Photo by Lenstravelier on Unsplash

„Nawet bardzo nieuważny czytelnik Biblii przyzna, że słowo dzień jest często używane w Biblii w odniesieniu do okresów czasu wcale nie trwających 24 godziny. Na przykład, w jaki sposób, zanim słoń­ce i księżyc stały się odpowiednio twórcami dnia i nocy, co nastąpiło w czwartym dniu twórczym (Księga Rodzaju 1:15-19), mogły w ogóle istnieć dni o 24 godzinach? Czy Biblia nie nazywa dniem jasnej części 24-godzinnego okresu w odróżnieniu od ciemnej części takiego okresu, zwanej nocą, jak wskazuje na to Księga Rodzaju 1:15-19? W wielu tekstach oczywiste jest to, że Biblia używa słowa dzień nie tylko na określenie okresu krótszego niż 24 godziny, lecz także na określenie okresów czasu dłuższych niż 24 godziny. W Księdze Rodzaju 2:4 cały okres twórczy zwany jest dniem, co oczywiście potwierdza, że słowo to oznacza coś więcej niż tylko okres o 24 godzinach. U Jeremiasza 31:31 całe 40 lat, w czasie których Bóg wyzwalał Izraela z Egiptu, i nie tylko rozpoczął, lecz także zakończył ustanawianie z nim całego Przymierza Zakonu – zwane są dniem. 40 lat kuszenia Go na pustyni przez Izraela Bóg wprost nazywa dniem (Psalm 95:7-11).

Powyższe wersety bezpośrednio dowodzą, że słowo dzień jest niekiedy używane w Biblii na określenie okresów o wiele dłuższych niż 24 godziny. Podobnie i my we współcze­snym języku posługujemy się takimi określeniami, jak dni Aleksandra, dni Cezara, dni Karola Wielkiego, dni Lutra, dni Cromwella, dni Waszyngtona, dni Napoleona, dni Lincolna, dni Roosevelta itp. na ozna­czenie nie okresów o 24 godzinach, lecz lat, w czasie których ludzie ci mieli wpływ na sprawy ludzkości. Podobnie Biblia mówi o latach, nazywając je dniami Adama (Rodzaju 5:4,5), dniami Enocha (Rodzaju 5:23), dniami ośmiu innych wspomnianych w Księdze Rodzaju 5 oraz dniami Noego (Rodzaju 9:29). Są to jedynie kolejne przykłady biblijnego użycia terminu dzień na określenie okresów dłuższych niż 24 godziny, stanowiących normalną długość naszego dnia.

Biblia często używa terminu dzień na oznaczenie wieku. Na przykład, Wiek Ewangelii, który trwa już 1900 lat [pisane w latach 30-tych XX wieku – dop. ws], w 2 Koryntian 6:2 nazywany jest dniem zbawienia dla Kościoła. Ten sam wiek w Liście do Hebrajczyków 1:1,2 nazywa­ny jest „dniami ostatecznymi” drugiej dyspensacji, przy czym wcześniejszymi dniami był Wiek Patriar­chów, trwający 659 lat, oraz Wiek Żydowski, trwający 1845 lat, co obejmuje okres od potopu aż do dru­giego adwentu Chrystusa, kiedy to ustanowione zostanie Królestwo Boże. Wiek Ewangelii długości po­nad 1900 lat jest tym dziś, w czasie którego według Hebrajczyków 3:13 chrześcijanie powinni na każdy dzień na­pominać się wzajemnie w celu ustrzeżenia się odstępstwa. Tak więc wieki – Wiek Ewangelii długości ponad 1900 lat, Wiek Patriarchów długości 659 lat oraz Wiek Żydowski trwający 1845 lat – w tekstach tych są z osobna nazywane dniami. Co więcej, porównanie Izajasza 65:2 i Listu do Rzymian 10:21 dowodzi, że dniem o którym tam mowa, jest cały Wiek Żydowski długości 1845 lat, kiedy to Bóg wyciągał Swe zbawcze, pouczające, korygujące i karzące ręce do Izraela, który przez cały ten okres – „cały dzień” – okazywał się być nieposłusznym i opornym ludem. Dosłownie setki razy określenie dzień, pojawiające się w takich odmianach, jak „on dzień”, „dzień Pana”, „dzień Boga”, „dzień Jehowy”, „dzień Chrystusa”, ,jego dzień”, „mój dzień” oraz „dzień sądu”, używane jest na oznaczenie Tysiąclecia, okresu czasu długości 1000 lat (2 Piotra 3:8; Objawienie 20:4-6). 2 Piotra 3:7; Izajasza 11:10; 25:9 oraz Dzieje 17:31 to kilka ilustracji ta­kiego użycia terminu dzień na oznaczenie 1000 lat panowania Chrystusa nad ziemią.

Te i liczne inne uży­cia słowa dzień na oznaczenie okresów długości 1 roku, 40 lat, 80 lat, 659 lat, 1845 lat, ponad 1900 lat i 1000 lat z pewnością powinny ograniczyć brak rozsądku tych, którzy upierają się, że twórcze dni były okresami o 24 godzinach tylko dlatego, że dla sześciu czasów stwarzania użyte zostało słowo dzień. Z pewnością pierwszy fakt, że Biblia między innymi używa terminu dzień na oznaczenie wieków, drugi fakt, że dni o 24 godzinach, zastoso­wane do sześciu twórczych dni z Księgi Rodzaju, prowadzą do nonsensownych rezultatów, trzeci fakt, że w okre­sie, zanim słońce, księżyc i gwiazdy stały się światłami dla ziemi, nie było 24-godzinnych dni oraz czwarty fakt, że do zrealizowania dzieła sześciu twórczych dni potrzebne były wieki – powinny nie tylko powstrzymać nas od uznawania twórczych dni jako okresów o 24 godzinach, lecz również skłonić do uznania ich za wieki o długim czasie trwania.”

– Paul S.L. Johnson, „Stworzenie”, s. 26-28.

Czy Waszym zdaniem naprawdę historia człowieka na Ziemi trwa tylko nieco ponad 6000 lat? Co z badaniami, które wydają się wskazywać na dłuższą historię ludzkości i naszej planety, co np. z datowaniem radiowęglowym?

Przede wszystkim te nieco ponad 6000 lat odnosimy wyłącznie do historii człowieka. Całe stworzenie i rozwój wszechświata zostały naszym zdaniem ujęte już w pierwszym wersie Biblii: „Na początku stworzył Bóg niebiosa i ziemię”. Ten proces mógł trwać bardzo długo. W naszym zrozumieniu następujące później dni twórcze z Księgi Rodzaju to dni epokowe lub epoki przygotowywania Ziemi przez Boga na mieszkanie dla człowieka. Stworzenie słońca w jednym z dni epokowych to nie stworzenie tej gwiazdy, ale sprawienie, by z punktu widzenia obserwatora ziemskiego słońce stało się światłem, które zacznie rządzić dniem na ziemi.

Zagadnienia te omawia szerzej Charles T. Russell w książce „Nowe stworzenie”, rozdział 1. Omawia przy okazji jedną z popularnych wtedy teorii kosmogonicznych: teorię powłok i pierścieni Isaaca Vaila. Dziś są inne, lecz podobne wyjaśnienia wśród wierzących Biblii naukowców (zakładające jakieś formy katastrofizmu geologicznego). Z perspektywy Biblii warta szczególnego polecenia jest książka Paula S.L. Johnsona pt. „Stworzenie” do zamówienia na stronie Świeckiego Ruchu Misyjnego „Epifania”.

Co do chronologii biblijnej to jest to kwestia skrupulatnych wyliczeń prowadzonych na podstawie Pisma Świętego. Wyniki tych badań zawarte są w książce „Nadszedł czas” (dostępna do zamówienia w wersji papierowej na stronie wydawnictwa „Na Straży”). Dotyczą one jednak żyjącej już na Ziemi ludzkości, a nie czasu, który poprzedza stworzenie człowieka. Co do datowań geologicznych i węglowych nie jesteśmy specjalistami w tej dziedzinie i podkreślamy to od razu na „starcie”. Istnieje jednak dosyć duże grono naukowców, którzy wierzą Biblii i wysuwają bardziej „branżowe” argumenty. Tu np. jest lista „A Scientific Dissent from Darwinism” – spis naukowców, którzy są sceptyczni wobec darwinowskiej i neodarwinowskiej wersji historii. W Polsce działa też Polskie Towarzystwo Kreacjonistyczne.

Oto kilka myśli do rozważenia, dla tych, którzy chcieliby przemyśleć i przebadać sobie ten temat:

* Datowanie wielkich odkopanych cywilizacji sięga ZALEDWIE 3-5 tysięcy lat przed naszą erą. Pojawia się pytanie: Dlaczego nie ma cywilizacji starszych, np. sprzed 20 tysięcy lat pne?

* Zrozumienie metod datowania izotopowego nie jest łatwe, bo wymaga znajomości pewnych praw fizyki i reguł matematycznych. Sam schemat jest prosty: mierzymy w danej próbce proporcję c14/całego węgla i zgodnie z prawem połowicznego rozpadu „cofamy się w czasie” aż osiągniemy proporcję pierwotną. Wtedy wiemy, kiedy ciało zakończyło wymianę węgla z atmosferą. Jednak, ile wynosi ta „pierwotna proporcja”? Jakies szacunki oczywiście się robi, ale nie za bardzo wierzy się otrzymanym wynikom, bo te metody potwierdza się, czyli kalibruje, przy pomocy innych metod.

* Problem z metodą c14 ciekawie opisują autorzy filmu „Naukowy kreacjonizm a geologiczny zapis skamielin”. Sam film stworzyli ludzie wierzący w 24-godzinne dni twórcze, a także wieczne męki w piekle, więc nie jest to źródło zbliżone do nas lub samego pastora Russella, a jednak pewne argumenty są bardzo interesujące. Oto fragment narracji:

„Starożytna atmosfera musiała być pozbawiona promieniotwórczego izotopu węgla C14 – tworzy się on, gdy atmosferyczny azot jest bombardowany przez promieniowanie kosmiczne i przekształcany w radioaktywną postać węgla, której okres połowicznego rozpadu wynosi około 5700 lat. Węgiel C14 rozproszony jest w ziemskiej atmosferze w cząsteczkach dwutlenku węgla, poprzez proces fotosyntezy pojawia się w związkach organicznych i krąży w całym biologicznym ekosystemie na ziemi. Zawarty jest we wszystkich roślinach i zwierzętach w stałej proporcji względem zwykłego izotopu C12. Umierając roślina czy zwierzę zaprzestają oczywiście pobierania węgla C14 do swoich układow, więc jego ilość w tych układach zaczyna się zmniejszać, ponieważ atomy izotopu C14 w reakcji jądrowej zwanej rozpadem beta zamieniają się z powrotem w atomy azotu. Gdyby zalożyć, że poziomy zawartości węgla C14 w naturze były takie same w przeszłości, jak są obecnie to można by dokładnie określić wiek jakiejś skamieliny organicznej badając ilość węgla C14 w niej zawartą. Czy istnieje jakiś dowod na to, że atmosfera ziemi była kiedyś pozbawiona węgla C14? Wiadomo, że w złożach węgla kamiennego nie ma wlaściwie izotopu C14. Jest bardzo prawdopodobne, ze pokłady węgla powstały z roślinności, która została przykryta warstwami osadowymi w czasie potopu Noego, kiedy skropliło się sklepienie. Stąd nieobecność węgla C14 w tej roślinnosci jest ważnym faktem geologicznym przemawiającym za modelem ze sklepieniem.

Należy przy tym zaznaczyć, że jeżeli atmosfera była w przeszłości pozbawiona węgla C14 lub jeśli jego poziomy były zredukowane w latach tuż po skropleniu się sklepienia z oparów, to jakiekolwiek określenie wieku oparte na założeniu, że obecne poziomy węgla C14 istniały zawsze będą prowadziły do fałszywych wniosków sugerujących, że badany okaz jest dużo starszy niż jest w rzeczywistości. To niewątpliwie wyjaśnia pewne rozbieżności między datowaniem na podstawie zawartości węgla C14, a chronologią biblijną”

* Inne interesujący fakt, do którego nawiązują autorzy filmu, wskazuje, że biblijny Adam po 5 minutach swojego istnienia z wyglądu prawdopodobnie przypominał już dorosłego człowieka. Podobnie wino, które utworzył z wody Jezus, miało cechy starego, dojrzałego wina. To tylko pewne ciekawostki, które niewiele wnoszą do samego tematu, ale być może otwierają na nieco świeższe patrzenie jeśli chodzi o same dzieła twórcze?

* O ile nam wiadomo nie ma całkowicie niepodważalnych badań geologicznych i węglowych. Gdy wchodzimy w wielkie liczby (miliony) lat, to często przyjmuje się już wiele założeń i hipotetycznych tez. Z dużym stopniem prawdopodobieństwa można określić coś co było kilka tysięcy lat wstecz, a reszta to raczej domniemania. Co do Biblii to nie naucza ona o wieku Ziemi, ale o tym jak na już stworzonej Ziemi Pan Bóg rozpoczął proces stwarzania począwszy od DNIA PIERWSZEGO. Tematykę niepodważalności badań poszerza w kilku filmach Martin Lechowicz z serwisu Odwyk.

* Jak w powyższym cytacie z filmu „Naukowy kreacjonizm…” warto zwrócić uwagę, że w przyjmowanych przez większość współczesnych naukowców datowaniach przyjmuje się takie poglądy jak:
– aktualizm w geologii: „zasada geologiczna przyjmująca, że czynniki fizyczne i chemiczne oddziałujące na Ziemię i na skorupę ziemską, a zatem także procesy fizyczne i chemiczne, były w przeszłości podobne do dzisiejszych, co pozwala na podstawie współczesnych obserwacji określać przebieg dawnych procesów geologicznych” (wiki)
– naturalizm w biologii i filozofii: „pogląd ontologiczny w filozofii, według którego istnieje wyłącznie rzeczywistość materialna (natura), czasoprzestrzenna, bez zewnętrznej racji istnienia. Rzeczywistość duchowa albo nie istnieje albo jest sprowadzalna do natury (materii). Naturalizm tłumaczy całość zjawisk działaniem praw przyrody.” (wiki)

Biblia zakłada jakąś formę katastrofizmu geologicznego (być może po każdym z dni epokowych i na pewno ostatecznie w potopie), a także inteligentną Istotę, Stwórcę – Boga JHWH. Wielki wpływ istnienia Stwórcy jest zrozumiały, ale zwróciłbym uwagę na katastrofizm. Same badania i odkrycia, np. fauny i flory Syberii dawnych wieków (gdy żyły tam mamuty) wskazują na istnienie tam kiedyś klimatu dziś spotykanego blisko równika i na to, że zwierzęta zamarzły tam z niestrawionym posiłkiem w żołądkach. Wielu naukowców, jak Velikovsky i inni, przebadało ten temat i powróciło do katastrofizmu w geologii i kosmogonii Ziemi.

Zachęcamy wszystkich do dalszych rozważań i dociekań. Z punktu widzenia Biblii niezbędny jest pierwszy człowiek Adam – stworzony jako doskonały pod względem istoty i skłonności (bo nie charakteru, którego nie miał wyrobionego!). To za niego, a dopiero w nim: za nas wszystkich, umarł Pan Jezus – drugi doskonały człowiek. Na tym opiera się filozofia zbawienia w nauczaniu św. Pawła (porównaj: Rzymian 5:12-19, 1 do Koryntian 15:21-22).

O ile więc zakładamy, że mogło upłynąć bardzo dużo czasu od początku stwarzania wszechświata do stworzenia Ziemi, a także, że procesy twórcze na Ziemi trwały wiele lat, a nie siedem literalnych dni, to przekonani jesteśmy, że na początku Bóg stworzył jednego człowieka Adama i że biblijna historia ludzkości jest wiarygodna.

Istota ludzka jest wyjątkowym stworzeniem Boga i dlatego nie jest w żadnym ewolucyjnym sensie spokrewniona ze zwierzętami. Człowiek składa się jednak z tych samych pierwiastków, tej samej materialnej substancji, co zwierzęta.

Bóg bowiem ukształtował zarówno zwierzęta, jak i człowieka z ziemi, z „prochu ziemi” (Księga Rodzaju 2:7,19):

„Ukształtował Pan Bóg człowieka z prochu ziemi i tchnął w nozdrza jego dech życia. […] Utworzył więc Pan Bóg z ziemi wszelkie dzikie zwierzęta i wszelkie ptactwo niebios.”

Według Księgi Rodzaju stworzenia morskie, latające i lądowe rozwinęły się i przystosowały do swoich środowisk na długo przed pojawieniem się na scenie człowieka, stworzonego na „obraz” Boga (Rodzaju 1:26-27, [1]). (Ten fakt przypadkowo lub z innego powodu zgodny jest z tą częścią teorii ewolucji, która stawia człowieka jako ostatni etap rozwoju w łańcuchu życia.)

Istnieje wiele podobieństw pomiędzy istotami „niższymi” a człowiekiem. Niektóre z nich to oddychanie tlenem, powtarzająca się potrzeba jedzenia i wody, wydalanie odpadów czy potrzeba snu. Są też podobieństwa anatomiczne i szkieletowe (homologi), podyktowane wykonywaniem funkcji, takich jak chwytanie, chodzenie, oddychanie czy widzenie. Te podobieństwa morfologiczne i te, które znaleźć można w informacji genetycznej, wspólnej dla wszystkich istot żywych, zgadzają się ze stwierdzeniem, że człowiek powstał z otaczającego go „prochu ziemi”.

Zasadnicza jednak różnica między zwierzętami, które go poprzedzały, a samym człowiekiem, jest ogromna. Dzięki wysokiej złożoności mózgu człowiek posiada zdolności intelektualne i emocjonalne, które znacznie przewyższają możliwości występujące w świecie zwierząt. Wyobraźnia człowieka; jego samoświadomość (świadomość, że żyje i kim jest); jego racjonalne myślenie; rozumienie humoru, muzyki czy literatury; zdolność do miłości gotowej do poświęceń (w przeciwieństwie do miłości instynktownej); umiejętność mówienia i – co ciekawe – umiejętność formowania i przewidywania wyrażanych myśli przed ich wypowiedzeniem; wszystko to (i wiele więcej) należy tylko do samego człowieka. Pod tymi ważnymi względami człowiek został stworzony na „obraz” Boga.

Wmieszała się w to oczywiście klątwa. Człowiek jest teraz upadły i niedoskonały, przez co stał się tylko niewyraźnym obrazem tego początkowego stanu, do którego zaprojektował go Bóg.

Przestudiowanie obecnego stanu człowieka i wyciąganie wniosku, że nie może być żadnego Boga-Stwórcy, bo najwyraźniej nie wykonał zbyt dobrej pracy przy stwarzaniu człowieka, to jak osądzanie architekta na podstawie opuszczonego i zarośniętego chwastami budynku.

_____
Źródło: „The Common Descent of Man”, UK Bible Students, 2011.

[1] Księga Rodzaju 1:26-27 – „Potem rzekł Bóg: Uczyńmy człowieka na obraz nasz, podobnego do nas i niech panuje nad rybami morskimi i nad ptactwem niebios, i nad bydłem, i nad całą ziemią, i nad wszelkim płazem pełzającym po ziemi. I stworzył Bóg człowieka na obraz swój; Na obraz Boga stworzył go. Jako mężczyznę i niewiastę stworzył ich.”

Dr Robert Millikan przy pracy

Poniższy tekst przedrukowujemy za książką pt. „Bóg” autorstwa Paula S.L. Johnsona. Jest to fragment artykułu pt. „Bóg naukowca”, opublikowany pierwotnie w czasopiśmie Collier’s „The National Weekly” z dnia 24 października 1925 roku, na podstawie wywiadu z dr. Milikanem.

Robert Andrews Millikan (ur. 22 marca 1868 w Morrison, Illinois, zm. 19 grudnia 1953 w San Marino, Kalifornia) – amerykański fizyk, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1923 za wyznaczenie ładunku elementarnego i prace nad zjawiskiem fotoelektrycznym.

„Nie potrafię wyjaśnić, dlaczego żyję i nie jestem martwy. Fizjologowie mogą mi wiele powiedzieć o mechanicznych i chemicznych procesach mojego ciała, lecz nie potrafią powiedzieć, dlaczego żyję. Czy jednak nie byłoby zupełnym absurdem, gdybym zaprzeczył, że żyję? Nasza naukowa wiedza w porównaniu z tym, co wiedzieliśmy sto lat temu, jest bardzo wielka, lecz porównana z tym, co pozostaje do poznania, jest znikoma. Mapa ziemi miała kiedyś na sobie wiele dużych, pustych miejsc oznaczonych „niezbadane”. Obecnie jest ich bardzo niewiele. Mapa nauki wciąż pozostaje wielkim pustym arkuszem z pojedynczymi kropkami tu i tam, by pokazać, co zostało zbadane. Im bardziej badamy, tym bardziej widzimy, jak bardzo daleko jesteśmy od prawdziwego zrozumienia tego wszystkiego i tym wyraźniej widzimy, że w samym fakcie uznania naszej ignorancji i skończoności uznajemy istnienie Czegoś, jakiejś Mocy, Istoty, w której i z powodu której żyjemy, poruszamy się i istniejemy – Stwórcy, bez względu na to jak byśmy Go nie nazwali. Nie interesuje mnie zbytnio to, czy moja idea tego Stwórcy dokładnie zgadza się z waszą; „Izali tajemnice Boże wybadasz?” Zarówno wasze wyobrażenia, jak i moje z natury rzeczy muszą być mgliste i nieokreślone.

„Najmniej jestem skłonny do spierania się z kimś, kto uduchawia naturę i twierdzi, że dla niego Bóg jest duszą wszechświata, ponieważ duch, osobowość i wszystkie te abstrakcyjne pojęcia, jakie mu towarzyszą, takie jak miłość, obowiązek i piękno – istnieją dla was i dla mnie tak samo jak żelazo, drewno i woda. Pod każdym względem są one równie realne dla nas jak przedmioty fizyczne, których dotykamy. A zatem nikt nie może przedstawiać natury jako pozbawionej tych przymiotów, które są częścią waszego i mojego doświadczenia i o których wy i ja wiemy, że są w naturze. Jeśli zatem w waszych wyobrażeniach identyfikujecie Boga z naturą, z konieczności musicie przypisywać Mu świadomość i osobowość, a dokładniej nadświadomość i nadosobowość. Nie można poddawać natury syntezie, a pomijać jej najważniejsze przymioty. Nie można też usunąć tych możliwości z natury, bez względu na to, jak daleko cofniecie się w czasie. Innymi słowy, taki materializm, jaki jest powszechnie rozumiany, jest całkowicie absurdalną i irracjonalną filozofią, i w ten sposób jest traktowany przez większość myślących ludzi.

„Nie usiłując zatem iść dalej w definiowaniu tego, co z natury rzeczy jest niedefiniowalne, pozwólcie, że powtórzę moje przekonanie, że chociaż możecie nie wierzyć w jakieś konkretne wyobrażenie Boga, któremu ja mogę chcieć dać wyraz, i chociaż niewątpliwie prawdą jest, że wiele z naszych pojęć jest niekiedy dziecinnie antropomorficznych, każdy kto na tyle kontroluje swe władze umysłowe, by uznać swą niezdolność do zrozumienia problemu istnienia – pochyli głowę w obecności Natury, jeśli wolicie, Boga, jak ja bym to określił – który stoi za tym wszystkim i którego przymioty są częściowo nam w tym objawione, tak że boli mnie tak samo jak Kelvina, gdy 'słyszę prymitywnie ateistyczne poglądy wyrażane przez ludzi, którzy nigdy nie poznali głębszej strony istnienia’. Pozwólcie więc, że od tej pory będę używał słowa Bóg do opisywania tego, co stoi za tajemnicą istnienia i co nadaje mu znaczenie. Myślę, że nie zrozumiecie mnie zatem źle, kiedy powiem, że nigdy nie spotkałem myślącego człowieka, który nie wierzyłby w Boga.

„To, jak niewiele wiemy o ostatecznej naturze rzeczy, jest znamiennie pokazane w zmianach naszych pogladów, jakie nastąpiły w okresie minionych trzydziestu lat. Gdy w roku 1893 rozpoczynałem moją pracę dyplomową, byliśmy pewni, że fizyczne podstawy świata są zbudowane z około 70 niezmiennych i niezniszczalnych pierwiastków. Czyniliśmy także wyraźne rozróżnienie między fizyką materii a fizyką eteru. Wierzyliśmy w zachowanie energii, zachowanie masy oraz w zachowanie pędu. Dokładnie wiedzieliśmy, w jaki sposób przy pomocy tych zasad poruszał się wszechświat. Teraz jednak jesteśmy tego o wiele mniej pewni niż wtedy. W 1895 roku pojawiły się promienie X jako absolutnie nowe zjawisko, a potem przyszła radioaktywność, która pokazała nam, że 'pierwiastki’ wcale nie są ostatecznymi rzeczami, że atomy stale podlegają zmianom i że nie są niezniszczalne. Teraz wydaje się, że prawa elektromagnetyczne nie mają zastosowania w interakcji elektronów wewnątrz atomów. Einstein doszedł do wniosku, że masa i energia to terminy wymienne, i teraz wszyscy zgadzamy się, że wcześniejsze rozróżnienie między zjawiskami materialnymi, elektrycznymi i eterowymi musi być odrzucone. Jestem zatem bardzo ostrożny w twierdzeniu, że nasze obecne naukowe pojęcia i hipotezy będą trwały wiecznie, a jeszcze bardziej ostrożny jestem w czynieniu dogmatycznych stwierdzeń za lub przeciw na polu religii, polu – które jak się zgodnie uważa – leży poza regionem, w którym możliwa jest wiedza intelektualna.

„Tyle mogę na pewno stwierdzić: mianowicie, że nie ma żadnej naukowej podstawy do odrzucenia religii. W mojej ocenie nie ma też żadnego powodu dla konfliktu między nauką a religią, ponieważ ich pola są całkowicie różne. Ludzie, którzy bardzo niewiele wiedzą o nauce, oraz ludzie, którzy bardzo niewiele wiedzą o religii, rzeczywiście wdają się w kłótnie, a przyglądający się temu sądzą, że między nauką a religią istnieje konflikt, podczas gdy konflikt istnieje tylko między dwoma różnymi rodzajami ignorancji. Pierwszy ważny spór tego rodzaju powstał wokół Kopernika, który prezentował swą teorię, że Ziemia nie jest płaską płaszczyzną ani centrum wszechświata, lecz w rzeczywistości jest tylko jedną z wielu małych planet wirujących raz dziennie wokół osi i krążących raz w roku wokół Słońca. Kopernik był księdzem – kanonikiem katedry – i przede wszystkim był człowiekiem religii, nie nauki. Wiedział, że podstawy prawdziwej religii nie leżą tam, gdzie mogą im zaszkodzić jakiekolwiek odkrycia naukowe. Był prześladowany nie dlatego, że sprzeciwiał się naukom religii, lecz dlatego, że według jego teorii człowiek nie był centrum wszechświata, a wielu egoistom bardzo nie podobała się ta wiadomość. …

„Przez wiele lat twardo wierzyliśmy, że Słońce to jedynie białe z gorąca ciało, które stopniowo się ochładza. Teraz wiemy, że gdyby takim po prostu było, ostygłoby już dawno temu. Szukamy więc źródła jego stałego zapasu ciepła i skłaniamy się ku poglądowi, że jest to wynikiem jakiejś formy zmiany subatomowej. Nasze odkrycia w tej dziedzinie są równie rewolucyjne, jak odkrycia Kopernika, lecz nikt nie myśli o nich jako o antyreligijnych. Niemożliwość jakiegokolwiek konfliktu między prawdziwą nauką a prawdziwą religią staje się oczywista, kiedy przyjrzymy się celom nauki i celom religii. Celem nauki jest rozwijanie bez uprzedzeń i jakichkolwiek założeń wstępnych wiedzy o faktach, prawach i procesach natury. Z drugiej strony, jeszcze ważniejszym zadaniem religii jest rozwijanie sumienia, ideałów i aspiracji ludzkości.

„Wielu z naszych wielkich naukowców było w rzeczywistości ludźmi o głębokich religijnych przekonaniach i życiu. … 'Uważam, że im dokładniej jest badana nauka, tym dalej odwodzi nas ona od czegokolwiek zbliżonego do ateizmu’. A także: 'Jeżeli myślicie wystarczająco mocno, nauka zmusi was do wiary w Boga, która jest podstawą każdej religii. Stwierdzicie, że nie jest ona przeciwna, lecz pomocna dla religii’. Weźmy innych wielkich czołowych naukowców – Sir Isaac Newton, Michael Faraday, James Clerk-Maxwell, Louis Pasteur. Wszyscy ci ludzie byli nie tylko religijni, lecz także wiernymi członkami swych społeczności. Najważniejszą rzeczą na świecie jest bowiem wiara w wartości moralne i duchowe – wiara, że istnienie ma jakieś znaczenie – wiara, że dokądś podążamy! Ludzie ci raczej nie byliby tak wielkimi, gdyby brakowało im tej wiary ….”.

Nie jest czymś nieprawdopodobnym, że kiedyś być może będziemy w stanie robić w naszych laboratoriach to, co Słońce robi w swoim laboratorium. Można zatem wyobrazić sobie, że gdyby nauka otrzymała taką szansę, mogłaby przemienić ten świat za życia jednego pokolenia. Jednak w jakim celu? Bez moralnego wsparcia religii, bez ducha służby, który jest istotą religii – nasze nowe władze byłyby jedynie środkami naszego zniszczenia.

***

Istnieje Bóg, tak mówi cała przyroda,
poprzez ziemię, powietrze, morza i niebiosa.
Patrzcie! Z chmur jawi się Jego chwała,
gdy wstają pierwsze promienie poranka.

Wschodzące słońce, spokojne i jasne,
rozciąga swój krąg po całym szerokim świecie;
literami światła wypisuje
pełne chwały imię potężnego Stwórcy.

O, wy ciekawe umysły, które przemierzacie
i śledzicie cuda stworzenia;
uznajcie ślady waszego Boga
i pokłońcie się Mu, i uwielbiajcie.

Jest oko, które nigdy nie zasypia
pod skrzydłami nocy;
jest ucho, które nigdy się na zamyka,
gdy opadną promienie światła.

Jest ramię, które nigdy się nie męczy,
gdy ludzkiej siły już nie starcza;
jest miłość, która nigdy nie zawodzi,
gdy obumiera ta ziemska.

O, zmęczone dusze, przybite troskami,
ufajcie w Jego pełną miłości moc;
którego oczy śledzą wasze wszystkie drogi,
przez całą ciemną i głuchą noc.

Którego ucho czułe jest na płacz,
którego łaska jest zupełna i darmowa;
którego pociecha jest zawsze blisko,
w waszych wszystkich smutkach.

Przybliżcie się do Niego w modlitwie i uwielbieniu,
polegajcie na Jego pewnym słowie;
uznawajcie Go na waszych wszystkich drogach,
waszego wiernego, miłującego Pana.

***

Proroctwo Izajasza z 35 rozdziału:

Niech się rozweseli pustynia i spieczona ziemia;
niech się rozraduje i zakwitnie step!
Niech jak złotogłów bujnie zakwitnie i weseli się,
niech się raduje i wydaje radosne okrzyki!
Chwała Libanu będzie mu dana,
świetność Karmelu i Saronu;
ujrzą one chwałę Pana, wspaniałość naszego Boga.
Wzmocnijcie opadłe ręce i zasilcie omdlałe kolana!
Mówcie do zaniepokojonych w sercu:
Bądźcie mocni, nie bójcie się!
Oto wasz Bóg! Nadchodzi pomsta, odpłata Boża!
Sam On przychodzi i wybawi was!
Wtedy otworzą się oczy ślepych,
otworzą się też uszy głuchych.
Wtedy chromy będzie skakał jak jeleń
i radośnie odezwie się język niemych,
gdyż wody wytrysną na pustyni i potoki na stepie.
Rozpalona ziemia piaszczysta zmieni się w staw,
a teren bezwodny w ruczaje;
w legowisku szakali będzie miejsce na trzcinę i sitowie.
I będzie tam droga bita, nazwana Drogą Świętą.
Nie będzie nią chodził nieczysty;
będzie ona tylko dla jego pielgrzymów.
Nawet głupi na niej nie zbłądzi.
Nie będzie tam lwa
i zwierz drapieżny nie będzie po niej chodził,
tam się go nie spotka.
Lecz pójdą nią wybawieni.
I wrócą odkupieni przez Pana,
a pójdą na Syjon z radosnym śpiewem.
Wieczna radość owionie ich głowę,
dostąpią wesela i radości, a troska i wzdychanie znikną.

Zdjęcie galaktyki M83 wykonane przez ESO.

Zbadanie ewolucji Darwina

„Aby być mądrym, najpierw powinieneś mieć cześć dla PANA. Jeśli znasz Onego Świętego, masz zrozumienie.”
– Przypowieści 9:10 (GNB)

Wszyscy mądrzy rodzice pragną dać swemu dziecku dobry start w życiu. Szczególnie jest to prawdą w przypadku rodziców, którzy są poświęceni; oni nie będą pozostawiać edukacyjnych wyborów jedynie dziełu przypadku, lecz będą planować, by wykorzystać wszystkie dostępne sposobności w interesie swego dziecka. Będą studiować informatory ośrodków edukacyjnych oraz wykorzystywać każdą sposobność, by rozmawiać i radzić się nauczycieli na spotkaniach z rodzicami. Oni będą uważnie analizować każdą informację na temat postępu ich dziecka w każdym przedmiocie będącym w programie nauczania.

Jeśli ziemscy rodzice zadają sobie tyle trudu, aby dać swym dzieciom dobry start, to z pewnością Stworzyciel ludzkiej rodziny także był zaangażowany w zapewnienie najwyższemu i najbardziej inteligentnemu ze Swych stworzeń właściwych motywacji do życia. Badania nad środowiskiem człowieka wskazują, że Stwórca umieścił Ziemię w odpowiedniej odległości od Słońca. Gazy atmosferyczne są tak odpowiednio ze sobą połączone, by człowiek mógł oddychać i żyć. Nie wszystkie wody na ziemi są słone, by człowiek mógł je pić. Życie roślinne jest dostosowane do ludzkości, aby mogła się odżywiać i pozyskiwać wartości odżywcze dla swoich ciał.

Miłująca i ojcowska troska Stwórcy o Swe delikatne i wrażliwe ludzkie stworzenie nie mogła być zwykłym dziełem przypadku. W przeciwnym razie, jak człowiek mógłby przetrwać w olbrzymim, nieprzyjaznym wszechświecie? Ci, którzy upierają się, że człowiek jest jedynie dziełem przypadku, najwyraźniej nie przemyśleli dokładnie tej kwestii i są w niebezpieczeństwie stania się takimi niedowiarkami jak ci, którzy klękają przed kamiennymi lub drewnianymi posągami, wierząc, że one są w pewnym stopniu żywe (Psalm 115:1-8). Z drugiej strony, Biblia oferuje wyjaśnienie wprowadzenia człowieka na planetę ziemię, które może zadowolić zarówno umysł jak i serce informacją, która jest wystarczająca do podniesienia wiary z poziomu niedowiarstwa do rozsądnej i rzeczywistej, inteligentnej wiary.

Właśnie pierwszy werset Biblii nadaje ton całej biblijnej nauce o powstaniu człowieka: „Na początku stworzył Bóg niebo i ziemię” (Rodzaju 1:1). Ten werset wskazuje kierunek i cel. Los i przypadek nie odgrywał żadnej roli w planie lub w zamierzeniu Boga, stworzenia domu dla ludzkości. Jeśli Wszechświat rzeczywiście został zapoczątkowany Wielkim Wybuchem, to była to kontrolowana eksplozja, w której materia była starannie zaplanowana i nadzorowana przez Stwórcę, a rozległość i fantastyczna budowa Wszechświata została dokładnie przemyślana przez wielkiego Boga Jehowę i Logosa, Jego pierwsze stworzenie, na długo przed wybuchem. Człowiek nie był świadkiem tych wydarzeń, lecz miłujący Stwórca dostarczył natchniony opis, abyśmy mogli wiedzieć coś na ten temat z informacji, na których możemy budować rozsądną wiarę. Bóg istnieje od zawsze; to zagadnienie jest trudne, jeśli nie niemożliwe do zrozumienia przez ograniczony umysł. W pewnym czasie Bóg zdecydował, by dzielić Swe życie z innymi – powinniśmy tutaj podkreślić, że Bóg był zupełnie samowystarczalny, bez potrzeby jakiegokolwiek towarzystwa. Jego motyw dzielenia życia z innymi, nie był samolubny, lecz raczej altruistyczny; to pojęcie jest określane przez badaczy Biblii, jako bezinteresowna miłość (1 Jana 4:8).

Biblia wskazuje, że Wszechmocny Bóg stworzył tylko jedną istotę i że użył tej istoty jako Swego pośrednika w pozostałym dziele stwarzania. To szczególne i jedyne bezpośrednie stworzenie Boga jest ukryte w symbolizmie księgi Przypowieści 8:22: „PAN posiadał mię na początku Swej drogi, przed Jego starożytnymi dziełami”. Hebrajskie słowo „qunah”, które w KJV zostało przetłumaczone „posiadał”, bardziej dokładnie jest tłumaczone, jako „stworzył”; „PAN 'stworzył’ mię na początku Swej drogi stwarzania” (Rotherham, Green, Good News).

Rzeczywiście był to dobry start do życia z Ojcem powołującym do egzystencji Swego Syna, Swego jednorodzonego Syna Nowego Testamentu (Jana 1:14,18). Bóg uczynił tak, aby mógł używać Swego Syna jako „fachowca” (Przysłów 8:30, Young) w przyprowadzaniu do egzystencji reszty Jego stworzeń. Z występowania greckich przyimków, możemy wyraźnie zauważyć, że Apostoł Paweł akceptował ten pogląd i że był on nauką Kościoła: „Lecz my mamy jednego Boga, Ojca, z którego są wszystkie rzeczy, a my w Nim – i jednego Pana Jezusa Chrystusa, przez którego są wszystkie rzeczy, a my przez Niego” (1 Koryntian 8:6, KJV). Dwa różne przyimki dla dwóch osób i dwie różne funkcje!

Wszystkich pragnących szczegółowo zbadać zagadnienie stworzenia Logosa, kierujemy do książki Paula S.L. Johnsona pt. „Stworzenie”, gdzie ten temat jest dokładnie przeanalizowany. Powstaje pytanie: jakiej metody używał „fachowiec”, przyprowadzając do egzystencji pozostałe stworzenia? Od tysiącleci ludzka mądrość usiłuje wymyślać sprytne bajki, aby uczynić niepotrzebnym osobowego Stwórcę, a tym samym usunąć jakiekolwiek zobowiązania ludzkości wobec jej Boskiego Stworzyciela. Tak więc oni podejmują nieodpowiedni start w życiu!

W okresie od 500 do 300 roku przed Chrystusem greccy filozofowie odrzucili rażący politeizm Babilonu i Egiptu oraz ich kreacjonistyczne mitologie i udali się w drugą skrajność ucząc, że życie powstało przez spontaniczny rozwój bez żadnej Boskiej interwencji. Ta teoria biogenezy jest podstawą współczesnej ewolucji. Nie ma miejsca na kompromis lub łagodność w tej sprawie; „fachowiec” użył ewolucji lub bezpośrednio stworzył oddzielne gatunki; każda z tych teorii wyklucza istnienie drugiej. Podanie kilku definicji okaże się tutaj pomocne. Mówi się, że: „Ten, który jasno naucza, musi jasno definiować”. Ewolucja jest określana jako: „Proces, przez który, uznaje się, że różne gatunki żywych organizmów rozwinęły się, a następnie zróżnicowały z wcześniejszych form podczas historii ziemi”.

W zupełnym kontraście do tego, Kreacjonizm jest definiowany jako: „Wiara, że wszechświat i żyjące organizmy powstały w wyniku specjalnych aktów Boskiego stwarzania, jak podaje opis biblijny, a nie przez nienaturalne procesy, takie jak ewolucja”. Wielu ludzi myli przystosowanie zwierząt do różnych warunków klimatycznych i środowiskowych z organiczną ewolucją. Oni nie zdają sobie sprawy z tego, że Bóg zaopatrzył Swoje stworzenia w systemy informacji, aby były w stanie przystosować się do nowych sytuacji, które mogą spotkać w swym życiu. Przystosować, to znaczy uczynić coś nadającego się do nowego celu; ulepszyć coś. Tego nie należy mylić z ewolucją.

Jest siedem rzeczy, o których Pan Darwin nie wiedział w 1859 roku:
(1) że na poziomie komórkowym miał być odkryty złożony kod genetyczny,
(2) że prawa dziedziczenia miały zostać odkryte przez Grzegorza Mendla,
(3) że Immanuel Velikovsky miał wynaleźć teorię katastrofizmu,
(4) że teoria Darwina 150 lat później będzie prowadziła do degradacji moralnej,
(5) że 150 lat później nadal nie będzie brakującego ogniwa,
(6) że informacja genetyczna musi pochodzić z istniejącej informacji genetycznej,
(7) że nanotechnologia i nieredukowalna złożoność dowodzą, że on był w błędzie.

Obecnie bardziej szczegółowo przeanalizujemy każdy z powyższych punktów. Te siedem punktów wybrano spośród wielu. Można dodać ich więcej, lecz czas i miejsce nie pozwala na wyczerpanie tego tematu.

Odkrycie projektu życia w postaci kodu DNA jest powszechnie przypisywane angielskiemu naukowcowi Francisowi Crickowi i jego amerykańskiemu koledze Jamesowi Watsonowi, lecz jego wcześniejszym odkrywcą (1868) był amerykański naukowiec F. Miescher. Około stu lat później jego znaczenie zostało rzeczywiście docenione wraz z opracowaniem planu podwójnej helisy przez Watsona i Cricka. To pozornie przypadkowe odkrycie spowodowało konieczność przeredagowania wszystkich podręczników do biologii; nagle nowy zestaw słów wszedł do słownictwa świata nauki. To pojawiło się w parze z rozwojem technologii, która pozwoliła ludziom obserwować najmniejsze części organizmów żywych. Projekt jest opracowanym planem lub rysunkiem technicznym, jak w przypadku modelu lub planu podziału gruntu, konstrukcji budynku czy wyrobu produkcyjnego. Uświadomienie sobie roli DNA w funkcjonowaniu procesów życiowych doprowadziło wielu do kwestionowania ateistycznych filozofii niektórych naukowców; bo czy ktokolwiek słyszał o projekcie bez wykonującego go projektanta? To odkrycie doprowadziło do bardzo wielu innych zdumiewających odkryć. Jedno z nich jest przypomnieniem pracy Pastora C.T. Russella, który wywiódł na światło „projekt” Boskiego planu zbawienia dla całej ludzkiej rodziny; to doprowadziło do wielu wspaniałych spostrzeżeń na temat Biblii.

Jest bardzo wątpliwe, czy Darwin lub jego towarzysz i współtwórca teorii ewolucji, Alfred Wallace, spirytysta, który zajął się teorią selekcji naturalnej, posiadali wiedzę o projekcie życia ujawnionym w kodzie DNA. Darwin nie był także świadomy dzieła austriackiego opata Grzegorza Mendla, którego odkrycia w zakresie praw dziedziczenia w 1865 roku, doprowadziły do skompromitowania teorii Darwina w 1900 roku i spowodowały że jej zwolennicy przedstawili nową i zmienioną teorię. Regularność i konsekwencja powtarzania się cech w hodowanych próbkach odkryte przez Mendla w rozmnażaniu roślin nie pozwalały na zmianę gatunków.

Na początku XIX wieku rozgorzała walka pomiędzy katastrofistami pod wodzą Barona Cuviera, a uniformitarystami (lub zwolennikami gradualizmu) prowadzonymi przez prawnika Charlesa Lyella. Katastrofiści uczyli, że ogromne zmiany na Ziemi wydarzyły się w stosunkowo krótkim czasie tysięcy lat; natomiast Pan Lyell uważał, że zmiana mogła jedynie nastąpić w ciągu bardzo długiego okresu milionów lat. Wydawało się bardziej logiczne przyjęcie, iż to, co ktoś widział, że wydarzyło się w ciągu kilkuset lat, zawsze następowało w takim tempie oraz że nie nastąpiło żadne wyjątkowe wydarzenie, które zakłóciłoby równowagę natury, prócz sporadycznych miejscowych powodzi czy wybuchów mniejszych wulkanów.

Błędne przekonania i złudzenia Lyella otrzymały pierwszeństwo i dały Darwinowi to, czego jego teoria tak rozpaczliwie potrzebowała – czas. Miliony lat uniformitaryzmu pomogły zaszczepić złudzenie, że zmiana gatunków mogła się wydarzyć przez niezauważalne i drobne zmiany występujące na przestrzeni wielu wieków. Gdyby zwyciężył katastrofizm, wówczas ewolucja nie mogłaby zostać zaszczepiona ludzkości, ponieważ w tym poglądzie były tylko tysiące lat; zbyt krótki czas na wystąpienie gatunkowych spekulacji Darwina.

Immanuił Wielikowski w roku 1974 na konferencji American Association for the Advancement of Science w San Francisco

Darwin z pewnością czuł się bardzo bezpiecznie ze świadomością, że katastrofizm był martwy, pogrzebany i zapomniany. Nie śnił nawet, że doktryna ta ożyje sto lat po jego śmierci. Odrodzenie katastrofizmu było dziełem głównie jednego wybitnego człowieka, Immanuela Velikovskiego, którego praca „Ziemia we wstrząsach” (1956) rozpoczęła obalanie teorii uniformitarystów. We wcześniejszych swych książkach (np. Zderzenie światów) wykorzystywał różne elementy ludowych mitologii w celu ugruntowania swych teorii – lecz w tym dziele odrzucił te źródła i polegał w zupełności na „kości i kamieniu”, jako dowodach. Jego dzieło z 1956 roku zostało dokładnie zbadane i jasno opisane tak, aby każdy mógł uświadomić sobie, że świat w przeszłości został poddany serii potężnych katastrof.

Należy powiedzieć, że Velikovsky był dręczony i prześladowany przez środowiska naukowe, ponieważ one zdawały sobie sprawę, że jego naukowe dzieło rzuca cienie poważnych wątpliwości na teorię ewolucji Darwina przez naturalną selekcję, zadając również kłam spekulacjom Lyella. Jak mówi jeden z pisarzy, Immanuel Velikovsky zasłużył sobie: „na dozgonną wrogość wpływowych kręgów świata nauki”. Oczy tych naukowców zostały zamknięte na wartościowe badania H.H. Howartha i J.J. Prestwicha z późnej ery wiktoriańskiej przez zgubne, drakońskie uprzedzenie, w którym pragnęli, by wszyscy bezmyślnie podporządkowali się mrocznemu, darwinistycznemu poglądowi na świat.

Wraz z pojawieniem się hipotez Darwina rozpoczęło się poszukiwanie „brakującego ogniwa”, jednak prawdę mówiąc, w geologicznym zapisie brakowało całych łańcuchów, a ponieważ ten dowód był niezbędny dla jego teorii, krótko przed śmiercią Darwin w rozpaczy zaoferował nagrodę dla tego, kto znajdzie taki dowód (zobacz list poniżej). W 1881 roku nagroda 200 funtów była olbrzymią sumą za odkrycie skamieniałości. Ten list został ujawniony w autobiografii przez sir Archibalda Geikie, „Dzieło długiego życia” (s.192, 1924r.). Nie musimy dodawać, że od 1882 roku nikt nie otrzymał tej nagrody!

***

LIST CHARLESA DARWINA DO SIR ARCHIBALDA GEIKIE

Down, Beckenham, Kent, listopad 1881.

Drogi Panie!

Jestem bardzo zainteresowany Pana opisem na temat wielkiego „odkrycia” w dolnych warstwach karbonu. Skoro znaleziono tak dużo skorpionów, to można było by mieć nadzieję na istnienie innych lądowych zwierząt i roślin, jeśli zostaną znalezione nowe miejsca przez wysadzenie warstwy skalnej. Lecz nie ośmieliłbym się prosić, żeby czuł się Pan zobligowany i zatrudniał badaczy do tej pracy. To prowadzi mnie do zaoferowania – a mam nadzieję i ufam, że nie myśli Pan, iż za dużo sobie pozwalam – 100 lub 200 funtów, jeśli może Pan znaleźć kogoś, komu mógłby powierzyć to zadanie i jeśli Pan uważa, że ma sens dalsze poszukiwanie nowych i większych paleontologicznych skarbów, które mogłyby zostać odkryte. Jeśli moja propozycja wydaje się Panu zbyteczna czy arogancka, proszę mi wybaczyć i uwierzyć, drogi Panie.

Z poważaniem
Karol Darwin.„

Czy to ostatni wysiłek Pana Darwina w znalezieniu „brakującego ogniwa”? On napisał ten list do sir Archibalda Geikie, który umieścił ten znaczący dokument w swej autobiografii nazwanej „Dzieło długiego życia” (1924). Około 6 miesięcy później, pod koniec kwietnia, Darwin umarł. Nikt nigdy nie zgłosił się po nagrodę Pana Darwina w wysokości 200 funtów! Współczesny ekwiwalent tej nagrody to około 9 000 funtów. Naprawdę zdesperowany człowiek!

***

Obecny wiek jest wiekiem odkryć i ujawniania poprzednio ukrytych spraw – pojawienie się mikroskopu elektronowego w 1933 roku wywiodło na światło wiele mikroskopijnych organizmów i ich funkcji, których Darwin był zupełnie nieświadomy. Takie wybitne odkrycia powinny były dawno temu posłać ewolucję do kosza na śmieci.

Od czasu skonstruowania jednego z pierwszych komputerów na uniwersytecie w Manchester, w 1948 roku, nastąpiła rewolucja w sposobie zajmowania się informacją i gromadzenia jej. Techniki informacyjne bezustannie się rozwijają i w zadziwiającym stopniu mają wpływ na ludzkość. Dr Werner Gitt, naukowiec wiodący prym w badaniach na tym polu, sugeruje, iż nadszedł czas, kiedy pojęcie życia, jako składającego się jedynie z materii i energii, powinno być zaniechane i że należy do niego dodać informację. Wraz z odkryciami w genetyce, staje się coraz bardziej oczywiste, że rola Informacji jest tak samo ważna do życia jak Materia i Energia.

Doktryna naukowego Materializmu jest dzieckiem ateizmu; ona uczy, że Energia i Materia mogą same stworzyć życie. Energia i Materia nie mają żadnej inteligencji. Jeśli doda się do nich informację, wówczas ta doktryna zostanie zupełnie zmieniona. W rozwoju informacji musi być obecna wyższa inteligencja. Innymi słowy, obecność informacji wewnątrz życia świadczy o egzystencji Boga. Ona wskazuje, że informacja odkryta w naszym kodzie genetycznym została tam wbudowana przez żyjące inteligentne źródło.

Ostatnim punktem z naszych siedmiu, których Darwin był nieświadomy, była doktryna o tym, co może być określone jako „nieredukowalna złożoność”. Odkrycie tego zjawiska jest możliwe dzięki naukowej metodyce zwanej nanotechnologią. Nasz słownik określa nieredukowalne „jako coś, co nie może zostać zredukowane; nie może być zmniejszone”. Kiedy naukowcy z bardziej wyspecjalizowanymi i mocniejszymi mikroskopami elektronowymi, zaczęli badać struktury komórkowe na poziomie molekularnym i atomowym, znaleźli tam nie mniejszą, lecz większą złożoność, ku swemu pełnemu zdumieniu. Życie stało się nie mniej, lecz bardziej złożone, w swych najmniejszych formach.

Według Michaela J. Behe’a (Czarna skrzynka Darwina, Simon & Schuster, Nowy Jork, 1998) komórka była dla Darwina „czarną skrzynką”, której on nie mógł otworzyć. Gdy naukowcy w XX wieku otworzyli ludzką komórkę (najmniejszą strukturalną i funkcjonalną część organizmu) przy pomocy promieni X – krystalografii, została ujawniona złożona struktura komórki na poziomie molekularnym i atomowym. Te odkrycia rozdrażniły ewolucjonistów, gdyż one ujawniły, że jedynym sposobem powołania do egzystencji tych struktur był inteligentny projekt. Współzależność różnych elementów od siebie spowodowała szybki rozwój komórki, który bez obecności projektu leży poza sferą możliwości.

Odkrycia ostatniego wieku postawiły zwolenników teorii Darwina w takim położeniu, w jakim znaleźli się zwolennicy teorii płaskiej ziemi; gdyż obrazy Ziemi, wysyłane z satelitów okrążających Ziemię, ponad wszelką wątpliwość wykazywały, że Ziemia jest kulą. Podobnie ludzkie życie i skomplikowane funkcjonowanie wszechświata nie może być rozpatrywane jako istniejące z innego stanowiska, niż jako szczegółowa realizacja inteligentnego projektu pochodzącego od wszechwiedzącego, miłującego Stwórcy.

RYSUNEK ZWYKŁEJ PUŁAPKI NA MYSZY

Rysunek obok jest wzięty z „Czarnej skrzynki Darwina” (s. 43, wydanie z 2003) autorstwa Michaela J. Behe’a. Ten tom ma trafny podtytuł: „Biochemiczne zakwestionowanie ewolucji”. Jest to dzieło brzemienne w skutki, obfitujące w pozytywne następstwa w badaniach nad Stworzeniem: prawdziwie otwierający oczy, mistrzowski przegląd błędów i niepowodzeń ewolucji Darwina na poziomie molekularnym.

Autor używa składowych części pułapki na myszy jako ilustracji „nieredukowalnej złożoności” w komórce. Pułapka staje się nieskuteczna, jeśli nawet jedna część zostanie usunięta; wszystkie części są niezbędne do jej funkcjonowania. Kiedy ona przestaje działać, nie ma żadnego powodu, by istniała w jakimkolwiek celu. Czy jakakolwiek komórka mogłaby zaistnieć jako dzieło ślepego przypadku?

Na podstawie argumentu skutku i przyczyny nie możemy jednoznacznie wnioskować, że pierwsza przyczyna jest osobowym Bogiem. Jeśli rozważamy tylko skutek i przyczynę, trzeba przyznać, że mogła to być ślepa siła. Jednak inne względy, jakie podpowiada nam rozum, dowodzą, że pierwsza przyczyna nie jest ślepą siłą, lecz osobową istotą – Bogiem.

________________
Więcej w książce pt. Bóg autorstwa Paula S.L. Johnsona. Pobierz wersję elektroniczną przez kliknięcie tutaj lub zamów bezpłatną wersję papierową. Wystarczy napisać pod adres wiktor /at/ badaczebiblii pl (zamień /at/ na małpkę w adresie i dodaj kropkę przed pl) i podać adres do wysyłki.

* * *

Zobacz inne świadectwa.

WERSJA AUDIO [download]:

WERSJA TEKSTOWA: 

Fred Astaire w scenie z filmu „Królewskie wesele”

Pozdrawiam Braci i Siostry od mojej żony Patricii i moich synów Johna i Joshuy. Chciałbym powiedzieć Wam troszeczkę na temat Pensylwanii, gdzie mieszkam. Mieszkamy około 8 mil (12 km) poza centrum. Pensywalnia to ładny stan. Ma bardzo różnorodną scenerię. Powierzchnia to 120 tys. kilometrów. Z lewej do prawej strony 446 km, a z góry do dołu 272 km. Philadelfia położona jest jakieś 4500 km od zachodniego wybrzeża Kalifornii. Nazwa oficjalna to Wspólnota Pensywalnii. Ten stan został założony przez człowieka o nazwisku William Penn.

William Penn był kwakrem i pacyfistą i traktował on Indian, z którymi się kontaktował z godnością i szacunkiem. Pensylwania pierwotnie nazywała się „Las Penna”. Znano ją także jako „Sylvania” czyli „Las”. Związki Penna z Indianami tam mieszkającymi polegały na przyjaźni i szacunku. On nie próbował wykradać ziemi tym ludziom. Współpracował z nimi. Kwakrzy bowiem dobrze rozumieli to jak postępować z tymi, którzy są prześladowani. Ponieważ kwakrzy nie żyli zbyt dobrze z purytanami.

Zawarcie traktatu z Indianami

William Penn odgrywa bardzo ważną rolę w historii tego kraju, choć spędził tutaj tylko cztery lata. William Penn jako kwakier jest częścią dumnej historii kwakrów, którzy mieli wkład w historię tego stanu oraz innych krajów.

Mój temat to: Ślady stóp na suficie. Bracia Adam, Wiktor i ja mieliśmy dyskusję jak najlepiej przetłumaczyć te odciski stóp. Ustaliliśmy, że będziemy to tłumaczyć jako but. Odciski stóp czyli odciski buta. Co to ma wspólnego z czymkolwiek? Moja żona i ja lubimy chodzić do miejsca w Pensylwanii o nazwie Skippack. Jest to jakiejś 25 mil od naszego domu. Miejsce nazywa się „Basta Pasta”. Jest to włoska nazwa. Wiesz, że w menu znajdziesz dużo makaronu. Usiedliśmy przy stole na otwartej przestrzeni, w takim aneksie, dobudówce i złożyliśmy zamówienie. Zwyczajowo, kiedy gdzieś jestem, lubię się rozglądać i przypadkowo spojrzałem na sufit w tamtym miejscu. Było to mniej więcej 5 metrów wysokości, mniej niż 20 stóp. I zauważyłem odciski butów na suficie. Wstałem i przyjrzałem się temu dokładniej. To nie była część wzoru na suficie. Były to wyraźne odciski buta. Rozmawiałem z kelnerem na temat tego dziwnego zjawiska. Czy kiedykolwiek wcześniej zauważyłeś te odciski butów na suficie? Powiedział, że nie. To wykluczyło go jako winowajcę. Jak one tam się dostały?

Jeśli spojrzysz na to z ewolucyjnego punktu widzenia… nie chcę powiedzieć, że ewolucjoniści to nie są ludzie inteligentni, ponieważ są. Powiedzmy jednak, że ktoś spojrzy na to z ewolucyjnego punktu widzenia. Można byłoby stworzyć wyjaśnienie tego zjawiska. Może to akrobata. Może ktoś wykonał podwójne salto, odbił się od podłogi, a potem zostawił odciski butów na suficie. Jest to możliwa opcja, ale nie jest ona rozsądna. Ogólnie mówiąc, ewolucjoniści, którzy zaludniają świat naukowy, łącznie z dziedziną astronomii, patrzą na niebiański sufit i widzą wspaniałe rzeczy. Mówią oni do siebie: „jak te rzeczy tam się znalazły?”. Nie ma wyjaśnienia. Być może z wyjątkiem Wielkiego Wybuchu. Nazwa „Big Bang” (Wielki Wybuch) jako początek wszystkiego została stworzona przez brytyjskiego astronoma Freda Hoyle’a w latach 60-tych.

Ilustracja Wielkiego Wybuchu (NASA)

Wielki Wybuch mówi, że Ziemia i wszechświat powstał ze ściśniętego punktu, który wybuchnął, w jakimś pojedynczym, jednym momencie w czasie. Około 14 miliardów lat temu. Wielu astronomów nie zadowala to wyjaśnienie, ponieważ to sugeruje jakiś początek. Początek. I to jest problem dla ewolucjonistów, ponieważ niewypowiadana zasada ewolucji mówi, że można tylko tyle cofnąć się w czasie, gdzie zaczyna się ewolucja, ale jeśli pójdzie się dalej, to kwestia jest otwarta. Nic nie wiadomo. Ewolucjonista patrzy więc na sufit, na niebo – firmament. I zastanawia się jak te rzeczy tam się dostały. Nie jest jednak w stanie znaleźć wyjaśnienia.

Wyjaśnienie dla chrześcijanina jest łatwiejsze, ale nie jest proste. Stwórca istnieje od wieczności do wieczności. Od zawsze do zawsze. Wyjaśnienie to jest odrzucane przez ewolucjonistów. Kiedy NASA, agencje kosmiczne Europy, Japonii i Chin wysłali sputniki w przestrzeń kosmiczną, żeby zbadać planety, oni nie szukali wyjaśnienia Boga.

Ewolucja przypisuje sobie prawo do wyjaśnienia stworzenia. To znaczy, jeżeli potrafisz to przeanalizować i przedstawić jakąś teorię, wtedy rozwiązujesz problem. Obiekt krążący wokół Słońca, który obecnie bada Słońce, to wspólne przedsięwzięcie amerykańskiego NASA i Europejskiej Agencji Kosmicznej bada plamy na słońcu itd. Nie pomniejszam niczego co robi nauka lub astronomia. Żyjemy w niewiarygodnym świecie i w czasie naszego życia, a być może waszego, być może zobaczycie mężczyzn, kobiety, astronautów na Marsie. Jest to możliwe.

Ewolucja jest szeroko rozpowszechniona. Jest to dominująca filozofia początku życia.

Wracając do odcisków butów. Jak one dostały się na ten sufit? Wykluczamy akrobatę, który zostawił tam swoje ślady. Myślę, że jest bardziej przyziemne wyjaśnienie. Kiedy ten budynek był budowany na pewno było miejsce składowe dla różnych części, z których potem ta budowa miała być złożona. Panele sufitowe były montowane na końcu. Robotnik z mokrymi butami przeszedł po jednym z tych paneli. I pozostawił na nim swoje odciski butów. A z czasem ten panel znalazł się na suficie i nikt nie zwrócił uwagi, że nie był on czysty. Wszystkie rusztowania zostały zdemontowane i może nawet ktoś zauważył: „O, zostały tam odciski butów”. Było to już jednak zbyt trudne, żeby wszystko odbudowywać i myć te panele. I tak to zostało, jako świadectwo pracy w brudnych butach. Jest to moje wyjaśnienie, jedyne jakie przychodzi mi na myśl.

Jakie wyjaśnienie ma ewolucja, kiedy spogląda do góry, kiedy patrzy na sufit Boskiego stworzenia? Takie, że wszystko stało się przypadkiem. Dziwną rzeczą w ewolucji jest to, że stosuje się ją do wszystkiego. Wszechświat powstał przez przypadek. I stopniowo sam się złożył bez żadnej ręki Stwórcy. Ziemia odłączyła się od innej planety. Została przypadkiem złapana w orbitę Słońca, które na szczęście przypadkiem było już tam gdzie trzeba. I po kilku miliardach lat na Ziemi cudownie powstało również samo życie.

Kiedy patrzymy na opis stworzenia w Biblii, czytamy, że morze wydało życie i życie zostało wyprowadzone z morza (według Biblii Króla Jakuba). To wskazuje, jak sugerował to brat Jolly w traktacie „Biblia a ewolucja” [patrz „Sztandar Biblijny”, nr 112 – dop. WS], że ewolucja była możliwa wśród zwierząt, niższych stworzeń. Zatem gatunki zostały stworzone [lub rodzaje, baraminy – dop. WS] i one rozwijały się według naturalnych reguł, niektóre z nich na przestrzeni czasu ulegały pewnym zmianom. To jednak oczywiście nie dotyczy ludzkości.

Trudność dla ewolucjonistów jest taka, że cały czas otrzymują oni wiadomości, że Bóg istnieje. Kod genetyczny DNA to jeden wielki ciąg informacji. Właśnie tę informacje przeoczają ewolucjoniści. Jest to bardzo podobne do astronomów, którzy stale wysłuchują sygnałów z przestrzeni kosmicznej. Oni oczekują sygnałów takich jak tadat–tadat… tadada-dat… Sygnałów, które miałyby pewne znaczenie. A właśnie DNA to czyni. Przekazuje takie informacje. DNA, które koduje wszystko w ludzkim ciele, które ma zakodowane w sobie wszystko o ludzkim ciele, to fantastyczna maszyna. Fantastyczny komputer. Jednak nie jest doskonałe. Nie jest doskonałe, ponieważ kod DNA zawiera także system sprawdzania błędów. Mam tutaj cytat Karola Darwina i tego, co mówi on na temat stworzenia:

„Wzniosły zaiste jest to pogląd, że Stwórca natchnął życiem kilka form lub jedną tylko, i że gdy planeta nasza, podlegająca ścisłym prawom ciążenia, dokonywała swych obrotów, z tak prostego początku zdołał się rozwinąć i wciąż rozwija nieskończony szereg form najpiękniejszych i najbardziej godnych podziwu.”

(Charles Darwin, „O powstawaniu gatunków”, wyd. PWRiL, Warszawa 1959, s. 515.)

Pochodzi to z 14 rozdziału „O powstawaniu gatunków”. Zwracam uwagę na wyrażenie Darwina: „natchnął życiem kilka form lub jedną tylko”. A także na jego odniesienie do początku. Jest jeszcze inny fragment w tym dziele, w pierwszym wydaniu, w którym Darwin odnosi się do Stwórcy. Późniejsze wydania tego dzieła już tego akapitu nie zawierały.

Co powinniśmy powiedzieć o ewolucji dzisiaj? Wydaje mi się rozsądne i sensowne, by zaakceptować pewne formy ewolucji wśród gatunków. Np. covid-19. Jest to wywołane przez wirus, który został przeniesiony od zwierząt. Choroba odzwierzęca. 61% chorób przekazywanych rodzinie ludzkiej pochodzi od zwierząt.

Mutacje to zmiany jednych form życia w inne. A koronawirus jest taką mutacją i może dalej się mutować. Może zmieniać swój kształt i kontynuować zakażanie różnych elementów ludzkich istot. Jest to dla mnie niepokojące, że prosta forma życia może dostosować się do warunków, jakie znajduje w ciele człowieka, dopasować się do nich, dopasować się do swojego nosiciela – czyli do ciebie i mnie.

Z pewnością ma tutaj miejsce coś, co jest nieco bardziej skomplikowane niż możemy sobie wyobrazić. To jakaś dziwna inteligencja w niewidzialnym, mikroskopijnym szkodniku. Astronomowie, którzy szukali jakiegoś kodu z zewnętrznego świata kosmosu, ostatecznie znaleźli to w DNA, a także w RNA, z którego zbudowany jest covid-19. W jego informacji. Nie jest to jednak uznawane za inteligentną informację.

W czasie wywiadu znany ewolucjonista Richard Dawkins spuścił przyłbicę i powiedział otwarcie. Zapytano go uczciwie: „Jak życie na ziemi się rozpoczęło?” I on zasugerował, że mogło być tutaj przeniesione przez istoty z kosmosu. Myślę, że on żałował, że kiedykolwiek to powiedział, ale to nie dowartościowuje tego problemu i znowu przyprowadza nas to z powrotem do Wielkiego Wybuchu.

Jeśli życie nie miało początku, jeśli wszechświat nie miał początku, jest to filozofia, teoria, z którą ewolucja nie może sobie poradzić. Czego szuka NASA i Europejska Agencja Kosmiczna? Szukają oni dowodu na to, że życie istnieje na innych planetach, w innych postaciach. I to może pomóc im w rozwiązaniu problemu życia na ziemi. Jest pewien perwersyjny upór w tym podejściu.

Większość chrześcijan akceptuje ewolucję. Są wyjątki oczywiście – ogólnie badacze Pisma Świętego, świadkowie Jehowy, nie akceptują ewolucji. Większość chrześcijan akceptuje ewolucję, ponieważ nie rozumieją okupu. Chciałbym podkreślić, że prawie przez cały Wiek Ewangelii nikt nie rozumiał okupu. Wikipedia mówi, że wielki badacz z pierwszego wieku Orygenes wprowadził pojęcie okupu. My wiemy, że uczynił to apostoł Paweł. Orygenes wprowadził raczej własną wersję okupu i twierdził, że okup został zapłacony szatanowi. My wiemy z wyjaśnień Pawła, że okup został zapłacony Boskiej sprawiedliwości.

Mam nadzieję i myślę, że wiem, że Wy doceniacie wyjaśnienie okupu, tak jak my go znamy. Kiedy weźmiemy pod uwagę fakt, że pod koniec XIX wieku brat Russell wyjaśnił okup, a brat Johnson analitycznie go zbadał, szczególnie w XV tomie epifanicznym – „Chrystus – Duch – Przymierza” – dzięki temu należymy do nielicznych kilku, którzy rozumieją to tak, jak rozumiemy. To jest skarb dla nas, że brat Russell i brat Johnson dali nam ten przywilej, ponieważ okup sam z siebie utwierdza i zabezpiecza naszą wiarę. Wspomniałem Orygenesa i jego rzekome wprowadzenie okupu. On także wprowadził doktrynę trójcy. Badacze Biblii wiedzą, że trójca i okup nie mogą razem obok siebie funkcjonować. Ale do IV wieku trójca stała się zatwierdzonym dogmatem. W wyniku tego większość ludzi w Wieku Ewangelii straciła z pola widzenia okup, a to dlatego, że te dwie doktryny nie mogą istnieć razem obok siebie. Jest sprzecznością, że Bóg może być trzema i jednym, i że Chrystus mógł stać się człowiekiem (pozostając Bogiem). Niektórzy mają takie wyjaśnienie, że Chrystus był w 100% człowiekiem i w 100% Bogiem, a jednak nie jest to możliwe.

To brzmi tak, jak argument używany przez ewolucję do zaprzeczenia istnieniu Boga, ponieważ trójca tak naprawdę jest zaprzeczeniem Boga. Okup rozwiąże prawie wszystkie problemy, jakie możemy mieć ze zrozumieniem zbawienia. Pod każdym względem jest to najważniejsza doktryna, jaką mamy. Wiemy, że Jezus był w pełni człowiekiem, nie był wszechmocny. Nie był także wszechwiedzący. Kiedy uczniowie zapytali Go o przyszłość: „kiedy te rzeczy się staną?” On w istocie powiedział im: „Nie wiem.” „Ani aniołowie w niebie, ani syn człowieczy nie zna tych rzeczy. Tylko Ojciec w niebie”. To wydawało się dosyć oczywiste.

Większość chrześcijan, którzy akceptują ewolucję, nie mają z nią problemu, dlatego że nie rozumieją okupu. Przywilej, jaki mi mamy rozumiejąc te doktrynę, staję się kotwicą dla naszej wiary, którą apostoł Paweł ogłasza w Liście do Rzymian i w Liście do Koryntian.

Ateizm nie jest niezrozumiałym stanowiskiem do zajęcia. Dlaczego tak mówię? Dwie rzeczy: nie każdy ma wiarę. Niektórzy jej nie mają i nie mogą jej używać. Numer dwa: mamy dozwolenie zła. Nie jest niemożliwe, żeby ktoś spojrzał na ten świat i dostrzegł, że jest on całkowicie „nie tak”, że jest to miejsce pełne przemocy i okrucieństwa, że życie może być krótkie, brutalne a młodzi ludzie – mężczyźni i kobiety – są uderzani przez różne choroby, zarazy i inne dolegliwości. Dla Charlesa Darwina problem stanowiło pasożytnictwo. Szczególnie zaś pewien pasożyt, który składany był przez osy. Dla niego było to nie do pogodzenia z miłosiernym Bogiem. Co do zasady jest to naruszenie prawa gospodarza [chodzi tu prawdopodobnie o pasożytnicze osy, które składają jaja w tułowiu innych owadów, a następnie wykorzystują je, żywiąc się ich wewnętrznymi sokami – dop. ws]. Tym jest też koronawirus.

Myśląc o tych dziwnych i niepokojących zwyczajach, które niektóre stworzenia mają oraz o ludziach, którzy są okrutni i bezwzględni, biorąc te wszystkie rzeczy razem w jedno, można by było dojść do wniosku, że nie ma Boga. Niektóre kobiety i niektórzy mężczyźni są deistami. Wierzą, że Bóg uruchomił wszechświat i zostawił go samemu sobie. Podczas gdy my wierzymy, że Bóg stale i bezustannie jest zaangażowany w to, co się z nami dzieje. Ateizm jako stanowisko, filozofia, sam w sobie nie jest więc taki niezwykły. Po drugiej stronie są ci, którzy posiadają wiarę w rzeczy, w które nie można wierzyć. Na przykład: scjentologia. Są pewne religie całkowicie wymyślone. To co my jako badacze Biblii mamy to skarb. Daje nam to szerokie spojrzenie na Boski plan, a szczególnie wyjaśnienie dozwolenia zła.

Czy nigdy w nic nie wątpiliśmy? Czy złą rzeczą jest wątpić? Czy grzechem jest wątpić? Czy Wy Bracia kiedykolwiek wątpiliście w jakąś część Boskiego planu, proroctw, Boga? Podejrzewam, że wielu z Was tak.

Od roku 1914 minęło 300 lat.

To nie jest pomyłka. Wydarzenia, które miały miejsce od 1914 r. doprowadziły do świata roku 2020, który pod wieloma względami  jest o lata świetlne różny od tego, który był w roku 1914. To jest właśnie ta postrzegana odległość od roku 1914 do 2020. Jest ogromna.

I wojna światowa. 1914-1918. Nie tylko niszczyła żołnierzy po obydwu stronach. Niszczyła handel światowy. Na przykład w Wielkiej Brytanii w niemal każdym gospodarstwie domowym zabrakło ojca. Ocenia się, że zginęło wtedy 50 milionów ludzi. Poza jednak okropnymi warunkami w okopach, gdy w roku 1918 wojna w końcu się skończyła, horror nie skończył się. Nastąpiła tak zwana ‘hiszpanka’ lub grypa hiszpańska. Hiszpania nie brała udziału w pierwszej wojnie światowej i nie miała cenzury w swojej prasie. Inne kraje jak Francja, Rosja, Niemcy i później Amerykanie mieli swoją cenzurę w prasie i nie chcieli przekazywać złych wieści z frontu. Hiszpania donosiła wtedy o niezwykłej chorobie – grypie. Nazwa ‘hiszpańska’ została do niej dodana, bo to hiszpańskie gazety o tej grypie doniosły. Gdy żołnierze po zwolnieniu ich z armii wracali do domu pociągami, statkami, tę grypę zabierali ze sobą. Było to szczególnie prawdziwe jeśli chodzi o Indie. W miarę jak poszczególni żołnierze, szwadrony, schodzili z peronu wzdłuż torów kolejowych zabierali tę grypę ze sobą.

Badania pokazują, że epidemia grypy powstała w bazie armii amerykańskiej w Kansas. Gdy w roku 1917 Stany Zjednoczone przyłączyły się do wojny, jako stowarzyszeni [alianci], wtedy grypę tę zabrali ze sobą. Gdy wojna dobiegła do końca, zabrali tę grypę do domu i stworzyło to drugą falę. Była to prawdziwa pandemia.

Okres, w którym teraz żyjemy, w naszej własnej pandemii, daje nam pewną możliwość współczucia wobec tego, co oni przeszli. Teraz każdy kraj na świecie jest pod wpływem tej pandemii. Znajdujemy się w tej obecnej sytuacji, co zmusza Braci do gromadzenia się razem, tak jak teraz to robimy, przez ekran. Wielu z nas już i tak to robiło wcześniej, ale to tło w jakim teraz to robimy jest o wiele ciemniejsze. Są pewne próby życiowe z tym związane. Myślę, że wszyscy zastanawiamy się dlaczego mamy tę pandemię i jak jest jej związek z czasem ucisku. Słyszałem dzisiaj rano, jak ktoś powiedział, że świat zapełnia się ludźmi. Porównując świat z roku 1914 z rokiem 2020 uderza nas różnica w ludności i ogólna cera ludności na ziemi. Dlaczego tak długo schodzi zanim Królestwo nadejdzie?

Tylu ludzi zostało zabitych na przestrzeni wieków. Tylu ludzi zginęło w czasie wojen i głodów. Można byłoby pomyśleć, że Królestwo się opóźnia. Czasami ja sam mam wątpliwości pod tym względem. Jak długo możemy czekać na nadejście Królestwa? Co to jest, co musi nastąpić zanim Królestwo przyjdzie? Być może miękną nam kolana, gdy myślimy o tych rzeczach.

Oczywiście są pewne rzeczy, które ciągle są do zrobienia i Królestwo nie może przyjść dopóki liczba ludzi na ziemi nie spełni wymogu jaki Boski plan żąda. To zabawny sposób patrzenia na to, bo gdyby Królestwo przyszło za szybko, byłoby mniej restytucjonistów. Zatem z pewnego punktu widzenia, im dłużej będzie trwał świat, to znaczy, że będzie więcej kandydatów do Królestwa. Może to wydawać się czymś prostym, ale jest oczywiste. Dla nas mieszkających na planecie Ziemi i spoglądających w górę, bez posiadania odpowiednich informacji, pozostaje nam tylko domyślać się. Gdzieś między naszymi domysłami a naszymi oczekiwania czają się także wątpliwości. Co z tą pandemią? Co ona ma wspólnego z czasem ucisku? Jakie jest jej znaczenie? Nie odpowiem na to dokładne pytanie.

To co widzimy i co doświadczamy w tym obecnym trudnym czasie jest jednak demonstracją zdolności, współczucia i dużej ilości samoofiary. Myślę o 1 Liście do Koryntian 15:29, gdzie apostoł mówi o kościele chrzczącym się za umarłych. Co chce przez to powiedzieć? To, że kościół poświęcając się, przygotowuje siebie do służby w Królestwie. Dla mnie jest to bardzo głęboka myśl, że to ofiarowanie następuje dwa tysiące lat przed służbą. Takie zrozumienie tego wersetu nie było dostępne w czasie Wieku Ewangelii. Kościół pierwotny mógł rozumieć punkt widzenia Pawła i piękne wyjaśnienie jakie podał. Paweł pytał: „dlaczego zatem umieramy każdego dnia?” Każdy mężczyzna i kobieta w kościele umierali codziennie za pokolenie, które dopiero ileś tysięcy lat później miało się pojawić. Chcę zrobić pewną małą analogię do współczesnej medycyny. To co widzimy dzisiaj to bardzo dużo współczucia, wspaniałomyślności wobec chorych. Lekarze, pielęgniarki, wszyscy na tej pierwszej linii, którzy ryzykują złapanie tej choroby, z pewnego punktu widzenia poświęcają siebie. Są przygotowywani do poświęcenia siebie, aby pomagać innym. Mimo to będą wyjątki. Nie chcę jednak osądzać świata przez wyjątki, ale przez tę dominującą praktykę. Pielęgniarka czy lekarz, który jest w szpitalu i opiekuje się kimś z wirusem, bardzo łatwo może złapać tego wirusa samemu. A mimo to, robią to. Chcę powiedzieć, że sygnał karetki pogotowia jest najbardziej pełnym nadziei dźwiękiem na świecie. Innymi słowy, mówi mi to, że ktoś w tym pojeździe, w tej karetce, ludzkie życie, jest tak ważne, że musi być uratowane. I tak długo, jak długo rodzina ludzka będzie się w ten sposób zachowywać, to ma ona przyszłość.

Czas ucisku, jak to wyjaśnił nam brat Johnson, ma na celu zburzenie państwa, kościoła, kapitału i arystokracji. W przeważającej mierze państwowe kościoły upadły. Arystokracja upadła. Zostaje nam tylko państwo i kapitał. W wielu krajach, szczególnie w krajach kapitalistycznych, a szczególnie w Wielkiej Brytanii (pierwszym kraju kapitalistycznym) i Stanach Zjednoczonych, które wspólnie (np. w Londynie i Nowym Jorku) kontrolują większość przepływu gotówki. To znaczy, że państwo i kapitał muszą być zniesione, zburzone. Spodziewam się, że nie nastąpi to zbyt szybko. Chciałbym powiedzieć, że Stany Zjednoczone to mocarstwo i jak wszystkie mocarstwa, a wcześniej było to mocarstwo brytyjskie, nie tolerują one konkurencji. Mocarstwo nie chce rywala. Dlaczego mówię, że Ameryka jest mocarstwem? Na przykład ma 800 baz wojskowych w różnych krajach. Wywiera ono zewnętrzny wpływ na resztę świata. To, co nazywa się pozaterytorialnym wpływem. To znaczy, że poprzez działanie rożnych praw i instrumentów finansowych, może ona obalać, niszczyć ekonomie i gospodarki innych krajów. Teraz głównym konkurentem Stanów Zjednoczonych są Chiny. Postawcie siebie w roku 1914. Któż wtedy przypuszczałby, że Chiny staną się rosnącym mocarstwem? Dlaczego Chiny są takim rosnącym mocarstwem? Jak długo jeszcze w czasie ucisku to może potrwać? Nie mogę odpowiedzieć na to pytanie. Ja tylko dostrzegam, tak jak Wy dostrzegacie, że tak jest. To oczywiście stawia niebezpieczne dla nas wszystkich pytania. Podnosi to kwestię wojny nuklearnej, ponieważ jeśli konkurencja stanie się dostatecznie zawzięta, może doprowadzić do wojny. Czy właśnie tak czas ucisku ma się skończyć? Weźmy pod uwagę kilka innych rzeczy poza perspektywą wojny. Rewolucja i anarchia. Moglibyśmy powiedzieć, że już mamy anarchię w tym kraju (USA), ale nie tak do końca. Są takie odizolowane wybuchy, demonstracje, np. z ruchu Black Lives Matter [„Czarne życie ma znaczenie”]. Są też dowody obywatelskiego nieposłuszeństwa. Np. ludzie, którzy nie chcą nosić masek. Zatem to co mamy teraz, w chwili obecnej, między pandemią i wyłączaniem społeczeństwa do pewnego punktu, to prowadzi do pytania – co się stanie? Innymi słowy: czy dojdziemy do pełnego zatrzymania jeśli chodzi o pandemię? Jak ważne jest to wydarzenie? Kiedy weźmiemy pod uwagę, że naukowcy na całym świecie pracują nad szczepionką i że jest wiele dostępnych opcji, jest bardzo prawdopodobne, że taka szczepionka powstanie i rozwiąże problemy. My nie wiemy, co jeszcze czai się w tej pandemii, o co w niej chodzi. W tym małym niewidzialnym stworzeniu i jego mutacjach. Te mutacje odcięły kraje na całym świecie od siebie nawzajem. Koszty ekonomiczne są przeogromne. Ludzie potracili pracę i dalej będą tracić pracę. Biznesy i firmy będą zamykane. A kto wie, jak długo zajmie, potrwa, jeśli w ogóle jakikolwiek powrót do normalności nastąpi? W jaki sposób kapitał podniesie sam siebie? Czy gospodarki będą bardzo cierpiały, kiedy to się w końcu skończy? Jeśli masz pracę, a nie możesz dostać zapłaty, żeby spłacić rachunki, hipotekę… Czy jest to pewien rodzaj paraliżu, który stopniowo ogarnia świat? Myślę, że nie jest to ślepy zaułek czasu ucisku.

Weźmy na przykład Izrael. Patrzymy na Izrael jako odbudowę nadziei dla świata. Nawrócenie Izraela będzie nadzieją dla całej planety. Wszyscy pobiegną do Jeruzalem i powiedzą: uczmy się o Panu i o Jego drogach. Izrael dzisiaj cierpi jednak z powodu tej pandemii bardziej niż inne kraje. To jest dla nas wyznacznik. W starożytności Żydzi byli zachowani od większości plag w Egipcie. Ale nie tym razem. Nie w tym przypadku. To mówi nam, że coś jeszcze musi nastąpić. Zatem, co robimy? Zakładając, że świat podniesie się z tej pandemii i wróci do biznesu, działalności jak zwykle, powiedzmy na przykład, że za dwa lata wszystko będzie działało tak, jak było to 5-6 lat wcześniej. Jakie wnioski z tego wyciągniemy? To samo było z pierwszą wojną światową. Było dużo zniszczenia, spustoszenia w czasie tej wojny. Były ekonomiczne i polityczne konsekwencje, następstwa po tej wojnie. Był kryzys z roku 1929, który dotknął cały świat. Potem była jeszcze jedna wojna, druga, od 1939 do 1945. Mimo to okres po drugiej wojnie światowej był najbogatszym i najbardziej pomyślnym okresem w historii ludzkości.

Jaka byłaby nasza postawa w odbudowie po tym koronawirusie? Dostrzegam pewną perwersyjność (zepsucie) w sobie samym lub kiedyś zauważałem, że tak było. Pamiętam na przykład, że wbiegłem do kuchni w roku 1967, kiedy wojna sześciodniowa trwała. Pokazałem mojej mamie pierwszą stronę gazety i powiedziałem: „wygląda na to, że szybko Królestwo będzie”. Oczywiście tak się nie stało, a ja się zdenerwowałem. W ludzkiej naturze jest taka skłonność, że chcemy, aby coś stało się tak bardzo, że chcesz tego, nawet jeśli to oznacza zmartwienie dla dużej liczby ludzi. Nie chodzi o to, że jesteśmy niewspółczujący, ale skupiamy się na obietnicy, na proroctwie. I żeby zacytować Objawienie: „Jak długo, o Panie, jak długo?”

I to jest pytanie, czyż nie? Jeśli nasza planeta podniesie się z tej pandemii. Czy nasza wiara pozostanie taka sama? Czy będziemy się zastanawiać ile jeszcze to potrwa? Czy się zniechęcicie? Jaki będzie następny płotek do przeskoczenia? Jest jeszcze tyle rzeczy, które muszą się wydarzyć. Jeśli Pan pozwoli to jutro do tych rzeczy przejdę w moim wykładzie, ale jeszcze tyle rzeczy musi się wydarzyć, że ja prawdopodobnie nie dożyję, aby móc zobaczyć Królestwo. A że większość z Was wierzy i mówi się większości z Was, że zobaczycie to i dożyjecie tych czasów. Ktoś kiedyś powiedział, że Bóg nie płaci swoich wszystkich rachunków w czwartek. On nie realizuje planu, który nam odpowiada. Bóg zrobi, to co zrobi. Do nas należy poddać się, być cierpliwym, być pełnym wytrwałości i długiego znoszenia. Być zajętym aż do czasu nadejścia Królestwa. Rozszerzanie się czasu ucisku nie jest naszą winą. Nie jest to niczyją winą. Lubię o tym mówić tak. Im więcej dzieci się rodzi, im więcej dzieci dorasta, tym więcej mamy przypuszczalnych, przyszłych restytucjonistów. Gdyby rzeczy były dojrzałe i gotowe na nadejście Królestwa to ono by przyszło. Jest rzeczą oczywistą, że doświadczenia, które przechodzimy są także konieczne dla nas. Musimy się uczyć, aby być cierpliwymi i każdą obecną trudność musimy przyjmować z odwagą. Jesteśmy kurczącą się społecznością, a węgle muszą pozostać razem, żeby utrzymać ciepło. Otrzymujemy przestrzeń, właśnie w tej chwili, w której nasze postawy powinny być pewne spokoju, Bożego pokoju, aby badać samego siebie, modlić się i myśleć o tym, co Pan chce, abyśmy zrobili i jak w najlepszy sposób prowadzić nasze chrześcijańskie życie. Jest to czas przemyśleń, a nigdy za dużo przemyśleń. Modlę się i proszę Boga, drodzy Bracia, abyście mieli odwagę i nie byli przybici ani przygnębieni. Jest wiele filozofii na tym świecie, a ewolucja jest jedną z nich. My odłączamy się od większości z nich z powodu naszej jedynej w swoim rodzaju teologii. Zachęcam Was do modlitwy, do zadowolenia i do optymizmu. Do czynienia dobra, gdziekolwiek możecie, żebyście byli silni wewnętrznie i proszę o Boskie błogosławieństwo dla naszej małej społeczności, żebyśmy mogli dostrzegać, poznawać Jego wolę i pełnić ją.

Ben Carson

Słynny amerykański neurochirurg Ben Carson zauważył:

„Im więcej dowiaduje się o ludzkim ciele, naszym środowisku i wszechświecie, tym bardziej zwiększa to moją wiarę. Kiedy bowiem patrzę na złożoność, nie tylko naszego Układu Słonecznego, ale całego wszechświata, a potem pojawia się ktoś i mówi: „Był tylko Wielki Wybuch”, myślę, że teoria ta wymaga o wiele więcej wiary niż ja sam posiadam. Uznanie, że to złożone siły elektromagnetyczne utrzymują wszystko w porządku, to tak, jakby powiedzieć, że podmuch huraganu przez złomowisko mógłby uformować w pełni wyposażonego i gotowego do lotu Boienga 747. A byłby to znacznie prostszy wyczyn niż stworzenie naszego wszechświata. To tylko szaleństwo. A jednak niektórzy patrzą na złożoność ludzkiego mózgu i sugerują: „Cóż, jeśli dasz temu miliardy lat na ewolucję poprzez dobór naturalny, to właśnie to mogło się zdarzyć”. Mówią, że jeśli coś jest nieprzydatne, zanika. Jak to działa? Jak coś, co nie jest przydatne, wiąże się z czymś innym, co nie jest przydatne, a potem te dwie nieprzydatne rzeczy czekają przez kilka miliardów lat na tę trzecią przydatną rzecz? To nie ma żadnego sensu… Kiedy patrzę na to logicznie, zdaję sobie sprawę, że rzeczy o takim poziomie złożoności nie zdarzają się ot tak po prostu.”

Źródło (w języku angielskim):
https://www.ukbiblestudents.co.uk/magazine/beginning.htm