„Wielki Jubileusz” br. Wiktor Szpunar

Prawo jubileuszu opisane jest w 3 Księdze Mojżeszowej 25 rozdziale. Czytamy tam:

Uświęcicie pięćdziesiąty rok i ogłosicie wolność w ziemi dla wszystkich jej mieszkańców. Będzie to dla was jubileusz; każdy z was powróci do swojej własności i każdy z was wróci do swojej rodziny.
(3 Mojżeszowa 25:10, UBG)

Ten system opierał się na fundamentalnej prawdzie: ziemia należała do Boga, a Izraelici mieli traktować się nawzajem jak bracia. Jubileusz był więc nie tylko regulacją ekonomiczną, lecz także wyrazem Bożej sprawiedliwości, miłosierdzia i troski o najsłabszych – szczególnie o tych, którzy znaleźli się w sytuacjach bez wyjścia.

Prawo jako zapowiedź większych rzeczy

Pismo Święte uczy, że Prawo Mojżeszowe było cieniem i zapowiedzią rzeczy przyszłych. Apostoł Paweł pisał, że święta i ustawy Zakonu były jedynie „cieniem przyszłych rzeczy” (Kol. 2:16–17). Skoro więc sam typ jubileuszu był tak wspaniały, jak wielka musi być rzeczywistość, którą zapowiada?

Jubileusz wskazywał na czas, w którym Bóg cofnie skutki dawnych błędów, anuluje długi nie do spłacenia, uwolni ludzi z niewoli i przywróci im utracone dziedzictwo. Była to zapowiedź powszechnej restytucji.

Jezus ogłasza „miłościwy rok PANA”

Gdy Jezus rozpoczął swoją publiczną działalność, sięgnął właśnie po ten obraz. W synagodze w Nazarecie zacytował proroka Izajasza i odniósł te słowa do swojej misji:

„Duch Pana jest nade mną, ponieważ namaścił mnie, abym głosił dobrą nowinę ubogim; posłał mnie, abym uzdrawiał skruszonych w sercu, głosił jeńcom wolność, a ślepym przejrzenie; abym uciśnionych wypuścił na wolność; abym głosił miłościwy rok Pana.”
(Łukasza 4:18–19, UBG)

Jezus nie powiedział, że w czasie swojej pierwszej obecności zaprowadzi ten „rok” w pełni — ale że będzie go zapowiadał. Każdy cud, każde uzdrowienie i każde uwolnienie było zapowiedzią tego, co w przyszłości dokona się na skalę powszechną, podczas Jego Królestwa.

Czasy odnowienia wszystkich rzeczy

Apostoł Piotr mówił o powrocie Chrystusa jako o czasie, w którym nastąpią „czasy odnowienia wszystkich rzeczy” (Dz. 3:19–21). Nie chodzi o jeden moment, lecz o dłuższy okres naprawy, oparty na okupie złożonym „za wszystkich”.

W jubileuszowym antytypie:

• długi zostaną anulowane — grzech pierworodny przestanie obciążać ludzkość,

• niewola zostanie zniesiona — zarówno moralna, duchowa, jak i fizyczna,

• umarli powstaną z grobów, aby otrzymać nową szansę życia (Jana 5:28–29).

Oczekiwanie stworzenia na wolność

Apostoł Paweł pisze, że całe stworzenie z utęsknieniem czeka na ten czas:

„Samo też stworzenie zostanie uwolnione z niewoli skażenia do chwalebnej wolności dzieci Bożych. Wiemy bowiem, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i boleje.”
(Rzymian 8:21–22, UBG)

Tak jak w typie jubileuszu kapłani i lewici nie otrzymywali ziemi, lecz pomagali innym dojść do wolności, tak i „synowie Boży” — Chrystus wraz ze swoim Ciałem — będą przez tysiąc lat błogosławić wszystkie narody, przywracając ludziom utracone prawa i przywileje dzieci Bożych.

Trąba Wielkiego Jubileuszu

Jubileusz rozpoczynał się od dźwięku rogu — głośnego, radosnego ogłoszenia wolności. Biblia posługuje się tą symboliką również w odniesieniu do czasów końca, mówiąc o „wielkiej trąbie”, „trąbie Bożej” i „ostatniej trąbie”. Trąbienie oznacza rozgłaszanie poselstwa: że Królestwo Chrystusa nadchodzi, a wraz z nim wolność i restytucja dla całej ludzkości.

Nie chodzi tu o wiarę w same liczby, lecz o rozpoznawanie znaków czasu. Historia ostatnich pokoleń – rozwój praw obywatelskich, społecznych, pracowniczych, a także powrót Izraela do swojej ziemi – wskazuje, że proces jubileuszowy już stopniowo postępuje.

Nadzieja, która obejmuje wszystkich

Jubileusz jest szczególnie dobrą nowiną dla tych, którzy coś w życiu utracili i nie potrafią tego odzyskać. Przypomina, że w Bożym planie nic nie jest stracone na zawsze, a Królestwo Chrystusa przyniesie prawdziwą wolność, sprawiedliwość i radość – nie tylko dla nielicznych, lecz dla całej rodziny ludzkiej.

„I nikt z mieszkańców nie powie: Jestem chory. Ludowi, który tam mieszka, odpuszczone zostaną grzechy.”

– Izajasza 33:24

„Żaden przedstawiciel odkupionego rodzaju ludzkiego nie upadnie tak nisko, by znalazł się poza zasięgiem łaski Bożej udzielanej za pośrednictwem wszechogarniającego i błogosławionego przedstawicielstwa Królestwa. Żadne wynaturzenie grzechu nie będzie zbyt głębokie, by nie mogła do niego sięgnąć ręka miłosierdzia, ratując duszę, która została nabyta krwią.

W żadnym sercu ciemność nieświadomości i uprzedzeń nie będzie tak gęsta, by światło Boskiej Prawdy i miłości nie mogło przeniknąć jej mroków i wnieść do nich świadomości szczęścia i zadowolenia z nastania nowego dnia oraz uświadomić możliwości uczestniczenia w tych błogosławieństwach na zasadach posłuszeństwa. Nie będzie takiej choroby atakującej i wyniszczającej fizyczne siły organizmu, która by nie poddała się szybkiej reakcji ze strony Wielkiego Lekarza. Nie ma takiego zniekształcenia, potworności, nadmiaru, niedołężności czy niedorozwoju umysłowego, które oparłaby się dotknięciu Jego uzdrawiającej ręki.

Wszyscy, co są w grobach, powstaną

Wielkie dzieło restytucji, które w taki sposób zacznie się od żyjących narodów, zostanie szybko rozszerzone na wszystkie śpiące rodzaje ziemi. Gdyż nadchodzi godzina, owszem jest już niedaleko, gdy wszyscy, co są w grobach usłyszą głos Syna Człowieczego i powstaną. Gdy „śmierć i hades [grób] wydadzą umarłych, którzy w nich byli”, wyda także i „morze umarłych, którzy w nim byli” (Jan 5:28,29; Obj. 20:13). Nawet zastępy Goga i grzesznicy Izraela, którzy zginęli w walce wielkiego dnia, w słusznym czasie powstaną z grobów; już nie jako pustosząca armia bezprawia, ale jako wychłostani, pokutujący, pojedynczy ludzie, których światło nowego dnia okryje wstydem i przyprawi o zmieszanie. I im jednak zostanie udzielone miłosierdzie i dana możliwość ponownego podźwignięcia się do czci i cnoty.”

– Charles Taze Russell, „Walka Armagieddonu”, s. 640

„Pismo Święte uczy, że wszyscy ci, którzy w tym życiu nie zostali w korzystny sposób skierowani do Chrystusa, będą skierowani do Niego w życiu przyszłym. Jezus mówi (Jan 12:32): „A ja jeśli będę podwyższony od ziemi [w następnym wersecie św. Jan wyjaśnia, że wyrażenie to odnosi się do ofiarniczej, okupowej śmierci Jezusa oraz Jego panowania w Tysiącleciu, przez co uwielbi On Boga], pociągnę wszystkich do siebie”. Wszyscy wiemy, że w tym życiu stosunkowo niewielu zostało pociągniętych do Chrystusa (Jan. 6:44; Mat. 7:14). A zatem wszyscy, którzy w tym życiu nie zostali pociągnięci (korzystnie ukierunkowani) do Niego, muszą być do Niego pociągnięci po tym życiu, w przeciwnym razie werset z Jan 12:32 byłby nieprawdziwy. Lecz werset ten jest prawdziwy, dlatego nie pociągnięci do Niego w tym życiu, będą Doń skierowani w przyszłym – w Tysiącleciu.

Biblia uczy, że wszyscy poddadzą się Jezusowi i uznają Jego prawo do panowania nad nimi (Filip. 2:10, 11; Izaj. 45:23; Psalm 22:30; Rzym. 14:9). W tym życiu nie wszyscy poddali się Jemu ani też nie wszyscy uznali Jego prawo do rządzenia nimi. Ci, którzy nie uczynili tego w tym życiu, muszą to zrobić w życiu przyszłym. Filip. 2:10 wskazuje, że obejmuje to zmarłych, tj. tych pod ziemią, a Psalm 22:30 i Rzym. 14:9 wprost mówią o nich w ten sposób. (…)

Pismo Święte naucza, że możliwość poświęcenia się Panu będzie w czasie Tysiąclecia dana każdemu człowiekowi na ziemi; dotyczy to także tych, którzy zostaną wówczas wzbudzeni z martwych. Właściwy jest tutaj tekst z 8. W wersecie 4 przedstawiony jest drugi adwent Chrystusa dokonujący w wielkim ucisku obalenia królestwa szatana i ukarania jego zwolenników. Wersety 5, 6 mówią o tym, w jaki sposób będzie On oświecał, reformował i podnosił grzeszną ludzkość, a wersety 7, 1, 2 uczą o przywróceniu raju. Werset 8 uczy o otwarciu Gościńca Świątobliwości dla nieczystych (splamionej grzechem rasy Adama), którzy muszą się jednak oczyścić, jeśli zechcą iść nim do końca. W przeciwieństwie do wąskiej drogi (drogi prywatnej), gościniec jest drogą publiczną, otwartą dla każdego. Na gościńcu wszystko będzie bardzo proste i jasne, tak że i najgłupsi nie zbłądzą. Werset 9 wykazuje, że będą z niego usunięte wszystkie przeszkody, a odkupieni, tj. ci, którzy przez okup zostaną uwolnieni spod wyroku śmierci (1 Tym. 2:4,5), otrzymają przywilej kroczenia nim. Werset 10 dowodzi, iż w związku z Gościńcem Świątobliwości umarli, których także obejmuje okup Chrystusa (Ozeasz 13:14), powrócą z grobu i przyjdą do Syjonu, Jezusa i Kościoła. Fragment ten wykazuje zatem, że możliwość poświęcenia się będzie otwarta dla tych zmarłych, którzy nie poświęcili się w tym życiu.”

– Paul S. L. Johnson, „Tysiąclecie”, s. 155

Wykład przedstawił brat Grzegorz Parylak ze Lwowa na konwencji Świeckiego Ruchu Misyjnego „Epifania” w Łańcucie, 17.06.2023 r.

Na stronie naszego zboru znajdziesz także prezentację nawiązującą do tego fragmentu Biblii. Nosi ona tytuł: „Dolina Bożych gór” (tutaj znajdziesz slajdy z komentarzami).

„Gdy bowiem twoje sądy odbywają się na ziemi, mieszkańcy świata uczą się sprawiedliwości.” Księga Izajasza 26:9

Ktoś nie zaznajomiony z planem Bożym mógłby zapytać: W jaki sposób może zostać ustanowione Królestwo Boże, skoro wszystkie te ludzkie metody zawiodły? Jaki jeszcze inny plan może ono zaproponować? Jeśli plan ten jest oznajmiony w Słowie Bożym, to dlaczego ludzie nie mogą wprowadzić go w życie i w ten sposób uniknąć ucisku?

Odpowiadamy, że władza Królestwa Bożego nie zostanie ustanowiona głosami ludzi ani też głosami arystokracji i władców. W słusznym czasie „ten, co do niej ma prawo”, który prawo to nabył własną, drogocenną krwią, „ujmie Królestwo”. Weźmie on „moc swoją wielką i umie królestwo”. Stanie się to przy użyciu siły „I będzie ich [pogan] rządził laską żelazną; jako statki garncarskie skruszeni będą” (Obj. 2:27). „Abym zebrał narody, i zgromadził królestwa, abym na nie wylał rozgniewanie moje i wszystką popędliwość gniewu mego; ogniem zaiste gorliwości mojej będzie pożarta ta wszystka ziemia. Bo na ten czas [gdy upokorzą się i będą gotowi słuchać i okazywać posłuszeństwo Jego radom] przywrócę narodom wargi czyste, którymi by wzywali wszyscy imienia Pańskiego, a służyli mu jednomyślnie” – Sof. 3:8,9.

Użycie siły i mocy, której człowiek nie będzie mógł się oprzeć, będzie towarzyszyło nie tylko ustanowieniu Królestwa, ale będzie także kontynuowane przez cały Wiek Tysiąclecia, gdyż całe królowanie ma na uwadze specyficzny cel pokonania nieprzyjaciół sprawiedliwości. „Bo on musi królować, póki by nie położył wszystkich nieprzyjaciół pod nogi jego.” „Nieprzyjaciele jego proch lizać będą.” „Każda dusza, która by nie słuchała [była posłuszna] tego proroka [chwalebny Chrystus – pozaobrazowy Mojżesz], będzie wygładzona z ludu”, umrze wtórą śmiercią.

Szatan zostanie związany – wszystkie jego oszukańcze i zwodnicze wpływy zostaną powstrzymane – ludziom nie będzie się wydawało, że zło jest dobrem, albo dobro – złem, że prawda jest nieprawdziwa, albo że fałszerstwo jest prawdą (Obj. 20:2).

Jak już jednak wykazywaliśmy, królowanie to nie będzie polegało wyłącznie na sile. Sile nieodłącznie będzie towarzyszyła oliwna gałązka miłosierdzia i pokoju dla wszystkich mieszkańców świata, którzy będą uczyli się sprawiedliwości, gdy na ziemi będą się odprawiały Jego sądy (Izaj. 26:9). Oczy ludzi oślepionych grzechem zostaną otwarte, a świat zobaczy dobro i zło, sprawiedliwość i nieprawość w świetle bardzo różniącym się od dzisiejszego – w świetle „siedmiokrotnym” (Izaj. 30:26, 29:18-20). Zewnętrzne pokusy obecnego czasu zostaną w większości wyeliminowane, nie będzie wolno i nie będzie można czynić zła, zaś niezawodna kara gwałtownie spadnie na przestępcę, wymierzona z nieomylną sprawiedliwością przez chwalebnych i kompetentnych sędziów tej epoki, którzy będą umieli okazać słabym współczucie (1 Kor. 6:2; Psalm 96:13; Dzieje 17:31).

Owi sędziowie nie będą sądzili według widzenia oczu swoich, ani według słyszenia uszu swoich, ale będą wydawali sąd w sprawiedliwości (Izaj. 11:3). Nie zdarzy się żadna pomyłka, żadna niegodziwość nie minie się ze sprawiedliwą odpłatą, nawet usiłowanie popełnienia zbrodni będzie musiało zostać prędko zaniechane w tych warunkach. Wszelkie kolano skłoni się [przed władzą, która będzie wtedy sprawowana], a każdy język będzie wyznawał [sprawiedliwość tego systemu] (Filip. 2:10,11). Następnie, dla wielu ludzi zapewne stopniowo, nowy porządek rzeczy zacznie przemawiać do serc, a to, co było na początku posłuszeństwem z przymusu, stanie się posłuszeństwem z miłości i uznania dla sprawiedliwości. Aż na końcu wszyscy inni – ci, którzy będą posłuszni tylko pod przymusem siły – zostaną wytraceni wtórą śmiercią (Obj. 20:7-9; Dzieje 3:23).

W ten sposób siłą zostaną wprowadzone reguły i prawa miłości. Nie stanie się to za zgodą większości, tylko wbrew jej sprzeciwowi. Będzie to wymagało wyeliminowania z obecnej cywilizacji republikańskich przyzwyczajeń i na pewien czas poddanie ludzkości pod panowanie systemu autokratycznego, który będzie obowiązywał przez tysiąc lat. Taka autokratyczna władza byłaby czymś straszliwym w rękach okrutnego czy nieudolnego władcy, jednak Bóg uwalnia nas od wszelkich obaw, informując, że dyktatorem owej epoki będzie Książę Pokoju, nasz Pan Jezus Chrystus, któremu pomyślność rodzaju ludzkiego tak leżała na sercu, że złożył za nas w ofierze swoje życie, jako cenę okupową, by uzyskać prawo do podźwignięcia nas ze skażenia grzechem i przywrócić doskonałość oraz Boską przychylność dla wszystkich, którzy przyjmą Jego łaskę przez okazanie posłuszeństwa Nowemu Przymierzu.

__________
Źródło: C.T. Russell, „Walka Armagieddonu”, s. 519-520.

Paruzja, druga obecność lub drugi adwent. Wszystkie te określenia dotyczą powrotu Jezusa Chrystusa na ziemię. Jednak cele, sposób i znaki drugiego adwentu są często błędnie rozumiane. Oto skrótowy przegląd tego tematu:

1. Cele:

Jednym z najważniejszych jest zebranie i wyzwolenie przez Jezusa Jego Oblubienicy, małej trzódki lub Kościoła (wszystkie te określenia dotyczą tej samej grupy osób).

Główny jednak cel to błogosławienie całej rodziny ludzkiej (zarówno żywych, jak i umarłych) czasami odnowienia lub możliwością uzyskania restytucji.

Wspominają o tym Dzieje Apostolskie 3:20-21 – „I pośle Bóg tego, który był wam głoszony, Jezusa Chrystusa; którego niebo musi zatrzymać aż do czasów odnowienia [restytucji] wszystkich rzeczy, co od wieków przepowiedział Bóg przez usta swoich świętych proroków.”

Restytucja oznacza powrót do początkowego stanu; dla ludzkości oznacza to przywrócenie pierwotnego stanu przed upadkiem, kiedy ludzie zamieszkiwali ogród Eden (Księga Rodzaju 1:26-27,31, [1]). [Zobacz więcej w odpowiedzi na temat biblijnych czasów odnowienia]

2. Sposób:

W Biblii pojawiają się wypowiedzi dosłowne i przenośne. Brak rozróżnienia między nimi doprowadził do niezrozumienia oznak powrotu Jezusa. Klasyczny werset na ten temat to Dzieje Apostolskie 1:11 – „Mężowie z Galilei, czemu stoicie, wpatrując się w niebo? Ten Jezus, który od was w górę został uniesiony do nieba, powróci w taki sposób, jak Go widzieliście idącego do nieba.” Wnioskujemy z tego, że tak jak w odejściu Chrystusa uczestniczyło stosunkowo niewielu – wierni – i w tajemnicy przed innymi, taki też będzie Jego powrót. Ludzkość ogólnie nie zauważy dowodów jego obecności (przynajmniej na początku).

3. Znaki:

Jeden ze znaków powrotu Jezusa dotyczy wydarzeń w tym czasie. Ma to być okres nieustającej walki, której kulminacją będzie ogólnoświatowy kryzys nie dający się opanować. Jest on zapowiedziany w Piśmie Świętym w wyrazistych figurach retorycznych (Ewangelia wg Łukasza 21:25-27): „Będą znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach, a na ziemi trwoga narodów bezradnych wobec szumu morza i jego nawałnicy. Ludzie mdleć będą ze strachu, w oczekiwaniu wydarzeń zagrażających ziemi. Albowiem moce niebios zostaną wstrząśnięte. Wtedy ujrzą Syna Człowieczego, nadchodzącego w chmurze z wielką mocą i chwałą”. Jezus przepowiada, że w tym okresie nastąpi szczególny wzrost bezbożności, a w konsekwencji upadek moralności w sferze prywatnej i publicznej. Opisuje to Ewangelia wg Mateusza 24:12 – „A z powodu rozmnożenia się nieprawości, miłość wielu oziębnie”.

_______
Źródło: „The Second Advent”, UK Bible Students, 2009.

[1] Księga Rodzaju 1:26-27,31 – „A wreszcie rzekł Bóg: „Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam. Niech panuje nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym, nad bydłem, nad ziemią i nad wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi! Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boży go stworzył … A Bóg widział, że wszystko, co uczynił, było bardzo dobre.”

W Dziejach Apostolskich 3:20-21 czytamy:

„I pośle Bóg tego, który był wam głoszony, Jezusa Chrystusa; którego niebo musi zatrzymać aż do czasów odnowienia wszystkich rzeczy, co od wieków przepowiedział Bóg przez usta swoich świętych proroków.”

Odnowienie lub restytucja oznacza powrót do początkowego stanu, przywrócenie czegoś, co zostało utracone. Ten początkowy stan dla rodziny ludzkiej to doskonałość, widoczna w Adamie i Ewie przed ich upadkiem w grzech. Człowiek był stworzony na obraz i podobieństwo Boga. Obraz Boga oznacza doskonałość zdolności fizycznych, umysłowych, moralnych i religijnych. Podobieństwo Boga oznacza doskonałe panowanie nad ziemią (Księga Rodzaju 1:26, [1]).

Ta początkowa doskonałość człowieka i jego władzy została utracona.

Fizyczna, umysłowa, moralna i religijna degradacja uszkodziła obraz Boga wśród ludzi i przyniosła przekleństwo ziemi, co przyniosło rasie ludzkiej wielką udrękę.

Od tego czasu potomstwo Adama cierpi z powodu skutków grzechu i śmierci. Ten smutny i zdegradowany stan wołał o współczucie Stwórcy i pobudził Boga w Jego miłosierdziu, by uzdrowić ludzi przez posłanie Jezusa na świat, aby umarł jako cena okupu za całą rodzinę ludzką (Ewangelia wg Mateusza 20:28, [2]).

Tak, jak głównym celem pierwszego adwentu Chrystusa było złożenie ceny okupu, tak głównym celem Jego drugiego adwentu jest udzielenie tej wielkiej wartości okupu, by uzdrowić ludzkość przez proces restytucji („czasy odnowienia wszystkich rzeczy”).

Pod koniec tego procesu, przy końcu Wieku Tysiąclecia, wszyscy posłuszni zostaną przywróceni do początkowej doskonałości ludzkiej natury na obraz i podobieństwo Boże i zostaną pojednani ze swoim Stwórcą. Zapowiedź czasów odnowienia „wszystkich rzeczy” z Dziejów 3:21 pokazuje, że odnosi się to nie tylko do ludzkości, ale także do planety Ziemia, która zostanie przekształcona w nowy Ogród Eden (Księga Ezechiela 36:33-36, [3]).

Pismo Święte naucza, że czasy odnowienia lub restytucji zawierają w sobie przynajmniej siedem rzeczy:

1. Wszyscy zostaną uwolnieni od przekleństwa Adamowego, co wymaga, by zostali obudzeni ze śmierci (1 do Koryntian 15:21-22, Jana 5:28-29, [4]).

2. Jako, że nikt nie może być zbawiony przez niewiedzę, wszyscy zostaną doprowadzeni do dokładnego poznania prawdy o Jezusie i Jego ofierze za nich (Dzieje 4:12, [5]).

3. Wszyscy zostaną umieszczeni w warunkach sprzyjających sprawiedliwości, w kontraście do obecnych warunków, które sprzyjają złu (Psalm 72:6-8, [6]).

4. Wszyscy znajdą się pod pozytywnym wpływem Chrystusa, w kontraście do obecnego życia, gdzie stosunkowo niewielu znalazło się pod takim wpływem (Jana 12:32, [7]).

5. Wszyscy poddadzą się Jezusowi i uznają Jego prawo do panowania nad nimi, co niewielu przyjęło w tym życiu (Filipian 2:9-11, [8]).

6. Wszyscy otrzymają możliwość poświęcenia lub oddania swojego życia Bogu, kiedy będzie to łatwiejsza „droga bita” zamiast trudnej ścieżki w obecnym życiu (Izajasza 35:8, [9]).

7. Wszyscy otrzymają możliwość przyjęcia ducha świętego, coś, co w obecnym życiu otrzymali tylko wybrani (Joela 2:28-29, [10]).

______
Źródło: „The Times of Restitution”, UK Bible Students, sierpień 2014.

[1] Rodzaju 1:26 – „A wreszcie rzekł Bóg: «Uczyńmy człowieka na nasz obraz, podobnego nam. Niech panuje nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym, nad bydłem, nad ziemią i nad wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi!»”

[2] Mateusza 20:28 – „… na wzór Syna Człowieczego, który nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć i dać swoje życie na okup za wielu».”

[3] Ezechiela 36:33-36 – „Tak mówi Pan Bóg: W dniu, w którym oczyszczę was ze wszystkich win waszych, zaludnię znowu miasta, ruiny zostaną odbudowane, a spustoszony kraj znowu ma być uprawiany, zamiast odłogiem leżeć przed oczami każdego przechodnia. I będą mówić: „Ten spustoszony kraj stał się jak ogród Eden, a miasta, które były opustoszałe, zniszczone i zburzone, zostały umocnione i ludne”. A narody pogańskie, które wokoło was pozostaną, poznają, że Ja, Pan, to, co zburzone, znowu odbudowałem, a to, co opuszczone, znowu zasadziłem. Ja, Pan, to powiedziałem i to wykonam.”

[4] 1 do Koryntian 15:21-22 – „Ponieważ bowiem przez człowieka [przyszła] śmierć, przez człowieka też [dokona się] zmartwychwstanie. I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni”

Jana 5:28-29 – „Nie dziwcie się temu! Nadchodzi bowiem godzina, w której wszyscy, którzy spoczywają w grobach, usłyszą głos Jego: I pójdą ci, którzy dobrze czynili, na powstanie żywota; ale ci, którzy źle czynili, na powstanie sądu.”

[5] Dzieje 4:12 – „I nie ma w nikim innym zbawienia. Nie ma bowiem pod niebem żadnego innego imienia danego ludziom, przez które moglibyśmy być zbawieni.”

[6] Psalm 72:6-8 – „Zstąpi jak deszcz na trawę, jak deszcz rzęsisty, co nawadnia ziemię. Za dni jego zakwitnie sprawiedliwość i wielki pokój, dopóki księżyc nie zgaśnie. I panować będzie od morza do morza, od Rzeki aż po krańce ziemi.”

[7] Jana 12:32 – „A ja, gdy zostanę nad ziemię wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie.”

[8] Filipian 2:9-11 – „Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i obdarzył go imieniem, które jest ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie i na ziemi, i pod ziemią. I aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca.”

[9] Izajasza 35:8 – „I będzie tam droga bita, nazwana Drogą Świętą. Nie będzie nią chodził nieczysty; będzie ona tylko dla jego pielgrzymów. Nawet głupi na niej nie zbłądzi.”

[10] Joela 2:28-29 (lub: 3:1-2, zależnie od tłumaczeń) – „I stanie się potem, że wyleję swojego Ducha na wszelkie ciało, i będą prorokować wasi synowie i wasze córki, wasi starcy będą mieć sny, a wasi młodzieńcy – widzenia. Nawet na sługi i służebnice wyleję w tych dniach swojego Ducha.”

Zdjęcie z domeny publicznej.

Pewien brat w sprawach biznesowych odwiedził w domu starszą kobietę, jak się okazało, siostrę z organizacji Świadków Jehowy. Rozmowa szybko z tematów zawodowych przeniosła się na tematy biblijne, ponieważ kobieta ta była wieloletnią głosicielką Królestwa.

Podczas tej rozmowy mężczyzna zaproponował, by zwracali się do siebie „bracie i „siostro”, jako że wierzą we wspólną Prawdę, mają jednego Ducha i jednego Pana. Są więc duchową rodziną. (Tak zwracają się do siebie chrześcijanie w społecznościach badaczy Pisma Świętego i w organizacji Świadków)

Ta pani jednak nie zgodziła się na to. Podkreśliła, że mogłaby się zgodzić jedynie, gdyby był członkiem organizacji. Rozmawiali mimo wszystko w miłej, chrześcijańskiej atmosferze i rozstali się w zgodzie.

Kilka dni później przypadkiem spotkali się na targowisku. Przywitali się i wrócili do rozmowy na tematy Ewangelii. Kiedy brat-badacz rozwinął temat restytucji i Królestwa Bożego na ziemi, tej starszej siostrze aż łzy radości napłynęły do oczu.

Westchnęła wtedy i powiedziała: – Bracie! Tak bardzo bym chciała, żeby tak własnie było!

…

W taki sposób Prawda czyni braćmi i siostrami w Panu…

_____
Zobacz inne świadectwa.

„I będzie tam droga, która drogą świętą nazwana będzie”

AUTOSTRADA w kontraście do wąskiej drogi (prywatnej drogi), jest drogą publiczną, otwartą dla każdego. Droga święta odnosi się do symbolicznej drogi w zgodzie ze świętością, którą świat ludzkości będzie miał sposobność podróżowania, kiedy będą mu udzielone błogosławieństwa restytucji w Wieku Tysiąclecia. Wiemy, że ona nie jest otwarta podczas Wieku Ewangelii, ponieważ, po pierwsze, inna droga, wąska droga (Mat. 7:14), jest otwarta w tym czasie; po drugie, warunki panujące wówczas, gdy będzie otwarta ta droga, będą wielce się różnić (Izaj. 35:8,9) od tych z Wieku Ewangelii; po trzecie, pewne niewypełnione wydarzenia, które będą mieć miejsce przed jej otwarciem, jeszcze nie nastąpiły, takie jak zakończenie wyboru Wieku Ewangelii, zakończenie czasu ucisku oraz ustanowienie Królestwa. Droga święta jest niezbędna, po pierwsze, z powodu Boskiej obietnicy (Izaj. 35:8); po drugie, z powodu okupu Chrystusa (Jana 12:32,33; Rzym. 5:18,19); po trzecie, z powodu cierpień Kościoła (Izaj. 60:14,15); po czwarte, z powodu potrzeb świata (Rzym. 8:22).

Oświecenie, jakie będzie udzielane na tej drodze będzie nauczaniem Prawdy (Izaj. 29:18,24; 35:5; Jana 1:9). To nauczanie jest zrozumiałe (Izaj. 35:8; Jer. 31:34) i obfite (Izaj. 11:9; 35:7). Ta droga będzie bardzo sprzyjała sprawiedliwości, przynosząc ulgę w skutkach przekleństwa (Izaj. 61:4) i sprowadzając restytucję (Ezech. 36:35; Izaj. 35:1,2); z tą drogą będzie się łączyło zniszczenie każdej złej instytucji (Obj. 20:1-3; Ps. 72:9) oraz ustanowienie dobrych instytucji, które będą sprzyjać reformowaniu ludzkości (Ps. 72:8); grzech i błąd będzie przez nie stopniowo usuwany (Izaj. 25:7,8); sprawiedliwość będzie stopniowo zaprowadzana (Ps. 72:7; Izaj. 60:21), a Prawda wszędzie będzie wywyższana (Izaj. 11:9; 29:18,24); przekleństwo oraz wynikające z niego obciążenia będą usuwane z drogi (Rzym. 8:21); smutek będzie usunięty, a radość przywrócona (Izaj. 35:10); ustaną wojny, a pokój będzie obfitować (Ps. 46:10; 72:7; Izaj. 2:4; 9:7); zamiast wywyższania niegodziwych, jak to ma miejsce obecnie, oni zostaną upokorzeni (Ps. 37:34-38); podczas gdy sprawiedliwi, którzy obecnie są ciemiężeni i prześladowani, zostaną wywyższeni (Ps. 72:7; Izaj. 60:14,15); fałszywi nauczyciele i fałszywe kościoły zostaną zniszczone (2 Piotra 2:1; Obj. 2:20-23), a będą ustanowieni prawdziwi nauczyciele i prawdziwy Kościół (1 Kor. 6:2,3); niegodziwe narody będą unicestwione (Izaj. 60:12), a sprawiedliwym będzie udzielona pomoc (Gal. 3:8; Obj. 15:4). biedni nie będą już dłużej pogardzani (Ps. 72:12-14; 107:41); każdy będzie miał swój własny dom i nie będzie tam właścicieli, którzy eksmitowaliby ludzi z mieszkań (Izaj. 65:22; Mich. 4:4); ludzie nie będą już więcej pracować na próżno (Izaj. 65:23) i będą dobrze prosperować w swych przedsięwzięciach (Izaj. 60:17; 65:23); niegodziwość zostanie usunięta (Ps. 107:42); a sprawiedliwość będzie obfitować (Izaj. 61:11).

Następnie zwróćmy uwagę na podróżujących tą drogą, którymi będzie cały świat (Ps. 98:3; Izaj. 40:5; Ja na 1:9; 1 Tym. 2:4); podróżowanie tą drogą będzie ograniczone w przypadkach tych, którzy nie będą się reformować, ponieważ zostaną skazani na śmierć czy to jako przeklęci grzesznicy przy końcu 100 lat próby, czy pod koniec 1000 lat jako ci, którzy nie wypełnili swoich dni dobrem (Izaj. 65:20; 35:8; Jer. 31:29,30; Ezech. 18:4,20; Dz.Ap. 3:23; Obj. 20:7-9). Podróżujący tą drogą będą się uczyć Boskiego Słowa (Izaj. 35:5), rozpowszechniać Słowo Boże (Izaj. 35:6; Ps. 107:22) i praktykować Słowo Boże (Izaj. 35:6; Ezech. 36:25,27). Kresem, do którego prowadzi ta droga, będzie restytucja (Dz.Ap. 3:19-21; Rzym.8:21; Izaj. 60:21; Ps. 72:6,16). Rozumiemy, że droga święta będzie drogą dokładnie dostosowaną do świata ludzkości. Po szczegóły odsyłamy do Boskiego Planu Wieków, rozdział 11.

____
Źródło: „Sztandar Biblijny”, listopad-grudzień 2010, s. 94.

„Czy nie wiesz tego? Czyś nie słyszał? Pan – to Bóg wieczny, Stwórca krańców ziemi.
On się nie męczy ani nie nuży, Jego mądrość jest niezgłębiona.”
– Izajasza 40:28

***

Co będzie jutro? Na pewno dzień, a czy my się w nim znajdziemy? Różne ludzkie plany nie mogą zostać zrealizowane.

Wykład wygłoszony przez brata Czesława Rucińskiego na spotkaniu zboru Pana w Bydgoszczy, 16.01.2022 r.

Jednak Bóg wie wszystko i pewne rzeczy podał nam w swoim Słowie – w Biblii (2 Piotra 1:20-21). W Biblii są rzeczy zapisane na zewnątrz i wewnątrz. To, co jest w środku, zapisane jest dla pokutujących, wierzących w Jezusa Chrystusa i poddających się Jego woli.

Gdy Biblia zapowiada, że nastanie wkrótce „Nowa ziemia” (warto przeczytać ulotkę o takim tytule), nie chodzi o nową planetę, ale nowe społeczeństwo oparte na dobrych i sprawiedliwych zasadach.

Inne nawiązujące do tego artykuły to choćby „Wieczne przeznaczenie człowieka” i „Latające talerze”.

Dziś ludzie szukają życia we wszechświecie, a zupełnie nie dowierzają Bogu, nawet w Jego istnienie. Według Biblii tymi, którzy zasiewają błędne poglądy wśród ludzi są szatan, a także demony czyli upadli aniołowie oszukający ludzi.

„POKUTUJCIE!” – najpierw ten krok jest potrzebny dla każdego, kto chciałby poznać Boski plan; Bóg nie będzie edukował tych, którzy kochają grzech i cieszą się nim.

Dozwolenie grzechu zostało zamierzone jako lekcja dla człowieka, po to, byśmy nauczyli się w końcu wybierać dobro, a odrzucać zło.

W tym czasie Bóg wybierał świętych współpracowników Chrystusa w przyszłym, obiecanym dziele błogosławieństwa całego świata.

„Obwieszczam od początku to, co ma przyjść, i naprzód to, co się jeszcze nie stało.
Mówię: Mój zamiar się spełni i uczynię wszystko, co zechcę. Przyzywam ze Wschodu drapieżcę, człowieka upatrzonego z dalekiej krainy. Ledwie co wypowiem, już w czyn wprowadzone, ledwie myśl powziąłem, już wykonana.”
– Izajasza 46:9-10

Święty Piotr wskazując na wieki, jakie upłyną do tej chwalebnej perspektywy, nazywa to „czasami ochłody” i mówi, że wszyscy prorocy w pewnym stopniu opisywali błogosławieństwa tego dnia Tysiąclecia – tysiąca lat Królestwa Bożego, podczas którego Jezus wraz ze swoim Kościołem będą panować na ziemi i przyprowadzą ludzkość z powrotem do harmonii z Boskimi zasadami (Dzieje Apostolskie 3:19-21). Po tysiącach lat fizycznej, umysłowej, moralnej i religijnej degradacji, kiedy panował „książę świata tego” – szatan (Jana 14:30), i gorzkim doświadczeniu ze złem, ludzie na ziemi poddadzą się w okresie restytucji obszernemu programowi edukacyjnemu, kiedy przyjdą do znajomości swego Stwórcy i odkryją radości i perspektywy, które poprzednio były poza ludzką myślą i wyobrażeniem.

ODRODZENIE

Patrząc w przyszłość na okres, kiedy Chrystus będzie panował, Jezus odnosi się do tego czasu jako czasu „odrodzenia” – odrodzenia lub dawania nowego życia (Mateusza 19:28). To nie odnosiło się wyłącznie do Kościoła, gdyż On mówił wyraźnie o czasie, który miał nadejść, kiedy wszyscy zmarli powstaną, niektórzy do natychmiastowego życia (wiecznego), a pozostali na sąd (Jana 5:28,29). Jednakże sąd nie oznacza jedynie wydania wyroku. Ludzkość jest już pod wyrokiem śmierci i podniesienie jej spod tego wyroku przyniesie wszystkim to, czego nigdy przedtem jeszcze nie mieli: doświadczenie z dobrem zamiast ze złem oraz pełną i sprawiedliwą próbę do życia.

„Dzień sądu” jest okresem sądzenia świata lub też rządzenia, sprawiedliwie, włączając pouczanie i naprawianie. Wszyscy muszą przyjść do jasnego zrozumienia, co jest stawką i mieć możliwość wykonywania wolnej woli danej przez Boga w celu wybrania lub odrzucenia warunków na jakich życie może być osiągnięte. Widoczne na zewnątrz odmłodzenie ludzkiego ciała i przywrócenie do „chwały i czci” (Ps. 8:6) jego pierwotnego stanu będzie odzwierciedleniem większego wewnętrznego odrodzenia umysłu i serca, ponieważ pojednanie z Bogiem stanie się niezmienną rzeczywistością. Tak jak podaje to Psalmista: „Niech się weselą niebiosa, a niech pląsa ziemia;… Przed obliczem Pańskim; boć idzie, idzie zaiste, aby sądził ziemię. Będzie sądził okrąg świata w sprawiedliwości, a narody w prawdzie swojej” (Ps. 96: 11-13).

Odsuwając chwilowo na bok wiele praktycznych uwag, które nasuwają się na umysł, kiedy rozmyślamy o „nowej ziemi… w której sprawiedliwość mieszka” (2 Piotra 3:13), przyjmijmy Boga w Jego Słowie i módlmy się z niesłabnącą wiarą o nadejście Jego Królestwa. Kiedy Chrystus, Król nad królami i Pan nad panami, zyska swoją wielką moc i zapanuje na ziemi, przeważająca większość mężczyzn i kobiet z pewnością odpowie na wielką miłość Boga i dostąpi życia wiecznego, które było pierwotnym przeznaczeniem człowieka, w całej jego pełni. Piękni w kształcie i rysach, szlachetni w charakterze i nieodwołalnie złączeni w swych sercach i umysłach z prawem Bożym, wejdziemy w przyszłe wieki chwały, które w miarę ich upływu będą objawiać coraz więcej na temat naszego własnego miejsca w Boskich wiecznych zamysłach.

______
Fragment artykułu pt. Dwa zbawienia. „Sztandar Biblijny”, marzec 2002.