CZĘŚĆ PIERWSZA – 3 października 2021 r. 

CZĘŚĆ DRUGA – 19 listopada 2022 r. 

NOTATKI DO CZĘŚCI DRUGIEJ W WERSJI TEKSTOWEJ 

Cytowałem w części pierwszej bardzo dużo wersetów Pisma Świętego. Żeby w największym skrócie powiedzieć, co starałem się wtedy wyjaśnić:

– mówiłem, że istnieje różnica między wskrzeszeniem a zmartychwstaniem. Choć mamy w ewangeliach kilka wskrzeszeń, jak np. Łazarza, córki Jaira i syna wdowy w Nain, to jednak apostoł Paweł w Dziejach Apostolskich 26:22-23 stwierdza, że Jezus miał zmartwychwstać jako pierwszy.

fot. Priscilla Du Preez / Unsplash

– wskrzeszenie to w związku z tym „wprawienie na nowo w ruch mechanizmu życia”, jest to gr. słowo egersis, co oznacza ponowne uruchomienie procesów życiowych.

– na wskrzeszenie nie trzeba w żaden sposób zasłużyć, wskrzeszeni będą wszyscy umarli na podstawie łaski Bożej oraz okupu złożonego przez Pana Jezusa Chrystusa (wskrzeszeni będą ci, którzy dobrze czynili i ci, którzy źle czynili; sprawiedliwi i niesprawiedliwi), jednak Biblia mówi, że jedni ludzie staną się godni zmartwychwstania a inni ostatecznie go nie osiągną. W tym wypadku chodzi o gr. anastasis, czyli podniesienie, udoskonalenie i wreszcie życie wieczne.

– myśląc o zmartwychwstaniu, o tym, które oznacza doskonałość i życie wieczne, Pan Jezus w Jana 5:29 mówi, że kiedy już obudzi czyli wskrzesi wszystkich ludzi to jedni pójdą na zmartwychwstanie życia, a drudzy na zmartwychwstanie sądu; apostoł Paweł także potwierdza, że będzie coś takiego jak zmartwychwstanie niesprawiedliwych, a więc istnieje szansa na podniesienie niesprawiedliwych do doskonałości w czasie panowania Jezusa

– zmartwychwstanie sądu lub zmartwychwstanie niesprawiedliwych będzie to czas podnoszenia ludzi do sprawiedliwości przez pewnego rodzaju proces sądu lub proces resocjalizacji. Będzie to z-martwych-wstawanie przez sąd składający się z otrzymania wiedzy, sprawdzania jak ta wiedza jest przyswajana, karania w celu poprawy i wreszcie z wydania wyroku: życia lub śmierci przy końcu tego procesu

– proces sądu jest równoznaczny z restytucją czyli czasami naprawienia wszystkich rzeczy, o których mówiłem w innych nagraniach. Wszystko to będzie miało miejsce w tysiącletnim królowaniu Chrystusa i wiernych, w czasie ich panowania nad narodami, a nie dopiero po tysiącleciu.

Tyle streszczenie, a teraz czas na pytania i odpowiedzi. Oczywiście będą to skrótowe odpowiedzi, a czasami tylko odnośnik do innych nagrań i materiałów, bo wiele z poruszonych tematów domagałoby się oddzielnego wykładu i być może w przyszłości takie wykłady się pojawią. Nie chcę jednak zostawić pytających bez choćby krótkiej odpowiedzi.

1. W Apokalipsie 20:13 jest mowa o wydaniu zmarłych przez morze i otchłań już po tysiącletnim Królestwie. O jakim zmarłych jest tam mowa, skoro wszyscy zmarli mają zmartwychwstać przed i w trakcie Tysiącletniego Królestwa?

Umieściliśmy niedawno na stronie badaczebiblii.pl bardzo ciekawy wykres i artykuł pt. „7 obrazów tysiącletniego Królestwa Chrystusa i jego dzieła”:
https://badaczebiblii.pl/7-obrazow-tysiacletniego-krolestwa-chrystusa-i-jego-dziela/

Problem polega na tym, że Księga Objawienia, rozdziały 20 do 22, czytane są zwykle jakby to był jeden opis zdarzeń, które następują po sobie chronologicznie. A tak naprawdę mamy tu 7 różnych symbolicznych obrazów, które skupiają się na różnych elementach Tysiąclecia, a także „małego okresu” lub „krótkiego czasu” przy końcu Tysiąclecia i następujących później wieków chwały. Obj. 20:11-15 to kolejny obraz (w. 11 zaczyna się od słów – „potem ujrzałem”), a nie ciąg dalszy opisu z wersetów 4-10. Umarli będą więc wskrzeszani w czasie tysiącletniego Królestwa, jak wynika to z innych fragmentów. Także w tym czasie będzie trwało pouczanie, próbowanie i karanie w celu poprawy tych, którzy będą wskrzeszani i ostatecznie na koniec tysiąclecia dojdziemy do wydania wyroku. Ten wyrok to życie wieczne dla posłusznych i udoskonalonych, a wieczna śmierć dla tych, którzy nie będą posłuszni i nie pozwolą Panu na przemianę ich serc.

2. Apokalipsa 21:8 mówi o niegodziwcach wrzuconych do jeziora ognia. O kim zatem jest mowa w Ap. 22:15, że ci sa na zewnątrz? Czy to są ci sami co z Ap. 20:15 i 21:8 czy jacyś inni?

Chodzi dokładnie o te same osoby. W Objawieniu 20:15 i 21:8 mamy symboliczny obraz „jeziora ognia”, które przedstawia wieczne zniszczenie, unicestwienie, „drugą śmierć”. W Objawieniu 22:15 mamy symbol miasta , a tylko ci, którzy do niego wejdą, będą mieli dostęp do drzewa życia. Możemy przeczytać od wersetu 14 – „Szcześliwi, którzy piorą swoje szaty, aby mieli prawo do drzewa życia i mogli wejść przez bramy do miasta. Na zewnątrz są psy, czarownicy, [ludzie] dopuszczający się nierzadu, zabójcy, bałwochwalcy oraz każdy, kto kocha kłamstwo i popełnia je.” Inaczej mówiąc, dostęp do drzew i możliwość wejścia do miasta, oznacza życie, a znalezienie się na zewnątrz, oznacza odcięcie od życia. Można to porównać do dawnej Jerozolimy, gdzie na zewnątrz miasta znajdowała się spalarnia śmieci w dolinie Gehenna. Ta dolina to inny obraz bardzo podobny do jeziora ognia, który także wskazuje na całkowite zniszczenie grzeszników, którzy nie poddadzą się reformie.

3. Skoro twierdzicie, że człowiek po śmierci nie ma świadomości, to o czym jest mowa w Obj. 6:9-11? W tym fragmencie Jan widzi dusze zmarłych wołające o pomstę za swoją krew do Boga.

Tak, twierdzimy, że człowiek po śmierci nie ma świadomości i opieramy to na jasnych fragmentach Pisma Świętego. Bardzo wyraźna jest Ks Kazn Salomona 9:10 – „Wszystko, co twoja ręka znajdzie do zrobienia, to zrób w swojej mocy, gdyż nie ma działania ani planowania, ani wiedzy, ani mądrości w szeolu [czyli w grobie, stanie śmierci], do którego ty zmierzasz.” Warto jeszcze przywołać Psalm 115:17 – „Umarli nie chwałą Pana, ani ci wszyscy, którzy schodzą do krainy milczenia.”

Zwróćmy jednak uwagę na fragment Objawienia, do którego odnosi się pytająca osoba. Obj. 6:9-11 – „A gdy otworzył piątą pieczęć, zobaczyłem poniżej ołtarza dusze zabitych z powodu Słowa Bożego i z powodu świadectwa, które składali. I zawołały donośnym głosem: Jak długo, Władco święty i prawdziwy? Czy nie będziesz sądził mieszkańców ziemi i za naszą krew nie wymierzysz im kary? Każdej z nich dano białą szatę i powiedziano im, by jeszcze przez krótki czas odpoczywały, aż do pełni się liczba ich współsług i ich braci, którzy mają ponieść śmierć podobnie jak oni.”

Zacznijmy od tego, że Apokalipsa to najbardziej symboliczna i najtrudniejsza księga Pisma Świętego. Od czego się ta Księga zaczyna? „Objawienie Jezus Chrystusa, które dał mu Bóg, aby ukazać swym sługom, co musi stać się niebawem i wysławszy swojego anioła oznajmił przez niego za pomocą znaków słudze swojemu Janowi.” Oznajmił przez znaki, tzn. przez symbole i figury podał pewne myśli.

Czy możemy np. wyobrazić sobie smoka ognistego, który swoim ogonem ciągnął jedną trzecią gwiazd na niebie? Chyba nikt nie wyobraża sobie takiego stwora, który mógłby ogonem zrzucić jedną trzecią gwiazd z nieba, a jednak mamy taki opis w Objawieniu. Czyli są to pewne symbole, które określają pewną rzeczywistość.

Z wielu powodów nie wierzymy, że opis o wołających do Pana duszach należy traktować dosłownie. Prawdziwi wierni nie błagaliby Boga o to, by ich pomścił. Przecież zupełnie inne były wołania naszego Pana Jezusa i świętego Szczepana, gdy byli zabijani! Oni wołali: „Panie, nie policz im tego grzechu!” (Dz 7:60).

To wołanie z Księgi Objawienia można rozumieć tak samo, jak słowa z Księgi Rodzaju 4:10, że krew Abla wołala z ziemi do Boga o pomstę. Inaczej mówiąc cierpienia i czyny mówią głośniej niż słowa. I to właśnie historia ludu Bożego woła do Boga w tej sprawie. List do Hebrajczyków 11:4 – „Przez wiarę Abel złożył Bogu ofiarę cenniejszą od Kaina, za co otrzymał świadectwo, że jest sprawiedliwy. Bóg bowiem zaświadczył o jego darach, toteż choć umarł, przez nią jeszcze mówi.”

Boska sprawiedliwość nie może się zgodzić na wieczne tolerowanie tego, że jego wierni słudzy znoszą tak wielkie prześladowania. Każde zło woła do Boga o pomstę, o sprawiedliwą odpłatę. A mimo to, tak jak za życia, wierni nie wołali o pomstę, tak nie będą wołać po śmierci. Ten urywek mówi tylko, że Bóg widział cierpienia swoich wiernych i że one nie zostaną bez rozliczenia.

To rozliczenie ma nadejść razem z drugą obecnością Jezusa na ziemi i razem z uzupełnieniem pełnej liczby wiernych, którzy mają razem z Jezusem królować i sądzić świat. Wtedy odbędzie się najpierw przyznanie nagród sprawiedliwym, a potem sąd albo proces resocjalizacji (czyli restytucja) dla niesprawiedliwych.

Co miało się dziać ze zmarłymi do tego czasu? I to także z tymi, którzy byli wierni Bogu? Obj. 6:11 mówi: „powiedziano im, by jeszcze krótki czas odpoczęli”. Jak na księgę symboli jest tu dosyć wyraźny opis, że tacy wierni mieli jeszcze znajdować się w symbolicznym śnie, w stanie śmierci aż do obudzenia umarłych.

4. Jakie macie zdanie na temat Mojżesza? Czy umarł i z ciałem został wzięty do nieba? Czy z Eliaszem Apostołom ukazał się jego duch? Jeżeli to drugie to byłoby to niezgodne z teologią, która zaprzecza życie duszy poza ciałem.

Nasza odp. jest taka, że chociaż Mojżesz i Eliasz zakończyli swoje życie w bardzo tajemniczych okolicznościach, to jednak mamy potwierdzenie w Biblii, że obaj umarli. 5 Mój. 34:5 – „I umarł Mojżesz, sługa Jahwe, w ziemi Moab, zgodnie z postanowieniem Jahwe. I pogrzebali go w dolinie w ziemi Moabu”. List do Hebrajczyków 11:13 – „Ci wszyscy [a wcześniej była mowa o Eliaszu] poumierali w wierze, nie otrzymali zaś tego, co głosiły obietnice, lecz z daleka zobaczyli je”.

Pismo Święte przedstawia umarłych jako znajdujących się w stanie nieświadomości. Ks. Kaznodziei Salomona 9:5-6 – „Ci, co żyją, wiedzą, że umrzeć mają, ale umarli o niczym nie wiedzą (…) i miłośc ich, i zazdrość ich, i nienawiść ich już zginęła.” I w nawiązaniu do tego Księga Izajasza 63:16 – „Tyś zaiste Boże ojcem naszym, bo Abraham nie wie o nas, a Izrael nie zna nas.”

Mając taką naukę Pisma Świętego musimy uważnie zbadać ten fragment o przemienieniu Mojżesza i Eliasza na górze. Na pewno jest w zgodzie z resztą Biblii. I jeśli otworzymy Ewangelię wg Mateusza, rozdział 17, werset 9, to zobaczymy, że mamy tu proste wyjaśnienie całej sprawy i to słowami Pana Jezusa:

Mateusza 17:9 – „A kiedy schodzili z góry, Jezus im polecił: Nikomu nie mówcie o tym widzeniu [inne tłumaczenie: nikomu nie mówcie o tej wizji], dopóki Syn Człowieczy nie powstanie z martwych.”

„Nikomu nie mówcie o tej wizji”. A więc to, co zobaczyli apostołowie to była wizja, była to „wizja” Mojżesza i Eliasza z Panem, tak jak święty Jan na wyspie Patmos też miał wizję bestii, aniołów itd. On nie widział prawdziwych bestii, ale pewne obrazy, które pokazał mu Bóg. Podobnie było z wizją, którą miał apostoł Piotr, gdy zobaczył prześcieradło spuszczone z nieba, a na nim różne zwierzęta czyste i nieczyste.

Mojżesz na pewno nie został wzbudzony i nie został uczyniony doskonałym w niebie, bo wiadomo, że nasz Pan Jezus był pierwszym wzbudzonym z martwych i uwielbionym w niebie. Możemy przeczytać w tej sprawie Dzieje Ap. 26:22-23 – apostoł Paweł mówi przed królem Agryppą: „Dzięki pomocy Boga żyję do dzisiaj, dając świadectwo małym i wielkim, nic nie mówiąc oprócz tego, co powiedzieli prorocy i Mojżesz, że nastąpi; Że Chrystus ma cierpieć, jako pierwszy zmartwychwstać i zwiastować światłość temu ludowi i poganom.”

Potwierdzenie tego znajduje się też w Liście do Hebrajczyków 11:39-40, gdzie napisano, że Mojżesz i pozostali wierni Starego Testamentu dopiero dojdą do doskonałości z pomocą wiernych z Oblubienicy Chrystusa, gdy ci drudzy zostaną wywyższeni w niebiańskim Królestwie Chrystusa. A więc obaj wierni Boży ludzie – Mojżesz i Eliasz – spali w śmierci i nie zostali wzbudzeni, a trzech apostołów zobaczyło pewną wizję, a nie rzeczywiste osoby lub ich duchy.

5. Co sądzicie o tekstach mówiących o wiecznych mękach, a wiemy, że takie istnieją.

Ogólnie mówiąc są to błędne tłumaczenia, ale nad każdym trzeba by było osobno się zastanowić. Jako przykład możemy wziąć Ewangelię wg Mateusza 25:46. Fragment ten w wielu tłumaczeniach mówi: „I pójdą ci [to znaczy kozły z przypowieści] na męki wieczne”.

Jednak słowo tu przetłumaczone jako „męki” to gr. kolasin i pochodzi ono od greckiego ‘kolazo’. Pierwsze znaczenie tego słowa to: odciąć, obciąć – tak jak przy oczyszczaniu gałęzi drzewa. Podają to różne słowniki jak: Słowniki grecko-polski PWN z roku 1960, czy angielskie słowniki Thayera, Liddella-Scotta i „Emphatic Diaglott”. Więc te „męki” dla nienaprawialnych grzeszników to ich wieczne odcięcie lub obcięcie od drzewa żyjących; będzie to druga śmierć, ostateczne i wieczne zniszczenie. Ten pogląd jest oczywiście mocno oparty na innych fragmentach Pisma Świętego. Psalm 92:8 – „Choć wyrastają bezbożni jak ziele i kwitną wszyscy złoczyńcy, i tak zginą na zawsze.”; będą odcięci czyli „zginą na zawsze”.

Ten fragment mógłby więc być przetłumaczony: „I pójdą ci na odcięcie wieczne”.

6. A co ze słowami o rozdzieleniu kąkolu od pszenicy? co ze słowami jedna będzie wzięta a druga zostawiona? co z tymi którzy przyjmą znamię bestii. Przecież pismo mówi jasno, że będą wrzuceni do jeziora ognia? czy uważacie, że i oni będą mieli drugą szansę?

Rozdzielenie kąkolu i pszenicy, wzięcie jednej i zostawienie drugiej, są to opisy, które dotyczą wierzących (tych wierzących tylko z nazwy i tych wierzących prawdziwie, a także mniej lub bardziej wiernych naśladowców Jezusa). Nie dotyczy to całej ludzkości. Chodzi tu o pewne rozróżnienie wśród wierzących, które miało nadejść pod koniec wyboru Oblubienicy, przy powrocie Pana Jezusa.

Jeśli chodzi o znamię bestii to na stronie mamy aż trzyczęściowy wykład na ten temat i do niego odsyłamy zainteresowanych. Jest do znalezienia na stronie badaczebiblii.pl w sekcji „Wykłady audio/wideo” pod tytułem „Znamię bestii”.

Ze swojej strony chciałbym tylko zwrócić uwagę, że należy bardzo uważać na opisy, które mówią o spaleniu ziemi i rzeczy, które są na ziemi. Pomylą się ci, którzy myślą, że skoro ten „ogień” pochłonie ziemię to wszyscy niewierni w tym czasie ludzie zostaną wiecznie zniszczeni.

Najlepszy przykład to Księga Sofoniasza 3:8 – „Dlatego oczekujcie dnia – mówi Pan – w którym wystąpię jako oskarżyciel. Bo mam zamiar zgromadzić narody, zebrać królestwa, aby wylać na nie swoją popędliwość, cały żar swojego gniewu. Zaprawdę, cała ziemia będzie pożarta ogniem mojej żarliwości.”

Oczywiście, werset ten jest często cytowany i rzeczywiście mówi on o wielkim ucisku, wielkim karaniu narodów przez Boga. Jest to naprawdę apokaliptyczny opis. Jednak żeby ktoś nie pomyślał, że mamy tu opis całkowitego zniszczenia ludzkości, mamy też werset 9 – Sof. 3:9 – „Wtedy bowiem przywrócę narodom wargi czyste, aby wszyscy wzywali imienia Pana i służyli Mu jednomyślnie.”

Spalony czyli zniszczony zostanie więc obecny porządek, a dla ludzi będzie to oznaczało oczyszczenie i zrozumienie Bożej prawdy, którą wszyscy będą jednomyślnie wyznawać, przynajmniej na początku panowania Jezusa. Potwierdzenie jest w L. do Filipian 2:10 – „Na imię Jezusa zegnie się każde kolano na niebie, na ziemi i pod ziemią, a każdy język będzie wyznawał, że Jezus Chrysus jest Panem ku chwale Boga Ojca.”

7. Kto i kiedy odkrył teologię o tzw. restytucji podczas Tysiącletniego Królestwa mówiącej o powszechnym wkrzeszaniu w czasie Tysiącletniego Królestwa i doprowadzaniu ludzi stopniowo do życia wiecznego? Bo jakieś dwa lata temu spotkałem się już z podobną teologią, którą głosił jeden z mesjańskich rabinów.

Nauka ta była znana w pierwszych wiekach chrześcijaństwa. Wspominają o tym historycy, jak np. Jan Wierusz-Kowalski, który w swojej książce „Wczesne chrześcijaństwo I-X wiek” na str. 121 podaje: „Dogmat nicejski burzył nadzieję wielu chrześcijan, którzy naiwnie wierzyli w obietnice Apokalipsy i czekali na powrót Mesjasza mającego im przynieść erę sprawiedliwości. Teraz kazano im wierzyć, że to cesarstwo konstantyńskie jest wstępną realizacją Królestwa Bożego.” Na początku więc chrześcijanie wyczekali na powrót Jezusa i Jego rządy na ziemi.

Do takiej ery sprawiedliwości na ziemi nawiązywali niektórzy bracia polscy w XVI wieku jak choćby Jan Niemojewski. W XIX wieku uczyli o tym mniej lub bardziej jasno różni kaznodzieje w Stanach Zjednoczonych: Henry Grew, George Stetson i George Storrs. Jednak w pełnej formie i w bardzo zrozumiały sposób naukę restytucji przedstawił dopiero Charles Taze Russell, zwłaszcza w swojej książce „Boski plan wieków”, był to roku 1886. Książkę tę można zamówić bezpłatnie po polsku na stronie boskiplan.pl, a jej rozdziały „Dzień sądu”, „Okup i restytucja” i „Królestwo Boże” to do dzisiaj jeden z najlepszych rozważań na ten temat.

8. Kiedy i przez kogo zostało odkryte to, że w starych przekładach nie istnieje tekst (a nie zmartwychwstali inni ze zmarłych aż się dopełniło tysiąc lat) Ap. 20:5. Czy tego odkrycia dokonał Wiktor Szpunar, czy było to znane i odkryte przez kogoś innego wcześniej. Na ile jest to wiarygodne, że ten tekst został faktycznie dodany w późniejszym okresie chrześcijaństwa i że nie istniał w oryginale? Jeżeli to faktycznie jest prawdą to uważam to za wielkie i kluczowe odkrycie, zmieniające całkowicie podejście do zagadnienia zmartywchwstania. Bardzo proszę o szersze poruszenie tego bardzo istotnego tematu w kolejnej części.

Co do wiarygodności faktu, że te słowa to dopisek, to osobiście jestem co do tego przekonany. Na stronie badaczebiblii.pl w zakładce „Wykłady audio / wideo” jest na ten temat świetny wykład Arkadiusza Wiśniewskiego. Zachęcam do wysłuchania tego wykładu. Tytuł to: „Objawienie 20:5 – problem autentyczności tekstu”.

To odkrycie sięga dawniejszych czasów i nie jest moje. Na możliwość dopisku wskazywał już pastor Russell w „Boskim planie wieków”. Zauważył on, że tego fragmentu brakuje w pewnych najstarszych i najpewniejszych rękopisach Biblii. Wyraźne argumenty w tej sprawie podał Paul S.L. Johnson w swojej książce pt. „Tysiąclecie”. Książka ta jest w dystrybucji Świeckiego Ruchu Misyjnego „Epifania” i można ją znaleźć na stronie epifania.pl.

9. Co tekst hebrajski mówi nam na ten temat, czy w hebrajskim też jest taka różnica w tekście jak w greckim? EGERSIS i ANASTAZIS? I jeszcze jedno. Co z pytaniem saduceuszów, czyimi żonami będą po wskrzeszeniu (egersis) te, które miały po kilku mężów, kiedy sie pojawią wszyscy razem?

Jeśli chodzi o język hebrajski to bardzo interesujący jest werset z Księgi Izajasza, rozdział 26, werset 19: „Ożyją umarli twoi, trupy moje wstaną”. Te dwa określenia bardzo szerokie omawia brat Adam Urban w wykładzie, który można znaleźć na stronie badaczebiblii.pl pod takim właśnie tytułem: „Ożyją umarli twoi, trupy moje wstaną”. Polecam, bo to świetne rozważanie biblijne.

Nie znam odpowiedzi na podchwytliwe pytanie saduceuszów. Wiem jednak, że Sędzią w tym czasie, czyli rozjemcą i koordynatorem wszystkich spraw, będzie sam Jezus Chrystus i jego wierni (por. Sędziowie narodów). Skoro Salomon potrafił mądrze rozsądzać bardzo trudne sprawy, to jestem pewny, że Pan Jezus to ktoś większy niż Salomon i będzie sądził i kierował ludzkością jeszcze lepiej. Byłbym spokojny jeśli chodzi o jakiekolwiek nierostrzygnięte sprawy z tego życia. W końcu tysiącletnie królowanie Jezusa to także wypełnienie się roku jubileuszowego, będzie to wielki jubileusz Ziemi. A w Izraelu jubileusz, czyli rok 50-ty, był właśnie rokiem, który rozstrzygał wszystkie sporne sprawy. Na pewno nie musimy się obawiać.

10. Jak rozumieć słowa z Ewangelii wg Mateusza 13:40-43 – „Jak więc zbiera się chwast i spala ogniem, tak będzie przy końcu świata. Syn Człowieczy pośle aniołów swoich: ci zbiorą z Jego królestwa wszystkie zgorszenia i tych, którzy dopuszczają się nieprawości, i wrzucą ich w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Wtedy sprawiedliwi jaśnieć będą jak słońce w królestwie Ojca swego. Kto ma uszy, niechaj słucha!” Szczególnie chodzi o wrzucenie w piec i przykrości w tym piecu.

Ten piec ognisty dotyczy zapowiadanego przez Biblię czasu ucisku z jego wojnami, rewolucjami i anarchią, tak naprawdę ten ogień już płonie. Towarzyszy mu głód i różnego rodzaju zarazy i choroby, a przede wszystkim wielki strach, narzekanie i płacz. Opisane tutaj zgrzytanie zębami to nie najlepsze tłumaczenie. Grecki idiom znaczy tu bardziej rozpacz, zawód różnych nadziei. Widzieliśmy i widzimy tego dużo, a będzie tego jeszcze więcej aż obecny porządek społeczno-polityczny na ziemi całkowicie przeminie i zrobi miejsce dla panowania Chrystusa i wiernych. To panowanie jest tutaj pokazane przez słońce, które wschodzi na niebie o poranku.

Ten palący ogień dotyka szczególnie tzw. narodów chrześcjańskich i kościelnictwa. Ludzie są często zrozpaczeni i niepewni dokąd zmierza świat. Nie ma to więc żadnego związku z piekłem wiecznych mąk. Chodzi o trudy czasów ostatecznych, w których jedynym ratunkiem jest Chrystus i silna, wytrwała wiara w niego. Fakt, że musi być ona wytrwała, trwająca aż do śmierci, widać u Mateusza 22:12. Jest tam opis człowieka, który nie miał na sobie szaty weselnej, gdy przyszedł król, by przywitać się z gośćmi. Król zapytał: „Przyjacielu! Jak tu wszedłeś nie mając szaty weselnej?”.

Wygląda na to, że ten ktoś na początku posiadał szatę, ale zdjął ją z siebie już po wejściu. Można by zapytać: to czemu ją zdjął i co to dla nas oznacza? Weselna szata przedstawia zasługę krwi Jezusa Chrystusa, Jego sprawiedliwość przypisaną wierzącym, okrycie, które daje On swoim wyznawcom.

Człowiek nie mógł nic powiedzieć, ponieważ zdjął tę szatę – przestał opierać się na wierze w Jezusa i na Jego sprawiedliwości. I czytamy dalej, Mateusza 22:13 – „Związawszy nogi i ręce jego, weźcie go i wrzućcie do ciemności zewnętrznych, tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”. I znowu, nie będzie to wrzucenie do piekła w ogień i męki – tam nie byłoby ciemno. Ta ciemność to ciemność, w jakiej znajduje się cały świat. Ciemność, w której znajdowali się wierni zanim przyszli do Jezusa i zanim zobaczyli światło. Jeżeli ktoś odsuwa się od światła, to znowu jest w ciemności i też będąc na zewnątrz bierze udział w płaczu i zgrzytaniu zębami.

Wniosek jest więc taki, by przyjść do Pana Jezusa, szukać w Słowie Bożym światła i pozostawać w świetle aż pośród wstrząsów i ognia anarchii obecny porządek przeminie, a na ziemi zapanuje Królestwo Chrystusa.

Pytań było jeszcze trochę, ale myślę, że dziesięć to już całkiem dużo, a materiału do przejrzenia też jest sporo.  Przede wszystkim zachęcam do nabycia „Boskiego planu wieków” ze strony boskiplan.pl i uważnego przestudiowania treści przy otwartej Biblii. Potem do trzymania się tego wszystkiego, co w Twoim rozumieniu opiera się na Słowie Bożym, co wynika jasno z Pisma Świętego.

Nie zbawi nas dokładne zrozumienie wszystkich szczegółów, ale mocne trzymanie się wiarą naszego Pana Jezusa Chrystusa jako naszego Zbawiciela i Króla. Trzymanie się wiarą Jezusa, który jest zbawicielem wszystkich ludzi, a zwłaszcza wierzących, Jezusa, który dał samego siebie na okup za wszystkich, Jezusa, który zaznał śmierci za każdego człowieka i Jezusa, który pozwoli każdemu człowiekowi poznać prawdę i stanąć na próbie prowadzącej do życia wiecznego.

Wierzę, że restytucja jest nadzieją biblijną, a jeśli ktoś chciałby upewnić się w tym na podstawie Pisma Świętego, polecam też wykłady ze strony badaczebiblii.pl – jeden pt. „Tysiącletnie panowanie Chrystusa. Kiedy? Nad kim? Jak?” i drugi pt. „Restytucja”.

Niech będzie chwała Bogu Ojcu i Panu Jezusowi Chrystusowi i oby Królestwo Boże nastało jak najszybciej to możliwe! Amen! Dziękuję za uwagę.

Kiedy Jezus „wylał swoją duszę [swoje życie, swoją istotę – por. Księga Rodzaju 2:7, (1)] na śmierć” (Księga Izajasza 53:12), to nie tylko zdawał się umierać, ale naprawdę umarł. Był w nieświadomym stanie śmierci – w szeolu – aż do trzeciego dnia, kiedy Bóg wskrzesił Go „z martwych” (Dzieje Apostolskie 10:40, List do Rzymian 8:11, [2]).

„Piekło”, w którym Jezus przebywał przez te trzy dni, nie było Gehenną, która symbolizuje absolutne i wieczne zniszczenie; nie było to też miejsce wiecznych mąk lub tortur, jak wymyślili to poganie, a chrześcijanie w średniowieczu wykoślawili ten pogląd do wersji, która jeszcze bardziej zniesławia Boga. „Piekło”, w którym Jezus przebywał przez część tych trzech dni, gdy był martwy, było hadesem lub szeolem (por. Księga Koheleta 9:10, [3]). Dlaczego czytamy o Nim w Dziejach Apostolskich 2:27, 31 (por. Psalm 16:10, [4]): „Nie zostawisz [Boże] duszy mojej w piekle [po grecku: w hadesie]”, a więc „Jego dusza nie została w piekle [w hadesie]”.

Byłoby niewłaściwe, gdyby apostoł Piotr użył tutaj słowa „Gehenna”, ponieważ nigdy nie będzie zmartwychwstania z Gehenny, z symbolicznej Doliny Hinnom, jeziora ognia czyli z drugiej śmierci (por. Objawienie 21:8, [5]). Jedyne „piekło”, z którego zmarli zostaną wskrzeszeni, to hades (lub szeol), tymczasowy stan śmierci przedstawiony w Biblii jako nieświadomy niczego „sen” (por. Daniela 12:2, 1 List do Tesaloniczna 4:14-15, [6]). Był to zatem hades, czyli szeol, w którym nieświadoma dusza Jezusa spoczywała w śmierci aż do trzeciego dnia, kiedy został wskrzeszony z martwych.

Ci, którzy nauczają, że zapłatą za grzech nie jest „śmierć”, ale życie wieczne w mękach, nieświadomie skazują samych siebie na wieczne męki (które w swojej niewiedzy nazywają „piekłem”), bo Jezus nigdy nie zapłacił takiej ceny za ich zbawienie. Wynika z tego, że – zgodnie z ich teorią wiecznych tortur jako zapłaty za grzech – byliby beznadziejnie zgubieni, bez żadnego Zbawiciela, bo nikt nigdy nie byłby w stanie spłacić takiego długu dla ich odkupienia, by uwolnić ich od takiej kary za grzech.*

[Jeśli jednak karą za grzech jest śmierć, a Jezus umarł za nasze grzechy według Pism, to możemy mieć nadzieje na odkupienie i ostateczne wyzwolenie ze stanu śmierci i umierania. W tej nadziei żyję i tę nadzieję staram się przedstawiać – dopisek: WS].

__________
Źródło: „Did Jesus go to hell when He died?”, Bible Truth Examiner.

[1] Księga Rodzaju 2:7 – „Wtedy PAN Bóg ukształtował człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia. I człowiek stał się duszą żywą.”

[2] Dzieje Apostolskie 10:40 – „Jego też wskrzesił Bóg trzeciego dnia i sprawił, żeby się objawił.”

List do Rzymian 8:11 – „A jeśli Duch tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, mieszka w was, ten, który wskrzesił Chrystusa z martwych, ożywi i wasze śmiertelne ciała przez swego Ducha, który w was mieszka.”

[3] Księga Koheleta 9:10 – „Każdego dzieła, które twa ręka napotka, podejmij się według twych sił. Bo nie ma żadnego działania ni rozumienia, ani poznania, ani mądrości w Szeolu, do którego zdążasz.”

[4] Psalm 16:10 – „bo nie pozostawisz mojej duszy w Szeolu”

[5] Objawienie wg św. Jana 21:8 – „Udziałem zaś bojaźliwych i niewierzących, i skalanych, i zabójców, i wszeteczników, i czarowników, i bałwochwalców, i wszystkich kłamców będzie jezioro płonące ogniem i siarką. To jest śmierć druga.”

[6] Daniela 12:2 – „A wielu z tych, którzy śpią w prochu ziemi, obudzą się”

1 List do Tesaloniczan 4:14-15 – „Albowiem jak wierzymy, że Jezus umarł i zmartwychwstał, tak też wierzymy, że Bóg przez Jezusa przywiedzie z nim tych, którzy zasnęli. A to Wam mówimy na podstawie Słowa Pana, że my, którzy pozostaniemy przy życiu aż do przyjścia Pana, nie wyprzedzimy tych, którzy zasnęli.”

* WS: Może jeszcze powtórzę ostatni akapit z oryginalnej odpowiedzi ze strony „Bible Truth Examiner” i krótko go skomentuję:

„Ci, którzy nauczają, że zapłatą za grzech nie jest „śmierć”, ale życie wieczne w mękach, nieświadomie skazują samych siebie na wieczne męki (które w swojej niewiedzy nazywają „piekłem”), bo Jezus nigdy nie zapłacił takiej ceny za ich zbawienie. Wynika z tego, że – zgodnie z ich teorią wiecznych tortur jako zapłaty za grzech – byliby beznadziejnie zgubieni, bez żadnego Zbawiciela, bo nikt nigdy nie byłby w stanie spłacić takiego długu dla ich odkupienia, by uwolnić ich od takiej kary za grzech. ”

Nikt nie byłby w stanie spłacić takiego długu, poniewaz musiałby w takiej sytuacji sam przyjąć karę wiecznych mąk. Nawet jednak, gdyby ktoś zdecydował się na zawsze cierpieć dla zbawienia innych, to nie zdołałby dokończyć przyjmowania tej wiecznej kary, a do tego czasu grzesznicy nadal nie mogliby opuścić piekła.

Witam serdecznie w serii „Czy Jezus nauczał o pośmiertnych cierpieniach”. Dzisiaj część 4 – Jezioro ognia. I chyba ostatnia, przed nami jeszcze tylko odpowiedzi na pytania, które postaram się nagrać jeszcze w tym roku.

ZACHĘCAMY TEŻ DO PRZESŁUCHANIA POZOSTAŁYCH CZĘŚCI:
1) Bogacz i Łazarz
2) Gehenna
3) Czyściec

Księża i pastorzy ostrzegają ze swoich kazalnic – „Jeśli nie przyjmiesz Chrystusa jako swojego Zbawiciela, zostaniesz potępiony za swoje grzechy! Kiedy umrzesz, żywy zstąpisz do piekła i tam będziesz torturowany już na zawsze w szalejącym ogniu; podgryzać cię będą ogniotrwałe robaki, a do pieca dorzucać będą diabły”.

Wieczne męki to poważna groźba. Wielu twierdzi, że tym podziemnym światem rządzi Szatan i że jego demony torturują ludzi, którzy tam wpadają. W tym miejscu są też robaki, które męczą ludzi od środka i nigdy nie umierają.

Ta teoria wiecznych mąk opiera się na poglądzie o nieśmiertelności duszy (o tym, że człowiek będzie wiecznie żył po śmierci). Ale czy taka nauka ma biblijne podstawy?

W poprzednich trzech część próbowałem udowodnić, że nie. Przede wszystkim Biblia zdaje się raczej pokazywać, że umarli są naprawdę umarli czyli nieżywi, a nie bardziej żywi niż dotąd. Piękną figurą biblijną jest sen, stosowany do zmarłych przez tych, którzy ufali, że w Boskim planie nadejdzie poranek zmartwychwstania i przebudzenia. W Starym Testamencie czytamy, że Abraham zasnął, tak samo Izaak, Mojżesz, Dawid, Salomon i wielu innch królów, którzy tak jak pozostali „śpią” snem śmierci. Nieświadomie oczekują obudzenia z grobu. Według Psalmu 146 i Księgi Kaznodziei Salomona, rozdział 9 jest to stan nieświadomy, nie odczuwa się w nim ani bólu ani czegokolwiek innego, nie myśli się, nie prowadzi się rozmów i nie podejmuje działania.

Co do umarłych z Nowego Testamentu sprawa wygląda dokładnie tak samo. Jezus powiedział, że córka Jaira śpi, a potem przywrócił ją do życia; powiedział uczniom, że ich przyjaciel Łazarz śpi, a potem obudził Łazarza z grobu. To samo czytamy o Szczepanie, że kiedy został ukamienowany to „zasnął”. Apostoł Paweł w Liście do Tesaloniczan, rozdział 4, dodaje do tego nadzieję, wersety 13,14 i 18 – „A nie chcemy bracia, abyście byli w niepewności co do tych, którzy zasnęli, abyście się nie smucili, jak drudzy, kórzy nie mają nadziei. Albowiem jak wierzymy, że Jezus umarł i zmartwychwstał, tak też wierzymy, że Bóg przez Jezusa przywiedzie z nim tych, którzy zasnęli. […] Przeto pocieszajcie się nawzajem tymi słowy.” Mam nadzieję, że kogoś teraz pocieszyłem, bo po to właśnie napisano te słowa.

Jaka jest kara za grzech według Biblii?

Bóg mówi nam, jaka jest kara za grzech. „Dusza, która grzeszy ta umrze” – podaje Księga Ezechiela. To samo potwierdza apostoł Paweł: „Zapłatą za grzech jest śmierć…” (Rzymian 6:23).

Bóg skazał Adama na śmierć za jego grzech nieposłuszeństwa. Nic nie było powiedziane w Księdze Rodzaju, że Adam miał nieśmiertelną duszę ani że jego dusza po smierci trafi do piekielnego ognia. Adam był duszą żywą czyli żyjącą istotą i jako dusza Adam umarł. Przestał istnieć, przestał działać i odczuwać.

W Liście do Rzymian 5:12 apostoł Paweł podaje bardzo proste stwierdzenie: „przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć.” Grzech doprowadził do śmierci, a nie do wiecznych cierpień po śmierci.

Czy jednak Biblia nie wspomina nic o piekle i życiu między śmiercią a zmartwychwstaniem?

Ostatnio omówilem czyściec, wcześniej pokazywałem, że ogień biblijnej Gehenny dużo lepiej przedstawia całkowicie zniszczenie – czyli śmierć – a nie wieczne męki. Kto nie słuchał niech sprawdzi, że Gehenna czyli dolina Hinnom blisko Jerozolimy to prawdziwa nazwa geograficzna – było to miejsce, gdzie palono śmieci; palono śmieci i odpadki, ale nie torturowano tam żadnych żywych istot. Niektórzy jednak uważają, że pomijam biblijny opis jeziora ognia i istot, które mają tam trafić, a nawet być tam męczone. Postanowiłem więc zmierzyć się z tym jeziorem ognia.

Przeczytajmy najpierw wszystkie wersety Biblii, w których występuje „jezioro ognia”:

Ks. Apokalipsy 19:20 – „I pochwycono Bestię, a z nią Fałszywego Proroka, co czynił wobec niej znaki, którymi zwiódł tych, co wzięli znamię Bestii i oddawali pokłon jej obrazowi. Oboje żywcem wrzuceni zostali do ognistego jeziora, gorejącego siarką.”

Ks. Apokalipsy 20:8-10 – „A gdy dobiegnie końca tysiąc lat, z więzienia swego szatan zostanie zwolniony. I wyjdzie, by omamić narody z czterech narożników ziemi, Goga i Magoga, by ich zgromadzić na bój, a liczba ich jak ziaren piasku morskiego. Wyszli oni na powierzchnię ziemi i otoczyli obóz świętych i miasto umiłowane; a zstąpił ogień od Boga z nieba i pochłonął ich. A diabła, który ich zwodzi, wrzucono do jeziora ognia i siarki, tam gdzie są Bestia i Fałszywy Prorok. I będą cierpieć katusze we dnie i w nocy na wieki wieków. A diabła, który ich zwodzi, wrzucono do jeziora ognia i siarki, tam gdzie są Bestia i Fałszywy Prorok. I będą cierpieć katusze we dnie i w nocy na wieki wieków.”

Ks. Apokalipsy 20:14-15 – „A Śmierć i Hades wrzucono do jeziora ognia. To jest śmierć druga – jezioro ognia. Jeśli się ktoś nie znalazł zapisany w księdze życia, został wrzucony do jeziora ognia.”

I jeszcze Ks. Apokalipsy 21:8 – „A dla tchórzów, niewiernych, obmierzłych, zabójców, rozpustników, guślarzy, bałwochwalców i wszelakich kłamców udział w jeziorze gorejącym ogniem i siarką. To jest śmierć druga.”

Popularny pogląd każe nam sądzić, że jezioro ognia to rzeczywiste miejsce, w którym faktycznie w ogniu męczone są żywe dusze, żywy Diabeł, żywa Bestia, żywy Fałszywy Prorok, a nawet żywa Śmierć. Zastanówmy się nad tym:

Po pierwsze – Diabeł jest istotą duchową, więc dosłowny ogień nie może mu raczej zaszkodzić. Księga Wyjścia 3:2, mamy tutaj Mojżesza, który dochodzi do płonącego krzewu. „Wtedy ukazał mu się anioł Jahwe w płomieniu ognia ze środka krzewu.” Anioły więc i demony raczej nie boją się ognia.

Po drugie – Śmierć nie jest istotą. Śmierć to stan niebytu, brak życia, w stanie śmierci nie ma działania ani myślenia. Takiego stanu niebytu nie da się dosłownie spalić, nie da się też dosłownie męczyć w ogniu śmierci, bo nie jest to starsza pani z kosą, jak przedstawia się ją w bajkach.

Po trzecie – Bestia i Fałszywy Prorok to symbole, podobnie jak inne rzeczy w Apokalipsie. Na przykład, święty Jan pisze o siedmiogłowej Bestii o dziesięciu rogach i że jedzie na niej pewna nierządnica, która na swoim czole ma wypisane imię pewnego miasta. Jest też opisany smok, który… swoim ogonem strąca z nieba jedną trzecią gwiazd. Jeżeli to symbole, a tak mówi większość teologów, to dlaczego rozumieć dosłownie bestię, fałszywego proroka i jezioro ognia?

Zauważmy jednak, że Apokalipsa czasami tłumaczy co mamy rozumieć przez taki czy inny symbol. I tak właśnie mamy to opisane w rozdziale 20, werset 14. „Jezioro ognia to śmierć druga”. Druga śmierć to śmierć wieczna, ostateczne i całkowite zniszczenie, jak tłumaczyłem to w poprzednich nagraniach (szczególnie w części trzeciej – o dolinie Gehenny). Znaczy to więc, że ostatecznie dojdzie do zupełnego zniszczenia wszystkiego, co trafi do jeziora ognia.

Z opisów biblijnych, które przeczytaliśmy, wiemy też, kiedy to całkowite zniszczenie sie dokona. Przynajmniej jeśli chodzi o diabła, Hades i wszystkich grzeszników.
Ma to mieć miejsce dopiero po tysiącu lat rządów Chrystusa. W czasie tych rządów szatan ma być uwięziony, gdy nie będzie mógł zwodzić narodów.

Jeżeli więc niektórzy mieli wizję, że we śnie lub w czasie śmierci klinicznej znaleźli się w jeziorze ognia, to… trochę za wcześnie, bo najpierw będą rządy Jezusa na ziemi, kiedy będzie sądził ludzkość i odnawiał ziemię.

Zobaczmy jednak te sześć rzeczy, które ostatecznie znajdą się w jeziorze ognia. Jest to: szatan, bestia, fałszywy prorok, śmierć, piekło (lub Hades) i niepoprawni grzesznicy. No to po kolei.

Szatan albo Diabeł. W Liście do Hebrajczyków 2:14 apostoł Paweł mówi o Jezusie: „Skoro zaś dzieci mają udział we krwi i w ciele, więc i On również miał w nich udział, aby przez śmierć zniszczyć tego, który miał władzę nad śmiercią, to jest diabła”. Diabeł miał długo władzę nad śmiercią, był i jest katem, który wymierza karę śmierci ludzkości. Jednak właśnie przez śmierć czyli odcięcie od życia Diabeł będzie unicestwiony. Znajdzie się w jeziorze ognia, który nigdy nie będzie ugaszony, czyli zostanie zniszczony na zawsze, bezpowrotnie. To będzie koniec Szatana, a nie jakieś dalsze utrzymywanie go przy życiu w jakimś jeziorze (choćby to było jezioro ognia).

Bestia. Ona też ma trafić do jeziora ognia. W Biblii jest opis wielu bestii. Niektóre z nich widział prorok Daniel i wyjaśnił, że oznaczają one pewne królestwa i ich władze. Nie ma tu czasu tego rozwijać, nie chcę wnikać w to, jaką i jakiego rodzaju władzę czy system przedstawia bestia, ale na pewno wrzucenie bestii do wiecznego ognia dobrze przedstawia wieczne zniszczenie pewnych złych władz i systemów. Jest tu pokazany fakt, że przyjdzie taki czas, kiedy na ziemi już nigdy źli nie będą panowali nad dobrymi.

Przy bestii i fałszywym proroku, który też ma wpaść do jeziora ognia, trzeba się na chwilę zatrzymać. Według przekładu Biblii Tysiąclecia będą oni „cierpieć katusze we dnie i w nocy”. Niektóre przekłady mówią, że będą męczeni i stąd w umysłach teologów pojawiła się wizja wiecznych tortur w Biblii. Pogląd dosyć słaby już dlatego, że Księga Objawienia to Księga symboli i naprawdę trudno wyobrazić sobie, że Bóg naprawdę będzie trzymał w jeziorze ognia jakieś zwierzę, bestię o siedmiu rogach, aby ją dręczyć ogniem i robakami.

Jeśli zwrócimy uwagę na język grecki to słowo obecne w tych fragmentach i tłumaczone jako „męczeni” lub „cierpiący katusze” to ’basanizo’. Gdy zajrzymy do słowników to dowiemy się z nich, że 'basanizo’ znaczy po pierwsze: próbować, badać, po drugie próbować przez tortury lub badać przez tortury (bo robiono tak w starożytności choćby podczas przesłuchiwań) i po trzecie to znaczy męczyć lub torturować.

Pomyślmy na chwilę o tym pierwszym tłumaczeniu. „Będą próbowani lub badani / będą rozważani we dnie i w nocy, na wieki wieków.”

Myślę, że to żyjące, doskonałe istoty w Królestwie Bożym będą badać / będą rozważać istotę i efekty działań szatana, bestii i fałszywego proroka (czyli pewnych władz i systemów, szczególnie religijnych). Zbawieni będą to rozważać i wyciągać wniosek, że szatan, bestia i fałszywy prorok słusznie znaleźli się w jeziorze ognia, że Jezus dobrze zrobił, że zniszczył ich na zawsze. Do takiego wniosku prowadzi mnie Księga Izajasza rozdział 14, od wersetu 15, gdzie prorok opisuje przyszły los szatana:

„Jak to? Strącony jesteś do Szeolu, na samo dno Otchłani!” (Jak wiemy z wcześniejszych badań Szeol oznacza niebyt, stan nieistnienia, więc nie może tam być męczony) [no ale dalej…] Którzy cię ujrzą, utkwią wzrok w tobie i zastanowią się nad tobą: „Czy to nie ten, który trząsł ziemią, który obalał królestwa, który cały świat zamieniał w pustynię, a jego miasta obracał w perzynę, który swych jeńców nie zwalniał do domu?”

Tak właśnie będzie, gdy szatan zostanie ostatecznie pokonany. Wielu ludzi będzie patrzeć na jego zniszczenie i rozmyślać w taki właśnie sposób. Jak to możliwe, że ty, który miałeś taką władzę i wysyłałeś innych na śmierć, teraz sam jesteś na zawsze zniszczony?

Do jeziora ognia ma być jeszcze wrzucona śmierć. To akurat bardzo dobra wiadomość. W Liście do Koryntian 15:26 czytamy: „A ostatni nieprzyjaciel, który będzie zniszczony, to śmierć.” Chodzi tu oczywiście o śmierć tzw. Adamową, tą śmierć, którą umierają wszyscy potomkowie Adama i Ewy.

Umarli, którzy będą przywracani do życia, porównywani są też w Biblii do jeńców, którzy powracają z kraju nieprzyjaciela. Księga Jeremiasza 31:15-17 – „To mówi Pan: «Słuchaj! W Rama daje się słyszeć lament i gorzki płacz. Rachel opłakuje swoich synów, nie daje się pocieszyć, bo już ich nie ma». To mówi Pan: «Powstrzymaj głos twój od lamentu, a oczy twoje od łez, bo jest nagroda na twe trudy – wyrocznia Pana – powrócą synowie twoi z kraju nieprzyjaciela. Jest nadzieja dla twego potomstwa – <wyrocznia Pana> – wrócą synowie do swych granic.”

Ewangelista Mateusz stosuje ten werset do rzezi niewiniątek w Betlejem. Chodzi więc o śmierć. Kobiety płaczą, kiedy umierają ich dzieci. Symbolicznie te dzieci idą do kraju nieprzyjaciela, a tym nieprzyjacielem jest śmierć. Ale ostatecznie śmierć ma być zniszczona. Śmierć trafi do jeziora ognia i zostanie w nim spalona. To znaczy, że już nikt nie będzie umierał z powodu grzechu ojców, że żadne dziecko nie umrze na jakieś choroby, które teraz występują. Jeśli ktokolwiek umrze w czasie rządów Jezusa lub przy ich końcu, to tylko za własne, świadome grzechy i brak chęci nawrócenia.

Do jeziora ognia poza śmiercią trafi też Hades. Inaczej mówiąc nie tylko ludzie już nie będą umierać tak jak dawniej, ale też wypuszczeni zostaną wszyscy więźniowie grobów. Wszyscy znajdą się pod władzą Jezusa, czy ci, którzy umierali, ale jeszcze żyli czy ci, którzy już znajdowali się w grobie. U tych pierwszych zatrzyma się proces umierania, a ci drudzy będą wstawać z grobów.

Wiem, że brzmi to cudownie, więc może dla niektórzy dziwnie, ale wierzę, że taka jest nauka Pisma Świętego. Nieco więcej na temat sądu opowiadałem w nagraniu o czyśćcu i jeszcze w jednym filmie na YouTube’ie pt. „Dzień sądu – obawa czy nadzieja”. Może więc krótko:

Całe Pismo Święte zachęca do oczekiwania dnia sadu z radością. Według Biblii kiedy minie już czas ucisku, wszyscy rozpoznają ostatecznie Mesjasza i to, że zaczął sprawować rządy na ziemi. Psalm 96:10-13 – „Mówcie wśród pogan: Pan jest królem. Umocnił świat, by się nie poruszył: ze słusznością wymierza ludom sprawiedliwość. Niech się cieszy niebo i ziemia raduje; niech szumi morze i to, co je napełnia; niech się weselą pola i wszysko, co jest na nich, niech się także radują wszystkie drzewa leśne przed obliczem Pana, bo nadchodzi, bo nadchodzi, aby sądzić ziemię. On będzie sądził świat sprawiedliwie, ze swoją wiernością – narody.”

Dzień Sądu to radosny dzień, bo jest to dzień Pana, dzień leczenia i zdrowia, dzień radości i szczęścia, dzień zbawienia i dzień wyzwolenia, dzien chwały dla Boga i dzień pokoju na ziemi, dzień reformy i naprawy. Dobry czas, o który się modlimy: „Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola twoja jako w niebie, tak i NA ZIEMI!”  Bóg będzie wymagał przede wszystkim słuchania i podążania za nauką Jezusa. Wszyscy chętni będą mogli przejść reformę i na końcu panowania Jezusa zdobyć życie wieczne.

Do jeziora ognia ostatecznie będą jednak wrzuceni niepoprawni grzesznicy – ci, którzy nie będą chcieli wybrać dobra i sprawiedliwości. Ci, którzy świadomie odmówią nawrócenia i reformy nawet w czasie panowania Jezusa.

Wiele dosłownych wersetów Biblii dowodzi, że zostaną oni zniszczeni – wiecznie i całkowicie unicestwieni. Ks. Ijoba 31:3 – „Czyż nie jest przygotowane zginienie złośnikom, a sroga pomsta czyniącym nieprawość?” Ci ktorzy w czasie tysiąclecia i pod koniec tysiąclecia nie poddadzą się odpowiednio sprawiedliwym prawom Królestwa, umrą na zawsze. Tak jak szatan stracą oni nadzieję na jakikolwiek powrót do życia, „Spojrzysz na miejsce grzesznika, a jego już nie ma” – jak wyraził to poetycko biblijny król Dawid. Może jeszcze ze ST … Ks. Izajasza 1:18 – „Przerotni i grzesznicy wespół starci będą, a ci, co opuścili Pana, zostaną zniszczeni”

Nowy Testament – Dzieje Ap. 3:23, zacznę od wersetu 20, który zapowiada powrót Jezusa i jego panowanie. „nastanie czas, kiedy Pan was pocieszy, zsyłając zapowiedzianego wam Mesjasza Jezusa. Niebo zatrzyma Go aż do czasu powszechnego odnowienia, o którym od dawna mówił Bóg przez świętych proroków. Powiedział bowiem Mojżesz: »Pan Bóg da wam proroka, którego powoła jak mnie z waszych braci, słuchajcie, co wam powie. [i teraz werset 23] – „A każdy, kto nie posłucha tego Proroka, zostanie usunięty z ludu” [dosłownie:
„każda dusza, która nie posłucha tego Proroka, będzie całkowicie usunięta z ludu”]

Święty Piotr, który mówi w tym fragmencie, cytuje tutaj z 5 Księgi Mojżeszowej (18:19). Ten nowy wielki prorok to Chrystus, Głowa i Ciało (czyli Jezus i Święci), którzy razem z nim będą nauczycielami i sędziami świata. Wszyscy otrzymają szansę zrozumienia nauki Jezusa i życia zgodnie z nią. Potwierdza to apostoł Paweł, gdy w 1 Liście do Tymoteusza 2:4 zapisał, że „Bóg postanowił, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy.” Niektórzy jednak nie zechcą być posłuszni Jezusowi i ostatecznie zostaną usunięci z ludu. Na końcu zniszczona będzie każda dusza nieposłuszna Bogu. Każdy jednak otrzyma swój specjalny czas na dokładne poznanie prawdy i opowiedzenie się po stronie Boga lub szatana.

Po przedstawieniu różnych rzeczy, które trafiają do jeziora ognia, zauważmy trzy kwestie:

Po pierwsze – jezioro ognia wspomina tylko najbardziej symboliczna i najbardziej tajemnicza księga Biblii, jaką jest Księga Apokalipsy

Po drugie – ogień jest często używany w Biblii jako symbol zniszczenia; a dym oznacza lekcję jaka zostaje z tego zniszczenia dla żyjących – dla tych, którzy badają historię zniszczenia szatana, bestii, fałszywego proroka, śmierci, hadesu i grzeszników

I po trzecie – dosłowne wersety Biblii uczą, że wszystkie rzeczy, które wpadają do jeziora ognia mają być ostatecznie zniszczone;

Ks. Apokalipsy 20:15 – „A jeśli ktoś nie znalazł się zapisany w księdze żywota, wrzucony jest w jezioro ognia”, jezioro ognia, które oznacza drugą śmierć. Wydaje się, że ten werset czytany bez bagażu dogmatów i tradycji jest zupełnie jasny. Kto nie zdobędzie życia, nie otrzyma życia, lecz zniszczenie. Takie samo zestawienie występuje w wielu innych fragmentach Biblii. List do Rzymian 6:23 –  „Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć, ale łaska dana przez Boga to życie wieczne w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.”

Nazwanie jeziora ognia przez Apokalipsę „drugą śmiercią”, to też nie przypadek. Ta nazwa ma pomóc w odróżnieniu śmierci pierwszej, Adamowej (którą umierają wszyscy), od tego drugiej śmierci, innej – czyli wiecznej śmierci. Dla złych ludzi będzie to faktycznie druga śmierć, bo ich pierwsza śmierć była w Adamie, tak jak całej reszty. Tylko niektórzy ludzie umrą po raz drugi: tylko ci niepoprawnie źli, którzy mimo że dostaną pełną szanse zdobycia życia wiecznego w Chrystusie, nie będą chcieli z niej skorzystać.

Stan pierwszej śmierci czyli Hades byłby wiecznym zniszczeniem, gdy nie śmierć Jezusa za nasze grzechy. Jezus Chrystus otrzymał od Ojca moc, żeby uwolnić ludzi z umierania i śmierci. Gdyby Jezus nie zapłacił śmiercią za nasze grzechy, na zawsze byśmy pozostali w grobach.

Tyle na temat jeziora ognia, które jest ostatecznym i całkowitym zniszczenie wszystkich złych istot i wszystkich złych systemów, które kiedykolwiek panowały nad ludźmi. Dla całej reszty ludzi przewidziana jest wieczność w Królestwie Bożym, miasto Nowe Jeruzalem, które przyniesie wieczny pokój. Ks. Apokalipsy 21:27 – „A nic nieczystego do niego nie wejdzie ani ten, co popełnia ohydę i kłamstwo, lecz tylko zapisani w księdze życia Baranka.” Życzę wszystkim byście zostali tam zapisani.

Dolina Hinnom w 2007 r.

Witam serdecznie! Zapraszam dziś na dalszą wędrówkę po biblijnych zaświatach. Przypomnę tylko, że rozmyślamy o tym czy Jezus nauczał o pośmiertnych cierpieniach i czego z nauk Jezusa dowiadujemy się o śmierci i przyszłym życiu. Dziś będę dalej mówił o piekle. Nie da się ukryć, że w polskich Bibliach takie słowo występuję i że według Pisma Świętego kiedy ktoś umiera to idzie do piekła. Nie da się też ukryć, że takie terminy jak ‘piekło’ i ‘ogien piekielny’ nasuwają pewne skojarzenia. Każde słowo, które wypowiadamy po polsku z czymś się po prostu kojarzy.

ZACHĘCAMY TEŻ DO WYSŁUCHANIA CZĘŚCI 1: BOGACZ I ŁAZARZ
CZĘŚĆ 3: CZYŚCIEC
CZĘŚĆ 4: JEZIORO OGNIA

Tak samo jest w językach źródłowych Biblii. Jak pewnie pamiętacie Stary Testament był pisany po hebrajsku, a Nowy Testament po grecku. Jeśli więc chcemy dobrze zrozumieć, co autor piszący w tych językach chce nam przekazać, musimy wrócić do starożytnej greki i hebrajskiego.

Słowo ‘piekło’ to polskie słowo i było ono czasami wybierane przez tłumaczy do oddania takich słów jak hebrajski ‘szeol’, a także greckie ‘hades’ i ‘Gehenna’. Główny temat na dziś to ‘Gehenna’, ale chciałbym żebyśmy mieli dosyć szerokie tło na temat pozostałych słów, które są czasami tłumaczone jako ‘piekło’.

Hebrajskie słowo ‘szeol’. Słowo to występuje w Starym Testamencie 65 razy. Wg konkordancji Stronga do Biblii Gdańskiej tłumaczone jest 41 razy jako ‘grób’, 19 razy jako ‘piekło’, raz jako ‘dół’, raz jako ‘grobowy’, raz jako ‘piekielny’, raz jako ‘przepaść’ i raz jako ‘ziemia’. To ciekawe, że to samo słowo czasami było tłumaczone jako określenie ‘grobu’ i dołu, a czasami jako ‘piekło’.

I tak np. w Ks. Ijoba 14:13 Ijob prosił: „O, gdybyś mnie w grobie ukrył i schował”, w grobie, czyli w szeolu, bo takie mamy tutaj hebrajskie słowo. Z drugiej strony mamy Psalm 30:4 tłumaczony „Panie, wywiodłeś z piekła moją duszę”, a przecież znowu jest tutaj to samo słowo ‘szeol’ tym razem przetłumaczone jako piekło. Jeśli oba słowa pochodzą od ‘szeolu’ to na jakiej zasadzie raz jest to słowo tłumaczone jako grób, a raz jako piekło?

Na pewno piekło w rozumieniu tłumacza nie pasowało do sytuacji Ijoba. Ijob w końcu prosił Boga o ukrycie i schowanie go w szeolu. Jeśli szeol byłby miejscem cierpienia (jak często rozumie się piekło), po co Ijob chciałby tam iść? Ijob oczywiście prosi o to, żeby zostać ukryty w śmierci, w grobie, ponieważ jego doświadczenia i cierpienia były tak trudne do zniesienia, że niebyt wydawał mu się lepszy niż pozostawanie w takim życiu pełnym cierpień.

Byłoby bardzo dziwne, gdyby Ijob prosił Boga, żeby Bóg ukrył go w piekle wiecznych cierpień. Szeol opisany jest w Piśmie Świętym całkiem inaczej, nie ma tam jęków męczonych dusz, nie ma ognia ani siarki. Jest to miejsce ciemności, miejsce całkowitej ciszy i zapomnienia.

Księga Kaznodziei Salomona, znana też jako Księga Koheleta, 9:10 mówi, że: „nie ma już działania ani myślenia, ani poznania, ani mądrości w Szeolu, do którego ty idziesz”. Biblia Warszawsko-Praska oddaje ten fragment: „bo w Szeolu, do którego zmierzasz, nic już się nie robi, na nic się nie liczy, nic się nie wie ani nie zabiega się o mądrość.”

Prawdziwe znaczenie ‘szeolu’ to więc stan ciemności, ciszy, zapomnienia i niebytu czyli stan człowieka po śmierci, stan człowieka w grobie. Warto sobie zakodować, że to samo słowo ‘szeol’ jest tak różnie tłumaczone, ale najczęściej jako ‘grób’.

Poezja biblijna jest bardzo ciekawa, a jej serce to powtarzanie tych samych myśli w innych słowach lub umieszczanie obok siebie bardzo podobnych myśli, które tłumaczą i uzupełniają się nawzajem. Ta figura stylistyczna to paralelizm, a jej przykładem może być Psalm 6:5. „W śmierci bowiem nie ma pamięci o tobie [Boże], a w grobie któż cię będzie wysławiać?” Grób to znowu hebrajski Szeol i znaczy on dokładnie to samo, co śmierć, po której nie ma już żadnej pamięci, myślenia, mówienia czy wysławiania Boga.

Jeśli chodzi o język grecki to możemy postawić znak równości między słowami ‘szeol’ i ‘hades’.

Skąd wiemy, że ‘hades’ to po prostu ‘szeol’ tyle że po grecku? Bo apostołowie cytują pisma ze Starego Test. i tłumaczą słowo ‘szeol’ słowem ‘hades’. Np. Dzieje Ap. 2:27 – „Bo nie zostawisz mojej duszy w Hadesie”, to cytat z Psalmu 16:10 – „Bo nie zostawisz mojej duszy w Szeolu”.

Z wielu fragmentów Biblii wiemy, że w czasach ostatecznych Jezus Chrystus przywróci do życia zmarłe „dusze” czyli zmarłych ludzi. Ich stan aż do tego czasu prorocy porównują do snu, z którego mają się obudzić. Ks. Objawienia 20:13 porównuje obudzenie umarłych do ich „wydania” lub „wyprowadzenia z więzienia” – Obj 20:13 – „A śmierć i piekło [gr. hades czyli hebr. szeol] wydadzą umarłych, którzy w nich byli; i byli sądzeni każdy wedlug uczynków swoich.” Wszyscy umarli mają być wypuszczeni na czas, który Biblia opisuje między innymi jako tysiącletnie królowanie Jezusa, dzień sądu i czasy odnowienia wszystkich rzeczy.

Inny zwrot tłumaczony w polskiej Biblii jako „piekło” to Gehenna. Według konkordancji Stronga do Biblii Gdańskiej słowo to występuje w Nowym Testamencie 12 razy i w Biblii Gdańskiej 9 razy tłumaczone jest jako ‘piekielny’, 2 razy jako ‘piekło’ i raz jako ‘zatracenie’. Problem w tym, że nazwa ta w ogóle nie powinna być tłumaczona, bo greckie słowo ‘Gehenna’, znaczy ‘dolina Hinnom’ lub ‘dolina synów Hinnoma’. To nazwa geograficzna, bo jest to rzeczywista dolina, która znajdowała się tuż za bramami starożytnej Jerozolimy.

Powód, dla którego Gehenna była ważna i znana dla wszystkich mieszkańców Jerozolimy był taki, że wyrzucali tam oni swoje śmieci. Gehenna służyła jako spalarnia śmieci. Wszystkie odpadki z miasta były tutaj wyrzucane, a ogień nieustannie płonął w tej dolinie i ostateczne pożerał i niszczył wszystko co tam trafiało (czyli martwe ciała zwierząt i skazanych na śmierć, odpadki spożywcze i różne nieczystości). Do palenia ognia dodawano siarki, tak aby spalenie śmieci następowało jak najszybciej i żeby upewnić się, że śmieci te zostaną całkowicie zniszczone. Warto pamiętać, że żadne żywe stworzenia nie były wrzucane do Gehenny. Nie wrzucano tam żywych zwierząt lub żywych ludzi, ponieważ Żydzi mieli w Prawie Mojżeszowym zabronione torturowanie jakiejkolwiek istoty, nie tylko człowieka, ale też woła czy krowy.

Jezus odwołuje się do tego miejsca w jednej ze swoich alegorii, zapisanej w Ewangelii Marka. Może przypomnę tylko, że według słownika Diaglotta alegoria w Biblii to „symboliczna wypowiedź, przypominająca przypowieść lub bajkę, powszechnie używana wśród narodów wschodnich do zilustrowania jakiejś zasady lub doktryny.”

Posłuchajmy więc Ewangelii wg Marka 9:43-48 – „Jeśli twoja ręka jest dla ciebie powodem grzechu, odetnij ją; lepiej jest dla ciebie ułomnym wejść do życia wiecznego, niż z dwiema rękami pójść do Gehenny w ogień nieugaszony. I jeśli twoja noga jest dla ciebie powodem grzechu, odetnij ją; lepiej jest dla ciebie chromym wejśc do życia, niż z dwiema nogami być wrzuconym do Gehenny. Jeśli twoje oko jest dla ciebie powodem grzechu, wyłup je; lepiej jest dla ciebie jednookim wejść do królestwa Bożego, niż z dwojgiem oczu być wrzuconym do piekła, gdzie robak ich nie umiera i ogień nie gaśnie.”

Zdaniem niektórych ten opis to świetny dowód, że grzesznicy trafią po śmierci na wieczne męki do ognia Gehenny, gdzie poza cierpieniami, które wyrządzi im ogień, pewne cierpienia otrzymają też od nieśmiertelnych robaków. Trzeba przyznać, że taki obraz jest przerażający. Z drugiej strony w jakim świetle stawia to Boga? Czy Bóg naprawdę stworzył specjalne robaki tylko po to, żeby na zawsze torturować swoich wrogów? Czy takiego Boga sprawiedliwości i miłości poznaliśmy z Pisma Świętego?

Może zacznijmy od tego odcinania rąk i nóg i wyłupiania sobie oka. Wygląda na to, że niewielu chrześcijan rozumie to zdanie dosłownie lub dla prawie nikogo ręce, nogi i oczy nie są powodem do grzechu. Nie znam bowiem ani jednego chrześcijanina, który wyłupił sobie oko, bo prowadziło go do grzechu, albo odciął sobie rękę, bo czyniła jakiś grzech. Pytanie też czy w Królestwie Bożym faktycznie będą ludzie bez rąk, nóg i oczu? Od razu widać, że to alegoria. Możemy zresztą być tego pewni ze słów Ewangelii wg Mateusza 13:34 – „To wszystko mówił Jezus tłumom w przypowieściach, a bez przypowieści nic im nie mówił.” W tej przypowieści Jezus chciał po prostu powiedzieć, że przyszłe życie w Królestwie Bożym jest tak cenne, że warto coś stracić, by się tam znaleźć. Gdyby nawet kosztowało to oko, rękę czy nogę to nadal byłoby warto. Te nogi, ręce i oczy to też symbole naszej wygody, przyjemności czy spojrzenia na życie. Nasze zachcianki, nasz styl życia i nasze poglądy mogą być dla nas tak cenne jak oko i tak ważne jak prawa ręka, a jednak lepiej jest to stracić dla Chrystusa niż stracić wszystko w Gehennie.

Czas na Gehennę i jej ogień. Odczytałem ten fragment bez podstawiania w to miejsce polskiego słowa „piekło”, bo umieszczenie tam słowa „piekło” jest nieuprawnione. Dla Żydów termin ‘Gehenna’ lub ‘dolina Hinnom’ znaczył konkretne miejsce na południowy zachód od miasta. Była to dolina, w której palono śmieci, skóry zwierząt i ciała zabitych wcześniej przestępców.

Spójrzmy więc na symbolikę Jerozolimy. Preczytajmy jeden z najpiękniejszych symbolicznych opisów Królestwa Bożego i wiecznego zbawienia ludzkości, jakie znajdują się w Biblii. To Księga Objawienia znana też jako Apokalipsa wg Jana i wybrane wersety rozdziału 21.

Obj .21:2 – „A ja, Jan, zobaczyłem święte miasto, nowe Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga, przygotowane jak oblubienica przyozdobiona dla swego męża. I usłyszałem donośny głos z nieba: Oto przybytek Boga jest z ludźmi i będzie mieszkał z nimi. Oni będą jego ludem, a sam Bóg będzie z nimi i będzie ich Bogiem. I otrze Bóg wszelką łzę z ich oczu, i śmierci już nie będzie ani smutku, ani krzyku, ani bólu nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły. A zasiadający na tronie powiedział: Oto wszystko czynię nowe. […] [21:10] – „I ukazał mi [anioł] miasto święte – Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga, mające chwałę Boga.” [Werset 24] – „I w jego świetle będą chodziły narody (…)” [Werset 26] – „I wniosą do niego chwałę i cześć narodów. I nie wejdzie do niego nic nieczystego ani ten, kto popełnia obrzydliwość i kłamstwo, a tylko ci, którzy są zapisani w księdze życia.”

To święte Jeruzalem to królestwo Boże i ostateczny koniec wszelkiego zła na ziemi. „Oto wszystko nowe czynię.” – mówi Bóg. Ci, którzy pod rządami Jezusa i świętych zmienią swoje charaktery będą mogli żyć wiecznie. Ostatni werset mówi jednak, że do nowego Jeruzalem nie wejdzie nic nieczystego i nikt czyniący nieprawość. Ludzie, którzy będą chcieli świadomie czynić zło nie osiągną życia wiecznego. Wszyscy tacy, razem ze wszystkim, co złe, zostaną zupełnie, całkowicie i wiecznie zniszczeni, tak jak w Gehennie, w położonej blisko Jeruzalem dolinie Hinnom, spalane i niszczone były śmieci, brudy, odpadki i ciała zabitych.

Ogień Gehenny nie oznacza torturowania i wiecznego męczenia kogokolwiek. Ten ogień przedstawia zniszczenie w pełni świadomych i niepokutujących grzeszników. I cała Biblia tak właśnie przedstawia ostateczną przyszłość tych, którzy świadomie postępują źle i który nawet pod panowaniem Jezusa, po ich obudzeniu z grobu, nie zechcą się zmieniać – mimo wielu pouczeń i zachęty do czynienia dobra, które będą wtedy dostępne dla każdego człowieka.

Psalm 145:20 – „PAN strzeże wszystkich, którzy Go kochają, natomiast wszystkich bezbożnych wyniszczy” [lub unicestwi – wg tłum. Biblii Warszawsko-Praskiej]

Ks. Ijoba 24:19 – „Śniegi topnieją od suszy i ciepła, szeol zaś unicestwia grzeszników.” (BWP) Tak jak ciepło topi śnieg, tak szeol niszczy tych, którzy grzeszą. Skoro zostaną zniszczeni (a nie zachowani) to nie będą doznawać już żadnych cierpień.

Ps. 104:35 – „Oby byli wytraceni grzesznicy z ziemi, oby niezbożnych już nie było!” (tu znowu mamy paralelizm: ‘wytracić z ziemi grzeszników’ to znaczy ‘sprawić, by niezbożnych już nie było’)

Jezus, który takie wieczne i ostatecznie zniszczenie nazywa ogniem Gehenny, tej samej alegorii ognia używa też, kiedy tłumaczy te sprawy w Objawieniu, które dał Janowi. Obj. 20:13 – „śmierć i piekło (występuje tu greckie słowo: hades); śmierć i piekło wrzucone są do jeziora ognia. To jest śmierć druga. Jeśli się ktoś nie znalazł zapisany w księdze życia, został wrzucony do jeziora ognia”. Bardzo wielu chrześcijan uważa, że jezioro ognia znaczy piekło – mamy więc co najmniej dwa piekła (pierwsze to hades, a drugie to jezioro ognia). Różnica polega na tym, że z pierwszego piekła, czyli z hadesu, jest dla wszystkich wyjście (kiedy Jezus obudzi zmarłych z grobów), ale ostateczne zniszczenie w ogniu Gehenny lub w jeziorze ognia będzie na zawsze. Jezus stwierdza zresztą wyraźnie: „to jest śmierć druga”. To jest czyli To przedstawia śmierć drugą. Mamy tu piekne wyjaśnienie metafory „jeziora ognia” – to drugie, wieczne i ostateczne zniszczenie, takie, z którego nie ma już powrotu.

Dolina Hinnom już kiedyś była użyta jako podstawa pewnej mowy proroka Izajasza. To Ks. Izajasza 66:24 i mamy tutaj proroczy opis zbawionych. „A gdy wyjdą [zbawieni], ujrzą trupy ludzi, którzy się zbuntowali przeciwko Mnie. Bo robak ich nie zginie i nie zagaśnie ich ogień i będą oni odrazą dla wszelkiej istoty żyjącej.” – zobaczmy, że tutaj wyraźnie Izajasz mówi o ‘trupach’. Jest to obraz trupów, martwych ciał – a nie żywych ludzi, którzy cierpią. Dla żyjących ma to być odrażający widok, który będzie na zawsze ostrzegał ich przed grzechem. To oczywiście pewna alegoria, w Królestwie Bożym nie będziemy na spacerach mijać palących się ciał grzeszników, ale ważne jest to, że Izajasz mówi o trupach ludzi, a nie o pośmiertnych cierpieniach.

Opis z Ewangelii Marka mówił, że w dolinie Gehenny „robak ich nie umiera”. Co to mogą być za robaki? W dosłownej dolinie Hinnom ciała zwierząt spadały często na skały, a nie do płonącego niżej ognia. Tak pozostawione na skałach, ciała te stawały się żerem dla robaków, które niszczyły je tak samo dokładnie jak ogień. To oczywiście nie znaczy, że poszczególne robaki nigdy nie umierały lub że były zrobione z ognia, tylko, że tak długo jak długo pojawiały się nowe odpadki z miasta, tak długo były tam robaki i tak długo płonął tam ogień.

Jezus podaje też podobny opis, który nawiązuje do doliny Gehenny. Mam nadzieję, że ktoś jeszcze słucha i nie macie jeszcze całkiem dosyć tych niemiłych symboli. Ew. Mateusza 10:28 – „I nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, ale duszy zabić nie mogą; bójcie się raczej tego, który może i duszę i ciało zniszczyć w piekle.” (dosłownie: zniszczyć w Gehennie)

Dusza to tutaj człowiek z jego nadzieją na życie wieczne. Ludzie nie mogą zaszkodzić tak pojętej duszy, ponieważ skoro Jezus Chrystus umarł za wszystkich ludzi to może też wszystkich ludzi przywrócić do życia. Z 1 Listu do Tymoteusza 2:4 wiemy zresztą, że tak właśnie będzie, bo „Bóg postanowił [gr. słowo ‘thelo’], Bóg postanowił, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy.” To dlatego o umarłych mówimy, że zasypiają, ponieważ jest dla nich nadzieja obudzenia. Jezus wyprowadzi z Hadesu i sprawiedliwych, i niesprawiedliwych, także źli ludzie powstaną wtedy na sąd. Wtedy prawda napełni ziemię tak jak morza napełniają wody i każde kolano skłoni się przed Jezusem.

Skoro tak to źli ludzie mogą w najgorszym razie zabić nasze ciało (i przerwać [na pewien czas] nasze życie). Nie mogą jednak mieć żadnej władzy nad naszym prawem do z-martwych-wzbudzenia, bo to zapewnia przelana krew Jezusa i Boska obietnica.

To dlatego powinniśmy się raczej bać Boga (w znaczeniu: wielkiego szacunku, pobożności), a nie ludzi, bo tylko Bóg może zniszczyć zarówno ciało, jak i DUSZĘ w Gehennie. To znaczy, że Bóg może zupełnie i ostatecznie unicestwić grzesznika, który świadomie grzeszy i świadomie nie zechce się zmieniać i nawrócić do Boga. Podkreślam tu słowo świadomie, bo dziś wielu ludzi postępuje źle i grzeszy, ale nie jest to ten rodzaj pełnej świadomości, o której mówi Biblia.

Bardzo podobne słowa Jezusa o Gehennie to Ew. Łukasza 12:4. „A mówię wam, przyjaciołom moim: Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, a potem już nic więcej zrobić nie mogą. Pokażę wam, kogo się macie obawiać: bójcie się Tego, który po zabiciu ma moc wtrącić do Gehenny. Tak, mówię wam: Tego się bójcie!”

W obecnym życiu ludzie mogą nas zabić, ale nie mogą zrobić nic więcej. Nie mogą zrobić nic, co by wpłynęło na nasze przyszłe istnienie (czyli na naszą duszę). My naprawdę nie musimy się dzisiaj bać tych, którzy mogą tylko zakończyć nasze obecne życie w naszym i tak umierającym ciele. Nie musimy się tak bardzo martwić się o nasze potrzeby, bo mamy obietnicę życia przyszłego i obietnicę, że Bóg podaruje wszystkim pokornym i cichym doskonałe warunki życia wiecznego. Nasza chwała i cześć powinna być dla Boga, bo do niego należy decyzja o naszym „życie wiecznym”, jak mówi werset: „Bójcie się” (czyli szanujcie) tego, który może „zniszczyć duszę w gehennie”, w śmierci drugiej, z której nie będzie już żadnej nadziei powrotu.

Myślę, że widać jak wielka różnica jest tutaj między opisanym w Biblii szeolem a gehenną. Choć oba te stany to stany niebytu, bez żadnych myśli, uczuć i działań, to jednak pierwszy jest stanem nadziei, bo będzie z niego przywrócenie do życia. To dlatego kiedy Ijob był w cierpieniu pragnął by znaleźć się wreszcie w spokojnym szeolu, w miejscu odpoczynku. Wiedział, że Bóg kiedyś przywróci go z Szeolu do życia, kiedy nadejdą czasy panowania Mesjasza.

Nikt jednak w Biblii nie chce iść do Gehenny, bo to miejsce nie ma już niczego wspólnego ze snem. Nie będzie przywrócenia do życia z Gehenny, bo to całkowite zniszczenie czyli śmierć duszy.

Jako ostatni dowód, że Jezus nauczał o pośmiertnych cierpieniach, a przynajmniej ostatni, który chciałbym dziś omówić, przytaczana jest końcówka przypowieści o owcach i kozłach. Nie chcę teraz omawiać całej tej przypowieści, więc przejdę od razu do tych kluczowych wersetów. W tym wypadku jest to Ew. Mateusza 25:41 i 46. [werset 41] „Wtedy odezwie się do tych po lewej stronie: „Idźcie precz ode mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom. (…) [i werset 46] „I pójdą ci na mękę wieczną, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego.”

Ten werset, w tym tłumaczeniu Biblii Tysiąclecia wyd. 2, byłby chyba jednym z najmocniejszych dowodów na istnienie wiecznych męczarni w ogniu. Byłby, gdyby nie fakt, że „pójdą ci na mękę wieczną” to bardzo błędne tłumaczenie tego wersetu. Greckie słowo przetłumaczone jako „męka” to ‘kolasis’, co dosłownie oznacza ‘odcięcie’ (jak przy obcinaniu gałęzi drzewa). Zatem źli pójdą na wieczne odcięcie. Od czego będą odcięci? Następne zdanie mówi, że „sprawiedliwi pójdą do życia wiecznego”, więc kontrast pokazuje, że jest to odcięcie od życia wiecznego, to znaczy wieczna śmierć.

W taki sposób oddaje to kilka tłumaczeń, np. Nowa Biblia Gdańska: „Więc ci pójdą na wieczne odcięcie; a sprawiedliwi do życia wiecznego.”. Co ciekawe, Biblia Tysiąclecia, wyd. 5, także całkiem dobrze tłumaczy ten werset. Poprawiono więc wydanie 2. Nie ma tu już męki, jest za to „wieczna kara”. „I pójdą ci na wieczną karę, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego.”

Zobaczmy jaki wyraźny jest ten kontrast czyli różnica między nagrodą życia i karą śmierci. Apostoł Paweł w Liście do Rzymian 6:23 mówi: „Zapłatą za grzech jest śmierć”.

Jeśli ta zapłata lub kara ma być wieczna, to widać wyraźnie, że wieczna kara oznacza wieczną śmierć. Taką śmierć, z której nie będzie już powrotu, śmierć na zawsze, a nie wieczne męki. Bóg jest za dobry, za sprawiedliwy, by takie tortury komuś przygotować.

Jezus mówił w przypowieściach i w sposób zagadkowy, często posługiwał się alegoriami. Niektóre wersety stwierdzają, że do tłumów przemawiał tylko w przypowieściach, że prawie nie mówił do nich wprost. Apostołowie objaśniali nauki Jezusa pierwszym wierzącym w Chrystusa. Apostoł Paweł np. jasno określił ostateczny koniec złych ludzi i tych, którzy uciskają drugich.

List do Filipian 3:19 – „Ludzi tych czeka w przyszłości zagłada” (podaje Biblia Warszawsko-Praska), „Oni zmierzają do śmierci wiecznej” (podaje przekład ks. bp. Franciszka Jaczewskiego)

1 List do Koryntian 3:17 – „Jeżeli ktoś niszczy kościół Boży, tego zniszczy Bóg.” (Oczywiście zniszczenie jest czymś zupełnie innym niż podtrzymywanie przy życiu w stanie cierpienia i tortur fizycznych lub psychicznych)

Czy więc Jezus naucza o pośmiertnych cierpieniach w wersetach, które mówią o Gehennie? Myślę, że nie, ale zachęcam każdego do wyrobienia sobie własnego zdania na podstawie Biblii.

Chciałbym jeszcze wrócić na chwilę do doliny synów Hinnoma. Jak się okazuje w miejscu tym, jeszcze zanim dolina ta stała się wysypiskiem śmieci, Izraelici robili bardzo złe rzeczy. Prorok Jeremiasz opisuje, że zbudowali oni ołtarz pogańskiemu bogu Molochowi, a na tym ołtarzu w przerażający sposób składali ofiary ze swoich żywych dzieci, które żywcem palone było w ogniu. Czy Bogu takie męczarnie dzieci w ogniu się podobały? Czy zgodziłby się na to, by chociaż przez chwile dręczono tak ludzi po śmierci? Posłuchajmy słów Boga zapisanych przez proroka Jeremiasza. Ks. Jeremiasza 32:35 – „I zbudowali sobie wyżyny Baala w dolinie synów Hinnoma, by ofiarować swych synów i swoje córki ku czci Molocha. Nie poleciłem im tego ani Mi na myśli nie przyszło, by można czynić coś tak odrażającego…”

Zakończę słowami Edwarda Fudge’a, biblisty i autora książki pt. „Ogień, który pożera”. Edward Fudge mówi: „Jeśli Biblia uczy, że Bóg będzie wiecznie utrzymywał ludzi przy życiu by ich wiecznie męczyć, wtedy nie ma znaczenia co ja o tym myślę. I jeśli nie uważam go za dobrego i uczciwego Boga, jestem i tak tylko częścią ziemi i prochu, a Bóg jest Bogiem. Z drugiej strony, jeśli Biblia faktycznie uczy tego, o czym mówiłem i w co wierzę, to nauczanie o tym, że Bóg utrzymuje przy życiu niewierzących po to, by ich męczyć na wieki, jest strasznym oszczerstwem przeciwko Bogu.”

Dziękuję za wysłuchanie tego odcinka i życzę wszystkim dużo Bożego pokoju na te niespokojne czasy. Pozdrawiam i do usłyszenia!