OPOWIEDZ MI O MISTRZU! [„Wiersze Brzasku”, nr 10]

Opowiedz mi o Mistrzu!
Wieczorem, gdy siedzę strudzony,
Gdy dzień już w ciemność zapada
Wieczoru blaskiem zakończony,
Tą wielką promienną chwałą,
Która przenika z zachodu.
A serce me biedne się zmęczyło,
Do odpoczynku szuka powodu.

Opowiedz mi o Mistrzu!
O wzgórzach, które przemierzał samotnie,
Kiedy deszcz Jego krwi i łez spadał
W Judei kurz, gdy był przechodniem.
Moich włosów dostojna siwizna
Oznacza smutną podróż jedynie:
Przede mną leży dzika stromizna
A za mną ciemność w górzystej krainie.

Opowiedz mi o Mistrzu!
O złu, które darmo przebacza,
O sercu czułym, które posiada,
I o miłości, którą nas otacza.
Albowiem serce moje strudzone
Niedolą i życiem w pokusach,
Błędami, których się jawnie naucza,
Złą wolą i walką z tym, co niesłuszne.

Lecz wiem, że każde zmartwienie,
Ból każdy, co mnie dotyka,
Boskiego Mistrza to także cierpienie,
W które, znając dobrze, On głęboko wnika.
Dawną o Mistrzu mi mów historię,
Co w rany balsamem się wlewa,
A moje serce już będzie spokojne,
Choć rana w nim ciężka nabrzmiewa.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Zapytałem ją: „Pani Janino, proszę tak szczerze powiedzieć, teraz już u kresu życia, jakie pani ma refleksje? Jakaś taka jedna myśl podsumowania”. Ona bez dłuższego zastanowienia wypowiedziała słowa, które nieustannie brzmią w moich uszach niczym jakiś psalm: „Jednego żałuję, drogi księże, jednego. Miałam bardzo piękne życie, wspaniałą rodzinę, dużo dzieci i wnuków. Za to wszystko jestem Bogu niezwykle wdzięczna. Jednego zaś żałuję – popatrzyła na mnie tymi starymi, szczerymi oczyma – tak żałuję, że się za bardzo o to wszystko martwiłam. Żyłam strasznie zatroskana. I teraz, gdy patrzę na to z perspektywy kończącego się życia, widzę, że było to niepotrzebne. Przecież wszystko się poukładało, a to był trudny czas, wojna i po wojnie. Zawsze mówiłam Bogu: «Ufam Tobie. Zawierzam Ci moje dzieci, moje wnuki». Naprawdę, proszę księdza, trudne to były czasy. Wydawało mi się, że inaczej się nie da. Niby ufałam Bogu, ale tak naprawdę za bardzo się troszczyłam. Teraz, patrząc wstecz, rozumiem – mój wkład był tylko częściowy i nie musiał być aż taki wielki”.

I wreszcie to zdanie, piękne zdanie tej starej kobiety, ono nieustannie mi towarzyszy: „Ilu pięknych poranków nie widziałam przez to moje zatroskanie, ile wspaniałych wschodów słońca straciłam, nieustannie myśląc o tym, co zrobię, czym nakarmię, jak sobie poradzę”.

Do dziś kiedy budzę się rano i w myśli konstruuję sobie wszystkie moje obowiązki: tutaj wykłady, tutaj to i tamto, kartki świąteczne, wyprawa na pocztę, samochód do mechanika, opony zimowe, trzeba oddać artykuł, i jeszcze ZUS… Ojej… Cały poranek zapycham zamartwianiem się. Z jakąś nieraz dziwną chęcią, prawie satysfakcją, przypominam sobie, co też mnie trudnego czeka. Wtedy wracają do mnie słowa tej umierającej kobiety, pani Janiny: „Ile ja straciłam pięknych poranków”. O świcie wstaję, odsłaniam firanki w oknach swojego pokoju, patrzę na katedrę w Opolu, na ulicę Książąt Opolskich, na piękne budynki skąpane w promieniach wschodzącego słońca i mówię: „Och, piękny poranek”. A mogę to zrobić dzięki tej kobiecie.”

_____
ks. Krzysztof Grzywocz, „Zbytnie troski”

Zobacz inne świadectwa.

Historia w formie nagrania na YouTube’ie: 

„Teraz jednak nie ma żadnego potępienia dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie.”

List do Rzymian 8:1

Świadomość, że nasze grzechy są przykryte wiarą w ukrzyżowanego Chrystusa, to ulga tak wielka, że jest to jak rozpoczęcie życia na nowo, otwarcie okien, aby wpuścić świeże powietrze.

A mimo to, życie nigdy nie będzie doskonałe i od czasu do czasu stare potępienie podniesie swoją groźną głowę i spróbuje nas ponownie przekonać o naszej winie.

To osobista, bolesna walka, którą wielu chrześcijan doświadcza regularnie. I choć jest to część ogólnego ludzkiego doświadczenia, sumienni i wrażliwi odczuwają te cierpienia bardziej dotkliwie.

Są chwile w naszym życiu, kiedy mówimy i robimy rzeczy, których później żałujemy i wstydzimy się ich.

Jak bardzo chcielibyśmy cofnąć czas i zrobić to lepiej lub raczej cofnąć to, co zrobiliśmy!

Młodość, brak doświadczenia, popęd seksualny, ego, ambicja, zmartwienia i mnóstwo presji społecznej lub rówieśniczej mogły przyczynić się do naszych głupstw, wydobywając z nas to, co najgorsze, i powodując krzywdę innych. Pomimo czynników łagodzących i zmian, których dokonaliśmy, często nadal czujemy pełną wagę odpowiedzialności – nawet po latach.

Syndrom „gdybym tylko…” jest znany większości z nas.

Ta potrzeba naprawienia, odzyskania straconych okazji, uzdrowienia rozbitych relacji, „rozpoczęcia od nowa”, jest jednym z najczęstszych ludzkich doświadczeń i znajduje swoje źródło w wewnętrznym niezadowoleniu, którym ludzkość jest dotknięta, i wynika z jej zerwanej relacji z Bogiem.

Biorąc to wszystko pod uwagę, nasza wiara i pełne przyjęcie przebaczającego Chrystusa przynosi promyk światła do ciemności.

Duma, chciwość, wrogie, zawzięte nastawienie – emocje, które leżą u podstaw wielu naszych grzechów – wszystkie one muszą codziennie poddać się panowaniu Chrystusa w wierzącym sercu. Uwolnieni od mocy tych i innych kompulsji będziemy w stanie na nowo ocenić świat wokół nas, dostosować nasze cele i uczucia zgodnie z myślą Chrystusa. I na pewno będziemy wzrastać w łasce.

______
Źródło: UK Bible Students, „Turning back the hands of time”

fot. Fred de Noyelle / Getty Images

Sporo zamieszania istnieje wśród chrześcijan co do oznak czy dowodów akceptacji Pańskiej, danej przez Niego wiernym ofiarnikom obecnego wieku. Niektórzy błędnie oczekują zewnętrznej manifestacji, jaka była dana Kościołowi na początku w błogosławieństwach Pięćdziesiątnicy. Inni oczekują pewnych wewnętrznych, radosnych odczuć, a jeśli to oczekiwanie się nie spełnia, następuje rozczarowanie i ciągłe powątpiewanie co do tego, czy jest się przyjętym przez Pana. Ich oczekiwania są w większości budowane na świadectwach braci, którzy doświadczyli takich uniesień. Dlatego ważne jest, by wszyscy dowiedzieli się, że Pismo Święte nigdzie nie daje nam podstawy do takich oczekiwań: że wszyscy jesteśmy „powołani w jednej nadziei powołania” oraz że te same obietnice przebaczenia przeszłych grzechów, „uśmiechu” oblicza Ojcowskiego, Jego łaski wspomagającej nas w biegu i w osiągnięciu zaoferowanej nam nagrody – innymi słowy dostateczna łaska czasu przygodnego – należą w takim samym stopniu do wszystkich, którzy wchodzą pod warunki stanu powołania. Lud Pański różni się jednak bardzo w sposobie przyjmowania wszelkich obietnic, tak doczesnych, jak i duchowych, tak od ludzi, jak i od Boga. Niektórzy są bardziej pobudliwi i emocjonalni niż inni i stąd ich sposoby i słowa opisujące te same przeżycia są bardziej obrazowe. Poza tym Pan najwyraźniej obchodzi się ze swymi dziećmi w sposób do pewnego stopnia zróżnicowany. Zacna Głowa Kościoła, nasz Pan, Jezus, gdy w wieku trzydziestu lat uczynił pełne poświęcenie wszystkiego, co miał, aż do śmierci, by czynić wolę Ojca, i gdy został pomazany duchem świętym „nie pod miarą”, nie miał, na ile nam wiadomo, wybujałych emocjonalnie doznań. Bez wątpienia jednak miał pełną świadomość tego, że Jego droga była słuszna i właściwa, że Ojciec ją zaaprobował i że będzie miała Boskie błogosławieństwo bez względu na to, jakie doświadczenia miałoby to oznaczać. Niemniej jednak, zamiast zostać zabranym na szczyt góry radości, nasz Pan został zaprowadzony duchem na puszczę, i Jego pierwsze doświadczenia jako Nowego Stworzenia, spłodzonego z ducha, były srogimi pokusami. Przeciwnik otrzymał pozwolenie, by Pana atakować. Starał się odwrócić Go od Jego oddania się woli Ojca, sugerując Mu inne plany i doświadczenia do przeprowadzenia pracy, którą przyszedł wykonać – plany, które nie obejmowały Jego ofiarniczej śmierci. I wierzymy, że podobnie ma się rzecz z niektórymi z naśladowców Pańskich w momencie ich poświęcenia i przez jakiś czas potem. Są oni atakowani przez wątpliwości i obawy podsuwane przez Przeciwnika, kwestionujące mądrość Bożą czy też Bożą miłość, nakazujące nam ofiarowanie ziemskich rzeczy. Nie sądźmy jedni drugich w tych sprawach, ale jeśli ktoś umie radować się w uniesieniu uczuć, to niech wszyscy inni, podobnie poświęceni, cieszą się wraz z nim z jego przeżyć. Jeśli ktoś inny, poświęciwszy się, znajdzie się na próbie srodze osaczony, niech inni jednoczą się z nim i także radują się, pamiętając, jak wielce jego doświadczenie podobne jest do doświadczeń naszego Wodza.

John i Charles Wesley, drodzy mężowie Boży, bez wątpienia sami byli poświęceni; a jednak ich wyobrażenie o efektach poświęcenia, choć wyrządziło dobro jednym, to w pewnym stopniu zaszkodziło innym poprzez stworzenie niebiblijnego oczekiwania, które nie mogło być spełnione przez wszystkich i stąd poprzez zniechęcenie wyrządziło im zło. Dużą omyłką z ich strony było przypuszczanie i nauczanie, że poświęcenie się Panu oznacza w każdym przypadku ten sam stopień przeżyć emocjonalnych. Ci z wierzących, których rodzice byli chrześcijanami i wychowali ich pod świętym wpływem chrześcijańskiego domu, którzy byli pouczani co do wszystkich spraw życia zgodnie z wiarą swych rodziców i naukami Słowa Bożego – jeśli w tych warunkach kiedykolwiek starali się poznać i czynić wolę Bożą, nie powinni oczekiwać, że osiągając wiek odpowiedzialności i poświęcając się osobiście Panu, mają czuć tę samą przepełniającą radość, której doświadczałby ktoś, kto aż do tego momentu był synem marnotrawnym, cudzoziemcem, obcym i niezapoznanym z rzeczami świętymi.

Nawrócenie się tych ostatnich stanowiłoby radykalną zmianę i skierowanie ku Bogu wszystkich nurtów i sił życia, które uprzednio zdążały w przeciwną stronę grzechu i samolubstwa. Ale ci pierwsi, których zapatrywania, cześć i oddanie były od najmłodszych lat właściwie nakierowywane przez pobożnych rodziców w stronę Pana i Jego sprawiedliwości, mogą nie poczuć takiej gwałtownej zmiany czy rewolucji uczuć i nie powinni się oni spodziewać niczego w tym rodzaju. Powinni zdać sobie sprawę, że jako dzieci wierzących rodziców znajdowali się pod łaską Bożą aż do czasu osiągnięcia osobistej odpowiedzialności i że ich obecne przyjęcie oznaczało pełne uznanie ich dotychczasowej przynależności do Boga, jak też ich pełnego poświęcenia swych talentów, sił i wpływów dla Pana, Jego Prawdy i Jego ludu. Powinni oni zdawać sobie sprawę, że ich poświęcenie było tylko po prostu „rozumną służbą”; powinni być pouczeni przez Słowo, że oddając w pełni swe już usprawiedliwione człowieczeństwo Bogu, mogą teraz przyswoić sobie w pełniejszym niż wcześniej stopniu wielkie i kosztowne obietnice Pisma Świętego, które przynależą tylko do poświęconych i ich dzieci. Jeżeli dodatkowo otrzymają wówczas jaśniejszy wgląd w Boski plan, czy choćby w jego podstawy, to powinni uważać to za dowód Bożej łaski dla uczestników „wysokiego powołania” Wieku Ewangelii i powinni się z tego radować.

Słowa Apostoła: „Bo przez wiarę chodzimy, a nie przez widzenie” stosują się do całego Kościoła obecnego Wieku Ewangelii. Nasz Pan pragnie rozwinąć naszą wiarę tak, byśmy nauczyli się Mu ufać tam, gdzie Go dokładnie nie rozumiemy. Mając to na celu, pozostawia wiele rzeczy częściowo niejasnych dla ludzkiego wzroku i osądu w tym celu, aby mogła się rozwinąć wiara – na sposób do takiego stopnia, jakie byłyby niemożliwe, gdyby naszym ziemskim zmysłom darowane były cuda i znaki. Oczy naszego zrozumienia mają być otwarte na Boga przez obietnice Jego Słowa, przez dostrzeżenie i zrozumienie prawdy, tak by przyniosło nam to radość wiary w rzeczy jeszcze niewidoczne i nierozeznawalne przez nas w sposób naturalny.

Nawet to otwieranie oczu naszego zrozumienia jest procesem stopniowym, jak tłumaczy Apostoł. Modli się on za tymi, którzy znajdują się już w Kościele Bożym, tytułując ich „świętymi”, czyli poświęconymi, by oczy ich zrozumienia mogły zostać otwarte i by mogli coraz lepiej pojmować ze wszystkimi świętymi (czego nikt inny nie może zrozumieć) długość, szerokość, wysokość i głębokość znajomości i miłości Bożej. Myśl, że duchowe błogosławieństwa Nowego Stworzenia, które następują po poświęceniu, nie są namacalne dla ziemskich zmysłów, lecz są jedynie wiarą, jest zilustrowana w obrazach Przybytku, gdzie zewnętrzna zasłona pierwszego Miejsca Świętego zakrywa zawarte w nim święte przedmioty, symbolizujące głębsze prawdy, nawet przed Lewitami (przedstawiającymi usprawiedliwionych). Mogą one zostać poznane i ocenione tylko przez tych, którzy weszli do Miejsca Świętego jako członkowie Królewskiego Kapłaństwa.

Wylewność uczuć, jaka objawia się u niektórych z powodu ich temperamentu, nierzadko zanika z tego samego powodu. Ale te uczucia, błogosławieństwo i radość, które mogą być ich stałym udziałem, jeśli stale będą mieszkać w Panu, starając się postępować Jego śladami, są radościami wiary, których nie mogą przyćmić ziemskie chmury i troski, a wolą Bożą jest, by nigdy nie były przysłonięte w sprawach duchowych, chyba że tylko na chwilę, jak to miało miejsce w przypadku naszego Pana, gdy zawołał na krzyżu: „Boże mój! Boże mój! czemuś mię opuścił?” Konieczne było, by nasz Mistrz, zajmując miejsce potępionego Adama, skosztował wszystkich doświadczeń Adama jako grzesznika i dlatego musiał przejść przez te doświadczenia, choćby przez moment. I kto może powiedzieć, że taka czarna chwila nie będzie dozwolona nawet w przypadku najbardziej godnych spośród naśladowców Baranka? Takie doświadczenia jednak z pewnością nie byłyby dopuszczone na długo, a dusza, która pokłada ufność w Panu w ciemnej chwili, zostanie obficie nagrodzona za doświadczenie wiary i nadzieję, gdy chmury przeminą i znów zaświeci słońce Pańskiej obecności.

Inna przyczyna znacznej czasem ciemności jest zawarta w strofach poety:

„Ach, nie daj chmurze ziemskich spraw,
Skryć oczom sługi Twoją twarz!”

Chmury, jakie pojawiają się pomiędzy zupełnie poświęconymi dziećmi Bożymi a ich niebiańskim Ojcem oraz ich Starszym Bratem, są ziemskiego pochodzenia – są rezultatem zezwalania uczuciom na grawitowanie w stronę rzeczy ziemskich, zamiast kierowania ich na rzeczy w górze; są skutkiem zaniedbywania ślubu poświęcenia polegającego na tym, by zużywać wszystko i dać się zużyć w służbie Pańskiej, kładąc nasze życie za braci albo czyniąc dobrze wszystkim, kiedy tylko mamy taką okazję. W takich okolicznościach, gdy nasze oczy są odwrócone od Pana i Jego kierownictwa, szybko zaczynają zbierać się ciemne chmury i wkrótce światło społeczności, wiary, ufności i nadziei zostaje w dużym stopniu przyćmione. Jest to czas choroby duszy, niepokoju. Pan łaskawie dozwala na takie utrapienie, ale nie odcina nas od swej łaski. Chowa swą twarz przed nami, abyśmy zdali sobie sprawę, jak bardzo samotny i niezadowalający byłby nasz stan, gdyby nie słońce Jego obecności, które rozjaśnia naszą drogę i sprawia, że wszystkie brzemiona życia zdają się lekkie, jak to znów wyraził poeta:

„Szczęśliwym, gdy widzę Go wciąż
I wszystko dla Niego chcę dać,
A wiary tej, która tak trwa,
Nie zmieni ni miejsce, ni czas.
Gdy wiem, że tę miłość On dał,
Bogactwo dziecinnym się zda,
A lochy bogactwem są mi,
Jeżeli mój Jezus jest tam.”

_____
Źródło: Charles Taze Russell, „Nowe stworzenie”, s. 140-144.

Utrzymywanie się ducha niezadowolenia powinno być traktowane jako poważna wada charakteru, zupełnie niestosowna dla tych, którzy uważają się za naśladowców Pana Jezusa.

To jest niebezpieczny stan, który obraża Boską dobroć i zagraża przyszłemu losowi jego posiadacza: „Nie wejdą do odpocznienia mego.” [4 Mojżeszowa 11:5-6, Hebrajczyków 3:8-11]

Szemranie – czy wyrażone głosem, czy w skrytych uczuciach, jest niewątpliwie wskazówką, że nie wszystko jest w porządku w naszych stosunkach z Panem, naszym Zbawicielem i z naszymi braćmi w wierze. Co to oznacza?

• Jeśli jesteśmy niezadowoleni z tego co mamy, to mówimy Panu – który czyta nasze serca – że jesteśmy niewdzięczni z powodu zaspokajania naszych potrzeb przez Niego. Czy kwestionujemy Jego dobroć? Czy wątpimy w Jego mądrość? Czy zasmucamy Go tak, jak smuciło Go to pokolenie na pustyni? Czy to możliwe – że nie uświadamiając sobie tego – ranimy naszego miłującego Niebiańskiego Ojca?
• Osoba, która ma skłonności do ciągłego narzekania, zazwyczaj wyraża je głosem, a choć nawet jest to rodzaj wewnętrznego niezadowolenia, to także jest on odczuwany przez innych. Często w takiej postawie jest pewien rodzaj zarzutu, jak gdyby ktoś mówił: Dlaczego ty jesteś tak faworyzowany? Dlaczego Bóg uśmiecha się do ciebie, a na mnie dopuszcza cierpienia? Tym sposobem inni mogą czuć się winni z powodu swego powodzenia i szczęścia, i to jest dla nich bolesne. Taka atmosfera może rujnować rodzinną zgodę, niszczyć przyjaźń i zakłócać błogosławiony pokój chrześcijańskiej społeczności w zgromadzeniu ludu Pańskiego. I wszyscy cierpią.
• Jeśli żywimy niezadowolenie, ono rani nas samych. Nasze narzekanie może się wiązać z materialnymi rzeczami. Czy testowana jest szczerość naszego poświęcenia w ofiarowaniu ziemskich spraw i poddaniu wszystkiego Boskiej woli? Czy też może nasza sytuacja w odniesieniu do rodziny, kolegów w pracy, sąsiadów, która jest dla nas zbyt drażniąca? A może są przywileje służby, których pożądamy, lecz nie zostały nam udzielone i czujemy się dotknięci, uskarżamy się. Mając reputację malkontenta, zrażamy do siebie nawet naszych chrześcijańskich przyjaciół i stajemy się osamotnieni. A co najgorsze, tracimy ten odpoczynek serca i umysłu, który jest dziedzictwem wiernego ludu Pana (Hebrajczyków 3:18). Jeśli jesteśmy notorycznie niezadowoleni, wówczas przez własną niewdzięczność, również zostajemy głęboko zranieni.

Nic dziwnego, że Apostoł Paweł, zachowując braci z Filippi w swym sercu, pragnął dla nich ciągłego pokoju i zgody, i nie uważał by napomnienie „wszystko czyńcie bez szemrania i sporów” (Filipian 2:14) było niestosowne.

A nasz Pan Jezus z pewnością zachowuje nas w swym sercu: „Jako mię umiłował Ojciec, tak i ja umiłowałem was. … To wam przykazuję, abyście się społecznie [wzajemnie – KJV] miłowali” (Jana 15:9,17). Podobnie do naszego Pana, mamy być arbitrami pokoju, zachowując „jedność ducha w więzi pokoju” (Efezjan 4:3, KJV). Czyniąc wszystko bez szemrania, przekonamy się, „jako rzecz dobra, i jako wdzięczna, gdy bracia zgodnie mieszkają” (Psalm 133:1).

_____
Źródło: Wszystko czyńcie bez szemrania, „Sztandar Biblijny”, styczeń 2004

Czy jesteś w rękach Pana — czy starasz się pełnić Jego wolę? Jeśli tak, jakie motywy cię pobudzają — miłość, czy strach? Jeśli strach, twoja służba będzie mordęgą; możesz ją wykonywać, ale będzie ona ciężarem, a okazywanie posłuszeństwa Jego życzeniom będzie wymagało ustawicznego wysiłku.

Jeśli służysz Bogu z miłości, twoje doznania będą odmienne — pełnienie Jego woli będzie przyjemnością;

„Radością jest znaleźć na każdym miejscu
Coś, co jeszcze trzeba zrobić lub znieść” –

przyjemnością złożenia w ofierze ziemskich wygód lub przyjemności, kiedykolwiek Jego wola tak pokazuje.

Jakże prosty, a mimo to jakże niezbity jest niniejszy test na to czy i jak bardzo miłujemy Boga lub się Go boimy! Jeśli się boimy, możemy być posłuszni i będzie to uciążliwe, ale jeśli Go miłujemy, zachowujemy Jego przykazania i nie będą one uciążliwe.

O, jakże często zwracano nam uwagę na to uciążliwe posłuszeństwo Bogu! Ktoś, o kimś sądziliśmy, iż służy Panu w pełnym miłości posłuszeństwie zaczyna opowiadać nam, jak wiele cierpi ze względu na Chrystusa oraz jak bardzo znosi ciężar i żar dnia pracy w winnicy. Nie, jeśli mamy ducha Chrystusa, nie będziemy czuli uciążliwości przykazań naszego Ojca, ale będzie to przyjemna służba i będzie prawdą o nas jak było o Nim: „Abym czynił wolę twoją, Boże mój! Pragnę!”.

Jeśli zatem czynienie woli Boga będzie nam nieprzyjemne, jeśli nie będzie z nami tak jak z Pawłem, iż ofiara ziemskich rzeczy — ziemskiego bogactwa, wpływów, przyjemności — jest przywilejem i radością, jest tak ponieważ brakuje nam miłości Bożej, która tak przyciskała Pawła i wszystkich innych apostołów, iż uważali te rzeczy i samo życie za szkodę i żużel z powodu znajomości pomazanego Jezusa, naszego Pana, z powodu którego cierpimy stratę wszystkich rzeczy i uważamy je za plugawe śmieci, tak byśmy mogli zyskać Chrystusa (Filipian 3:8).

A zatem przyjdźcie wszyscy, którzy jesteście obciążeni w Pańskiej służbie, przyjdźcie do Tego, który mówi: „Pójdźcie do mnie wszyscy, którzyście spracowani i obciążeni, a Ja wam sprawię odpocznienie” (Mateusza 11:28). Przyjdźcie, weźmijcie z jego ducha zupełnego poświęcenia. Wtedy będziecie mogli powiedzieć z Nim: „Abym czynił wolę twoją, Boże mój! Pragnę”. Stąd będziemy wiedzieli, że nasze posłuszeństwo jest z miłości do Boga — jeśli Jego wola nie jest uciążliwa, ale jest naszym pragnieniem.

__________
Źródło: „Teraźniejsza Prawda”, nr 487, jesień 2003.

***

Księga Jeremiasza 31:15-17 – „To mówi Jahwe: «Słuchaj! W Rama daje się słyszeć lament i gorzki płacz. Rachel opłakuje swoich synów, nie daje się pocieszyć, bo już ich nie ma». To mówi Jahwe: «Niech w głosie twoim płacz ustanie, a łzy w twoich oczach, bo jest nagroda za twe trudy – wyrocznia Jahwe – powrócą z kraju nieprzyjaciela. Jest nadzieja dla twego potomstwa – wyrocznia Jahwe – wrócą synowie do swych granic.”

W tym fragmencie Pisma Świętego jest przynajmniej siedem rzeczy, jakie Bóg chciałby powiedzieć do każdego człowieka, który stracił w śmierci swoje ukochane osoby. Szczególnie jest tu pociecha dla rodziców, którzy utracili swoje dzieci i dla wszystkich, którzy cierpią, bo bardzo bolesnych dla nich stratach, z którymi nie mogą sobie poradzić. Ewangelista Mateusz odnosi ten płacz Racheli do płaczu rodziców po dzieciach, które Herod nakazał zabić w okolicy Betlejem, w czasach narodzin Pana Jezusa.

Lecz jest to także powszechny płacz ludzkości. Jak czytamy w Liście do Rzymian: „Wiemy przecież, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach.”

Po pierwsze, Bóg rozumie żal i rozpacz, które doznajemy po śmierci bliskich. Nasz Ojciec widzi i współczuje w naszym smutku. Wie, że nie da się pocieszyć zwykłymi słowami i że takiej straty jak strata kochającej żony, męża, córki lub syna, nie da się w żaden sposób pocieszyć. Wyrażają to słowa, że Rachel nie daje się pocieszyć.

Jako drugą wiadomość dla cierpiących Bóg mówi, że naszych zmarłych „już nie ma”. Umarli są naprawdę umarłymi, bo śmierć to przerwanie życia. Opłakujemy ich, bo jak mówi Kaznodzieja Salomon, tzw. Księga Koheleta, „zmarli niczego nie wiedzą … bo nie ma żadnej czynności ni rozumienia, ani poznania, ani mądrości w Szeolu, do którego ty zdążasz.”

Trzecia rzecz, którą mówi Bóg to nadzieja, która przyjęta do serca, może być najlepszą pociechą dla cierpiącej duszy. „Oni powrócą”. Będą przywróceni do życia przez Jezusa Chrystusa, który umarł za każdego człowiek i stał się światłością, która oświeci każdego człowieka przychodzącego na świat. Jest to zgodne z wielką liczbą fragmentów Biblii. Jak głosi apostoł Paweł: „Mam też w Bogu nadzieję … że nastąpi zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych.” (Dz. Ap. 24:15) Jak obiecuje Jezus Chrystus, w czasie ostatecznym, umarli usłyszą Jego głosu i wstaną (Jana 5:29). Pan Jezus nie zapomni w tym o ani jednym człowieku, bez względu na to czy żył 100 lat, 10 lat czy tylko kilka sekund.

Czwarta myśl z tego fragmentu jest taka, że od śmierci aż do obudzenia nasi ukochani są „w kraju nieprzyjaciela”. Nie spotyka ich tam nic złego, ponieważ stan śmierci Pan Jezus porównuje do snu, z którego kiedyś zbudzi tych „śpiących” umarłych. Jednak „kraj nieprzyjaciela” to dobry symbol stanu śmierci, bo jest to przymusowa niewola. Nikt nie chciałby tam iść i nikt sam z siebie nie jest w stanie stamtąd wrócić, ale jak zapisał apostoł Paweł: „ostatni nieprzyjaciel, który będzie zniszczony [przez Jezusa], to smierć.” (jest to w 1 liście do Koryntian 15:26).

Piąta pociecha ze strony Boga, zwłaszcza dla rodziców, którzy utracili swoje dzieci, jest taka, że ich starania i serce, które włożyli w to, by ich dzieci mogły żyć i rozwijać się, zostanie w przyszłości nagrodzona. „Jest nagroda za twe trudy” – mówi Bóg. Ta nagroda osuszy wiele łez i pozwoli zapomnieć o wielkim bólu, który musieli znieść w tym życiu. Bóg mówi, że nie wszystko jest stracone i nie powinniśmy tracić nadziei co do naszych zmarłych.

Dlaczego? To szósta myśl Stwórcy dla cierpiących. Ponieważ jest nadzieja, że w przyszłości, w czasie zmartwychwstania, „wrócą się synowie do swoich granic”. Inne tłumaczenia mówią, że wrócą się oni do swoich „siedzib”, synowie i córki wrócą do swojego rodzinnego grona, do swoich bliskich, którzy nie zdążyli się nimi nacieszyć.

Siódma lekcja, która wcale nie jest najmniej ważna, brzmi tak, że jest to „wyrocznia Jahwe”, jest to Słowo Boże, które nie może być naruszone ani złamane. Słowo Boże na pewno się wypełni, bo Bóg jest wierny i nie cofa raz danego słowa.

Smutek i łzy nie są wyrazem słabości. Pan Jezus także zapłakał nad grobem swojego przyjaciela Łazarza. Łzy pokazuje, że kochamy i współczujemy. Łzy są dowodem, że pragniemy czegoś większego i lepszego niż to życie, które szybko mija i tak często wiąże się ze smutkiem i bólem. W tak trudnych doświadczeniach jak śmierć najbliższej osoby, Pan Jezus nie jest daleko Ciebie. Na pewno płacze także z Tobą i chce być tym, który otrze Twoje łzy. Dziś trudno w to uwierzyć, ale przed tymi, którzy zasnęli w prochu ziemi, od tej pory już tylko dobre i wspaniałe dni. Małe dzieci, które umarły, będą miały najlepsze dzieciństwo z nas wszystkich, bo będzie to dzieciństwo w Królestwie Bożym, a tego nikt z nas już nie doświadczy.

Kochani, jeśli jest wam trudno, wiedzcie, że Bóg ma w niebie „bukłak waszych łez” i zapamięta każdy wasz trud. On ma też w swojej pamięci zapis każdego dnia i każdej myśli swoich dzieci, i w ostatecznym czasie przywróci je wszystkie w nowych ciałach i w nowej rzeczywistości. Bóg wynagrodzi każdą kroplę łez i da wszystkim płaczącym i cierpiącym czas, który obiecał w Słowie. „I otrze Bóg w ich oczu wszelką łzę, a śmierci już odtąd nie będzie, ani żałoby, ani krzyku, ani trudu już [odtąd] nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły. I rzekł Siedzący na tronie: Oto czynię wszystko nowe. I mówi: Napisz, Słowa te są wiarygodne i prawdziwe.” (Obj 21:4-5)

Jeśli mogę coś od siebie dodać, to tylko to, że z całego sercu, całego umysłu i całej mojej osoby wierzę w te wszystkie słowa. Wierzę, że weźmiemy jeszcze w ramiona naszych ukochanych i będziemy razem z nimi płakać. Ale tym razem płakać ze szczęścia, że Boskie obietnice wypełniły się w 100% procentach. Niech tak się stanie.

Nie smućcie się, gdyż radość Pana jest waszą ostoją.
– Księga Nehemiasza 8:10

Smutek rzeczywiście może przychodzić i często przychodzi jak potop, lecz w tym wszystkim Pan jest naszym Pomocnikiem. Dusza, która nigdy nie poznała dyscyplinowania smutkiem i udręką, nie doświadczyła jeszcze wartości miłości i pomocy ze strony Pana. To właśnie w czasie przytłaczającego smutku, kiedy przybliżamy się do Pana, On staje szczególnie blisko nas.

Psalmista (130) przekonał się o tym, gdy w głębokim utrapieniu wołał do Pana i rozważał o Jego sprawiedliwości, mówiąc:

Z głębokości wołam do Ciebie, o Panie!
Panie, usłysz mój głos:
nakłoń uszu Twych do głosu próśb moich.

Odczuwając własne braki i tęsknotę do pełnego wyzwolenia z wszelkiej niedoskonałości i prorokując o obfitych postanowieniach Boskiego planu co do zbawienia przez Chrystusa, dodaje:

Panie, jeśli będziesz nieprawości upatrywał [przypisał je nam], któż się ostoi? Ale u Ciebie jest odpuszczenie, aby się Ciebie bano [czczono].

Źródło: Codzienna niebiańska manna, s. 382.

*****

O, nie smuć się…

Smutek oczyszcza serce. Jeśli tylko nie przerodzi się w przewlekłe przygnębienie, zabijające wszelką radość, stanowi naturalną reakcję na trudne okoliczności życia i pomaga właściwie na nie reagować, a także okazywać współczucie innym smutnym i cierpiącym. Mimo to nikt nie lubi być smutny.

Jezus znał uczucie smutku, zdarzało Mu się też płakać. Wiedział zatem, że nie są to przyjemne doznania, a jednak nauczał, że sprowadzają błogosławieństwo, a nawet poczucie szczęścia, jak można by wnioskować ze znaczenia greckiego słowa „makarios” czy hebrajskiego „eszer”. Czy to możliwe, by osoba smutna i płacząca była szczęśliwa?

Mogłoby się wydawać, że najlepiej byłoby nigdy nie mieć żadnych powodów do smutku. Może tak kiedyś będzie w mesjańskim królestwie Jezusa. Dzisiaj jednak ciągle zdarzają się okoliczności, w których smutek jest naturalną i potrzebną reakcją organizmu. Jakże przyjemnie jest wtedy doznać pocieszenia, poczuć wokół siebie serdeczność i dobre uczucia przyjaciół, otrzymać od nich pomoc i duchowe wsparcie.

Radosnego nie da się pocieszyć. Zaś smutnym i płaczącym Jezus przyrzeka pocieszenie. Czasami niosą je ludzie. Ale jeśli nie, moc z nieba sprawia, że płaczącemu obsychają łzy, na jego ustach pojawia się uśmiech, głowa unosi się w górę, prostują się plecy. Żaden zdrowy człowiek nie szuka smutku, ale jeśli już mu się przydarzy, stwarza możliwość przeżycia owego cudownego poczucia ulgi, jaką przynosi pocieszenie.

______
„Przykazania na każdy dzień”, 4 stycznia

Zapraszamy do wysłuchania wykładu na temat przezwyciężania osamotnienia i zwątpienia. Czy uczucia takie mogą dotykać chrześcijan? Według Biblii – tak! Jednak Pan daje pomoc także, a może szczególnie w tych najtrudniejszych chwilach na naszej drodze.

Osamotnienie rozumiane jest, po pierwsze, jako:

1. Brak towarzystwa?nie grozi nam dzisiaj, gdy jest nas kilkaset osób, ale gdy wrócimy do domów?
2. Stan ducha ? poczucie odosobnienia, alienacji, wyobcowania, będący skutkiem
   a) wspomnianego wyżej braku towarzystwa
   b) z braku akceptacji innych, zrozumienia przez innych, z powodu obojętności, braku ciepła innych.

Towarzyszy temu często zwątpienie, brak odwagi do dalszego życia i działania. Jednym słowem zły to stan. Gdyby trwał dłużej prowadzi do destrukcji, do samounicestwienia.Czy może to dotyczyć ludu Bożego? Tak, stan ten nie jest obcy ludowi Bożemu.

By nie być gołosłownym, podam kilka przykładów, zaczerpniętych z Pisma Świętego:

• 1 Mojż.2:18 ( samotność Adama )
• 1 Mojż.21:9-21 ( samotność Agary )
• 2 Mojż. 6:9-12 (samotność Mojżesza )
• 1 Król.19:1-10 ( Eliasz ? jedyny prorok Pański )
• 2 Król.6: 15-17 ( sługa Elizeusza )
• Ijob 3; 4:5; 17:7; czy Boga w tym czasie nie było? To tak jak ze słońcem i ciemnymi chmurami?
• Mat. 26:36-45 ( Jezus ? uczniowie )
• Mat.27: 46 ( Jezus ? Ojciec )

Te niepożądane stany ducha ( osamotnienie, zwątpienie ) musimy i możemy przezwyciężać.
Jest to nasz dobry bój wiary z 1 Tym.6:12.

Polega on na:

• czytaniu Słowa Bożego i wykorzystywanie jego nauk
• wykorzystywaniu przykładów innych chrześcijan
• modlitwie;
• przybliżaniu się do Boga i Jezusa
• szukaniu społeczności z wierzącymi
• angażowaniu się w służbę dla Boga ( braci )
• pamiętaniu o cennych obietnicach, dodających odwagi ( jeśli Bóg za nami?);

Jezus obiecał nam:

• stałą obecność Mat.28:20
• że odpowie na nasze prośby
• obiecał Ducha Świętego i pokój ( Jak.14:26,27 )

warunek to wiara.

Czemu służy fakt, iż nieraz popadamy w taki stan osamotnienia i zwątpienia! ( ku dobremu ):
uczymy się prawdy o nas samych
uczymy się współczucia, zrozumienia dla drugich
przygotowują nas do naszej przyszłej misji ( skarb )

Chciałbym jeszcze powiedzieć o chwilach samotności z wyboru, chwilach, które są nam potrzebne i które nas wzmacniają; chwilach sam na sam z Bogiem i przyrodą; chwilach, które same w sobie są modlitwą. Zbliżają nas one bardzo do Boga i napawają Jego pokojem. Często z tej możliwości korzystał nasz Mistrz Jezus Chrystus. ( wyciszenie )