Wielu ludzi zdaje sobie sprawę, że Szatan jest obecny wokół nas, choć nie jest widzialny. Czy tak samo Jezus może być pośród nas, ale niewidoczny? Trzeba wierzyć, by to zrozumieć. Jednak nic nie dzieje się przypadkiem. Czy wiedza się pomnaża? Czy wielu ludzi krąży tam i z powrotem? Czy jest to czas coraz większego zepsucia i nieprawości? To tylko niektóre ze znaków czasu, o których pisał prorok Daniel.

W Ewangelii wg św. Jana 14:19 Jezus powiedział: „Jeszcze tylko chwila a świat już mnie więcej nie zobaczy”. A jednak zapowiadał też swój powrót i to taki, który ostatecznie zobaczy każdy. Nie jest to wcale niespójne, gdy rozróżnimy widzenie okiem naturalnym i okiem wiary – okiem zrozumienia. (W tym ostatnim: jak w przypadku pola magnetycznego, które obserwujemy przez oznaki jego działania)

Podobnie, jak można zobaczyć dowody na istnienie czegoś, czego nie można zobaczyć gołym okiem, tak samo solidny uczeń dostrzeże w Piśmie Świętym pewne wskazówki i będzie mógł zobaczyć w otaczającej rzeczywistości znaki obecności Jezusa.

Słowniki i niektóre przekłady Biblii, jak angielski „Emphatic Diaglott”, wskazują, że słowo 'przyjście’ w Nowym Testamencie powinno być tłumaczone z języka greckiego jako 'obecność’.

Robi to wielką różnicę, czy ktoś ma przyjść do Twojego domu, czy już jest obecny po swoim przybyciu. Chrześcijanie głównego nurtu wierzą przeważnie, że Jezus przyjdzie albo wcale nie zastanawiają się nad tą sprawą. Ja wierzę, że On już TU jest – jest obecny po raz drugi na Ziemi.

W tej drugiej obecności plan Jezusa (jako Króla przejmującego władzę) to, w początkowej fazie, obalić Szatana i jego zastępy. Z tego powodu bardziej odpowiednie jest Jego przyjście jako istoty duchowej, w podobnej naturze i postaci do tej, w której włada Ziemią jego przeciwnik i władca-uzurpator, dawny cherubin i wysokiej rangi anioł. Jezus jest jeszcze kimś potężniejszym, jest w Boskiej naturze. Jako człowiek Chrystus nie mógłby tego zrobić, a zresztą człowiekiem stał się na krótki czas, po to, by oddać swoje ludzkie życie na śmierć, aby odkupić człowieka spod przekleństwa.

Można podać wiele biblijnych argumentów, że takiej niewidzialnej obecności Pana możemy się spodziewać i że Jezus Chrystus jest już z nami jako obecny Pan i Król. Jest to bardzo pocieszające i zachęcające jednocześnie.

Istnieją jednak etapy powrotu Jezusa, rozróżnione w biblijnej grece przez słowa:

1. paruzja – παρουσία (parousía) – obecność

2. epifania – ἐπιφάνεια (epipháneia) – objawienie, ukazanie się

lub apokalipsa – ἀποκάλυψις (apokálypsis) – odsłonięcie, zdjęcie zasłony

(to ten sam etap widziany z dwóch punktów widzenia)

3. bazylea – βασιλεία (basileía) – docelowe królowanie już po obaleniu zastałego w czasie paruzji porządku, który ma zostać doszczętnie zniszczony w epifanii lub apokalipsie – w czasie wielkiego ucisku i ostatecznej tzw. bitwie armagedonu

(Te słowa – paruzja, epifania i bazylea – występują w Biblii w swoich szerokich i wąskich znaczeniach)

Pierwsza obecność Mesjasza na ziemi (2000 lat temu) nie była czymś ogólnie znanym. Mało osób o niej wiedziało, a jeszcze mniej uwierzyło prawdziwie w Tego, który przyszedł nas zbawić. Powrót Jezusa miał być podobny; może właśnie w tym, że z początku niejasny i nieuznawany? Powrót Izraela do dawnej ziemi to wielki znak tej obecności Jezusa (proroctwa wiele o tym mówią). Nie jest to na razie Izrael zdrowy i gotowy na przyjęcie swojego Króla, ale według proroctw na obecnym etapie obecności Jezusa Izrael miał być właśnie taki, jaki jest, nieskruszony i oddalony od Boga. Taki miał być zresztą cały świat [„Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?” – Łukasza 18:8].

Wiktor

Więcej w wykładzie „Dzień powrotu Jezusa”:

—

„I zobaczyłem anioła zstępującego z nieba, mającego klucz do otchłani i wielki łańcuch w ręce. I chwycił smoka, węża starodawnego, którym jest diabeł i szatan, i związał go na tysiąc lat. I wrzucił go do otchłani, zamknął go i opieczętował, aby już nie zwodził narodów, aż się dopełni tysiąc lat. A potem musi być wypuszczony na krótki czas.” 

– Księga Objawienia 20:1-3

Wykład jest próbą zrozumienia tego tematu, szczególnie w związku z Obj. 20:2, które stwierdza, że szatan został związany na 1000 lat, po czym ma być rozwiązany na krótki czas. Problemem jest to, że chronologicznie już od ponad 140 lat jesteśmy w Tysiącleciu, a szatan wciąż nie wydaje się być związany. Jak zatem może być związany na całe 1000? A może ma być wiązany przez 1000 lat, co obejmowałoby nie tylko związanie go jako istoty, lecz także usunięcie jego wpływu ze wszystkich ludzi, co zajmie ok. 1000 lat? (mało prawdopodobne, a po analizie dowodów biblijnych okaże się zupełnie nieprawdziwe).

Zacznijmy od Obj. 20:1-3 i ustalmy, co tam pisze.

Zapraszamy do wysłuchania wykładu, który brat Adam Urban wygłosił 6 marca 2016 r. na spotkaniu zboru w Chełmie: 

Dowiadujemy się zatem, że jakiś anioł z nieba, mający klucz (moc otwierania i zamykania) oraz łańcuch (głównie prawdy świeckie i religijne ograniczające działalność szatana), chwycił szatana (przedstawionego tutaj aż w czterech imionach – smok, wąż dawny, diabeł, szatan) i związał go na 1000 lat (pomimo braku w oryginale przyimka „na” chodzi o związania szatana na 1000 lat, gdyż sugeruje to (1) dokonana forma czasownika [„związał”, a nie „wiązał” – tak samo w greckim], oraz (2) w.3, który stwierdza, że szatan został zamknięty w otchłani, aż się dopełni 1000 lat – a więc chodzi o okres, na który ma być on zamknięty, a nie przez który ma być zamykany – szczegóły za chwilę).

Po związaniu szatan zostaje wrzucony do otchłani / przepaści / bezdennego dołu (najlepsze tłumaczenie dla stanu błędu, pozbawionego podstawy), by już nie zwodził narodów.

Drugi ważny tekst – słowa Jezusa z Mat. 12:29.

„Albo jak może ktoś wejść do domu mocarza i zagrabić jego własność, jeśli najpierw nie zwiąże mocarza? Dopiero wtedy ograbi jego dom.”

Kluczowe pytanie brzmi: jaki dom i jakie sprzęty mocarza (szatana) Jezusa ma na myśli, gdyż wyraźnie mówi tutaj, że zanim zacznie je grabić, zwiąże mocarza? Wystarczy zatem ustalić początek grabienia, by zlokalizować w czasie związanie / początek wiązania, który musiał mieć miejsce wcześniej!

Dom szatana = jego królestwo, jakim z dozwolenia Boga przez uzurpację dość swobodnie zarządza od chwili doprowadzenia do upadku Adama i Ewy (jako „bóg tego świata” – 2 Kor. 4:4, z powodu którego obecne czasy są takie złe – Gal. 1:4).

Sprzęty szatana = wszystkie skutki, efekty panowania szatana nad ludzkością (grzech, błąd, przesądy, ignorancja, niesprawiedliwość, złe instytucje, choroby, proces umierania i stan śmierci w grobie – 1 Jana 3:8; 1 Kor. 15:24-26).

Jednym ze sprzętów pod kontrolą szatana jest zatem grób. Wyprowadzenie kogokolwiek z tego stanu oznacza zatem początek ograniczenia / stan związania szatana, gdyż jak podaje Paweł w Żyd. 2:14 to właśnie szatan posiada(ł) władzę nad śmiercią / grobem.

Kiedy ktokolwiek został wyprowadzony przez Jezusa ze stanu grobu, wyzwolony spod tego skutku działalności szatana wśród ludzkości? (Pomijamy 3 przypadki wskrzeszeń dokonane przez Jezusa, ponieważ osoby te nie zostały wyzwolone z mocy grobu, gdyż za jakiś czas ponownie tam trafiły).

Pierwszym przypadkiem pełnego wyzwolenia kogokolwiek od tego skutku panowania szatana / władzy szatana ( jednego z „ dzieł diabelskich ”) było I zmartwychwstanie członków Kościoła w 1878, z czego wniosek, że w tym czasie szatan musiał być już związany, gdyż Jezus wyraźnie powiedział, że zanim zacznie grabić sprzęty mocarza, najpierw go zwiąże.

Logiczne wydaje się więc, że początek wiązania miał miejsce w 1874, jako pierwsze dzieło Jezusa po Jego przybyciu na ziemię w II adwencie. Porównaj dwa pozostałe zapisy Ewangelii na temat wiązania szatana:

Mar. 3:27, gdzie mowa o uprzednim przyjściu Jezusa i związaniu szatana przed rozpoczęciem grabienia;

Łuk. 11:21-22 dodatkowo pokazuje pokonanie szatana przez Jezusa przed rozpoczęciem grabienia [„ przyszedłszy zwycięży go”]. Tutaj przed grabieniem, nazwanym „rozdawaniem łupów” – oddawaniem ludziom tego, co zabrały im rządy szatana, łącznie z życiem – następuje zwyciężenie szatana, jako odpowiednik związania go z Mateusza i Marka.

Zatem związanie szatana = zwyciężenie / pokonanie go!

Takie związanie uzurpatora wydaje się bardzo właściwym aktem ze strony Króla, który przychodzi, by odebrać uzurpatorowi nienależne mu Królestwo i czyni to na samym początku WT, antytypicznego sabatu, którego jest Panem (Mar. 2:28).

Potwierdza to też pierwszy element siódmej trąby, trąbiącej od 1874 do końca WT (Obj. 11:15 – można przeczytać do 19, jako że opisane tam sprawy mają teraz miejsce). Już wtedy rozpoczęła się pewna wojna – wojna słowna: prawdy z błędem, która później przeszła w wojnę orężem, w dwóch fazach.

Czy wiązanie to od razu dobiegło końca w 1874?

Nie, ponieważ jest stopniowe!

Skąd wiadomo, że stopniowe? Z łańcucha, którym jest wiązany = ograniczania wpływów szatana, głównie przy pomocy prawd świeckich i religijnych. Takim łańcuchem nie można nikogo związać za jednym podejściem, nawet kłamliwego człowieka.

Wiązanie szatana to proces trwający od 1874 do jakiegoś czasu w przyszłości. W sumie można wyróżnić 4 główne jego części:

1) 1874 do 1914 roku – prawdą świecką i religijną, w wyniku czego nie mógł już panować nad narodami przy pomocy trzech podstawowych doktryn swego imperium (o Boskim Prawie królów, arystokracji i kleru; oraz doktryn pomocniczych – o świadomości umarłych, przemianie ludzi w chwili śmierci w duchy i szczęściu lub wiecznych mękach zmarłych). Pod każdym innym względem szatan nadal pozostał aktywny.

2) Od tamtej pory próbuje podtrzymywać je innymi błędami, szczególnie zjednoczeniowymi (ONZ, UE, NATO, przymierza między narodami, instytucje finansowe, korporacje, związki zawodowe i religijne). Przez prawdy świeckiej i religijnej Jezus wykazuje ich fałsz do takiego stopnia, że by zachować królestwo, szatan zmuszony będzie uciec się do rewolucji, przez co obali obecny porządek. Odwołanie się do światowej rewolucji potwierdzi fakt zakończenia drugiego etapu jego wiązania. Pod każdym innym jeszcze nie związanym względem szatan nadal pozostaje aktywny. Prawdopodobnie obecnie jesteśmy na tym etapie (choć być może już na następnym, zważywszy na socjalistyczny charakter wielu rządów Europy; gdyby tak było, jesteśmy znacznie bliżej Królestwa, niż mogłyby się wydawać).

3) Na fałszywych naukach ustanowi on socjalistyczną formę rządów, którą Jezus w trzecim etapie jego wiązania prawdą świecką i religijną objawi jako błędną. By zachować jakąś formę władzy nad ludzkością, szatan poprowadzi ludzi do anarchii, która potwierdzi zakończenie trzeciego etapu jego wiązania. Pod każdym innym jeszcze nie związanym względem szatan nadal pozostanie aktywny.

4) Czwartym etapem będzie ujawnienie przez naszego Pana prawdą świecką i religijną jego rozpaczliwych i nienawistnych wysiłków użycia anarchistycznych resztek ze wszystkich narodów przeciwko Żydom (II faza ucisku Jakuba). Ówcześni ludzie albo uwierzą, że to może poprawić ich los, albo zrobią to w ataku furii, po czym nie uwierzą już w nic więcej, co szatan mógłby wymyślić.

I tak skończy się cały okres jego zwodzenia. Wielki łańcuch prawdy ograniczy go pod każdym względem, po czym zostanie wrzucony do bezdennej przepaści i do końca WT pozostawiony własnym domysłom i spekulacjom, z dala od możliwości poznania jakiejkolwiek dalszej prawdy.

Wiązanie oznacza zatem ograniczanie szatana prawdą na jakimś polu, z jednoczesnym pozostawieniem mu wolności działania na innych polach, na których jest on ograniczany później. Dopóki ten proces trwa, szatan pozostaje aktywny na polach, na których nie został jeszcze związany . Gdyby zatem wiązanie trwało całe 1000 lat, oznaczałoby to jakąś aktywność szatana do końca WT, co jest nie do pomyślenia w warunkach NP, pod rządami Chrystusa i Kościoła.

Bardzo wyraźnie pokazuje to Obj. 20:1-3: Szatan ma przebywać w przepaści, aż się dopełnią / skończą 1000 lat, co potwierdza, że między jego pochwyceniem a położeniem nad nim pieczęci w przepaści mija jakiś czas, w czasie którego szatan wciąż działa pomimo rozpoczętego i trwającego procesu wiązania (patrz lista czynności, jakie są wobec niego wykonywane – „pochwycił, związał, wrzucił, zamknął, położył pieczęć, aby już więcej nie zwodził” pod żadnym względem, gdyż wtedy – dopiero wtedy, po zapieczętowaniu – szatan nie ma już żadnego pola manewru – jest całkowicie związany i nieczynny).

ZAUWAŻMY: proces wiązania kończy się położeniem nad nim pieczęci, aby już więcej nie zwodził narodów, aż się dopełni te/owych 1000 lat (aż minie ich pozostała część), co oznacza, że część tego 1000 lat zajmuje proces jego wiązania, a pozostałą część wypełni jego przebywanie w otchłani, co w sumie daje pełne 1000 lat (licząc od początku tego aktu w 1874 do 2874, zapewne co do dnia). Potem ma być na krótko wypuszczony, ale to jest dla nas w tej chwili mniej istotne.

Problemem dla nas jest to, że wyobrażamy sobie związanie szatana jako jednorazowy akt, który od razu pozbawi go wolności, a to jest proces, w którym łańcuchem wiążącym jest prawda, a ta wymaga czasu, by obalić błąd w jego licznych rozgałęzieniach.

Związanie szatana na 1000 lat obejmuje zatem dwie rzeczy (w sumie trwające 1000 lat):

(1) nieznany jeszcze dokładnie proces jego wiązania (od 1874 do II fazy ucisku Jakuba);

(2) stan jego związania (od II fazy ucisku Jakuba do rozwiązania pod koniec WT),

gdyż związanie szatana to ograniczanie jego działalności (częściowe lub całkowite), które trwa już od 1874, ponieważ w obecności Króla WT szatan w żadnym wypadku nie może robić tego, co by chciał, co widzimy gołym okiem w walącym się jego królestwie!

Obrazek: lifehopeandtruth.com

„Siódma trąba” – brat Henryk Olekszy wygłosił ten wykład na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 26.11.2023 r.

Omawia w nim Księgę Objawienia 11:15-19 –

„I zatrąbił siódmy anioł, i odezwały się donośne głosy w niebie mówiące: Królestwa świata stały się królestwami naszego Pana i jego Chrystusa i będzie królować na wieki wieków. A dwudziestu czterech starszych, którzy siedzą przed Bogiem na swoich tronach, upadło na twarze i oddało Bogu pokłon; Mówiąc: Dziękujemy tobie, Panie Boże Wszechmogący, który jesteś i który byłeś, i który masz przyjść, że wziąłeś swą potężną moc i objąłeś królestwo. I rozgniewały się narody, i nadszedł twój gniew i czas osądzenia umarłych, i oddania zapłaty twoim sługom prorokom i świętym oraz tym, którzy się boją twego imienia, małym i wielkim, i zniszczenia tych, którzy niszczą ziemię.”

Mój temat na dzisiejszy poranek będzie nazywał się „Pokoje obrazowości” albo „Pokoje wyobraźni”. Oparty na Księdze Ezechiela 8:12 – „I rzekł do mnie: A widziałeś, synu człowieczy! co starsi domu izraelskiego w ciemnościach czynią, każdy w pokojach swoich malowanych [w angielskim: w pokojach z obrazami]? Bo mówią: Nie widzi nas Pan, opuścił Pan tę ziemię.”

Ezechiel należy do jednego z większych proroków Izraela. Jego wizje były realistyczne i w bardzo obrazowy sposób opisane. Jego proroctwo jest pełne symboliki. Odpowiednio zostało nazwane Apokalipsą Starego Testamentu. To całe proroctwo zostało podane w Babilonie, gdzie Ezechiel był niewolnikiem. Służył tam jako prorok głównie wobec Żydów w niewoli, tych, którzy także zostali wypędzeni. Poselstwo Pana poprzez Ezechiela z pewnością miało ich pocieszyć, a szczególnie tych, którzy byli prawdziwymi Izraelitami, byli wierzący. Miało rozniecić iskrę wiary, która jeszcze była w ich sercu. Żeby poprowadzić ich, jak w przypadku Daniela, do nadziei co do powrotu łaski Boga, pod koniec ich niewoli, pod koniec 70-ciu lat spustoszenia ziemi.

Chociaż grzechy i przestępstwa tego ludu były liczne, Pan całkowicie ich nie odrzucił, ale w swoim wielkim miłosierdziu pamiętał o nich nawet w tej ziemi niewoli, gdzie był reprezentowany pośród nich przez proroka Ezechiela, który przez 22 lata udzielał im Słowa Bożego. Słowa krytyki i nagany, ale także słowa obietnicy i nadziei.

Gdy dokładnie rozważymy słowa obietnicy i przypomnimy sobie bałwochwalstwo oraz niewdzięczność tego ludu sztywnego karku, to nie zapomnijmy także zwrócić uwagę na miłosierdzie naszego Boga, na Jego wierność, Jego powolność w gniewie i niezliczoną łaskę. Czyniąc to nie powinniśmy zapominać o typicznym charakterze Jego postępowania z Izraelem. Bo oni nie tylko są obrazem postępowania Boga z duchowym Izraelem przez cały Wiek Ewangelii i w żniwie Wieku Ewangelii, ale dotyczy to także całego domu wiary, także i teraz w obecnym czasie ucisku.

W 8. rozdziale swojej księgi Ezechiel widział chwałę Pana. Zobaczył podobieństwo, coś na wzór ognia. Pismo Święte nigdy nie podejmuje próby opisania Boga lub Jego chwały. Kiedy Bóg się pojawia to zwykle jest to na podobieństwo obłoku, albo ognia, albo na podobieństwo wichru\wiatru. Z tego podobieństwa ognia w tej wizji wyszła ręka, która ujęła proroka i przeniosła go w wizji do Jerozolimy. Do bramy wewnętrznego dziedzińca, która wychodzi na północ. W pobliżu drzwi tego wewnętrznego dziedzińca świątyni, Ezechiel dostrzegł otwór, dziurę w ścianie. Z polecenia swego anielskiego przewodnika, Ezechiel zaczął kopać w tej ścianie aż otwór stał się na tyle duży, że mógł on przez niego przejść. A kiedy przeszedł przez tę pierwszą ścianę, doszedł do następnej. Poprzez drzwi w tej ścianie dotarł do ukrytego pokoju.

W tymże pokoju prorok dostrzegł wszelkiego rodzaju pełzające stworzenia i ohydne zwierzęta. Wszystkie bożki Izraelitów sportretowane przez namalowanie albo przez wyrzeźbienie ich na ścianach. Przed tymi nieprzyzwoitymi obrazami i wstrętnymi bożkami, które były stworzone przez zdeprawowane umysły, stało 70-ciu starszych, którzy reprezentowali lud i mamrotali jakieś pogańskie hasła i slogany, i machali swoimi kadzielnicami, z których unosiło się kadzidło.

Wtedy anioł mówi do proroka: „A widziałeś, synu człowieczy! co starsi domu izraelskiego w ciemnościach czynią, każdy w pokojach swoich malowanych [w angielskim: w pokojach z obrazami]”, albo: w pokojach swojej wyobraźni. „Bo mówią: Nie widzi nas Pan, opuścił Pan tę ziemię.” To jest nasz werset podstawowy.

Wizja Ezechiela była prawdziwa odnośnie duchowego stanu Izraela w czasie wygnania [może też chodzić o czas przed wygnaniem, gdy jeszcze prowadzili kult w świątyni – dop. ws]. Panowała formalna przynależność do religii Jehowy. Na zewnątrz uprawiali oni swój kult w świątyni i przy ołtarzach świątyni, ale w swoich sercach służyli innym bogom. W swoich skrytych pokojach, komnatach bałwochwalstwa i wyobraźni, skłaniali się przed posągami Baala i Molocha z szerokimi uśmiechami na twarzy.

W „Present Truth” z roku 1932, na stronie 75, w drugim paragrafie, brat Johnson podaje nam pewne myśli na temat 8. rozdziału Ezechiela. Brat Johnson pisał: „Wierzymy, że ten podwójny obraz Izraela może być porównany do kultu, czczenia fałszywych doktryn, wyznań wiary, organizacji i zarządzeń przez kościelnictwo w czasie żniwa począwszy od roku 1874. Te fałszywe nauki były symbolizowane poprzez pełzające stworzenia na ścianach. Kler, który popierał kult tych fałszywych błędów i nauk, zobrazowany jest w 70-ciu starszych, którzy tam stali. Ezechiel w tym rozdziale reprezentuje maluczkie stadko w czasie żniwa. A obecność starszych Judy reprezentuje myśl, że wizja ta dotyczy przywódców kościelnictwa w czasie żniwa. Podobieństwo do ognia w wersecie 2 reprezentuje prawdę paruzji, która umożliwiła kościołowi dostrzec błędy, jakie niesłusznie były praktykowane w pokojach wyobraźni. Dzięki tej prawdzie mogli oni cieszyć się, radować i czcić obecność naszego Pana.”

Ten podwójny obraz Izraela w czasie niewoli babilońskiej może być także odniesiony i porównany do życia człowieka. My także żyjemy w dwóch światach. Jest świat wyższy, ten zewnętrzny, prawdziwy świat z jego naturalnymi przedmiotami, ze scenami przyjemności, z biznesem. W tym prawdziwym świecie znajdujemy także ból i smutek, a także deprawację. Prawdziwy świat ma sklepy, domy, teatry, hotele, kościoły i konwencje. To jest ten prawdziwy, wyższy świat. Jest jednak jeszcze inne Królestwo życia, nie mniej prawdziwe, w którym dotykamy i widzimy naszymi oczami, w którym możemy w jednej chwili przejść do królestwa myśli. Jest to królestwo uczuć i aspiracji, pamięci, sumienia, wyrzutów sumienia. Zazdrości, nienawiści, pasji, żądzy.

Ten świat materialny, wyższy, jest cudownym światem. Jego kolory są jasne, a jego urządzenia wspaniałe. Są tam samoloty, samochody, telewizja. Są komputery, internet. Są filmy i urządzenia ułatwiające wszelkiego rodzaju pracę. Dom, rodzina, świat biznesu. Świat sportu, religii, edukacji. I wszystko to, co on produkuje i wydaje z siebie: muzyka, śpiew, a także piękno ciszy.

Zjawiska tego świata zewnętrznego są jednak niczym w porównaniu ze zjawiskami świata wewnętrznego. Tam myśli i uczucia nie mają żadnych obciążeń. Nie zależą one od języka, który musi wypowiedzieć ani od oka, które musiałoby zobaczyć, ani od ręki, która musiałaby coś uczynić.

W prawdziwym, zewnętrznym świecie, człowiek może mówić. Może coś czynić, poruszać się, a być mimo to tylko częściowo rozumianym, albo całkowicie niezrozumianym. Ale w tym Królestwie ukrytym, niematerialnym, człowiek postępuje żyje i mówi dla samego siebie. Nigdy nie jest niejasny w tym, co mówi ani błędnie rozumiany w swoim czynach. W tym Królestwie życie sięga najwyższych wyżyn. Tam dokonują się wielkie cuda charytatywności, przebaczenia i dobrej woli. Tam przede wszystkim powstają cuda sztuki, muzyki, elokwencji… Tam przede wszystkim rysują się sny i wizje.

Tam kładzione są fundamenty wielkich i wspaniałych karier. Tam, w swojej wyobraźni ludzie mogą podbić, zwyciężyć samych siebie zanim zwyciężą świat. Jednak także w tym Królestwie człowiek zniża się do swojego najniższego poziomu. Tak rodzi się zazdrość, zawiść, okrucieństwo, cudzołóstwo i tyrania. Te grzechy zaczynające się w wyobraźni, jeśli przyjmą formę w świecie zewnętrznych zapełniają życie człowiek smutkiem. Tam pojawiają się grzechy, który oko nigdy nie widziało i nigdy nie może zobaczyć. Grzechy wyobraźni to grzechy skryte, tajne.

Chwałą wyobraźni jest to, gdy myśl przybiera czystą i szlachetną formę. Święte aspiracje, wspaniałe cele, odważne postanowienia i czyste pragnienia. Hańba wyobraźni jest wtedy, gdy myśl przybiera formę nikczemną, podłą. Nieczyste przyjemności, nienawistne i mściwe zamierzenia, godne pogardy pragnienia.

Psalm 19:13-15 – „Lecz kto dostrzeże własne błędy? Oczyść mnie z tych, które są ukryte przede mną. Chroń też swego sługę od zuchwałych grzechów, aby nie panowały nade mną. Wtedy będę nienaganny i wolny od wielkiego przestępstwa. Niech będą ci miłe słowa moich ust i rozmyślanie mego serca, PANIE, moja Skało i mój Odkupicielu!”

Ta natchniona modlitwa Dawida o oczyszczenie od skrytych, tajemnych wad, tak, żeby dzięki temu mógł być powstrzymany od rzeczywistego grzechu powinna być dobrze znana każdemu chrześcijaninowi. Nasza modlitwa tak, jak w przypadku Dawida, powinna być w tym celu, byśmy umieli dostrzec początki grzechu i utrzymywać nasze serca w stanie oczyszczonym, czystym, przez stałe, ciągłe udawanie się do źródła łaski w każdej chwili potrzeby.

Brat Russell taki miałby komentarz na ten temat: „Dla każdego kto próbuje żyć w świętości, bliskości Panu, tylko i wyłącznie przez wystrzeganie się zewnętrznego grzechu, a zaniedbuje początki grzechu w skrytości swego umysłu, próbuje robić dobrą rzecz w bardzo nierozsądny sposób.”

Kiedy 70-ciu starszych w tej wizji czciło, odprawiało kult przed ołtarzem Jehowy w świątyni, która była wyżej, była to tylko pewna forma, kształt, albo pozór czczenia – kultu. Prawdziwa cześć była zakryta przed oczami ludzi. Oni myśleli, że są niewidoczni przez oko samego Boga. Kiedy klękali przed swoimi nieprzyzwoitymi obrazami w swoich podziemnych pokojach. W Królestwie naszej wyobraźni nie ma żadnych przeszkód, nic nie stoi między nami a naszymi pragnieniami. Tam możemy ocenić siebie według naszej prawdziwej wartości. Jeśli chcę władzę – mam ją. Jeśli zasługuję na wielkie bogactwo – też je mam, jest moje. Myślę o jakimś niegodnym czynie i natychmiast jest on wykonany. Brat Johnson także miał myśli na ten temat:

„Wszyscy z nas mamy skryte, tajne wady, które przeszły do nas przez dziedziczność. Chociaż nasi towarzysze, otoczenie, nasze wychowanie, częściowo zwiększyło je. One nas plugawią/kalają. Stąd potrzeba naszej modlitwy o oczyszczenie się od nich. Ojciec ujawnia nam je. Chce nas zaprosić do współpracy w oczyszczaniu się z nich. Szczególnie niebezpieczne są grzechy zuchwałe, zewnętrzne. Powinniśmy prosić Pana aby nas od nich powstrzymywał, że nie pozwolił im zdobyć kontroli nad nami. Będziemy w stanie zdobyć zwycięstwo nad nimi, jeżeli rozmyślania naszego serca i słowa naszych ust będą przyjemne przed Bogiem naszym, naszą siłą i odkupicielem.”

Biblia ma dużo do powiedzenia na temat serca człowieka. 1 Sam. 16:7 – „Pan nie patrzy tak, jak patrzy człowiek, bo człowiek patrzy na to, co na zewnątrz, ale Pan patrzy na serce”.

Pan patrzy na nasz umysł, na nasze intencje. Na wysiłki. Dlatego chcemy, żeby nasze serca były lojalne, wierne i posłuszne. On wie do jakiego stopnia walczymy z grzechem. Widzi także szczere pragnienia czynienia Jego woli. Wtedy pokryje nasze braki i nasze niedoskonałości zasługą naszego Zbawiciela. 1 Kron. 29:17 – „Wiem, o Boże mój, że Ty badasz serce i upodobałeś sobie szczerość; ja też w szczerości serca mojego ofiarowałem dobrowolnie to wszystko, a teraz z radością widzę, że i lud Twój tutaj obecny pospieszył z dobrowolnymi ofiarami dla Ciebie.”

Możemy chować w sobie różne plany nieuczciwości, złodziejstwa i oszczerstwa. Pożądliwości w naszym umyśle i w naszym sercu. Ale tak długo, jak długo ta zła myśl nie skrystalizuje się w formie czynów, które ludzie mogą dostrzec, zauważyć, albo nie przyjmie formy łamania prawa, które obowiązuje ludzi, to nawet gdybyśmy wyznali, że mamy takie złe myśli w sercu, świat nie dbałby o to, nie zwróciłby na to uwagi. Jednak popełniamy wielki błąd jeżeli utożsamiamy prawo człowieka z prawem Boga.

Człowiek może oceniać tylko uczynki i słowa, ponieważ człowiek nie jest w stanie spojrzeć na serce. Bóg jednak sądzić wszystko u źródła. Bóg nie patrzy na rzekę czynów, ale na źródło myśli. Przyp. 23:26 – „Synu mój, daj mi serce Twoje, a oczy Twoje niech strzegą dróg moich.”

Bóg pragnie naszego intelektu, naszych uczuć, naszej woli. On chce naszych intelektów, umysłów po to, by przez oczyszczanie ich z błędnych, grzesznych, samolubnych i światowych myśli, i przez napełnianie ich myślami sprawiedliwymi, prawdziwymi, pełnymi miłości, tak by nasze umysły w ten sposób opróżnione jednymi rzeczami i napełnione innymi rzeczami, mogły być błogosławieństwem dla drugich i dla nas samych.

Przyp. 4:23 – „Strzeż serca twego z całą pilnością, ponieważ z niego pochodzi źródło życia.”

Dlaczego z taką pilnością? Ponieważ przeciwnik krąży jak lew ryczący szukając, kogo mógłby pożreć. Nigdy nie powinniśmy nie doceniać mocy szatana, który jako książę tego świata zwiódł już ogromną większość rodziny ludzkiej. Szatan oczywiście jest szczególnie zainteresowany zwodzeniem ludu Bożego. Brat Jolly zwykł mówić: kiedykolwiek szatan mógłby zwieść jednego wierzącego, to wtedy szatan odtańczy radosny taniec z tej okazji.

Szatan używa wszystkiego, co ma w swej mocy, począwszy od pokusu, aż do bezpośrednich prześladowań, próbując utrzymać istoty ludzkie pod swą kontrolą. Tak, jak szatan prześladował lud Pana w przeszłości, jak mówiłem: cielesny Izrael był celem strzał szatana. Egipt, Babilonia, Rzym, naziści, trzy wojny arabskie przeciwko nim…

Duchowy Izrael także od samego początku był pod atakiem. Wielkie odstąpienie doprowadziło do fałszywego kościoła, który prześladował prawdziwy kościół przez cały Wiek Ewangelii. W czasie drugiego adwentu naszego Pana jego naśladowcy wspólnie cieszyli się otrzymując poselstwo żniwa. U Izajasza 52 możemy przeczytać, że oni wszystko widzieli tak samo i przemawiali jednym głosem. Potem nadeszło kolejne wielkie odstąpienie. Bombardowani poprzez błąd z każdej strony, lud Pana podzielił się na wiele różnych małych grup. Największą z nich stali się Świadkowie Jehowy, którzy mieszczą w swojej największą ilość błędu. Jest rzeczą ciekawą, że po pierwszym adwencie naszego Pana, gdy apostołowie zaczęli zasypiać, szatan dowiedział się czegoś z przemówienia apostoła Pawła, że kościół nie jest jeden, ale składa się z wielu członków. O, teraz to będę mógł zrobić pełną, fałszywą kopię prawdziwego kościoła, co też zaczął czynić.

Papież zajął miejsce naszego Pana jako przedstawiciela.

W czasie drugiego adwentu naszego Pana, gdy tak jak mówiliśmy cały lud Pana jednym głosem mówił i widział rzeczy tak samo, szatan raz jeszcze rozpoczął budowanie nowej kopii. Tak samo jak to było w przypadku kościoła pierwotnego, wykorzystał pewnych członków, którzy nie byli zadowoleni ze swojego stanowiska, z prawdy i ta druga kopia, ten mały Babilon to Świadkowie Jehowy.

Jak zwykle, szatan miesza wystarczającą ilość prawdy z błędem by zwieść niemal samych wybranych. Lud Pana nigdy nie może iść na kompromis z błędem, który jest najpotężniejszą bronią szatana. Członkowie kościoła chrześcijańskiego za dni brata Russella chętnie przyjęliby go, gdyby on tylko poszedł na kompromis. On oczywiście nie poszedł na kompromis w sprawie prawdy. Także brat Johnson bronił prawdy z wielką energią, nie było u niego żadnych kompromisów. Kiedy brat Johnson zmarł, brat Jolly stał się naszym wodzem i pierwszą rzeczą jakiej dokonał, było ogłoszenie, że Oblubienica była kompletna. Pomimo faktu, że bardzo wielu braci, nawet w prawdzie epifanicznej, zachęcało go, żeby poczekał i nie ogłaszał tego jeszcze. Chcieli wierzyć, że oni jeszcze też są członkami Maluczkiego Stadka. Ale ani brat Jolly, ani brat Gohlke nie chcieli iść na kompromisy. I brat Hedman nigdy nie pójdzie na kompromis.

Nie wystarczy, że uznamy grzech w jego różnych formach i postaciach, jako coś złego i że postanowimy walczyć przeciwko niemu. Oprócz tego, musimy także pozbyć się z naszego serca każdej tęsknoty, każdego pragnienia czegokolwiek, co nie jest aprobowane przez Pana. Powinniśmy być posłusznymi dziećmi, nie kształtującymi samych siebie według naszych wcześniejszych, poprzednich pragnień.

Jeżeli nie będziemy utrzymywać naszych serc z całą pilnością, część zła, którym jesteśmy otoczeni, przeniknie do nas. Jeśli chcemy być zwycięzcami, musi to się odbyć dzięki stałej czujności, którą Pan będzie chciał pobłogosławić. Wszystko to jest częścią nauk naszego Pana Jezusa Chrystusa. Z tymi naukami jesteśmy zaznajomieni, ale czasami nie stosujemy wobec siebie. Jeśli Jezus miał na myśli to, co mówił, a wiemy, że tak, wtedy jakże poważna i jak czysta jest jego nauka, kiedy przeniósł on moralność z zewnętrznego szacunku, uznania, do wewnętrznych myśli i pragnień.

Stare Prawo, Zakon mówił: nie będziesz zabijał i miał za to odpowiednią karę. A co Jezus powiedział? Nie będziesz nienawidził. Stary Zakon mówił: nie będziesz popełniał cudzołóstwa. Nasz Pan Jezus wyjaśnił: ktokolwiek patrzy na kobietę z pożądliwością już popełnił cudzołóstwo w sercu swym.

Nasz Pan Jezus podał wyraźniejsze pojęcie na temat Boskiej woli. Wyraźniejsze niż to, które było przedstawione w Zakonie Mojżesza. Powinniśmy pamiętać, że ta wyższa interpretacja cudzołóstwa, morderstwa, złodziejstwa i kradzieży przedstawiona jest w Nowym Testamencie. Tak więc każdy kto pragnie tego cudzołóstwa, a jest powstrzymywany tylko poprzez zewnętrzne okoliczności albo boi się, że będzie przyłapany, to taki ktoś tak naprawdę jest cudzołożnikiem w sercu. Ten, który jest bez przyczyny zagniewany, jest w niebezpieczeństwie morderstwa, ponieważ nieograniczony duch gniewu do tego doprowadzi.

Osoba, która pożąda rzeczy należących do innego, a nie ma możliwości zabrania tych rzeczy tylko z powodu braku szans, tak naprawdę staje się złodziejem w swoim sercu.

Jeżeli będziemy stosowali te zasady do samych siebie badając nasze serca, to jest całkowicie możliwe, że znajdziemy się bardzo blisko poziomu grzechu. Każda drwina z Prawdy, każde nikczemne pragnienie, każdy impuls gniewu, jest pokazany, sportretowany na ścianach tego pokoju wyobraźni.

Boimy się utracić naszą cześć, szacunek u ludzi, ale musimy pamiętać, że możemy utracić zarówno cześć, jak i szacunek (u Boga) nie czyniąc nic więcej, jak tylko mając te rzeczy w naszych sercach.

Czyn, który robimy na zewnątrz, to tylko znak wobec ludzi tego, co już dawno zostało zapisane przez Boga (na podstawie naszego serca).

To, że Jezus był sprawiedliwy albo miał rację mówiąc, że człowiek serca jest sądzony niezależnie od człowieka uczynków, pokazuje, że ten prawdziwy człowiek serca popełnia te grzechy w myśli, które później przybierają owoce w formie uczynków.

Gdy pewnego dnia mówił do nauczonych w Piśmie i faryzeuszy, którzy na zewnątrz posiadali religię, ale niczego z ducha prawdziwej religii, nasz Pan Jezus powiedział u Mateusza 15:11 – „Nie to, co wchodzi do ust, kala człowieka, ale co z ust wychodzi, to kala człowieka”. Kiedy Jezus był zapytany, żeby to zinterpretować, odpowiedział: Mat. 15:18-20. „Ale to, co z ust wychodzi, pochodzi z serca i to kala człowieka. Z serca bowiem pochodzą złe myśli, zabójstwa, cudzołóstwa, nierząd, kradzieże, fałszywe świadectwa, bluźnierstwa. To właśnie kala człowieka. Lecz jedzenie nieumytymi rękami nie kala człowieka”.

Znaczenie życia, które prowadzimy w pokojach myśli, wyobraźni, mierzone jest faktem, że jak człowiek myśli, takim jest. Człowiek jest taki, jak myśli. Dusza jest w kolorze jej myśli. Przykazania nie mogą być złamane na zewnątrz, jeżeli wcześniej nie są złamane w sercu. Nasz umysł cały czas pracuje, nawet wtedy, gdy śpimy. Sny, wyobrażenia to niekontrolowane wyobrażenia. Jeżeli pozwolimy naszym myślom, aby pracowały ponad miarę w rzeczach ziemskich, nie będziemy w stanie dodawać do naszej wiary…

Rozmawiałem z bratem Robertsem z Anglii. Mówił, że kiedy był młodym człowiekiem zajmował się uprawianiem kwiatów. Mówił, że znał wszystkie rodzaje kwiatów i ich nazwy po łacinie. Wtedy mówi – poznałem prawdę – teraz gdy mnie zapytasz, bym rozpoznał jakiś kwiat lub roślinę, przychodzą mi na myśl Starożytni Godni. On wszelką wiedzę, jaką zdobył wcześniej, zastąpił prawdą. Wszyscy z was, którzy go znają, potwierdzą, że jest to prawda w jego przypadku.

Czystym wszystkie rzeczy są czyste. Gdybym ja był czysty w moim sercu mój świat byłby czysty. I wszystkie moje uczynki byłyby czyste. Ponieważ jednak nie jestem czysty w sercu, skoro nasiona zła zostały tam zasiane, świat jest dla mnie pokusą, ponieważ przez przedmioty, osoby zewnętrznego widzialnego świata, odziedziczone zło wewnątrz mnie próbuje wyrazić samo siebie na zewnątrz. Teraz zaczynamy dostrzegać znaczenie utrzymywania serca w pilności, ponieważ z niego pochodzi źródło życia, ponieważ żadne złe czyny nie następują dopóki wcześniej nie zostaną popełnione wewnątrz. Musimy uważać i być ostrożni, czujni i wyczuleni na choćby chwilowe utrzymywanie złej myśli. Zanim się zorientujemy ten niebezpieczny gość może stać się naszym tyranem.

W naszym życiu w społeczeństwie mamy takie rzeczy, które są naturalnymi sojusznikami dobrych myśli i wyobrażeń. Są też takie, które są naturalnymi przyjaciółmi i sojusznikami złych myśli. Wiemy, co musimy zrobić, jeśli chcemy wygrać w tej bitwie. Musimy rozwijać to, co dobre, a unikać tego, co złe. Szatan wypełnił cały świat złem. Jesteśmy otoczeni złem z każdej strony, ale rodzaj ludzki już płaci ogromną, straszną cenę z powodu wpływu tego zła. Wodzowie ludzi są w stanie zamieszania. Wydają się oni niechętni lub niebędący w stanie zatrzymać tego zalewu zła. Zalewu złych, sugestywnych i nieczystych filmów. Telewizji, muzyki, internetu, czasopism, obrazów, artykułów – te rzeczy dostępne są dla każdego: starszego i młodszego. Efekt, jaki to zło ma na ludzi, jest straszny. Wprowadza do ich umysłów myśli, które nigdy nie powinny się tam znaleźć. Wyobraźnia rozpalana jest tym, co ludzie od rozrywki nazywają rozrywką dla dorosłych. Tam tkwi trucizna dla sumienia. Złe myśli powiększone i rozwijane w pokojach naszej wyobraźni będą nas deprawować i z łatwością doprowadzać do złych uczynków. Jest to tylko jedno pewne antidotum, lekarstwo: przyjaźń Chrystusa.

W Liście do Galatów 2:20 apostoł Paweł mówi o swoim życiu jako chrześcijanina. „Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus. Choć nadal prowadzę życie w ciele, jednak obecne życie moje jest życiem wiary w Syna Bożego, który umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie.” To jest nasze bezpieczeństwo i to jest nasze szczęście. Nasza chwała – Chrystus mieszkający w sercu.

W Jego obecności zło, które gdy byłem sam, wydawało sie atrakcyjne, teraz wydaje się ohydne i brzydkie. Pokusa, która gdy byłem sam wydawała się potężna i nie do odparcia, teraz staje się słaba i niegodna uwagi. W postępowaniu naszego życia naszą pierwszą troską powinno być życie zgodne ze światłem, które otrzymaliśmy. A nikt nie otrzymał więcej religijnej prawdy od nas, którzy żyjemy teraz pod koniec wieku.

Łukasza 12:48 – temu, któremu wiele dano, od tego wiele będzie wymagane. Nasz Pan mówi, że łatwiej będzie Sodomie i Gomorze w dniu sądu niż tym, którzy odmówili usłuchania prawdy. Nasze sądzenie obecne może być porównane do postępowania Pana z pokutującymi restytucjonistami w czasie Wieku Tysiąclecia. Świat ludzkości powstanie ze swoich grobów w dalszym ciągu posiadając wszystkie swoje tajne i skryte wady, wszystkie zuchwałe grzechy, które nabyli w obecnym okresie życia. Otrzymają jednak pomoc. Celem czasów restytucji jest rehabilitacja, odnowienie, podniesienie rodzaju ludzkiego. Będą uczyć się sprawiedliwości zamiast grzechu. Będą cieszyć się zadowoleniem jakie prawda wniesie w ich serce. W taki sam sposób, w jaki my otrzymaliśmy prawdę, stopniowo, w miarę jak jesteśmy w stanie ją przyjmować, w ten sam sposób otrzyma prawdę zmartwychwstały świat ludzkości. Tak, jak od nas oczekuje się zmiany na lepsze, gdy tę prawdę stosujemy wobec samych siebie, podobnie będzie z restytucjonistami. Różnica jest taka, że ten obecny jest naszym dniem sądu. Jesteśmy na próbie wiary i posłuszeństwa sprawiedliwości teraz. Otrzymaliśmy poznanie, wiedzę prawdy. Dużo, dużo prawdy. Jesteśmy odpowiedzialni w zależności od tego jak używamy, albo nadużywamy tę wiedzę. Nasza korzyść jest taka, że mamy obietnice Boskiego przebaczenia i pomocy w naszych wysiłkach rozwijania nowych umysłów i serca. Musimy rozwinąć nowe i lepsze umysły oraz nowe i lepsze sumienie. Powinniśmy poddawać nasze umysły nie ziemskim, ale niebiańskim wpływom, które będą nam dyktować we wszystkich sprawach: dużych i małych. Niebiańskie wpływy pokazują wyraźną różnicę między rzeczami ziemskimi a niebiańskimi. A naszym przewodnikiem do tych niebiańskich wpływu jest Słowo Boże. Z jednej strony mamy pragnienie ciała, oczu i pychę żywota, które wszystkie są ze świata. Z drugiej strony mamy tę prostotę i szczerą pobożność, której radością jest piękno świętości, a ozdobą cichy i pokorny duch poddany dyscyplinie i cierpliwi w ucisku. Zawsze obfitujący w pracy Pańskiej i radujący się tylko jego widoczną łaską. Kto jednak jest w stanie wykonać te wszystkie rzeczy? Kto jest w stanie iść przeciwnie do drogi dzisiejszego świata? Z pewnością nie ci, którzy w znacznym stopniu w dalszym ciągu napełniają się duchem tego świata. Dopiero, gdy zaczniemy napełniać się duchem Boga, możemy rozwijać nowe, lepsze charaktery. Nasza wystarczalność nie jest z samych siebie, ale nasza wystarczalność jest z Boga.

List do Filipian 2:13 – „Albowiem to Bóg jest w was sprawcą i chcenia, i działania zgodnie z [Jego] wolą.”

To On, na podstawie naszej zwykłej prośby, tak bardzo napełni nas swym duchem, że od jednego zwycięstwa będziemy przechodzili do kolejnego.

Fragment Pisma Świętego, jaki rozważamy, często jest czytany tak, jak gdyby był jednym powiązanym ze sobą opisem, a nie kilkoma powtórzeniami, które upiększają temat.

Z powodu niewłaściwego odróżniania, niektórzy uważają, że „wielki biały tron” będzie ustanowiony po Wieku Tysiąclecia i po zniszczeniu szatana; w wyniku tego nie wiedzą dlaczego umarli powstają w tym czasie lub w jaki sposób mogą mieć próbę po Wieku Tysiąclecia, i ogólnie są w wielkim zamieszaniu.

W celu lepszego zilustrowania odrębności i harmonii każdego z tych obrazów przedstawiliśmy je w poniższej tabeli:

Uwaga: Tabela ilustruje główny akcent każdego obrazu. Brak wpisu pod „Małym Okresem” lub „Wiekami Chwały” oznacza po prostu, że okres ten nie jest omawiany w danym obrazie. 

SIEDEM OBRAZÓW Obj. 20-22

1. Obj. 20:1-3 …..Temat główny: Szatan związany na 1000 lat.
2. Obj. 20:4,5 …..Temat główny: Obalenie władz rządowych; Odpoczynek i panowanie świętych.
3. Obj. 20:6-10…..Temat główny: Błogosławione panowanie Chrystusa; Mały Okres: Rozwiązanie szatana; Próba ludzkości; Wieki Chwały: Usunięcie zła na wieki.
4. Obj. 20:11-15….Temat główny: Tron sprawiedliwości; Próba do życia dla świata; Mały Okres: Koniec próby świata; Wieki Chwały: Doskonała ludzkość żyje w wiecznym szczęściu.
5. Obj. 21:1-8……Temat główny: Święte miasto; Oblubienica; Bóg mieszka wśród ludzi; Zniesienie klątwy; Mały Okres: Zniszczenie złych; Wieki Chwały: Wierni odziedziczają nowy świat.
6. Obj. 21:19-27….Temat główny: Nowe Jeruzalem światłem narodów.
7. Obj. 22:1-3,17…..Temat główny: Rzeka wody żywota; Wieki Chwały: Śmierci już nie ma.

1. SZATAN ZWIĄZANY. ZŁO ZAHAMOWANE.

OBJ. 20:1-3

I widziałem Anioła zstępującego z nieba, mającego klucz od przepaści i łańcuch wielki w ręce swojej. I uchwycił smoka, węża onego starego, który jest diabeł i szatan, i związał go na tysiąc lat.

Pierwszy obraz pokazuje ograniczenie zła – a więc szatana, uosobienia złych zasad i praktyk w tym Wieku pokoju i błogosławieństwa. To oczywiście nam się wydaje słuszne, ponieważ porządek prawa sprawiedliwości oznacza ograniczenie dla niesprawiedliwości.

W zacytowanym wersecie widzimy anioła z kluczem do bezdennej „przepaści” oraz łańcuchem (greckie abussos, co dosłownie oznacza „dół bez głębi”, otchłań).

Klucz tego anioła przedstawia władzę, a łańcuch moc. Anioł jako posłannik Boga wskazuje nam, że Boska moc zostanie wprowadzona przez wyznaczonych przez Niego sług, którzy z Jego upoważnienia pokonają przeciwnika prawdy i prawości. W tym dziele wiązania z pewnością wystąpi wiele innych czynników, a jednym z najmocniejszych jest wzrost wiedzy. Mimo to, te wszystkie czynniki są razem pokazane w tym jednym posłanniku.

Wydaje się, iż ten obraz wskazuje na Jezusa Chrystusa i Jego Ciało, Kościół Pierworodnych jako na tego Jedynego, w którego ręku spoczywa władza wiązania zła i panowania nad nim: „Aby wiązali pętami królów ich, a szlachtę ich okowami żelaznymi; aby postąpili z nimi według prawa zapisanego. Tac jest sława wszystkich świętych jego” (Ps. 149:5-9). Język ten przypomina nam także o tym Jedynym, który oświadcza, iż ma te klucze (Obj. 1:18).

Zło będzie związane.

Obj. 11:16,17 pokazuje nam Jehowę ujmującego władzę. Czyni to w osobie swojego Syna, który jako Tysiącletni król będzie wykonywał wyroki Ojca. Uważamy, że sposób przejmowania przez naszego Pana Jego wielkiej władzy i wiązania zła różni się bardzo od ogólnych pojęć na ten temat. Prawda wiąże błąd, i na odwrót: te dwie rzeczy są sobie przeciwne. W obecnym wieku władzę sprawują moce ciemności i błędu, lecz pod panowaniem Chrystusa panować będzie światło i prawda.
Wierzymy, że ten nowy Władca już przyszedł. Tak jak wszystkie chwalebne i duchowe rzeczy, On jest widziany tylko przez oko wiary oświecone Słowem Bożym (polecamy bezpłatną ulotkę „Drugi Adwent Jezusa”).

Wiązanie trwa już od pewnego czasu. Zgodnie z Boską zasadą, „sąd zaczyna się od domu Bożego” (1 Piotra 4:17). Błędy i zło, czyli „diabeł w kościele”, muszą być związane, a prawda uwolniona najpierw pośród tych, którzy mienią się dziećmi światłości. Prawda – religijna i świecka – wyjdzie wtedy na zewnątrz do ogółu świata, obalając błędy w sprawiedliwości i demaskując złe rządy wśród ludzi światowych (dowodem na to obalenie apartheidu w Afryce Południowej). W ten sposób kościół i świat będą błogosławione, chociaż doświadczenie to przez jakiś czas dla obu może wydawać się klątwą.

Narzędzia tej zmiany.

Liczne są narzędzia używane w tym dziele: niektóre z nich to piękne i wypolerowane narzędzia z laboratorium Pana; niektóre to moralni i prawi niewierzący, uczciwi w swej niewierze; a niektóre to przynoszący hańbę Bogu i buntowniczy niewierzący, wszyscy na swój sposób i najczęściej nieświadomie pomagają usuwać błędy i przygotowywać miejsce dla prawdy.

Także między narodami Bóg przez Chrystusa, który powrócił, sprawi, że gniew ludzki będzie Go chwalił. Zadziwiający wzrost ruchów zawodowych i społecznych, walczących przy końcu XIX i na początku XX wieku o prawa oraz późniejszy szybki wzrost swobód osobistych, szczególnie w krajach zachodnich, położył podwaliny pod upadek społecznego porządku tego świata.

2. OBALENIE WŁADZ RZĄDOWYCH. ODPOCZYNEK I PANOWANIE ŚWIĘTYCH.

OBJ.20:4,5

I widziałem stolice, a usiedli na nich, i dany im jest sąd, i dusze pościnanych dla świadectwa Jezusowego, i dla słowa Bożego, i którzy się nie kłaniali bestii ani obrazowi jej, i nie przyjęli piętna jej na czoło swoje i na rękę swoją; i ożyli i królowali z Chrystusem tysiąc lat. A insi z umarłych nie ożyli, aż się skończyło tysiąc lat. Toć jest pierwsze zmartwychwstanie.

Ten obraz pokazuje przeniesienie władzy od niegodnych do godnych. Werset 4 mówi: „I widziałem stolice, a usiedli na nich, i dany im jest sąd”. Wielkie narodowe władze, organizacje polityczne, instytucje finansowe, nieprawne związki religijne – wszystkie one zajmowały w pewnym czasie stanowiska władzy („stolice”). Na ogół będą one potępione jako nie nadające się do sprawowania władzy: „i dany im [wydany na nich] jest sąd”.

„I widziałem … dusze [osoby] pościnanych dla świadectwa Jezusowego i dla słowa Bożego”. Nie chodzi tu o literalne ścięcie, lecz zgodnie z innymi figurami o ścięcie symboliczne. Figura ta ilustruje samozaparcie się klasy Kościoła, rezygnację z własnej „głowy” – własnej woli – i przyjęcie woli Boga wyrażonej w Chrystusie. A zatem obraz ten pokazuje w jaki sposób powstaje ta klasa. Ta wierna grupa wstępuje obecnie na królewski tron ze swym Panem, żyje i panuje z Nim przez okres Tysiąclecia (E 17, s.417,418).

Pokrewna perspektywa.

Z innego punktu widzenia i w kontekście dnia dzisiejszego widzimy, że w chrześcijaństwie jest wiele tak zwanych ciał: metodyści, prezbiterianie, baptyści itd. Każde ciało oczywiście potrzebuje głowy, zwierzchności, od której pochodzi rząd i prawa. Często nazywane są one konferencjami lub synodami.

Przy obecnym spadku wartości chrześcijańskich w głównych denominacjach podejrzewamy, że ci, którzy „świadczą dla Jezusa” przez zajęcie stanowiska przeciwnego bezbożnym wierzeniom i praktykom kościołów (takim jak lekceważenie Pisma Świętego jako natchnionego przez Boga czy wyświęcanie praktykujących homoseksualistów) będą traktowani tak jak opisano – „ścięci” – odcięci od głów tych kościołów. To jest zgodne z wersetem 4, który mówi, iż nie czcili oni bestii ani jej obrazu, i nie przyjęli jej piętna.

3. BŁOGOSŁAWIONE PANOWANIE CHRYSTUSA. KONIEC ZŁA.

OBJ. 20:6-10

Błogosławiony i święty, który ma część w pierwszym zmartwychwstaniu; albowiem nad tymi wtóra śmierć mocy nie ma; ale będą kapłanami Bożymi i Chrystusowymi, i będą z nim królować tysiąc lat. A gdy się skończy tysiąc lat, będzie rozwiązany szatan z ciemnicy swojej. I wynijdzie, aby zwodził narody, które są na czterech węgłach ziemi, Goga i Magoga, aby je zgromadził do bitwy; których liczba jest jako piasek morski. I wstąpili na szerokość ziemi i otoczyli obóz świętych i miasto umiłowane. Ale zstąpił ogień od Boga z nieba i pożarł je. A diabeł, który je zwodził wrzucony jest w jezioro ognia i siarki, gdzie jest ona bestia, i fałszywy prorok; I będą męczeni we dnie i w nocy, na wieki wieków.

Ten fragment pokazuje świętość i szczęśliwość panującego wówczas Kościoła. Następną myśl nasuwa fakt, iż oni będą kapłanami do nauczania, jak również królami do rządzenia. Nie tylko będą się zajmować wprowadzaniem w życie Boskich praw, lecz uczyć i pomagać ludzkości, tak aby umożliwić jej zachowanie posłuszeństwa.

W czasie panowania Chrystusa cały rodzaj ludzki zostanie doprowadzony do znajomości prawdy (1 Tym. 2:4). Ujmując to inaczej, prawdziwe Światło oświeci każdego człowieka, który kiedykolwiek się narodził (Ew. Jana 1:9). Wszyscy zostaną doprowadzeni do poznania Chrystusa i do uznania władzy Chrystusa Jehowy. Każde kolano się ugnie i każdy język wyzna Ojca przez Syna (Fil. 2:9-11). Każdy naród, jaki kiedykolwiek istniał, przyjdzie i będzie Go czcił (Ps. 22:28; Obj. 15:4). Wszyscy ludzie będą błogosławieni sposobnością osiągnięcia ludzkiej doskonałości i wynikającego z tego doskonałego szczęścia w życiu wiecznym.

Doskonałość zdobywana etapami.

Po pokonaniu wszelkiego zła to królestwo na ziemi zostanie przekazane Bogu. Apostoł Paweł mówi o Chrystusie: „Bo on musi królować, póki by nie położył wszystkich nieprzyjaciół pod nogi jego. A ostatni nieprzyjaciel, który będzie zniszczony, jest śmierć” (1 Kor. 15:25,26). Zniesienie śmierci i jej wszystkich wstępnych faz choroby i cierpienia będzie stopniowym procesem; dopiero wtedy Chrystus przekaże Królestwo Ojcu.

„Mały czas”

Rzeczą godną odnotowania jest tutaj to, że chociaż wszyscy poddani Tysiącletniego Królestwa otrzymają pełną sposobność uzyskania doskonałości, wieczne życie będzie im udzielone dopiero po wypróbowaniu. Dlatego szatan, ten starodawny kusiciel, będzie rozwiązany „na mały czas”, w celu wypróbowania wierności rodzaju ludzkiego. Ta ostatnia próba zdecyduje czy posłuszeństwo ludzi jest zakorzenione w sercu, czy być może jest jedynie służeniem samemu sobie.

Jak zło będzie związane ograniczeniami Tysiącletniej władzy, tak odpowiednio zło zostanie uwolnione przez dozwolenie na to, by złe czyny przez pewien czas pozostawały bez kary, dokładnie tak, jak dzieje się to w obecnym wieku (Ps. 50:16-21; Mal. 3:15-18).

Mając pełną wolność wybierania dobra lub zła, postępowanie każdej jednostki objawi prawdziwe usposobienie serca. Spodziewamy się, że większość pozostanie wierna; w kontekście tamtej ery będą to święci. Wielu z tego licznego świata („jako piasku morskiego”) przyłączy się do buntu zła. Spadnie na nich kara „ognia” – sądu – i wszyscy oni zostaną wrzuceni do jeziora ognia i siarki. (Ogień reprezentuje sąd, ucisk, a siarka reprezentuje unicestwienie; żadne ludzkie życie nie jest odporne na płomienie siarki, stąd moc tego symbolu jako przedstawiającego unicestwienie). W ten sposób objawione zostaną dwie klasy (w.7-10).

„Ogień”

Ucisk i sąd, w które będą wrzuceni diabeł i jego naśladowcy, są tego samego rodzaju, do których przy końcu Wieku Ewangelii zostali wrzuceni bestia i fałszywy prorok. Uznajemy je za symbole reprezentujące nie rzeczywiste osoby, lecz systemy. Dla zrozumienia tego ustępu istotne jest dostrzeżenie tej różnicy. Jest powiedziane, że te systemy „żywcem” (to znaczy w trakcie swego działania) są wrzucane do tego samego jeziora ognia, ucisku i zniszczenia. Wierzymy, iż ogień ten rozpoczął się od czasu ucisku, począwszy od 1914 roku, wraz z rozpoczęciem pierwszej wojny światowej, która, jak zgadza się historia, była wydarzeniem na stałe zmieniającym oblicze społeczeństwa, szczególnie na Zachodzie.

Diabeł i jego naśladowcy będą „męczeni” we dnie i w nocy na wieki wieków; bardziej poprawnie: „aż” nastaną doskonałe wieki. To „męczenie” ma znaczenie dogłębnej analizy i oceny przez świat postępujący w kierunku świętości i porównujący swe doświadczenia pod panowaniem grzechu z doświadczeniami pod panowaniem sprawiedliwości.

Obecnym przykładem tego jest ponowna ocena traktowania czarnej ludności w latach handlu niewolnikami. Bardziej współczujące umysły „męczą” lub badają te praktyki. Greckie słowo basanizo w wersecie 10 zawiera myśl „badania kamieniem probierczym”. Doskonałe, prawe umysły przez całą wieczność będą rozmyślać o swych doświadczeniach w poprzednich wiekach zła i identyfikować się z Boskim osądem.

4. TRON SPRAWIEDLIWOŚCI. PRÓBA DO ŻYCIA ŚWIATA.

OBJ. 20:11-15

I widziałem stolicę wielką białą i siedzącego na niej, przed którego obliczem uciekła ziemia i niebo, a miejsce im nie jest znalezione. I widziałem umarłych, wielkich i małych, stojących przed oblicznością Bożą, a księgi otworzone są; i druga księga także otworzona jest, to jest księga żywota; i sądzeni są umarli według tego, jako napisano w onych księgach, to jest według uczynków ich. I wydało morze umarłych, którzy w nim byli, także śmierć i piekło wydały umarłych, którzy w nich byli; i byli sądzeni każdy według uczynków swoich. A śmierć i piekło wrzucone są w jezioro ogniste. Tac jest wtóra śmierć. A jeśli się kto nie znalazł napisany w księgach żywota, wrzucony jest w jezioro ogniste.

Stolica, Królestwo Chrystusa, będzie czyste, czego symbolem jest tutaj biel, symbol pokoju i czystości. „Laska sprawiedliwości jest laska królestwa twego” (Żyd. 1:8).

Siedzący na tronie to Chrystus, przede wszystkim Jezus, „głowa”, lecz także zwycięzcy, „ciało”, którzy siedzą wraz z Nim i dzielą Jego chwałę i moc (Obj. 3:20,21).

Przypominamy tutaj definicje symboli: „ziemi”, „nieba” i „morza”: niebo – władza duchowa; ziemia – zorganizowane społeczeństwo; morze – niespokojne masy bez (religijnych) ograniczeń.

Przed lub w obecności Chrystusa na stolicy muszą „uciec” wszystkie formy zła, ucisku i niesprawiedliwości, gdyż nie może być dla nich żadnego miejsca.

„Ziemia” ucieka

Obecny porządek społeczny, z jego korupcją i ogromną nierównością, przeminie, nigdzie nie znajdzie miejsca, gdy na ziemi zostanie ustanowiony tron Sprawiedliwości; a jego miejsce zajmie nowa ziemia (społeczeństwo). Wtedy rządzić będą zasady wiary w Chrystusa, miłości do Boga i posłuszeństwa nowemu porządkowi.

Ta zmiana społeczeństwa zacznie się dopiero wtedy, gdy Bóg przez Chrystusa ujmie Swą wielką moc i rozpocznie panowanie, a obecny porządek rzeczy zostanie wcześniej obalony w czasie ucisku, jaki obecnie ciąży nad światem.

Pokrewne temu proroctwo można znaleźć u Iz. 40:4: „Każda dolina niech podniesiona będzie, a każda góra i pagórek niech poniżony będzie; co jest krzywego, niech się wyprostuje, a miejsca nierówne niech będą równiną”. Rozumiemy, że jest to jeszcze jeden sposób pokazania, iż społeczeństwo będzie zrekonstruowane i że zapanuje równość, ponieważ obecne nierówności zostaną wyrównane.

„Niebo” ucieka

Przeminąć ma nie tylko obecne społeczeństwo, lecz także teraźniejsze „niebiosa”, władze duchowej kontroli. Słowo Boże stwierdza, że szatan jest „książęciem, który ma władzę na powietrzu”, który „teraz jest skuteczny w synach niedowiarstwa” (Efez. 2:2). Nazwany jest „książęciem świata tego” (Ew. Jana 14:30). Będzie całkowicie związany (Mar. 3:24-27). W wyniku tego ustanie jego kontrola, czyli duchowa władza, sprawowana obecnie na korzyść czynienia zła.

Powróćmy do Obj. 20: „I widziałem umarłych, wielkich i małych, stojących przed oblicznością Bożą, a księgi otworzone są; i druga księga także otworzona jest, to jest księga żywota; i sądzeni są umarli według tego jako napisano w onych księgach, to jest według uczynków ich” (w. 12).

Nie jest prawdopodobne, by miało to oznaczać zebranie ludzkości w rzędach i w szeregach przed literalną ławą sędziowską. W czasie okresu Tysiąclecia rodzaj ludzki będzie żył pod badawczym okiem współczującego Sędziego. Podobna figura to obraz owiec i kozłów z Ew. Mateusza 25:31-46.

Krino

Greckie słowo oddane tutaj „sądzeni” pochodzi od krino i ma znaczenie doświadczony, wypróbowany. Potwierdza to używanie tego słowa przez św. Pawła. Cytujemy tutaj 1 Kor. 6:1,2, gdzie trzykrotnie używa on tego samego słowa (krino). Poprawne oddanie podane jest kursywą:

„Śmie kto z was, mając sprawę z drugim, sądzić się przed niesprawiedliwymi, a nie przed świętymi? Azaż nie wiecie, iż święci będą sądzili świat? A jeśli świat od was będzie sądzony, czyście niegodni abyście sądy mniejsze odprawiali?”

Apostoł Paweł odnosi się tutaj do przyszłej próby świata, kiedy zwycięzcy obecnej próby będą jego sędziami: sędziami, którzy podobnie jak ich Głowa, Jezus, nie tylko będą w stanie pomagać światu jako królowie, lecz także mu współczuć, ponieważ sami byli wcześniej kuszeni.

Umarli obejmują cały ród Adamowy, który w Wieku Ewangelii nie uniknie potępienia jakie ciąży nad światem – śmierć – przez stanie się uczestnikami duchowego życia przez Jezusa. „Przez jednego [Adama] upadek na wszystkich ludzi przyszła wina ku potępieniu„, lecz „teraz żadnego potępienia nie ma tym, którzy są w Chrystusie Jezusie”, ponieważ prawo życia w Chrystusie uwolniło takich od potępienia śmierci (Rzym. 5:18; 8:1,2).

Ludzkość uniknie śmierci

Jak w obecnym wieku niewielka liczba ludzkości unika potępienia śmierci przez uzyskanie duchowego życia ofiarowanego na pewnych warunkach (2 Piotra 1:4), tak rozumiemy, że świat ludzkości będzie miał przywilej uniknięcia potępienia śmierci przez posłuszeństwo prawom zbliżającego się Królestwa na ziemi. Ich prawo do tej oferty wiecznego życia jest wynikiem dostarczenia przez Jezusa okupu za nich.

Otworzone księgi, według których oni będą sądzeni, rozumiemy jako księgi Biblii. Wybrany Kościół był sądzony według tych samych ksiąg. Zgadza się to także z oświadczeniem Jezusa, że Jego słowa „będą sądzić w ostateczny dzień” – dzień Tysiąclecia z Jana 12:48.

Słowa Jezusa nie będą już ukryte w przypowieściach i niejasnych wypowiedziach; rzeczy skryte zostaną wówczas odsłonięte. „Księgi” będą otworzone, a znajomość Pana napełni całą ziemię. Ponieważ Bóg „chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i ku znajomości prawdy przyszli” (1 Tym. 2:4; Jer. 31:31-34).

Obj. 20:13 mówi, że „wydało morze umarłych, którzy w nim byli”. Anarchistyczne masy ludzkości zostaną wówczas wyprowadzone ze stanu śmierci i poddane ograniczeniom białego Tronu. W wyniku tego, kiedy wszyscy zostaną ograniczeni, „nie będzie już morza” Ps. 46:1-4; Juda 13). „Śmierć i piekło wydały umarłych, którzy w nich byli; i byli sądzeni każdy według uczynków swoich”.

Sąd ten dotyczy całego świata. W ten sposób całe wzdychające stworzenie może być uwolnione z niewoli skażenia do chwalebnej wolności synów Bożych (Rzym. 8:19-22).

Została otwarta „księgę żywota”. To wskazuje, że jak jest księga, rejestr życia, w której zapisywane są imiona wszystkich zwycięzców Wieku Ewangelii, godnych Boskiego życia, tak będzie księga, rejestr, w następnym wieku dla tych godnych doskonałego życia na ludzkim poziomie.

Sąd świata różny od sądu Kościoła

Pewną różnicą między sądem świata a sądem klasy wiary Wieku Ewangelii jest to, że chociaż od ludzkości wymagane będzie posiadanie wiary, to jednak postęp w kierunku doskonałości będzie zależał od uczynków – będą „sądzeni według uczynków swoich”. W obecnym wieku doskonałe uczynki są oczywiście niemożliwe; wiara rządzi próbą chrześcijanina. Teraz nasze uczynki mogą być wykonywane według naszych najlepszych zdolności; to znaczy, że zawsze brak im doskonałości.

Do końca owego wieku próby proces umierania, stan śmierci i wszyscy niezapisani w księdze żywota zostaną zniszczeni, co symbolicznie jest opisane jako wrzucenie ich do jeziora ognia („śmierci” i „piekła”). To nastąpi w czasie Małego Okresu wspomnianego wcześniej w tym artykule. Umierający w tym czasie nie będą już umierać pod potępieniem Adamowym, lecz za swe własne grzechy (Ezech. 18:1-4,19-32). „Wtóra śmierć” to śmierć wskutek egzekucji wykonanej przez Boga na niepoprawnie złych z rodzaju ludzkiego, no i oczywiście na szatanie, który nie będzie żył po Małym Okresie.

5. ŚWIĘTE MIASTO. OBLUBIENICA. BÓG MIESZKA MIEDZY LUDŹMI. KLĄTWA ZNIESIONA

OBJ. 21:1-8

Potemem widział niebo nowe i ziemię nową; albowiem pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęła, a morza już więcej nie było. A ja Jan widziałem ono święte miasto, Jeruzalem nowe, zstępujące z nieba od Boga zgotowane, jako oblubienicę ubraną mężowi swemu. I słyszałem głos wielki z nieba mówiący: Oto przybytek Boży z ludźmi, i będzie mieszkał z nimi; a oni będą ludem jego, a sam Bóg będzie z nimi, będąc Bogiem ich. I otrze Bóg wszelką łzę z oczów ich; a śmierci więcej nie będzie ani smutku, ani krzyku, ani boleści nie będzie; albowiem pierwsze rzeczy przeminęły. I rzekł ten, który siedział na stolicy: Oto wszystko nowe czynię. I rzekł mi: Napisz, bo te słowa są wierne i prawdziwe. I rzekł mi: Stało się. Jam jest Alfa i Omega, początek i koniec. Ja pragnącemu dam darmo ze źródła wody żywej. Kto zwycięży, odziedziczy wszystko, i będę mu Bogiem, a on mi będzie synem. Lecz bojaźliwym i niewiernym i obmierzłym, i mężobójcom, i wszetecznikom, i czarownikom, i bałwochwalcom, i wszystkim kłamcom część ich dana będzie w jeziorze gorejącym ogniem i siarką: Tać jest wtóra śmierć.

Tutaj ukazuje się chwalebna strona owego Wieku Tysiąclecia. Do tego czasu zupełnie przeminą poprzednie niebiosa i ziemia, a rozpoczną się nowe niebiosa i ziemia. Nowe Jeruzalem zstępujące od Boga na ziemię, które później ma być miejscem przebywania Boga, to piękna reprezentacja Kościoła jako królestwa, lub rządu, na ziemi.

Fałszywy system, kościół – nazywany jest w Piśmie Świętym „antychrystem” – usiłował w ciągu Wieku Ewangelii rządzić narodami ziemi na wzór prawdziwych rządów, jakie mają nadejść. Prawdziwy Kościół, złączony ze swą głową, Chrystusem, posiądzie to prawdziwe królestwo ziemi.

Rządy antychrysta są w Piśmie Świętym nazywane owym wielkim „miastem”, jakie panuje nad królami ziemi. Mówi się o nim także jako o „Babilonie” (Obj. 18); nazwa „Babilon” oznacza zamieszanie. Prawdziwy Kościół, Chrystus, na odwrót: będzie silnym miastem zwanym Syjonem i Nowym Jeruzalem. Bóg będzie „w pośrodku jego, nie będzie poruszone” czyli usunięte (Ps. 46:5,6).

Bóg zamieszka z ludzkością

Jako miejsce mieszkania Boga, to Święte Miasto będzie miejscem, z którego On będzie błogosławić cały świat; gdy ofiara Jezusowa usunie grzech Adamowy, właściwe będzie zaangażowanie się Boskiej mocy w podnoszenie i błogosławienie wszystkich. Taka jest Jego obietnica (Dz.Ap. 3:20,21).

O tak, Sam Bóg otrze wszystkie łzy z ich oczu. Taki był Jego plan od samego początku: Bóg tak umiłował świat, że zesłał Jezusa; tak więc z Niego i przez Niego oraz dla Niego są wszystkie rzeczy (Jan 3:16,17; 2 Kor. 5:18,19).

Nie tylko minione zarysy Jego planu pokazują, że Bóg był w Chrystusie, jednając świat ze Sobą, gdy Jezus Swoją śmiercią zapłacił okup wymagany przez własną Boską sprawiedliwość, lecz teraz dowiadujemy się, że dzieło Tysiąclecia jest także Jego. To Jehowa otrze wszystkie łzy. Tak jak w dawnych wiekach, będzie używał środków i pośrednictwa, w tym wypadku Chrystusa Jezusa oraz Jego Oblubienicy, by wykonać swoje dzieło.

Łzy będą trwać tak długo, jak długo będzie istnieć ich przyczyna – niedoskonałość, ból i śmierć. I tak jak zauważyliśmy, zostaną one całkowicie usunięte dopiero przy końcu okresu Królestwa. Dopiero wtedy, zgodnie z prawdą, będzie można powiedzieć, że „śmierci więcej nie będzie, ani smutku, ani krzyku, ani boleści nie będzie; albowiem pierwsze rzeczy przeminęły” (w. 4). Te połączone formy zła są częścią klątwy Adamowej, wynikiem grzechu, a ponieważ wszystko zostało odkupione przez Tego, który stał się przekleństwem dla całej ludzkości, właściwe jest, by w odpowiednim czasie wszyscy dostąpili tych błogosławieństw, a klątwa na zawsze usunięta.

„Oto wszystko nowe czynię”

„I rzekł ten, który siedział na stolicy: Oto wszystko nowe czynię”. O tak, dla tej przyczyny Chrystus oddał swoje ludzkie życie jako cenę wykupienia człowieka z grzechu. Odkupiwszy w ten sposób człowieka w jego niskim stanie, Chrystus powstał z martwych, by zastosować korzyści tego odkupienia i błogosławić rodzaj ludzki pełną sposobnością odzyskania utraconego stanu – obrazu swego Stwórcy. „Napisz”, mówi Jezus, „bo te słowa są wierne i prawdziwe” (w. 5).

On jest Alfą i Omegą – grecki odpowiednik „A do Z” – początkiem i końcem wielkiego zbawienia ludzkości. Tak jak powiedział, wszystkim spragnionym udzieli wody żywota darmo: wszyscy chętni mogą przyjść i pić życiodajną prawdę i dochodzić do harmonii z Boską wolą.

Wtóra śmierć, śmiercią ostateczną

Tak jak było z Kościołem w Wieku Ewangelii. Ci, którzy wówczas okażą się godni wiecznego życia, zostaną nazwani zwycięzcami i odziedziczą duchowe rzeczy, chociaż ich poziom istnienia na zawsze pozostanie ludzki. Ci, którzy wtedy nie wyrzekną się uczynków ciemności, będą mieli swą część w jeziorze ognia i siarki – będą przeznaczeni na wtórą śmierć. Ta śmierć nie będzie śmiercią Adamową (pierwszą śmiercią), lecz śmiercią za ich własne świadome i możliwe do uniknięcia grzechy. Ta śmierć jest wieczna – nie daje żadnej nadziei zmartwychwstania.

Wówczas, po wymazaniu grzechu i wymarciu wszystkich grzeszników, wszystkie rzeczy na niebie i na ziemi będą wyśpiewywać chwały i podziękowania temu wiecznemu Królowi, nieśmiertelnemu, niewidzialnemu, jedynemu mądremu Bogu.

6. NOWE JERUZALEM ŚWIATŁEM NARODÓW

OBJ. 21:19-27

A grunty muru miasta ozdobione były wszelkim kamieniem drogim. Pierwszy grunt był jaspis, wtóry szafir, trzeci chalcedon, czwarty szmaragd, piąty sardoniks, szósty sardyjusz, siódmy chryzolit, ósmy beryllus, dziewiąty topazjusz, dziesiąty chrysopras, jedenasty hiacynt, dwunasty ametyst. A dwanaście bram jest dwanaście pereł; a każda brama była z jednej perły, a rynek miasta złoto czyste jako szkło przeźroczyste. Alem kościoła nie widział w nim; albowiem Pan, Bóg wszechmogący, jest kościołem jego, i Baranek. A nie potrzebuje to miasto słońca ani księżyca, aby świeciły w nim; albowiem chwała Boża oświeciła je, a świecą jego jest Baranek. A narody, które będą zbawione, będą chodziły w świetle jego, a królowie ziemscy chwałę i cześć swoją do niego przyniosą. A bramy jego nie będą zamknięte we dnie; albowiem tam nocy nie będzie. I wniosą do niego chwałę i cześć narodów. I nie wnijdzie do niego nic nieczystego i czyniącego obrzydliwość i kłamstwo, tylko ci, którzy są napisani w księgach żywota Barankowych.

To spojrzenie przywraca nas do obecnego czasu jako punku wyjściowego. Jan, reprezentujący żyjących członków towarzyszących Oblubienicy, widzi Święte Miasto zstępujące na ziemie. Zanim jednak mógł je zobaczyć musiał w duchu wznieść się znacznie ponad ziemski poziom (w. 9).

Podobnie Kościół w ciele mógł oczami wiary widzieć zstępowanie Królestwa Bożego – początek panowania Najwyższego rozpoczynającego kierowanie i obalanie rzeczy ziemskich, przygotowując warunki na pełne przyjęcie woli Boga na ziemi, tak jak jest w niebie.

Jak mówią o tym słowa „bitewnego hymnu republiki”:

Widzimy jego zbliżające się sądy jak okrążają całą ziemię.

Zapowiedziane znaki i wzdychania, które poprzedzają drugie narodzenie.

W rozpadających się tronach ziemi odczytujemy jego sprawiedliwy wyrok,

Zstąp Jeruzalem!

Potrzeba nam dogodnego punktu obserwacji

Nie wszyscy mogą dostrzec to Królestwo, które jest już w drodze. Aby je rozpoznać, trzeba wznieść się ponad rzeczy tego świata, by niejako uzyskać inny punkt widzenia. W duchu naszych umysłów musimy udać się na wielką i wysoką górę (królestwo Boże); to znaczy musimy dojść do pełni sympatii i wierności wobec tego niebiańskiego królestwa. Dopiero wtedy możemy zdobyć zaufanie Króla; dopiero wtedy dostrzeżemy jego chwałę i moc. Tylko z tego punktu widzenia będziemy mogli zobaczyć to, czego większość nie widzi, że to Królestwo będzie duchowe i wszechmocne – „mające chwałę [majestat i moc] Bożą” (w. 9-11).

Wersety 19-27 są symbolicznym opisem tego wspaniałego rządu na ziemi. Całe miasto jest ze szczerego złota (w. 18), co reprezentuje Boską chwałę – chwałę, która nie straci swojego blasku, chwałę Samego Boga. Mówiąc symbolicznie, ono ma „zbawienie w murach” (Iz. 60:18); mieszka w nim ochrona i bezpieczeństwo, jego mury nigdy się nie rozpadną, ponieważ jego fundamenty są wykonane z symbolicznych drogocennych kamieni, a sam mur jest z jaspisu (prawdopodobnie chodzi tu o diament), czystego jak kryształ. Mury zbawienia pewnie opierają się na zakończonym odkupieniu, ukończonym fundamencie wyrażonym w Jezusie, Apostołach i Prorokach (Efez. 2:19,20).

Nowe Jeruzalem – symboliczne i literalne

„A położenie miasta onego jest czworograniaste, a długość jego taka jest jak i szerokość … a długość i szerokość i wysokość jego równe są” (w. 16). Innymi słowy miasto to jest sześcianem, doskonale symetrycznym kształtem. Jest to kolejny sposób pokazania jego doskonałości: Jest ono doskonałe względem Boga, jak również względem ziemi.

Począwszy od tego stulecia, a szczególnie od 1948 roku jesteśmy świadkami odbudowy literalnego Izraela i literalnego Jeruzalem. To Jeruzalem, które jest w górze (Gal. 4:26), jest wyższe. Lecz ziemskie Jeruzalem ma mieć udział w tym Królestwie, w istocie rzeczy ma być jego centrum (Izaj. 2:1-5). Izrael – dzieci Abrahama według ciała – zgodnie z Boską obietnicą będą przewodem, przez który od duchowego nasienia – Chrystusa (Gal. 3:16,26,29; por. Rzym. 11:25-33) – na wszystkie narody ziemi spłyną błogosławieństwa.

Czytamy także, że to Święte Miasto, duchowe Jeruzalem posiada bramy w każdym kierunku z wypisanymi na nich imionami 12 pokoleń duchowego Izraela. Stosując to do ziemskiego Jeruzalem, wydaje się to doskonale ilustrować ówczesną pozycję Izraela jako przewodu, drogi do bram, którą świat może przystąpić do niebiańskiego rządu. Przy bramach było 12 aniołów. Najwyraźniej wskazuje to, że od ziemskiego narodu Izraela, do tego czasu już nawróconego, wyjdą posłańcy, by wszystkim stworzeniom obwieścić miłość i poznanie Pana.

Światło słońca i księżyca

Miasto z objawienia nie będzie potrzebowało słońca ani księżyca. Wierzymy, że słońce oznacza posłannictwo Ewangelii, a księżyc Zakon Mojżeszowy, (który był cieniem jaśniejszego światła Ewangelii). Chociaż obecnie poznajemy częściowo i widzimy niewyraźnie, jakby w zwierciadle (1 Kor. 13:12), wtedy poznamy, tak jak jesteśmy poznani – chwalebną światłość Boga niezależną od pism zawartych w Biblii.

Ale narody zawsze będą potrzebować zarówno słońca, jak i księżyca (literalnego i symbolicznego). W rzeczywistości, czyste i pełne światło Ewangelii i Zakonu będzie świecić i błogosławić ludzkość dopiero wtedy, gdy otworzone zostaną „księgi” (Stary i Nowy Testament – Obj. 20:12). Prorok mówi: „Światłość też miesiąca będzie jako światłość słoneczna; a światłość słoneczna będzie w siedmiornasób [doskonała] … dnia, którego zawiąże Pan złamanie ludu swego [spowodowane grzechem], a ranę zbicia jego uleczy” (Izaj. 30:26).

Znajomość Pana będzie wypływać nie tylko z otwartych ksiąg, lecz samo miasto będzie rzucać na nich światło przez kolejne jeszcze nieznane objawienia (1 Kor. 2:9). „A narody, które będą zbawione, będą chodziły w świetle jego” (Obj. 21:24).

„A królowie ziemscy chwałę i cześć swoją do niego przyniosą … I wniosą do niego chwałę i cześć narodów” (w. 24,26). Królami tutaj są święci Wieku Ewangelii (Obj. 5:10), którzy będą odpowiedzialni za wpuszczanie do miasta tylko tych, którzy będą manifestować umiłowanie sprawiedliwości – tych czcigodnych z ich rodzaju. Ten rząd będzie początkowo zawierał chwałę duchowych królów ziemi, a następnie, w miarę postępu Wieku Tysiąclecia, chwałę wszystkich czystych i dobrych na ziemi – tych, którzy będą uznani za godnych życia.

7. RZEKA WODY ŻYWOTA OBJ. 22:1-3,17

I ukazał mi rzekę czystą wody żywota, jasną jako kryształ, wychodzącą z stolicy Bożej i Barankowej. A w pośród rynku jego, z obu stron rzeki, było drzewo żywota, przynoszące owoc dwanaścioraki, na każdy miesiąc wydawaj ące owoc swój, a liście drzewa służyły ku uzdrowieniu pogan. I nie będzie więcej żadnego przekleństwa, ale stolica Boża i Barankowa w nim będzie, a słudzy jego służyć mu będą. A Duch i oblubienica mówią: Przyjdź! A kto słyszy, niech rzecze: Przyjdź! A kto pragnie, niech przyjdzie; a kto chce niech bierze wodę żywota darmo.

Teraz obraz się zmienia. Widzimy Święte Miasto ustanowione na ziemi i napełniające ją szczególnymi błogosławieństwami. Widzimy rzekę wody życia i drzewa życia, których owoce podtrzymują życie i których liście uzdrawiają narody. Przypomina to pierwszą księgę Biblii, l Mojżeszową, z jej opisem raju, z którego Adam i Ewa zostali usunięci z powodu grzechu. W tamtym ogrodzie też było drzewo życia. Nie mając dostępu do jego owoców, Adam i jego rodzaj umierał.

Modlenie się o Królestwo

Ach, co za obraz „naprawienia wszystkich rzeczy” (Dz.Ap. 3:19-21)! Co za widok: leczenie wszystkich dotkniętych klątwą, usuwanie grzechu Adamowego oraz jego całego nieszczęścia, bólu i śmierci!

Woda życia, która tam będzie wypływać z tronu, jest wspaniałym obrazem przyszłości i, jak mamy nadzieję, nie jest zbyt odległa. Wciąż modlimy się: „Przyjdź królestwo twoje”; odpowiedź na tę modlitwę przyjdzie wtedy, gdy woda życia zacznie płynąć. Wodą życia jest wiedza, lecz nie jakakolwiek wiedza: jest nią Boska Prawda, której obecnie pragnie rodzaj ludzki, chociaż jest tego nieświadomy. Ta woda popłynie obficie wtedy, gdy będzie z ludźmi Przybytek Boga. Wówczas spragniona ludzkość, wzdychająca w bolesnej niewoli grzechu i śmierci, zostanie odświeżona i podniesiona.

Rzeka na pustyni

My dostrzegamy pewien obraz ludzkości w warunkach Izraela na puszczy. Spragnieni, wołali do Pana o wodę. Mojżesz uderzył w skałę i wypłynęły z niej strumienie na pustynie (2 Moj. 17:5,6). Tak i teraz modlitwy i wzdychania ludzkości zostały wysłuchane przez Jehowę (Rzym. 8:19-22). On uderzył w skałę, Jezusa. Typiczny Izrael pił typiczną wodę z typicznej skały, lecz antytyp dotyczy Chrystusa i całego świata – wszyscy spragnieni mogą przyjść do rzeki życia i pić darmo (1 Kor. 10:1-4).

Stosunkowo niewielu posiadało obecnie prawdziwą wiedzę o Bogu, lecz w następnym wieku, w Tysiącleciu, poznanie Boga będzie dostępne dla wszystkich, niczym pełna, szeroka rzeka. Wówczas „maluczkie stadko” (Łuk. 12:32), które do tego czasu zostało uwielbione i połączone z Oblubieńcem, wraz z Nim będzie zapraszać do picia: „A duch i oblubienica mówią: Przyjdź! A kto słyszy, niech rzecze: Przyjdź] A kto pragnie, niech przyjdzie; a kto chce, niech bierze wodę żywota darmo” (w.17).

Wydaje się, że drzewa życia symbolizują świętych Wieku Ewangelii, których „liście” – wyznania wiary – nauki, będą leczyć ludzkość i których owoc będzie dostosowany do zmieniających się warunków ludzkości w miarę doprowadzania jej do doskonałości jako owoc życia odpowiedni do postępu w górę każdego członka rodzaju. W ten sposób ludzkość zostanie przywrócona do stanu utraconego.

„I nie będzie więcej żadnego przekleństwa” – klątwa będzie stopniowo usuwana, a człowiek uwolniony z jej mocy pod wpływem błogosławieństw tego wspaniałego wieku (w. 3).

Tęsknimy i modlimy się o ten wiek wyzwolenia. Oby przyszedł szybko. Amen!

_______
Źródło: Sztandar Biblijny nr 129–130 [kliknij numer, by pobrać wersję pdf], listopad-grudzień 1998.

Ilustracja z XI-wiecznego manuskryptu zwanego „Apokalipsą bamberską”.

Kontynuujemy serię artykułów o trudniejszych zagadnieniach z Księgi Objawienia. Zainteresowanych odsyłamy w pierwszej kolejności do artykułu pt.

SIEDEM ZBORÓW

Źródło poniższego artykułu: Teraźniejsza Prawda nr 472 (wrzesień-październik 2000), s. 71-73 – artykuł: KAŻDA „GWIAZDA” – WIELOŚĆ CZŁONKÓW [wersja pdf]

***

KAŻDA „GWIAZDA’ – WIELOŚĆ CZŁONKÓW

W przedrukach „Strażnicy” str. 336, par. 6; str. 491. par. 4; 3570, par. 3; i 5992, par. 7, br. Russell przedstawia bardzo jasno, że pierwsza „gwiazda” z Obj. 1:16,20 – „anioł [posłannik] kościoła efeskiego” – był zbiorowy i składał się z dwunastu Apostołów; a w przedruku 3570, par. 3 pokazuje on, iż podobnie pozostałe sześć „gwiazd” składa się z wielu „nosicieli światła”. Podaje to bardzo jasno: „ W Obj. 12:1 kościół jest zobrazowany, jako kobieta mająca na głowie koronę o dwunastu gwiazdach. Te gwiazdy najwyraźniej przedstawiają dwunastu Apostołów, jako dwanaście świateł kościoła. Podobnie w obrazie pod naszą rozwagą [w odniesieniu do Obj. 1: 16, 20] siedem gwiazd, jakie Pan trzyma w swojej prawicy wydaje się przedstawiać szczególnych nosicieli światła w kościele w każdej z siedmiu faz, czy też okresów rozwoju.” A zatem br. Russell bardzo jasno pokazuje, iż uznawał każdą z siedmiu gwiazd – każdego z „aniołów siedmiu kościołów” – za zbiorową, za twór składający się ze „szczególnych nosicieli światła”, z mnogości członków.

Historia dowodzi, iż br. Russell nauczając w ten sposób miał rację, bowiem w każdym z siedmiu okresów Kościoła Pan używał wielu nosicieli światła, którzy skutkiem tego stanowili „gwiazdę”, „anioła” lub pasterza” (Mich. 5:5; Tom E 10 str. 114, par. 1) danego okresu Kościoła.

Jest to bardzo jasne w przypadku Kościoła Efeskiego, bowiem jego gwiazda składała się z dwunastu Apostołów, jako szczególnych nosicieli światła, wszyscy oni posiadali i sprawowali władzę wiązania i rozwiązywania (Mat. 18:18; Dz. Ap. 5:1-11; 15:7-29).

Podobnie jest to zrozumiałe w odniesieniu do gwiazd pozostałych sześciu Kościołów, np. gwiazdy Filadelfijskiej. Jako „księcia” tego okresu (Mich. 5:5) Pan użył Jana Wessela, który wyłożył pięć głównych prawd doktrynalnych, a później Hieronim Savonarola wyłożył dwie główne prawdy etyczne epoki Reformacji. Następnie użył dziesięciu innych braci (Marcina Lutra, Ulryka Zwinglego, Baltazara Hubmaiera, Michała Serveta, Tomasza Cranmera, Jana Wesley’a, Roberta Browna, Georga Foxa, Tomasza Campbella i Williama Millera), każdy z nich podał prawdę szafarską danego ruchu Maluczkiego Stadka, który później zostawał wypaczony w sektę przez wodzów utracjuszy koron i wskutek tego rozwinęło się 10 protestanckich denominacji.

Z kolei przyjrzyjmy się Kościołowi Pergameńskiemu (318-799). Chociaż Ariusz był jego księciem, wzbudzonym, aby protestować przeciw rozwijającemu się błędowi na temat trójcy, Arianizm był martwy na długo przed końcem okresu Pergameńskiego. Jednakże, gdy powstawał każdy znaczący błąd tego okresu, Bóg wzbudzał nosiciela światła, jako członka gwiazdy Pergameńskiej, aby mu się przeciwstawiał. Np. kiedy pojawiła się rzymska idea, że Kościół składa się z hierarchii i wszystkich jej posłusznych, to znaczy, że Kościół jest widzialnym zewnętrznie zorganizowanym ciałem, myśl ciesząca się szczególnym poparciem Augustyna, Pan wzbudził Tychoniusza z Północnej Afryki, jako nosiciela światła, by przeciwstawił się temu poglądowi poglądem, że Kościół jest niewidzialnym gronem składającym się wyłącznie z uświęconych w Chrystusie Jezusie, co oczywiście jest prawdą.

Kiedy powstała fałszywa idea, kim są prawdziwie poświęceni, to jest, że oni składają się z tych, którzy żyją w celibacie, są mnichami, zakonnicami i innymi praktykującymi wszelkiego rodzaju surowe zwyczaje, papieskie „dobre uczynki”, kult maryjny i kult świętych (oddawanie czci świętym oraz ich relikwiom), Pan wzbudził Jowiniana z Rzymu, jako nosiciela światła gwiazdy Pergameńskiej, nie tylko by sprzeciwił się tym błędom, lecz także przedstawił prawdę, że poświęcone życie polega na martwocie wobec siebie i świata, a ożywienieniu wobec Boga w badaniu, głoszeniu i praktykowaniu Prawdy z czuwaniem i modlitwą oraz cierpieniu za wierność Prawdzie według przykładu Jezusa i Apostołów.

Kiedy powstał błąd o bezwzględnym przeznaczeniu jednostek, Pan wzbudził Jana Kasjana z Marsylii, we Francji, jako nosiciela światła gwiazdy Pergameńskiej, by go obalił i nauczał prawdy, że predestynacja była w planie, a nie określała jednostek, które w Wieku Ewangelii, jako takie są wybierane przez uświęcenie (spłodzenie, itd.) z Ducha i wiarę w Prawdę (2 Tes. 2:13).

A kiedy błędy o usznej spowiedzi, wiecznych mękach dla wszystkich, którzy w tym życiu nie przyjmą Chrystusa, gdy zaczął przeważać błąd, że tradycja i ojcowie kościoła są źródłem i regułą wiary, Bóg wzbudził Adelberta, frankońskiego misjonarskiego biskupa w Niemczech, który przeciwstawiał się tym błędom, utrzymując, iż wyznawanie swoich grzechów komukolwiek oprócz Boga jest zbyteczne, z tym wyjątkiem, że jeśli zostały popełnione wobec człowieka, któremu powinno sieje wyznać, za nie przeprosić i będzie to próbą w przyszłości dla tych, którzy nie przyjęli Chrystusa w tym życiu, jak również przekonująco bronił Biblię, jako wyłączne źródło wiary i główną regułę praktyki.

Moglibyśmy wykazać, iż tak samo było w pozostałych Kościołach, ich gwiazdę stanowiła pewna liczba nosicieli światła, którzy przeciwstawiali się ważnym błędom i popierali stosowną prawdę. Jednakże wyżej podane fakty w wystarczającym stopniu tego dowodzą. Powyższe cytaty dowodzą, że br. Russell uważał, iż każda gwiazda składała się z pewnej liczby osób.

Z Proroctwa Micheasza 5:5,6 dowiadujemy się, iż miało być „siedmiu pasterzy i ośmiu książąt.” „Assyryjczyk” z tego fragmentu odnosi się do tych, którzy grabią lud Boży przez niszczenie (wtargnięcie) Prawdy i jej Ducha (w ziemie nasze) i depcze nasze główne doktryny (pałace). Assyryjczyk czynił to w każdym z siedmiu okresów Kościoła Wieku Ewangelii. A w tych siedmiu okresach lud Boży (my) wystawiał przeciwko takim grabieżcom siedmiu aniołów (siedmiu zbiorowych posłanników, nazwanych tutaj siedmioma pasterzami) i ośmiu książąt, z których jeden przewodził w każdym z pierwszych sześciu Kościołów, a dwóch przewodziło w siódmym Kościele. Książętami byli: Paweł dla okresu efeskiego, Jan dla okresu smyrneńskiego, Ariusz dla okresu pergameńskiego, Klaudiusz z Turynu dla okresu tiatyrskiego, Marsyliusz dla okresu sardyjskiego, Jan Wessel dla okresu filadelfijskiego, oraz dwóch książąt dla okresu laodycejskiego Kościoła: siódmym księciem był Charles T. Russell, Posłannik Paruzji, a ósmym księciem był Paul S.L. Johnson, Posłannik Epifanii, spod pióra każdego z nich wyszły cenne i liczne pisma; przez nich, w okresach, w których służyli, Pan objawił wiele Prawdy na czasie.

Książęta przyjmowali na siebie główne uderzenie ataku Assyryjczyka na Prawdę i jej Ducha i oni bardziej niż którykolwiek z pozostałych członków gwiezdnych ogołocili (wypaśli, w. 6) nauki i ducha (ziemię) owych grabieżców (Assyryjską), a zwłaszcza te najważniejsze i najbardziej publiczne (w ich granicach). To przez tych siedmiu pasterzy i ośmiu książąt (w ten sposób) Pan wybawił Swój lud od antytypicznego Assyryjczyka.

***

Teraźniejsza Prawda nr 472 (wrzesień-październik 2000), s. 73-78 – artykuł: SIEDEM ZBORÓW [wersja pdf]

***

SIEDEM ZBORÓW

OBJAWIENIE KSIĘGĄ SYMBOLI – SIEDEM KOLEJNYCH OKRESÓW W HISTORII CHRZEŚCIJAŃSKIEGO KOŚCIOŁA, SYMBOLIZOWANYCH PRZEZ „SIEDEM ZBORÓW, KTÓRE SĄ W AZJI” – NAZWY KOŚCIOŁÓW PODAJĄ ICH CHARAKTERYSTYKĘ – WIELKIE ODSTĘPSTWO – PRAWDZIWY KOŚCIÓŁ NAZWANY „ZWYCIĘZCAMI” – POWRÓT PANA PODCZAS LAODYCYJSKIEGO OKRESU HISTORII KOŚCIOŁA

CHOCIAŻ POSŁANNICTWA DANE siedmiu zborom wyszczególnionym w Objawieniu bez wątpienia stosowały się do nich, one właściwie mają szersze zastosowanie do całego Kościoła Ewangelicznego, liczba siedem przedstawia zupełność.

Księga Objawienia jest księgą symboli, którą nasz Pan „oznajmił [opowiedział w znakach i symbolach] i posłał przez Anioła swojego słudze swemu Janowi” (Obj. 1:1). Badacze Biblii wiedzą, iż księga ta obfituje w symbole, czy też znaki. Jesteśmy zadowoleni, że one są regułą, a rzeczy, które należy rozumieć dosłownie, są wyjątkiem i są używane jedynie wtedy, kiedy nie da się ich uniknąć. A zatem „Siedem zborów, które są w Azji”, by były w harmonii z resztą księgi, muszą być symboliczne, a ponieważ ta księga jest głównie historią wcześniej napisaną, muszą one symbolizować siedem następujących po sobie okresów w historii Chrześcijańskiego Kościoła i obejmować okres pomiędzy Pierwszym i Wtórym Przyjściem Chrystusa. To zostało przedstawione niemal takimi samymi słowami w rozdziale 1:20 (porównaj z w. 11). Dodatkowo ich wypełnienie się także dowodzi prawdziwości takiego stanowiska.

W pierwszym rozdziale mamy opis kogoś „podobnego Synowi człowieczemu” (w. 13), tak jak to widział w wizji Ap. Jan. Czasem jedna lub więcej z cech tego opisu wydają się szczególnie stosowne do każdego z kolejnych okresów Kościoła, a w prawie każdym przypadku Ten, który podaje to posłannictwo jest w ten sposób opisywany.

Ostatnia część każdego posłannictwa jest obietnicą dla „zwycięzców” i jest także dostosowana do różnych okresów historii Kościoła. Aby przekazać z lotu ptaka to uporządkowanie, zwróćmy uwagę na ich chronologiczne położenie.

• Efez: okres życia Apostołów;
• Smyrna: okres pogańskich prześladowań sięgający do około 313-325 r. n.e. i Soboru Nicejskiego;
• Pergamon: okres przejściowy, w czasie, którego powstało Papiestwo.
• Tiatyra: okres, podczas którego prawdziwy Kościół znajdował się na „puszczy”, a Kościół odstępczy siedział, jako królowa prowadząc rozkoszne życie z królami ziemi – władzami świeckimi.
• Sardes: krótka przerwa tuż przed Reformacją przez grupy i sekty.
• Filadelfia: okres od reformacji do końca XIX wieku.
• Laodycea: okres dzisiejszego kościoła.

Po kolei zbadamy każde posłannictwo do kościołów. (Odnośniki w nawiasach po każdym tytule odnoszą się do księgi Objawienia.)

1. Efez (2:1) [lata, po Chr. 33-69]

Słowo Efez oznacza pierwsze, pożądane. Podczas tego okresu nasz Pan trzymał siedem gwiazd w swojej prawej ręce (porównaj Obj. 1: 13, 16, 20). Posłannicy Kościołów – Apostołowie Paweł, Piotr, Jan, i inni – byli pod tak wielkim wpływem i władzą naszego Pana Jezusa w tej epoce, iż ich nauki uznajemy za Jego nauki, wierząc, iż ich słowa tak naprawdę były Jego słowami.

Ten okres Kościoła otrzymuje pochwałę za swoją wierną, cierpliwą pracę oraz za rozpoznanie Prawdy i prawdziwych nauczycieli — Dz. Ap. 20:28-30; 1 Kor. 11:19. Cechą charakterystyczną tego okresu było to, iż „wszystko opuściwszy, poszli za nim” (Łuk. 5:11). Z radością przyjmowali „rozchwycenie swoich majętności”, swojego mienia. Sprzedawali to, co mieli i dawali tym, którzy byli w potrzebie. Chociaż często nie mieli chleba w tym obecnym życiu, ale mieli Chleb Żywy i także obietnicę „drzewa żywota, które jest w pośrodku raju Bożego” (Obj. 2:7).

Wszystkie drzewa w Edenie były drzewami żywota, lecz jedno wówczas było drzewem zakazanym, jedzenie z niego w nieposłuszeństwie spowodowało śmierć Adama i całego jego rodu. To drzewo pośrodku Edeńskiego Raju nazywało się „drzewem wiadomości dobrego i złego” (1 Moj. 2:16,17), a obietnica naszego Pana, dana kościołowi Efeskiemu, stanowiła, iż zwycięscy Wieku Ewangelii będą mieli zupełną wolność uczestniczenia w tym symbolicznym drzewie żywota w bardzo błogosławionych i zadawalających warunkach, kiedy ta wiedza z Boskim uznaniem będzie dla nich błogosławieństwem.

2. Smyrna (2:8) [lata 69-313/325]

Smyrna znaczy gorzki. W tym okresie Chrześcijańskiego Kościoła miały miejsce najbardziej gorzkie prześladowania pod panowaniem rzymskich cesarzy, od Nerona do Dioklecjana.

W swoim posłannictwie do Kościoła tej epoki nasz Pan określa Siebie jako „pierwszy i ostatni, który był umarł i ożył” (porównaj Obj. 1:18). W żadnym innym sensie On nie mógł być pierwszy i ostatni, lecz tylko jako jedyne bezpośrednie stworzenie Ojca, przez którego wszystko inne zostało stworzone (porównaj Obj. 3:14). Każdy inny pogląd koliduje z Pismem Świętym – Jan 1:1-3, Diaglott; 1 Koryntian 8:6; Kol. 1:12-20. „Wrzuci diabeł niektórych z was do więzienia, abyście byli doświadczeni; i będziecie mieli ucisk przez dziesięć dni.” (Obj. 2:10). W ten sposób Pan poinformował swoich wiernych sług o tym okresie, iż ich udziałem będzie czas wielkich prześladowań.

Rzym pogański, tu symbolizowany przez diabła, kiedy spojrzy się nań w świetle jego krwawych prześladowań, był jednym z najbardziej diabelskich ze wszystkich ziemskich rządów. Dziesięć (symbolicznych) dni odnosi się do ostatniego i zarazem najsroższego prześladowania pod panowaniem rzymskich cesarzy – rozpoczęło się ono za Dioklecjana około 303 roku i trwało aż do 313 roku, kiedy to Konstantyn opowiedział się za Chrześcijaństwem. Ci, którzy czytali historię tego okresu, mogą zrozumieć głębię słów „abyście byli doświadczeni”. Smyrneński Okres Kościoła widział niektóre z najwznioślejszych obrazów Chrześcijańskiej wytrwałości. Wezwanie było do wierności aż do śmierci; obietnicą było, że kto zwycięży „nie będzie obrażony od wtórej śmierci”, lecz otrzyma Koronę śywota – nieśmiertelność.

3. Pergamon (2: 12) [lata 325-799]

Pergamon znaczy ziemskie wyniesienie. Mówcą jest Ten, który ma „miecz z obu stron ostry” (greckie dwu-ustny) — Słowo Boże (porównaj Obj. 1: 16) . Podczas tego okresu, gdy nominalny Kościół stawał się popularny, prawdziwi Chrześcijanie byli poddawani próbom i badani przez wprowadzanie i rozwijanie idei papieskich i pogańskich.

Pogańscy kapłani nie chcąc utracić swoich zaszczytnych i wpływowych stanowisk pośród ludzi usiłowali nagiąć swoje idee tak, aby je przystosować do nowej religii. W ten sposób, wyznając chrześcijaństwo, wnieśli ze sobą do Kościoła Chrześcijańskiego wiele ze swych wcześniejszych idei. Ostatecznie zostały one zaszczepione na prawdziwym pniu – „wierze raz świętym podanej” – Juda 3. Tak oto Kościół został stopniowo wprowadzony w błąd, złe praktyki i odprowadzony od Boga.

W Obj. 2: 14 jest wzmianka o Balaamie i Balaku. Balaam, nie-Izraelita, ale wróżbiarz, pouczył króla Balaka jak kusić Izraela do grzechu i tym sposobem dokonał tego, czego nie mógł uczynić swoją własną mocą (4 Moj. 22-25; 31:16; Joz. 13:22). Tak samo ci pogańscy kapłani nauczyli Kościół pobłażania duchowemu wszeteczeństwu i tak ściągnęli na Kościół uśmiercającą zarazę gniewu Bożego. „Doktryną Nikolaitów” wydaje się teoria o panowaniu czy zwierzchnictwie w Kościele.

Spory, kto powinien być największy, trwały pośród wielu patriarchów – ojców – wyróżniających się kościołów. Na ich soborach rozgrywały się zawzięte walki o pierwszeństwo. Istniała skłonność do wyboru ziemskiej głowy i oczywiście wielu pożądało tego zaszczytu. Patriarchowie Jerozolimy, Antiochii, Konstantynopola i Rzymu byli najdostojniejsi. Pierwsi dwaj wypadli z walki, lecz spory pomiędzy Konstantynopolem a Rzymem trwały przez wiele stuleci. Rozwiązał je dopiero podział Kościoła: Wschodni, czyli Grecki Kościół przyjął Patriarchę Konstantynopola za swoją głowę; a Zachodni, czyli Papieski Kościół uznał Biskupa Rzymu za „papę”, czyli papieża.

Wielu prawdziwych naśladowców Mistrza w kościołach potępiało te próby nieposłuszeństwa wobec bezpośredniego nakazu Jezusa: „nikogo nie zówcie ojcem waszym na ziemi” (Mat. 23: 9) . Oczywiście otrzymali obiecane prześladowania (2 Tym. 3:10-13). Zbór w Pergamonie otrzymuje pochwałę od naszego Pana pod symbolem „Antypasa”, wiernego męczennika. W grece anti oznacza przeciw, a pas, czy też pappas znaczy ojciec. W tym okresie rozwoju Kościoła ci, którzy zabiegali o popularność, otrzymali wynagrodzenie od kościoła nominalnego, natomiast obietnica dla zwycięzców z prawdziwego Kościoła mówi o przyjemnościach i zaszczytach, które będą wieczne.

4. Tiatyra (2:18) [lata 799-1309]

Tiatyra oznacza słodka woń ofiary. Był to okres papieskich prześladowań. Nieskalany Kościół znosił trudy pobytu na puszczy, podczas gdy Kościół odstępczy zasiadał na tronie swojego królewskiego kochanka (władzy świeckiej). Posłannictwo jest wysłane przez Tego, „który ma oczy swoje, jako płomień ognia”, aby czuwać nad swoimi wiernymi, gdy wędrowali przez ciemne doliny lub ukrywali się w ciemniejszych jaskiniach ziemi; a stopy z błyszczącej polerowanej miedzi (porównaj Obj. 1:14,15), by iść przy ich boku, gdy przemierzali urwiste góry lub wędrowali utrudzeni poranionymi stopami, szukając miejsca, gdzie mogliby zasadzić nasiona Prawdy.

Posłannictwo zawiera aluzję do wiernego, starodawnego proroka Eliasza, który ratując życie uciekał na puszczę przed gniewem bałwochwalczej Jezabeli, żony Achaba, króla Izraela (1 Król. 16:28-33). Jezabela była obrończynią kapłanów Baala (1 Król. 19:1,2; 18:40) . Chociaż to jej mąż był królem, ona sprawowała jego władzę dla swoich własnych celów. Tak odstępczy kościół przez władze świeckie wykonywał swoją kościelną pracę. Trzy i pół letnia susza była oczywiście typem „tego czasu, czasów i połowy czasu” – 1260 lat (1 dzień = 1 rok) – duchowego głodu, „nie głodu chleba, ani pragnienia wody, ale słuchania słów PAŃSKICH” (Amos 8: 11; Obj. 12:14).

5. Sardes(3:1) [lata 1309-1479]

Sardes oznacza to, co pozostaje, jak gdyby wskazywało na bezużyteczną resztkę, coś, z czego uszło życie lub zalety.

Nominalny Kościół w tym okresie stwarzał pozory, że jest tym, czym w istocie nie był, posiadał kształt pobożności bez jej mocy. A zatem Sardes było tym, co pozostało, „resztkami” prawdziwego Kościoła, który do tego czasu został wypędzony na puszczę. Prześladowania zawsze rozwijały energię Kościoła. Kiedy prześladowania zaczęły słabnąć, gorliwość Sardesu stygła.

Posłannictwo do Kościoła Sardyjskiego jest strasznym ostrzeżeniem od Tego, który udziela siedmiu nauk (duchów) Bożych przez siedem gwiazd (nauczycieli będących członkami gwiezdnymi) (porównaj Obj. 1:12,13,16,20).

Po potępieniu wersetów 1 i 2 następuje groźba „przyjścia”. Nie odnosi się ona do Wtórego Przyjścia, chociaż stwierdzenie: „jako złodziej” mogłoby tak sugerować. Jezus w tym punkcie raczej grozi odstępczemu systemowi wrogim posunięciem. Działalność przeciw temu systemowi rozpoczęła się w okresie Sardyjskim od reform prowadzonych przez jednostki, po czym w okresie Filadelfijskim nastąpiła reformacja przez grupy lub sekty.

Nie będąc kościołem skłonnym do „czuwania” system, do którego zostały skierowane te słowa, był zaskoczony. Praca reformatorska rozpoczęta w tym okresie doprowadziła do sparaliżowania zarówno władzy, jak i doktryn papiestwa.

Po szczegóły na temat Obj. 3:1-3 odsyłamy do: E tomu 9, str. 332, par., 1 do str. 333; E tom 15, str. 630 (11 wierszy od dołu), str. 664, par. 1 do str. 665; na temat okresu Sardyjskiego w ogólności zobacz Z’ 4870 (całość); E tom 8, str. 627 (22).

6. Filadelfia (3: 7) [lata 1479-1874]

Filadelfia znaczy miłość braterska. Ten okres historii Kościoła rozpoczął się wraz z Reformacją. Istnieje znaczne podobieństwo pomiędzy dziełem rozpoczętym w Dzień Pięćdziesiątnicy a pracą Lutra i pozostałych reformatorów. W pewnym sensie Reformacja była początkiem nowej ery, zaświtaniem światła w miejscu, gdzie wszystko było ciemnością, oddzieleniem prawdy od fałszu oraz nowym początkiem na drodze Prawdy. Bez wątpienia Szatan wytężał wszystkie swoje siły, aby zamknąć drzwi wówczas otworzone, lecz Ten, który trzymał klucz Dawida powiedział, iż drzwi pozostaną otwarte (porównaj Obj. 1:18).

W porównaniu z potężnymi zastępami swoich wrogów mały krąg Reformatorów miał jedynie „niewielką moc”, jednakże wiedzieli oni, iż mają Prawdę i w pełni ufali Temu, który ją dał. Dlatego Mistrz mógł powiedzieć, że oni zachowali „słowo moje i nie zaparli się imienia mego” (Obj. 3:8). Podczas okresu Filadelfii — zwłaszcza podczas jego pierwszej i ostatniej części – wierni musieli albo opuścić nominalną świątynię, albo byli wypędzani za swoje prawdziwe świadectwo. Mają tu obietnicę żywotnego miejsca filarów w prawdziwej i wiecznej Świątyni – część, która nigdy nie będzie im odebrana (w. 12). Podczas gdy byli w stanie próby, lżono ich imię. Piętnowano ich, jako niewierzących i heretyków. Nie byli uznawani za dzieci Boga, za obywateli Niebiańskiego Kraju, za chrześcijan. Wszystko to się zmieni. We właściwym czasie Pan w pełni i na wieki ich uzna, i wszyscy to zobaczą.

7. Laodycea (3: 14) [lata 1874-]

Laodycea znaczy wypróbowany lub osądzony lud. Opis pokazuje nam, że kościół, do którego zostały skierowane te słowa był próbowany i okazał się letnim.

Kiedy zrozumiemy sens Chrystusowego posłannictwa, dostrzeżemy, iż ono jest wysyłane zwłaszcza do tych, którzy wyznają Jego imię, a jednak zaprzeczają Prawdzie, którą On Sam tutaj przedstawia. Niech ci, którzy czytają to posłannictwo, czynią to ze szczególną pieczołowitością. Pochodzi ono od Tego, który został nazwany „początkiem stworzenia Bożego” (porównaj Obj. 1:17).

„Co się wam zda o Chrystusie? Czyim jest synem?” (Mat. 22: 42). Na to pytanie było wiele odpowiedzi. Sprawa ta byłaby jaśniejsza dla wszystkich, gdyby teologia była bardziej oparta na Biblii niż na śpiewniku. Doktryna o Trójcy jest zupełnie obca Pismu Świętemu, i nie ma nawet jednego rozsądnego wersetu, który by ją podtrzymywał, kiedy odrzuci się dobrze znany dopisek z 1 Jana 5:7 oraz jasno zrozumie Jana 1:1. Radzimy, by wszyscy czytelnicy, którzy jasno nie rozumieją tego tematu, przeczytali uważnie i z modlitwą 17 rozdział Ewangelii wg św. Jana.

Posłannictwo do Laodycejskiego okresu kościoła w szczególności zwraca się do kościoła końca XIX wieku tak jak Pan go widział. W pewnym sensie on nie był zimny. Miał wiele misjonarskiej gorliwości, chociaż nie zawsze stosownie do posiadanej wiedzy. On zorganizował swoje armie zbawienia, rozwinął całą maszynerię kościoła i pomnożył swoje finansowe zasoby. Swą główną misję widział, jako nawracanie grzeszników i rodzenie duchowych dzieci. Jednakże wrogowie – niedowiarstwo i pogaństwo – nie upadli przed nim.

Prorok Izajasz wkłada te słowa w usta chrześcijaństwa, kiedy uświadamia sobie ono prawdziwą sytuację: „Poczęliśmy, boleliśmy; aleśmy tylko jakoby wiatr porodzili, a żadnegośmy wybawienia ziemi nie sprawili, i nie upadli mieszkający na okręgu ziemskim” (Iz. 26:16-18).

Nie powinniśmy szukać światła tam, gdzie niewiele go pozostało, nie licząc gasnących przebłysków minionej chwały. Blady kolor, który obecnie ukazuje się wokół Chrześcijaństwa, jest jedynie dymem oświetlonym przez promienie przenikające z Ręki piszącej wysoko na murze: „MENE, MENE, THEKEL, UPHARSIN.” (Dan. 5:24-28). Bez wiedzy Kościoła Laodycejskiego nasz Pan już powrócił. Już stał u drzwi i kołatał, gdyby byli nie spali, byli by słyszeli. Zostali zaskoczeni sytuacją, jaka wtedy istniała. Prawdziwy Kościół pośród nich został wezwany do wyjścia (Obj. 18:4), a w 1914 roku Chrześcijaństwo w swej zbiorowej narodowej reprezentacji nawiedziła Wielka Wojna – Pierwsza Wojna Światowa, która służyła za zawiadomienie o jego (chrześcijaństwa) eksmisji, jako rządów pogan. Po niej nastąpiła utrata prestiżu we wszystkich kościołach Chrześcijaństwa.

Ostatnio duch okresu filadelfijskiego przejawiający się w jego reformatorskich elementach wyłonił się w ogólnoświatowym ruchu ewangelicznym, który odrzuca martwy formalizm i usiłuje wstrzyknąć żywotność w Chrześcijańskie praktyki. Jednakże, Prawda, że Chrystus jest tutaj nie została jak dotąd przyjęta przez większość Chrześcijan. A zatem przekazywanie tego posłannictwa przypada w udziale „stróżom”. Obyśmy zbliżyli się do tego zadania z efeską gorliwością.

„Kto ma uszy, niechaj słucha, co Duch mówi zborom” (Obj. 3:22). Amen i Amen.

***

***

Dwa poprzednie to „Znamię i liczba bestii” oraz „Konsekwencje przyjęcia znamienia bestii”, z których warto przypomnieć, że:

• obraz bestii (połączony protestantyzm w Światowej Radzie Kościołów, powstałej w 1948 z inspiracji kościoła anglikańskiego, najbardziej katolickiego ze wszystkich kościołów protestanckich) umieszcza znamię, liczbę bestii na czole i prawej ręce swoich zwolenników, w ten sposób jako obraz bestii propagując i utrwalając w protestantyzmie błędy i ducha błędu bestii, dodatkowo wpisane przez ŚRK do jej statutu jako wymóg, bez spełnienia którego nikt nie może kupować ani sprzedawać – uczestniczyć w wymianie poglądów na tematy religijne;

• ci, którzy przyjmują znamię bestii i kłaniają się jej lub jej obrazowi, zgodnie z Obj.14:9-11 nie są z tego powodu wrzucani do jeziora ognia i siarki (stanu wiecznego zniszczenia), lecz jedynie „męczeni w ogniu i siarce”, co zgodnie ze znaczeniem greckiego basanizo oznacza poddanie ich wielkiej próbie w wyniku zniszczenia dwóch potężnych instytucji, uważanych przez nich za pochodzące od Boga, wraz ze związanymi z nimi kościołami (katolickim i protestantyzmem w ŚRK), co będzie stale unoszącym się dymem = historią, lekcją z przeszłości, rozważaną i analizowaną przez wieki, i to ten dym będzie wieczny, nie ich męczenie (nie ich osobista próba związana z upadkiem kościołów);

• do jeziora ognia i siarki (stanu wtórej śmierci) ostatecznie trafia SZEŚĆ obiektów, w tym ludzie, ale tylko i wyłącznie ci, którzy po obudzeniu z grobów nie zechcą się reformować w WT = nie rozwiną charakteru zgodnie z warunkami NP; w kolejności chronologicznej wrzucania to:
  1. bestia;
  2. jej obraz;
  3. piekło;
  4. śmierć;
  5. ci niezapisani w księdze żywota;
  6. diabeł.
• dym historii na wieki pozostanie przydatny dla wszystkich, w tym także, a może nawet przede wszystkim dla istot stwarzanych przez Jezusa i Kościół na innych planetach, które podobnie do ziemi Bóg nie stworzył na próżno, lecz na mieszkanie dla jakichś stworzeń – zapewne innych od nas, bo dostosowanych do warunków panujących na odnośnych planetach, ale na pewno także na obraz i podobieństwo Boga; to one prawdopodobnie będą głównymi odbiorcami tego dymu, a że królestwu naszego Pana nie będzie końca, to nie będzie też końca stwarzaniu kolejnych istot, a tym samym nie będzie końca unoszeniu się dymu z historii bestii, jej obrazu i diabła – od jego stworzenia i upadku, przez jego dokonania w okresie zwodzenia ludzkości przez okres 7000 lat i stworzenie jego arcydzieła – antychrysta, aż po zasłużenie smutny koniec w jeziorze ognia ( Iz.14:9-11, gdzie dla podkreślenia doniosłości zniszczenia szatana, ostatniego na liście zła, prorok stwierdza, że wszyscy, którzy znaleźli się tam wcześniej, wstaną na jego powitanie).

A teraz dwa fragmenty Objawienia na temat nagrody dla tych, którzy odmówili przyjęcia znamienia bestii oraz kłaniania się czy to samej bestii, czy jej obrazowi.

Objawienie 15:1-3

„Potem zobaczyłem inny znak na niebie, wielki i zadziwiający: siedmiu aniołów, którzy mieli siedem plag ostatecznych, bo przez nie dopełnił się gniew Boga. I zobaczyłem jakby morze szklane zmieszane z ogniem i tych, którzy odnieśli zwycięstwo nad bestią, nad jej wizerunkiem, nad jej znamieniem i nad liczbą jej imienia, stojących nad szklanym morzem, mających harfy Boga. I śpiewali pieśń Mojżesza, sługi Boga, i pieśń Baranka: Wielkie i zadziwiające są twoje dzieła, Panie Boże Wszechmogący. Sprawiedliwe i prawdziwe są twoje drogi, o Królu świętych”

1: Zaczynamy od w.1, by uchwycić czas wydarzeń z kolejnych wersetów. 7 plag wylewanych z siedmiu czasz tego rozdziału to treść 7 tomów Paruzji (czasza = tom, plaga = jego treść, zawartość) w ich naukach zbijających, obalających błąd. Dlaczego tak uważamy?

Z Iz.52:11 dowiadujemy się, czego Bóg oczekuje od tych, którzy „noszą naczynia Pańskie”, co sugeruje, że naczynia = nauki Biblii, a ich „noszenie” = używanie w służbie Bogu, co obliguje do czystości.

Z Tym.3:16-17 wiemy, że w Biblii znajdują się cztery kierunki myśli, które wyczerpują wszystko to, czego lud Boży potrzebuje do odpowiedniego rozwoju: nauczanie i obalanie błędu (= światło świecznika, dla głowy) oraz poprawa i wychowywanie w sprawiedliwości (= chleby pokładne, dla serca).

Poza kadzielnicami (= wersety Biblii) sprzętom Przybytku towarzyszyły cztery rodzaje naczyń, prawdopodobnie odpowiadające czterem kierunkom myśli Biblii z 2 Tym.3, bo czego poza wersetami Biblii poświęceni używają w celu nauczania prawd Biblii? Uczą doktryn i wykazują błąd, poprawiają złe postępowanie i pokazują to właściwe, i nic więcej. Kontekst występowania tych naczyń w Biblii (np. głowa Jana podana na misie) sugeruje następujące ich znaczenie (w kolejności z 2 Tym.3:16):

kielichy = nauki doktrynalne (w co wierzyć);

czasze = nauki obalające błąd (w co nie wierzyć);

misy = nauki naprawiające, korygujące złe postępowanie (jak nie postępować);

łyżki = nauki etyczne (jak postępować).

Czasze to zatem nauki obalające błąd, a plagi to treść tych nauk, wylewana na ludzkość przez aniołów = lud Boży znający nauki siedmiu tomów Paruzji, głoszący, wyjaśniający i dyskutujący ich treść (ten siódmy, „Dokonana tajemnica” z roku 1917 nadaje się tylko do tego – do wylania jego treści na Babilon z jego błędami w doktrynie i praktyce, lecz jest zupełnie nieprzydatny, a nawet szkodliwy dla ludu Bożego [w 1928 został uznany za błędny zarówno przez Towarzystwo, które go wydało, jak i Woodwortha, który napisał jego część dotyczącą księgi Objawienia]).

Jesteśmy zatem na początku ucisku, w roku 1917, bo lud Boży ma do dyspozycji wszystkie siedem tomów jako czasze, a ucisk trwa już od ok. 3 lat. W następnym wersecie znajdujemy odniesienie do tego ucisku.

2-3: W.2 opisuje stan wiernych z ludu Bożego (bo zwycięzców nad zwierzęciem, jego obrazem i znamieniem) w przeciwieństwie do świata w ucisku (morza).

Morze = niepokojone masy ludzkie, niekontrolowane przez prawo, porządek czy religię, lecz uderzające w ziemię społeczeństwa, grożąc jej rozmyciem i wchłonięciem, zniszczeniem (Ps.46:2-4; Łuk.21:25).

Morze było szkliste/szklane i zmieszane z ogniem, a nad nim stali ci, którzy odnieśli zwycięstwo nad bestią, jej obrazem i nad liczbą jej imienia (niektóre manuskrypty dodają jeszcze „i nad jej znamieniem”). Zwycięzcy = wierni, którzy nie przyjęli znamienia, liczby bestii na swe czoła i prawą rękę (jej błędów do swego umysłu i ducha jej błędów do swej służby Bogu).

Morze było szklane, a nad nim stali wierni, i to z harfami Bożymi, śpiewając pieśń Mojżesza i Baranka.

Harfa = Biblia, Słowo Boże (Obj.14:1-3), w Biblii zwykle 10-strunowa, wskazując na 10 głównych doktryn Biblii (Ps.33:2; 92:4). Liczba mnoga „harfy” podkreśla fakt indywidualnego używania jej przez poszczególnych braci.

Granie na harfie to wyjaśnianie Biblii – harmonijne, jeśli zgodne z jej treścią, lub nieharmonijne, jeśli niezgodne (większość nauczycieli religijnych mniej lub bardziej fałszuje, a niektórzy tak bardzo, że aż uszy bolą).

Śpiewanie pieśni to przekazywanie poselstwa zawartego w tytule pieśni, w naszym przypadku Mojżesza i Baranka – o restytucji (głównego przesłania ST) oraz o zbawieniu wyborczym WE (głównego przesłania NT).

Taniec to postępowanie zgodne z graną melodią (w tym przypadku problemem może być albo nieumiejętna gra, która popsuje czyjś taniec, albo sam taniec, niezgodny z poprawnie graną melodią, co obrazuje problem wielu z nas, upadłych ludzi – postępowania niezgodnego z melodią prawdą, nawet jeśli dobrze ją znamy).

Pozostaje jeszcze morze szklane zmieszane z ogniem i stanie nad nim przez lud Boży. Skoro morze to niespokojne, wzburzone elementy uderzające w ziemię, obecność ognia pokazuje efekt tego uderzania – zniszczenie obecnego porządku rzeczy na symbolicznej ziemi, co jak wiemy jest głównym celem ucisku.

A dlaczego morze z ogniem było szklane? By pokazać, że w przeciwieństwie do świata, łącznie z całym nominalnym chrześcijaństwem, prawdziwy lud Boży rozumie, wie i widzi sam ucisk i jego konieczność, ale także to, co będzie po nim – warunki Królestwa (szkło nie stanowi przeszkody dla wzroku; Mat.13:11: „Wam dane jest znać tajemnice Królestwa Niebios, ale tamtym nie jest dane” + 1 Kor.2:6-14; 1 Tes.5:1-5).

A co kryje się w staniu przez lud Boży nad tym szklanym morzem z ogniem? Dystans, niebranie udziału w niszczeniu obecnego porządku, stanie ponad tym w społeczności serca z Bogiem i Jezusem, oczekując ufnie na przyszłość ze świadomością, że Bóg ma pełną kontrolę nad biegiem wydarzeniem i że nawet jeśli będą się działy strasznie straszne rzeczy, to znaczy, że bez nich świat nie przyjąłby Królestwa (por. Łuk.21:25-28; Iz.26:20-21; 26:9 – te sądy uczące ludzi sprawiedliwości trwają już od 1914 i będą kontynuowane pod NP).

Taka jest postawa ludu Bożego: stanie z harfą Biblii nad morzem ognia niszczącym obecny porządek rzeczy i śpiewanie obydwu pieśni, zamiast tracić czas na niepotrzebne rzeczy, np. agitowanie za szczepionkami lub przeciw nim.

Objawienie 20:4

Ten werset pokazuje przejście władzy z rąk niegodnych do godnych jej sprawowania – wybranych i przygotowanych przez Boga = namaszczonych, napełnionych Jego duchem w umyśle, woli i sercu. Cały problem z jego interpretacją sprowadza się do znaczenia greckiego rzeczownika krima, który w przeciwieństwie do krisis ma w Biblii tylko znaczenie wydania wyroku, ostatniego z czterech etapów procesu sądzenia (trzy pierwsze to: (1) poinstruować, pouczyć; (2) poddać próbie, czy pouczenie jest praktykowane; (3) karać w przypadku niestosowania się do instrukcji; (4) wydać wyrok, skazać). Popularne tłumaczenia Biblii tłumaczą krima nie dość precyzyjnie jako sąd, prawo/władza sądzenia:

I widziałem trony, i usiedli na nich

[rządzący w królestwie szatana, który w różnych częściach swego królestwa udziela tronu / władzy tym, którzy najlepiej pełnią jego wolę – w religii, polityce, biznesie, finansach itd.];

i wydano na nich wyrok [nie „dano im sąd / prawo sądzenia”]

[od 1914, po upływie 2520 lat czasów pogan, rządy obecnego świata nie mają już prawa do panowania i są usuwane wojną, rewolucją, anarchią, zarazami i epidemiami czasu ucisku, gdyż w 1914 przyszedł Ten, który jako Jedyny ma prawo panować nad ludzkością – Jezus (por. Ezech.21:30-32/25-27; Dan.7:13-14];

i [widziałem] dusze ściętych

[nie literalnie, bo większość wiernych nie została tak ścięta, w tym i Jezus, lecz symbolicznie: przez akt poświęcenia = rezygnację z własnej woli / głowy i przyjęcie jako głowy Jezusa]

z powodu świadectwo Jezusa i Słowa Boga

i którzy [nie: oraz tych, bo to ta sama grupa osób co ścięci] nie kłaniali się [nie służyli]

bestii [papiestwu] ani jej obrazowi [sekciarskiemu protestantyzmowi]

i nie przyjęli znamienia [charakteru, usposobienia antychrysta]

na czoło [jego błędów] i na rękę swoją [jego metod służenia Bogu].

Ci ożyli i panowali z Chrystusem przez tysiąc lat.

Ostatnie słowa tego wersetu to piękne podsumowanie tematu „Nagroda za nieprzyjęcie znamienia bestii” – ożyli i panowali z Chrystusem 1000 lat, przy czym te 1000 lat panowania dotyczą tylko panowania nad ziemią, gdyż po zakończeniu dzieła restytucji wobec ludzkości święci z MS nadal będą panować z Jezusem nad całym wszechświatem, jako Namiestnicy Boga (Kol.1:15-18 + Dan.7:18).

Dla pozostałych klas nagroda życia wiecznego będzie równie wielka, nawet jeśli dzisiaj nie znamy jej wszystkich szczegółów.

*****

Konsekwencje przyjęcia znamienia bestii

Chciałbym zacząć od uzasadnienia myśli wyrażonej w wykładzie „Znamię i liczba bestii”, z którym ten jest ściśle związany: że wydaje się, iż znamię i liczba 666 na czole i prawej ręce oznaczają błędne doktryny oraz grzeszne praktyki w służbie Bogu, na co wskazują następujące fakty:

1. Biblijne znaczenie liczby 6 jako symbolu zła, niedoskonałości i grzechu.
2. Umieszczanie znamienia i liczby na czole i ręce, których znaczenie jako takich w Biblii jest powszechnie znane (umysł i służba).
3. Cel umieszczenia znamienia i liczby: wskazanie tych, którzy mogą być dopuszczeni do wymiany poglądów religijnych, pokazanie sposobu wykluczania ludu Bożego z duchowego rynku wymiany myśli, dyskusji, która z powodu posiadania prawdy przez lud Boży musiałaby się źle skończyć dla błędu, gdyby musiał on zmierzyć się z prawdą (ulubiona metoda błądzicieli to usunąć rzeczników prawdy na margines i brzydko ich nazwać, uznać za niechrześcijan, tak by nawet jeśli ktoś usłyszy ich głos, nie przywiązywał do niego wagi, jak w przypadku Jezusa: czy coś dobrego może pochodzić z Nazaretu; NIE NAŚLADUJMY TAKICH METOD, NAWET W OBRONIE PRAWDY, BO TO METODY SZATANA I JEGO ANTYCHRYSTA, NIE PANA I JEGO LUDU)?
4. Słowa brata Johnsona, który komentując błędy głoszone przez niektórych na temat lat jubileuszowych, mimochodem, w uwadze w nawiasie, napisał, jak rozumie liczbę 666 (PT 1921,101; TP 1924,67): Mogą przekręcać i wykręcać, co tylko chcą o „600 lunacjach [odstępach czasu między nowiami]” i „606 lunacjach” (a tym samym oznaczać się liczbą 666 na czole), i przez całą wieczność cytować „Zbliżający się koniec wieku” na dowód tego, że rok jubileuszowy następował w 49. roku …
5. To, że nie ma obecnie wskazanego przez Boga nauczyciela ludu Bożego, który mógłby podać jakieś inne, nowe i zapewne sensacyjne znaczenie tej liczby, a trudno oczekiwać, że zrobi to ktoś, kto sam za takiego się uważa lub został wyznaczony przez człowieka (dowodem „przedruk” artykułu Jolly’ego na temat usprawiedliwienia i liczne inne zmiany, dodatki i pominięcia w tekstach spod pióra poprzednich sług).

Ilustracją tego, jak Bóg traktuje osoby wybrane przez człowieka na urzędy, na które tylko On ma prawo wybierać, jest wybór Macieja na miejsce Judasza, dokonany przez apostołów, a więc zdawałoby się tych, którzy mieli prawo i mogli dokonać właściwego wyboru (Dz.1:15-26: najpierw sami wybierają dwóch kandydatów, a następnie proszą Boga o wybór jednego z tych dwóch = ograniczyli Boga do dwóch swoich kandydatów, z których żaden nie był wyborem Boga, gdyż apostołem na miejsce Judasza miał być Paweł, nie Maciej czy Józef, ale wybór został dokonany i nikt więcej do tego nie wracał, nie próbował naprawić – tak już zostało).

Na plus dla apostołów można zaliczyć to, że w ogóle zostawili Bogu jakiś wybór, bo mogli wybrać tylko jednego, a następnie założyć, że Bóg w niebie też go wybrał, i to jeszcze przed nimi, a następnie pokierował ich głosami. W ten sposób często uzasadnia się wybór człowieka na stanowiska w świecie religii (tak uzasadniany jest np. wybór papieża, i nie tylko, nawet jeśli później okazuje się, że człowiek ten nie jest w stanie sprawować swego urzędu i sam rezygnuje albo musi być odsunięty, bo prostu nie daje rady; ich zdaniem i tak wybrał go Bóg, a gdy zostaje zaskoczony niezdolnością swego wybrańca do sprawowania urzędu, z pomocą znowu przychodzą ludzie, którzy podsuwają Mu kolejnego swojego kandydata, oczywiście także „wybranego przez Boga”).

Biorąc to wszystko pod uwagę, wydaje się to, że znamię bestii, liczba 666 na czole lub ręce to błąd w umyśle i duch błędu w służbie Bogu, zgodny z wyznawanymi błędami.

Mamy bowiem do dyspozycji tylko to, co już zostało podane w literaturze (tej dawniejszej), i właśnie tam należy szukać odpowiedzi na to, czego jeszcze nie wiemy. W jakiejś formie musi tam być wszystko, czego lud Boży będzie potrzebował do czasu NP (wykład „Znamię i liczba bestii” w całości powstał w oparciu o to, co wyszło spod pióra Johnsona i Jolly’ego, a mimo to dla niektórych pachnie nowością, której w nim nie ma). Nie musi to być w formie artykułu pod konkretnym tytułem, gdyż jak pokazuje przypadek 666 może to być komentarz w nawiasie przy omawianiu czegoś innego, odpowiedź na list do DB, fragment rocznego sprawozdania czy informacja z ostatniej strony PT, np. apel Johnsona do braci, by nie pisali do niego listów pochwalnych na temat jego zdolności podawania prawdy, bo to się Bogu nie podoba.

Literatura prawdy podaje prawdę nieco na wzór Biblii – trochę tu, trochę ówdzie, choć stopień trudności jest w niej znacznie mniejszy, gdyż została napisana przez nienatchnionych ludzi właśnie po to, by wyjaśnić to, co w Biblii zakryte pod siedmioma pieczęciami z Obj.5. By wyciągnąć z niej więcej, niż wydaje się ona mówić, trzeba spełniać 3 warunki: 1. mieć dostęp do całej literatury Paruzji i Epifanii; 2. podaną tam prawdę; 3. wyciągać wnioski zgodne z dotychczas podaną prawdą, jak w typie manny padającej na rosę (przy braku jednego narzędzia wybranego przez Pana pozostaje nam bowiem tylko zasada z Mat.13:52, którą Hedman przypominał w 2003, TP 486, 43, którą warto sobie przypomnieć, by nie narzucać sobie i innym ograniczeń, których nie narzuca Pan).

Jeśli ktoś powie, że w rękopisach Johnsona znajduje się nieznane wyjaśnienie tej liczby, ale nie może być opublikowane, bo to za wcześnie, odpowiem: tak, ktoś tak powiedział, i dodam od siebie, że wg moich informacji br. Hedman przeglądał te rękopisy i stwierdził, że nie ma w nich „niczego szczególnego”, a wiem o tym, bo ktoś tak powiedział (o wartości tego, co ktoś powiedział, pisze Paweł w 1 Kor.4:6).

Jeśli okaże się, że jest jakieś zupełnie inne wyjaśnienie tej liczby, chętnie się z nim zapoznam i jeśli będzie przekonujące, z radością przyjmę, ale na razie wiemy tylko to, co wiemy, i pod każdym względem wydaje się to kompletne i wystarczające.

A teraz Obj.14:9-11 (w którym też powiem tylko to, co tu i ówdzie wytropiłem w zasobach literatury prawdy, powiązałem ze sobą i przedstawiam w formie tego wykładu),

Mamy tu opis skutków przyjęcia znamienia bestii przez jej oddanych zwolenników: tych kłaniających się jej i jej obrazowi = służących im w duchu głoszonych przez nie błędów.

Zaczniemy od komentarza na temat „męczenia / męki” z w.10 i 11. W grece występuje tu czasownik basanizo

i rzeczownik basanismo, które mają 3 znaczenia (jako czasownik i rzeczownik):

1. badać, analizować, przesłuchiwać, poddawać próbie / badanie, analizowanie, przesłuchanie, próba;
2. badać, poddawać próbie, przesłuchiwać przez tortury;
3. torturować.

Najpierw było znaczenie 1, ale że przesłuchaniom często towarzyszą tortury, powstało znaczenie nr 2 (por. przesłuchanie Pawła z Dz.22:24); w końcu słowo to nabrało także znaczenia samych tortur.

Zauważmy, co dokładnie ma się stać z tymi, którzy przyjmują to znamię – zwolennikami bestii lub jej obrazu (10-11): wcale nie wieczne zniszczenie. Ale przecież mają być „męczeni w ogniu i siarce, a dym ich męki ma unosić się na wieki wieków”! Tak, ale zauważmy, że nie ma tu mowy o wrzuceniu ich do jeziora ognia i siarki – STANU (nie miejsca) wiecznego zniszczenia, lecz jedynie o męczeniu ich w ogniu i siarce (wg Kodów: ogniem i siarką), czyli o męczeniu, próbowaniu ich jakimś zniszczeniem.

O co chodzi? O wielką próbę, jakiej zwolennicy bestii i jej obrazu zostaną poddani, gdy zniszczone zostaną dwie potężne instytucje, uważane przez nich za pochodzące od Boga, wraz z związanymi z nimi kościołami (katolickim i protestantyzmem w ŚRK), co będzie wieczną lekcją dla wszystkich jako stale unoszący się dym = historia, lekcja z przeszłości, rozważana i analizowana przez wieki (szczegóły tego zniszczenia w Obj.18).

Zniszczenie tych potężnych systemów religijnych będzie przeżyciem, o którym się nigdy nie zapomni, ostatnią rzeczą, jakiej spodziewają się nie tylko ich zwolennicy, lecz także ogół ludzkości (z powodu ich wielkości i wielowiekowej historii), ale zostaną one zniszczone, i to wobec świętych aniołów [MS] i wobec Baranka [którzy nie tylko temu nie zapobiegną, lecz nawet będą tym kierować – „wobec” Nich = na ich oczach]. Zauważmy, że wieczne ma być nie ich męczenie (ich osobista próba związana z zawaleniem się kościołów), lecz „dym ich męki” = płynące z tego lekcje, historia.

Świat już od iluś lat (od 2001?) widzi coraz bardziej tragicznie spektakularne wydarzenia, ale to, co zobaczy i czego doświadczy niebawem w związku z rozpadem dwóch największych światowych bloków religijnych wprawi go w osłupienie, którego nikt dotąd nie doświadczył. Upadną jednak nie tylko największe kościoły, lecz wszystkie obecne mniej lub bardziej zorganizowane formy działalności religijnej wśród ludzi.

Dlaczego wszystkie? Dlatego, że nowymi widzialnymi władzami duchowymi Królestwa Jezusa będą klasy SMG, wybrane nie z jednego kościoła, grupy czy ruchu religijnego, lecz z nich wszystkich, gdyż prawdziwy lud Boży w jego różnych klasach składa się z najlepszych katolików, protestantów, ŚJ i badaczy, a nawet z tych poza wszelkimi kościołami, wybieranych przez Boga w tym życiu na potrzeby Królestwa Bożego na ziemi.

To wieczne niszczenie dotyczy tylko systemów fałszywych religii, nie ich ofiar! By jako jednostka ponieść karę wiecznego zniszczenia, trzeba najpierw stanąć na próbie do życia i ją przegrać, zaprzepaścić, co nie dotyczy ani mas chrześcijaństwa, ani pogaństwa, które dopiero staną na takiej próbie, po zmartwychwstaniu.

Jakże pięknie świadczy o Bogu to, że niszczy systemy zła, grzechu i wszelkiej niegodziwości, a nie ludzi przez te systemy oszukanych i zwiedzionych, którzy po podniesieniu się z doznanego zawodu będą mieli możliwość ubiegania się o życie wieczne w restytucji, z czego wielu na pewno skorzysta, powróci do pełni doskonałości na ludzkim poziomie i będzie żyć wiecznie.

Potwierdzeniem, że na wtórą śmierć Bóg przeznacza tylko te dwa zwodnicze systemy, bez oszukanych przez nie ludzi, jest też Obj.19:20. Dodatkowo dowiadujemy się tu, że zwierzę i fałszywy prorok (jego obraz, posąg) zostaną wrzuceni do jeziora ognia i siarki „żywcem” – w pełni czynni i aktywni = nagle.

Ten sam czasownik basanizo występuje też w Obj.20:10, gdzie opisany jest koniec szatana i dwóch jego arcydzieł na ziemi: systemów bestii i jej obrazu, zwanego w Objawieniu też fałszywym prorokiem: wszyscy wrzuceni do jeziora ognia i siarki – symbolu stanu wiecznego zniszczenia we wtórej śmierci.

Ciekawe w tym wersecie jest tłumaczenie greckiego basanizo przez BGN: Zaś ten oszczerczy, który ich zwodzi, został wrzucony do jeziora ognia i siarki, gdzie jest także bestia oraz fałszywy prorok; i będą tarci o kamień probierczy czasu i nocy na wieki wieków. Z niewiadomego powodu w Obj.14:10-11 BGN pozostaje jednak przy standardowej dla wszystkich przekładów wersji „męczenia, mąk”. Natchniony opis tego wiecznego„męczenia” = pamiętania i analizowania ich złego przykładu w Iz.14:15-20, natomiast wrzucanie ich do symbolicznego jeziora ognia i siarki w w.21-27.

Wg 20:14 do tego jeziora wrzucone też będą śmierć (proces umierania) i piekło (stan grobu, hadesu), a wg w.15 także wszyscy niezapisani w księdze żywota = ci, którzy w WT nie rozwiną charakterów zgodnych z warunkami nowej księgi (por.w.12 i sądzenie ich „zgodnie z ich uczynkami”).

Gdyby ktoś miał wątpliwości co do symbolicznego znaczenia jeziora ognia i siarki jako stanu wiecznego unicestwienia, nieistnienia, niech zauważy wrzucenie do niego śmierci i piekła z w.14 – dwóch nieożywionych obiektów, których nie można męczyć w tradycyjnym tego słowa znaczeniu.

Zauważmy, że jest SZEŚCIU!!! lokatorów tego jeziora. W kolejności chronologicznej ich wrzucania to:

1. bestia;
2. jej obraz;
3. piekło;
4. śmierć;
5. ci niezapisani w księdze żywota;
6. diabeł.

Przy trzech Objawienie mówi o ich męczeniu, a przy trzech ogranicza się tylko do stwierdzenia, że zostaną tam wrzuceni. Do tej pierwszej grupy należą bestia, jej obraz i diabeł (wrzuceni i męczeni – 20:10), a do drugiej – śmierć, piekło oraz ci niezapisani w księdze żywota WT (tylko wrzuceni – 20:14-15).

14:11 mówi o wiecznym męczeniu jeszcze jednej grupy, która nie trafia do jeziora ognia i siarki: posiadaczach znamienia bestii, których historia, szczególnie jej finał – jak mówiliśmy – też będzie wiecznie pamiętana, rozważana, analizowana, razem z przykładami pozostawionymi przez diabła, bestię i obraz bestii, i to nie tylko przez ludzi na ziemi, ale zapewne także przez stworzenia, które Jezus z Kościołem będą bez końca stwarzać na nieskończonych planetach wszechświata, na których Bóg nie zamierza ponownie dozwalać na doświadczenie ze złem i grzechem, i następnie posyłać kogoś jako okup, lecz wykorzysta przykład ziemi jako lekcję przez obserwację. Być może właśnie dlatego „dym ich męki będzie unosił się na wieki wieków i będą męczeni dniem i nocą na wieki wieków”, gdyż trudno wykluczyć te przyszłe istoty z listy beneficjentów korzystających z tego dymu, a być może to właśnie one są głównymi jego adresatami, bo dla nas ziemian po próbie ten dym raczej nie będzie aż tak bardzo konieczny i potrzebny.

Nas interesuje biblijne użycie słowa „znamię” w Księdzę Objawienia, rozdział 13, które od wieków rozbudza wyobraźnię chrześcijan. Znamię wiążę się z antychrystem, ale co dokładnie oznacza i kto lub co jest tym antychrystem? Człowiek czy instytucja? Już się pojawił czy dopiero nadejdzie? Co kryje się pod liczbą bestii czyli 666 (słownie: sześćset sześćdziesiąt sześć)?

Zachęcamy do obejrzenia interesującej prezentacji. Przedstawił ją Adam Urban na spotkaniu chrześcijańskim w Rzeszowie (22.08.2021). Synchronizacja slajdów i dźwięku nie jest doskonała:

Można też obejrzeć nagranie z widocznym mówcą, lecz z niższą jakością slajdów.