Zapraszamy do wysłuchania wykładu pt. „Symbole w Biblii”.

Mówi Leszek Szpunar, spotkanie zboru w Bydgoszczy, 04.08.2024 r.

A świat duchowy? Rozległa i tajemnicza dziedzina?

– życie istot duchowych, ich wygląd, relacje

– wiedza o Bogu, o cechach Jego istoty lub osobowości

– sny, wizje, objawienia

– nasze relacje z Bogiem

– nasze wzajemne relacje w kościele/zborze

– nasze życie duchowe (osobowość)uczucia

– przenikanie świata materii i ducha (modlitwa)

– działanie Bożej Opatrzności

– proroctwa (zdarzenia, czasy, cele, sposoby)

– potrzebne klucze do ich zrozumienia

Można powiedzieć, że pisarze Biblii, aby przełożyć język Boga na język ludzi, musieli używać najbardziej wyrafinowanych form językowych, które tworzyli lub wykorzystywali już istniejące. Bóg przekazywał im swoje poselstwo różnymi sposobami; przez wizje (widzenie ukazujące się człowiekowi na jawie, nie we śnie 1Mojż.12:7 – Ukazał się Pan Abramowi.), sny czy też tworzenie rzeczywistości, która była zapowiedzią przyszłej (typy) itp.

Posłuchaj też wykładu: TYPY BIBLIJNE

Stąd obrazowość Biblii

Pismo Święte, jak wiemy jest dziełem literackim. Mówiąc o literackości Biblii wspomina się o jednym z jej wykładników, jakim jest obecność figur retorycznych (środków stylistycznych), czyli takich sposobów ukształtowania wypowiedzi, które zakładają obecność literalnego (dosłownego) i figuralnego (przenośnego) znaczenia. Nazywamy to obrazowością Biblii. Takimi figurami są porównania, metafory (przenośnie), przypowieści, alegorie, symbole, typy i wiele innych. Są one celowym i odpowiednim do przekazywanych myśli użyciem słów.

Zajmiemy się właśnie obrazowością Biblii z naciskiem na jedną z figur, na symbole.

Figury retoryczne – cele stosowania (przypomnijmy)

OGÓLNIE: Figury stylistyczne występujące w Biblii są bardzo pomocne w przekazywaniu myśli i trafianiu do serca. Ożywiają Słowo Boże. Są też dobrym przykładem skutecznego nauczania.

Pozwalają one na:

Ukrycie znaczenia na jakiś czas (Daniel nie wiedział Dan.12:4 Ty jednak, Danielu, ukryj słowa i zapieczętuj księgę aż do czasów ostatecznych. Wielu będzie dociekało, by pomnożyła się wiedza) i przeznaczone dla wybranych adresatów (Dlaczego w przypowieściach? … wam dano wiedzieć, innym nie dano)

Podkreślenie ważności informacji – przekazanej myśli (paralelizm : Ps.25:9 rządzi pokornymi w sprawiedliwości, ubogich wiedzie swą drogą.; Ps.2:1  Dlaczego narody się buntują, czemu ludy knują daremne zamysły? ; Iz. 62:1 Przez wzgląd na Syjon nie umilknę, przez wzgląd na Jerozolimę nie spocznę, dopóki jej sprawiedliwość nie błyśnie jak zorza i zbawienie jej nie zapłonie jak pochodnia.)

Uczynienie łatwiejszym do zrozumienia, wyjaśnienia; zilustrowanie tego, co nieznane i ukryte przed ludźmi przez to, co jest znane bezpośredniemu doświadczeniu (wydarzenia w niebie – dotyczące Ijoba; opis duchowej istoty – Lucyfera; tron Boga, lewica, prawica; rozmowa Jezusa z Szatanem).

Zwiększenie funkcjonalności wypowiedzi, np. jak wyżej lub

Jeszcze inną figurą stylistyczną jest uosobienie (personifikacja). Występuje ona wtedy, gdy o czymś nieożywionym mówimy tak, jak gdyby było żywe. W Biblii czytamy na przykład: „Śmierć królowała od Adama aż do Mojżesza”; „smutek i wzdychanie zmuszone będą umknąć”; „prawdziwa mądrość ciągle woła głośno wprost na ulicy” (Rzym. 5:14; Izaj. 35:10; Prz. 1:20). Śmierć, smutek, wzdychanie i mądrość nie mogą naprawdę rządzić, uciekać ani wołać. Ale mówiąc, że tak się dzieje, Biblia kreśli w naszych umysłach żywe obrazy, które łatwo pojąć i zapamiętać.
Pełniejsze przekazanie treści, pogłębienie (poezja hebrajska-paralelizm, symbole itp.) Daniel – sen Nabuchodonozora, do którego jeszcze wrócimy.

Wywołanie u odbiorcy pożądanych emocji (wyrażenie emocji, rozbudzenie zainteresowania; np. wykrzyknik Tren.4:1 – O jako pośniedziało złoto!, Rzym 11:33 – O, głębokości bogactwa i mądrości i znajomości Bożej!; apostrofa 2Sam.18:33 – Synu mój Absolomie, synu mój!, personifikacja – O góry Gielboe! 2Sam.1:21-27)
Podniesienie siły argumentacji, np. pytanie retoryczne: Dz. Ap. 26:27,28: Wierzysz, królu Agrypo! prorokom? Wiem, iż wierzysz. Zatem Agrypa rzekł do Pawła: Mało byś mnie nie namówił, żebym został chrześcijaninem.

Skrócenie długich opisów i zastąpienie ich czasem jednym słowem, np. powiedzenie o kimś, że jest lisem (o Herodzie), umożliwia pominięcie całej charakterystyki tego człowieka (czytelnik wie, o co chodzi).

Czyli tym, co decyduje o obrazowości Biblii, o jej literackim charakterze jest m.in. obecność figur retorycznych, inaczej środków stylistycznych.

Omówiliśmy już wspólnie niektóre z tych figur – przypomnijmy:

Przypowieści (podobieństwa):

To wszystko mówił Jezus w podobieństwach, a bez podobieństw nie mówił do nich; Aby się wypełniło, co powiedziano przez proroka: Oto otworzę w podobieństwach usta moje, wypowiem skryte rzeczy od założenia świata (Mat.13:34,35)

Tedy przystąpiwszy uczniowie, rzekli mu: Dlaczego im w podobieństwach mówisz? …Dlatego im w podobieństwach mówię, iż widząc nie widzą, i słysząc nie słyszą, ani rozumieją (Mat.13:10,13)

Przypowieść (podobieństwo) to forma wypowiedzi, historyjka opowiedziana, by czegoś nauczyć, przekazać jakąś myśl.

Przypowieści mogą być rozbudowane, np. Wędrówka Pielgrzyma.

Dwa przykłady przypowieści:

Mat.13:44 –Zasię podobne jest królestwo niebieskie skarbowi skrytemu w roli, który znalazłszy człowiek, skrył, i od radości, którą miał z niego, odchodzi, i wszystko, co ma sprzedaje i kupuje onę rolę.

– skarb to rodzaj ludzki

– rola to świat ludzkości na ziemi

– kupujący to Jezus, który oddał wszystko, co posiadał, by nas kupić

– jako nasz właściciel poprzez restytucję udoskonali nas wszystkich

– kolejne kroki…

Łuk. 15:11-32 (o synu marnotrawnym) – pokazuje stosunek Boga do grzeszników nie przestrzegających Prawa, oddalających się od Boga, od łaski i opieki oraz do tych, którzy to prawo przestrzegają tylko w literze (bo muszę), bez zaangażowania, bez ducha miłości.

Dlaczego w podobieństwach? To był naturalny podział na zainteresowanych i niezainteresowanych. Ci pierwsi to ci z Mat.13:36

Tedy rozpuściwszy on lud, przyszedł Jezus do domu; i przystąpili uczniowie, mówiąc: Wyłóż nam podobieństwo o kąkolu onej roli.

Oni chcieli wiedzieć!!!

Mat.13:3-8 oraz 18-13 zawiera wyjaśnienie – różne kategorie słuchaczy.

Jakimi słuchaczami my jesteśmy?

Porównania i metafory

Porównanie – dwuczłonowa konstrukcja językowa. Mamy człon, który porównujemy (cechy przedmiotu lub zjawiska) i człon drugi, do którego porównujemy, przez wskazanie na podobieństwo. Oba człony połączone są charakterystycznymi dla danego języka wyrażeniami; w języku polskim są to wyrażenia jak, jakby, jak gdyby, na kształt, niby, podobny, na podobieństwo itp. Oba człony muszą posiadać cechę wspólną, która stanowi podstawę i motywację porównania.

Powtórzmy:

Porównanie to zestawienie dwóch zjawisk ze względu na pewną wspólną im cechę, np. Łuk. 17: 26-30 A jak było za dni Noego, tak będzie i za dni Syna człowieczego.

Typy biblijne:

Typ to figura retoryczna, która polega na tym, że przedstawia, opisuje pewne rzeczywiście istniejące instytucje, osoby, zasady, wydarzenia itp. będące zapowiedzią przyszłych. W tym wypadku figury tworzy człowiek (grając rolę kronikarza).

Typami są też nazywane opisane w Biblii instytucje, osoby, zasady, rzeczy, które są zapowiedzią przyszłych instytucji… W tym znaczeniu typy daje Bóg, powołując je do istnienia.

Podobieństwa i różnice między figurami:

Typ a proroctwo: istnieje podobieństwo między typem a proroctwem – przepowiadają przyszłość (charakter profetyczny). W proroctwie jest jednak mowa tylko o przyszłości, typ mówi o przyszłości opisując teraźniejszość autora lub przeszłość. Autor proroctwa jest świadomy, że prorokuje, autor typu tego nie wiedział. Wiedział tylko Bóg.

Typ i przypowieść: Podobieństwo polega na tym, że zarówno typ, jak i przypowieść prezentują rzeczywistość, która jest zapowiedzią innej. Różnica- przedstawiona w typie rzeczywistość naprawdę istniała (historia), w przypowieści mamy do czynienia z fikcją literacką, zmyśleniem.
Symbol bliski jest metaforze w tym, że jego znaczenie również nie jest dosłowne, ale przenośne. Znaczenie symbolu nie jest wytwarzane przez kontekst różnorodnych pojęć (jak w metaforze). Jest nadane.

Pojęcia symbol i omawiane przez nas wcześniej metafora i przypowieść są bliskie znaczeniowo.
Alegoria jest specyficznym rodzajem przenośni, ponieważ ma jedno utarte społecznie i kulturowo znaczenie, co wyróżnia ją spośród innych tego rodzaju środków stylistycznych, takich jak np. symbol, który w różnych utworach może odnosić się do innych znaczeń. Alegoria w każdym przypadku znaczy to samo.

Przejdźmy do symboli:

Symbol to środek stylistyczny, który ma jedno dosłowne znaczenie i kilka ukrytych, metaforycznych.

W przeciwieństwie do alegorii (przypowieści) odbiorca dzieła może zinterpretować symbol na kilka różnych sposobów.

Cechy symboli
Symbole są ustanawiane arbitralnie przez pisarza. Obiekty tworzące związek symboliczny w jednej kulturze, mogą mieć inne znaczenia w innych kulturach, co odróżnia symbol od jednoznacznej alegorii.

Na obszarach tych samych lub pokrewnych tradycji kulturowych czy religijnych pewne rzeczy, wyrazy i znaki przywoływały w umysłach, uczuciach i wyobraźni inne rzeczy, wyrazy i znaki.

Na przykład, w Polsce kolory żałobne to czarny, popielaty oraz fioletowy (kolor fioletowy jest używany głównie w Tajlandii). W niektórych krajach, kolorem żałobnym jest biel – głównie w państwach wschodnich, między innymi w Chinach. Afryka Południowa przedstawia swoją żałobę kolorem czerwonym, a Meksyk używa koloru niebieskiego.
Można je odczytywać na wiele sposobów, ale zawsze należy trzymać się analizowanego tekstu i nie odchodzić od niego, bowiem kontekst pozwoli wybrać najwłaściwsze tropy. Ważne!!!

Autor nie narzuca symbolowi jedynie jednego, poprawnego znaczenia.

Pojawienie się symbolu w dziele wskazuje, że w danym elemencie utworu znajduje się głębsza myśl, niewypowiedziana wprost.

Treść jest bardziej tajemnicza i nieoczywista, co skłania do przemyśleń i refleksji nad wydźwiękiem tekstu.

Symbole zatem to przedmioty, pojęcia, wyobrażenia, przeżycia związane jakimś wewnętrznym stosunkiem z innymi przedmiotami, pojęciami itd.

Związki te mogą być dla nas do dziś żywe i oczywiste w naszej kulturze:

lew – symbolizuje królewskość i odwagę, lis – chytrość, dom – schronienie, bezpieczeństwo, chleb i sól – gościnność. Ale mogą też być dla nas trudne do zrozumienia, a nawet zgoła niepojęte, gdyż gromadzone przez dawne, często już nie istniejące kultury.

Rola symboli:

Jaką funkcję pełnią w literaturze symbole? Jaka jest ich rola?

– poszerzają one horyzont znaczenia treści

– pozwalają autorowi na wyrażenie swoich idei, wartości czy emocji.

– przekazują takie treści, które bezpośrednio nie są lub nie mogą być ukazane

– ujawniają jakości nie mające dotychczas właściwych określeń i sugerują treści nie związane z podstawowym, dosłownym znaczeniem.

– dają odpowiednik pojęcia postrzegany zmysłowo.

– wskazuje na dwupłaszczyznowość znaczenia, zamierzoną zagadkowość.

– informują, że to, co przedstawione bezpośrednio, jest znakiem głęboko ukrytych i niejasnych treści, mających kierować ku nim myśl odbiorcy.

– pomagają one twórcom wyrazić głębsze znaczenie danej postaci, wydarzenia czy kontekstu

– wykorzystywane są w celu lepszej ekspresji swoich przemyśleń

– dzięki nim czytelnik ma możliwość odszyfrowywania różnego rodzaju podtekstów i głębokich sensów.

– są odpowiedzią na ograniczoność naszej wiedzy nawet o otaczającym świecie.

– oryginalne i wieloznaczne symbole często służą do interpretacji i wyjaśnienia wielu zjawisk

– pozwalają skupić się na wewnętrznych przeżyciach i doznaniach człowieka

– służą do wyrażania emocji bohaterów i propagowania bardzo złożonych prawd moralnych, etycznych

– ich udział w wypowiadaniu treści duchowych jest niezastąpiony.

– są stosowane w celu przedstawienia tego, co jest niepostrzegalne zmysłowo. Posiadają one pierwotne, dosłowne i wprost dane znaczenie oraz „drugie dno” – nieprzebrany sens, który może podlegać wciąż nowej i pogłębiającej się interpretacji.

– pełnią funkcję otwierania i funkcję ukazywania głębi; nie tylko otwiera przed odbiorcą nieznane mu przedtem sfery rzeczywistości, ale także otwiera jego samego na nieznaną mu głębię własnego bytu.

– zaiste, symbol jest tym, co „daje do myślenia” (P. Ricoeur).

Przykłady symboli w Biblii

Berło, sceptr – łaska królewska Est.4:11; moc i panowanie, władza króla; Ps.2:6-9, Ps.109:2, 4 Mojż.24:18; prawo do tego panowania; umocowanie – Sedekiasz 1 Mojż.49:10 nie będzie odjęte sceptrum, aż przyjdzie ten, który ma prawo do tej korony (sceptrum) na mocy obietnicy danej Abrahamowi, Izaakowi i Jakóbowi.

Korona (łac. corona- wieniec z kwiatów lub kruszców) – zewnętrzną stronę królowania, królewskość, zaszczyty, przepych; władzę, potęgę; Ezech.21:25-27 – korona odebrana Sedekiaszowi; korona życia to nieśmiertelność Obj. 2:10

Brama – biblijne znaczenie to przejście z jednego sposobu życia, postępowania do innego; Mat.7:13-14; Jezus jest bramą; podobnie drzwi są symbolem przejścia między jednym światem a drugim, zmianę, śmierć; tak też się ma rzecz z zasłonami w Przybytku.

Podobnie drzwi: symbol Chrystusa Jan 10:9; otwarte drzwi to symbol gotowości do dalszych układów, rozmów Obj. 3:8;

Droga – w Starym i Nowym Testamencie symbolizuje ludzkie życie, sposób postępowania 4 Mojż.22:32, Żyd.12:13; Biblia uczy o trzech takich drogach: szerokiej, wąskiej i świętej Mat.7:13,14, Iz.35:8

Dom – bezpieczeństwo, trwałość, schronienie, rodzinę itp.; ród, dynastia 2Mojż.16:31, 1Mojż.46:27, Jozue 17:17; dom ojca – ród pochodzenie Ps.44:11; niebiańska siedziba błogosławionych Jan.14:2; dom Boży –świątynia 2Kron.5:14; dom modlitwy – świątynia Iz.56:7; dom duchowy – zrzeszenie wiernych 1Piotr.2:5; ciało to dom ducha 2Kor.5:1; dom wieczności – grób Kazn.12:5, Ps.48:12; dom niewoli – Egipt 2Mojż.13:14; dom na piasku – bez fundamentów, rzecz nietrwała Mat.7:26; domownicy wiary – wyznawcy Gal.6:10

Broń – symbolika chrześcijańska Ef.6:11-17 – tarcza to wiara, miecz to Słowo Boże, hełm nadzieja zbawienia, pas to prawda i miłosierdzie, obuwie to zapał, pancerz to sprawiedliwość; 2 Kor.10:4, broń duchowa i cielesna.

Szatan też jest uzbrojony – Łuk.11:21-22 – broń jego zostanie mu odebrana .

Sierp – symbol prawdy Obj.14:14-19 – I widziałem, a oto obłok biały: a na onym obłoku siedział podobny synowi człowieczemu, który miał na głowie swojej koronę złotą a w ręce swej sierp ostry. A drugi anioł wyszedł z kościoła, wołając głosem wielkim na tego, który siedział na obłoku: Zapuść sierp twój a żnij, gdyż tobie przyszła godzina, abyś żął, ponieważ się dostało żniwo ziemi. I zapuścił ten, który siedział na obłoku, sierp swój na ziemię, i pożęta jest ziemia , aniołowie zapuścili sierpy; dotyczy żniwa;, Mat.13:39 – Nieprzyjaciel zasię, który go rozsiał, jest diabeł, a żniwo jest dokonanie świata, a żeńcy są aniołowie.

Żniwo – Chrystus Jezus nazwał „zakończenie systemu rzeczy” żniwem, podczas którego aniołowie jako żniwiarze zbiorą ludzi podobnych do chwastów i wrzucą ich do „ognistego pieca”, natomiast osoby przypominające pszenicę będą „świecić jasno jak słońce w królestwie ich Ojca” (Mt 13:24-30, 36-43). Żniwo to przebiega pod nadzorem Jezusa Chrystusa, którego ukazano w Księdze Objawienia jako „kogoś podobnego do syna człowieczego” z ostrym sierpem w ręce (Obj 14:14-16)

Posłuchaj też wykładu: ŻNIWO W BIBLII

Drzewo – jest symbolem wzrostu, odnowy, odrodzenia, zmartwychwstania Ijob.14:7; wielkość, długowieczność, królewskość;

Drzewo to człowiek Ps.1:3, Ps.91:13; drzewo to pyszny władca, tyran Dan.4:17-19, Iz.2:12-13; drzewo genealogiczne Iz.11:1.

Symbole około pamiątkowe

Jak czytamy: gdy oni jedli – Jezus użył tych produktów, które jedli, nadając im nowy sens, nowe symboliczne znaczenie. Zastąpiły one baranka i zioła. Jesteśmy świadkami powstania nowego symbolu.

Chleb – to jest ciało moje ( to przedstawia moje ciało, ludzką naturę)

Chleb przaśny – wolny od grzechu, święty, niewinny; kwas symbolem grzechu.

Wino – krew Jezusa, życie oddane przez Jezusa, jego ofiara.

Ich jedzenia i picie – przyswajanie wiarą zasługi Jezusa.

Baranek – symbol Jezusa

Kielich – jako naczynie i zawartość; doświadczenia przyjemne lub smutne Ps.16:5, Jer.16:7, Mat.20:21-23, Mat.26:39,42, Ps.116:13, Ps.23:5, Mar.10:38, Jan.18:11.

Świat (niebo i ziemia) – porządek rzeczy w ludzkiej rodzinie; ma swoje symboliczne niebo i symboliczną ziemię;

Ziemia to społeczeństwo Mat.5:13;

Gwiazdy tworzące symboliczne niebo to nauczyciele religijni działający w różnych systemach religijnych:

– nauczyciele: Dan.12:3; Obj.1:20

-Jezus : Mal.4:2, 2 Piotr.1:19

-aniołowie: Ijob 38:7

– Lucyfer (później Szatan) Iż.14:12-13

– fałszywi nauczyciele: Juda 13.

Symboliczna ziemia (społeczeństwo) i symboliczne niebo (systemy religijne i ich nauczyciele) tworzą symboliczny świat – ustrój, porządek rzeczy w ludzkiej rodzinie.

Porządki rzeczy w ludzkiej rodzinie:

Pierwszy świat – 2 Piotra 2:5; 3:6

Obecny świat zły – Gal.1:4, zwany tym światem – Jan14:30

Przyszły świat Żyd.2:5; inaczej nowe niebiosa i nowa ziemia – 2 Piotra3:13.

Gdy Biblia mówi o końcu świata, to taki właśnie świat ma na myśli.

Symbole związane z biblijnymi Cieniami Przybytku:

Metale: złoto symbol boskiej natury; miedź symbol ludzkiej natury.

Kolory: szkarłat – symbol krwi zapewniającej odkupienie; biel płótna – symbol przywrócenia człowiekowi jego pierwotnej czystości; niebieski to symbol wierności; fiolet symbol królewskiej władzy.

Lniane szaty kapłanów symbolizowały przypisaną im sprawiedliwość.

Pasy oznaczają służbę dla sprawiedliwosci.

Olej pomazania był symbolem ducha świętego.

Oliwa – poświęcenie, namaszczenie, nadanie godności; namaszczenie królów, kapłanów. Mesjasz to namaszczony, pomazany (olejem).

Kobieta w symbolach to kościół

Kościół Chrystusowy to czysta panna, oblubienica, małżonka Baranka 2Kor.11:2, Obj.21:9.

Fałszywe kościoły są przedstawione jako zepsute i wszeteczne kobiety Obj.17:1-5.

Mądre i głupie panny symbolem MS i WG.

Dni często oznaczają lata (4 Mojż.14:33-34) – czterdzieści dni to czterdzieści lat; jeden dzień to też tysiąc lat 2 Piotr.3:8,9; Ps.90:3,4.

Chmura, obłok – to w zależności od kontekstu: opatrzność, prawda, przemijanie, groźba, wojna, stado, tłumy, niebezpieczeństwo (chmury gromadzą się nad kimś); Jezus zgodnie z zapowiedzią miał przyjść w chmurach ucisku; pod chmurą i w chmurze – niewidzialny dla postronnych ( tak używał tego symbolu Homer m.in. w Odysei; chmury to wojny, pisał grecki poeta Pindar : okrutna chmura wojny; ale również piękno, mądrość, owocowanie Ijob.26:8; ale także przemijanie Ijob.7:9; czy też tłum, mnóstwo Żyd.12:1; Ezechiel mówi o dniu obłoku i chmury, czyli o dniu Pańskim, dniu sądu Ezech.30:3 i 34:12); chwała Pańska 2 Mojż.40:32-43; 5 Mojż. 33:26 ; ciekawie ten temat jawi się w opisie wizji chwały Królestwa z Mat.16:27-17:9 – Częścią wizji na górze był jasny obłok, który otoczył wszystkich. Obłok ten zdaje się mówić do uczniów i do nas, że chociaż chwała i majestat naszego Pana niewątpliwie należy do Niego, jednak chwała ta będzie zakryta, ukryta, zaciemniona przez pewien czas, przez wiek Ewangelii i w Jego drugim przyjściu (wszak jest to wizja Królestwa). A jedynie głos Boży pochodzący z tego obłoku, Słowo Boże, było świadectwem o naszym Panu. Bóg utrzymuje w ukryciu wiele szczegółów odnoszących się do Drugiego Przyjścia Jezusa i samego Królestwa.
Wzrok – naturalny wzrok ma swój odpowiednik we wzroku symbolicznym (duchowym) w zrozumieniu, pojmowaniu: Ef. 1: 18 Ażeby oświecił oczy myśli waszej, abyście widzieli, która jest nadzieja powołania jego, i które jest bogactwo chwały dziedzictwa jego w świętych.
1Tym.6:16 dosłowne – Który sam ma nieśmiertelność i mieszka w światłości nieprzystępnej, którego nie widział żaden z ludzi, ani widzieć może…

Jan.14:19 dosłowne – Jeszcze maluczko, a świat mię już więcej nie ogląda; lecz wy mnie oglądacie: bo ja żyję, i wy żyć będziecie

Obj.1:7 symboliczne, oczy zrozumienia, drugiej obecności naszego Pana będą towarzyszyć chmury ucisku i oczy zrozumienia wszystkich ludzi zostaną otworzone na właściwe poznanie Go.

Żyd.2:9 widzimy symbolicznie – Ale tego, który na małą chwilę mniejszym stał się od Aniołów, Jezusa, widzimy przez ucierpienie śmierci chwałą i czcią ukoronowanego, aby z łaski Bożej za wszystkich śmierci skosztował.
Patrz również : Mat.13: 14,15,16; 1 Jana 2: 11; 1 Kor.2: 14.

Wady naturalnego wzroku mają swoje odpowiedniki duchowe (symboliczne).

Oko – w Biblii to wszechwiedza, czujność, sprawiedliwość opieka Boga Zach.4:10, Ps.33:16, Kazn. 23:28; umysł Mat.13:13 – Dlatego mówię do nich w przypowieściach, że otwartymi oczami nie widzą i otwartymi uszami nie słyszą ani nie rozumieją ( plus odwołanie do Izajasza 6:9)

Światło – sprawiedliwość Przyp.4:18; Logos, Słowo Jan.1:1-4; Bóg, Jezus Mich.7:8 – Pan jest światłością moją, Jan 8:12 – Zasię im rzekł Jezus, mówiąc: Jam jest światłością świata, kto mnie naśladuje, nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światłość żywota, Łuk.2:32 – – o Jezusie: Światłość ku objawieniu poganom, a chwałę ludu twego Izraelskiego, Iz.42:6 – Ja Pan wezwałem cię w sprawiedliwości, i ująłem cię z rękę twą; przetoż strzec cię będę, i dam cię za przymierze ludowi, i za światłość narodom; apostołowie Mat.5:14; światło pod korcem to prawda, zalety, cnoty wartości, których nie należy ukrywać Mat.5:15, paląca się świeca to człowiek dający świadectwo prawdzie Jan 5:35

Słońce – to sprawiedliwość, sędzia, który wszystko widzi i słyszy, Jezus Mal.4:2 – Ale wam, którzy się boicie imienia mego, wznijdzie słońce sprawiedliwości, a zdrowie będzie na skrzydłach jego; tedy wychodzić będziecie i porośniecie jako cielęta karmne. Ps. 97:11 – Światłości nasiano sprawiedliwemu, a radości tym, którzy są uprzejmego serca.

Odzież (ubiór, strój, szata, suknia) symbolizuje osobowość, wiedzę; szata lniana to święty strój arcykapłana żydowskiego 3Mojż.16:4 ; ubiór to zbawienie, sprawiedliwość, nagroda Iz.61:10, Obj. 6:11 i 7,9; wspaniałość, chwała, zbawienie Ps.103:2, Iz. 52:1, Iz. 61:1-3; płaszcz, szata to władza, duch proroczy 3 Król.19:19, 4 Król.2:13; świeżo uprane szaty – oczyszczenie, przygotowanie na obecność Boga 2Mojż.19:10-11, Obj. 22:14; wór – znak żałoby lub pokuty Est.4:1

Przykłady fragmentów Biblii, w którym jednocześnie występuje kilka figur retorycznych:

Jan 3: 14,15 oraz zapis starotestamentowy 4 Mojż.21: 4-9

Podwójna wskazówka, że to historia typiczna:

Biblijne orzeczenie – 1 Kor. 10: 1-11, szczególnie w. 6 i 11, podróż po pustyni typem, porównanie Jan 3: 14,15

Węże ogniste i skutki ich ukąszenia to symbol skutków grzechu.

Wąż miedziany to symbol Jezusa, który te skutki grzechu usuwa.

Miedź to symbol doskonałej ludzkiej natury 2Mojż.27:1-3,27.

Patrzenie na węża z nadzieją uzdrowienia to wiara w zasługę Jezusa.

Jedynie przyjęcie Chrystusa i to ukrzyżowanego zapewnia ludziom życie wieczne; przez swe ukrzyżowanie nasz Pan dokonał odkupienia; wiara w to zapewnia usprawiedliwienie i dalsze kroki prowadzące do Boga (Żyd.12: 2)

Izrael cielesny symbolizuje duchowy Izrael, chrześcijan.

Cała historia starotestamentowa porównana jest do historii ludu Bożego.

Opis zdarzeń tej historii jest figurą retoryczną zwaną typem, bowiem zapowiada przyszłość, losy naśladowców Jezusa. Opisane zdarzenia, osoby, przedmioty są typami, zapowiadana rzeczywistość to antytyp.

Mamy więc tutaj trzy figury: porównanie, symbol i typ.

Inny przykład

Dan.4:10-37

Bohater i narrator opowieści Nabuchodonozor.

Bohater snu drzewo – ma charakter symboliczny.

Drzewo ze snu utożsamione jest z Nabuchodonozorem w rzeczywistości.

Zapowiedź ze snu wypełnia się w tym władcy. Czy na tym kończy się przesłanie tej historii?

Fakt, że mamy do czynienia ze snem zmusza do głębszej refleksji czy chodzi tylko o wypełnienie odniesieniu do Nabuchodnozora. Co jest faktem. Obecność symbolu drzewa zmusza nas do uważnego czytania.

Przypomnijmy, w symbolach drzewo to nie tylko pyszny władca, tyran Dan.4:17-19, Iz.2:12-13, ale również człowiek jako taki Ps.1:3, Ps.91:13. Dziki zwierz, jakim stał się król, też jest symbolem. Przypomnijmy: zwierzęta to narody, królestwa, siły polityczne Dan.7;17.

Obecność liczby siedem, która jest m. in. symbolem boskości, świętości, doskonałości, obraz doskonałego porządku, całkowitego okresu albo cyklu. Siódemka występuje w ST 77 razy. To liczba ważna w Biblii: Joz.5:8-20; 1 Mojż.41:1-7; Przyp.24:16; 2 Mojż.12:15; Obj.5:1

Co jeszcze zatem Bóg przez Daniela przedstawił w tej historii i w jaki sposób? Cała historia ma charakter typiczny, zapowiada przyszłość. Osoby, wydarzenia, czas, to typy, które zapowiadają przyszłą rzeczywistość dotyczącą człowieka, antytyp. Poniżenie Nabuchodonozora możemy odczytać jako obraz poniżenia rodzaju ludzkiego (Adam był królem ziemi) pod zwierzęcymi rządami podczas siedmiu symbolicznych czasów. Gdyby wydarzenia te nie miały na celu proroczego pokazania upadku człowieka i długości czasów pogan, trudno byłoby znaleźć przyczynę zapisania tego fragmentu historii pogańskiego króla.

W jakim celu przytoczyłem to wszystko? Abyśmy nie zapominali o Autorze Biblii, o Bogu, Który w Swym Słowie niektóre rzeczy, sprawy, tematy podaje wprost, dosłownie i każdy jest w stanie zrozumieć je bez wysiłku, a niektóre podaje w sposób symboliczny, niejasny, zakamuflowany. Pismo Święte w swych dwóch częściach (66 księgach) to wspaniałe, harmonijne dzieło literackie.

Zapomnieć o literackim charakterze Biblii, o jej figurach retorycznych,

znaczyłoby czytać tekst dosłownie. Prowadzić to jednak może do bardzo zadziwiających treści niezgodnych z tym, co chcieli przekazać autorzy. Może się okazać, że życie ludu Bożego wieku Ewangelii miało polegać głównie na polowaniu na małe liski, które psują winnice. Gdyby ktoś tego nie chciał czynić, to Bóg groziłby mu Swoim palcem. A jedyną nagrodą za oddanie całego życia Bogu byłby biały kamyk z wypisanym imieniem posiadacza. Ludzie, którzy nie mogą oglądać Boga, widzieliby Go, a Jezus, który się ukrywa w obłoku, w chmurach ucisku, siedziałby na obłoku widoczny dla wszystkich.

Ludzie znający się na literaturze, czasem nawet niewierzący, podziwiają Pismo Święte właśnie za nagromadzenie tak wielkiej liczby wyznaczników literackości, które nadają tej księdze piękno, ale i głębię myśli.

Przypomina mi dobrze spakowane pliki, jak się okazuje po odczytaniu zawierają więcej treści, niż mogło się wydawać.

Cieszę się, że mogliśmy się wspólnie przyjrzeć się temu tematowi. Jeśli Pan pozwoli w przyszłości zajmiemy się jeszcze jedną figurę retoryczną, jaką jest uosobienie zwane personifikacją lub antropomorfizacją.

—

Ciasna brama (Mateusza 7:13). Zmieścisz się w niej, ale swój „bagaż” musisz położyć przed wejściem (Źródło: The Ram’s Horn Press, 1899).

W tej lekcji pragniemy zastanowić się nad naszym poświęceniem, a szczególnie nad zaproszeniem Boskim skierowanym do tych, którzy tej decyzji jeszcze nie podjęli. Temat dzisiejszej lekcji zaczerpnięty jest z Ewangelii wg Mateusza 7:13-14 [„Wchodźcie przez ciasną bramę! Bo szeroka jest brama i przestronna ta droga, która prowadzi do zguby, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. Jakże ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia, a mało jest takich, którzy ją znajdują!” – Biblia Tysiąclecia].

Wchodźcie przez ciasną bramę!

Nasz Pan w tych słowach wskazuje nam w jaki sposób możemy zdobyć życie trwające wiecznie, życie bez końca, życie w szczęściu i radości, życie w społeczności z Bogiem, życie szczęśliwe, w którym nie będzie już chorób, boleści i cierpień, które dzisiaj rodzaj ludzki doznaje. Myślę, że to pragnienie jest udziałem wszystkich ludzi (Rzymian 8:22, Objawienie 21:1-5).

Mamy  zaproszenie – nasz Pan Jezus Chrystus wskazuje nam drogę i mówi, że jeżeli na nią wstąpimy i będziemy po niej podążali i dojdziemy do jej mety, to otrzymamy życie wieczne. Chociaż wydawałoby się, że taka oferta spotka się z szerokim aplauzem, że ludzie uczynią wszystko, żeby otrzymać to upragnione życie wieczne, to jednak niewielu jest tych, którzy poważnie potraktowali słowa Jezusa i którzy przyjęli to zaproszenie.

Wielu nie widzi tej bramy i drogi

Nieraz może zastanawiamy się dlaczego tak jest? Czyżby ludzie nie wiedzieli o tej propozycji? Czyżby nie chcieli żyć wiecznie? Zdajemy sobie sprawę, że jest to pragnieniem każdego człowieka. Chociaż to życie jest przepełnione chorobami, cierpieniami, zmartwieniami, różnymi kłopotami to jednak ludzie pragną żyć. Pismo Święte odpowiada na te pytania.

Mówi, że Szatan zaślepił umysły ludzkie, żeby nie widzieli tej drogi (2 Kor. 4:4). Mówi także, że brak jest im wiary i nie wierzą tym słowom Jezusa. Dlatego rozważając znaczenie tych słów, które Jezus wypowiedział, chcemy powiedzieć, że Jezus powiedział, że ciasna brama, o której te wersety wspominają jest to symbol poświęcenia się Bogu na służbę. Wąska droga jest to postępowanie w stanie poświęcenia. Słowo poświęcenie oznacza odłączenie się i przeznaczenie dla specjalnego, świętego celu. Jako kontrast tej drogi Nasz Pan Jezus Chrystus wskazuje przestronną bramę i szeroką drogę. Bramę nieposłuszeństwa, grzechu przez którą przeszedł Adam, jak również i całe jego potomstwo. Szeroka droga to droga grzechu, samolubstwa i na niej zrodzony został cały rodzaj ludzki.

Świat na szerokiej drodze

Nasz Pan Jezus Chrystus powiedział, że mało jest tych, którzy przechodzą przez ciasną bramę, czyli tych, którzy poświęcają się Bogu na służbę, i mało jest tych, którzy kroczą wąską drogą poświęcenia. Mówi natomiast, że wielu jest tych, którzy przechodzą przez przestronną bramę i kroczą szeroką drogą.

Pismo Święte mówi, że my wszyscy jesteśmy grzesznikami. Potwierdzają to słowa Apostoła Pawła z Listu do Rzymian 3:10-12 [„Jak jest napisane: Nie ma sprawiedliwego, nawet ani jednego, nie ma rozumnego, nie ma, kto by szukał Boga. Wszyscy zboczyli z drogi, zarazem się zepsuli, nie ma takiego, co dobrze czyni, zgoła ani jednego” – Biblia Tysiąclecia]. Pismo Święte również nam mówi, że Bóg jest pełen miłości, że przygotował plan zbawienia dla całego rodzaju ludzkiego. Znamy ten tekst z Ewangelii Jana 3:16 [„Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne”]. Bóg przygotował plan zbawienia dla całej ludzkości – dla Adama i dla wszystkich Jego dzieci. Nauka o okupie jest piękną, wspaniałą prawdą, która pociesza serca i wskazuje na wielką miłość Boga, którą On objawił w Swoim Synu, a naszym Panu – Jezusie Chrystusie.

Jezus – nasza brama i droga do życia

Nie ma innej drogi do pojednania z Bogiem jak przez Jezusa Chrystusa. Jest to jedyna droga, która prowadzi do zbawienia. Jednak zanim ci, którzy poświęcą się Bogu na służbę, mogą wejść na tę wąską drogę postępowania śladami Jezusa, muszą przedtem, jak wskazuje Pismo, wejść na drogę pokuty.

Ścieżka pokuty

Z biblijnego punktu widzenia pokuta jest to głębokie przeżycie grzesznika, który odwraca się z drogi grzechu i podejmuje wysiłki sprawiedliwego życia. Pamiętamy, że jest to siedem elementów, które obejmuje żal za grzech i trzy elementy prowadzące taką jednostkę do sprawiedliwości (Więcej: Przygotowanie serca do służby Bogu). Idąc taką drogą pokuty, grzesznik jest przygotowywany żeby wstąpić na drogę usprawiedliwienia.

Usprawiedliwienie z wiary

Apostoł Paweł w liście do Rzymian 5:1 podaje nam definicję usprawiedliwienia: „Usprawiedliwieni tedy z wiary, pokój mamy z Bogiem przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa” (Biblia Warszawska). Te słowa nam wskazują, że usprawiedliwienie otrzymujemy przez wiarę w Jezusa Chrystusa i grzesznik, który podejmuje wysiłki, żeby postępować sprawiedliwie, przekonuje się, że jest grzeszny, że jest niedoskonały, że nie jest w stanie sprostać doskonałemu prawu Bożemu, że to prawo jego potępia i że Bóg jest święty, że Bóg jest doskonały, że Bóg jest sprawiedliwy i nie może mieć nic do czynienia z grzechem i z grzesznikami.

Jak jednak powiedzieliśmy ten Bóg jest pełen miłości i miłosierdzia i dlatego przygotował zbawienie w Jezusie Chrystusie i przygotował możliwość uzupełnienia tych braków i przykrycia ich szatą sprawiedliwości Chrystusowej przez te jednostki, które wierzą w Jezusa i przyjmują Go jako swojego Zbawiciela. Dlatego tacy są poczytani za sprawiedliwych i w tym stanie mają dopiero możliwość przystępu do Boga. I w tym stanie również usprawiedliwieni z wiary mogą wejść w przymierze z Bogiem, mogą poświęcić się Bogu na służbę.

Poświęcenie się Bogu na służbę

Zauważmy, co mówi apostoł Paweł w 1 Liście do Tesaloniczan 4:3,7 „Albowiem wolą Bożą jest wasze uświęcenie: powstrzymywanie się od rozpusty … Nie powołał nas Bóg do nieczystości, ale do świętości”. Jest to wolą Bożą żebyśmy się poświęcali Bogu na służbę i jest to rozumna i mądra rzecz (Rzymian 12:1), gdy człowiek podejmuje taką decyzję i podejmuje te wysiłki pod Boską opatrznością i Jego kierownictwem.

Biblijny chrzest to symbol poświęcenia okazywany przez wierzącego.

Nasuwałoby się pytanie jaki jest stosowny wiek do poświęcenia. Czy może jest jakiś wyznaczony wiek, w którym można poświęcić się Bogu? Odczytajmy słowa naszego Pana z Ewangelii Marka 16:15,16 „I rzekł do nich: Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu! Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony”.

Z tych słów wynika, że najpierw powinniśmy opowiadać Ewangelię, głosić Słowo Boże, przedstawiać plan zbawienia rodzaju ludzkiego, możliwość wstąpienia na tą wspaniałą drogę. I ci, którzy uwierzą, mogą być ochrzczeni. Dlatego z tych słów wynika, że nie może tego uczynić niemowlę, ponieważ ono nie jest w stanie zrozumieć tych słów, które do niego mówimy. Każdy kto rozumie te słowa, kto ocenia te słowa, kto podejmuje drogę pokuty, kto wstępuje na drogę usprawiedliwienia, a następnie podejmuje decyzję poświęcenia się Bogu na służbę – taki może być ochrzczony, taki może ten symbol chrztu wodnego dokonać na zewnątrz przed innymi braćmi i siostrami.

Pismo Święte mówi, że szczególnie miłymi Bogu są młode serca, osoby, które w kwiecie swojego wieku podejmują decyzję poświęcenia się Bogu na służbę (Księga Koheleta 12:1): „Pomnij jednak na Stwórcę swego w dniach swej młodości, zanim jeszcze nadejdą dni niedoli i przyjdą lata, o których powiesz: Nie podobają mi się”. Pamiętamy też o młodym Tymoteuszu, do którego apostoł Paweł często kierował słowa zachęty i pocieszenia.

Poświęcenie jest miłe Bogu w każdym wieku.

Czy słyszysz jego zaproszenie?

Wykład z Pisma Świętego wypowiedziany 4 listopada 2018 r. w Zborze Chrześcijańskim w Bielawie.

W pierwszym wykładzie zadawaliśmy pytanie: co masz w ręku swoim? Teraz chciałbym żebyśmy przyjrzeli się przypowieści, która także wiele mówi o dobrym używaniu tego, co mamy, w służbie drugim. Myślę, że głębia tej przypowieści pomoże nam też jeszcze bardziej ocenić to, co dla każdego z nas i dla wszystkich ludzi zrobił nasz Pan, Jezus Chrystus. A temat brzmi: Miłosierny Samarytanin.

ŁUKASZA 10:25-37
(25) A oto pewien uczony w zakonie wystąpił i wystawiając [Jezusa] na próbę, rzekł: Nauczycielu, co mam czynić, aby dostąpić żywota wiecznego? (26) On zaś rzekł do niego: Co napisano w zakonie? Jak czytasz? (27) A ten, odpowiadając, rzekł: Będziesz miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej myśli swojej, i z całej siły swojej, a bliźniego swego, jak siebie samego. (28) Rzekł mu więc: Dobrze odpowiedziałeś, czyń to, a będziesz żył. (29) On zaś, chcąc się usprawiedliwić, rzekł do Jezusa: A kto jest bliźnim moim? (30) A Jezus, nawiązując do tego, rzekł: Pewien człowiek szedł z Jerozolimy do Jerycha i wpadł w ręce zbójców, którzy go obrabowali, poranili i odeszli, zostawiając go na pół umarłego. (31) Przypadkiem szedł tą drogą jakiś kapłan i zobaczywszy go, przeszedł mimo. (32) Podobnie i Lewita, gdy przyszedł na to miejsce i zobaczył go, przeszedł mimo. (33) Pewien Samarytanin zaś, podróżując tędy, podjechał do niego i ujrzawszy, ulitował się nad nim. (34) I podszedłszy opatrzył rany jego, zalewając je oliwą i winem, po czym wsadził go na swoje bydlę, zawiózł do gospody i opiekował się nim. (35) A nazajutrz dobył dwa denary, dał je gospodarzowi i rzekł: Opiekuj się nim, a co wydasz ponad to, ja w drodze powrotnej oddam ci. (36) Który z tych trzech, zdaniem twoim, był bliźnim temu, który wpadł w ręce zbójców? (37) A on rzekł: Ten, który się ulitował nad nim. Rzekł mu Jezus: Idź, i ty czyń podobnie.

Zostawmy póki co uczonego w Prawie, rozmowę, w której Jezus wziął udział. Jest tylko Jerozolima, pewien człowiek i Jerycho. Jerozolima znaczy miasto pokoju, fundamenty pokoju. Droga do Jerycha była drogą w dół. Można powiedzieć, że schodzenie po niej było to staczanie się, bo na długości 30 km różnica wysokości między tymi miastami to 500 metrów. Jerycho to najniżej położone miasto świata. Znajduje się też blisko Morza Martwego, a z geografii wiemy, że morze to jest tak zasolone, że nie ma tam życia.

Droga skalista, trudna, niebezpieczna, można było tam spotkać bandytów. Nawet w XIX i XX wieku przestępcy czyhali tam na swoje ofiary. Człowiek, który szedł tą drogą – może to ja [?], a może to Ty, może to Twój bliźni…? A może to cały rodzaj ludzki? Ja chciałbym zwrócić uwagę na to najszersze zastosowanie, w którym my wszyscy jesteśmy pokazani w tym człowieku, a Pan Jezus to miłosierny Samarytanin dla nas wszystkich.

W Adamie i Ewie „mieszkaliśmy” symbolicznie w Mieście Pokoju, w harmonii z Bogiem, który
nas stworzył. Bóg przechadzał się przez ogród Eden i widział w człowieku bardzo dobre dzieło. Pierwsza para ludzi – Adam i Ewa byli zwieńczeniem Boskich dzieł na ziemi. Mieszkali oni symbolicznie w „Jeruzalem”, w mieście pokoju czyli w raju i w stanie pokoju z Bogiem.

Gdy człowiek stał się nieposłuszny i znalazł się pod wyrokiem śmierci, zaczęła się dla nas dłuuuga droga w dół. Ludzkość szybko staczała się coraz głębiej i głębiej, aż wpadła na zbójców. Jednym ze zbójców była Choroba. Choroba ukradła człowiekowi dobre zdrowie. Inny zbójca to Grzech, który zabrał nam czystość myśli i działania. Grzech zabrał nam charakter, który byłby radością dla Boga i bliźnich. Kolejny zbójca to Śmierć. Inni jeszcze
to Samolubstwo, Bezbożność, Strach i Rozpacz. Wszyscy ci zbójcy zrabowali nas, odebrali nam szaty i sprawili, że zostaliśmy nadzy na skalistej drodze. Zbójcy do tego dotkliwie
nas zranili. Spotkaliśmy się tutaj i wszyscy zostaliśmy tak czy inaczej zranieni.

Według przypowieści człowiek ten był na w pół umarły.

Gdyby ludzkość była w pełni umarła, nie byłoby nas tu dzisiaj. Jednak Jezus mówi w innym miejscu uczniowi, by „zostawił umarłym grzebanie umarłych”. Jako pojedyncze osoby i jako społeczeństwo jesteśmy poranieni i na w pół umarli, zmierzający do grobu.

Jak napisał w jednym miejscu Psalmista Dawid (Ps. 51:7): „Oto zrodzony jestem w przewinieniu i w grzechu poczęła mnie matka.” W tym stanie, pobita i ograbiona ze wszystkiego ludzkość trwała przez tysiąclecia. W Liście do Rzymian 8:22 apostoł Paweł napisał: „Wiemy przecież, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i wzdycha(…)”
Trzy wiersze wcześniej stwierdził on, że „Stworzenie z upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych.”. Ludzie bardzo wzdychają do zmiany na lepsze.

Kim są „synowi Boży”, którzy mieli przynieść ludziom wyzwolenie i uleczenie. Czy będzie to idący drogą Kapłan? Kapłani byli najbardziej szanowani w Izraelu czasów naszego Pana. Nawet gdy byli oni grzeszni jak Annasz i Kajfasz, wciąż byli obdarzani szacunkiem z uwagi na swój urząd. Lecz kapłan z przypowieści zobaczył leżącego człowieka i minął go. Najwyżsi przedstawiciele judaizmu nie tylko nie pomogli grzesznikom, ale robili wszystko co w ich mocy, by przeszkodzić w tym Jezusowi. Judaizm potępił Jezusa dlatego, że usiłował pomagać biednym ludziom. Oskarżano go o uzdrawianie chorych w sabat. Gdy on wzbudził umarłego Łazarza, oni rozmyślali jak go zabić. Oskarżali Jezusa, że je z celnikami i grzesznikami. On odpowiadał: „Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają.” Judaizm widział, rozumiał sytuację, ale ją pominął. Nie opatrzył rannego i nie podniósł cierpiącego podróżnego.

Kapłan z tej przypowieści mógłby usprawiedliwiać to, że przeszedł mimo. Ten człowiek i tak pewnie był martwy, a Kapłan według prawa nie powinien dotykać ciała martwego.
Jego obowiązkiem wobec Boga było zachować rytualną czystość, by móc służyć Bogu…

Także Lewita minął cierpiącego, na w pół umarłego człowieka. Tak jak judaizm działał podczas wieku żydowskiego, tak Kościelnictwo działało podczas wieku ewangelii. Kościelnictwo chrześcijańskie zatrzymało się i spojrzało na sytuację, zrobiło coś więcej dla obrabowanej ludzkości (jak czytamy: Lewita przyszedł na to miejsce) Wysłano misjonarzy do obcych krajów, pobudowano kościoły, prowadzono służby medyczne. Jednak w tym samym czasie świat był napełniany przez te same kościoły trucizną w postaci błędu, grzechu i zła. Kościoły nauczały błędów takich jak: nieśmiertelność duszy, wieczne tortury w piekle i trwające krócej tortury w czyśćcu. Czyścieć stał się potężnym źródłem dochodu kościoła. Kościoły utrzymywały też podział społeczeństwa na klasy i stany, a piekła używano jako przestrogę dla tych, którzy chcieliby się zbuntować. Ostatecznie, z powodu innych
ważnych spraw do załatwienia, Lewita minął człowieka i poszedł swoją drogą.

Pewien zaś Samarytanin, będąc w podróży, przechodził również obok niego. Gdy go zobaczył, wzruszył się głęboko: podszedł do niego i opatrzył mu rany, zalewając je oliwą i winem…

Kim jest ten, który z takim uczuciem pochylił się nad losem człowieka? Słowo „wzruszył się głęboko” to gr. splagchnidzomai [STRONG 4697] co oznacza fizyczne poruszenie wnętrza. Coś jak polskie: serce się ściska. Tylko dwa razy jeszcze użyte jest to słowo w Ewangelii Łukasza. Raz w rozdziale 7:13, gdzie Jezus na widok wdowy na pogrzebie jedynego syna „użalił się nad nią”, a następnie wskrzesił jej syna, mówiąc: „Młodzieńcze, mówię tobie wstań”.

Drugi raz to słowo oznaczające silne wzruszenie pojawia się w przypowieści o synu marnotrawnym, gdy miłosierny ojciec „wzruszył się głęboko” na widok powracającego syna i rzucił mu się na spotkanie.

Takie głębokie wzruszenie to prawdziwie Boskie i Chrystusowe uczucie. Jezus jak ten Samarytanin w podróży, przybył z daleka, od ojca z nieba i zstąpił do nas. Było to bardzo daleko… On także „wędrował” przez miasta i wioski Galilei, by ratować tych, którzy są chorzy. Miłosierny Przybysz, widząc poranionych, pochylał się nad ranami ludzi, głęboko wzruszony. Serce Jezusa ściskało się na widok grzesznych i chorych.

To On sam pierwszy podchodzi do człowieka. Nędza człowieka nie odstrasza go, rany grzechu tym bardziej poruszają litość i pragnienie pomocy w nim. On leczy nawet trędowatych. Jezus celowo używa figury Samarytanina, który był dla Żydów wrogiem, poganinem; Samarytanina, który był niegodny miana bliźniego. Nawet po wypowiedzeniu tej przypowieści, rozmówca nie mógł przyznać, że dobrym bliźnim okazał się po prostu: Samarytanin. Odpowiedział tylko, że był to: „Ten, który się ulitował.”

Gdy Jezus uczył o prawdzie i dokonywał cudów, Żydzi oskarżali go jak w Jana 8:48 – „Czyż niesłusznie mówimy, że jesteś Samarytaninem i jesteś opętany przez złego ducha?” To była jedna z najgorszych obelg, jaka mogła wyjść z ust jednego Żyda do drugiego: Jesteś Samarytanin!

Uprzedzenie i pogarda dla Samarytan były także w sercach uczniów. Rozdział wcześniej w Ewangelii Łukasza 9:54 opisana jest historia, gdy niegościnni Samarytanie nie chcieli przyjąć naszego Pana i uczniów na noc, „ponieważ [był Żydem i] zmierzał do Jerozolimy”. (Jak widać to uprzedzenie działało i w druga stronę!!) […] „Widząc to uczniowie Jan i Jakub rzekli: <<Panie, czy chcesz, a powiemy, żeby ogień spadł z nieba i zniszczył ich?>> Wiemy, że myśli Jezusa były całkiem inne. „Nie wiecie, jakiego jesteście ducha…!” Syn Człowieczy bowiem nie przyszedł zatracać dusz ludzkich, ale je zbawić. I poszli do innej wioski.

Popatrzmy na leżącego człowieka z przypowieści i zobaczmy w nim stan ludzkości w ogóle. Leżący jest nieruchomy, zdrętwiały w bólu. Ludzie często widzą jedynie swoje cierpienie, grzech i zło wokół i nic więcej. Nie są w stanie zrobić ani jednego kroku. Lecz Dobry Samarytanin: „podszedł do niego i opatrzył mu rany, zalewając je oliwą i winem…”

Jako lekarstwo użyte zostały oliwa i wino. Była to często używana mieszanka. Oliwa ma tutaj działanie gojące, a wino pozwala jej przenikać głębiej pod skórę. Co przedstawia oliwa?
W Biblii jest to symbol Boskiego ducha świętego. Duch Boży jest tym, co leczy rany.
Duch święty leczy ranę samolubstwa, bo miłość pozwala spojrzeć szerzej, zobaczyć innych ludzi.  Duch święty leczy nasz strach.  Jak pisze uczeń Jan:  „Doskonała miłość usuwa strach.”  Miłość (czyli duch Boży) idzie tam, gdzie nie jest to miłe dla ciała.

Jednak składnikami ducha świętego jest też moc i trzeźwe myślenie. Jak bardzo dziś ludzie pozbawieni są zdrowego rozsądku czyli takiego „trzeźwego myślenia”. Oby nam się udało jak najwięcej przyjąć oliwy czyli Ducha od Pana, żebyśmy myśleli w Boży sposób. Oby nasz Pan pomazał też nasze oczy specjalną maścią, żebyśmy widzieli nasz prawdziwy stan.

Jak wyraził to kiedyś prof. Wiktor Zin: W oczach Boga wszyscy jesteśmy niepełnosprawni, jesteśmy godni litości. Lecz jak my sami patrzymy na siebie? Jezus mógł pomóc wielu grzesznikom, ale nie był w stanie podnieść tych, którzy nie wiedzieli, że leżą. Większość faryzeuszy i uczonych w Prawie nie przyjęła go, bo nie odczuwała potrzeby Boskiej pomocy. Myśleli, że sami potrafią sobie pomóc i że przez znajomość Prawa Bożego osiągną życie.

W Ew. Jana 5:39-40 zapisane są słowa naszego Pana: „Badacie Pisma, ponieważ sądzicie, że w nich zawarte jest życie wieczne: a one właśnie dają świadectwo o mnie. A przecież nie chcecie przyjść do mnie, aby mieć życie.”

Winem, które pozwala na napełnianie się oliwą ducha świętego, jest prawda. Nie mamy upijać się winem fałszywych doktryn, ale mamy żądać dobrego wina prawdy. A zatem: prawda i jej duch. To duch leczy, ale dostaje się do serca człowieka poprzez prawdę. Wynika z tego, że sama prawda, czyli jej litera, nie uleczy grzesznika. Potrzebny jest duch.

Z drugiej strony: ktoś może mieć dobrego ducha, różne zalety charakteru, ale nie posiadać prawdy. Apostoł Paweł mówi, że niektórzy mają gorliwość, ale nie według znajomości prawdy. On sam, na drodze do Damaszku, myślał, że czyni dobro, że czyni wolę Bożą, gdy prześladował chrześcijan. Jezus dał mu poznać prawdę. Jako Szaweł miał dobre serce, ale nie miał dobrej, zdrowej głowy, trzeźwego myślenia i dlatego Jezus podarował mu prawdę, żeby to zmienić.

Prawda daje nam ożywienie byśmy byli czynni. Daje nam MOC i ENERGIĘ. Jednak nie każda prawda i nie wszystkie prawdy w równym stopniu. Nasz Pan wyraził się kiedyś, że to On sam jest Prawdą. Prawdą jest odkupienie, słowa Jezusa z Nazaretu i czyny opisane w Ewangelii. Jak zachęcał święty Paweł: „Patrzmy na Jezusa, wodza i dokończyciela wiary.” Inne prawdy i nauki także są ważne, ale są dołączone do tej głównej myśli czyli OKUPU. Wracamy do przypowieści: Dobry samarytanin nie poprzestał na tym.

On podniósł słabego człowieka. …potem wsadził go na swoje bydlę…

Wsadził go na swoje bydlę. Gdyby Jezus miał ducha podobnego do hierarchii kapłańskiej, powiedziałby: << nic więcej zrobić nie mogę, możesz pójść obok mnie, gdy będę jechał. >> Ten „Samarytanin” miał jednak innego ducha. Powiedział on: „weź bydle moje. Nie możesz iść sam. Jesteś tak pobity, że nie możesz dobrze chodzić”. To duch ofiary, duch, który pragnie oddać drugiemu to, co ma najlepszego. Przypomnijmy sobie Jezusa dźwigającego na Golgotę, drogą Via Dolorosa, nasze grzechy. „Przez jego rany zostaliśmy uzdrowieni.”

Samarytanin… zawiózł [cierpiącego] do gospody i pielęgnował go…

Jest coś pięknego w związku z tą gospodą. W grece słowo przetłumaczone na „gospoda” to tutaj pandocheion. Jest ono złożone z dwóch greckich słów: pas i dechomai, co dosłownie przetłumaczyć można: otwarte dla wszystkich, wszyscy przyjęci. Przez Wiek Ewangelii Bóg dał zbawienie niektórym, małej garstce wobec całej ludzkości, szczególnie skupił się na „maluczkim stadku” swoich naśladowców. Jednak w restytucji [w czasach odnowienia wszystkich rzeczy] będzie to: Pandocheion.

Pan przyjmie wszystkich. Mamy tu piękny obraz zbawienia pozostałych z ludzi. Bo Jezus nie tylko jest ubłaganiem za nasze grzechy, ale także i za grzechy całego świata [por. 1 Jana 2:2]. Jezus Chrystus skosztował śmierci za każdego człowieka [por. Hebrajczyków 2:9]. Jezus Chrystus jest światłością oświecającą każdego człowieka przychodzącego na świat [Jana 1:9]

W Wieku Tysiąclecia Bóg otworzy: Pandocheion, Gospodę dla wszystkich, którzy zechcą tylko do niego przyjść. Wtedy jak czytamy w Objawieniu 22:17 – „Duch i Oblubienica powiedzą: Przyjdź! (…) I kto odczuwa pragnienie niech przyjdzie, kto chce niech wody życia darmo zaczerpnie.”

Jak czytamy ta Gospoda będzie dla wszystkich za darmo, lecz nie dlatego, że nikogo nic to nie kosztowało.  Jak czytamy: „Następnego zaś dnia [Samarytanin] wyjął dwa denary, dał gospodarzowi i rzekł: „Miej o nim staranie, a jeśli co więcej wydasz, ja oddam tobie, gdy będę wracał”.”

Mamy tu podpis Jezusa jako miłosiernego Samarytanina. Ten podpis zobaczyć można w chwili, gdy Samarytanin obiecuje gospodarzowi dwa denary jako zapłatę za nocleg i leczenie bliźniego. W Biblii nie wszystko znajdziemy w jednym miejscu i słusznie jeden z jej pisarzy zachęcał do cierpliwego szukania w niej „ukrytych skarbów” (por. Izaj. 45:3). By dobrze zrozumieć wartość dwóch denarów trzeba jednak wiedzieć też coś o starożytnych walutach.

Po pierwsze: Denar to mały pieniążek ze srebra. A Samarytanin dał dwa takie denary gospodarzowi. Po drugie: Cztery denary stanowiły odpowiednik jednego hebrajskiego sykla. A więc dwa denary to pół sykla. Zapamiętajmy to, bo będzie to ważne, że dwa denary, które Samarytanin dał gospodarzowi miały tę samą wartość co pół sykla.

Zobaczmy teraz do Księgi Wyjścia 30:11 –

„I tak powiedział Pan do Mojżesza: Gdy będziesz liczyć Izraelitów, by dokonać spisu, każdy przy spisie złoży za swe życie okup Panu, aby nie spadło na nich nieszczęście. To zaś winni dać podlegli spisowi: pół sykla, według wagi przybytku, czyli dwadzieścia ger za jeden sykl; pół sykla na ofiarę Panu.”

A więc okupem za człowieka było pół sykla – czyli dwa denary.

Kiedy Psalmista Dawid w metaforycznym, duchowym już sensie odniesie się do tego okupu w Psalmie 49:8, napisze on: „Nikt bowiem siebie samego nie może wykupić ani nie uiści Bogu ceny swego wykupu – jego życie jest zbyt kosztowne i nie zdarzy się to nigdy – by móc żyć na wieki i nie doznać zagłady.”

Dawid, a także Jeremiasz i inni prorocy namalowali w Pismach portret człowieka bardzo podobny do tego wędrowca, który leżał obdarty, pobity, na pół umarły na stromo opadającej w dół drodze z Jerozolimy do Jerycha. Ten obraz był prawie beznadziejny. Lecz Samarytanin nie tylko dojrzał tego człowieka, lecz także opatrzył mu rany. Później zawiózł go do gospody, pielęgnował go i zostawił gospodarzowi dwa denary [czyli pół sykla – okup za człowieka]…

Jezus dokonał czegoś o wiele większego. Izajasz zapowiedział w 53 rozdziale, werset 10: „Jeśli On wyda swe życie na ofiarę za grzechy, ujrzy potomstwo, dni swe przedłuży, a wola Pańska spełni się przez Niego.” Jaka jest wola Pańska, która ma zostać dokonana przez Jezusa? Święty Paweł odpowiada na to w 1 Tym. 2:4-6 –
„Bóg pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy. Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus, który wydał siebie samego na okup za wszystkich„.

Jezus zapłacił cenę z przypowieści. Prawdziwą ceną stał się on sam. Czy złożył ją tylko za niektórych ludzi, za ludzi wybranego narodu, wybranej religii lub organizacji? W Liście do Żydów 2:9 napisano, że Jezus „z łaski Bożej zakosztował śmierci za każdego człowieka”

Myślę, że nieprzypadkowo w Księdze Wyjścia 30:11 podana jest informacja, że 1 sykiel to
20 ger, a pół sykla (czyli okup za człowieka) to 10 ger. Nie traktuję tego jako dogmat, ale przez tę dziesiątkę może tu być podkreślone, że jest to właśnie okup za człowieka, że Jezus jako doskonały człowiek posiadał odpowiednią cenę. Choćby 10 palców u rąk jako zupełność i kompletność dana od Boga człowiekowi. A do tego 10 przykazań – tylko „10”, a jednak żaden z upadłych ludzi nie mógł ich wypełnić. Dopiero Jezus dokonał tego jako doskonały człowiek.

Denary, które Samarytanin położył przed gospodarzem, były dwa. Jednak krew Jezusa wystarcza, by wykupić wszystkich ludzi. Może więc w przypowieści tej nasz Pan obrazowo przedstawił myśl, którą umiłowany uczeń napisał w 1 Jana 2:2 –

„On bowiem [tzn. Jezus!] jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy, i nie tylko za nasze, lecz również za grzechy całego świata.”

Mamy więc dwie grupy w tym wersecie. Jednej z tych dwóch grup obiecano w Biblii coś niezwykłego, stanie się tajemniczym Ciałem Chrystusa, jego „Oblubienicą” i przyszłymi królami i kapłanami świata. Oni mają sądzić i prowadzić wraz z Jezusem narody, świecić ludziom jak słońce i jak gwiazdy na niebie. W Księdze Objawienia Jezus przemawia poprzez swego anioła, a mamy to opisane w Obj. 2:26 : „temu, co czynów mych strzeże do końca, dam władzę nad poganami, a rózgą żelazną będzie ich pasł.”   ||||||   W staropolskiej Biblii Gdańskiej pięknie oddano słowa Izajasza, który zapowiada te czasy władania Jezusa i wiernych – „A tak uderzy Pan Egipt, aby go zbiwszy uzdrowił go; bo się nawrócą do Pana, a on się im da ubłagać, i uzdrowi ich.” (to Księga Izajasza 19:22 – powtórzyć!)

Tych czasów uzdrowienia wypatrujemy. Apostoł Piotr zapowiada je w Dziejach Ap. 3,
od wersetu 20:

„Nadejdą od Pana czasy ochłody i ześle wam przeznaczonego dla was Chrystusa Jezusa. Niebo musi go zatrzymać, dopóki nie nadejdą czasy odnowienia wszechrzeczy, o których Bóg od wieków mówił przez usta swoich świętych proroków”. Tak to powiedział Mojżesz: Proroka jak ja wskrzesi wam Pan, Bóg wasz z grona braci waszych, jego słuchajcie we wszystkim, co wam powie.”

Na tego Proroka i Mesjasza czekam, a czas jego rządów nie jest daleko. „Miłosierny Samarytanin” jest coraz bliżej.

Niezwykły Zbawca, który, gdy zobaczył chorego człowieka:

1. ujrzał go
2. wzruszył się głęboko
3. podszedł do niego
4. opatrzył jego rany używając wina i oliwy (a więc: prawdy i jej ducha!)
5. wsadził go na swoje bydle
6. szedł obok obiecał wrócić
7. zawiózł go do gospody
8. zaopiekował się nim
9. dał zapłatę za nocleg i opiekę
10. polecił dalszą opiekę
11. przyrzekł zapłacić za opiekę, jeśli będzie więcej kosztowała
12. obiecał wrócić

Dziękujmy Bogu za takiego Przyjaciela poznanego w biedzie.

Ten przyjaciel mówi: Idź, i ty czyń podobnie.

Druga myśl trochę trudniejsza, zmuszająca do smutnego nieraz rozrachunku. Gdzie jestem w tej przypowieści? Czy pragnę czasem zatrzymać się w gonitwie życia, w tej drodze z Jerozolimy do Jerycha, by być dla drugich jak ten Samarytanin? W Mateusza 25:40 nasz Pan powiedział: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, mnie uczyniliście”. Czy mamy tego świadomość, że służąc jedni drugim robimy coś także dla Jezusa? Czy ktoś z  nas potraktowałby Jezusa z lekceważeniem, czy ktoś nie chciałby w czymś pomóc Jezusowi, gdyby nas poprosił? A jak traktujemy siebie nawzajem?

Uczony w Piśmie myślał, że ani poganie, ani Samarytanie (jako mieszanina pogan i Żydów), nie byli jego bliźnimi. Jezus podkreślił w tej przypowieści, że każdy jest naszym bliźnim –
nie ważne czy ktoś jest czarny czy biały, czy to Żyd czy muzułmanin, Ukrainiec, Niemiec czy Polak, katolik czy protestant, zwolennik PiS-u czy zwolennik KOD-u, wierzący w Boga czy ateista. Wszyscy jako ludzie tworzymy jedną rodzinę jako dzieci Adama i Ewy. Naszą szczególną rodziną są za to wszyscy wierzący w Jezusa Chrystusa jako Zbawiciela i Pana.

Kiedy mamy pewność, że przyjdzie Królestwo Boże na ziemi i przyjdą czasy odnowy dla wszystkich ludzi to możemy mieć pewien problem, którego nie mają inne grupy chrześcijan. Może nam się wydawać, że teraz nie jest czas na służbę drugim i że tak naprawdę możemy zamknąć oczy na potrzeby ludzi wokół, a jedyne co tak naprawdę nam zostaje, to modlitwa. Takie podejście może być oszukiwaniem samych siebie.

Jezus dał nam przykład Samarytanina i jak długo jest to część Ewangelii, tak długo jest to aktualne. Oczywiście, skoro mamy prawdę i jej ducha, czyli symboliczne wino i oliwę, mamy dzielić się tym, co posiadamy (a to znaczy, że głoszenie ewangelii jest bardzo ważne). Ale to nie zwalnia nas ze zwykłej służby Panu, braciom i siostrom, a także wszystkim bliźnim, którzy są wokół nas. Możemy i powinniśmy służyć wszystkim tym, co posiadamy. „Co masz w ręku swoim?” Samarytanin miał bydlę, opatrunek, maść na rany i dwa denary w kieszeni. „A co jest w posiadaniu każdego z nas?” „Czy staramy się usługiwać drugim?”

Z tymi pytaniami pozostawiam Braci i Siostry, a na zakończenie chciałbym podzielić się pewną historią z życia Franciszka z Asyżu.

Kazanie świętego Franciszka

Pewnego dnia święty Franciszek, wychodząc z klasztoru, napotkał brata Ginepro. Był on bardzo prostym, dobrym człowiekiem i święty Franciszek bardzo go kochał. Spotkawszy go, poprosił:

– Bracie Ginepro, pójdź ze mną, będziemy głosić kazania.
– Ojcze mój – odpowiedział brat – Wiesz przecież, że jestem za mało wykształcony. Czy mogę więc przemawiać do ludzi?

Święty Franciszek nalegał jednak i brat Ginepro wreszcie się zgodził. Wędrowali przez całe miasto modląc się w ciszy za wszystkich tych, którzy pracowali w warsztatach i ogrodach. Uśmiechali się do dzieci, szczególnie tych bardzo biednych. Zamieniali kilka słów z najstarszymi. Dotykali chorych. Pomogli pewnej kobiecie dźwigać ciężki dzban z wodą.

Kiedy przemierzyli już kilkakrotnie całe miasto, święty Franciszek powiedział:

– Bracie Ginepro, czas, byśmy powrócili do klasztoru.
– A nasze kazanie?
– Wygłosiliśmy je już…. Wygłosiliśmy… – odpowiedział ze śmiechem Święty.

Jeśli twoje ubranie jest przesiąknięte zapachem mchu, nie ma potrzeby byś mówił o tym wszystkim. Zapach będzie mówił sam za siebie.

Najlepszym kazaniem jesteś ty sam.

—

Tak i nas Bóg zaprasza – daje nam piękne obietnice, a w zamian „5 centów”, wszystko co mamy, bardzo mało, ale nie mniej niż możemy.

Historia z książki „Echa pielgrzyma” Benjamina H. Bartona.

Modlitwa o przebaczenie…

Jedną z najbardziej pocieszających myśli Pisma Świętego jest to, że Bóg ma przyjemność w odpuszczaniu grzechów. Czytamy o tym m.in. w Księdze Ezechiela 18:21-23 –

„A jeśliby występny porzucił wszystkie swoje grzechy, które popełniał, a strzegł wszystkich moich ustaw i postępowałby według prawa i sprawiedliwości, żyć będzie, a nie umrze: nie będą mu poczytane wszystkie grzechy, jakie popełnił, lecz będzie żył dzięki sprawiedliwości, z jaką postępował. Czyż tak bardzo mi zależy na śmierci występnego – wyrocznia Pana Boga – a nie raczej na tym, by się nawrócił i żył?”

Bogu zależy na naszym nawróceniu i odpuszczeniu nam. Zachęca też nas do proszenia o odpuszczenie naszych win i do odpuszczania tym, którzy wyrządzili jakieś zło nam samym.

Może się pojawić pytanie – dlaczego Bóg nie odpuszcza bez proszenia? „Easy come, easy go!” – jak mówią Anglicy. Łatwo przyszło – łatwo poszło. Spełnianie wszystkich zachcianek dziecka jest błędne, bo kończy się wdzięczność, a w to miejsce pojawia się patrzenie na rodziców jako zobligowanych do dawania coraz lepszych i droższych prezentów.

W rzeczywistości liczy się i cenne jest to, o co musieliśmy się starać.

Zachęcamy do wysłuchania wykładu wygłoszonego przez brata Piotra Łąckiego w Bydgoszczy, 3 marca 2019 roku. Omawia w nim dwie przypowieści Jezusa związane z przebaczaniem i otrzymywaniem przebaczenia:

Jednym z zarzutów, które faryzeusze stawiali Jezusowi było to, że zamiast kontaktować się tylko z elitą, spotykał się on często z biednymi i z grzesznikami.

Odpowiedź naszego Pana znaleźć można w Ewangelii wg Mateusza 9:12 –

Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają.

Wielki lekarz dusz przyszedł do tych, którzy potrzebują jego pomocy. Relacja człowieka z Bogiem cały czas działa w ten sam sposób. Faryzeusz i celnik z przypowieści to jak dwie ikony. Po jednej stronie mamy zewnętrzną sprawiedliwość i zadowolenie z siebie samego. Po drugiej jest człowiek przyciśnięty ciężarem grzechu, pogardzany przez innych, „spracowany i utrudzony”.

Czy jednak sprawiedliwość to pozorne formy i czy ktokolwiek z nas może być usprawiedliwiony w oparciu o swoje czyny? W 1 Jana 1:9 apostoł napisał:

„Jeżeli wyznajemy nasze grzechy, [Bóg] jako wierny i sprawiedliwy odpuści je nam i oczyści nas z wszelkiej nieprawości. Jeśli mówimy, że nie zgrzeszyliśmy, czynimy Go kłamcą i nie ma w nas Jego nauki.”

A jak jest ze mną? Czy jestem chory czy dobrze się miewam?

Zachęcamy do własnych rozmyślań.
Pomoże w nich wykład, który brat Piotr Łącki wygłosił w Bydgoszczy 3 marca 2019 roku:

„Przypowieść o nieurodzajnym drzewie figowym (Łuk. 13:6-9)…

Trzy lata z w. 7 przedstawiają Wiek Żydowski, w którym cielesny Izrael był przedmiotem szczególnej opieki ze strony Boga działającego wobec niego na trzy sposoby: (1) pod Mojżeszem, (2) pod Prorokami i (3) pod Nauczonymi w Piśmie (szczególnie od czasu Ezdrasza – Ezdrasza 7:6,11,12,21). Jednak, jako naród, nie reagowali oni właściwie i gdy Bóg posyłał im proroków i nauczycieli, to źle się z nimi obchodzili i w licznych przypadkach zabijali ich (por. z Mat. 21:33-36). Bóg podjął ostatnią próbę („jeszcze i na ten rok”, Łuk. 13:8) przez Jezusa i Apostołów, którzy zanegowali i przełamali wiele tradycji zaślepionych wodzów (Mat. 15:1-20; Mar. 7:1-23) i podlali symboliczne drzewo figowe dużą ilością Prawdy – wodą Słowa Bożego (Efez. 5:26) – oraz dali mu wiele dobrego pokarmu. Lecz naród żydowski, z wyjątkiem małej resztki, „nie przyjął go”, znienawidzili oni Jezusa i Jego uczniów (Jana 1:11,12; 15:18-25), a ostatecznie zabili Go (Mat. 21:37-39).

Pomimo dodatkowej szczególnej opieki, jaką Bóg roztoczył nad symbolicznym drzewem figowym w Żniwie Żydowskim, ono nie przyniosło pożądanego i właściwego owocu. Bóg więc je odrzucił, wyciął je oraz wrzucił do ognia („bo przeczże tę ziemię próżno zastępuje?” Łuk. 13:7,9,34,35; 21:20-24; Mat. 3:7-11, 23:37-39; 1Tes. 2:14-16), a przywileje niebiańskiego Królestwa dał duchowemu Izraelowi, narodowi przynoszącemu właściwy, podobający się Jemu owoc (Mat. 21:40-44).

Chociaż Bóg odrzucił cielesny Izrael i dozwolił na to, by jako naród zostali zniszczeni, nie odrzucił go na zawsze (Rzym. 11). Słowa Jezusa, podane w Mat. 21:19 i Mar. 11:14, nie znaczą, że symboliczne drzewo figowe zostało odrzucone na zawsze. Rotherham i Diaglott oddają te słowa tak: „Niechaj się więcej z ciebie owoc nie rodzi przez cały wiek”; „Niechajże więcej nikt z ciebie owocu nie je przez cały wiek”.”

(„Teraźniejsza Prawda”, lato 2010, s. 23)

Przypowieść o miłosiernym Samarytaninie

Kiedy Jezus chodził po miasteczkach Galilei i opowiadał o Ojcu i Królestwie, dyskutanci wpadali czasami w szał. „Samarytanin!” to jedna z najgorszych obelg, które słyszał (dla Żydów był to synonim wroga, poganina, odstępcy niegodnego miana bliźniego). Ciekawe, że w jednej z przypowieści przedstawił się on właśnie jako miłosierny Samarytanin, przedstawiciel znienawidzonego przez Żydów ludu. Może poza pytaniem uczonego w Prawie miały na to wpływ wcześniejsze wydarzenia? Uczniowie odprawieni w samarytańskich miasteczkach, bo byli Żydami i zmierzali do Jerozolimy, bardzo się zdenerwowali, że ludzie ci odmówili im gościny. W gorliwości chcieli, aby ogień spadł z nieba i zniszczył Samarytan, którzy nie przyjmują Jezusa i jego ludzi. Jak dobrze, że charakter ich Pana był inny i że nie przyszedł on zniszczyć ludzi, ale ocalić ich.

Podpis Jezusa jako miłosiernego Samarytanina zobaczyć można w chwili, gdy obiecuje gospodarzowi dwa denary jako zapłatę za nocleg i leczenie ofiary złodziei. W Biblii nie wszystko znajdziemy w jednym miejscu i słusznie jeden z jej pisarzy zachęcał do szukania w niej ukrytych skarbów. By dobrze zrozumieć wartość dwóch denarów trzeba jednak wiedzieć też coś o starożytnych walutach, a cztery denary równały się jednemu syklowi. Dwa denary to więc pół sykla. Zobaczmy teraz do Księgi Wyjścia 30,11-12 –

„I tak powiedział Pan do Mojżesza: Gdy będziesz liczyć Izraelitów, by dokonać spisu, każdy przy spisie złoży za swe życie okup Panu, aby nie spadło na nich nieszczęście. To zaś winni dać podlegli spisowi: pół sykla, według wagi przybytku, czyli dwadzieścia ger za jeden sykl; pół sykla na ofiarę Panu.”

Kiedy Psalmista Dawid w metaforycznym już sensie odniesie się do tego okupu w Psalmie 49, napisze on: „Nikt bowiem siebie samego nie może wykupić ani nie uiści Bogu ceny swego wykupu – jego życie jest zbyt kosztowne i nie zdarzy się to nigdy – by móc żyć na wieki i nie doznać zagłady.” 

Dawid, Izajasz i inni prorocy namalowali w Pismach stan człowieka bardzo podobny do wędrowca, który leżał obdarty, pobity, na pół umarły na stromo opadającej w dół drodze z Jerozolimy do Jerycha. Lecz Samarytanin nie tylko dojrzał go, lecz także opatrzył mu rany, zalewając je oliwą i winem. Później zawiózł go do gospody, pielęgnował go i zostawił gospodarzowi dwa denary.

Jezus dokonał czegoś o wiele większego. Izajasz zapowiedział: „Jeśli On wyda swe życie na ofiarę za grzechy, ujrzy potomstwo, dni swe przedłuży, a wola Pańska spełni się przez Niego.” Jaka jest wola Pańska, która ma zostać dokonana przez Jezusa? Święty Paweł odpowiada na to, że „Bóg pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy. Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus, który wydał siebie samego na okup za wszystkich„.

Jezus zapłacił cenę z przypowieści. Cenę, która w duchowym znaczeniu jest o wiele większa, nie do przecenienia. Prawdziwą ceną stał się on sam. Czy złożył ją tylko za niektórych ludzi, ludzi wybranego narodu lub wybranego wyznania religijnego? Ten, który dawniej pewnie myślał tak jako Szaweł z Tarsu, później w Liście do Hebrajczyków napisał rodakom, że Jezus „z łaski Bożej zakosztował śmierci za każdego człowieka.”

Denary, które Samarytanin położył przed gospodarzem, były dwa. Jednak krew Jezusa wystarcza, by wykupić wszystkich ludzi. Może więc w przypowieści tej obrazowo przedstawił myśl, którą apostoł Jan wyraża w liście do naśladowców Chrystusa: „On bowiem [Jezus!] jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy, i nie tylko za nasze, lecz również za grzechy całego świata.” Jednej z tych dwóch grup obiecano coś niezwykłego, stanie się mistycznym Ciałem Chrystusa, jego Oblubienicą i przyszłymi królami i kapłanami świata. Oni mają sądzić i prowadzić wraz z Nim narody, świecić ludziom jak słońce i gwiazdy na niebie. W Księdze Apokalipsy Jezus przemawia poprzez swego anioła: „temu, co czynów mych strzeże do końca, dam władzę nad poganami, a rózgą żelazną będzie ich pasł.” W staropolskiej Biblii Gdańskiej pięknie oddano słowa Izajasza, który zapowiada te czasy władania Chrystusa „kompletnego” – Głowy (Jezusa) i Ciała (jego wiernych wybranych) – „A tak uderzy Pan Egipt, aby go zbiwszy uzdrowił go; bo się nawrócą do Pana, a on się im da ubłagać, i uzdrowi ich.” (Księga Izajasza 19,22)

Tych czasów uzdrowienia wypatrujemy, lecz nie tylko *my*, którzy mamy nadzieję w Panu. „Wiemy przecież, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i wzdycha” – napisał do Rzymian Paweł – „bo stworzenie z upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych … również i ono zostanie wyzwolone z niewoli zepsucia, by uczestniczyć w wolności i chwale dzieci Bożych”. Wówczas, dodaje do tego apostoł Piotr, „nadejdą od Pana czasy ochłody [orzeźwienia] i ześle wam przeznaczonego dla was Chrystusa Jezusa. Niebo musi go zatrzymać, dopóki nie nadejdą czasy odnowienia wszechrzeczy, o których Bóg od wieków mówił przez usta swoich świętych proroków.Tak to powiedział Mojżesz: Proroka jak ja wskrzesi wam Pan Bóg wasz z grona braci waszych, jego słuchajcie we wszystkim, co wam powie.” 

Na tego Proroka i Mesjasza czekamy, a czas jego rządów nie jest daleko. „Miłosierny Samarytanin” jest coraz bliżej, by jako potężny Król uzdrowić ziemię i człowieka, a już dziś może uleczyć moje i twoje rany, doprowadzić nas do bezpiecznej gospody. Nazwa gospody w grece także ma piękne znaczenie. Brzmi ona pandocheion, czyli złożenie gr. słów 'pas’ i 'dechomai’. Etymologiczne znaczenie to więc: „wszyscy przyjęci” lub „otwarte dla wszystkich”. Wszyscy możemy z niej skorzystać. Wszystko jest w niej za darmo. Jednak nie jest za darmo dlatego, że nikogo nic to nie kosztowało. Za wszystko zapłacił Samarytanin.

WIĘCEJ NA TEN TEMAT:

Posłuchaj wykładu: Raymond G. Jolly, Dobry Samarytanin –

(Przepraszamy za kiepską jakość nagrania)

I mówił im wiele w przypowieściach tymi słowami:

?Oto siewca wyszedł siać. A gdy siał, niektóre [ziarna] padły na drogę, nadleciały ptaki i wydziobały je. Inne padły na miejsca skaliste, gdzie niewiele miały ziemi; i wnet powschodziły, bo gleba nie była głęboka. Lecz gdy słońce wzeszło, przypaliły się i uschły, bo nie miały korzenia. Inne znowu padły między ciernie, a ciernie wybujały i zagłuszyły je. Inne w końcu padły na ziemię żyzną i plon wydały, jedno stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny.
Kto ma uszy, niechaj słucha!?.

Jest to jedna z niewielu przypowieści Jezusa osobiście wyjaśniona przez Niego uczniom (18-23). Wygłoszona spontanicznie, z łodzi (1-2), a natchnieniem być może był człowiek siejący ziarno gdzieś na polu.

Ilustruje metodę Boga w wyszukiwaniu klas ludu Bożego przed Wiekiem Tysiąclecia: rzucenie ziarna i pozostawienie, by albo urosło i przyniosło plon, albo obumarło (z czego ważna lekcja dla nas).

Nasieniem jest prawda o Królestwie.

Siewca to Jezus, Apostołowie, 70 uczniów i wszyscy pozostali aż do dzisiaj, siejący to samo poselstwo Królestwa (nie inne, nawet jeśli bardzo podobne).

Gleba to stan serca każdego słuchacza.

Plon to charakter rozwinięty w wyniku tego siania lub brak takiego rozwoju, zależnie od rodzaju gleby. Charakter podobny do Chrystusowego jedynym biletem do Królestwa (?kto nie ma Ducha Chrystusowego, ten nie jest jego? – Rzym.8:9; 1 Kor. 13:1-3).

W sumie 4 rodzaje ? 3 złe i tylko jedna dobra, z czego wniosek, że większość głoszenia prawdy o Królestwie w obecnym świecie, nie przynosi efektu, lecz marnuje się, gdyż prawda przynosi plon tylko w pewnym rodzaju serc.

4: ?A gdy siał, padły niektóre ziarna na drogę
i przyleciało ptactwo i zjadło je?.

Najgorszy rodzaj gleby, na której ziarna nie zdążyły zapuścić nawet malutkiego korzonka, bo od razu wydziobały je ptaki. Czy to znaczy, że gleba ta pokazuje najgorszych ludzi? Na pewno są najgorsi dla wyborczych celów WE, ale czy także pod każdym innym względem?

Zacznijmy od wyjaśnienia samego Jezusa: w.19.

W wersji Łukasza jest dodatkowy szczegół (8:12 ? ?aby nie uwierzyli i nie byli zbawieni?). Podsumujmy zatem obydwa wersety: słuchają, nie rozumieją, przychodzi diabeł i zabiera ziarno, w wyniku czego nie wierzą i nie zostają zbawieni.

Teraz rozważmy główny problem tej gleby ? zdecydowanie większości rodzaju ludzkiego. Nie musi nim być zły stan gleby czy też jej płytkość! Gleba pod drogą może być bardzo głęboka i bardzo dobrej jakości pod uprawy. Co więc jest z nią nie tak?

Jest twarda, udeptana przez ludzi lub ujeżdżona przez pojazdy i cokolwiek się na niej posieje, będzie tak po prostu leżało; nie wniknie w twardą powierzchnię, by zapuścić korzeń, lecz stanie się łupem ptaków lub wyschnie.

Oto prawdziwy stan tej ziemi: ludzie o sercach jak ubita droga niekoniecznie są źli, twardzi, nieczuli, pełni zła itp.(chociaż tacy też tam są). Ich główny problem to brak reakcji na prawdę, obojętność, brak zainteresowania; oni nie rozumieją prawdy, nie widzą potrzeby dla niej w swoim życiu ani jej znaczenia dla nich. Mogą jej słuchać, ale ona nie robi na nich wrażenia = nie wnika w nich, nie wzbudza ich osobistego zainteresowania i nie przykuwa uczuć ani myśli; nie jest im bliska, nie chwyta ich za serce.

Ich uwagę bardziej przykuje coś, co może pomóc im w interesach, pozwoli zarobić pieniądze, spędzić gdzieś miło czas, pojechać w ciekawe miejsce na wczasy lub podnieść poziom życia (np. nowy TV, komórka, sadzonki do ogrodu, ciuchy).

Co tak mocno, twardo ubiło ich serce? Zazwyczaj nie oni sami osobiście, bo nie zdążyliby w tym życiu. Zrobiły to pokolenia ich przodków, a oni jedynie otrzymali taki ubite serce w genach.

Nawet jeśli ktoś taki przez chwilę pomyśli, że może dobrze byłoby nieco zbliżyć się do Boga i zainteresować tym, co On ma do powiedzenia, to zwykle odkłada to na jakiś późniejszy czas, i zanim do czegokolwiek dojdzie, codzienne życie i jego sprawy wydziobią ten odruch ku Bogu, bo ziarno upadło tylko na serce, lecz nie do jego wnętrza.

Taki jest stan ogromnej większości ludzkości, przyszłej klasy restytucyjnej, która w tym życiu nie przyniesie żadnych owoców pod kątem Królestwa (jak wyjaśnia Łuk. 8:12: nie uwierzą i nie zostaną zbawieni).

Jaka dla nich nadzieja? Co może zmiękczyć ich kamienny stan? Oczywiście pług ucisku, tak by najpierw przeorać twardość ich serca, z powodu którego nie mogą teraz wydać dobrego plonu.

5-6: ?Inne zaś padły na grunt skalisty, gdzie nie miały wiele ziemi, i szybko powschodziły, gdyż gleba nie była głęboka. A gdy wzeszło słońce, zostały spieczone, a że nie miały korzenia, uschły?.

I znowu zaczynamy od wyjaśnienia Jezusa, tym razem wystarczy sam Mateusz (w.20-21).

Czyli słuchają (jak ci pierwsi), ale dodatkowo z radością przyjmują i szybko dają wzrost, ale nie mają korzenia, więc w niekorzystnych warunkach ? obumierają.

Przewaga tej grupy nad poprzednią jest taka, że po wysłuchaniu słowa poszli dalej ? przyjęli je, a ono zapuściło korzeń w ich sercu; jakoś wpłynęło na ich życie,.

Klasa ta skupia się jednak tylko na jednej, tej radosnej dla ziemskiego człowieka stronie życia dzieci Bożych ? perspektywie zbawienia, bez gotowości ponoszenia jakichkolwiek kosztów związanych z byciem dzieckiem Bożym. Są bardziej fanami Jezusa, niż Jego naśladowcami; nie przyjmują do wiadomości:

• że pomiędzy radosnymi momentami a ostatecznym zbawieniem są jeszcze pokusy, z którymi trzeba walczyć i pokonywać;
• że w życiu pojawią się różne próby i doświadczenia, które można przeżyć i przetrwać tylko dzięki mocnemu trzymaniu się Boga i Jezusa;
• że czasem trzeba odciąć prawą rękę i wydłubać prawe oko;
• iść za Bogiem pod prąd, nie rozumiejąc, co się wokół nas dzieje;
• skoczyć w ciemną studnię, której dna nie widać i może w ogóle go tam nie ma, a jedyny dowód, że jest, to obietnica Boga i Jezusa, że jeśli będziemy wierni, Bóg nie dopuści na doświadczenia ponad nasze siły, a wszystkie rzeczy ? te przyjemnie i te mniej przyjemne dla starego Adama ? wspólnie będą działały dla naszego duchowego dobra!

Ta klasa nie zdaje sobie jednak z tego wszystkiego sprawy i gdy takie trudności się pojawiają, rezygnuje, umiera dla Boga.

Nie ma jednak żadnej innej drogi do rozwoju charakteru jak liczne, bardzo liczne próby najwyższego oddania dla Boga i Jego spraw (?przez wiele ucisków?). List tych ucisków jest dość długa, a w naszej przypowieści pokazana jest w działaniu palącego słońca: straty, rozczarowania, ograniczenia, wady nasze własne oraz drugich, kary, nieporozumienia, różnice, opozycja, błąd, konflikty, trudności, niedostatek, zmęczenie, ubóstwo, niepopularność, zazdrość, nienawiść, smutek, ból, choroby, prześladowania, podziały, wykluczenia.

Jezus wyjaśnia, że problemem tej grupy jest powierzchowność: zaraz pod powierzchnią chrześcijańskiej ogłady jest twarda skała. Chcieliby mieć Chrystusa, gdy On głaszcze ich po policzku, ale nie chcą Go, gdy ich smaga. Idą za Panem, gdy im daje, ale nie mogą wierzyć w Boga, który zabiera. Mogą błogosławić Pana, gdy ich wzbogaca, ale zupełnie nieznana jest im wiara Joba, która potrafi stwierdzić: ?Pan dał, Pan wziął, niech będzie imię Pańskie błogosławione?.

Nie przyszli do Jezusa jako ci ?spracowani i obciążeni? walką z grzechem, której nie potrafili wygrać, bo takiej walki nigdy nie prowadzili. Nigdy nie przeżyli też prawdziwej pokuty, od której rozpoczyna się powrót do Boga przez Jezusa.

Są jak ludzie, którzy zostali uleczeni, zanim zrozumieli, że są chorzy; jak nadzy, którzy zostali ubrani, zanim zorientowali się że nie mają ubrań; jak nakarmieni, zanim poczuli głód. Jak ktoś taki może cenić to, co dostał, wcale tego nie pragnąc i nie szukając?

7: ?A inne padły między ciernie, a ciernie wyrosły i zadusiły je?.

Wyjaśnienie Jezusa znajdziemy w w. 22.

W tym przypadku ziemia okazuje się dużo lepsza niż wcześniej, bo coś na niej rośnie ? pszenica i ciernie (w Izraelu ciernie rosną na dobrej glebie, na polu pszenicznym). Problem polega tylko na tym, że ciernie rosną szybciej niż pszenica i zaduszają pszenicę.

Gdy porównamy zapisy wyjaśnienia Jezusa z Mateusza, Marka i Łukasza, zauważymy, że wymieniają one w sumie cztery różne rodzaje cierni, które gaszą ducha poświęcenia (Mat.13:22; Mar.4:18,19; Łuk.8:14):

(1) troski tego świata w znaczeniu codziennych życiowych spraw ? Mat. 6:31.

(2) ułuda bogactwa, przy czym większym problemem jest nie samo posiadanie bogactw, co ich pragnienie, dążenie do ich zdobycia i związane z tym pułapki (Mar.10:24; 1 Tym.6:10).

Jezus powiedział, że ?łatwiej wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do Królestwa Bożego?.

Jeśli ktoś bogaty w dobra tego świata naprawdę pragnie i wygląda Królestwa, daje tym dowód prawdziwej miłości do prawdy i sprawiedliwości niż biedny, który może (choć nie musi) pragnąć Królestwa samolubnie ? tylko dla poprawienia swego losu, a nie z miłości do zasad Królestwa ? prawdy, jej ducha i sprawiedliwości (pokrzywdzeni tak długo walczą o sprawiedliwość, dopóki są wykorzystywani przez rządzących ? gdy sam zaczną rządzić, postępują niesprawiedliwie wobec innych).

(3) pożądanie innych rzeczy (tego, czego jeszcze nie mamy, a widzimy, że inni mają) ? pragnienie typowe dla upadłego człowieka, który nigdy, ale to nigdy, nie jest zbyt długo zadowolony z tego, co ma, lecz ciągle pragnie czegoś nowego.

Dla dziecka Bożego rada Apostoła jest, by ?poprzestawać na tym, co posiadamy (Żyd.13:5) i nie wzdychać do rzeczy, których nie mamy, nawet jeśli mają je inni..

Wieczne wzdychanie i narzekanie na nasz los niszczy zdrowie fizyczne i duchowe (cichość, cierpliwość, uprzejmość, miłość braterską i bezinteresowną; osoba niezadowolona nigdy nie będzie pobożna).

Traktujmy nasz stan posiadania jak pogodę: bądźmy zadowoleni z takiej, jaka jest, bo to nie my ją stworzyliśmy i to nie my możemy ją zmienić.

(4) rozkosze / przyjemności życia = to, co podoba się ciału, niekoniecznie grzeszne rzeczy, choć oczywiście przede wszystkim one, zgodnie ze słowami Pawła z Rzym.8:13: ?Jeśli bowiem według ciała żyjecie, umrzecie; ale jeśli Duchem sprawy ciała umartwiacie, żyć będziecie?.

Dzieje się tak wtedy, gdy naszą wolą kontrolują pragnienia typowe dla cielesnego człowieka, z których przecież  zrezygnowaliśmy. Nie oznacza to, że musimy rezygnować ze wszystkiego, co przyjemne dla starej ludzkiej natury; oznacza tylko i aż, że zaspokajanie tych pragnień nie może być czynnikiem kontrolującym w naszym życiu, gdyż w takim przypadku rzeczy te stają się cierniami w naszym sercu, które mamy tylko jedno i nie pomieści ono jednego i drugiego ? cierni i pszenicy.

Z tych wszystkich rzeczy możemy korzystać, jeśli służą one naszemu byciu w prawdzie, sprawiedliwości i świętości. Jeśli zaczynają dusić plon pszenicy, znaczy to, że odgrywają za dużą rolę i że w związku z tym musimy zacząć odrywać od nich  nasze uczucia i skupiać na rzeczach duchowych. Dobrą zachętą będzie uzmysłowienie sobie dwóch faktów:

• że rzeczy te są , że tymczasowe;
• że nawet jeśli je zdobędziemy, i tak nie przyniosą nam zadowolenia (Mat. 6:19-21).

Jedyną drogą do szczęścia jest świadomość pozostawania w harmonii z Bogiem i Jego zasadami, bo to On nas stworzył i tylko w harmonii, zgodzie z Nim i Jego prawem człowiek może naprawdę czuć się szczęśliwy (wszelkie inne odczuwanie szczęście jedynie tymczasowe i złudne ? por. celebrytów, którzy z ludzkiego punktu widzenia mają wszystko, ale i tak nie są szczęśliwi).

8: ?Jeszcze inne padły na dobrą ziemię i wydały owoc, jedne stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny?.

Najlepsza gleba, której nie trzeba orać, dostatecznie głęboka i wolna do cierni, ale nawet i tu występują trzy różnice w owocowaniu ? 30, 60 i 100 razy.

Od czego zależy wielkość naszego plonu? Od naszej miłości do Boga, bo im bardziej Go kochamy, tym więcej jesteśmy w stanie zrobić, by Mu się przypodobać, i tym szybciej pozbywamy się złych cech, o których wiemy, że Jemu się nie podobają.

Porównajmy wyjaśnienie Jezusa z każdej Ewangelii:

Mateusz (13:23) mówi, że posiany na dobrej ziemi ?słucha Słowo i rozumie je?.

Marek (4:20), że ?słucha i przyjmuje? je.

Łukasz (8:15), że ?szczerym i dobrym sercem słyszą i zachowują, i w wytrwałości wydają owoc?.

Każdy z nich dodaje coś ważnego, co pomijają inni.

Mateusz zwraca uwagę na podstawową potrzebą słuchania ze zrozumieniem treści, jaka została zamierzona przez mówiącego. Dlaczego to ważne? Bo wielu słucha, lecz wyciąga inne myśli od tych, jakie są zawarte w słuchanej / czytanej treści.

Jezus zwraca na to uwagę w Łuk.8:18: ?Baczcie więc, jak słuchacie? ? jaki macie stan serca, bo samo słuchanie nie wystarczy, by usłyszeć to, co rzeczywiście jest mówione. Czy słuchasz / czytasz po to, by dowiedzieć się, co Bóg ma do powiedzenia, by poznać prawdę, czy też po to, by znaleźć coś na poparcie swoich tez, które powstały niezależnie od Słowa Bożego, a ty jedynie szukasz biblijnych argumentów na ich poparcie?

A może powiedziałeś coś, co okazuje się błędem, ale ty zamiast uznać ten fakt, przeprosić i wycofać się z tego, wolisz szukać dowodów na poparcie nieprawdy, bo brakuje ci charakteru, by przyznać się do pomyłki?

Marek podaje ?słucha i przyjmuje?. Pod ?słucha? ma zapewne na myśli wszystko to, co stwierdza Mateusz (słucha z właściwym zrozumieniem treści), po czym przyjmuje to w podanej formie, nawet jeśli z jakiegoś powodu nie podoba się to jego staremu Adamowi; czyni tę prawdę swoją własną, adresowaną przez Boga osobiście do niego, tak jak gdyby nie było żadnych innych odbiorców.

Łukasz podaje najwięcej szczegółów. Najpierw wspomina o ?słuchaniu szczerym i dobrym sercem?. Bóg przewidział prawdę tylko dla tych o dobrym sercu i nikt inny tak naprawdę jej nie pozna, nawet jeśli będzie mu się wydawało, że ją zna. Człowiek o dobrym sercu woli stanąć po stronie prawdy; człowiek o złym sercu woli, by to prawda stanęła po jego stronie. Oto cała różnica!

Taki człowiek ?zachowuje? też prawdę. Nie zrezygnuje z niej, bez względu na cenę, jaką przychodzi mu za to zapłacić. Jest nie tylko słuchaczem prawdy, ale i jej czynicielem, także wtedy, gdy postępowanie zgodnie z zasadami prawdy jest bolesne dla jego człowieczeństwa.

Na koniec Łukasz dodaje, że osoby takie ?w wytrwałości wydają owoc?. Ostatni element, ale taki, bez którego nie będzie sukcesu ? wytrwałość, cierpliwość, a to oznacza długi upływ czasu, nim pojawią się pożądane owoce ? długa, wieloletnia praca na efekty.

Niech każdy z nas zbada samego siebie, jaką jest ziemią: głęboką czy płytką na skale? Czy są jakieś ciernie utrudniające wzrost pszenicy? Jeśli okaże się, że nie ma i że ziemia jest wystarczająco głęboka, pozostaje jeszcze kwestia, jaki plon przynosimy? Czy przynajmniej 30-krotny?

Uczniowie obserwowali sposób rozmowy Jezusa z większymi grupami ludzi i dziwili się. Wreszcie zapytali go wprost: ?Dlaczego mówisz do nich w przypowieściach??

Odpowiedź Nauczyciela zapisana jest w Ewangelii wg Marka 4:11

Wam dana jest tajemnica królestwa Bożego, dla tych zaś, którzy są poza wami, wszystko dzieje się w przypowieściach, aby patrzyli oczami, a nie widzieli, słuchali uszami, a nie rozumieli, żeby się nie nawrócili i nie była im wydana [tajemnica].

(Porównaj ten opis z Ewangelią wg Mateusza 13:10-16)

Żyjemy w wieku, w którym wiara jest podstawą. Zrozumienie Boskiego Słowa jest możliwe tylko dla tych, którzy mają uszy skłonne do słuchania, którzy mają odpowiednie cechy niezbędne do duchowego zrozumienia, takie jak pokora, cichość i głód Prawdy. Brak tych cech prowadzi do uporu i wybierania swoich własnych przekonań. Większości z Pańskich słuchaczy brakowało niezbędnych cech, dlatego fakt, że nasz Pan nie mówił wprost był dla nich prawdziwym dobrodziejstwem, ponieważ Prawda nie byłaby doceniona i wyrządziłaby szkodę słuchaczom.

Powrót syna marnotrawnego – jedna z najpiękniejszych przypowieści naszego Pana (Ewangelia wg Łukasza 15:11-32).

Oczywiście swoim uczniom Pan zawsze prywatnie podawał interpretację przypowieści. Dla nich to było częścią ?pożytecznej nauki? niezbędnej do ich rozwoju (2 Tymoteusza 3:16). Błogosławieni są ci, którzy w pełni czczą Jezusa, ponieważ tylko takim objawiona jest „tajemnica PAŃSKA” (Psalm 25:14).

Jednak wspaniała perspektywa jest także przed tymi, którzy w obecnym czasie nie mają oczu, aby widzieć ani uszu, aby słyszeć, ponieważ Pańskie Słowo mówi, że „otworzą się oczy ślepych, a uszy głuchych otworzone będą” (Izajasza 35:5), kiedy obecne cele Boga (wybór królów i kapłanów Chrystusa) zostaną zrealizowane i Jego ziemskie Królestwo będzie w pełni ustanowione.

Bogaty człowiek i Łazarz (Łukasza 16:19-31)

Z tym opisem wiąże się duże zamieszanie.

Czy należy go rozumieć literalnie czy symbolicznie?

Wielu utrzymuje, że historia o bogaczu i Łazarzu jest literalnym opisem. Jednak, choć nie jest to jasno stwierdzone, Biblia wskazuje, że to jest przypowieść ? Jezus mówił do ludu w przypowieściach, „a bez przypowieści nic im nie mówił” (Mateusza 13:34-35; Łukasza 8:10). Ta szczególna przypowieść była skierowana do Faryzeuszy, przywódców ludu. W ten sposób nasz Pan w ofercie niebiańskiego Królestwa, otwierającej Wiek Chrześcijański, zilustrował zbliżające się przyjęcie pogan do Boskiej łaski oraz odrzucenie od tej szczególnej łaski narodu żydowskiego przy końcu Wieku Żydowskiego.

Dosłowna interpretacja tej opowieści byłaby sprzeczna z wieloma faktami:

? Boskim charakterem opisanym u Jeremiasza 9:24: „Ale w tym niechaj się chlubi, kto się chlubi, że rozumie a zna mię, żem Ja jest PAN, który czynię miłosierdzie, sąd i sprawiedliwość na ziemi.” Cztery wielkie Boskie przymioty są pokazane w tym wersecie: czynię (moc), miłosierdzie (miłość), sąd (mądrość) i sprawiedliwość. Wieczne przetrzymywanie bogacza w miejscu męczarni i tortur kolidowałoby z wszystkimi czterema przymiotami.

? Centralną doktryną Biblii, Okupem. O naszym Panu jest powiedziane: „człowiek Chrystus Jezus, który dał samego siebie na okup za wszystkich, co jest świadectwem czasów jego [o czym będzie świadczone we właściwym czasie];” On „za wszystkich śmierci skosztował” (1 Tymoteusza 2:5-6; Hebrajczyków 2:9). Ponieważ Pismo Święte uczy, że karą za grzech jest śmierć, stąd widzimy jak sprzeczna z okupem jest literalna interpretacja z jej nauką o wiecznym życiu w mękach jako karze za grzech.

? Biblijną nauką o piekle. Biblia uczy, że piekło ? szeol, hades lub gehenna ? jest stanem nieświadomości, zapoczątkowanym przez śmierć. Na przykład Kaznodzieja (9:10) mówi: ?nie ma żadnej pracy, ani myśli, ani umiejętności, ani mądrości w grobie [ szeol ], do którego ty idziesz? (nawiasy nasze). Jedyną nadzieją na wydostanie się z tego stanu jest zmartwychwstanie umarłych.

? Metodą wyjaśniania przez przypowieści. Przypowieści powinny być tłumaczone jak przypowieści, a nie jak dosłowne historie. Na przykład, kiedy Jezus mówił o czterech rodzajach roli (Mateusza 13:3-23), nie miał na myśli literalnej roli, lecz cztery rodzaje serc, do których jest wsiewane Słowo Boże. Przypowieść o pszenicy i kąkolu (Mateusza 13:24-30) nie odnosi się do dosłownej pszenicy i kąkolu, lecz symbolicznej pszenicy, prawdziwego ludu Bożego i symbolicznego kąkolu – fałszywych chrześcijan.

Przypowieść  o bogaczu i Łazarzu

Krótkie wyjaśnienie symboliki

Bogacz i Łazarz – jedna z trudniejszych przypowieści Pana Jezusa

Rozumiemy, że bogacz przedstawia naród żydowski; przed śmiercią ? naturalny Izrael podczas Wieku Żydowskiego, bogacz po śmierci ? naturalny Izrael w Wieku Ewangelii, Wieku wyboru Kościoła Chrystusa. Ten naród otrzymał od Boga obietnicę stania się królestwem królewskich kapłanów, symbolizowanym przez lniane i purpurowe szaty (2 Mojżeszowa 19:5-6). Oni obficie ucztowali korzystając z prawa Zakonu i służby Proroków. Śmierć bogacza przedstawia odrzucenie Izraela jako wybranego ludu Boga.

Łazarz reprezentuje pogan bojących się Boga, którzy wzorem nędzarzy oczekiwali u „bram” bogatego Izraela nie mogąc wejść, lecz karmiąc się okruchami Prawdy, które czasami znajdowali na swej drodze. Psy liżące ich rany przedstawiają pogańskich filozofów, którzy przez swoje nauki przynosili tymczasową ulgę w ich niedoli. Śmierć Łazarza przedstawia koniec ich odosobnienia. Przez nauki Jezusa i Apostołów poganie zostali przyprowadzeni do Abrahamowych obietnic i radości.

Bogacz, Izrael, wówczas odrzucony, zazdrościł poganom, wtedy przyjętym w Chrystusie, stanowiska umiłowanych Bożych. Kiedy pragnęli ulgi w swej niedoli ? prześladowaniach, izolacji i odrzuceniu ? podczas Wieku Ewangelii, mówiono im w sposób symboliczny, że bez wiary w ich Mesjasza, Jezusa, nie mogą doznać ulgi ani pokonać tej ?otchłani?. Bogacz błagający o pomoc dla swych braci przedstawia wiarę Żydów, że wytłumaczenie ich stanu odrzucenia może być znalezione w Zakonie i w Prorokach. Odpowiedź dokładnie określiła ich błąd: skoro nie uwierzyli w świadectwo Zakonu i Proroków, to nie uwierzą również w świadectwo Jezusa, który przez zmartwychwstanie potwierdził swoją pozycję jako Mesjasza.

Po dalsze wyjaśnienie tej przypowieści odsyłamy na stronę Pieklo.info: Bogacz i Łazarz – symbol czy reportaż?