. W tym samym dniu Bóg powiedział Ezechielowi: dzisiaj „nagłą śmiercią” umrze „rozkosz Twoich oczu” – Twoja żona, lecz ty nie uroń ani jednej łzy, nie urządzaj żałoby, – a ludowi powiedz: tak samo będzie teraz z wami, z waszą świątynią, z waszymi synami
i córkami, i wy też nie zapłaczecie nad nimi, lecz nad samym sobą, nad własnymi grzechami. Nawet w taki sposób Ezechiel miał być dla nich znakiem, że Bóg JHWH jest prawdziwym i prawdomównym Panem, i że dokona zniszczenia jakie zapowiedział.

Od tego dnia Ezechiel zaczął głosić inne poselstwa, zapowiadające zniszczenie okolicznych narodów, za ich postawę wobec Izraela, za wspomaganie Babilończyków, i za ich radość nad pustoszeniem Judei. Zapowiedział karę
i zniszczenie Ammonitom, Moabczykom, Edomitom, Filistyńczykom, Kreteńczykom, mieszkańcom Tyru, królowi Tyru, mieszkańcom Sydonu. Pół roku przed upadkiem Jerozolimy zaczął wypowiadać proroctwa przeciwko Egiptowi i jej królowi, zapowiadając trwały upadek potęgi Egiptu, upadek planów i marzeń faraona, i w końcu jego śmierć.

Po upadku Jerozolimy, Ezechiel został wysłany do wygnańców z nową misją: wezwaniem do pokuty,
do naprawy, do właściwego rozważenia sytuacji w jakiej się znaleźli, aby całkowicie porzucili bałwochwalstwo,
i nieczystość jaka doprowadziła ich do obecnego stanu. Napominał ich, że swoją nieugiętą postawą wobec Boga, swoją nieczystością, pobudzają inne narody do bezbożności, do ateizmu, bądź jeszcze większego bałwochwalstwa. Miał przez takie głoszenie podtrzymać na duchu prawdziwych Izraelitów, rozbudzić w nich nadzieję, pragnienia i wiarę w powrót
do ziemi Izraelskiej, moc do zachowania swojej tożsamości, i odwagę w przekazaniu swoim dzieciom tych uczuć, nadziei i wiary, aby gdy tylko skończy się czas karania, ich dzieci mogły powrócić do sfery błogosławionej przez Boga. Dlatego też to właśnie Ezechielowi dał Bóg wizję doliny suchych kości, alegorię narodu Izraelskiego, który kiedyś ożyje i powróci do Bożej łaski, i naprawią swoje postępowanie.

W końcu Ezechiel otrzymuje polecenie, aby prorokować przeciwko Gogowi z kraju Magaog, znajdującym się na dalekiej północy, który „w ostatnim z lat” miał napaść na odbudowany, spokojnie żyjący lud izraelski.

Gdy ma 50 lat, otrzymuje cudowną wizję przyszłości. Widzi wspaniałą świątynię, której już nic nie zniszczy,
w której zamieszka wśród synów Izraelskich sam Bóg, i już nigdy ta świątynia nie będzie zbeszczeszczona przez nikogo. Będą w niej służyć sprawiedliwi kapłani, a składane ofiary będą właściwe i akceptowane przez Boga. Gdy już dokładnie poznał tą świątynię Ezechiel, Pan pokazał mu jeszcze coś ciekawego: spod progu przybytku wypływała rzeka,
która przynosiła zdrowie i życie całej ziemi Izraelskiej, wszystko w niej zakwitało przynosząc obfite owoce.
Bóg wskazał jak podzielić tą ziemię pomiędzy 12 pokoleń Izraela oraz wskazał specjalny dział przynależny dla kapłanów, specjalny dział przynależny dla Lewitów, i specjalny dział przynależny dla księcia. Określił, że to cudowne miasto będzie mieć swoją nazwę: „JHWH jest tam”, czyli „mieszkanie JHWH”.

Ostatnią wizją otrzymał Ezechiel dwa lata później, gdy ma 52 lata. Bóg wskazał w niej, że choć Babilon dokonał trudnej walki z Tyrem, to nie otrzymał nagrody za ten bój. Dlatego Bóg daje Nabuchodonozorowi i jego wojskom cały Egipt z jego bogactwami, aby służyły za zapłatę jaką wykonali dla Pana w zniszczeniu Tyru.

Ezechiel zamiast spodziewanej służby kapłańskiej, otrzymał inną służbę od Boga – pracę proroka, którą pełnił od 30 roku życia. Bóg podał przez niego niezwykłe proroctwa i wizje przyszłości. Wszystkie się spełnią, tak jak spełniły się te dotyczące upadku Izraela.

Abstrahując od tych głębszych znaczeń pomyślmy sobie nad życiem Ezechiela, nad zmianą epok, której był naocznym świadkiem, nad jego gorliwą służbą, nad jego odważnym opowiadaniem wyroków Bożych, pomyślmy o jego smutkach i goryczach, o jego wyglądaniu i oczekiwaniu pogodnej przyszłości, oraz o jego … wierności.
Ezechiel jest obrazem całego wiernego ludu Bożego Wieku Ewangelii.

Słowa powołania, skierowane do Ezechiela, są słowami skierowanymi do każdego z nas:

3. Posyłam cię do synów izraelskich, do narodu buntowników, którzy zbuntowali się przeciwko mnie, zarówno oni jak i ich ojcowie odstąpili ode mnie i odstępują aż do dnia dzisiejszego,
4. Do synów o zuchwałej twarzy i nieczułym sercu – do nich cię posyłam, a ty mów do nich: Tak mówi Wszechmocny Pan,
5. A oni – czy będą słuchać, czy nie – bo to dom przekory – poznają, że prorok był wśród nich.
6. Ale ty, synu człowieczy, nie bój się ich i nie bój się ich słów, chociaż cię otaczają ciernie i mieszkasz wśród skorpionów; nie bój się ich słów i nie drżyj przed ich obliczem, gdyż to dom przekory!
7. Lecz mów do nich moje słowa – czy będą słuchać, czy nie – gdyż są przekorni.
8. Ty zaś, synu człowieczy, słuchaj, co Ja mówię do ciebie! Nie bądź przekorny jak dom przekory! Oto Ja uczyniłem twoją twarz tak samo zuchwałą jak ich twarz i twoje czoło tak samo jak ich czoła,
9. Jak diament twardszy niż krzemień uczyniłem twoje czoło. Nie bój się ich i nie drżyj przed nimi, gdyż to dom przekory!
10. Nadto rzekł do mnie: Synu człowieczy! Wszystkie moje słowa, które będę mówił do ciebie, przyjmij do serca i słuchaj uszami!
11. Idź więc, udaj się do wygnańców, do synów twojego ludu i przemów do nich, i powiedz im: Tak mówi Wszechmocny Pan – czy będą słuchać, czy też nie.

I podobnie słowa ostrzeżenia, dane Ezechielowi, są skierowane do każdego z nas:

17. Synu człowieczy: Na stróża domu izraelskiego cię powołałem! Ilekroć usłyszysz słowo z moich ust, ostrzeż ich w moim imieniu.
18. Jeżeli powiem do bezbożnego: Na pewno umrzesz, a ty go nie ostrzeżesz i nic nie powiesz, aby bezbożnego ostrzec przed jego bezbożną drogą tak, abyś uratował jego życie, wtedy ten bezbożny umrze z powodu swojej winy, ale Ja uczynię cię odpowiedzialnym za jego krew.
19. Lecz jeżeli ty ostrzeżesz bezbożnego, a on nie odwróci się od swojej bezbożności i od swojej bezbożnej drogi, wtedy on umrze z powodu swojej winy, a ty uratujesz swoją duszę.
20. Gdy zaś sprawiedliwy odwróci się od swojej sprawiedliwości i popełni bezprawie – a Ja doprowadzę go do upadku i on umrze, to jeżeli nie ostrzeżesz go, wtedy on umrze z powodu swojej winy, i nie będzie się pamiętało jego sprawiedliwych czynów, których dokonał, lecz ciebie uczynię odpowiedzialnym za jego krew.
21. Lecz jeżeli ty ostrzeżesz sprawiedliwego, aby sprawiedliwy nie zgrzeszył, i on nie zgrzeszy, to na pewno pozostanie przy życiu, ponieważ dał się ostrzec, a ty uratowałeś swoją duszę.

Miejmy ducha Ezechiela, on podoba się Bogu. Bądźmy w tym kończącym się Wieku Ewangelii jak Ezechiel, bo Pan uczynił nasze czoło twarde jak diament. A co to znaczy? Że im więcej złośliwości, prześladowań, niechęci, tym większa odwaga, gorliwość i wierność wiernych. Znika strach przed obrażeniem kogoś, przed cenzurą, wzrasta ufność w Bożą podtrzymującą moc. Ezechiel znaczy „wzmocniony przez Boga”. Śmiali grzesznicy muszą mieć śmiałych ganiących. Nasze czasy stają się również czasami śmiałych grzeszników. Jakim więc będziesz Ty?

I – DLACZEGO PATRZYMY NA IZRAEL?

1. Pan Jezus polecił nam patrzeć na Izrael. Łuk. 21:28-31 – „I powiedział im przypowieść: Patrzcie na drzewo figowe i na inne drzewa. Gdy widzicie, że wypuszczają pączki, sami poznajecie, że już blisko jest lato. Tak i wy, gdy ujrzycie, że to się dzieje, wiedzcie, iż blisko jest królestwo Boże.”

Drzewo figowe jest tu wyróżnione. To drzewo przedstawia Izrael. Nie jest to nasz główny temat, ale możemy podać wiele dowodów, że tak. Jer. 24 porównuje Żydów do owoców drzewa figowego. Pan Jezus szukał owoców na drzewie figowym, co przedstawia Jego starania, by dotrzeć do serc narodu żydowskiego przy swojej pierwszej obecności. Ozeasz 9:10 mówi o ojcach narodu izraelskiego, że byli jak pierwszy owoc figowca na jego początku. (Gdyby ktoś chciał się co do tego przekonać, to mamy o tym więcej w wykładzie pt. Przeklęte drzewo figowe – dlaczego Jezus przeklął drzewo na naszej stronie)

U Mat. 24:32 dodane mamy: „A od figowego drzewa nauczcie się podobieństwa: Gdy jego gałąź stanie się już miękka oraz wypuszcza liście, poznajecie, że blisko jest lato.” Te mięknące gałęzie, wypuszczanie liści, to wszystko to, co miało wskazywać, że naród izraelski powraca do istnienia i że zbliża się Królestwo Boże.

2. Prosta nauka apostołów. Czasami niektórzy mówią, że stosujemy proroctwa, bo tak nam pasują do Izraela, a Nowy Testament milczy na temat powrotu Izraela do ich ziemi obiecanej i do Bożej łaski. Jako drugi powód patrzenia na Izrael podajmy więc prostą naukę apostołów na ten temat. Chyba najlepiej ta nauka wyrażona jest w Liście do Rzymian 11:1-12,15. Będziemy czytać z UBG:

„[1] Pytam więc: Czy Bóg odrzucił swój swój lud? [apostoł mówi o Żydach – co widać z rozdziałów 9-10] Nie daj Boże! Ja bowiem też jestem Izraelitą [z tego też widzimy, że odnosi się do cielesnych, literalnych Żydów], z potomstwa Abrahama z pokolenia Beniamina. [2] Bóg nie odrzucił swego ludu, który przedtem znał [BT: ludu, który wybrał przed wiekami; inaczej mówiąc: chodzi o Żydów]. Czy nie wiecie, co Pismo mówi o Eliaszu? Jak się skarży przed Bogiem na Izraela: [3] Panie, pozabijali twoich proroków i zburzyli twoje ołtarze; tylko ja sam pozostałem i czyhają na moje życie. [4] Ale cóż mu odpowiada Bóg? Zostawiłem sobie siedem tysięcy mężów, którzy nie zgięli kolan przed Baalem. [5] Tak i w obecnym czasie pozostała resztka według wybrania przez łaskę. [6] A jeśli przez łaskę, to już nie z uczynków, inaczej łaska już nie byłaby łaską. Jeśli zaś z uczynków, to już nie jest łaska, inaczej uczynek już nie byłby uczynkiem.

[7] Cóż więc? Czego Izrael szukał [Żydzi], tego nie osiągnął [czego szukał Izrael? Głównego miejsca w Boskiej łasce i służbie, ale nie znaleźli tego, bo szukali nie przez wiarę, tylko przez uczynki], ale wybrani osiągnęli [składający się z wierzących Żydów i z wierzących pogan], a inni zostali pogrążeni w zatwardziałości [BWP: zostali zaślepieni]

[8] (Jak jest napisane: Bóg dał im ducha twardego snu, oczy, aby nie widzieli i uszy, aby nie słyszeli) aż do dziś [Paweł mówi tutaj o dosłownych Żydach] [9] A Dawid mówi: Niech ich stół stanie się sidłem i pułapką, zgorszeniem i odpłatą. [10] Niech zaćmią się ich oczy, aby nie widzieli, a ich grzbiet zawsze pochylaj.

[11] Pytam więc: Czy się potknęli, aby upaść? [czy na zawsze?; przekład bp Jaczewskiego: „Czy tak już upadli Izraelici, że nigdy nie powstaną?” Czy do tego ma doprowadzić to, że potknęli się o Mesjasza jako „kamień obrażenia” i „opokę otrącenia” – Izaj. 8:14?] Nie daj Boże! [bo jak mówi w.2 – „nie odrzucił Bóg swego ludu, który wcześniej znał/BG: przejrzał”] Ale raczej przez ich upadek zbawienie doszło do pogan [‘oni’ to dosłowni Żydzi, tak jak ‘poganie’ to dosłownie narody inne niż Izrael. Paweł kontrastuje tu Żydów i inne narody, i to że od Korneliusza narody były zapraszane do jednego ‘ciała Chrystusowego’ razem z Żydami], aby w nich wzbudzić zawiść [BT: by ich pobudzić do współzawodnictwa]” [12] A jeśli ich upadek [Żydów] jest bogactwem świata, a ich pomniejszenie bogactwem pogan [bo z pogan przede wszystkim wybrana została Oblubienica Pana]; to o ileż bardziej ich pełnia? [to znaczy ostateczne podniesienia Izraela, Żydów]”

Mamy tu prostym tekstem zapisane, że Izrael nie został na zawsze odrzucony od Bożej łaski, nie upadł na zawsze i że Bóg podniesie Izrael. Potwierdza to werset 15:

[15] Jeśli bowiem odrzucenie ich [Żydów] stało się pojednanie dla świata, czym będzie przyjęcie ich [z powrotem do Boskiej łaski], jeśli nie powstanie z martwych do życia?

A więc tutaj powiedziane jest, że to pełne przyjęcie Żydów przez Boga będzie zapowiedzią zmartwychwstania ludzkości z grobów.

Później w tym rozdziale opisane jest jak w międzyczasie tworzony był Izrael wiary, Izrael duchowy, gdzie w miejsce jednych gałęzi symbolicznego ‘drzewa oliwnego’ [Żydów, którzy nie mieli wiary] wszczepione zostały inne, dzikie gałązki – czyli wierzący ze świata pogańskiego. No i dalej od wersetu 25 opisany jest proces jak cały Izrael będzie wyzwolony i przywrócony do Bożej łaski. „Nie chcę bowiem, bracia, abyście nie znali tej tajemnicy – żebyście sami siebie nie uważali za mądrych – że zaślepienie przyszło na część Izraela, dopóki nie wejdzie pełnia pogan [BT dodaje: do kościoła]. I tak cały Izrael będzie zbawiony, jak jest napisane: Przyjdzie z Syjonu wybawiciel i odwróci bezbożność od Jakuba.”

Na jakiej podstawie to się stanie? Nie na podstawie wierności dzisiejszych Żydów, ale na podstawie tego, że jak mówi werset 29: Boskie dary i obietnice są nieodwołalne. A te główne obietnice to ich wieczne mieszkanie w ziemi obiecanej , czyli w Palestynie, NP zapisane w ich sercach a także Boskie błogosławieństwo i uczestniczenie Żydów w błogosławieniu wszystkich narodów ziemi.

Taką naukę potwierdzają też inni apostołowie, np. Jakub. Dzieje 15:13-17 – (po zaniesieniu ewangelii do pogan, od Piotra, który przedstawił ją Korneliuszowi) „A gdy wszyscy umilkli, odezwał się Jakub: Mężowie bracia, posłuchajcie mnie! Szymon [czyli Piotr] przedstawił jak Bóg najpierw zatroszczył się o to, aby wziąć spomiędzy narodów lud dla swojego imienia. A z tym zgadzają się słowa proroków, jak napisano: Potem powrócę i odbuduję przybytek Dawida – ten upadły, odbuduję jego zniszczenia i wzniosę go, aby w ten sposób pozostali ludzie odnaleźli Pana i wszystkie narody, nad którymi zostało wezwane moje imię – mówi Pan.”

Mamy tu w kilku wersetach cały Boski plan: najpierw wybór z pogan „szczególnego ludu Bożego” (garstki, małego stadka, spośród narodów), później powrót Boga do cielesnego Izraela (‘odbudowa przybytku Dawida’) i czas, kiedy niewybrani z narodów, czyli cała ludzkość zaczną szukać Pana.

[3] Wiele proroctw Starego Testamentu to potwierdza. Mamy takie bardzo piękne, jak np. Izaj. 2:2-4. „I stanie się w dniach ostatecznych, że góra ze świątynią Jahwe będzie posadowiona na szczycie gór i wyniesiona ponad pagórki, i będą płynąć do niej wszystkie narody. I wyruszą liczne ludy, mówiąc: Pójdźmy i wstąpmy na górę Jahwe i do domu Boga Jakuba, niech nas naucza swoich dróg, abyśmy chodzili Jego ścieżkami, gdyż z Syjonu wyjdzie Prawo, a słowo Jahwe z Jerozolimy. I będzie rozstrzygał między narodami i rozstrzygał dla licznych ludów, i przekują swoje miecze na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Nie podniesie już miecza naród na naród i nie będą się już uczyć wojny.” [wiemy, że powinniśmy spodziewać się Królestwo Bożego jak w niebie, tak i na ziemi i tu pięknie widać ten podział: z Syjonu – czyli od Chrystusa i Kościoła – wyjdzie Prawo, a słowo Jahwe z Jerozolimy czyli z ziemskiej władzy tego Królestwa, a przede wszystkim od wiernych ST, starożytnych godnych, takich Abraham, Izaak czy Jakub, których mamy zobaczyć w Królestwie Bożym na ziemi, jako „książęta po całej ziemi”. Inne ważne proroctwa to Jer. 31:31-34 – zapowiedź NP z Izraelem czy Ezech. 37:21 (przecz.), Ezech. 16.

II – WYPEŁNIONE PROROCTWA

To była taka podstawa dla naszego patrzenia na Izrael. Jednak pod koniec XIX wieku w ruchu badaczy Pisma Świętego rozpoznano dwie rzeczy. Po pierwsze fakt, że pewne proroctwa wskazywały na rok, kiedy miały się zacząć realizować proroctwa dotyczące cielesnego Izraela. I po drugie, zobaczyli rzeczywiste wypełnianie się tych proroctw począwszy od tej daty. Było to wielkie wzmocnienie oczekiwań badaczy Pisma Świętego i wielka zachęta do działania. Badacze Biblii tych czasów zwrócili uwagę na proroctwa mówiące o tzw. dwójnasobie Izraela. Otwórzmy najpierw Księgę Izajasza 40:1,2 –

„Cieszcie, cieszcie lud mój! Mówi Bóg wasz. Mówcie do serca Jeruzalemu: ogłaszajcie mu, że już się dopełnił czas postanowiony jego, że jest odpuszczona nieprawość jego (dosłownie: „zapłacona jest wina jego”), i że wziął z ręki Pańskiej w dwójnasób za wszystkie grzechy swoje.” ||| Mamy tu hebrajskie słowo „kefel”, tłumaczone jako dwójnasób, które oznacza dosłownie kartkę (lub rzecz) złożoną na pół, w samym środku, równą część z dwóch częsci. Słowo „dwójnasób” znajdziemy też w proroctwie Jeremiasza 16:18, „i oddam im najpierw w dwójnasób…”. Tam użyte jest jednak słowo „miszneh”, oznaczające po prostu drugą część albo powtórzenie. Oba te słowa niosą ideę dwóch dokładnie równych sobie okresów. (Por. Zach. 9:12)

Mamy więc czas łaski i czas niełaski – czas obecności i nieobecności Boga w sprawach Izraela. Czy takie dwa okresy znaleźć można w historii Żydów? Pastor Russell zwrócił uwagę, żę tzw. Wiek Żydowski czyli czas od śmierci Jakuba (kiedy Bóg zaczął liczyć się z 12 pokoleniami Jakuba lub Izraela, jak nazwał go Bóg po całonocnej walce o błogosławieństwo Boże) trwał 1845 lat aż do śmierci krzyżowej Chrystusa, kiedy zaczęło się wypełniać to, co Jezus mówił prorokując kilka dni wcześniej: „Oto dom wasz zostanie pusty.” (To Ew. Łukasza 13:35) W tym czasie łaska zaczęła odchodzić od cielesnego Izraela, choć kończyło się to stopniowo. Nawet po zburzeniu Jerozolimy w roku 70, były jeszcze pewne zrywy, jak powstanie Bar Kochby w roku 132. A jednak proroctwo Pana Jezusa spełniło się.

Gdy więc do 33 r. naszej ery (końca czasu łaski) dodamy kolejne 1845 lat (dwójnasób-drugi takiej samej długości okres), to dotrzemy do 1878 r. i początków powrotu łaski dla cielesnego Izraela. Co w tym czasie się stało? Tak naprawdę działo się bardzo dużo.

Dawid Ben Gurion (pierwszy premier nowożytnego Izraela) w dziesiątą rocznicę proklamacji państwa Izraela powiedział: „Państwo nie powstało w tym wielkim dniu 14 maja 1948 roku. W tym wielkim dniu, kiedy ono powstało, na tej ziemi żyło 650 tysięcy Żydów. Pionierska działalność poprzedziła deklarację niepodległości, począwszy od 1878 roku, kiedy to powstało pierwsze osiedle żydowskie w kraju – Petah Tikva”. Nazwa Petah Tikva znaczy ‚drzwi nadziei’. I jak wynika z tej wypowiedzi otworzyły się one w 1878 r.

Idąc za myślą Dawida Ben Guriona zauważyć można liczne niezwykłe wydarzenia związane z Żydami w roku 1878 ||| 1878 to rok kongresu narodów w Berlinie. Ówczesny premier Anglii, Benjamin Disraeli, Żyd z pochodzenia (i ponoć jedyny Żyd, który kiedykolwiek pełni ten urząd) uzyskał dla Anglii protektorat nad Bliskim Wschodem wraz z Palestyną. Oczywiście Anglia miała inne podejście do Żydów niż wcześniejsi zarządcy tego regionu, złagodzono więc prawa dla Żydów w Palestynie i otwarto drogę dla kolejnych, by mogli się tam osiedlać, kupować tam ziemię, budować, prowadzić działalność itd.

1878 to rok wydania Nowego Testamentu po hebrajsku, w przekładzie prof. Franza Delitzscha. Od tego czasu ewangelie rozpoczęły swoje dzieło wśród Żydów, a Jezus stawał się coraz lepiej znany, a nawet ceniony w Izraelu jako wybitny Żyd i nauczyciel, choć nie jako Mesjasz i Syn Boży. Różnicę w pełni zrozumieją ci, którzy znają podejście Żydów do Jezusa sprzed tej daty i jak zmieniało się ono po niej.

1878 to rok prześladowań Żydów w Rumunii, Niemczech i Rosji, które poprowadziły wielu do rozmyślania nad emigracją do Palestyny (prześladowania miały też miejsce w Polsce, por. „Mendel gdański” M. Konopnickiej) || Dla ówczesnych Żydów były to czasy bardzo trudne. Wielu z nich mówiło jak „kości” w jednej z wizji Ezechiela: „Zginęliśmy, minęły nasze nadzieje.” A jednak właśnie wtedy, na podstawie proroctw Tory, pewni chrześcijanie zaczęli zapowiadać powrót Żydów do Palestyny, utworzenie państwa i odrodzenie się Izraela, które doprowadzi do rozpoczęcia się Królestwa Bożego na ziemi.

Wśród ludzi, którzy jeszcze w XIX wieku rozpoczęli ogłaszać żydowskie nadzieje i obietnice, szczególną postacią był badacz Biblii, chrześcijański przyjaciel Żydów, pastor Charles Taze Russell. W napisanej w roku 1890 książce „Przyjdź Królestwo Twoje” (3 tom) pastor Russell dowodził, ze według Biblii w roku 1878 minął czas niełaski Żydów i od tego czasu zacznie się ich stopniowe gromadzenie w Izraelu, a później zbliżenie do Boga i przyjęcie Mesjasza. W roku 1899 r. napisał on artykuł pt. Wizja suchych kości (R-2505), w którym dowodził, że Ks Ezech, rozdział 37, właśnie zaczyna się wypełniać.

Wydaje się, że Żydzi przez ostatnie sto lat nie pamiętali o postaci br. Russella.
O pastorze przypomniał jednak żydowski historyk David Horowitz. Napisał on książkę pt. „Pastor Charles Taze Russell – wczesny amerykański chrześcijański syjonista” i pisał tam między innymi tak: „Zmarły pastor (Russell) (…) wyprzedził Teodora Herzla w przynaglaniu Żydów z całego świata, aby ponownie ustanowili swoje starożytne państwo w Palestynie (…) przepowiedział powrót narodu żydowskiego do Palestyny wyprzedzając Teodora Herzla. Już w 1889 r. zanim świat żydowski usłyszał o Herzlu i syjonizmie, pastor Russell opublikował książkę: Nadszedł Czas, w której przedstawił proroctwa zaznaczające ważną zmianę dla wybranego ludu Bożego – Izraela.”

Kilka lat temu, obecny premier Izraela, Benjamin Netanjahu, po lekturze tej biografii skomentował: „Dawid Horowitz w sposób otwarty przedstawił wierzenia i osiągnięcia Ch. T. Russella. Uznanie tak ważnej roli pastora Russella jako wczesnego chrześcijańskiego obrońcy syjonizmu jest bardzo spóźnione. Pan Horowitz wykonał godną podziwu usługę przywracając do publicznej wiadomości historię tego wybitnego chrześcijańskiego syjonisty.”

W umieszczonym na naszej stronie artykule z izraelskiego portalu „Haaretz” (22.08.2018 r.) brat Russell przedstawiony zostało jako „pierwszy orędownik syjonizmu”. „Haaretz” to bardzo popularna strona internetowa w Izraelu, elektroniczne wydanie pierwszego dziennika wydawanego w Izraelu (jego pierwsze numery sięgają roku 1918). [Dodałem też przedruk artykułu pastora Russella pt. Wizja suchych kości, o którym wspomina tekst z portalu „Haaretz”]

Tak rzeczywiście było, bo już po śmierci Herzla w roku 1904, gdy Żydzi podupadali w swej nadziei, br Russell znów stał się motorem napędowym syjonizmu. Przemówienie Russella do Żydów w nowojorskim Hipodromie było szeroko komentowane w prasie.

W żydowskiej gazecie wydawanej w Nowym Jorku opublikowano jeszcze przed tym spotkaniem fragmenty życzliwych dla Żydów wypowiedzi Russella oraz dwie ilustracje. Pierwsza pokazywała starszego Żyda kucającego na cmentarzu, przedstawiającego Izrael w jego smutnym i zniszczonym stanie, prawie bez żadnych nadziei. Drugi rysunek ukazywał tego samego Żyda podnoszącego w zaskoczeniu wzrok na pastora Russella pojawiającego się ze zwojem Starego Testamentu w ręku, wskazującego na proroctwa mówiące o powrocie łaski do Izraela w „czasach końca”. Na odwrocie można było zobaczyć Nowe Jeruzalem powstające z popiołów, oświetlone ciepłymi promieniami słońca. Tak widziane było przez część Żydów poselstwo ludu Bożego w tym czasie. Co ważne, Russell nie nawracał i nie cytował Żydom Nowego Testamentu. On tylko przypominał im ich własne obietnice z Tory.

Dla brata Russella wszystko działa się tak szybko i szło w tak szybkim tempie, że spodziewał się on krótko po roku 1914 pełnego powrotu Żydów do Bożej łaski, nawrócenia Żydów do Mesjasza i Królestwa Bożego na ziemi… Tak się nie stało, ale dalej działo się to, co przewidywały proroctwa. U Ezechiela 37:7 zapisano: „i kości jedna po drugiej zbliżały się do siebie.” Takie zjawisko dotyczące Żydów i ich zebrania z całego świata było też zapowiedziane przez innych proroków. Jer. 16:14-16 –

„Dlatego oto nadejdą dni – wyrocznia Jahwe – kiedy nie będą już mówić: „Na Jahwe żyjącego, który wyprowadził synów Izraela z ziemi egipskiej”, lecz raczej „na Jahwe żyjącego, który wyprowadził synów Izraela z ziemi północnej i ze wszystkich ziem, po których ich rozproszył. I sprowadzę ich znów do ziemi, którą dałem ich przodkom. Oto posyłam po wielu rybaków – wyrocznia Jahwe – by ich wyłowili, a następnie poślę wielu myśliwych, by polowali na nich ze wszystkich gór i ze wszystkich pagórków i ze wszystkich rozpadlin skalnych.”

Jeremiasz mówi o powrocie Żydów z krajów, których wcześniej nie znali, a zwłaszcza z krajów północnych. I faktycznie, najwięcej imigrantów przybyło do Ziemi Obiecanej z terenów ówczesnej Rosji (w tym z ziem ukraińskich i polskich). Czyli ze stron na północ od ziemi Izraela. Sprzyjający temu rybacy to głosiciele syjonizmu, pod obrazem myśliwych są natomiast przedstawieni prześladowcy Żydów, a apogeum tych prześladowań to II wojna światowa i dokonana przez Niemcy hitlerowskie zagłada Żydów.

I wojna światowa (Wielka Wojna) wg chronologii biblijnej rozpoczęła się dokładnie w dniu, w którym dobiegły końca czasy pogan opisane przez proroka Daniela. Różne wydarzenia polityczne zmusiły Wielką Brytanię, by wydała w 1917 r. deklarację Balfoura.
Był to dokument gwarantujący Palestynę Izraelowi jako narodową ojczyznę. Od tego czasu powracanie Izraela do jego ziemi następowało bardzo szybko. Działy się prawdziwe cuda, jak wyprowadzenie ze stanu bagien, jałowości i malarii doliny Jezreel (Ezdraelon), uprawa owoców i kwiatów („Pustynia zakwitła…”); budowa miast jedno po drugim; odrodzenie języka hebrajskiego, co można uznać za szczególny cud.

Pomimo tragicznych wydarzeń II wojny światowej i holocaustu, w których śmierć poniosło około 6 mln europejskich Żydów („myśliwi”), odrodzenie Izraela w Palestynie postępowało (świat zachodni czuł moralny obowiązek zadośćuczynienia Żydom) i mimo ogromnych sprzeciwów ze strony świata arabskiego oraz społeczności międzynarodowej, w roku 1948 ostateczne ogłoszono niepodległość państwa Izrael. Spowodowało to atak wielu państw arabskich na Izrael, ale mimo przewidywań Żydzi nie tylko nie zostali zniszczeni, ale wygrali wojnę i zdobyli nowe tereny Potem liczne wojny i traktaty pokojowe. (W 2018 r. szczególnym symbolicznym momentem było uznanie Jerozolimy jako stolicy Izraela przez USA).

III – ZNIECHĘCENIE

A jednak myślę, że pojawia się pewne zniechęcenie. I stąd tytuł: Nie zniechęcajmy się… Z czego ono wynika? Przede wszystkim brakuje nawrócenia Żydów do Jezusa. Dalej: widać pewne niesprawiedliwe działania polityczne Izraela (można je różnie oceniać, ale na pewno nie jest to doskonały rząd). Pojawiają się różne teorie dotyczące Żydów i ich wpływu na świat. Ludzie są coraz bardziej niezadowoleni i rośnie wrogość świata do Żydów. Wśród ruchów badaczy powstało mnóstwo interpretacji proroctw, które nie wypełniły się. Inne grupy, jak organizacja ŚJ, przejęły dla siebie pewne proroctwa i zupełnie zapomniała o nadziejach cielesnego Izraela. A sam Izrael to w dużym stopniu społeczeństwo niewierzące, zlaicyzowane, niebędące wzorem moralności.

Powiem szczerze, że mnie samemu udzielała się pewna niechęć w bacznym obserwowaniu tego, co się dzieje w Izraelu. Napełnia to bardziej smutkiem niż radością. Jedyną zaletą jest to, że chce się modlić i wzdychać, żeby nadeszła restytucja i szczęśliwy czas zarówno dla Żydów, jak i pozostałych mieszkańców Bliskiego Wschodu i całego świata. Co mi jednak pomogło i czym chciałbym się podzielić? Otóż to, że ten obecny czas także został przepowiedziany przez Boga. Nie musimy się więc zniechęcać, bo wszystko następuje w Boskim porządku.

1. Zwróćmy uwagę na proroctwo o dolinie suchych kości, do którego już się nawiązałem. Mamy je w Ks. Ezechiela 37 i jak wynika z wersetu 11 nie chodzi w nim o wskrzeszeniu umarłych, ale o powrót Izraela do ich ziemi i do Bożej łaski. „I rzekł do mnie [Jahwe]: Synu człowieczy, kości te to cały dom Izraela. Oto mówią oni: Wyschły kości nasze, minęła nadzieja nasza, już po nas. Dlatego prorokuj i mówi do nich(…)”

Jakie było to proroctwo do suchych kości? Wersety 5-6 – „Tak mówi Pan JHWH do tych kości: Oto ja wprowadzę do was ducha i ożyjecie. I dam wam ścięgna, i sprawię, że obrośniecie w mięśnie i powlokę was skórą. I dam wam ducha, i ożyjecie – i poznacie, że ja jestem JHWH.” w.12 – „Oto ja otworzę wasze groby i wyprowadzę was z waszych grobów, mój ludu, i wprowadzę was do ziemi Izraela”

Tutaj mamy odpowiedź proroka, werset 7: „Prorokowałem więc, jak mi nakazano i stał się głos, gdy prorokowałem. I oto [szczęk] grzechotania! I spojrzałem, a oto na nich [już] ścięgna i porosły mięśnie, i po wierzchu powlokła je skóra, lecz nie było w nich ducha” – ten prorok to lud Boży, lud Prawdy głoszący do Żydów ich powrót do Bożej łaski.

Nie było ducha. A co my widzimy, jeśli chodzi o Izrael? Widzimy stopniowy rozwój od rozproszonej diaspory do ponownego zgromadzenia Żydów w ich ziemi. Widzimy ich stanie się narodem, państwem, ale nadal nie ma w nich tego ducha, który oznacza ostateczne przyjęcie Mesjasza w czasie ucisku. Lecz to właśnie nie powinno nas dziwić.

2 (powód by się nie zniechęcać). Sytuacja nie powinna nas dziwić, bo prorok Ezechiel i prorok Zachariasz wskazują na to, że narodowe nawrócenie pozostałych z Izraela nastąpi w czasie drugiej, ostatecznej części ich ucisku, zwanej II fazą ucisku Jakuba. Jer. 30:7 – „Biada! Gdyż wielki będzie ten dzień, żaden nie będzie jak on! I czas ucisku to dla Jakuba, lecz będzie z niego wybawiony.” U Zach. 12:10 czytamy: „Lecz na dom Dawida i na mieszkańców Jerozolimy wyleję ducha łaski i błagania o łaskę. Wtedy spojrzą na Mnie, na tego, którego przebili, i będą Go opłakiwać, jak przy opłakiwaniu jedynaka, i będą gorzko płakać nad Nim, jak przy gorzkim płaczu nad pierworodnym.” w. 8 mówi: „W tym dniu obroni Jahwe mieszkańca Jerozolimy i będzie najsłabszy wśród nich jak Dawid” itd. (Wrzuciłem na stronę serię 5. wykładów Adama Urban o II fazie ucisku Jakuba)

Trzeci Powód byśmy nie byli zniechęceni: Ks Abakuka 3:17 także przewiduje czas pozornego braku owoców z tego, co się do tej pory dokonało. Abakuk mówi m.in.: „Choćby drzewo figowe nie zakwitło…” | To nie powinno nas zniechęcać, jeśli widzimy niedokończony stan proroctw mówiących o przywróceniu Izraela do Bożej łaski. Bo tak właśnie miało być!

Powinniśmy jakby płynąć pod prąd: dostrzegać niewielkie znaki czasów związane z Izraelem. Jeśli mamy okazję to opowiadać ewangelię o Królestwo Bożym na ziemi i o tym, że zacznie się ono od Jerozolimy, od Izraela. Powinniśmy przygotować się, żeby być gotowym dać odpowiedź, gdy ktoś nas zapyta: „dlaczego wierzycie, że Izrael jest nadal narodem wybranym?”; „Dlaczego wierzycie, że Izrael powraca do Bożej łaski?”; „Jak będzie wyglądało Królestwo Boże na ziemi?”. Jeśli mamy możliwość kontaktu z Żydami, to możemy pocieszyć ich słowami proroctwa. Nie mamy ich nawracać. Nie mamy się mieszać w politykę. Nie mamy stanowić zaplecza dla politycznego syjonizmu. Jednak mamy śmiało opowiadać prawdę Bożych słów, a ta prawda dotyczy także Izraela.

Jeśli więc – podobnie do mnie – zdarza Wam się odczuwać zniechęcenie jeśli chodzi o patrzenie na Izrael, to niech te słowa proroctwa dodadzą nam zachęty. Obecny Izrael jest dopiero w procesie stawania się Izraelem przyszłości, Izraelem nawróconym i sprawiedliwym. My nie musimy, a może nawet nie powinniśmy bronić niektórych poczynań rządu Izraela. Nie powinno to jednak sprawić, by nasze ręce i nasze głowy opadły. Obietnice Boże są pewne jak nigdy wcześniej, a to jak wiele proroctw jest już wypełnionych musi działać zachęcająco. Dziękuję za uwagę! Patrzmy na drzewo figowe i podnośmy głowy z nadzieją na Królestwo Boże.

Druga faza ucisku Jakuba

1 – Wydarzenia prowadzące do ataku Goga i Magoga na Izrael, część 1

Wykład dotyczy obecnych wydarzeń na świecie, będących wstępem do ataku na Izrael przez Goga i Magoga z księgi Ezechiela. Wprowadzenie tej tematyki zostało podyktowane wydarzeniami na świecie, które w ostatnim czasie bardzo przyśpieszają i zbliżają nas coraz bardziej do ziemskiego Królestwa Jezusa, na które czekają wszyscy ludzie, choć większość z nich czyni to nieświadomie. Przekonanie się, jak wypełniają się biblijne proroctwa, jest pociechą dla ludu Bożego, gdyż pokazuje bliski koniec tego złego świata.

2 – Wydarzenia prowadzące do ataku Goga i Magoga na Izrael, część 2

„Druga faza ucisku Jakuba. Wydarzenia prowadzące do ataku Goga i Magoga na Izrael”, część 2. W tej części poznamy tajemniczych sojuszników Izraela w postaci Seby i Dedana oraz Tarszisz i jego lwiąt, a także dogonimy proroctwami Starego Testamentu dzisiejsze wydarzenia na świecie, a nawet lekko je wyprzedzimy, gdyż proroctwo biegnie aż do samego końca, podczas gdy historia nie zaszła jeszcze tak daleko, chociaż posuwa się do przodu bardzo szybko.

3 – Atak Goga i Magoga na Izrael

Część 3. serii o „Drugiej fazie ucisku Jakuba”, pt „Atak Goga i Magoga na Izrael”, to opis tego ataku na Izrael, jeszcze nie na podstawie środków masowego przekazu, ale na podstawie proroctw Starego Testamentu. Dowiemy się o początkowych sukcesach atakujących, ale na szczęście także o ich ostatecznej całkowitej klęsce, która radosna tym bardziej, że bezpośrednio po niej rozpocznie się zakładanie Królestwa Bożego na ziemi, począwszy od ziemi i ludu Izraela.

4 – Rozpoznanie Jezusa przez Izrael

Część 4. „Drugiej fazy ucisku Jakuba” nosi tytuł „Rozpoznanie Jezusa przez Izrael”. Fakt ten będzie radosnym momentem nie tylko dla Izraela, lecz i dla całej ludzkości, gdyż rozpoznanie przez Izrael Mesjasza w osobie Jezusa bezpośrednio poprzedza początek zmartwychwstawania wszystkich ludzi z grobów na proces restytucji i podnoszenia się do doskonałości i życia bez końca, w pełni szczęścia i radości, bez chorób i umierania, gdyż właśnie to zaplanował Bóg dla ludzi, i właśnie to niebawem będzie wobec nich realizowane, począwszy od Izraela.

5 – Przyszłość Izraela i całej ludzkości

To jest poprawiona wersja wykładu z 11 września z godz.10.00 (w pierwszej połowie slajdy nie wyświetlały się poprawnie, a teraz zostało to poprawione). Ostatnia część serii na temat „Drugiej fazy ucisku Jakuba” dotyczy przyszłości nie tylko samego Izraela, lecz i całej ludzkości, której wieczne życie w Królestwie Bożym nierozerwalnie wiąże się z rozpoznaniem przez Izrael Jezusa. Będziemy głównie bazować na Zach.14, gdzie dowiemy się, że góra Oliwna podzieli się na dwie części, z których jedna przesunie się na północ, a druga – na południe, w wyniku czego powstanie dolina, do której będzie uciekać cała ludzkość. Dowiemy się także, jak to możliwe, że w miarę upływu dnia będzie coraz jaśniej, a wieczorem – będzie już tylko samo światło, bez mroków i cieni.

Mój temat na dzisiejszy poranek będzie nazywał się „Pokoje obrazowości” albo „Pokoje wyobraźni”. Oparty na Księdze Ezechiela 8:12 – „I rzekł do mnie: A widziałeś, synu człowieczy! co starsi domu izraelskiego w ciemnościach czynią, każdy w pokojach swoich malowanych [w angielskim: w pokojach z obrazami]? Bo mówią: Nie widzi nas Pan, opuścił Pan tę ziemię.”

Ezechiel należy do jednego z większych proroków Izraela. Jego wizje były realistyczne i w bardzo obrazowy sposób opisane. Jego proroctwo jest pełne symboliki. Odpowiednio zostało nazwane Apokalipsą Starego Testamentu. To całe proroctwo zostało podane w Babilonie, gdzie Ezechiel był niewolnikiem. Służył tam jako prorok głównie wobec Żydów w niewoli, tych, którzy także zostali wypędzeni. Poselstwo Pana poprzez Ezechiela z pewnością miało ich pocieszyć, a szczególnie tych, którzy byli prawdziwymi Izraelitami, byli wierzący. Miało rozniecić iskrę wiary, która jeszcze była w ich sercu. Żeby poprowadzić ich, jak w przypadku Daniela, do nadziei co do powrotu łaski Boga, pod koniec ich niewoli, pod koniec 70-ciu lat spustoszenia ziemi.

Chociaż grzechy i przestępstwa tego ludu były liczne, Pan całkowicie ich nie odrzucił, ale w swoim wielkim miłosierdziu pamiętał o nich nawet w tej ziemi niewoli, gdzie był reprezentowany pośród nich przez proroka Ezechiela, który przez 22 lata udzielał im Słowa Bożego. Słowa krytyki i nagany, ale także słowa obietnicy i nadziei.

Gdy dokładnie rozważymy słowa obietnicy i przypomnimy sobie bałwochwalstwo oraz niewdzięczność tego ludu sztywnego karku, to nie zapomnijmy także zwrócić uwagę na miłosierdzie naszego Boga, na Jego wierność, Jego powolność w gniewie i niezliczoną łaskę. Czyniąc to nie powinniśmy zapominać o typicznym charakterze Jego postępowania z Izraelem. Bo oni nie tylko są obrazem postępowania Boga z duchowym Izraelem przez cały Wiek Ewangelii i w żniwie Wieku Ewangelii, ale dotyczy to także całego domu wiary, także i teraz w obecnym czasie ucisku.

W 8. rozdziale swojej księgi Ezechiel widział chwałę Pana. Zobaczył podobieństwo, coś na wzór ognia. Pismo Święte nigdy nie podejmuje próby opisania Boga lub Jego chwały. Kiedy Bóg się pojawia to zwykle jest to na podobieństwo obłoku, albo ognia, albo na podobieństwo wichru\wiatru. Z tego podobieństwa ognia w tej wizji wyszła ręka, która ujęła proroka i przeniosła go w wizji do Jerozolimy. Do bramy wewnętrznego dziedzińca, która wychodzi na północ. W pobliżu drzwi tego wewnętrznego dziedzińca świątyni, Ezechiel dostrzegł otwór, dziurę w ścianie. Z polecenia swego anielskiego przewodnika, Ezechiel zaczął kopać w tej ścianie aż otwór stał się na tyle duży, że mógł on przez niego przejść. A kiedy przeszedł przez tę pierwszą ścianę, doszedł do następnej. Poprzez drzwi w tej ścianie dotarł do ukrytego pokoju.

W tymże pokoju prorok dostrzegł wszelkiego rodzaju pełzające stworzenia i ohydne zwierzęta. Wszystkie bożki Izraelitów sportretowane przez namalowanie albo przez wyrzeźbienie ich na ścianach. Przed tymi nieprzyzwoitymi obrazami i wstrętnymi bożkami, które były stworzone przez zdeprawowane umysły, stało 70-ciu starszych, którzy reprezentowali lud i mamrotali jakieś pogańskie hasła i slogany, i machali swoimi kadzielnicami, z których unosiło się kadzidło.

Wtedy anioł mówi do proroka: „A widziałeś, synu człowieczy! co starsi domu izraelskiego w ciemnościach czynią, każdy w pokojach swoich malowanych [w angielskim: w pokojach z obrazami]”, albo: w pokojach swojej wyobraźni. „Bo mówią: Nie widzi nas Pan, opuścił Pan tę ziemię.” To jest nasz werset podstawowy.

Wizja Ezechiela była prawdziwa odnośnie duchowego stanu Izraela w czasie wygnania [może też chodzić o czas przed wygnaniem, gdy jeszcze prowadzili kult w świątyni – dop. ws]. Panowała formalna przynależność do religii Jehowy. Na zewnątrz uprawiali oni swój kult w świątyni i przy ołtarzach świątyni, ale w swoich sercach służyli innym bogom. W swoich skrytych pokojach, komnatach bałwochwalstwa i wyobraźni, skłaniali się przed posągami Baala i Molocha z szerokimi uśmiechami na twarzy.

W „Present Truth” z roku 1932, na stronie 75, w drugim paragrafie, brat Johnson podaje nam pewne myśli na temat 8. rozdziału Ezechiela. Brat Johnson pisał: „Wierzymy, że ten podwójny obraz Izraela może być porównany do kultu, czczenia fałszywych doktryn, wyznań wiary, organizacji i zarządzeń przez kościelnictwo w czasie żniwa począwszy od roku 1874. Te fałszywe nauki były symbolizowane poprzez pełzające stworzenia na ścianach. Kler, który popierał kult tych fałszywych błędów i nauk, zobrazowany jest w 70-ciu starszych, którzy tam stali. Ezechiel w tym rozdziale reprezentuje maluczkie stadko w czasie żniwa. A obecność starszych Judy reprezentuje myśl, że wizja ta dotyczy przywódców kościelnictwa w czasie żniwa. Podobieństwo do ognia w wersecie 2 reprezentuje prawdę paruzji, która umożliwiła kościołowi dostrzec błędy, jakie niesłusznie były praktykowane w pokojach wyobraźni. Dzięki tej prawdzie mogli oni cieszyć się, radować i czcić obecność naszego Pana.”

Ten podwójny obraz Izraela w czasie niewoli babilońskiej może być także odniesiony i porównany do życia człowieka. My także żyjemy w dwóch światach. Jest świat wyższy, ten zewnętrzny, prawdziwy świat z jego naturalnymi przedmiotami, ze scenami przyjemności, z biznesem. W tym prawdziwym świecie znajdujemy także ból i smutek, a także deprawację. Prawdziwy świat ma sklepy, domy, teatry, hotele, kościoły i konwencje. To jest ten prawdziwy, wyższy świat. Jest jednak jeszcze inne Królestwo życia, nie mniej prawdziwe, w którym dotykamy i widzimy naszymi oczami, w którym możemy w jednej chwili przejść do królestwa myśli. Jest to królestwo uczuć i aspiracji, pamięci, sumienia, wyrzutów sumienia. Zazdrości, nienawiści, pasji, żądzy.

Ten świat materialny, wyższy, jest cudownym światem. Jego kolory są jasne, a jego urządzenia wspaniałe. Są tam samoloty, samochody, telewizja. Są komputery, internet. Są filmy i urządzenia ułatwiające wszelkiego rodzaju pracę. Dom, rodzina, świat biznesu. Świat sportu, religii, edukacji. I wszystko to, co on produkuje i wydaje z siebie: muzyka, śpiew, a także piękno ciszy.

Zjawiska tego świata zewnętrznego są jednak niczym w porównaniu ze zjawiskami świata wewnętrznego. Tam myśli i uczucia nie mają żadnych obciążeń. Nie zależą one od języka, który musi wypowiedzieć ani od oka, które musiałoby zobaczyć, ani od ręki, która musiałaby coś uczynić.

W prawdziwym, zewnętrznym świecie, człowiek może mówić. Może coś czynić, poruszać się, a być mimo to tylko częściowo rozumianym, albo całkowicie niezrozumianym. Ale w tym Królestwie ukrytym, niematerialnym, człowiek postępuje żyje i mówi dla samego siebie. Nigdy nie jest niejasny w tym, co mówi ani błędnie rozumiany w swoim czynach. W tym Królestwie życie sięga najwyższych wyżyn. Tam dokonują się wielkie cuda charytatywności, przebaczenia i dobrej woli. Tam przede wszystkim powstają cuda sztuki, muzyki, elokwencji… Tam przede wszystkim rysują się sny i wizje.

Tam kładzione są fundamenty wielkich i wspaniałych karier. Tam, w swojej wyobraźni ludzie mogą podbić, zwyciężyć samych siebie zanim zwyciężą świat. Jednak także w tym Królestwie człowiek zniża się do swojego najniższego poziomu. Tak rodzi się zazdrość, zawiść, okrucieństwo, cudzołóstwo i tyrania. Te grzechy zaczynające się w wyobraźni, jeśli przyjmą formę w świecie zewnętrznych zapełniają życie człowiek smutkiem. Tam pojawiają się grzechy, który oko nigdy nie widziało i nigdy nie może zobaczyć. Grzechy wyobraźni to grzechy skryte, tajne.

Chwałą wyobraźni jest to, gdy myśl przybiera czystą i szlachetną formę. Święte aspiracje, wspaniałe cele, odważne postanowienia i czyste pragnienia. Hańba wyobraźni jest wtedy, gdy myśl przybiera formę nikczemną, podłą. Nieczyste przyjemności, nienawistne i mściwe zamierzenia, godne pogardy pragnienia.

Psalm 19:13-15 – „Lecz kto dostrzeże własne błędy? Oczyść mnie z tych, które są ukryte przede mną. Chroń też swego sługę od zuchwałych grzechów, aby nie panowały nade mną. Wtedy będę nienaganny i wolny od wielkiego przestępstwa. Niech będą ci miłe słowa moich ust i rozmyślanie mego serca, PANIE, moja Skało i mój Odkupicielu!”

Ta natchniona modlitwa Dawida o oczyszczenie od skrytych, tajemnych wad, tak, żeby dzięki temu mógł być powstrzymany od rzeczywistego grzechu powinna być dobrze znana każdemu chrześcijaninowi. Nasza modlitwa tak, jak w przypadku Dawida, powinna być w tym celu, byśmy umieli dostrzec początki grzechu i utrzymywać nasze serca w stanie oczyszczonym, czystym, przez stałe, ciągłe udawanie się do źródła łaski w każdej chwili potrzeby.

Brat Russell taki miałby komentarz na ten temat: „Dla każdego kto próbuje żyć w świętości, bliskości Panu, tylko i wyłącznie przez wystrzeganie się zewnętrznego grzechu, a zaniedbuje początki grzechu w skrytości swego umysłu, próbuje robić dobrą rzecz w bardzo nierozsądny sposób.”

Kiedy 70-ciu starszych w tej wizji czciło, odprawiało kult przed ołtarzem Jehowy w świątyni, która była wyżej, była to tylko pewna forma, kształt, albo pozór czczenia – kultu. Prawdziwa cześć była zakryta przed oczami ludzi. Oni myśleli, że są niewidoczni przez oko samego Boga. Kiedy klękali przed swoimi nieprzyzwoitymi obrazami w swoich podziemnych pokojach. W Królestwie naszej wyobraźni nie ma żadnych przeszkód, nic nie stoi między nami a naszymi pragnieniami. Tam możemy ocenić siebie według naszej prawdziwej wartości. Jeśli chcę władzę – mam ją. Jeśli zasługuję na wielkie bogactwo – też je mam, jest moje. Myślę o jakimś niegodnym czynie i natychmiast jest on wykonany. Brat Johnson także miał myśli na ten temat:

„Wszyscy z nas mamy skryte, tajne wady, które przeszły do nas przez dziedziczność. Chociaż nasi towarzysze, otoczenie, nasze wychowanie, częściowo zwiększyło je. One nas plugawią/kalają. Stąd potrzeba naszej modlitwy o oczyszczenie się od nich. Ojciec ujawnia nam je. Chce nas zaprosić do współpracy w oczyszczaniu się z nich. Szczególnie niebezpieczne są grzechy zuchwałe, zewnętrzne. Powinniśmy prosić Pana aby nas od nich powstrzymywał, że nie pozwolił im zdobyć kontroli nad nami. Będziemy w stanie zdobyć zwycięstwo nad nimi, jeżeli rozmyślania naszego serca i słowa naszych ust będą przyjemne przed Bogiem naszym, naszą siłą i odkupicielem.”

Biblia ma dużo do powiedzenia na temat serca człowieka. 1 Sam. 16:7 – „Pan nie patrzy tak, jak patrzy człowiek, bo człowiek patrzy na to, co na zewnątrz, ale Pan patrzy na serce”.

Pan patrzy na nasz umysł, na nasze intencje. Na wysiłki. Dlatego chcemy, żeby nasze serca były lojalne, wierne i posłuszne. On wie do jakiego stopnia walczymy z grzechem. Widzi także szczere pragnienia czynienia Jego woli. Wtedy pokryje nasze braki i nasze niedoskonałości zasługą naszego Zbawiciela. 1 Kron. 29:17 – „Wiem, o Boże mój, że Ty badasz serce i upodobałeś sobie szczerość; ja też w szczerości serca mojego ofiarowałem dobrowolnie to wszystko, a teraz z radością widzę, że i lud Twój tutaj obecny pospieszył z dobrowolnymi ofiarami dla Ciebie.”

Możemy chować w sobie różne plany nieuczciwości, złodziejstwa i oszczerstwa. Pożądliwości w naszym umyśle i w naszym sercu. Ale tak długo, jak długo ta zła myśl nie skrystalizuje się w formie czynów, które ludzie mogą dostrzec, zauważyć, albo nie przyjmie formy łamania prawa, które obowiązuje ludzi, to nawet gdybyśmy wyznali, że mamy takie złe myśli w sercu, świat nie dbałby o to, nie zwróciłby na to uwagi. Jednak popełniamy wielki błąd jeżeli utożsamiamy prawo człowieka z prawem Boga.

Człowiek może oceniać tylko uczynki i słowa, ponieważ człowiek nie jest w stanie spojrzeć na serce. Bóg jednak sądzić wszystko u źródła. Bóg nie patrzy na rzekę czynów, ale na źródło myśli. Przyp. 23:26 – „Synu mój, daj mi serce Twoje, a oczy Twoje niech strzegą dróg moich.”

Bóg pragnie naszego intelektu, naszych uczuć, naszej woli. On chce naszych intelektów, umysłów po to, by przez oczyszczanie ich z błędnych, grzesznych, samolubnych i światowych myśli, i przez napełnianie ich myślami sprawiedliwymi, prawdziwymi, pełnymi miłości, tak by nasze umysły w ten sposób opróżnione jednymi rzeczami i napełnione innymi rzeczami, mogły być błogosławieństwem dla drugich i dla nas samych.

Przyp. 4:23 – „Strzeż serca twego z całą pilnością, ponieważ z niego pochodzi źródło życia.”

Dlaczego z taką pilnością? Ponieważ przeciwnik krąży jak lew ryczący szukając, kogo mógłby pożreć. Nigdy nie powinniśmy nie doceniać mocy szatana, który jako książę tego świata zwiódł już ogromną większość rodziny ludzkiej. Szatan oczywiście jest szczególnie zainteresowany zwodzeniem ludu Bożego. Brat Jolly zwykł mówić: kiedykolwiek szatan mógłby zwieść jednego wierzącego, to wtedy szatan odtańczy radosny taniec z tej okazji.

Szatan używa wszystkiego, co ma w swej mocy, począwszy od pokusu, aż do bezpośrednich prześladowań, próbując utrzymać istoty ludzkie pod swą kontrolą. Tak, jak szatan prześladował lud Pana w przeszłości, jak mówiłem: cielesny Izrael był celem strzał szatana. Egipt, Babilonia, Rzym, naziści, trzy wojny arabskie przeciwko nim…

Duchowy Izrael także od samego początku był pod atakiem. Wielkie odstąpienie doprowadziło do fałszywego kościoła, który prześladował prawdziwy kościół przez cały Wiek Ewangelii. W czasie drugiego adwentu naszego Pana jego naśladowcy wspólnie cieszyli się otrzymując poselstwo żniwa. U Izajasza 52 możemy przeczytać, że oni wszystko widzieli tak samo i przemawiali jednym głosem. Potem nadeszło kolejne wielkie odstąpienie. Bombardowani poprzez błąd z każdej strony, lud Pana podzielił się na wiele różnych małych grup. Największą z nich stali się Świadkowie Jehowy, którzy mieszczą w swojej największą ilość błędu. Jest rzeczą ciekawą, że po pierwszym adwencie naszego Pana, gdy apostołowie zaczęli zasypiać, szatan dowiedział się czegoś z przemówienia apostoła Pawła, że kościół nie jest jeden, ale składa się z wielu członków. O, teraz to będę mógł zrobić pełną, fałszywą kopię prawdziwego kościoła, co też zaczął czynić.

Papież zajął miejsce naszego Pana jako przedstawiciela.

W czasie drugiego adwentu naszego Pana, gdy tak jak mówiliśmy cały lud Pana jednym głosem mówił i widział rzeczy tak samo, szatan raz jeszcze rozpoczął budowanie nowej kopii. Tak samo jak to było w przypadku kościoła pierwotnego, wykorzystał pewnych członków, którzy nie byli zadowoleni ze swojego stanowiska, z prawdy i ta druga kopia, ten mały Babilon to Świadkowie Jehowy.

Jak zwykle, szatan miesza wystarczającą ilość prawdy z błędem by zwieść niemal samych wybranych. Lud Pana nigdy nie może iść na kompromis z błędem, który jest najpotężniejszą bronią szatana. Członkowie kościoła chrześcijańskiego za dni brata Russella chętnie przyjęliby go, gdyby on tylko poszedł na kompromis. On oczywiście nie poszedł na kompromis w sprawie prawdy. Także brat Johnson bronił prawdy z wielką energią, nie było u niego żadnych kompromisów. Kiedy brat Johnson zmarł, brat Jolly stał się naszym wodzem i pierwszą rzeczą jakiej dokonał, było ogłoszenie, że Oblubienica była kompletna. Pomimo faktu, że bardzo wielu braci, nawet w prawdzie epifanicznej, zachęcało go, żeby poczekał i nie ogłaszał tego jeszcze. Chcieli wierzyć, że oni jeszcze też są członkami Maluczkiego Stadka. Ale ani brat Jolly, ani brat Gohlke nie chcieli iść na kompromisy. I brat Hedman nigdy nie pójdzie na kompromis.

Nie wystarczy, że uznamy grzech w jego różnych formach i postaciach, jako coś złego i że postanowimy walczyć przeciwko niemu. Oprócz tego, musimy także pozbyć się z naszego serca każdej tęsknoty, każdego pragnienia czegokolwiek, co nie jest aprobowane przez Pana. Powinniśmy być posłusznymi dziećmi, nie kształtującymi samych siebie według naszych wcześniejszych, poprzednich pragnień.

Jeżeli nie będziemy utrzymywać naszych serc z całą pilnością, część zła, którym jesteśmy otoczeni, przeniknie do nas. Jeśli chcemy być zwycięzcami, musi to się odbyć dzięki stałej czujności, którą Pan będzie chciał pobłogosławić. Wszystko to jest częścią nauk naszego Pana Jezusa Chrystusa. Z tymi naukami jesteśmy zaznajomieni, ale czasami nie stosujemy wobec siebie. Jeśli Jezus miał na myśli to, co mówił, a wiemy, że tak, wtedy jakże poważna i jak czysta jest jego nauka, kiedy przeniósł on moralność z zewnętrznego szacunku, uznania, do wewnętrznych myśli i pragnień.

Stare Prawo, Zakon mówił: nie będziesz zabijał i miał za to odpowiednią karę. A co Jezus powiedział? Nie będziesz nienawidził. Stary Zakon mówił: nie będziesz popełniał cudzołóstwa. Nasz Pan Jezus wyjaśnił: ktokolwiek patrzy na kobietę z pożądliwością już popełnił cudzołóstwo w sercu swym.

Nasz Pan Jezus podał wyraźniejsze pojęcie na temat Boskiej woli. Wyraźniejsze niż to, które było przedstawione w Zakonie Mojżesza. Powinniśmy pamiętać, że ta wyższa interpretacja cudzołóstwa, morderstwa, złodziejstwa i kradzieży przedstawiona jest w Nowym Testamencie. Tak więc każdy kto pragnie tego cudzołóstwa, a jest powstrzymywany tylko poprzez zewnętrzne okoliczności albo boi się, że będzie przyłapany, to taki ktoś tak naprawdę jest cudzołożnikiem w sercu. Ten, który jest bez przyczyny zagniewany, jest w niebezpieczeństwie morderstwa, ponieważ nieograniczony duch gniewu do tego doprowadzi.

Osoba, która pożąda rzeczy należących do innego, a nie ma możliwości zabrania tych rzeczy tylko z powodu braku szans, tak naprawdę staje się złodziejem w swoim sercu.

Jeżeli będziemy stosowali te zasady do samych siebie badając nasze serca, to jest całkowicie możliwe, że znajdziemy się bardzo blisko poziomu grzechu. Każda drwina z Prawdy, każde nikczemne pragnienie, każdy impuls gniewu, jest pokazany, sportretowany na ścianach tego pokoju wyobraźni.

Boimy się utracić naszą cześć, szacunek u ludzi, ale musimy pamiętać, że możemy utracić zarówno cześć, jak i szacunek (u Boga) nie czyniąc nic więcej, jak tylko mając te rzeczy w naszych sercach.

Czyn, który robimy na zewnątrz, to tylko znak wobec ludzi tego, co już dawno zostało zapisane przez Boga (na podstawie naszego serca).

To, że Jezus był sprawiedliwy albo miał rację mówiąc, że człowiek serca jest sądzony niezależnie od człowieka uczynków, pokazuje, że ten prawdziwy człowiek serca popełnia te grzechy w myśli, które później przybierają owoce w formie uczynków.

Gdy pewnego dnia mówił do nauczonych w Piśmie i faryzeuszy, którzy na zewnątrz posiadali religię, ale niczego z ducha prawdziwej religii, nasz Pan Jezus powiedział u Mateusza 15:11 – „Nie to, co wchodzi do ust, kala człowieka, ale co z ust wychodzi, to kala człowieka”. Kiedy Jezus był zapytany, żeby to zinterpretować, odpowiedział: Mat. 15:18-20. „Ale to, co z ust wychodzi, pochodzi z serca i to kala człowieka. Z serca bowiem pochodzą złe myśli, zabójstwa, cudzołóstwa, nierząd, kradzieże, fałszywe świadectwa, bluźnierstwa. To właśnie kala człowieka. Lecz jedzenie nieumytymi rękami nie kala człowieka”.

Znaczenie życia, które prowadzimy w pokojach myśli, wyobraźni, mierzone jest faktem, że jak człowiek myśli, takim jest. Człowiek jest taki, jak myśli. Dusza jest w kolorze jej myśli. Przykazania nie mogą być złamane na zewnątrz, jeżeli wcześniej nie są złamane w sercu. Nasz umysł cały czas pracuje, nawet wtedy, gdy śpimy. Sny, wyobrażenia to niekontrolowane wyobrażenia. Jeżeli pozwolimy naszym myślom, aby pracowały ponad miarę w rzeczach ziemskich, nie będziemy w stanie dodawać do naszej wiary…

Rozmawiałem z bratem Robertsem z Anglii. Mówił, że kiedy był młodym człowiekiem zajmował się uprawianiem kwiatów. Mówił, że znał wszystkie rodzaje kwiatów i ich nazwy po łacinie. Wtedy mówi – poznałem prawdę – teraz gdy mnie zapytasz, bym rozpoznał jakiś kwiat lub roślinę, przychodzą mi na myśl Starożytni Godni. On wszelką wiedzę, jaką zdobył wcześniej, zastąpił prawdą. Wszyscy z was, którzy go znają, potwierdzą, że jest to prawda w jego przypadku.

Czystym wszystkie rzeczy są czyste. Gdybym ja był czysty w moim sercu mój świat byłby czysty. I wszystkie moje uczynki byłyby czyste. Ponieważ jednak nie jestem czysty w sercu, skoro nasiona zła zostały tam zasiane, świat jest dla mnie pokusą, ponieważ przez przedmioty, osoby zewnętrznego widzialnego świata, odziedziczone zło wewnątrz mnie próbuje wyrazić samo siebie na zewnątrz. Teraz zaczynamy dostrzegać znaczenie utrzymywania serca w pilności, ponieważ z niego pochodzi źródło życia, ponieważ żadne złe czyny nie następują dopóki wcześniej nie zostaną popełnione wewnątrz. Musimy uważać i być ostrożni, czujni i wyczuleni na choćby chwilowe utrzymywanie złej myśli. Zanim się zorientujemy ten niebezpieczny gość może stać się naszym tyranem.

W naszym życiu w społeczeństwie mamy takie rzeczy, które są naturalnymi sojusznikami dobrych myśli i wyobrażeń. Są też takie, które są naturalnymi przyjaciółmi i sojusznikami złych myśli. Wiemy, co musimy zrobić, jeśli chcemy wygrać w tej bitwie. Musimy rozwijać to, co dobre, a unikać tego, co złe. Szatan wypełnił cały świat złem. Jesteśmy otoczeni złem z każdej strony, ale rodzaj ludzki już płaci ogromną, straszną cenę z powodu wpływu tego zła. Wodzowie ludzi są w stanie zamieszania. Wydają się oni niechętni lub niebędący w stanie zatrzymać tego zalewu zła. Zalewu złych, sugestywnych i nieczystych filmów. Telewizji, muzyki, internetu, czasopism, obrazów, artykułów – te rzeczy dostępne są dla każdego: starszego i młodszego. Efekt, jaki to zło ma na ludzi, jest straszny. Wprowadza do ich umysłów myśli, które nigdy nie powinny się tam znaleźć. Wyobraźnia rozpalana jest tym, co ludzie od rozrywki nazywają rozrywką dla dorosłych. Tam tkwi trucizna dla sumienia. Złe myśli powiększone i rozwijane w pokojach naszej wyobraźni będą nas deprawować i z łatwością doprowadzać do złych uczynków. Jest to tylko jedno pewne antidotum, lekarstwo: przyjaźń Chrystusa.

W Liście do Galatów 2:20 apostoł Paweł mówi o swoim życiu jako chrześcijanina. „Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus. Choć nadal prowadzę życie w ciele, jednak obecne życie moje jest życiem wiary w Syna Bożego, który umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie.” To jest nasze bezpieczeństwo i to jest nasze szczęście. Nasza chwała – Chrystus mieszkający w sercu.

W Jego obecności zło, które gdy byłem sam, wydawało sie atrakcyjne, teraz wydaje się ohydne i brzydkie. Pokusa, która gdy byłem sam wydawała się potężna i nie do odparcia, teraz staje się słaba i niegodna uwagi. W postępowaniu naszego życia naszą pierwszą troską powinno być życie zgodne ze światłem, które otrzymaliśmy. A nikt nie otrzymał więcej religijnej prawdy od nas, którzy żyjemy teraz pod koniec wieku.

Łukasza 12:48 – temu, któremu wiele dano, od tego wiele będzie wymagane. Nasz Pan mówi, że łatwiej będzie Sodomie i Gomorze w dniu sądu niż tym, którzy odmówili usłuchania prawdy. Nasze sądzenie obecne może być porównane do postępowania Pana z pokutującymi restytucjonistami w czasie Wieku Tysiąclecia. Świat ludzkości powstanie ze swoich grobów w dalszym ciągu posiadając wszystkie swoje tajne i skryte wady, wszystkie zuchwałe grzechy, które nabyli w obecnym okresie życia. Otrzymają jednak pomoc. Celem czasów restytucji jest rehabilitacja, odnowienie, podniesienie rodzaju ludzkiego. Będą uczyć się sprawiedliwości zamiast grzechu. Będą cieszyć się zadowoleniem jakie prawda wniesie w ich serce. W taki sam sposób, w jaki my otrzymaliśmy prawdę, stopniowo, w miarę jak jesteśmy w stanie ją przyjmować, w ten sam sposób otrzyma prawdę zmartwychwstały świat ludzkości. Tak, jak od nas oczekuje się zmiany na lepsze, gdy tę prawdę stosujemy wobec samych siebie, podobnie będzie z restytucjonistami. Różnica jest taka, że ten obecny jest naszym dniem sądu. Jesteśmy na próbie wiary i posłuszeństwa sprawiedliwości teraz. Otrzymaliśmy poznanie, wiedzę prawdy. Dużo, dużo prawdy. Jesteśmy odpowiedzialni w zależności od tego jak używamy, albo nadużywamy tę wiedzę. Nasza korzyść jest taka, że mamy obietnice Boskiego przebaczenia i pomocy w naszych wysiłkach rozwijania nowych umysłów i serca. Musimy rozwinąć nowe i lepsze umysły oraz nowe i lepsze sumienie. Powinniśmy poddawać nasze umysły nie ziemskim, ale niebiańskim wpływom, które będą nam dyktować we wszystkich sprawach: dużych i małych. Niebiańskie wpływy pokazują wyraźną różnicę między rzeczami ziemskimi a niebiańskimi. A naszym przewodnikiem do tych niebiańskich wpływu jest Słowo Boże. Z jednej strony mamy pragnienie ciała, oczu i pychę żywota, które wszystkie są ze świata. Z drugiej strony mamy tę prostotę i szczerą pobożność, której radością jest piękno świętości, a ozdobą cichy i pokorny duch poddany dyscyplinie i cierpliwi w ucisku. Zawsze obfitujący w pracy Pańskiej i radujący się tylko jego widoczną łaską. Kto jednak jest w stanie wykonać te wszystkie rzeczy? Kto jest w stanie iść przeciwnie do drogi dzisiejszego świata? Z pewnością nie ci, którzy w znacznym stopniu w dalszym ciągu napełniają się duchem tego świata. Dopiero, gdy zaczniemy napełniać się duchem Boga, możemy rozwijać nowe, lepsze charaktery. Nasza wystarczalność nie jest z samych siebie, ale nasza wystarczalność jest z Boga.

List do Filipian 2:13 – „Albowiem to Bóg jest w was sprawcą i chcenia, i działania zgodnie z [Jego] wolą.”

To On, na podstawie naszej zwykłej prośby, tak bardzo napełni nas swym duchem, że od jednego zwycięstwa będziemy przechodzili do kolejnego.

Graficzna wizja doliny suchych kości z Księgi Ezechiela. Źródło: pastorjesusfigueroa.wordpress.com

Czy jest możliwe, aby wyschnięte kości na powrót ożyły? Czy jest nadzieja dla rozproszonego narodu izraelskiego, który nie tylko w swym sercu, ale także swymi ustami wyznaje, iż jest rozproszony, iż nie jest już więcej jednym narodem, ale że jest zasymilowany z pogańskim najeźdźcą pod względem gospodarczym, społecznym i stosunków małżeńskich? Prorok, pokładając zupełną ufność we Wszechmogącym, kieruje to pytanie do Boga, jak gdyby sugerując, iż jakakolwiek nadzieja w reorganizacji Izraela musi pochodzić od Stwórcy i próżno jej wyglądać skądinąd.

Artykuł napisany w XIX wieku przez Charlesa Taze Russella.

Księga Ezechiela 37:1-11

Spoczęła na mnie ręka Pana; i wyprowadził mnie w swoim duchu, i postawił mnie w środku doliny, która była pełna kości. I kazał mi przejść dokoła nich, a oto było ich bardzo dużo w tej dolinie i były zupełnie wyschłe. I rzekł do mnie: Synu człowieczy, czy ożyją te kości? I odpowiedziałem: Wszechmocny Panie, Ty wiesz. I rzekł do mnie: Prorokuj nad tymi kośćmi i powiedz do nich: Kości wyschłe! Słuchajcie słowa Pana! Tak mówi Wszechmocny Pan do tych kości: Oto Ja wprowadzę do was ożywcze tchnienie i ożyjecie. I dam wam ścięgna, i sprawię, że obrośniecie ciałem, i powlokę was skórą, i dam wam moje ożywcze tchnienie, i ożyjecie, i poznacie, że Ja jestem Pan. Prorokowałem więc, jak mi nakazano. A gdy prorokowałem, rozległ się głos, a oto powstał szum; i zbliżyły się kości, jedna kość do drugiej. I spojrzałem: a oto pojawiły się na nich ścięgna i porosło ciało; i skóra powlokła je po wierzchu, ale ożywczego tchnienia w nich nie było. I rzekł do mnie: Prorokuj do ożywczego tchnienia, synu człowieczy, i powiedz ożywczemu tchnieniu: Tak mówi Wszechmocny Pan: Przyjdź, ożywcze tchnienie, z czterech stron i tchnij na tych zabitych, a ożyją. I prorokowałem, jak mi nakazano. Wtem wstąpiło w nich ożywcze tchnienie i ożyli, i stanęli na nogach – rzesza bardzo wielka.

Co oznacza dolina suchych kości?

Opis Księgi Ezechiela jest często źródłem mniejszych lub większych nieporozumień wśród ludu Bożego, nawet mimo tego, iż zdaje on sobie sprawę ze słów apostoła św. Pawła, który jednoznacznie stwierdza, że to, co jest zasiane jako skażone, zasadzone w śmierci, nie jest tym, co będzie wzbudzone; że kości, ścięgna i ciało, które ulega rozkładowi, nie ma nic wspólnego z ciałem wzbudzonym przez Pana.

Rozważając ten problem, można zauważyć, że apostoł oparł swoje stwierdzenie nie tylko na inspiracji Duchem Świętym, ale że jest ono również logiczne i racjonalne: jedna cząstka materii nie ma większego znaczenia niż inna w wielkim dziele restytucji (hebr. tikkun), które ma być ukończone w zmartwychwstaniu świata. Wszyscy wiemy, iż ciało ludzkie poddane rozkładowi staje się w końcu materią organiczną, którą wykorzystują rośliny, które wzrastając przynoszą różnorakie owoce, a te z kolei stanowią pokarm człowieka i innych niższych zwierząt. Oznacza to, iż atomy, z których składa się ludzkie ciało, w ciągu stuleci bezustannie krążą w obrębie przyrody. Obieg ten trwa nawet za naszego życia, tak iż nauka jest w stanie potwierdzić całkowitą wymianę materii w naszych organizmach w przeciągu 7 lat. Atomy materii, z której składa się ciało w chwili śmierci, nie są wiele więcej warte i cenne z punktu widzenia przyszłego ciała niż atomy, które opuściły ciało w ciągu życia. Tym, co Bóg obiecał wzbudzić z martwych, jest istota, dusza, której podczas zmartwychwstania zostanie dane ciało, jakie się Bogu upodoba – każdemu rodzajowi nasienia odpowiadające mu ciało: cielesnemu człowiekowi – poprzez restytucję jego naturalne, ziemskie ciało, zaś nowemu stworzeniu w Chrystusie – nowe, duchowe ciało, zgodnie z Boską obietnicą.

Przeczytaj więcej na ten temat w 1 Liście do Koryntian, rozdział 15.

Rozważany tekst Pisma Świętego pierwotnie był adresowany przez Boga, za pośrednictwem proroka, do narodu żydowskiego, który w tamtym czasie znajdował się w niewoli babilońskiej.

Suche kości ilustrują Izrael

Suche kości wyobrażają samych Żydów, którzy jako ludzie stracili w sercach nadzieję, mówiąc: „Uschły nasze kości, rozwiała się nasza nadzieja, zginęliśmy” – wszelka jedność państwowa przestała istnieć. Byli obcymi w obcej ziemi, bez możliwości zaistnienia jako państwo. Gdy patrzyli wstecz, na swoją przeszłość, wspominali Boskie wstawiennictwo za nimi, gdy byli w ziemi egipskiej, czas łaski za panowania króla Dawida i Salomona. Wspominali te wielkie chwile jako minione okresy chwały, błogosławieństw i możliwości. Gdy patrzyli zaś w przyszłość, nie widzieli szans na ponowne zaistnienie jako naród, a wszystkie wielkie obietnice i oczekiwania, którymi cieszyli się jako naród wybrany przez Boga, będący dziedzicem obietnicy danej Abrahamowi – że będą królować i błogosławić wszystkie narody ziemi – wszystkie te nadzieje były martwe, przeminęły. Stan narodu izraelskiego, rozrzuconego po terytorium Babilonii, w rzeczy samej doskonale zilustrowany jest poprzez suche kości rozrzucone w dolinie.

Ręka Boża (moc) spoczęła na Ezechielu, dając mu ujrzeć tę wizję, gdyż fizycznie nie był on przeniesiony do żadnej doliny wypełnionej suchymi kośćmi. W swej wizji przechadzał się pomiędzy tymi kośćmi, widział je rozrzucone po całej dolinie, zupełnie suche. Wtedy Bóg wyjaśnił mu, iż kości te przedstawiają cały dom Izraela. Nie przedstawiały one jedynie dwóch plemion, zabranych niedawno do niewoli babilońskiej, nie tylko te dziesięć plemion zabranych wcześniej, ale cały dom Izraela, dwanaście pokoleń. Nie miało już być więcej podziału na dwa odrębne narody, jaki rysował się przez minione cztery stulecia. Mieli oni zrozumieć, iż w Boskim zamiarze mają być oni ponownie zjednoczonym narodem, a zjednoczenie to pokazane jest w tym samym rozdziale (wersety 15-22) w cudownym połączeniu w rękach proroka dwóch kawałków drewna w jedną całość.

I tak się też stało: od czasu wydania przez Cyrusa dekretu głoszącego, iż wszystkie dzieci Izraela mogą wyjść wolne i powrócić do swej ziemi ojczystej, podział na dwa narody nie był już więcej zauważalny. Lud, który powrócił, choć w większości było to pokolenie Judy, to byli wszyscy ci, którzy mieli wiarę w Boskie obietnice i tęsknili za powrotem do Palestyny. Nazwa „Izrael” odnosiła się odtąd do tych, którzy powrócili; nie tylko do tych, którzy żyli pięć stuleci przed pierwszym przyjściem naszego Pana, ale również do tych z czasów misji Jezusa i działalności apostołów, którzy opisali ich w swoich listach znajdujących się w Nowym Testamencie. Nie ma zatem „dziesięciu straconych plemion”, o których mówią często ludzie, mając dobre intencje, lecz będąc w błędzie i w nich szukając oparcia dla swych nadziei, zamiast w Ewangelii.

Pan stawia pytanie: Czy jest możliwe, aby wyschnięte kości na powrót ożyły?

Czy jest nadzieja dla rozproszonego narodu izraelskiego, który nie tylko w swym sercu, ale także swymi ustami wyznaje, iż jest rozproszony, iż nie jest już więcej jednym narodem, ale że jest zasymilowany z pogańskim najeźdźcą pod względem gospodarczym, społecznym i stosunków małżeńskich? Prorok, pokładając zupełną ufność we Wszechmogącym, kieruje to pytanie do Boga, jak gdyby sugerując, iż jakakolwiek nadzieja w reorganizacji Izraela musi pochodzić od Stwórcy i próżno jej wyglądać skądinąd.

Bóg nakazuje Ezechielowi prorokować, przekazywać Boską nowinę przepowiadającą rzeczy, które miały dopiero nadejść jako wyraz działania woli Bożej. To przesłanie mówiło, że Bóg ma moc i moc ta zostanie użyta, aby ci, którzy są martwi i osuszeni ze swoich nadziei narodowych, zostali stopniowo ożywieni, zjednoczeni jako naród w swej ojczyźnie. Wszystko to nie miało się stać nagle, lecz stopniowo, także dzięki Boskiemu posłannictwu, głoszonemu przez proroka. Najpierw wszyscy wysuszeni i pozbawieni nadziei mieli się do siebie zbliżyć, następnie zjednoczyć się ze sobą, aby w końcu stworzyć państwowość, a następnie być napełnieni duchem Pańskim jako tchnieniem energii życia państwowego, poczętego w wierze w obietnice, że znów zaistnieją jako naród.

W owym czasie nadzieje ludzi były martwe, ukazane przez Boga w obrazie suchych kości jako pogrzebane w grobach w różnych prowincjach Babilonii. Pan mówi: „Oto Ja otworzę wasze groby i wyprowadzę was z waszych grobów, ludu mój, i wprowadzę was do ziemi izraelskiej. I poznacie, że Ja jestem Pan” – Ezech. 37:12-13 (NP). W dalszej części tej wizji prorok widzi proces, w wyniku którego kości są gromadzone, reorganizowane i ożywiane. Mówi on, iż temu wszystkiemu towarzyszył „trzask i szum” (BT) – ang. przekład mówi o „grzmotach i trzęsieniu ziemi”. Po tych zjawiskach, kości łączą się ze sobą.

Bez wątpienia, jednym z powodów, które przyczyniły się do rozpaczy Izraela, była potęga imperium, które wzięło ich w niewolę. Imperium Babilońskie w owym czasie było najpotężniejszym królestwem znanym człowiekowi. Jego upadek wydawał się wręcz niemożliwy, a ucieczka spod jego władzy – nie do pomyślenia. Grzmoty i trzęsienia ziemi w obrazie bez wątpienia reprezentują burzliwe wydarzenia związane z upadkiem tego imperium i przejęciem władzy przez Medów i Persów. W wyniku tych wydarzeń odżyła nadzieja Żydów w Boskie obietnice i wkrótce naród został wybawiony.

Nadzieje Izraela odżywają

Nie należy jednak zapominać o drugim wypełnieniu się tego proroctwa, na wiele szerszą skalę, co realizuje się za naszych czasów. Obumarłe nadzieje Izraelitów, rozproszonych na obszarze Babilonii, odciętych od kontaktów ze sobą, od siebie nawzajem, od innych pokoleń i jedności narodowej, były tylko zapowiedzią jeszcze większego rozproszenia tego narodu między wszystkimi narodami cywilizowanego świata – mistycznym Babilonem, podczas Wieku Ewangelii. Większość ich nadziei związanych z wypełnieniem się obietnic Abrahamowych wyblakła, wygasła i nie miały one większej żywotności niż sucha kość. Ale teraz, pod koniec Wieku Ewangelii, nadszedł słuszny czas, aby wszystkie te kości, rozrzucone po całym obszarze mistycznego Babilonu, zostały zebrane i połączone ze sobą, odnowione i ożywione nadzieją w obietnice dane ojcom. Hałas, jaki towarzyszy temu procesowi, to dźwięk „siódmej trąby”, która zaczęła grzmieć; trzęsienie ziemi to nadchodząca rewolucja, w której mistyczny Babilon upadnie przed Wielkim Księciem, którego wyobrażał Cyrus. Tymczasem, kiedy spoglądamy na suche kości, możemy zauważyć, iż one już są w ruchu, zbliżają się do siebie i organizują się jako „ruch syjonistyczny”, planujący reorganizację narodową i powrót do ziemi obiecanej. Prawdopodobnie nadzieje Żydów zaczęły odżywać, kiedy dowiedzieli się, że armie Cyrusa rozpoczęły podbój Babilonu; tak i teraz nadzieje Izraela odżywają, gdy widzą oni rozwój wypadków i zdają sobie sprawę, że czas dnia wielkiego ucisku zbliża się dla całego chrześcijańskiego świata. Ich nadzieje będą się potęgować i ukierunkowywać na Palestynę i reorganizację narodową, w miarę jak ucisk dnia gniewu będzie się przybliżał.

Zapraszamy do wysłuchania wykładu:

Odrodzenia Izraela jako znak od Boga

Po tamtej stronie grobu – część 2. Nagranie audio:

W wielkim skrócie: przedstawiłem w Velbert pogląd, że w Biblii słowo ‘nefesz’ tłumaczone jako dusza to żywa istota. ‘Dusza ludzka’ powstała z połączenia ciała oraz Bożej iskry życia czyli tchnienia życia. Człowiek mógł żyć wiecznie na ziemi, gdyby nie grzech, przekroczenie Bożego prawa, które sprowadziło śmierć na Adama i wszystkich ludzi. Biblia mówi o śmierci duszy (np. Księga Ezechiela 18:4), mówi że zmarłe dusze trafiają do szeolu i że w szeolu nie ma już działania, mówienia, myślenia, planowania ani jakiejkolwiek innej aktywności. Jest to więc stan niebytu, nieświadomości. Zarówno Stary jak i Nowy Testament często porównuje ten stan do snu, ponieważ mamy nadzieję, że w zmartwychwstaniu zostaniemy obudzeni czy przywróceni do życia i że zachowamy swoją tożsamość, nadal będziemy wiedzieć, że jesteśmy sobą.

Przy zmartwychwstaniu to Bóg udzieli ożywionej duszy (czyli ożywionej istocie) nowego ciała oraz tchnienia życia. Jedyne co wniesiemy do nowego życia my sami to nasza osobowość lub tożsamość, na którą składają się wspomnienia i charakter czyli zbiór naszych przyzwyczajeń, naszych zalet i naszych wad. Jest to wyciśnięty w naszej osobowości znak, informacja, mówiąca o tym, kim jestem.

Cały ten zapis przechowany zostanie w Boskiej pamięci, tak jak my ludzie przechowujemy pliki w internecie, w chmurze obliczeniowej. Nawet jeśli komputer na którym zapisaliśmy plik ulegnie awarii, pliki są bezpieczne w chmurze. I mogą być później uruchomione na nowym komputerze. Jeśli chodzi o naszą tożsamość to nawet gdy człowieka umiera, zapis jego tożsamości nadal istnieje w Bożej pamięci w niebie, w Boskiej „chmurze” i w przyszłości będzie stamtąd przywrócony w nowym ciele, które udzieli Bóg.

To przywrócenie sprawiedliwych i niesprawiedliwych zmarłych będzie miało miejsce po powrocie Jezusa jako Mesjasza. To on ma być królem i sędzią świata razem ze swoimi wiernymi, a ich królowanie i sądzenie przez nich świata ma być wielką radością i odrodzeniem dla wszystkich chętnych i posłusznych z ludzi. Wszyscy nieposłuszni Jezusowi, zatwardziali grzesznicy (którzy nie będą chcieli się zmieniać lub będą to robić tylko formalnie, a nie z serca) po ostatniej próbie otrzymają wtedy zapłatę, którą będzie wieczne odcięcie od życia, wieczna śmierć czyli niebyt. Dla posłusznych, którzy zreformują swoje serca pod rządami Jezusa, zapłatą będzie życie wieczne na odrodzonej ziemi.

Pogląd ten został tydzień temu szeroko uzasadniony fragmentami Biblii. Biblia jest bowiem dla chrześcijanina jedynym źródłem pewnej wiedzy na temat życia i śmierci. Żadne prawdziwe objawienie i żadne prawdziwe świadectwo nie może być w sprzeczności z Biblią. Apostoł Paweł w 2 Liście do Tymoteusza 3:15 mówi, że to Pisma święte „mogą nauczyć mądrości wiodącej do zbawienia przez wiarę w Chrystusie Jezusie.”

I tej mądrości powinniśmy szukać. Zdaje sobie sprawę, że wyrażone wcześniej poglądy nie są przyjmowane przez wszystkich chrześcijan. Chciałbym więc odpowiedzieć na niektóre argumenty osób, które uważają, że umarli dalej żyją, że dusza jest nieśmiertelna, że grzesznicy cierpią straszne katusze w piekle i że dusza po śmierci może świadomie egzystować bez ciała, a nawet nawiązywać pewne kontakty z żyjącymi ludźmi.

„Nieodłącznym atrybutem duszy jest życie, które jest przeciwstawne śmierci. Dusza jest więc nieśmiertelna i niezniszczalna. Czy powinniśmy wierzyć, że istnieje śmierć? To jest tylko oddzielenie duszy od ciała. Dusza nadal żyje bez ciała. Śmierć jest tylko oddzieleniem jej od ciała.” – Platon

Pierwszy taki argument mówi, że Boskie objawienie jest progresywne, to znaczy, że rozwija się wraz z kolejnymi księgami i nabiera ostatecznego sensu w Nowym Testamencie. Dlatego zdaniem tak wierzących popełniamy błąd, powołując się w tej sprawie na Stary Testament. To oczywiście prawda, że Boskie objawienie staje się coraz jaśniejsze i dopiero Nowy Testament pozwala wiele zrozumieć. Pytanie jednak – skoro jest to część Boskiego objawienie – to dlaczego prawda na temat nieśmiertelności duszy została już 400 lat wcześniej tak jasno podana przez Platona?

Zacytuję z księgi XII „Praw” Platona. To dzieło powstalo około roku 400 p.n.e.:

„To, czym rzeczywiście jest każdy z nas, co tworzy prawdziwą naszą istotę i nazywa się duszą nieśmiertelną, [w chwili śmierci] odchodzi stąd do innych bogów, ażeby (…) złożyć im — niegroźne to dla dobrych, ale jakże straszne dla złych! — sprawozdanie ze wszystkich czynów swego życia” (Platon, Prawa, księga XII, tłum. M. Maykowska)

Na podstawie innego dzieła pt. „Fedon” możemy ustalić, że według Platona dusza: jest niematerialna, niezależna od ciała, niezłożona, doskonalsza od ciała, z wyższości duszy nad ciałem wynika, że ciało dla duszy jest więzieniem i grobem, byłaby ona lepsza i szczęśliwsza, gdyby była wolna od ciała, a ze śmiercią ciała zaczyna się dopiero prawdziwe życie duszy. | Niektóre słowa Platona podawałem też tydzień temu.

Ten pogląd na duszę przez Grecję i Egipt przedostał się także do Żydów żyjących przed narodzinami Jezusa. Później z kolejnymi wiekami na stałe zagościł w chrześcijaństwie.

Pytanie: dlaczego jeśli Bóg chciał podać tę prawdę, nie użył jednego z proroków Biblii, skoro to nimi się posługiwał? Gdy spojrzymy na Nowy Testament to pogląd o wiecznych cierpieniach w piekle i w ogóle świadomości umarłych, bazuje na opisach parabolicznych (tzn. na przypowieściach, jak np. o bogaczu i łazarzu, a także o odcinaniu gorszących nas części ciała, aby wejść do Królestwa). Inne biblijne podstawy tego poglądy to dla niektórych głębokie symbole Apokalipsy wg Jana (ale odczytywane dosłownie). Dziwne jest to, że brakuje na ten temat prostych, zrozumiałych wypowiedzi w nauce Jezusa i w pismach apostołów.

Zamiast tego powtarzają oni dawną naukę Mojżesza, Pism i Proroków. Porównajmy niektóre z takich wypowiedzi, gdzie Nowy Testament prosto i zrozumiale potwierdza naukę Starego Testamentu na ten temat.

Drugi argument stosowany przez zwolenników świadomości umarłych to fakt, że pisma greckie Nowego Testamentu stosują takie terminy jak Hades. Hades w świecie greckim pojmowany był jako miejsce świadomego cierpienia, rozmyślania i rozmów umarłych. Niektórzy nawet starali się opuścić tę krainę. Ten argument upada jednak, gdy zdamy sobie sprawę, że pisarze Nowego Testamentu, kiedy używają słowa Hades, cytują po prostu hebrajski zwrot Szeol z pism hebrajskich ST. Skoro tak to słowu Hades należy przypisać dokładnie tę samą definicję, którą Biblia przypisuje hebrajskiemu Szeolowi. Słowo Hades rozumiane przez ówczesny świat szeroko jako kraina umarłych lub stan umarłych pojawia się więc w Nowym Testamencie głównie po to, by nie zaskakiwać odbiorców jakimiś nieznanymi terminami (jak np. Szeol), ale stopniowo wykazywać im, czym tak naprawdę jest Hades, Szeol lub po prostu stan umarłych.

Przykład już tu przytoczyliśmy. Szeol z Psalmu 16:10, Łukasz jako pisarz Dziejów Apostolskich oddał słowem Hades w Dziejach 2:31. Oczywiste wydaje się w tym wypadku, że Łukasz ma na myśli dokładnie ten sam Szeol lub Hades co król Dawid.
A ten przecież opisuje w Psalmach stan umarłych bardzo wyraźnie:

„Każdego dzieła, które twa ręka napotka, podejmij się według twych sił! Bo nie ma żadnej czynności ni rozumienia, ani poznania, ani mądrości w Szeolu, do którego ty zdążasz.” – Kaznodzieja Salomon

Ps. 37:20 – „Ale niepobożni poginą, a nieprzyjaciele Pańscy, jako tłustość barania z dymem niszczeje, tak oni zniszczeją.”
Ps. 37:38 – „Lecz przestępcy razem zniszczeni będą, a niezbożnicy odcięci będą.” (zostaną odcięci od życia wiecznego na co wskazuje też wiele wersetów NT)
Ps. 37:10,35,36 –„Jeszcze trochę, a nie będzie bezbożnego; Spojrzysz na miejsce jego, ale jego już nie będzie. Widziałem niezbożnika nader wyniosłego, a rozłożonego jak drzewo zielone. Ale przeminął i nie ma go, szukałem go, ale nie można było go znaleźć.”
Ps. 104:35 – [modlitwa Dawida:] „Niech już nie będzie bezbożnych.”

Trzeci ciekawy argument strony głoszącej pogląd, że dusze umarłych są żywe i świadome mówi, że chociaż Kaznodzieja Salomon 9:5 omawia stan umarłych jako nieświadomy to jednak chodzi o nieświadomość tylko co do spraw dotyczących tego życia i tej rzeczywistości. Powołują się oni na Kaznodzieję Salomona 9:6 – „[o zmarłych] Tak samo ich miłość, jak również ich nienawiść, jak też ich zazdrość – już dawno zanikły i już nigdy więcej nie mają żadnego udziału we wszystkim, co się dzieje pod słońcem.” – „Co się dzieje pod słońcem” – a więc istnieje jakaś inna rzeczywistość,
w której umarli są czynni i mają udział w tamtych cierpieniach, emocjach i działaniach.

Istnieje kilka poważnych problemów z tym związanych. Po pierwsze, werset 10 mówi już bardzo wprost, że właśnie w Szeolu\Hadesie lub krainie umarłych „nie ma żadnej czynności, ni rozumienia, ni poznania, ani mądrości…” – tam, w Szeolu, nie ma tych rzeczy, a nie tutaj – pod słońcem. Ps. 146:4 – „Gdy [umierającego] opuszcza dech, wraca do prochu swego; w tym dniu giną wszystkie myśli jego.”; Ps. 6:6 – „Bo po śmierci nie pamięta się o tobie [Boże], a w Szeolu któż cię wysławiać będzie?” Oczywiście nikt, bo tam nie ma już świadomego rozmyślania i działania.

Chciałbym to jeszcze odnieść do historii wywołania proroka Samuela przez czarownicę z Endor – na życzenie króla Saula. Jeśli przywołany z szeolu prorok znał losy Izraela i przebieg nadchodzącej bitwy, tzn. że był on dość dobrze zorientowany w sprawach „pod słońcem”. Pytanie – skąd Samuel miał tę wiedzę, jeśli umarł i jego dusza trafiła do Szeolu?

Cała ta historia jest zresztą bardzo dziwna. Ja wierzę, że rzeczywisty Samuel tak naprawdę dalej „spał” w Szeolu (że tak naprawdę go tam nie było), a podszyła się pod niego czarownica lub współpracujący z nią człowiek a bardzo możliwe, że nie tyle człowiek, co demon czyli jeden z upadłych aniołów, którzy zbuntowali się przeciwko Bogu.

Pamiętajmy, że demony nie znają przyszłości, ale często dobrze ją przewidują, choćby dlatego, że widzą znacznie więcej niż my. Demony także znają całą historię tysiące lat wstecz. W 1 Księdze Samuela 28:5 napisano: „Widząc Saul obóz filistyński, bał się, a ulękło się serce jego bardzo. I radził się Pana; ale mu nie odpowiedział Pan„. Oto rzeczywisty powód klęski – to, że nie był przy Bogu, a Bóg nie był z nim… (1 Kronik 10:13-14) Zdarza się, że złe moce przewidują przyszłość trafnie: „Pewna dziewczyna, która miała ducha wieszczego, przez swoje wróżby przynosiła wielki zysk panom swoim” (Dzieje 16:16).

Fakt spełnienia jakichś słów niekoniecznie oznacza wszechwiedzę ich autora. To, że ktoś w pewnej części mówi prawdę, niekoniecznie znaczy, że możemy mu zaufać: „A nie dziw: bo i szatan sam przemienia się w Anioła światłości” (2 Koryntian 11:14). Zwróćmy uwagę: „przemienia się w Anioła światłości”. A demon przemienił się w Samuela i rzeczywiście był nim… lecz tylko dla zaślepionego Saula (po prostu podszył się pod postać proroka).

Saul nawet nie widział Samuela. 1 Sam. 28:13: „Odezwał się do niej król: «Nie obawiaj się! Co widzisz?» Kobieta odpowiedziała Saulowi: «Widzę istotę pozaziemską, wyłaniającą się z ziemi». Zapytał się: «Jak wygląda?» Odpowiedziała: «Wychodzi starzec, a jest on okryty płaszczem». Saul poznał, że to Samuel, i upadł przed nim twarzą na ziemię, i oddał mu pokłon”.

„Saul poznał, że to Samuel”. Bóg na to dozwolił. (parafraza:) „Saulu, jeśli chcesz wierzyć,
że to Samuel, dobrze, wierz w to”. Jednak Pismo Święte jasno uczy, że wywołanie czyjegokolwiek ducha lub zbudzenie kogoś ze zmarłych przez demony jest niemożliwe.

Prorok Izajasz ostrzega (Iz 8,19-20): „A tak jeśliby wam rzekli: Dowiadujcie się od czarowników i od wieszczków, którzy szepcą i markocą, rzeczcie: Izali się nie ma dowiadywać lud u Boga swego? czy umarłych zamiast żywych ma się radzić? Do Zakonu raczej i do świadectwa;
ale jeśli nie chcą, niech mówią według słowa tego, w którym nie ma żadnej zorzy”.

Czy król Izraela, Saul, nie znał prawa? Księga Powtórzonego Prawa 18:9-12 mówi: „Gdy już wejdziesz do kraju, który ci daje Jahwe, twój Bóg, nie próbuj naśladować obrzydliwych czynów tamtych ludów. Niech się u ciebie nie znajdzie nikt, kto by przeprowadzał przez ogień swego syna albo córkę, [kto] uprawiałby wróżbiarstwo, zamawianie, zaklinanie czy też magię lub kto odwoływałby się do czarów, kto zwracałby się z pytaniem do duchów, do jasnowidzów, ani też kto poszukiwałby rady u umarłych. Każdy bowiem, kto tak postępuje, budzi wstręt u Jahwe i dla takich właśnie wstrętnych rzeczy twój Bóg, Jahwe wyrzuca te [ludy] przed tobą z dziedzictwa”. || Opisane jest że na początku rządów sam Saul przepędził wróżbiarzy i czarownice.

Praktyki ludów kananejskich były wiązaniem się z demonami i to demony odpowiadały i odpowiadają na pytania wróżbitów, wieszczek… (a w większości przypadków jest to po prostu sprytne oszustwo ludzi) Przypominam Izajasza: „czy umarłych zamiast żywych mamy się radzić?”. Umarli są nieświadomi (Ij 14:21 o umarłym – „Jego dzieci zdobywają szacunek – lecz on o tym nie wie; gdy żyją w poniżeniu, on na to nie zważa”, Izajasza 63:16 – „Tyś zaiste ojciec nasz [Boże]: bo Abraham nie wie o nas”) i w takim symbolicznym śnie będą aż do dnia ostatecznego, gdy Jezus wszystkich wzbudzi.

Zresztą, nawet logicznie myśląc, trudno uznać za możliwe, by to Samuel przybył wywołany przez czarownicę:
1) Bóg i Jego słudzy, z których jednym był Samuel, nie chcieli mieć nic wspólnego z Saulem: 1 Samuela 28:6 – „Gdy radził się Saul Pana, nie odpowiedział mu Pan ani przez sny, ani przez Urim, ani przez proroków” (czyli nagle pozwoliłby odpowiedzieć zmarłemu już prorokowi i to na żądanie czarownicy?)

2) Bóg zabronił wywoływania duchów – rzekomego rozmawiania z umarłymi – dlatego Jego słudzy, z których jednym był Samuel, unikali tego i walczyli z tym.

3) Za kontaktowanie się z demonami przez czarownicę z Endor Bóg ukarał Saula śmiercią: 1 Kronik 10:13 – „A tak umarł Saul (…), bo (…) szukał rady u wróżbitów, którzy wywoływali zmarłych”

4) Bóg nie pozwoliłby zakłócać snu śmierci Swych wiernych sług, z których jednym był Samuel: Ij. 14:14 – „Gdy umrze człowiek, izali żyć będzie? Po wszystkie dni wymierzonego czasu mego będę oczekiwał przyszłej odmiany mojej. Zawołasz, a ja Tobie odpowiem…”

Czwarty argument, który przytaczany jest na rzecz świadomości umarłych oraz życia duszy poza ciałem są sny, w których śpiący kontaktują się z umarłymi, sny, w których śpiący opuszczają swoje ciało i udają się w tzw. Podróż astralną czyli rzekomą podróż duszy, a także doświadczenia związane ze stanami blisko śmierci, np. ze śmiercią kliniczną, z sytuacjami, w których życie jest zagrożone.

Nie zawsze sny, w których ukazują się zmarli pochodzą od demonów. Często może to być znak, że pamiętamy o nich i są w naszych myślach i sercach (podobnie, gdy czujemy „ich obecność”). Bardzo często po śmierci męża czy żony drugiej stronie śnią się oni później przez wiele lat, nawet do końca życia. Podobnie jak zmarli rodzice. To nic złego, to raczej dowód silnej więzi, która ich łączyła (a jest nadzieja a nawet pewność, że spotkają się po wzbudzeniu umarłych). Jednak, gdy ktoś wbrew Pismu Świętemu wierzy, że to nie jest sen, lecz prawdziwy kontakt ze zmarłym, wtedy łatwo może znaleźć się w niebezpieczeństwe. Myślę, że bezpieczniej jest poznawać Słowo Boże i trzymać się Go bez względu na wszystko, nawet na osobiste odczucia.

Kwestia druga: ja sam osobiście doświadczyłem sytuacji, w której obudziłem się, poszedłem do łazienki i gdy wracałem spostrzegłem, że moje ciało leży nadal na łóżku i w tym momencie odczułem paraliż senny (znalazłem się błyskawicznie znów na łóżku), byłem już przebudzony, ale nie mogłem się poruszyć. Gdy wreszcie paraliż minął, a mieszkałem jeszcze wtedy w pokoju z bratem, z Radkiem zbudziłem go, bo było to bardzo straszne przeżycie i potrzebowałem duchowej pomocy. Gdyby nie biblijna prawda to może bym uwierzył w to, że to moja dusza sama sobie wędrowała.

Co jednak z tymi wszystkimi zjawiskami, które niektórzy widzą. Tunele ze światłem, wizje nieba lub piekła, obserwowanie siebie i lekarzy na sali operacyjnej? Podróże astralne..

Otóż istnieje specjalizacja w medycynie o nazwie neurofizjologia umierania. Zajmuje się ona tym jak funkcjonuje układ nerwowy w sytuacjach zagrożenia życia. Pozwolę sobie przytoczyć dosyć długie fragmenty z artykułu pt. „Podróże poza ciałem” ze strony lucidologia.pl, prowadzonej przez naukowców-neurofizjologów i neurobiologów.

„Skąd u niektórych NDE? Near-Death-Experience? [doświadczenie bliskie śmierci]
zjawisko NDE można doświadczyć nie tylko podczas śmierci klinicznej, ale również będąc pod wpływem środków farmakologicznych, będących właśnie antagonistami receptorów NMDA, jak na przykład dektrometorfan, czy ketamina. W przypadku tej ostatniej, potwierdzono wywoływanie nie tylko near-death experiences, ale także licznych out-of-body experiences [doświadczenia poza ciałem], niezależnie od tego czy była stosowania doraźnie, czy chronicznie. Blokada receptorów NMDA powoduje zaburzenia w transmisji sygnału z różnych modalności zmysłowych, w związku z czym najprawdopodobniej wpływa na dostępność informacji sensorycznej, niezbędnej do jej udanej integracji, odbywającej się przy udziale takich obszarów neuronalnych jak chociażby wspominane wcześniej skrzyżowanie skroniowo-potyliczne. W efekcie następuje zaburzenie wzorca aktywności neuromatrycy i powstania złudzenia przebywania poza ciałem.
Wiele osób praktykujących „wychodzenie z ciała” uważa, że doświadczenie to jest zbyt realne aby mogło być snem, twardo broniąc odrębności tego zjawiska. Najprawdopodobniej jednak OBE jest specyficznym marzeniem sennym, w którym niezwykłym uczuciom unoszenia się ponad ziemią towarzyszy całkiem znajome otoczenie, które jest zwykłą projekcją zapamiętanego widoku pokoju, w którym położyliśmy się spać. Poza tym marzenia senne nie koniecznie muszą być zwiazane z fazą snu REM – istnieje wiele innych możliwych sytuacji, podczas których człowiek traci kontakt ze światem zewnętrznym (zahamowanie dopływu bodźców z zewnątrz) i wkracza w świat wewnętrznie generowanych obrazów mentalnych. Są to, na przykład, stany hipnotyczne, znieczulenie ogólne, deprywacja sensoryczna itp. Znane są przypadki wystepowania OBE podczas tych stanów. Zatem argument, że OBE nie może być marzeniem sennym, bo osoba doświadczająca tego zjawiska nie spała, traci moc.
Badania, które przeprowadzono na szczurach ujawniły charakterystyczny wzorzec aktywności mózgu pojawiający się na krótki czas po zatrzymaniu akcji serca, który może odpowiadać za występowanie subiektywnych odczuć towarzyszących tzw. doświadczeniom śmierci/z pogranicza życia i śmierci (near-death experiences, NDE). W ubiegłym miesiącu [pisane w roku 2011], z kolei, po raz pierwszy udało się wykryć w szyszynce – także u szczurów – obecność endogennej, halucynogennej dimetylotryptaminy, DMT, co do której przypuszczano, że być może odpowiada za występowanie wielu stanów mistycznych oraz doświadczeń związanych z NDE (tzw. molekuła duszy).
Wizja tunelu ze światłem na jego końcu, przegląd całego życia w ułamku chwili, opuszczenie własnego ciała czy doznanie silnej euforii i błogości lub odwrotnie – strachu – to zjawiska towarzyszące NDE, które przez jednych uznawane są za kontakt z „drugą stroną” i dowód na brak związku pomiędzy materią a umysłem, a przez drugich próbują być tłumaczone jako efekty niedotlenienia mózgu i stresu fizjologicznego, prowadzące do halucynacji i ekstremalnych wrażeń.
Jeżeli podczas śmierci klinicznej powstają silne halucynacje, których źródłem jest nasz mózg, powinien on cechować się raczej podwyższoną aktywnością a nie jej spadkiem, choć ta druga wersja na pierwszy rzut oka wydaje się bardziej pasować do umierającego mózgu. Taką hipotezę postanowiono przetestować na szczurach, u których rejestrowano aktywność mózgu przed i po zatrzymaniu akcji serca. Wyniki tych badań, które opublikowano niedawno w prestiżowym czasopiśmie Proceedings of the National Academy of Sciences USA wskazują jednoznacznie, że w krótkim czasie (kilkadziesiąt sekund) po zatrzymaniu akcji serca mózg zaczyna pracować na wzmożonych obrotach, tzn. obserwowano między innymi synchronizację i wzrost mocy fal w paśmie gamma (> 25Hz), który zazwyczaj skorelowany jest ze świadomością czuwającego umysłu, odmiennych stanów świadomości związanych z medytacją czy ze snem REM (do tego ostatniego jeszcze wrócę w tekście). Również wzajemne sprzężenie fal alfa i gamma oraz theta i gamma, które obserwowano w tym doświadczeniu, kojarzone jest jako aktywność szczególnie związana z percepcja wzrokową, co sugeruje, że tuż po zatrzymaniu akcji serca ten rodzaj modalności jest najsilniej pobudzony.”

Uważam te badania za bardzo ciekawe, bo dają rozsądne naukowe wyjaśnienie większości doświadczeń bliskich śmierci. Myślę, że nie wszystkie takie doświadczenia można w ten sposób wyjaśnić, więc uważam, że w resztę zamieszany jest szatan lub demony. Pamiętajmy, że pierwsze kłamstwo szatana brzmiało: „Na pewno nie umrzecie, lecz będziecie jako bogowie znający / doświadczający dobra i zła”. A przecież wyrok Boży był bardzo zrozumiały – Rodzaju 2:17 – „gdy z niego spożyjesz [z owocu zakazanego drzewa] niechybnie umrzesz” lub umierając-śmiercią umrzesz.

„I owszem, nawet wszystko uznaję za stratę ze względu na najwyższą wartość poznania Chrystusa Jezusa, Pana mojego. Dla Niego wyzułem się ze wszystkiego i uznaję to za śmieci, bylebym pozyskał Chrystusa” – Apostoł Paweł (List do Filipian 3:8)

Prawdziwa nadzieja wierzących i całego świata jest w tym, że zmartwychwstały potomek Abrahama, Jezus Chrystus razem ze swoimi wiernymi, doprowadzi do czasu błogosławienia i sądzenia świata, a jednym z pierwszych etapów jego panowania i dowodem tego będzie przywrócenie umarłych z grobów. Jak zapowiadali wszyscy prorocy i wszyscy apostołowie nadejdą wtedy czasy „odnowienia wszystkich rzeczy”. A jedyna rzecz, którą zabierzemy z sobą do Królestwa Bożego to nasza tożsamość czyli wspomnienia i charakter.

To dlatego Maria z Betanii i Paweł z Tarsu wybrali najlepszą rzecz, którą można robić w tym życiu. Apostoł Paweł pisał o tym wiele razy. 1 Koryntian 2:2 – „Nie osądziłem za rzecz potrzebną cokolwiek innego umieć między wami, jak tylko Chrystusa Jezusa i to tego ukrzyżowanego.”; Filipian 3:13-14 – „Bracia, ja nie sądzę o sobie samym, że już zdobyłem,
ale to jedno czynię: zapominając o tym, co za mną, a wytężając siły ku temu, co przede mną, pędzę ku wyznaczonej mecie, ku nagrodzie, do jakiej Bóg wzywa z góry w Chrystusie Jezusie.”
Znalazłem bardzo ciekawe wyjaśnienie tego fragmentu w „Codziennej niebiańskiej mannie” na 12 czerwca i myślę, że na zakończenie po prostu je przeczytam. „Ale jedno czynię” (Filipian 3:14):

„Dostrzegamy oddanie się Apostoła tylko jednej sprawie – „Ale jedno czynię”. On nie próbował czynić kilku rzeczy; gdyby to uczynił, zapewne doznałby niepowodzenia. Apostoł poświęcił swoje życie temu jednemu celowi, do którego został powołany i dla którego porzucił wszystkie inne. Uczynił to też dlatego, że obrany przez niego sposób postępowania przez całe obecne życie miał przynosić pewne straty, niedostatki, znoje, troski, prześladowania i stałe urągania. Realizując ten jedyny cel, był uwolniony od licznych pokus, by zboczyć i cieszyć się pewnymi dobrymi rzeczami teraźniejszego życia lub podążać za niektórymi z jego zwodniczych złudzeń.”

„Apostoł Paweł jest dla nas przykładem w wyborze jednego celu. Możemy być pewni, że wszelkiego rodzaju atrakcyjne bodźce (inne niż ten jedyny, który uczynił celem swojego życia) odwoływały się do jego różnorodnych talentów, by pociągnąć go w kierunku innych obiektów zainteresowania niż ten jedyny. Stanowczość Apostoła w odrzucaniu możliwości odwrócenia się w swej działalności od tej jednej rzeczy zasługuje na nasz podziw i naśladownictwo. Nie możemy zajmować się wszystkim, ponieważ nie osiągniemy mistrzostwa w żadnej dziedzinie. Pamiętając, że „toczący się kamień nie obrasta mchem”, starajmy się całą naszą energię skierować na osiągnięcie tej jednej rzeczy – uczynienia naszego powołania i wyboru pewnym.”

***

Zachęcamy też do wysłuchania pierwszej części wykładu:
Po tamtej stronie grobu – część 1.

******

Otrzymaliśmy pytanie jak konkretnie prorocy mówią na temat tych czasów odnowienia. Czego dokona wtedy na ziemi Jezus jako Król, Nauczyciel i Sędzia świata. Zobaczmy świadectwa chociaż pięciu proroków.

Na początek Izajasz, bo jego Księga nazywana jest ewangelią Starego Testamentu i bardzo dużo mówi on o Królestwie Bożym. Izajasza 2:4 mówi: „On będzie rozjemcą pomiędzy ludami i wyda wyroki dla licznych narodów. Wtedy swe miecze przekują na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy.”

Jezus, który odkupił wszystkie narody i obudzi ludzi z grobu będzie w czasach odnowienia władcą całego świata. Doprowadzi on do tego, że ludzie przestaną produkować broń, a zamiast tego wykorzystają technologie i materiały w dobrym kierunku. Skończą się wszystkie wojny, a Książę Pokoju będzie uczył ludzi jak sprawiedliwie i spokojnie rozwiązać problemy.

Izajasza 25:8. „Wtedy Jahwe Pan otrze łzy z każdego oblicza, odejmie hańbę swego ludu po całej ziemi, bo Jahwe przyrzekł.” Ile łez zostało wylanych przez długie tysiąclecia. Ile krzywdy sobie nawzajem wyrządziliśmy. Czy może być lepsza obietnica niż to, że skończą się łzy? Z grobu powstaną nasi bliscy, już nie będą ich męczyły choroby i ból. Nie będziemy żyli w strachu, nie będzie już więcej wyzysku i nie będzie na ziemi rządziło zło.

Izajasza 11:9 – „Zła czynić nie będą ani działać na zgubę po całej świętej mej górze, bo kraj się napełni znajomością Pana, na kształt wód, które przepełniają morze.”

Podczas rządów Jezusa nie będzie tolerowane krzywdzenie i niszczenie drugich. On sam nauczy ludzi prawdy o nas samych, o świecie i o Bogu.

Czas na innego proroka. Niech to będzie Jeremiasz. „Umieszczę swe prawo w głębi ich jestestwa i wypiszę na ich sercu. Będę im Bogiem, oni zaś będą mi narodem.” Zwróćmy uwagę, że Jezus nie tylko napełni nasze głowy prawdą, ale Boże prawo ma być wypisane w sercach. Różnica jest ogromna. Czymś innym jest rozumieć, że coś jest złe, a czym innym wyrzucić z serca zamiłowanie do jakiejś złej rzeczy.

Następny prorok, który opowiadał o czasach Mesjasza to Micheasz. „Lecz każdy będzie siadywał pod swą winoroślą i pod swym drzewem figowym; i nie będzie tego, kto by niepokoił, bo usta Jahwe Zastępów przemówiły” (4:4) Każdy będzie posiadał własny dom, własne miejsce na ziemi, każdy otrzyma owoce swojej własnej pracy. Ale jest tu też trochę symboliki. Prawdziwa winorośl to Jezus Chrystus i wierni, a symboliczne drzewo figowe to przywrócony do Bożej łaski Izrael pod przywództwem Abrahama, Mojżesza, Dawida i innych wiernych Starego Testamentu.

„I będą mówić: Ten spustoszony kraj stał się jak ogród Eden.” Ezechiel mówi, że cała ziemia stanie się ogrodem Eden – ona też będzie przywrócona do idealnego stanu w czasach odnowienia. Sprawiedliwi ludzie będą żyli na pięknej ziemi. Nadejdą czasy szczęścia.

I to też zapowiada Bóg w Ks. Ezechiela 34:26. „Obdarzę ich błogosławieństwem wokół mojej góry. Ześlę im deszcze we właściwym czasie. Będą to deszcze błogosławieństw.”

Mamy tutaj obietnicę. Boża góra to Syjon, a góra ta przedstawia władzę Chrystusa. To do niego przyjdą wszyscy z prośbą o pomoc. I ześlę im deszcze błogosławieństw. Wielkie orzeźwienie przyjdzie na świat tak jak zapowiadał apostoł Piotr. To będą niesamowite czasy, które zapowiadają wszyscy prorocy Biblii.

Jeśli macie jakiekolwiek pytania lub przemyślenia to podzielcie się nimi w komentarzach. Odniesiemy się do nich w kolejnych nagraniach.

*****

Pieczętowanie Boga

„Jestem szczęśliwy, że Was widzę, ponieważ wiem, że Wy interesujecie się Boskim planem. A Bóg udziela nam prawdy. Naszym tematem dzisiejszym jest pieczętowanie Boga.

My, którzy jesteśmy poświęceni Bogu, otrzymujemy od Niego prawdy. On obiecał nam, że udzieli nam prawdy. W Psalmie 25:14 jest powiedziane, że tajemnica Pańska należy do tych, którzy Go czczą, a on pokaże nam swoje przymierze. Mamy Amosa 3:7 – Zaiste Pan nie uczyni niczego, jeśli nie objawi swoich sekretów tym, którzy Go miłują. Jeśli my miłujemy Boga, jeśli szukamy Prawdy, jeśli nasze serca należą do Niego, on wejdzie do naszych serc i będzie z nami.

Jezus powiedział nam w Objawieniu 3:20, że On patrzy na nasze serce i że puka. A jeśli ktoś otworzy swoje serce, Jezus wejdzie i będzie z nim wieczerzał. Będzie wieczerzał z nami. Według 1 Koryntian 2:10 Bóg udzieli nam głębokich rzeczy swojego planu. Głębokie rzeczy Jego Słowa teraz, przy końcu wieku, tym, którzy są uznawani za dzieci światłości. Apostoł Paweł w 1 Tesaloniczan 5:5 mówi, że poświęceni są uważani za dzieci światłości. Powinniśmy badać samych siebie pod tym kątem czy jesteśmy dziećmi światła. Dobrą rzeczą byłoby powiedzieć w chwili obecnej, że pieczęcią Boga jest duch święty. Jeśli mamy świętego ducha Bożego to jest to jedna z trzech rzeczy, jakiej Bóg nam udzielił.

Są trzy rzeczy, jakie Bóg udzielił swojego poświęconemu ludowi. Najważniejszą rzeczą, jakiej Bóg nam udziela, jest Jezus. Druga rzecz, jakiej udziela, to duch święty. A trzecia rzecz, jakiej udziela, to prawda. Kiedy mamy prawdę na temat Boga w naszym umyśle i sercu, to udziela nam oświecenia ducha świętego. Abraham, Izaak i Jakub mieli oświecenie ducha świętego. Dzisiaj nie ma spłodzonych z ducha, ale według Prawdy wiemy, że od 1881 r. są poświęcone jednostki, które otrzymują oświecenie ducha świętego, chociaż nie są spłodzeni z ducha, nawet ci w restytucji będą w stanie zrozumieć prawdę. Oni nie będą spłodzeni z ducha, ale Bóg udzieli im prawdy, tak jak nam udzielił prawdy.

Jest pieczętowanie głowy – intelektualne pieczętowanie prawdy. Szczególnie teraz, przy końcu wieku. Większość ludu Bożego nie posiada tyle pieczęci ducha świętego [w umyśle], co inni. Ci, którzy posiadają prawdę paruzji i epifanii, jaka przyszła do ludu Bożego od 1874 roku, wtedy zaczęli być pieczętowani w swoich umysłach, intelektach, co do Boskiego planu. Pomyślmy przez chwilę. Przed 1874,  by być bardziej dokładnym od 1846 roku, co jest uważane za oczyszczoną klasę świątyni aż do 1874 r. były jednostki, które spodziewały się przyjścia naszego Pana. Dlaczego w tak wielu wykładach jest wspominany drugi adwent Jezusa? Ponieważ to dla nas oznacza zbawienie. U Daniela 12:12, a także w tekstach przed tym wierszem, mamy symboliczne dni. W 12 rozdziale Daniela są wymienione 1335 symbolicznych dni. Wiersz 12 i 13. A oznacza to okres czasu, który skończył się w 1874 roku. Przed 1874 byli pewni członkowie Maluczkiego Stadka, który znajdowali się w ruchu Millera w Ameryce. Ruch Millera rozpoczął się w 1829 r. Oni spodziewali się przyjścia naszego Pana w 1844 r. Ale byli niedokładni o 30 lat. Ci, którzy wiedzą coś o chronologii brata Williama Millera. On nie brał pod uwagę 30 lat od chwili urodzenia się naszego Pana do czasu jego poświęcenia. Brat Miller pomylił się o 30 lat w swojej chronologii. Był jednak ku temu powód. Pan przygotowywał Maluczkie Stadko, aby przyjęło naszego Pana Jezusa, posłańca przymierza, którzy przybył w 1874. Było jądro, kilka jednostek w Ameryce i także tutaj w Europie, i innych częściach świata. Byli oni uważani za czuwających [za stróżów]. Ci czuwający w Ameryce otrzymali prawdę od naszego Pana, przez naszego Pastora. Było pieczętowanie prawdy w uznaniu drugiego adwentu Jezusa. Większość ludu Bożego nie czuwała. Większość ludu Bożego w czasie obecnym nie czuwa. Mamy miliony ludzi w nominalnym kościele, którzy nie są pieczętowani w swoich umysłach. Mamy dzisiaj jednostki w prawdzie paruzji i epifanii, które zostały popieczętowane na czołach w uznaniu niewidzialności obecności naszego Pana w roku 1874. Jaki to radosny był dzień, gdy w umyśle i sercu naszego Pastora pojawiła się prawda, którą on przedstawił ludowi Bożemu. Od roku 1874 i dalej. Nasz Pastor uwierzył, że Jezus przyjdzie niewidzialnie w roku 1874 i są ku temu dowody. On był pierwszym ziarnem pszenicy, jakie zostaną zebrane w żniwie Wieku Ewangelii. Pierwszym ziarnem pszenicy, jakie zostało zżęte w 1874. To był nasz drogi pastor. On był młodym człowiekiem, urodził się w 1852 roku. W 1874 miał 22 lata. Zapamiętajmy to, miał tylko 22 lata. A Pan ubłogosławił jego umysł. Ludzie byli zaskoczeni młodym człowiekiem, który posiadał tyle Prawdy. Został on zapieczętowany na swoim czole, co do niewidzialności naszego Pana Jezusa. Ponieważ gdy Jezus przyszedł w roku 1874 pierwszą osobą, do jakiej przyszedł, był ten młody człowiek, który był poświęcony Bogu. Pierwszy człowiek tutaj na ziemi, do którego przyszedł Jezus, oświecił Jego umysł co do swojej obecności. W 1876 nasz Pastor zdał sobie sprawę, że On [Jezus] tutaj jest. Zaczął on być pieczętowany prawdą w umyśle. Pisał on artykuły takie jak „Trzy światy”. Takie jak „Pokarm dla myślących chrześcijanin”. Jak „Cel i sposób powrotu naszego Pana”. On był tym, który poszedł do spichlerza. Jak mówi nam Mateusza 24 rozdział. Wersety 47-49 i tam jest napisane o nim jako o tym szafarzu. U Łukasza 12:44-46. On podawał prawdę na czasie ludowi Pana.

W Ameryce było kilka zborów badaczy biblijnych. W Pittsburghu w stanie Pensywalnia, w Allegheny i w innych niektórych miastach, gdzie było zaledwie kilku badaczy Biblii. Nasz pastor był jednym z tych badaczy i on przekazywał im prawdę. Zaczęli oni być pieczętowani w swoich umysłach. Przez całą paruzję pojawiały się prawdy pieczętujące umysły braci prawdą.

Mamy bardzo ważne teksty, które są nam przedstawiane. Dotyczą one pieczętowania umysłu, intelektu prawdą. Niektórzy z ludu Bożego mają więcej pieczętowania niż inni. Dlaczego? Ponieważ trzeba być spragnionym, głodnym prawdy. Niektórzy potrafią jeść więcej prawdy niż inni. To nie znaczy, ze inni nie są poświęceni Bogu. Wszyscy z nas mają różne zdolności, różną pojemność. Niektórzy mają większą pojemność na prawdę niż inni. Bóg rozumie to. Jeśli ktoś jest jednak poświęcony Bogu to bez względu na braki, one są nadrabiane przebaczeniem Jezusa […].

Są pewne teksty dotyczące pieczętowania intelektu, umysłu. Izajasza 8:16, Jeremiasza 33:16, Objawienie 7:2-8. Dotyczą one pieczętowania prawdą intelektu, umysłu. Wspomnieliśmy wcześniej i jeszcze to powtórzymy, że pieczęcią jest duch święty. Zanim ktokolwiek może zrozumieć głębokie rzeczy Boże musi posiadać ducha świętego. Przede wszystkim oznacza on Boską moc, a także po drugie Jego usposobienie w jego ludzie. Wszyscy z nas, poświeceni Bogu, wszyscy ci, którzy słyszą prawdy z tej estrady, mogą być pieczętowani na czołach. Posiadając intelektualną wiedzę, znajomość prawdy. Zróbmy na chwilę małą dygresję. J.F. Rutherford pewnego dnia posłannikowi epifanii powiedział: „Myślę, że tracę swoją duchowość”. Brat Johnson powiedział mu: „Czy Ty badałeś tomy? Czy badałeś kilka stron każdego dnia?” On powiedział: „Nie”. Mamy studiować prawdę. Znam tych, którzy ukończyli studia. Znam prawników i lekarzy. Z chwila, gdy dostaną dyplom, niekiedy myślą, że już wszystko wiedzą i po tym fakcie już się nie uczą i nie studiują, ale my jako lud Boży powinniśmy badać każdego dnia. Jeśli nie możemy badać, możemy jednak rozmyślać o Bogu. I on nam pomaga. Przez udzielanie nam swego świętego ducha. Przypomina się Łukasza 11:13. Mówi on, że powinniśmy prosić Boga o większa miarę jego świętego ducha. Apostoł Piotr powiedział braciom: „jeśli wy będąc niedoskonali, wiecie jak dobrego dary dawać swoim dzieciom, to o ile bardziej Ojciec wasz da wam ducha świętego, jeśli go poprosicie?”.

Są pewne rzeczy, które musimy zrozumieć na temat Boga. U Żydów 11:6 mamy powiedziane, co powinniśmy robić. Bez wiary niemożliwą rzeczą jest poznać Boga. My którzy jesteśmy poświęceni Bogu, mamy zaletę wiary, my wiemy, że Bóg istnieje, wiemy z Pisma Świętego, że Bóg posiada doznania, uczucia. Powiedzieliśmy wcześniej i możemy to powtórzyć, że gdy Izraelici byli w Egipcie, kiedy znajdowali się w stanie niewoli okropnych poborców, Bóg wyzwolił ich. Oni byli jego typicznym ludem. My, którzy jesteśmy poświęceni Bogu, my jesteśmy jego prawdziwym ludem. On ma więcej uczuć dla nas niż miał dla typicznych Izraelitów. On posłał Jezusa, wg 1 Koryntian 1:30, on jest naszym nauczycielem. Czy on nie jest waszym nauczycielem? Ja wiem, że Jezus jest moim nauczycielem. My wiemy o tym, ponieważ mamy osobiste doświadczenia. On jest naszym instruktorem, naszą sprawiedliwością, naszym najwyższym kapłanem, który wstawia się za nami. On uświęca nas prawdą, udziela nam intelektualnej znajomości prawdy, abyśmy wiedzieli o Bogu, znali jego charakter, udziela nam prawdy na temat samego siebie – „Ja jestem drogą, ja jestem prawda i ja jestem życiem. Nikt nie może przyjść do Ojca [jak] tylko przeze mnie”. Kiedy my, którzy jesteśmy poświęceni Bogu, kiedy usiedliśmy u stóp Jezusa, kiedy usłyszeliśmy jak mówi do nas, wtedy poznajemy, że On jest naszym zbawicielem. On mówi nam, że powinniśmy patrzeć na Niego […].

Jest druga bardzo ważna rzecz dotycząca pieczętowania Ducha Świętego. A jest to pieczętowanie serca. Z tych dwóch, najważniejszym jest pieczętowanie serca. Przypowieści 23:26, Rzymian 12:1. Rzymian 12:2. Pokazują nam, że my, którzy należymy do Boga, otrzymujemy pieczętowanie serca. Są teksty dotyczące pieczętowania serca: Jana 6:27; Jana 3:33; 2 Koryntian 1:22; Efezów 1:13; Efezów 4:30.

Według Objawienia 18:4 było wezwanie jakie zostało ogłoszone w roku 1878. Kiedy te słowa zostaną wam wspomniane, ja wiem, ze Wy je słyszeliście. Ale dobrze jest znowu je powtórzyć, ponieważ to poselstwo poszło do ludu Bożego. „Wynijdźcie z niego, ludu mój! I nie odbierajcie jego plag, i nie uczestniczcie w jego grzechach.” Babilon – systemy nominalne są złe, one nigdy nie będą uleczone. Kiedy to poselstwo się rozległo ze strony naszego Pana w 1878, przez naszego pastora, członkowie maluczkiego stadka zaczęli wychodzić z Babilonu, zaczęli posiadać pieczętowanie umysłu. Nasz Pan używał prawd, które były im przedstawiane. Nie ma niczego, co dzieje się dzisiaj, nie ma niczego, co stało się w Wieku Ewangelii, czego nie ma w typach Biblii. Prawdę mówiąc są typy Biblii, które będą wyjaśnione w przyszłości. Prawdy postępujące. One przyjdą do ludu Bożego. Przez chwilę zbadajmy coś, co jest bardzo ważne w historii Boskiego planu. Od 1874 do 1914 roku był jeden z najważniejszych okresów Boskiego planu. Ponieważ miał on związek z Maluczkim Stadkiem, oczkiem w głowie Boga. Związek z jednostkami, którzy byli czymś więcej niż zwycięzcami, jak mówi nam Rzymian 8:37-38. Maluczkie Stadko było więcej niż zwycięzcami. Oni stanowili liczbę tylko 144 000 + jeden [Jezus]. Którzy byli uznawali [przez Boga] za coś więcej niż zwycięzcy. My, jeśli jesteśmy wierni, stajemy się zwycięzcami. Ale spójrzmy na typ:

1 Samuela, 3 rozdział. Począwszy od wiersza pierwszego. Jest tam mowa o Samuelu. Samuel przedstawia Maluczkie Stadko. Jest tam powiedziane o nim, jako o dziecku […]

Heli reprezentuje tutaj utracjuszy koron systemów nominalnych – Wielką Kompanię w skończonym obrazie. Tutaj mamy obraz 40-letni – Paruzji. Maluczkie Stadko, gdy było tutaj, służyło ludowi Bożemu. Szczególnie zaś Wielkiej Kompanii, ponieważ byli oni następną najwyższą klasą. Słowo Jehowy było cenne w tych dniach. Wiersz 2 – „I stało się w tym czasie, kiedy Heli był w swoim miejscu, a jego oczy zaczęły ściemniać się tak, że nie widział.” Reprezentuje to okres czasu począwszy od 1835 [1845?] – przed drugim adwentem Jezusa, kiedy utracjusze koron tracili nawet tę niewielką ilość prawdy, jaką mieli w kościele nominalnym.

Wzrok Helego zaczął się psuć, naprawdę stawał się słaby. Tak też było z kościołem nominalnym. W trzecim wierszu czytamy: „I lampa Boża zgasła.” I lampa Boża zgasła w systemie nominalnym. Żadnej prawdy. Jakąkolwiek prawdę kiedykolwiek posiadali, to przywiązali do tej prawdy błąd. Wieczne męki, świadomość umarłych, nieśmiertelność duszy, trójca. Jest orszak błędów w kościele nominalnym. Lampa zgasła w świątyni Jehowy, gdzie była arka Boża. A Samuel położył się spać. Jest to bardzo ważny rozdział. Typ i antytyp. „I Pan zawołał Samuela.” Pamiętacie, wspomnieliśmy Objawienie 18:4 dotyczące roku 1878. Kiedy wezwanie do ludu Bożego zostało ogłoszone, aby wychodził z niego (wychodził z Babilonu, z powodu jego złego stanu). W czwartym wierszu Jehowa woła do Samuela, kiedy on śpi i Samuel mówi: Oto jestem! Byli pewni członkowie Maluczkiego Stadka w kościele nominalnym, którzy spali, nie posiadając postępującej prawdy. Była jednak potęga prawd zwana „Boskim planem wieków” (1886 r.), która dotarła do maluczkiego stadka na całym świecie i oni studiowali, badali Boski plan wieków. Otrzymali pieczęć Boskiego planu w umyśle. Byli niektórzy członkowie maluczkiego stadka, którzy zaczęli przychodzić do prawdy. Kiedy ta wspaniała prawda w pierwszym tomie ukazała się, a Samuel przedstawia Maluczkie Stadko […]

Piąty wiersz – mały Samuel pobiegł do Helego. Maluczkie Stadko udało się do utracjuszy koron, do kościoła nominalnego. Maluczkie Stadko pokazało utracjuszom koron Boski plan wieków. Oni zastanawiali się, kto napisał tę książkę. I wiersz 5 – pobiegł do Helego i powiedział: oto jestem. Maluczkie Stadko w kościele nominalnym myślało, że utracjusze koron wołają ich, w związku z prawdą. Ale Heli mówi: ja nie wołałem. Idź, połóż się jeszcze raz. Nie przejmuj się Boskim planem wieków. Nie przejmuj się prawdą. Idź spać. O, biada Syjonowi! Ponieważ on śpi. I utracjusze koron powiedzieli maluczkiemu stadku: idźcie spać. Nie myślcie, nie przejmujcie się tym Boskim planem wieków. Pan was nie woła. „Wynijdź z niego ludu mój!” I to onego wiernego i roztropnego sługi Pan używał, aby pieczętował swój lud na czołach, żeby wychodzili.

Heli powiedział Samuelowi, by poszedł spać, ale Pan woła znowu Samuela. Pan mówi: Samuelu! A w czasie drugiego adwentu nasz Pan powiedział: Maluczkie stadko! Moje cenne klejnoty! Już czas nadszedł abyście się ruszyli i wyszli z nominalnego Syjonu. Znowu zawołał Samuela. Samuel przychodzi do Helego, ponieważ myślał, że Heli go woła. W okresie Paruzji w kościele nominalnym byli członkowie maluczkiego stadka i oni spoglądali na utracjuszy koron. I oni myśleli, że prawda przychodzi od utracjuszy koron. Utracjusze koron mówili: idźcie spać. To teraz przy tym drugim wezwaniu, które zostało skierowane do Samuela, to był tom drugi. „Nadszedł czas”. Maluczkie stadko zaczęło czytać „Nadszedł czas” i powoli zaczęli wychodzić z nominalnego Syjonu. Ponieważ otrzymywali pieczęć prawdy. Ten tom drugi pojawił się w roku 1889. Wspomnieliśmy już wcześniej. Był to najważniejszy okres czasu na tej ziemi. Dlaczego? Ponieważ tutaj było maluczkie stadko. My, którzy znaliśmy niektóre nowe stworzenia, widzimy różnice, widzimy różnice w Bożym ludzie. Nie można w pełni wyrazić, całkowicie wyrazić, co to było takiego mieć społeczność z nowym stworzeniem, gdy ono tutaj było na ziemi. Rozmawiałem z kilkoma innymi osobami w Polsce, które pamiętają brata Johnsona. A był tylko taki jeden jak on na ziemi, wtedy, gdy był tutaj na ziemi. Chcę jeszcze raz powiedzieć, że gdy tutaj na ziemi było maluczkie stadko i wielka kompania było to tak wielkim przywilejem i zaszczytem być koło nich. Ponieważ mieli oni zwiększoną dawkę ducha świętego. To już przeszło. My mamy ducha świętego, ale nie tak głębokiego jak maluczkie stadko. Czy oni byli miłowani? Nie byli oni miłowani. Ogólnie mówiąc byli odrzucani, ale była to przyjemność […]
„Wynijdź z niego ludu mój.” Samuel znowu poszedł spać. Po raz trzeci. I Bóg Jehowa woła Samuela. Samuel był w ciemności. Samuel spał i obudził się. Myślał, że Heli znowu go woła. Ale Heli mówi: „nie, nie wołałem cię, idź spać.” Tak właśnie kościół nominalny mówi ludziom. Nie zadawajcie żadnych pytań. Nie szukajcie prawdy, ale idźcie spać. Ten duch jest wciąż taki sam. Za trzecim razem, kiedy Samuel został wezwany, w antytypie było to w 1891 roku, miało to związek z trzecim tomem. „Przyjdź Królestwo Twoje”. Ta książka pomogła wyprowadzić wielu członków maluczkiego stadka z systemu nominalnego. Heli powiedział Samuelowi, by znowu poszedł spać. Samuel poszedł spać. I Pan przyszedł i stanął i zawołał jak za innymi razami: „Samuelu! Samuelu!” I Samuel odpowiedział: „Mów, bo sługa Twój słucha”. Tak właśnie powiedziało Maluczkie Stadko Panu: „Mów, a ja to słyszę”. To właśnie my powinniśmy czynić. „Mów Panie, a ja to słyszę.” Mów do mnie, podawaj mi prawdę, a ja ją przyswoję sobie. My, którzy jesteśmy poświęceni, mamy tego ducha. Czwarty tom – „Bitwa Armagedonu” – który został rozpowszechniony na całym świecie. A on pojawił się w roku 1897.

Mamy Objawienie 7:1-3. Są to bardzo ważne teksty. Brat Johnson często je wspominał. Ponieważ w roku 1914 wielki ucisk przyszedł na świat, lecz przez całą Paruzję Objawienie 18:4 było podawane ludowi Bożemu. My wiele razy używamy tego tekstu dzisiaj wobec niektórych tych, którzy mają słyszące ucho w kościele nominalnym. Nie tylko w dużym Babilonie, lecz także w „małym Babilonie”, ponieważ „mały Babilon” jest palony, ich błędy są palone. Wiele z prawd, jakie posiadamy dzisiaj i w przeszłości, zostały przekazane niektórym z naszych braci w małym Babilonie. Kiedy mamy sposobność próbujemy im pomagać, aby wyszli spod ich hierarchii. W małym Babilonie mają hierarchię, podobnie do dużego Babilonu. Gdzie są wodzowie, którzy trzymają lud Boży w tych systemach. My próbujemy im pomóc. Mówimy: „Wyjdźcie!” W Objawieniu 7:1-4 – „a po tych rzeczach widziałem czterech aniołów stojących na czterech węgłach ziemi.” Ci czterej aniołowie reprezentują tutaj cztery klasy rządzących (wodzów): 1) władców, 2) arystokrację, 3) burżuazję i 4) świat pracy. Cztery węgła reprezentują tutaj cztery działy społeczeństwa świata. Trzymali cztery wiatry. Jeśli rozumiemy to, co podał Pan, jest to częścią pieczętowania. Jeśli tego nie rozumiemy, nie posiadamy intelektualnego zrozumienia Boskiego planu. Idźmy dalej.

Czterech aniołów przedstawia cztery władze nad społeczeństwem. Trzymali cztery wiatry ziemi. Cztery wiatry ziemi przedstawiają cztery działy upadłych aniołów. Oni byli powstrzymywani, aż do czasu, kiedy zaczął wiać wiatr. A wiatr przedstawia wojnę światową.

Wiatr nie mógł wiać na ziemię. Wojna światowa nie miała ranić narodów. Później zobaczymy, że aż do tego czasu dopóki Maluczkie Stadko nie wyszło z kościołów nominalnych w poszczególnych krajach. Zanim pierwsza wojna światowa spadła na Europę w Anglii, we Francji, w Niemczech i w Polsce i we wszystkich krajach, z wyjątkiem Ameryki, kiedy zaczęła się pierwsza wojna światowa, 21 sierpnia [września!] 1914, kiedy we Francji rozpoczęła się wojna okopowa. Całe maluczkie stadko wyszło z tych krajów. Pod auspicjami tego wiernego i roztropnego sługi. Gdy wychodzili z kościołów nominalnych wchodzili w wielką pracę. [W pracę] uderzania narodów prawdą. Mamy prawdę, jaka została nam podana. Wiele razy mówimy o Eliaszu i Elizeuszu. I jak Eliasz uderzał w Jordan. To wskazuje jak maluczkie stadko uderzało świat prawdą. Wskazując, że wielka wojna jaka przyszła w roku 1914 została spowodowana przez wodzów. Nauczanie o Boskim prawie królów, tutaj w Europie, nie o Ameryce. Były pewne kraje, które nie wierzyły w Boski autorytet królów, ale tutaj w Europie było pełno błędów z rzymskiego katolicyzmu i protestantyzmu. Nawet dzisiaj widzimy resztki, pozostałości tych systemów, które próbują trzymać się, ale było uderzenie Jordanu przez antytypicznego Eliasza, podającego prawdy przeciwko Boskiemu prawu królów, kleru i arystokracji. Oni zostali zapieczętowani prawdą. Kiedy maluczkie stadko wyszło w Polsce z systemów nominalnych, przystąpili do tej pracy, wykazywania, że błędy o Boskim prawie królów, kleru i arystokracji popierane przez ludzi doprowadziły do pierwszej wojny światowej. Kaiser w Niemczech [cesarz niemiecki], Carowie w Rosji i inni wodzowie w Europie zostali zaatakowani prawdami, które pochodziły od Pana. Od 1914 do 1916 r. w miarę jak poszczególne kraje wciągane były w wojnę, wskazywało to na to, że całe Maluczkie Stadko wyszło i wykonywało dla Pana pewną pracę. Oni otrzymali pieczęć Prawdy w umysłach. Ostatnim krajem, jaki został zaangażowany w 1 wojnę światową, była Ameryka. Kiedy Ameryka przystąpiła do wojny, wszyscy członkowie maluczkiego stadka wyszli z kościołów nominalnych. Do 31 października, kiedy umarł nasz pastor, całe maluczkie stadko na ziemi było pod jego kontrola, pod jego auspicjami. Mamy też różne biblijne obrazy. Pierwsza Bitwa Gedeona. To kolejny biblijny obraz, który pokazuje, że największa duchowa bitwa kiedykolwiek stoczona, została stoczona między 1914 a 1916 rokiem. Ona pomogła nam. Ona uczyniła nasze bitwy o wiele łatwiejszymi.

Mamy przedstawione naszej uwadze, drodzy Bracia i Siostry, pieczętowanie serca. Jest siedem świadectw tego, co mamy mieć, są to świadectwa ducha świętego, który jest pieczęcią. Chciałbym szybko przedstawić to wam. Ponieważ nasz czas niemal się skończył.

Numer 1 to ocena Boskiego Słowa. Czy mamy ocenę dla Boskiego Słowa? Być może nie. Ale jeśli mamy ocenę dla Boskiego Słowa, to jest to jedno ze świadectw ducha świętego. Jak mówi Pismo Święte: „Nie zagaszajcie ducha.” Nie zagaszajcie ducha świętego, ponieważ kiedy nasz duch święty całkowicie ujdzie, prawda nie będzie nas już urzekać. Także aspiracje. Czy mamy aspiracje do Królestwa? Czy modlimy się o Boskie Królestwo? O, niemal w każdej modlitwie o tym mówimy. Powinniśmy mieć aspiracje do 1000-letniego Królestwa. Ono nie tylko rozwiąże nasze problemy, ale także problemy całej ludzkości. Potrzebujemy Boskiego Królestwa, całe wzdychające stworzenie, nie tylko oni wzdychają, ale my, jako lud Boży, my czuwamy, czekamy na Boskie królestwo, my udajemy się do antytypicznego Kanaanu. Niektórzy  nas są bliżsi tego Królestwa niż byli kiedyś. Cokolwiek zrobimy tutaj jest to tylko przez krótki okres czasu. My tęsknimy za Boskim Królestwem. Niektórzy czują je nawet w swoich kościach. Nawet do szpiku kostnego odczuwają. Czy to nie jest prawdą? Wy tęsknicie za Królestwem. Nie będzie więcej smutku ani bólu. Ponieważ te pierwsze rzeczy przeminą, jak mówi o tym Izaj. 65:17. Także sposobności do służby. Powinniśmy próbować, usiłować służyć ludowi Bożemu. Także rozwój w podobieństwie do Chrystusa. Powinniśmy oceniać (osądzać) sami siebie. Każdego dnia [badać], oceniać. Żeby coraz bardziej rozwijać się w łaskach ducha świętego. Czy jesteście prześladowani dla sprawiedliwości? Jeśli nie jesteście prześladowani dla sprawiedliwości to to nie jest świadectwem ducha. Powinniśmy się radować. Czy jesteśmy także karani za nasze wady? Czy jest tutaj ktoś, kto nie ma wad? Ooo… Każdy ma jakieś wady. [Ucięty fragment 🙁 ]

[TUTAJ MODLITWA]

Pan dokładnie wie, co myślimy. On wie, jakiego rodzaju uczucia mamy. On także próbuje nas, ponieważ jesteśmy na próbie. Próbie wiary i posłuszeństwa. Drodzy Bracia i Siostry! Wiem, że lud Boży stara się być wierni Panu. Każdego dnia wzrastajmy w łasce i znajomości. Wszyscy posiadajmy świadectwo ducha. Świętego ducha Bożego. Pieczętowanie naszych umysłów, abyśmy coraz więcej wiedzieli o Nim i coraz więcej byśmy mieli tej pieczęci na sercach. Niech Bóg doda swoich błogosławieństw.

[PIEŚŃ I MODLITWA]

Odczuwamy dużo błogosławieństw będąc tutaj. Myślę, że i Wy otrzymaliście wiele błogosławieństw, będąc tutaj, czyż nie? Jeśli nie otrzymaliście błogosławieństw od Pana, to nie jest Jego winą. Zależy to od miary ducha Pana, jaką posiadamy, tym bardziej cieszymy się będąc tutaj. Wierzę, że Pan tutaj jest, w swoim ludzie. Widzimy owoce ducha świętego, podobieństwa do Chrystusa. Ja widzę to w Was. Jakże wspaniałą rzeczą jest być z ludem Bożym.

Gdy skończy się ta konwencja wyjdziecie do świata. Tam jest inaczej niż tutaj. Ale Pan nas rozwija. Pan modlił się do naszego niebiańskiego Ojca w 17 rozdziale Ewangelii wg Jana. Powiedział, że nie prosi, aby lud Boży został zabrany ze świata, ale aby Jego duch był z nimi. Bez względu na to, gdzie jesteśmy, Pan strzeże nas. Gdyby Pana nie było z nami, zostalibyśmy zniszczeni. Nie przeżylibyśmy nawet jednego dnia gdyby Pan nie ochraniał nas, ponieważ mamy wrogów. Szatan jest naszym wrogiem. Złe duchy są naszymi wrogami i źli ludzie używani przez szatana. To są nasi wrogowie. Ale nikt nam nie zaszkodzi – naszemu nowemu umysłowi, sercu i woli, co nazwane jest wewnętrznym człowiekiem. Naszemu ciału może stać się krzywda, tak jak Jezusowi. Pamiętacie, że on został przybity do krzyża, on cierpiał fizycznie, ale jego nowe stworzenie rozwinęło się. Bóg patrzy na nasz charakter – nowy umysł, wolę i serce. Cierpimy według ciała, ale to co się liczy to charakter, ponieważ o tym Bóg pamięta. Jest coś, co on dla nas uczyni. Da nam nowe ciało. Czy chcecie nowe ciało? O tak, potrzebujemy nowego ciała. 24 godziny na dobę mamy to ciało. Ono zawsze czegoś chce. Żywności, wody, odzieży, powietrza. Kiedy jestem na parterze, patrzę na zewnątrz  i myślę sobie – kiedy będzie kolejny drobny powiew wiatru? Ale pewnego dnia będą doskonale warunki. Przyswajajmy sobie to, czego nauczyliśmy dzisiaj, wczoraj i przedwczoraj, i obyśmy się mogli budować w najświętszej wierze, która raz zostało podana świętym.
Niech Was Bóg błogosławi!”