Przede mną jest wieczność daleka,

pode mną otwiera się grób,

a życie tak szybko ucieka

wśród walki, szamotań i prób (Pieśni Brzasku Tysiąclecia nr 471)

Wykład wygłoszony przez brata Leszka Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 8 czerwca 2025 r.

Temat, który dotyczy każdego.

Jest temat, który dotyczy/dotyka każdego z nas. Wierzącego w Boga Biblii i ateisty, wierzącego w bogów pogańskich, a także niezdecydowanego w swych wierzeniach. Porusza on serca i umysły ludzi, rozpala wyobraźnię, nadaje lub odbiera sens życiu, budzi lęk, przypomina o ludzkiej bezradności  wobec niego. Tym tematem jest śmierć, umieranie.

Uświadamia znikomość rzeczy posiadanych przez człowieka

Ktoś napisał:

Śmierć człowieka, zwłaszcza moja śmierć, to najbardziej doniosłe wydarzenie jakie przydarza się w życiu. Jawi się ona jako nieuchronny koniec wszelkiego możliwego doświadczenia, ustanie jakiejkolwiek relacji, kres wspomnień i nadziei. Wywołuje ona u żyjących najrozmaitsze reakcje, by wymienić chociażby takie jak: fascynacja, trwoga, stres, przyzwolenie, chęć oswojenia. Każda z nich może być poddana analizie, każda też ukaże śmierć w innym aspekcie. W proponowanym artykule autor wskazuje na jeszcze inną reakcję, a jest nią przeżycie lęku. Wydaje się, że jest to przeżycie o charakterze kluczowym, zarówno kiedy myślę o niej jako czymś, co może w każdej chwili dotknąć mnie samego, jak i wtedy, gdy uświadamiam sobie, że możliwe jest odejście bliskiej czy chociażby znanej mi osoby

Obecność w twórczości człowieka

Nic dziwnego, że temat ten pojawia się w rozprawach filozoficznych, w literaturze, w pieśniach religijnych i nie tylko religijnych, w przysłowiach i dowcipach, w każdej klepsydrze ( Ze smutkiem informuję…), w każdym nekrologu. Temat, który wywołuje płacz, zadumę, poszukiwanie powodu, celu, czy sensu życia i umierania.

Ludzie wypracowali różne sposoby ucieczki od tego trudnego tematu, tzw. oswajanie się ze śmiercią

Humorystyczne traktowanie ( próba pokonania śmierci śmiechem, dowcipy na ten temat): Łagodzi lęk i ból, przed samym umieraniem i przed tym, co będzie potem.

– Mógłby pan stanąć dalej z tym papierosem? Pan wie, że palenie może być przyczyną śmierci?
– Dokładnie tak jak zwracanie uwagi nieznajomym.

 Spotyka się dwóch kumpli, jeden z zaczyna się chwalić:
– Do końca życia mam zapewnione środki do życia i nie muszę pracować…
– Super, świetnie! To dużo zarobiłeś.
– … o ile umrę w przyszły piątek.

W poezji:

O śmierci bez przesady

Autorka: WISŁAWA SZYMBORSKA

Nie zna się na żartach,
na gwiazdach, na mostach,
na tkactwie, na górnictwie, na uprawie roli,
na budowie okrętów i pieczeniu ciasta.

W nasze rozmowy o planach na jutro
wtrąca swoje ostatnie słowo
nie na temat.

Nie umie nawet tego,
co bezpośrednio łączy się z jej fachem:
ani grobu wykopać,
ani trumny sklecić,
ani sprzątnąć po sobie.

Zajęta zabijaniem,
robi to niezdarnie,
bez systemu i wprawy.
Jakby na każdym z nas uczyła się dopiero…

Różne obrazy śmierci – personifikacja

Poetyckie rozważania o śmierci:

Człowiek umiera… Znowu za szybko!
Człowiek umiera… Razem z nim wszystko.
Tylko wspomnienia po nim zostają,
Które wciąż mgliste z czasem się stają,
Których tak wiele, jednak za mało…
Znowu za szybko wszystko się stało!
Czasu nie było na pożegnanie…
Teraz zostało tylko płakanie […].

 I jeszcze raz wierszem:

A kiedy przyjdzie także po mnie
Zegarmistrz światła purpurowy,
By mi zabełtać błękit w głowie,
To będę jasny i gotowy.
Spłyną przeze mnie dni na przestrzał,
Zgasną podłogi i powietrza.
Na wszystko jeszcze raz popatrzę
I pójdę nie wiem gdzie, na zawsze”.

_{„Zegarmistrz światła”, Bogdan Chorążuk}

(Posłuchaj nagrania tego wierszu w wykonaniu Tadeusza Woźniaka) 

Hieronim Morsztyn, „Czas”

Wszystko idzie za czasem,
Jam żyw, a śmierć za pasem.
Jeden w łódź, drugi z łodzi,
Ten kona, ów się rodzi.

A zbiór ojca skąpego
Z rąk potomka hojnego
W cudzy się dom obraca;
Ów zbierał, ten utraca.

We mgnieniu oka ginie,
Kto się śmierci nawinie.
A któż taki na świecie,
Co ten węzeł rozplecie?

Są granice wszystkiego,
Cokolwiek szerokiego
Ponoszą kraje świata,
Każdą rzecz kończą lata.

Maciej Krzyżan, trach bach

trach

bach

dane osobowe

tracą ważność –

imię i nazwisko

miejsce zamieszkania

trach

bach

nie ma

właściciela

tylko znak zapytania

na nieboskłonie

Tematem tym zajmuje się także Biblia w obu swych częściach – Testamentach

Mówi o postawach człowieka wobec śmierci:

Biblia ukazuje różne postawy człowieka wobec śmierci, od pełnej rezygnacji, pesymizmu, po pozytywne poniekąd ustosunkowanie się do niej, zwłaszcza u św. Pawła: „Pragnę odejść, a być z Chrystusem” (Flp 1,23).

Śmierć może nie robić na człowieku większego wrażenia, gdy dożył podeszłego wieku, w szczęśliwości i jest „syty życia”. Inaczej, gdy zabierze młodego człowieka ( synowie wdów w ST i NT).

(Rdz 25,8).

A gdy Abraham dożył lat stu siedemdziesięciu pięciu,  zbliżył się kres jego życia i zmarł w późnej, lecz szczęśliwej starości, syt życia, i połączył się ze swoimi przodkami. 

2Krn 24,15

Potem zestarzał się Jojada i syty życia zmarł, mając lat sto trzydzieści.

Zdarza się, iż człowiek dotknięty cierpieniem na próżno na śmierć czeka

(Hi 3,21).

Po co się daje życie strapionym,
istnienie złamanym na duchu,
co śmierci czekają na próżno,
szukają jej usilniej niż skarbu;

A nawet się o nią modli, ponieważ wydaje mu się ona lepsza aniżeli życie

(Jon 4,3).

Teraz, Panie, zabierz mi, proszę, moje życie, albowiem lepsza dla mnie śmierć niż życie.

Wyjaśnia przyczyny, powody umierania człowieka (geneza, rola Szatana)

1 Kor. 15:21, 22;

Ponieważ bowiem przez człowieka [przyszła] śmierć, przez Człowieka też [dokona się] zmartwychwstanie.I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni

1 Mojż. 2: 17;

ale z drzewa poznania dobra i zła nie wolno ci jeść, bo gdy z niego spożyjesz, niechybnie umrzesz

Szatan – 1Mojż. 3:4;

Wtedy rzekł wąż do niewiasty: «Na pewno nie umrzecie! 5 Ale wie Bóg, że gdy spożyjecie owoc z tego drzewa, otworzą się wam oczy i tak jak Bóg będziecie znali dobro i zło.

pierwsza śmierć w rodzinie ludzkiej 1 Mojż. 4:8

Kain zwrócił się do swego brata, Abla. A gdy byli na polu, Kain rzucił się na swego brata, Abla, i zabił go.

Potwierdza powszechność śmierci:

1 Król.2:1,2;

 Kiedy zbliżył się czas śmierci Dawida, wtedy rozkazał swemu synowi, Salomonowi, mówiąc: Ja wyruszam w drogę [przeznaczoną ludziom na] całej ziemi. Ty zaś bądź mocny i okaż się mężem!

Joz. 23:14;

Ja sam muszę teraz pójść drogą, którą idą wszyscy, a wy zrozumcie to całym sercem i całą duszą swoją, że ze wszystkich wspaniałych obietnic, które dał wam Pan, Bóg wasz, ani jedna nie zawiodła: wszystkie wam się spełniły; żadna z nich nie okazała się próżna.

Ezech. 31:14

(…)Ponieważ wszyscy zostali poddani śmierci,
wejdą do krainy podziemnej,
do grona tych ludzi,
którzy zeszli do dołu.

Mówi o stosunku Boga do śmierci człowieka, sprawiedliwość i miłość;

Ezech. 18: 32

Ja nie mam żadnego upodobania w śmierci – wyrocznia Pana Boga. Zatem nawróćcie się, a żyć będziecie.

Wyjaśnia cel i sens umierania

Izaj. 48:17

Tak mówi Pan, twój Odkupiciel,
Święty Izraela:
Ja jestem Pan, twój Bóg,
pouczający cię o tym, co pożyteczne,
kierujący tobą na drodze, którą kroczysz.

Jezus z tego, co cierpiał nauczył się posłuszeństwa.

Wyjaśnia, czym jest umieranie – cytat zawierający poglądy rzymsko katolików:

Poglądy na śmierć, i los pośmiertny człowieka wiążą się przede wszystkim z koncepcją istoty i egzystencji ludzkiej. Ludności dawnego Izraela była obca idea platońska czy arystotelesowska o złożoności człowieka z ciała i niematerialnej duszy. Stąd też w starszych tekstach biblijnych nie porusza się kwestii złożoności istoty ludzkiej z dwóch elementów konstytutywnych – ciała i duszy, które w chwili śmierci ulegają ostatecznemu od siebie oddzieleniu, przy czym zgon obejmowałby właściwie tylko krótką chwilę: wyjście duszy z ciała (exitus). Według ujęć starożydowskich człowiek bowiem tworzy raczej całość, jedność ontyczną (nefesz), którą wprawdzie tłumaczy się często jako „dusza”, jednak pojęciowo dokładniejszy byłby dla niej termin „istota żyjąca”, „osoba”, albo nawet „człowiek”.

Odpowiednio do takiej antropologii biblijnej śmierć następuje w wyniku utraty, uchodzenia czy upływu sił witalnych, substancji życiowej, ustania wydolności psychofizycznej, niemożności wykonywania ruchów i istotnych funkcji życiowych, zwłaszcza z chwilą ustania oddychania. Powoduje ona bezsilność, wygaśnięcie aktywności, bezwład, dezintegrację. Śmierci nie traktowano jednak jako zjawiska „granicznego”: ujmowano ją raczej jako stopniowy odpływ mocy, życia; stąd o umierającej Racheli powiedziano, iż „życie z niej uchodziło, bo konała” (Rdz 35,18), albo że „gaśnie matka siedmiu synów” (Jr 15,9). Ostatecznie człowiek umiera, gdy wydaje z siebie ostatnie westchnienie i tchnienie (Hi 11,20; Jr 15,9), albo gdy para wznosi się nad jego przelaną krwią, która uchodzi za nośnik siły witalnej, gdyż „życie wszelkiego ciała jest we krwi jego” (Kpł 17,14; Pwt 12,23).

Chciałbym tutaj dodać, że takiego pojmowania człowieka i jego śmierci nie usłyszymy w kościele, na kazaniu lub na lekcjach religii.

Mateusza 10:28

Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz nie mogą zabić duszy. Bójcie się raczej tego, który może i duszę, i ciało zatracić w piekielnym ogniu.

Mówi o różnych rodzajach śmierci

Ukazywana jest śmierć zwykła – mówimy o niej Adamowa, ale też śmierć wartościowa, altruistyczna, bohaterska, na polu chwały; szczególną uwagę Nowy Testament poświęca śmierci zbawczej Chrystusa oraz ofiarniczej śmierć Jego naśladowców.

Jan 11:23-26

Rzekł do niej Jezus: «Brat twój zmartwychwstanie». Marta Mu odrzekła: «Wiem, że powstanie z martwych w czasie zmartwychwstania w dniu ostatecznym». Powiedział do niej Jezus: «Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, to choćby umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki. Wierzysz w to?

Rzymian 14:8

Bo jeśli żyjemy, dla Pana żyjemy, jeśli umieramy, dla Pana umieramy. Dlatego czy żyjemy, czy umieramy, należymy do Pana.

I Tesaloniczan 4:16-17

Gdyż sam Pan z okrzykiem, z głosem archanioła i dźwiękiem trąby Bożej zstąpi z nieba, a zmarli w Chrystusie powstaną pierwsi. Potem my, którzy pozostaniemy żywi, razem z nimi będziemy porwani w obłoki, w powietrze, na spotkanie Pana, i tak zawsze będziemy z Panem.

Filip. 1:21

Dla mnie bowiem życie to Chrystus, a śmierć to zysk.

2Tym. 2:11

Wiarygodne to słowa.
Jeśli bowiem z nim umarliśmy,
z nim też będziemy żyć.

Mówi, jak na śmierć reagują wierzący

Psalm 23:4

Choćbym nawet chodził doliną cienia śmierci,
zła się nie ulęknę, bo ty jesteś ze mną;
twoja laska i kij pocieszają mnie.

Nazywa śmierć snem – tak w Starym, jak i Nowym Testamencie

Śmierć jest snem. Biblia mówi: „A nie chcemy, bracia, abyście byli w niepewności co do tych, którzy zasnęli, abyście się nie smucili, jak drudzy, którzy nie mają nadziei.” 1 Tes 4,13 BW

To powiedział, a potem rzekł do nich: Łazarz, nasz przyjaciel, zasnął; ale idę zbudzić go ze snu. Tedy rzekli uczniowie do niego: Panie! Jeśli zasnął, zdrów będzie. Ale Jezus mówił o jego śmierci; oni zaś myśleli, że mówił o zwykłym śnie. Wtedy to rzekł im Jezus wyraźnie: Łazarz umarł.” J 11,11-14 BW

Daniel twierdzi, że umarli śpią: A wielu z tych, którzy śpią w prochu ziemi, obudzą się, jedni do żywota wiecznego, a drudzy na hańbę i wieczne potępienie. Dn 12,2 BW

Mówi, co nas czeka po śmierci – nie reinkarnacja, nie życie w jakimś wymiarze, ale stan nieistnienia

Czy umarli mają świadomość i wiedzą o czymkolwiek? Biblia mówi: „Wiedzą bowiem żywi, że muszą umrzeć, lecz umarli nic nie wiedzą i już nie ma dla nich żadnej zapłaty, gdyż ich imię idzie w zapomnienie. Zarówno ich miłość, jak ich nienawiść, a także ich gorliwość dawno minęły; i nigdy już nie mają udziału w niczym z tego, co się dzieje pod słońcem… Na co natknie się twoja ręka, abyś to zrobił, to zrób według swojej możności, bo w krainie umarłych, do której idziesz, nie ma ani działania, ani zamysłów, ani poznania, ani mądrości.” Koh 9,5-6;10 BW

Mówi o roli zmartwychwstania

Śmierć nie kończy wszystkiego! Biblia mówi: „Ożyją twoi umarli, twoje ciała wstaną, obudzą się i będą radośnie śpiewać ci, którzy leżą w prochu, gdyż twoja rosa jest rosą światłości, a ziemia wyda zmarłych.” Iz 26,19 BW

Co Jezus obiecał tym, którzy umierają? Biblia mówi: „Z ręki grobu wybawię ich, od śmierci wykupię ich…” Oz 13,14 BG

Moc zmartwychwstania pochodzi od Chrystusa. Biblia mówi: „Skoro bowiem przyszła przez człowieka śmierć, przez człowieka też przyszło zmartwychwstanie. Albowiem jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni.” 1 Kor 15,21-22 BW

Dlaczego Bóg wydał światu Swojego Syna? Biblia mówi: „Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny.” J 3,16 BW

Wszyscy ludzie zmartwychwstaną, zarówno dobrzy jak i źli. Biblia mówi: „Nie dziwcie się temu, gdyż nadchodzi godzina, kiedy wszyscy w grobach usłyszą głos jego; i wyjdą ci, co dobrze czynili, by powstać do życia; a inni, którzy źle czynili, by powstać na sąd.” J 5,28-29 BW

Sprawiedliwi zmartwychwstaną podczas powtórnego przyjścia Chrystusa. Biblia mówi: „Gdyż sam Pan na dany rozkaz, na głos archanioła i trąby Bożej zstąpi z nieba; wtedy najpierw powstaną ci, którzy umarli w Chrystusie, potem my, którzy pozostaniemy przy życiu, razem z nimi porwani będziemy w obłokach w powietrze, na spotkanie Pana; i tak zawsze będziemy z Panem.” 1 Tes 4,16-17 BW

I powiedział do niej Jezus: Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we mnie wierzy, choćby i umarł, będzie żył. A każdy, kto żyje i wierzy we mnie, nigdy nie umrze. Czy wierzysz w to?

I Koryntian 15:22:

Jak bowiem w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni.

1Kor. 15:21

Skoro bowiem śmierć przyszła przez człowieka, przez człowieka przyszło też zmartwychwstanie umarłych.

Zapewnia, że przyjdzie czas unicestwienia samej śmierci: Ostatni nieprzyjaciel – śmierć będzie zniszczona

Obj. 21: 3-4 I usłyszałem donośny głos z nieba: Oto przybytek Boga jest z ludźmi i będzie mieszkał z nimi. Oni będą jego ludem, a sam Bóg będzie z nimi i będzie ich Bogiem. I otrze Bóg wszelką łzę z ich oczu, i śmierci już nie będzie ani smutku, ani krzyku, ani bólu nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły.

Gdy zło w tym śmierć, umieranie spełnią swą funkcję, nauczą człowieka zależności od Boga, wartości dobra – jako skutku posłuszeństwa i wartości zła- skutku grzechu.

Na te i wiele innych pytań w wykładzie pt. „Życie wieczne i nieśmiertelność” odpowiada brat Czesław Ruciński.

Nagranie ze zboru Pana w Bydgoszczy, 25 sierpnia 2024 r.

***

Polecane w wykładzie broszurki w wersji elektronicznej:

• Życie i nieśmiertelność
• Wieczne przeznaczenie człowieka
• Królestwo Boże niebiańskie i ziemskie
• Dzień sądu
• Nowa Ziemia
• Co to jest dusza
• Zmartwychwstanie umarłych
• Różne zarysy Boskiego planu w streszczeniu

Na życzenie wyślemy chętnym wybrane broszurki w wersji papierowej.

Prosimy o kontakt pod adresem wiktor@badaczebiblii.pl lub przez formularz kontaktowy na stronie.

„Nienawrócony człowieku! Kiedy umrzesz, twoja dusza będzie dręczona samotnie – będzie dla niej piekło; Ale w dniu sądu twoje ciało dołączy do duszy i wtedy będziesz miał podwójne piekło – ciało i dusza będą razem, każde z nich przepełnione bólem. Twoja dusza będzie się pocić w najgłębszych porach kroplami krwi, a twoje ciało od stóp do głów będzie zalane cierpieniem… wszystkie twoje żyły staną się drogą, po której będą stąpały gorące stopy bólu; każdy nerw będzie struną, na której diabeł będzie zawsze grał swoją diaboliczną melodię Niewysłowionego Lamentu Piekła; twoja dusza na wieki będzie cierpieć, a twoje ciało będzie pulsować w zgodzie z duszą.”

– Charles Spurgeon, z kazania „Zmartwychwstanie umarłych”

***

Kocham Spurgeona, księcia protestanckich kaznodziejów. Są jednak nauczania, z których myślę, że zwyczajnie należy wyrosnąć, zwłaszcza, jeżeli zgodnie z Pismem Świętym można zaproponować inne zrozumienie danej sprawy – zgodne z Biblią, a jednocześnie z dobrocią i sprawiedliwością Boga.

A jednak, jak dosadnie skomentował w sieci pewien człowiek, wielu protestantów woli nadal wierzyć, że ich prababka będzie wiecznie z duszą i ciałem smażona w piekle, zamiast choćby tylko przypuścić, że mogą się w tej sprawie mylić.

Tylko przypuścić.

Jednak, żeby przypuścić, że mogę się mylić, trzeba pozwolić sobie na taką wątpliwość co do własnych przekonań. Nie co do Biblii, jako podstawy wiary, ale co do własnych opinii i opinii mojego pastora.

Problem z piekłem polega na tym, że wizja wiecznych świadomych cierpień może sprawić, że boisz się spojrzeć w prawo lub w lewo, bo znasz wszelkiego rodzaju ostrzeżenia dotyczące ludzi, którzy nie widzą rzeczy w ten sam sposób, w jaki widzi to szczególna tradycja wiary, z której się wywodzisz. Inaczej mówiąc: możesz myśleć, że jeśli odstąpisz od swojego konkretnego systemu wierzeń, to piekło jest możliwą konsekwencją. A to naprawdę ogranicza Twoją zdolność do myślenia i zadawania pytań.

– Myślę, że wiele osób spędza czas, próbując pogodzić się z tym pomysłem, przekonać samych siebie, że skoro czegoś takiego uczy ich kościół, to przecież musi to być dobre. – mówi Kevin Miller, reżyser filmu dokumentalnego „Hellbound?” (na temat poglądów o piekle) – Takie osoby nigdy tak naprawdę nie rozważyły, że może mógłby istnieć inny sposób wierzenia w obrębie chrześcijaństwa.

A jednak, w czasach wczesnego chrześcijaństwa było wiele różnych interpretacji tematu śmierci i zmartwychwstania, istniała różnorodność. Szybko pojawili się ludzie wierzący w pośmiertne cierpienia, ale byli też wierzący w anihilacjonizm (lub kondycjonalizm) i różne formy restytucji (apokatastazy).

Zostawiam więc jako alternatywę dla moich znajomych, myślących protestantów, trochę inne spojrzenie na wieczną karę, śmierć i zmartwychwstanie:

(z serii „Czy Jezus nauczał o pośmiertnych cierpieniach?”)

– bogacz i łazarz: https://badaczebiblii.pl/czy-jezus-nauczal-o-posmiertnych-cierpieniach-czesc-1-bogacz-i-lazarz/

– gehenna: https://badaczebiblii.pl/czy-jezus-nauczal-o-posmiertnych-cierpieniach-czesc-2-gehenna/

– czyściec: https://badaczebiblii.pl/czy-jezus-nauczal-o-posmiertnych-cierpieniach-czesc-3-czysciec/

– jezioro ognia: https://badaczebiblii.pl/czy-jezus-nauczal-o-posmiertnych-cierpieniach-czesc-4-jezioro-ognia/

(inne wykłady)

– po tamtej stronie grobu: https://badaczebiblii.pl/po-tamtej-stronie-grobu/

– po tamtej stronie grobu – część 2: https://badaczebiblii.pl/po-tamtej-stronie-grobu-czesc-2-odpowiedz-na-niektore-argumenty/

– wskrzeszenie i zmartwychwstanie niesprawiedliwych: https://badaczebiblii.pl/wskrzeszenie-i-zmartwychwstanie-niesprawiedliwych/

– restytucja: https://badaczebiblii.pl/restytucja/

***

Nie twierdzę, że pod każdym względem mam w tych sprawach rację. Chcę jednak dać alternatywę, która nie jest moim osobistym odkryciem i nie opiera się na odrzuceniu Biblii, ale na dosyć dokładnej analizie nauczania Pisma Świętego Starego i Nowego Testamentu, i określeń opisujących w tych natchnionych tekstach śmierć, duszę i piekło.

Jeśli więc jesteś gotowy/a na taką kontrpropozycję dla słów Charlesa Spurgeona – zapraszam. I pamiętaj, że nie ma to nic wspólnego z tym kaznodzieją, bo jestem pewny, że robił, co tylko najlepszego mógł, by ustalić właściwy pogląd w tej sprawie. Ale nikt z ludzi nie jest nieomylny i może po prostu nie był to jeszcze właściwy czas, by pewne rzeczy stały się bardziej zrozumiałe. Nie ma to też nic wspólnego z Twoim pastorem, który pod wieloma względami może być wspaniałym nauczycielem i dobrym naśladowcą Pana.

Jedną z różnic między Ojcem a Synem jest to, że Bóg Ojciec od zawsze posiadał nieśmiertelność. Z Panem Jezusem było inaczej. On nie był nieśmiertelny przed swoim zmartwychwstaniem. Nie był nieśmiertelny jako istota duchowa w niebie i nie był nieśmiertelny jako człowiek.

Jak można przeczytać w Liście do Filipian 2:9 po uniżeniu się Jezusa i po Jego posłuszeństwie aż do śmierci na krzyżu, przy zmartwychwstaniu „Bóg wielce go wywyższył i darował mu imię, które jest ponad wszelkie imię”.

To 'imię’ obejmuje w sobie naturę, chwałę i autorytet.

Bóg Ojciec zawsze był nieśmiertelny i dlatego nie mógł umrzeć za nas na krzyżu. Na pewno, gdyby było to możliwe, to Bóg sam byłby chętny oddać swoje życie za nas.

W swojej miłości do nas niebiański Ojciec wysłał na świat swojego Syna. Może nie każdy widzi to w ten sposób, ale to Bóg poniósł największą ofiarę. Nawet ziemscy rodzice często sami oddaliby własne życie, gdyby tylko mogli w ten sposób zachować życie swoich dzieci. W tym wypadku było to niemożliwe.

Ten plan zbawienia miał też jednak pokazać wielką miłość Ojca do Syna i dać Jezusowi wielkie wywyższenie i wielką radość. Przy swoim zmartwychwstaniu Jezus otrzymał od Ojca nieśmiertelność i możliwość udzielania życia drugim (naturę i autorytet, których dotąd nie posiadał!). Wcześniej w cierpieniach udowodnił swoje całkowite posłuszeństwo Ojcu i niepojętą miłość do Ojca i do ludzi.

Gdy nadejdzie właściwy czas, Jezus stanie się dla ludzkości Życiodawcą. To On przywróci ludzi do życia z grobów i poprowadzi nas przez proces restytucji. Da wtedy ludziom szansę otrzymania życia wiecznego, a wszyscy chętni i posłuszni Jemu będą mogli z tego skorzystać.

Wtedy wypełni się ciąg dalszy słów Listu do Filipian (rozdział 2, werset 10): „Aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie, na ziemi i pod ziemią, i aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca”.

Ten moment jest jeszcze przed nami, a myśli i uczucia bardzo się wyrywają, żeby jak najszybciej ten dzień zobaczyć.

________
Kilka fragmentów Pisma Świętego wartych rozważenia w tym temacie:

Dzieje Apostolskie 3:13 – „Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba, Bóg ojców naszych, uwielbił Syna swego, Jezusa, którego wy wydaliście i zaparliście się przed Piłatem…”

Ewangelia wg Jana 17:3 – „A to jest żywot wieczny, aby poznali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga i Jezusa Chrystusa, którego posłałeś.”

1 List do Koryntian 8:4-6 – „Co więc dotyczy spożywania mięsa, składanego w ofierze bałwanom, wiemy, że nie ma bożka na świecie i że nie ma żadnego innego Boga oprócz Jednego. Bo chociaż nawet są tak zwani bogowie, czy to na niebie, czy na ziemi, i dlatego jest wielu bogów i wielu panów. Wszakże dla nas istnieje tylko jeden Bóg, Ojciec, z którego pochodzi wszystko i dla którego istniejemy, i jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko istnieje i przez którego my także istniejemy.”

1 List do Tymoteusza 2:5 – „Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus…”

Zapraszamy do wysłuchania wykładu, który brat Andrzej Kaliszczyk wygłosił na spotkaniu biblijnym w Bziance, 14.04.2024 r.

Doświadczenia życiowe, szczególnie te ciężkie, poruszają wszystkie czułe struny naszego wewnętrznego człowieka i pozwalają lepiej poznać samego siebie.

Dopiero podczas krytycznych doświadczeń okazuje się, co dla nas jest naprawdę ważne, i że nasze dotychczasowe życie i poglądy mogły być swoistą grą pozorów. Te doświadczenia prowadzą niektórych ludzi do wewnętrznej przemiany i całkowicie zmieniają ich sposób myślenia o świecie i duchowości.

Jeśli taka zmiana następuje u osoby niepraktykującej, objawia się ona dużą dozą pierwotnej gorliwości i bezkompromisowej chęci dania świadectwa takiej przemiany.

I dlatego słyszymy niekiedy o tym, że ktoś nawrócił się po ciężkim zapadnięciu na zdrowiu lub w innej ekstremalnej sytuacji, i jeśli ten ktoś jest osobą znaną, media mimowolnie rozgłoszą te fakty ku szerszemu dobru.

Mam tu na myśl niektórych popularnych artystów – muzyków, aktorów, którzy są idolami młodzieży i mają realny na nią wpływ.

W dzisiejszym świecie mówienie o nawróceniu jest wyśmiewane i traktowane, w najlepszym przypadku, z przymrużeniem oka, ale dla niektórych słuchaczy może być swoistym drogowskazem. I takie znane postaci, gdy mówią publicznie o nawróceniu, stanowią pewien rodzaj światła w obecnych, pozbawionych duchowego elementu, czasach. Dobre i to.

Takie kruszące doświadczenia dotykają także zaawansowanych chrześcijan. Oni nie biegną z tym do mediów, ale przeżywają je jako część swojej ofiarowanej Bogu, drogi. I mimo, że na ogół bywają silni, to jednak w takich trudnych chwilach mogą próbować poddać swój religijny punkt widzenia swoistemu egzaminowi, zwłaszcza w sytuacjach, gdy spotyka chrześcijanina jakiś niespodziewany kataklizm w osobistych sprawach, czy najbliższej rodziny.

W takich chwilach analizujemy podstawy naszego światopoglądu i zadajemy pytania o sprawy fundamentalne, jak np. stawiamy pytania o sens wiary w Boga, lub o to jaki On jest? Dopadają nas smutne chwile i czasami możemy być bardzo krytyczni w odniesieniu do naszej relacji z Bogiem.

Tak dzieje się od początku i już Hiob mógłby być dla nas pierwowzorem człowieka, który poddany wielkiemu cierpieniu, wiedzie z Bogiem zdecydowany spór.

Hiob 30:

(19): Rzucił mnie w błoto, upodobniłem się do prochu i popiołu.

(20): Krzyczę do ciebie, lecz mi nie odpowiadasz; stoję, lecz Ty nie zważasz na mnie.

(21): Okazałeś się okrutny dla mnie; swą mocną ręką zwalczasz mnie.(22): Unosisz mnie na wietrze, każesz mi na nim jechać i sprawiasz, że ginę w burzy. [Biblia Warszawska, Hi 30]

Jednym z pytań może być: dlaczego ja nadal wierzę w Boga, mimo że czuję, iż On mi nie pomaga?

Jakie są moje motywy? Czy są egoistyczne? Czy altruistyczne? Może mieszane?

Myślę, że nie ma człowieka pozbawionego egoizmu, ale nasza odpowiedź na pytanie dlaczego, pomimo mojego egoizmu nadal wierzę, mogła by być następująca:

wierzę, bo chcę być zgodny z rzeczywistością.

Aby być zgodny z rzeczywistością, trzeba w pewnym stopniu poznać tę rzeczywistość.

Dla człowieka pozbawionego np. słuchu rzeczywistość jest inna niż dla tego, który słuch posiada…

Jeśli Rzeczywistość to tylko materia i jej przemiany, to niewierzący są bliżej prawdy.

Ale, jak można stwierdzić z całą pewnością, że Rzeczywistość to jedynie materia, skoro nie zna się całości i nie wie wszystkiego? A w takim położeniu znajduje się nasz mózg. Wie odrobinę, a sili się na wnioski, jakby wiedział wszystko – a przecież wnioski oparte o niewiedzę są tak samo wiarą, jak i nasze wnioski.

Mamy więc wiarę ludzi niewierzących, którzy wierzą w to, że Bóg nie istnieje, oraz wiarę ludzi wierzących w to, że Bóg istnieje.

Moim zdaniem Rzeczywistość to nie tylko materia i jej przemiany, ale również duch, który nie podlega procesom materialnym, i dlatego stanowisko ludzi wierzących jest szersze i bardziej zgodne z Rzeczywistością niż stanowisko ludzi niewierzących.

Rzeczywistość to świat materii i świat ducha. I tak to widzą ludzie obdarzeni dodatkowym zmysłem „duchowości”.

Inny podział: Rzeczywistość możemy podzielić na to co żywe i nieżywe.

Nasza wiara musi na czymś się oprzeć. Wiara chrześcijanina ma korzenie w Biblii, której centralną postacią jest Pan Jezus. Biblię przyjmujemy jako Słowo Boga a priori. A Biblia mówi, że do Jezusa może przyjść tylko ten, kto zostanie pociągnięty przez Boga.

Jan 6:44:

(44): Nikt nie może przyjść do mnie, jeżeli go nie pociągnie Ojciec, który mnie posłał, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. [Biblia Warszawska, J 6]

Na tej podstawie ludzie wierzący w Pana Jezusa mogą czuć się wyróżnieni, pociągnięci przez Boga. To jeden z naszych kamieni milowych: jesteśmy pociągnięci przez Boga.

Gdy już wiemy, na czym stoimy, możemy zapytać: co z tego wynika? Wynika z tego nasze pragnienie poznania tej duchowej części Rzeczywistości, którą nazywamy Prawdą.

O jaką Prawdę nam chodzi? O Prawdę, która mówi o Bogu, o historii i przeznaczeniu rodzaju ludzkiego.

Jakie więc jest to „przeznaczenie człowieka”?

Tym przeznaczeniem jest życie wieczne odrodzonej ludzkości na odrodzonej ziemi – takie jest przesłanie Biblii.

To jest perspektywa, która pobudza do nas do aktywności i wzbudza wdzięczność ku Bogu. A to z tego powodu, że ta perspektywa jest wzniosła, piękna, szlachetna i całkowicie wynikająca z dobrej woli.

Pismo św wielokrotnie wspomina o życiu wiecznym. Pan Jezus o tym mówi bezpośrednio, oraz apostołowie.

Wiara w życie wieczne nie zaczyna się od Jezusa i nie jest oryginalną nauką Nowego Testamentu.

Już Żydzi przed Jezusem wierzyli w życie wieczne.

Jan 5:

(39): Badacie Pisma, ponieważ sądzicie, że w nich zawarte jest życie wieczne: to one właśnie dają o Mnie świadectwo. [Biblia Tysiąclecia V, J 5]

Żydzi wierzyli, że życie wieczne przyjdzie przez Mesjasza, Syna Bożego, i będzie miało związek ze zmartwychwstaniem, którego dokona Mesjasz. Taki obraz wyłania się z rozmów Pana Jezusa z Żydami.

I Pan Jezus wykorzystywał tę ich wiarę, by zwrócić im uwagę na siebie, jako na Mesjasza.

Jan 6:

(40): A tać jest wola onego, który mię posłał, aby każdy, kto widzi Syna, a wierzy weń, miał żywot wieczny; a ja go wzbudzę w on ostateczny dzień. [Biblia Gdańska, J 6]

Kiedy?

„On ostateczny dzień” jest tutaj wymieniony jako dzień, w którym ludzie wierzący otrzymają życie wieczne.

Ale przecież nie każdy dożyje do tego dnia ostatecznego, lecz umrze przed tym dniem. Zatem jak to się stanie, że jednak będzie żył? Pan Jezus powiedział, że „wzbudzę go w dniu ostatecznym”.

Podobne myśli wyraził Pan Jezus podczas rozmowy z Martą, siostrą Łazarza, przed obudzeniem Łazarza z grobu:

Jan 11:20:

(20): Marta tedy, gdy usłyszała, że Jezus idzie, bieżała przeciwko niemu; ale Maryja w domu siedziała.

(21): I rzekła Marta do Jezusa: Panie! byś tu był, nie umarłby był brat mój.

(22): Ale i teraz wiem, że o cokolwiek byś prosił Boga, da ci to Bóg.

(23): Rzekł jej Jezus: Wstanieć brat twój.

(24): Rzekła mu Marta: Wiem, iż wstanie przy zmartwychwstaniu w on ostateczny dzień.

(25): I rzekł jej Jezus: Jam jest zmartwychwstanie i żywot; kto w mię wierzy, choćby też umarł, żyć będzie.

(26): A wszelki, który żyje, a wierzy w mię, nie umrze na wieki. Wierzyszże temu?

(27): Rzekła mu: I owszem Panie! Jam uwierzyła, żeś ty jest Chrystus, Syn Boży, który miał przyjść na świat. [Biblia Gdańska, J 11]

Możemy powiedzieć, że życie wieczne otrzymuje się poprzez zmartwychwstanie,

Wiele rzeczy w naszych poglądach może być trudnych do zrozumienia i zaakceptowania, z uwagi na to, że bywają dość zawiłe, ale słowa o życiu wiecznym i o zmartwychwstaniu zostały wypowiedziane bezpośrednio i zupełnie jasno i to przez samego Pana Jezusa, i dlatego są rodzajem bezpiecznej kotwicy, na której trzymamy nasze – niekiedy – skołowane umysły. I dlatego pośród trudnych doświadczeń liczą się te podstawowe nauki: wiara w życie wieczne i zmartwychwstania. To może być prawdziwym posileniem w trudnym czasie.

My, jako uczniowie Jezusa, jesteśmy spadkobiercami obietnicy o życiu wiecznym. I to jest nasza docelowa przystań, nasz koniec drogi.

Życie wieczne zespolone jest ze zmartwychwstaniem. Zmartwychwstanie ma dokonać się w dniu ostatecznym, czy w dniu ostatnim.

Wynika z tego, że życie wieczne nie istnieje przed zmartwychwstaniem.

—-

Biblia wiele mówi o zmartwychwstaniu:

• zmartwychwstanie Pana Jezusa
• pierwsze zmartwychwstanie
• lepsze zmartwychwstanie
• zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych – Dz.24:15, Łuk 14:14
• zmartwychwstanie wszystkich, co są w grobach;

Nauka o zmartwychwstaniu Pana Jezusa i o zmartwychwstaniu w ogóle jest jednym z kilku filarów Biblii.

Żydzi z czasów Pana Jezusa byli zaznajomieni z tą nauką, i wywodzili ją z Pisma Starego Testamentu. Mieli kilka przykładów w ST ożywienia nieżyjącego człowieka, dlatego wierzyli, że zmartwychwstanie jest możliwe. Faryzeusze tak wierzyli. Saduceusze – przeciwnie, nie wierzyli w zmartwychwstanie (Łuk 20:27)

Pan Jezus przytoczył im rozmowę przy gorejącym krzaku na dowód istnienia zmartwychwstania

Łuk 20:37

(37): A iż umarli zmartwychwstaną, i Mojżesz pokazał przy onym krzaku, gdy zowie Pana Boga Bogiem Abrahamowym i Bogiem Izaakowym i Bogiem Jakóbowym.

(38): A Bógci nie jest Bogiem umarłych, ale żywych; bo jemu wszyscy żyją. [Biblia Gdańska, Łk 20]

2Moj 3:

(1): A Mojżesz pasł trzodę Jetra, świekra swego, kapłana Madyjańskiego; i zagnał trzodę na puszczą, a przyszedł do góry Bożej, do Horeb, (2): I ukazał mu się Anioł Pański w płomieniu ognistym, z pośrodku krza; i widział, a oto, kierz gorzał ogniem, a on kierz nie zgorzał. (3): Tedy rzekł Mojżesz: Pójdę teraz, a oglądam to widzenie wielkie, czemu nie zgore ten kierz. (4): A widząc Pan, iż szedł patrzać, zawołał nań Bóg z pośrodku onego krza, mówiąc: Mojżeszu, Mojżeszu! A on odpowiedział: Otom ja. (5): Tedy rzekł: Nie przystępuj sam; zzuj buty twe z nóg twoich: albowiem miejsce, na którem ty stoisz, ziemia święta jest. (6): Zatem rzekł: Jam jest Bóg ojca twego, Bóg Abrahamów, Bóg Izaaków, i Bóg Jakóbów; i zakrył Mojżesz oblicze swe, bo się bał patrzać na Boga. [Biblia Gdańska, Wj 3]

Powstaje pytanie, czy i my (goje) mamy prawo wierzyć w to, co Maria i Marta, i w to, co wierzyli żydzi?

Na podstawie słów Pana Jezusa stanowczo stwierdzamy, że mamy takie prawo:

Jan 5:

(28): Nie dziwujcież się temu; boć przyjdzie godzina, w którą wszyscy, co są w grobach, usłyszą głos jego; [Biblia Gdańska, J 5]

Nie jest ważne, czy byłeś żydem, czy poganinem. Z grobu wstanie każdy. To jest tak wielka rzecz, że trudno w nią uwierzyć.

Już za czasów apostoła Pawła, niektórzy co uważali się za chrześcijan, nie wierzyli w zmartwychwstanie.

1Kor 15

(1): A przypominam wam, bracia, ewangelię, którą wam zwiastowałem, którą też przyjęliście i w której trwacie,

(2): i przez którą zbawieni jesteście, jeśli ją tylko zachowujecie tak, jak wam ją zwiastowałem, chyba że nadaremnie uwierzyliście.

(3): Najpierw bowiem podałem wam to, co i ja przejąłem, że Chrystus umarł za grzechy nasze według Pism

(4): i że został pogrzebany, i że dnia trzeciego został z martwych wzbudzony według Pism,

(5): i że ukazał się Kefasowi, potem dwunastu;

(6): potem ukazał się więcej niż pięciuset braciom naraz, z których większość dotychczas żyje, niektórzy zaś zasnęli;

(7): potem ukazał się Jakubowi, następnie wszystkim apostołom;

(8): a w końcu po wszystkich ukazał się i mnie jako poronionemu płodowi.

(9): Ja bowiem jestem najmniejszym z apostołów i nie jestem godzien nazywać się apostołem, gdyż prześladowałem Kościół Boży.

(10): Ale z łaski Boga jestem tym, czym jestem, a łaska jego okazana mi nie była daremna, lecz daleko więcej niż oni wszyscy pracowałem, wszakże nie ja, lecz łaska Boża, która jest ze mną.

(11): Czy więc ja, czy oni, to samo opowiadamy, i tak uwierzyliście.

(12): A jeśli się o Chrystusie opowiada, że został z martwych wzbudzony, jakże mogą mówić niektórzy między wami, że zmartwychwstania nie ma?

(13): Bo jeśli nie ma zmartwychwstania, to i Chrystus nie został wzbudzony;

(14): a jeśli Chrystus nie został wzbudzony, tedy i kazanie nasze daremne, daremna też wasza wiara;

(15): wówczas też byliśmy fałszywymi świadkami Bożymi, bo świadczyliśmy o Bogu, że Chrystusa wzbudził, którego nie wzbudził, skoro umarli nie bywają wzbudzeni.

(16): Jeśli bowiem umarli nie bywają wzbudzeni, to i Chrystus nie został wzbudzony;

(17): a jeśli Chrystus nie został wzbudzony, daremna jest wiara wasza; jesteście jeszcze w swoich grzechach.

(18): Zatem i ci, którzy zasnęli w Chrystusie, poginęli.

(19): Jeśli tylko w tym życiu pokładamy nadzieję w Chrystusie, jesteśmy ze wszystkich ludzi najbardziej pożałowania godni.

(20): A jednak Chrystus został wzbudzony z martwych i jest pierwiastkiem tych, którzy zasnęli. [Biblia Warszawska, 1kor 15]

Widzimy więc, że wszystko opiera się o fakt zmartwychwstania Pana Jezusa. Dla ludzi przewidziano dwie części Wielkiego Planu Zmartwychwstania:

(29): I pójdą ci, którzy dobrze czynili, na powstanie [anastasis] żywota; ale ci, którzy źle czynili, na powstanie [anastasis] sądu. [Biblia Gdańska, J 5]

Albo inaczej:

(15): Mając nadzieję w Bogu, że będzie, którego i oni czekają, zmartwychwstanie [anastasis] i sprawiedliwych, i niesprawiedliwych. [Biblia Gdańska, Dz 24]

Dobrze czynili – na powstanie [anastasis] życia = zmartwychwstanie sprawiedliwych

Źle czynili – na powstanie [anastasis] sądu = zmartwychwstanie niesprawiedliwych

Co oznacza greckie słowo, które tutaj występuje?

Ono oznacza: powstanie, ponowne powstanie. I odnosi się do zmartwychwstania Pana Jezusa, Kościoła – Fil 3:11; ludzi w dniu ostatnim.

Co do zmartwychwstania sprawiedliwych – kogo to obejmuje:

1. przede wszystkim ludzi objętych przymierzem ze wszystkich wieków, a szczególnie Małe Stadko. W odniesieniu do Małego Stadka są znane niektóre szczegóły tej sprawy:

1Kor 15:51:

(51): Oto ja tajemnicę wam powiadam; nie wszyscyć zaśniemy, ale wszyscy przemienieni będziemy, bardzo prędko w okamgnieniu, na trąbę ostateczną. [Biblia Gdańska, 1kor 15]

1 Tes 4:(14): Albowiem jeźli wierzymy, iż Jezus umarł i zmartwychwstał, tak Bóg i tych, którzy zasnęli w Jezusie, przywiedzie z nim. (15): Boć to wam powiadamy słowem Pańskiem, że my, którzy żywi pozostaniemy do przyjścia Pańskiego, nie uprzedzimy onych, którzy zasnęli. (16): Gdyż sam Pan z okrzykiem, a głosem archanielskim i z trąbą Bożą zstąpi z nieba, a pomarli w Chrystusie powstaną najpierwej. (17): Zatem my żywi, którzy pozostaniemy, wespół z nimi zachwyceni będziemy w obłokach naprzeciwko Panu na powietrze, a tak zawsze z Panem będziemy. (18): Przetoż pocieszajcie jedni drugich temi słowy. [Biblia Gdańska, 1tes 4].

Co do zmartwychwstania niesprawiedliwych – kogo to obejmuje:

2. W odniesieniu do świata w ogólności: ponowne powstanie do życia niesprawiedliwych – oznacza uczynienie z nich, podczas Dnia Sądu ludzi sprawiedliwych, bo tylko o sprawiedliwym można powiedzieć, że żyje. Niesprawiedliwe życie przyrównane jest do stanu umarłego. W ten sposób możemy zrozumieć, że ich anastasis jest tożsame z restytucją.

Hab. 3:17

(17): Choćby figowe drzewo nie zakwitnęło i nie było urodzaju na winnicach, choćby i owoc oliwy pochybił, i role nie przyniosłyby pożytku, i z owczarniby owce wybite były, a nie byłoby bydła w oborach;

(18): Wszakże się ja w Panu weselić będę, rozraduję się w Bogu zbawienia mego. [Biblia Gdańska, Ha 3]

Odpowiedź – Po śmierci człowiek jest umarły. Oczekuje na przewidziany przez Boga czas, gdy przez Chrystusa Bóg wywiedzie go z umarłych, jak i wszystkich, którzy poszli do grobu. Znajdują się oni w takim samym stanie jak my, gdy zasypiamy wieczorem. W międzyczasie świat [umarłych] o niczym nie wie. Synowie tych ludzi są poniżani, a oni nic o tym nie wiedzą; ich dzieci dostępują zaszczytów, a oni nie mają o tym pojęcia. Nie ma ani mądrości, ani umiejętności, ani żadnego działania w grobie (w szeolu), do którego ty idziesz [Kazn. 9:10]. [„Co powiedział pastor Russell”, s. 204]

Po więcej informacji odsyłamy do bezpłatnej książki pt. Boski plan wieków.

„Wieczne przeznaczenie człowieka”. Wykład wygłoszony 25 września 2022 r. na spotkaniu zboru Pana w Bydgoszczy. Mówi: Czesław Ruciński.

WIECZNE PRZEZNACZENIE CZŁOWIEKA

CZY WIESZ: Że od wieków człowiek próbuje rozwiązać problem swojego wiecznego przeznaczenia?

Że chociaż ateiści i inni twierdzą, iż śmierć na zawsze kończy wszystko, to jednak na ogół w rodzaju ludzkim tkwi tęskna nadzieja szczęśliwego życia poza grobem?

Że niektórzy w poszukiwaniu odpowiedzi kontaktują się z duchowymi mediami, astrologami, nekromantami itp., lecz ich wyjaśnienia są niezadowalające i zwodnicze?

Że wielu filozofów, pisarzy, nauczycieli, teologów, przywódców religijnych itp. podało różne rozwiązania problemu wiecznego przeznaczenia człowieka, które także są niezadowalające i zwodnicze, i wielce rozczarują swych wyznawców?

Że rozwiązania te są zwodnicze, gdyż zazwyczaj oparte na wielkim kłamstwie szatana podanym w Edenie: „Żadnym sposobem śmiercią nie pomrzecie” (1 Moj. 3:4; Jan 8:44), które w dalszym ciągu on propaguje, głównie przez teorię, iż dusza ludzka żyje nadal po śmierci ciała – że odbywa wędrówkę, wciela się ponownie albo przechodzi przez stany pośrednie, takie jak czyściec lub też bezpośrednio dostaje się do wiecznego szczęścia w niebie lub wiecznych tortur w piekle?

Że w przeciwieństwie do teorii o „nieśmiertelnej duszy” rozwiązanie biblijne oparte jest na jasnej nauce, że człowiek jest duszą (1 Moj. 2:7 – nie że ma duszę), że dusze są śmiertelne (podlegają śmierci) – „dusza, która grzeszy, ta umrze” (Ezech. 18:4,20; Ps. 56:14; 78:50; 116:8; Jak. 5:20) i że dusze, dobre i złe, w stanie śmierci są nieświadome, „śpią” (5 Moj. 31:16; 2 Król. 16:20; 21:18; Ps. 90:3-5; Jan 11:11-14,44; Dz.Ap. 2:29,34; 13:36; 1 Tes. 4:13-15)?

Że piekło Biblii (szeol lub hades – często tłumaczone jako grób), gdzie wszystkie dusze „śpią” aż do przebudzenia w zmartwychwstaniu, jest stanem nieświadomości, niepamięci (1 Moj. 37:35; Ijob 14:13; Ps. 6:6; Kazn. 9:10 itd.)?

Że jedyna prawdziwa nadzieja przyszłego życia po śmierci oparta jest na zmartwychwstaniu umarłych (Dan. 12:1,2; Jan 5:28,29; Dz.Ap. 24:15), a jeśli nie ma zmartwychwstania umarłych, to wszyscy zmarli pozostaną umarłymi na zawsze – nawet ci „poginęli [na zawsze stali się umarłymi], którzy zasnęli w Chrystusie” (1 Kor. 15:6,18)?

Że rodzaj ludzki w pierwszym człowieku Adamie, „uczynionym mało mniejszym od Aniołów”, „z ziemi, ziemskim”, nie stracił życia w niebie (gdyż nigdy nie było ono dane ani obiecane Adamowi i jego rodzajowi), lecz życie wieczne na ziemi, nad którą dane mu było panować (Ps. 8:5-9; 1 Kor. 15:47; 1 Moj. 1:26-28; 3:22-24)?

Że przez nieposłuszeństwo Adama „grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć: takteż na wszystkich ludzi śmierć przyszła [przez dziedziczenie wszyscy rodzą się w grzechu, poczęci w nieprawości], ponieważ wszyscy zgrzeszyli” i są pod wyrokiem śmierci (ustaniem życia -nie wiecznymi mękami! Rzym. 3:9,10; 5:12,17-19; 6:23; 1 Kor. 15:21,22; Ps. 51:5)?

Że „zaleca Bóg miłość swoją ku nam, iż gdyśmy jeszcze byli grzesznymi [„Jezus przyszedł na świat, aby grzeszników zbawił”, „niepobożnych”], Chrystus za nas umarł”, „za wszystkich”, za każdego człowieka; tylko przez wiarę w Jezusa jako Zbawiciela mogą grzesznicy stać się sprawiedliwymi przed Bogiem (Rzym. 5:8-11; 1 Tym. 1:15; 2 Kor. 5:14,15; Żyd. 2:9; Dz.Ap. 16:31; Rzym. 3:24-26; 5:1; Efez. 2:8-10; 1 Jana 5:11-13)?

Że następnie musimy się poświęcić, tzn. zrezygnować ze swojej woli i przyjąć wolę Bożą za swoją, tak jak to uczynił Jezus (Żyd. 10:7), a potem być Jego wiernymi naśladowcami aż do końca, jeśli chcemy osiągnąć życie wieczne jako nasze przeznaczenie (Rzym. 5:2; 12:1; 6:23; Przyp. 23:26; Mat. 16:24-26; Jan 10:27,28)?

Że ponieważ Jezus „dał samego siebie na okup za wszystkich”, „Bóg chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni [z potępienia Adamowego], i ku [dokładnej] znajomości prawdy przyszli” (1 Tym. 2:4-6; 4:10; 1 Jana 2:2)?

Że „wybrani ze świata” (Jan 15:19; Dz.Ap. 15:14; Obj. 5:9), którzy przyszli do Boga w wieku Ewangelii przez skruchę, wiarę w Jezusa jako Zbawiciela oraz podjęli i wypełnili poświęcenie, są wyjątkiem od ogólnej zasady – ostatecznie otrzymają życie wieczne w niebie jako swe wieczne przeznaczenie (Jan 14:1-3; 2 Kor. 5:1,2; Żyd. 10:34; 1 Piotra 1:4)?

Że ogół ludzkości – ci, którzy w tym życiu nie mieli jednej pełnej i zupełnej szansy zbawienia – otrzyma jako swe wieczne przeznaczenie sposobność uzyskania życia wiecznego na ziemi w pokoju i szczęściu (Izaj. 2:2-4; 11:9; 25:6-9; 35; 65:17-25; Mich. 4:1-4; Dz.Ap. 15:17; Obj. 21:2-4; 22:3)?

Że Jezus i Jego uczniowie wieku Ewangelii są dzięki wierze nasieniem (dziećmi) Abrahama, przez które w nadchodzących „czasach”, w wieku Tysiąclecia, wszystkie rodziny ziemi (razem ze wzbudzonymi zmarłymi z ludzkości) będą błogosławione i sądzone w sprawiedliwości (1 Moj. 12:3; 22:16-18; Gal. 3:8,16,29; Ps. 72:1-4; 1 Kor. 6:2; Mat. 19:28; Łuk. 22:29,30; Dz.Ap. 17:31; 2 Tym. 4:1; 2 Piotra 3:7,8; Obj. 20:12,13)?

Że ci z rodzaju ludzkiego, którzy w Boskiej próbie wieku Tysiąclecia okażą się chętnymi i posłusznymi, otrzymają życie wieczne jako swe wieczne przeznaczenie – nie w „nowych niebiosach”, lecz w „nowej ziemi” (2 Piotra 3:13), podczas gdy ci, którzy okażą się niegodnymi, zostaną na wieki odcięci (unicestwieni) w drugiej śmierci, co będzie dla nich, jak również i dla diabła i jego aniołów, karą – ich przeznaczeniem (Ps. 37:9-11,22,29,34,38; 145:20; Przyp. 2:21,22; Izaj. 1:28; 60:21; Mat. 25:31-46 – ogień jest symbolem zniszczenia; Żyd. 2:14; Obj. 20:14,15; 21:8)?

Że „Niebiosa są niebiosa Pańskie [Jehowy]; ale ziemię dał synom ludzkim”; „Bóg, który utworzył ziemię… nie na próżno stworzył ją, na mieszkanie utworzył ją”, a „ziemia na wieki stoi” (Ps. 115:16; Izaj. 45:18; 46:9-11; 55:10,11; Kazn. 1:4; Ps. 104:5; 119:90)?

Pytanie – Skoro zmarli nie są świadomi to dlaczego Pan Jezus powiedział saduceuszom: „Bóg mówi, że jest Bogiem Abrahama, Izaaka i Jakuba, a nie jest On Bogiem martwych, ale żywych”?

Odpowiedź – Pozwolę sobie najpierw odczytać te słowa w kontekście i myślę, że od razu jasne się stanie, o czym mówił Jezus:

„„A co do umarłych, że zostaną wskrzeszeni, czy nie czytaliście w księdze Mojżesza, jak to Bóg rzekł przy krzaku do niego: Jam jest Bóg Abrahama i Bóg Izaaka, i Bóg Jakuba? Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych.”

– Ewangelia wg św. Marka 12:26-27 (BW)

Pierwsze, co rzuca się w oczy, to fakt, że to umarli potrzebują zmartwychwstania. Byłoby niedorzeczne, gdyby Jezus powiedział: „A co do żywych, że zostaną wskrzeszeni”. Syn Boży kieruje jednak uwagę na to, że Bóg zaplanował zmartwychwstanie i dlatego o tych, których ludzie nazywają „umarłymi”, Bóg mówi, że „Jemu wszyscy żyją” (Łukasza 20:38) – bo z Boskiego punktu widzenia oni tylko „śpią”. Tak więc według Słowa Bożego „zasnęli”, a nie przestali istnieć na zawsze. Odkupienie umożliwiło zniesienie wyroku i pozwoli na przywrócenie ich w przyszłości do życia.

Jak ładnie tłumaczy to badacz Biblii, Daniel Kaleta [1], „nikt z nas nie mówi o śpiącym człowieku, że jest martwy. Staramy się przy nim zachowywać cicho. Nie budzimy go, gdyż wiemy, że wypoczęty umysł w zaprogramowanym przez Stwórcę czasie sam wyznaczy moment przebudzenia. Inaczej jednak reagujemy na widok człowieka, który wygląda co prawda podobnie do śpiącego, ale inne okoliczności przemawiają za tym, że zmarł albo umiera. Staramy się go budzić, ratować, wołamy o pomoc. Nasze zachowanie dalekie jest od spokoju, z jakim traktujemy zwykle zjawisko snu. Pan Jezus jednak z pełnym spokojem podchodził do śpiącego Abrahama, Izaaka czy Jakuba”.

Bóg widzi żywego, choć jeszcze śpiącego, Abrahama. Jest Bogiem żywych: Izaaka i Jakuba, lecz nie należy się spodziewać, że są oni aktywni. Wskrzesi lub zbudzi ich dopiero Jezus, gdy „nastąpi zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych” (Dzieje Apostolskie 24:15), „przy zmartwychwstaniu w dniu ostatecznym” (Jana 11:24).

W oczekiwaniu na wskrzeszenie ci sprawiedliwi ludzie nie odczuwają, nie działają, nie myślą i nie mówią. Są jakby we śnie bez marzeń sennych i bez świadomości czekają na swoją przyszłą nagrodę:

Psalm 6:6 – „Bo po śmierci nie pamięta się o Tobie, a w Szeolu któż cię wysławiać będzie?”

Hioba 14:12,13 – „Człowiek, gdy się położy, nie wstanie, dopóki niebo nie przeminie; nie ocuci się i nie obudzi się ze swojego snu. Obyś mnie ukrył w Szeolu, schował mnie, aż uśmierzy się Twój gniew, wyznaczył mi kres, a potem wspomniał na mnie!”

Izajasza 63:16 – „Tyś zaiste ojcem naszym (Boże), bo Abraham nie wie o nas, a Izrael (czyli: Jakub) nie zna nas.”

Daniela 12:13 – „Lecz ty, Danielu, masz dożyć kresu swoich dni. Spoczniesz, ale powstaniesz, aby otrzymać swój dział przy końcu czasów.”

Doktryna zmartwychwstania jest wyjątkowa dla judaizmu i chrześcijaństwa, ale jest też jedną z najbłędniej rozumianych nauk Biblii. Wyraźne odniesienie do niej znajdziemy w Dziejach Apostolskich 24:15 – „Mam też w Bogu nadzieję [mówi Paweł], którą również oni mają, że nastąpi zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych”.

Dlaczego zmartwychwstanie jest potrzebne? Cała rasa ludzka jest w stanie grzechu, niedoskonałości i jest na drodze do śmierci, do wyginięcia. Ogromna większość z tych, którzy kiedykolwiek żyli, weszła już w stan śmierci. Wyjaśnienie tego smutnego stanu rzeczy znajdziemy w upadku Adama i w jego grzechu nieposłuszeństwa w Edenie, przez co słusznie znalazł się pod Boskim potępieniem. W rezultacie cała rodzina ludzka odziedziczyła to samo potępienie.

Dobra wiadomość jest taka, że Bóg przygotował sposób na wyjście z tego nieszczęścia. Bóg posłal swojego umiłowanego Syna na świat, aby ten stał się ofiarą okupu za Adama i jego potomków i aby zapewnił w ten sposób wyzwolenie z potępienia śmierci i możliwość zdobycia doskonałego życia (1 List do Koryntian 15:21-22, [1]).

Natura zmartwychwstania

Polskie słowo „zmartwychwstanie” tłumaczone jest z greckiego słowa 'anastasis’. Oznacza ono stopniowe przechodzenie od stanu upadłego do doskonałego obrazu Bożego, do stanu, w jakim znajdował się Adam, zanim popadł w grzech. Z tej definicji widać, że zmartwychwstanie to coś więcej niż tylko przebudzenie ze śmierci, które jest dopiero początkiem tego procesu.

W zmartwychwstaniu nie powstaje ciało, które zostało pogrzebane, ale dusza, osoba, istota. Bóg wyposaży każdą osobę w odpowiednie dla niej ciało (1 List do Koryntian 15:35-38, [2]).

Rodzaje zmartwychwstania

Możemy podzielić zmartwychwstanie na dwie główne kategorie: zmartwychwstanie (1) sprawiedliwych i (2) niesprawiedliwych.

1. Pierwszą i najważniejszą klasą, która doświadcza zmartwychwstania, jest Kościół. Ich zmartwychwstanie, które ma miejsce w czasie drugiego adwentu Jezusa, nazywane jest pierwszym zmartwychwstaniem i ma być powstaniem do Boskiej natury (2 List Piotra 1:4, [3]). Jednak na długo przed zmartwychwstaniem Kościoła, Jezus, Głowa i wielki Przewodnik Kościoła, był pierwszą osobą, która zmartwychwstała. „I On jest Głową Ciała – Kościoła. On jest Początkiem, Pierworodnym spośród umarłych, aby sam zyskał pierwszeństwo we wszystkim” (List do Kolosan 1:18).

2. (Istnieje nieco więcej szczegółów, ale) druga klasa to ogólnie rzecz biorąc świat. Uczestnicy tego zmartwychwstania określani są jako „niesprawiedliwi”, ponieważ w obecnym życiu znajdowali się w nieświadomym, grzesznym i nieusprawiedliwionym stanie, więc nie byli w harmonii z Bogiem.

Zarówno Kościół, jak i świat, wymienieni są w 1 do Koryntian 15:23 – „lecz każdy według własnej kolejności: Chrystus jako pierwociny, potem ci, co należą do Chrystusa”. W tym wersecie Chrystus ze Swoim Kościołem nazwani są „Chrystusem, pierwocinami”, podczas gdy o świecie mówi się jako o „tych, co należą do Chrystusa”, jako o późniejszych plonach.

Podczas Wieku Tysiąclecia świat zostanie przebudzony ze snu śmierci i każdy człowiek zostanie postawiony na próbie życia w sprzyjających warunkach. Chrystus i Jego Kościół będą sędziami, a każda osoba przejdzie przez proces sądowy – składający się z pouczeń, prób i karania w celu naprawy. Posłuszni będą stopniowo przywracani do ludzkiej doskonałości (może powiedzieć, że będą resocjalizowani), a ziemia przywracana będzie do stanu przypominającego Eden.

___________
Źródło: „The Resurrection of the Dead”, UK Bible Students, wrzesień 2008.

[1] 1 do Koryntian 15:21-22 – „Skoro bowiem przyszła przez człowieka śmierć, przez człowieka też przyszło zmartwychwstanie. Albowiem jak w Adamie wszyscy umierają tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni.”

[2] 1 do Koryntian 15:35-38 – „Ale powie ktoś: Jak bywają wzbudzeni umarli? I w jakim ciele przychodzą? Niemądry! To, co siejesz, nie ożywa, jeśli nie umrze. A to, co siejesz, nie jest przecież tym ciałem, które ma powstać, lecz gołym ziarnem, może pszenicznym, a może jakimś innym; Ale Bóg daje mu ciało, jakie chce a każdemu z nasion właściwe jemu ciało.”

[3] 2 Piotra 1:4 – „… zostały nam udzielone drogocenne i największe obietnice, abyście się przez nie stali uczestnikami Boskiej natury”

***

Księga Jeremiasza 31:15-17 – „To mówi Jahwe: «Słuchaj! W Rama daje się słyszeć lament i gorzki płacz. Rachel opłakuje swoich synów, nie daje się pocieszyć, bo już ich nie ma». To mówi Jahwe: «Niech w głosie twoim płacz ustanie, a łzy w twoich oczach, bo jest nagroda za twe trudy – wyrocznia Jahwe – powrócą z kraju nieprzyjaciela. Jest nadzieja dla twego potomstwa – wyrocznia Jahwe – wrócą synowie do swych granic.”

W tym fragmencie Pisma Świętego jest przynajmniej siedem rzeczy, jakie Bóg chciałby powiedzieć do każdego człowieka, który stracił w śmierci swoje ukochane osoby. Szczególnie jest tu pociecha dla rodziców, którzy utracili swoje dzieci i dla wszystkich, którzy cierpią, bo bardzo bolesnych dla nich stratach, z którymi nie mogą sobie poradzić. Ewangelista Mateusz odnosi ten płacz Racheli do płaczu rodziców po dzieciach, które Herod nakazał zabić w okolicy Betlejem, w czasach narodzin Pana Jezusa.

Lecz jest to także powszechny płacz ludzkości. Jak czytamy w Liście do Rzymian: „Wiemy przecież, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach.”

Po pierwsze, Bóg rozumie żal i rozpacz, które doznajemy po śmierci bliskich. Nasz Ojciec widzi i współczuje w naszym smutku. Wie, że nie da się pocieszyć zwykłymi słowami i że takiej straty jak strata kochającej żony, męża, córki lub syna, nie da się w żaden sposób pocieszyć. Wyrażają to słowa, że Rachel nie daje się pocieszyć.

Jako drugą wiadomość dla cierpiących Bóg mówi, że naszych zmarłych „już nie ma”. Umarli są naprawdę umarłymi, bo śmierć to przerwanie życia. Opłakujemy ich, bo jak mówi Kaznodzieja Salomon, tzw. Księga Koheleta, „zmarli niczego nie wiedzą … bo nie ma żadnej czynności ni rozumienia, ani poznania, ani mądrości w Szeolu, do którego ty zdążasz.”

Trzecia rzecz, którą mówi Bóg to nadzieja, która przyjęta do serca, może być najlepszą pociechą dla cierpiącej duszy. „Oni powrócą”. Będą przywróceni do życia przez Jezusa Chrystusa, który umarł za każdego człowiek i stał się światłością, która oświeci każdego człowieka przychodzącego na świat. Jest to zgodne z wielką liczbą fragmentów Biblii. Jak głosi apostoł Paweł: „Mam też w Bogu nadzieję … że nastąpi zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych.” (Dz. Ap. 24:15) Jak obiecuje Jezus Chrystus, w czasie ostatecznym, umarli usłyszą Jego głosu i wstaną (Jana 5:29). Pan Jezus nie zapomni w tym o ani jednym człowieku, bez względu na to czy żył 100 lat, 10 lat czy tylko kilka sekund.

Czwarta myśl z tego fragmentu jest taka, że od śmierci aż do obudzenia nasi ukochani są „w kraju nieprzyjaciela”. Nie spotyka ich tam nic złego, ponieważ stan śmierci Pan Jezus porównuje do snu, z którego kiedyś zbudzi tych „śpiących” umarłych. Jednak „kraj nieprzyjaciela” to dobry symbol stanu śmierci, bo jest to przymusowa niewola. Nikt nie chciałby tam iść i nikt sam z siebie nie jest w stanie stamtąd wrócić, ale jak zapisał apostoł Paweł: „ostatni nieprzyjaciel, który będzie zniszczony [przez Jezusa], to smierć.” (jest to w 1 liście do Koryntian 15:26).

Piąta pociecha ze strony Boga, zwłaszcza dla rodziców, którzy utracili swoje dzieci, jest taka, że ich starania i serce, które włożyli w to, by ich dzieci mogły żyć i rozwijać się, zostanie w przyszłości nagrodzona. „Jest nagroda za twe trudy” – mówi Bóg. Ta nagroda osuszy wiele łez i pozwoli zapomnieć o wielkim bólu, który musieli znieść w tym życiu. Bóg mówi, że nie wszystko jest stracone i nie powinniśmy tracić nadziei co do naszych zmarłych.

Dlaczego? To szósta myśl Stwórcy dla cierpiących. Ponieważ jest nadzieja, że w przyszłości, w czasie zmartwychwstania, „wrócą się synowie do swoich granic”. Inne tłumaczenia mówią, że wrócą się oni do swoich „siedzib”, synowie i córki wrócą do swojego rodzinnego grona, do swoich bliskich, którzy nie zdążyli się nimi nacieszyć.

Siódma lekcja, która wcale nie jest najmniej ważna, brzmi tak, że jest to „wyrocznia Jahwe”, jest to Słowo Boże, które nie może być naruszone ani złamane. Słowo Boże na pewno się wypełni, bo Bóg jest wierny i nie cofa raz danego słowa.

Smutek i łzy nie są wyrazem słabości. Pan Jezus także zapłakał nad grobem swojego przyjaciela Łazarza. Łzy pokazuje, że kochamy i współczujemy. Łzy są dowodem, że pragniemy czegoś większego i lepszego niż to życie, które szybko mija i tak często wiąże się ze smutkiem i bólem. W tak trudnych doświadczeniach jak śmierć najbliższej osoby, Pan Jezus nie jest daleko Ciebie. Na pewno płacze także z Tobą i chce być tym, który otrze Twoje łzy. Dziś trudno w to uwierzyć, ale przed tymi, którzy zasnęli w prochu ziemi, od tej pory już tylko dobre i wspaniałe dni. Małe dzieci, które umarły, będą miały najlepsze dzieciństwo z nas wszystkich, bo będzie to dzieciństwo w Królestwie Bożym, a tego nikt z nas już nie doświadczy.

Kochani, jeśli jest wam trudno, wiedzcie, że Bóg ma w niebie „bukłak waszych łez” i zapamięta każdy wasz trud. On ma też w swojej pamięci zapis każdego dnia i każdej myśli swoich dzieci, i w ostatecznym czasie przywróci je wszystkie w nowych ciałach i w nowej rzeczywistości. Bóg wynagrodzi każdą kroplę łez i da wszystkim płaczącym i cierpiącym czas, który obiecał w Słowie. „I otrze Bóg w ich oczu wszelką łzę, a śmierci już odtąd nie będzie, ani żałoby, ani krzyku, ani trudu już [odtąd] nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły. I rzekł Siedzący na tronie: Oto czynię wszystko nowe. I mówi: Napisz, Słowa te są wiarygodne i prawdziwe.” (Obj 21:4-5)

Jeśli mogę coś od siebie dodać, to tylko to, że z całego sercu, całego umysłu i całej mojej osoby wierzę w te wszystkie słowa. Wierzę, że weźmiemy jeszcze w ramiona naszych ukochanych i będziemy razem z nimi płakać. Ale tym razem płakać ze szczęścia, że Boskie obietnice wypełniły się w 100% procentach. Niech tak się stanie.