Rodzice C.T. Russell’a: Joseph Lytel Russell i Anna Eliza Birney

WIELOKROTNIE zwracano się do nas z prośbą o informacje na temat wczesnego okresu życia pastora Russella. Spełniamy tą prośbę spodziewając się, że te informacje zamieszczone wzbudzą ogólne zainteresowanie. Wierzymy, że właściwym będzie opublikowanie pewnych stosownych danych biograficznych w związku z rocznicą śmierci pastora Russella.

Charles Taze Russell był drugim synem Josepha L. Russella i Anny Elizy (Birney) Russell. Jego rodzice pochodzenia szkocko-irlandzkiego byli chrześcijanami o zasługującej na uwagę inteligencji i subtelności. Warunki mające związek z jego urodzeniem, jak i środowisko w jakim przebywał od wczesnego dzieciństwa, niewątpliwie wpłynęły na jego późniejsze postępowanie i przydatność w sprawie Pańskiej. Podobnie, jak w przypadku Samuela (1 Sam. 1:11), matka jeszcze przed jego narodzeniem oddała go Panu. Na zdjęciu ukazującym pastora Russella w wieku trzech lat zauważyć można niezwykle uderzające podobieństwo z innym zdjęciem, gdy miał sześćdziesiąt lat a charakterystyczne rysy wskazujące na determinację wyjaśniają raczej jego późniejszą niezależność w prowadzeniu działalności religijnej. W wieku około trzech lat dzieci Russellów zaczęły odbierać „pierwsze wrażenia” religijne. Niektóre z nich zostały później zniweczone, szczególnie te, które się odnosiły do domniemanego literalnego jeziora ognia, jako miejsca wiecznych mąk dla nie zbawionych.

RODZICIELSKA DYSCYPLINA

W książce „Co Kaznodzieja Russell Powiedział” (Książka Pytań), str. 133, 134, pastor Russell sam mówi o tym jak od dzieciństwa utrzymywano go w karności.

Zostałem ukarany dokładnie pięć razy i każde karanie dobrze zapamiętałem, a także związane z nimi okoliczności. Trzy razy zostałem ukarany przez matkę. Opowiem wam o jednym z nich. Jak dobrze pamiętam, miałem około pięciu lat. Oczywiście, wcześniej mogłem dostawać klapsy, jednak byłem tak mały, że tego nie pamiętam, ale przypominam sobie te, które otrzymałem, gdy miałem około pięciu lat. Moja matka wychowywała mnie według swojej najlepszej wiedzy. Miała ona dwa (szkockie) paski (do bicia dzieci), których końce były dokuczliwe, lecz nie wyrządzały krzywdy. Paski te miały sześć lub osiem rzemyków – „Ból zadawały owe rzemyki”. Powiedziała, „Karolu weź te paski i chodź na górę”. Wobec tego zaniosłem je na górę. Następnie rzekła „Teraz usiądź tutaj a ja przeczytam ci coś z Biblii”. Sądziła, że powiedziałem coś wymijająco lub przekręciłem prawdę – nie, że wprost skłamałem, lecz trochę przekręciłem prawdę, jak to skłonna jest czynić większość dzieci, zwłaszcza gdy dorośli są tym rozbawieni i traktują je jako sprytne. Lecz ja nie miałem nikogo, by go pobudzić do śmiechu i myślenia, że to było dowcipne, gdybym uczynił coś w tym rodzaju. Dowiedziałem się, że taki sposób postępowania nie jest właściwy.

Tak więc odczytała mi z księgi Objawienia (21:8) wszystko o tych, którzy byli na zewnątrz miasta i że wszyscy kłamcy znajdą się razem z tymi, którzy będą paleni ogniem i siarką itd. Następnie powiedziała „Karolu, nie chciałabym, żebyś miał udział z tymi w jeziorze gorejącym ogniem i siarką, a moim obowiązkiem, jako twej matki, jest ukarać cię i muszę to zrobić. Ja nie chcę cię bić, ale muszę to uczynić dla twojego dobra. Taka jest nauka pochodząca ze Słowa Pańskiego o tym, co cię czeka, jeśli wyrośniesz na kłamcę i staniesz się złym człowiekiem”.

Wyobrażacie sobie jakie wrażenie wywarła na mnie ta myśl podana z Pisma Świętego. Oczywiście, gdyby matka moja właściwie rozumiała tę sprawę, nigdy by nie posłużyła się tym wersetem, ale mogła odszukać jakieś inne wersety, które byłyby równie lub być może jeszcze bardziej przekonywujące. Fakt, że Bóg nie potrzebuje kłamców łatwo może wywrzeć wrażenie w umyśle dziecka.

WCZESNE WYCHOWANIE RELIGIJNE

Charles Russell (z prawej) i jego starszy o 2 lata brat Thomas, 1855 r.

Matka, w miarę możności dała młodemu br. Russellowi najbardziej staranne wychowanie religijne. Często mawiał, że jak daleko sięgał pamięcią wstecz, nie przypomina sobie, aby nie „był poświęcony. Z prezbiteriańskiego katechizmu zostały mu wpojone zasady religijne. Wcześnie okazał swoją gorliwość przez podejmowanie wysiłków uchronienia ludzi od wiecznych mąk, między innymi, przez wypisywanie w wieku czternastu lat na chodnikach i ścianach domów biblijnych wersetów nawołujących ludzi do pokuty i wiary. Został członkiem Kościoła Kongregacyjnego i YMCA (Chrześcijańskiego Stowarzyszenia Młodzieży Męskiej). Do lat piętnastu młody br. Russell wierzył jako w prawdę ewangeliczną w te wszystkie i tylko te doktryny jakich nauczali go jego sekciarscy duchowni. Zrozumienie doktryn w owym czasie było bardzo trudne, gdyż kler zwykle zniechęcał do indywidualnego badania Biblii. Stawianie zaś pytań w sprawie doktryn traktowano wówczas jako równorzędne z wątpieniem a „wątpienie równało się wiecznemu potępieniu”.

RUSSELL STYKA SIĘ Z NIEWIERZĄCYM I SCEPTYCYZMEM

Przezwyciężenie przez niego przesądnej czci i bo jaźni nastąpiło wówczas, gdy mając lat szesnaście usiłował obronić przy pomocy Pisma Świętego swoje osobliwe sekciarskie poglądy a późniejsze wydarzenia usprawiedliwiają myśl, że Opatrzność zrządziła, aby w tych właśnie okolicznościach młody br. Russell z ewangeliczną gorliwością usiłował nawrócić niewierzącego znajomego na chrześcijaństwo. Jego przyjaciel, niewierzący, zapytał go czy wierzy, że Bóg jest doskonały w mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy. Na odpowiedź br. Russella „tak”, znajomy zapytał, jak taki Bóg mógłby nieodwołalnie przeznaczyć ogromną większość ludzkości na wieczne męki. Chłopiec odparł, że nie może tego zrozumieć. Do tej pory nie zastanawiał się głęboko nad tym zarysem w świetle credo swojego Kościoła.

Młody br. Russell dręczony tym pytaniem przedstawił tę kwestię w kręgu swego kościoła. Nie mogąc otrzymać zadowalającej odpowiedzi, wyraził swoje wątpliwości w tej sprawie. Rozeszła się wieść w kościele, że jest on na drodze prowadzącej do niewiary. Pastor i starsi kościoła ustalili specjalne zebranie, by odpowiedzieć na jego pytania. Jednak rozbudzili w nim jedynie dalsze wątpliwości. Powiedzieli jemu, że Biblia uczy o bezwzględnym przeznaczeniu przeważającej części ludzkości na wieczne męki, cytując te wersety, które według ich mniemania tego uczyły. Przekonywali go, że Biblia naucza tej doktryny. Wówczas powiedział im „Wierzę, że Bóg jest doskonały w mądrości, mocy, sprawiedliwości oraz miłości i nie mogą uwierzyć, by cokolwiek przeciwnego Jego charakterowi było objawieniem pochodzącym od Niego. Z tego powodu nie wierzę, iż On dał Biblię jako swoje objawienie, bo gdyby dał ją jako taką, to byłaby zgodna z Jego mądrością, mocą, sprawiedliwością i miłością”.

Wówczas młody br. Russell postanowił, że nigdy nie uwierzy w cokolwiek jako Boże objawienie, jeśli byłoby to sprzeczne z Jego charakterem, gdyż doszedł do wniosku, że każda doktryna niezgodna z Bożym charakterem jest fałszywa. Należy zauważyć, że mając szesnaście lat stanowisko jakie zajął w kwestii Boskiego charakteru, jako probierza objawionej religii, podtrzymywał aż do śmierci kończącej jego bieg.

Pastor i starsi ze zboru br.. Russella mieli dla niego wielkie uznanie, a jego determinacja przyjmowania tylko tego, co jest zgodne z Bożym charakterem przysporzyła im poważnych trudności w związku z zainteresowanym tą sprawą nominalnym ludem Bożym, który odebrałby im stanowiska, gdyby nie zażądali od br. Russella uznania w całości kongregacjonalnego credo. Żeby jednak nie utracić tak obiecującego młodego człowieka, udzielili mu tymczasowego przywileju podporządkowywania wszystkich nauk regule zgodności z Bożym charakterem.

Stosownie do tego znajdujemy br. Russella jako szesnastoletniego niedowiarka, nie w rzeczywistości, ale pozornie nie wierzącego w Biblię, lecz rzeczywiście nie wierzącego w kalwinistyczne credo, które zostało mu fałszywie wpojone jako właściwe tłumaczenie Biblii. Posiadał on zbyt religijną i zbyt logiczną mentalność, aby być zadowolonym bez religii objawionej. Dlatego postanowił dowiedzieć się, która z religii jest prawdziwą i, aby osiągnąć cel powziął decyzję o zbadaniu wszystkich religii, aż znajdzie tę prawdziwą. Tak więc zaczął od chińskiej, której idea stworzenia jest następująca: Na początku wszystko było wodą. Następnie bóg z garścią ziemi wsiadł do łodzi i wrzucił ją do wody, gdzie rozrosła się do rozmiarów obecnej ziemi. Z chińskiej religii to mu wystarczyło! Jeszcze gorsze absurdy zmusiły go do odrzucenia hinduizmu i buddyzmu. Fakt, że mahometanizm częściowo opiera się na Starym i Nowym Testamencie, skłonił go do odrzucenia go. Odrzucił judaizm, ponieważ opiera się on częściowo na Starym Testamencie. Tak więc odrzucenie przez niego niechrześcijańskich religii sprawiło, że przez pewien czas czuł się bezradnym i opuszczonym na brzegu niewiary, chociaż przez cały ten czas szczerze był wierny Bogu doskonałemu w mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy i takiemu tylko ufał. Nigdy nie był ateistą.

ODZYSKANIE WIARY W BIBLIĘ

Młody Charles Taze Russell

Jednak religijne usposobienie młodego Russella nie mogło być zaspokojone przez jakąkolwiek religię, trapił się tym co dalej czynić. Ostatecznie powiedział sobie: mogę przynajmniej o tyle uwierzyć Biblii, o ile Złota Reguła odnosi się do Boga i człowieka: „Będziesz miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego, i ze wszystkiej duszy twojej i ze wszystkiej myśli twojej … Będziesz miłował bliźniego twego, jako samego siebie” (Mat. 22:37, 38). Co więcej, doszedł do wniosku, że podana przez Jezusa wykładnia prawa „Będziesz miłował bliźniego twego jako samego siebie” w znaczeniu „Wszystko tedy cobyście chcieli, aby wam ludzie czynili, tak i wy czyńcie im” (Mat. 7:12) jest właściwa. Wobec tego powiedział „Wierzę w tę regułę Nowego Testamentu”. To pobudziło go do zajrzenia do kontekstu Mat. 7:12, który jak zauważył, stanowił część Kazania na Górze. Zbadał go w świetle Boskiego charakteru i uznał za harmonijny z nim. Dlatego go Przyjął.

Wywołało to u niego pragnienie dalszego studiowania nauk Jezusa, które skłoniło go do zbadania ich gdziekolwiek występują w czterech Ewangeliach. Zawsze przekonywał się, że są one w harmonii z Bożym charakterem. To pobudziło go do przyjęcia nie tylko wszystkich nauk Jezusa zawartych w Ewangeliach, w stopniu w jakim je rozumiał, lecz również w znaczeniu uznania Jezusa za natchnionego przez Boga nauczyciela. Taka ocena nauk Jezusa skłoniła go do dowiedzenia się więcej o Jego życiu i pobudziła do studiów historycznych nad Ewangeliami, zakończonych uznaniem Jezusa za doskonałego człowieka i Syna Bożego. Lecz do tego czasu odrzucał Nowy Testament z wyjątkiem Ewangelii.

Pewnego dnia młody br. Russell zauważył ustęp biblijny (Jan 16:12 – 14), w którym Jezus się wyraził, że Duch objawi Apostołom te prawdy, które Jezus pragnie jeszcze im wyjawić, a których nie byliby w stanie jeszcze zrozumieć. Pragnął się dowiedzieć jakie to były nauki. Od tego czasu zaczął badać Dzieje Apostolskie, Listy i Objawienie. Kiedy księgi te zrozumiał uznał je za harmonijne z Boskim charakterem. W ten sposób stopniowo i na właściwej podstawie uwierzył, że Nowy Testament jest objawieniem Boskiej mądrości, mocy, sprawiedliwości i miłości, w które zawsze wierzył.

Lecz w dalszym ciągu odrzucał Stary Testament. Następujące rzeczy stopniowo doprowadziły go do uwierzenia w Stary Testament: Zauważył on, że Jezus i Apostołowie nie tylko cytowali pewne części Starego Testamentu, lecz również posługiwali się tymi cytatami, by udowodnić prawdziwość swoich doktryn. Dlatego doszedł do wniosku, że to co cytowali ze Starego Testamentu, było prawdziwe. Później zdecydował się przestudiować konteksty, z których te cytaty były wzięte i stwierdził, że są one harmonijne z cytatami i Boskim charakterem. Dlatego przyjął nauki zawarte w kontekstach. To doprowadziło go do przestudiowania związków między tymi kontekstami i w ten sposób Stary Testament coraz bardziej stawał się zrozumiały, aż została utwierdzona jego wiara w pisma prorockie i historyczne, które ściśle się przeplatają.

Nadal jednak był podejrzliwy wobec ksiąg Mojżeszowych, z wyjątkiem tych wersetów, które były cytowane przez Jezusa i Apostołów, gdyż błędnie rozumiał, że Mojżesz sam wyznaczył sobie urząd dyktatora Izraela i ustanowił kapłaństwo, które tyranizowało lud. Pogłębione studia przekonały go, że jest w błędzie pod tym względem i zrozumiał, że ustawodawstwo Mojżeszowe było najbardziej dobroczynnym, inspirującym pod względem wolności, równości i braterstwa, ze wszystkich z dotychczas wprowadzonych. Wobec tego uznał Pięcioksiąg za natchniony przez Boga i w ten sposób jego wiara przyjęła całą Biblię.

STOPNIOWE WYJAWIANIE PRAWD BRATU RUSSELLOWI

Brat Russell sam kontynuował swoje prywatne studia Pisma Świętego oraz wspólne w niezależnym zborze w Allegheny, Pensylwania. Do 1872 roku, cztery lata po rozpoczęciu poszukiwań objawienia Bożego, nie tylko uznał całą Biblię za Boskie objawienie, lecz również następujące szczegóły jako jej główne nauki: jedność Boga; Boskie synostwo Jezusa; Duch jako moc i usposobienie Boże; upadek człowieka z doskonałości w grzech; śmierć karą za grzech; nieświadomość umarłych; okup jako gwarancja sposobności dla wybrańców w tym życiu a dla nie wybranych w Tysiącleciu; wieczność fizycznego świata; zniszczenie symbolicznego świata w czasie drugiego adwentu Chrystusa; drugi adwent w celu restytucji wszystkich rzeczy; wieczne życie w niebie dla wybranych i wieczne życie na ziemi dla zbawionych nie wybranych oraz wieczne unicestwienie niepoprawnych. Pisząc rozdziały 1, 2 i 3 Boskiego Planu Wieków, i nie przedstawiając sprawy jako takiej, nakreślił stopnie, które sam przebył przechodząc ze stanu niewiary do wiary w Biblię jako Boże objawienie.

Relacja br. Russella jak doszedł do zrozumienia Prawdy na czasie podana jest w takich publikacjach jak Cienie Przybytku, Pokarm dla myślących chrześcijan, Brzask Tysiąclecia (Wykłady Pisma Świętego), w czasopiśmie Watch Tower itd. i przedstawiona w Tower Reprints, 3820 – 3826 (PT nr 382). Historia jego doświadczeń podczas przesiewania w latach 1891 – 1894, kiedy to panowie Von Zech, Bryan, Rogers i Adamson usiłowali przejąć pracę i wprowadzić płatną i utytułowaną posługę, jest podana w A Conspiracy Exposed (Ujawniony spisek) i w E 5, 120 – 123. Wydarzenia związane z jego małżeństwem zawartym w 1879 roku z siostrą Marią F. Ackley (dzieci nie mieli) i jej dobrą służbą przez wiele lat oraz późniejszym usiłowaniem przechwycenia władzy w sprawach związanych z wydawaniem Watch Tower, sprzeciwem br. Russella i jej stopniowym usuwaniem się prowadzącym do rozwodu w 1906 roku, podane są w Tower Reprints, 3808 – 3818; PT nr 539. Opis zdarzeń aż do śmierci pastora Russella w dniu 31 października 1916 roku w pociągu w miejscowości Pampa, stanie Texas, włączając doktrynalne odchylenia dotyczące przymierzy, Pośrednika, ofiary za grzech itp. podczas przesiewania w latach 1908 – 1911 wy wołanego przez panów Henningesa, Mc Phaila, Williamsona i innych (E 5, 126 – 130), przygotowania i pokaz FotoDramy Stworzenia itd., jest przedstawiony w Tower Reprints z lat 1908 – 1916.

__________
Źródło: „Teraźniejsza Prawda” nr 392, wrzesień 1988, s. 130-132.

Zobacz też:

Charles Taze Russell – wspomnienie i nasze dziedzictwo

Pastor Russell a Świadkowie Jehowy – część 1

Sumienie – myśli pastora Russella

Część pierwsza jest dostępna tutaj:
Pastor Russell a Świadkowie Jehowy – część 1

Click here to see English version.

Adam Urban od lat związany jest z grupami badackimi i od lat studiuje nauki Pastora Russella, mając dostęp do jego wszystkich dzieł, nie tylko do tych dostępnych po polsku, lecz także tych oryginalnych, angielskich. Wygłosił setki wykładów, głownie w Polsce, lecz także w USA i Niemczech.

Druga część wykładu także jest już dostępna:
Pastor Russell a Świadkowie Jehowy – część 2

Click here to see English version.

Adam Urban od lat związany jest z grupami badackimi i od lat studiuje nauki Pastora Russella, mając dostęp do jego wszystkich dzieł, nie tylko do tych dostępnych po polsku, lecz także tych oryginalnych, angielskich. Wygłosił setki wykładów, głownie w Polsce, lecz także w USA i Niemczech.

Kliknij tutaj, by wysłuchać drugiej części wykładu.

Wspominać jest miło, ale pytanie czy to, czego z Biblii nauczał Pastor Russell realizuje się jakoś w naszym życiu, w życiu Badaczy Pisma Świętego. Co zostawił nam pastor Russell? Co w tym wszystkim jest najważniejsze? Dla brata Russella był to Jezus – krzyż Jezusa Chrystusa – odkupienie. A drugą podstawą było pójście za Panem Jezusem drogą wiary i poświęcenia. Oto nieco informacji na temat jego życia i nauczania:

_______
***

Slajdy z prezentacji do przejrzenia: 

Treść wykładu: 

Slajd 1

Slajd 1: Witam serdecznie, ta prezentacja była przedstawiona po raz pierwszy w roku 2016, na spotkaniu z okazji setnej rocznicy śmierci Charlesa Taze’a Russella. Nagranie z tamtego spotkania nie było najlepsze, więc postanowiłem przedstawić ją jeszcze raz w formie komputerowej. „Charles Taze Russell – wspomnienie i nasze dziedzictwo”. Wspominać jest miło, ale pytanie czy to, czego z Biblii nauczał Pastor Russell realizuje się jakoś w naszym życiu, w życiu Badaczy Pisma Świętego. Co zostawił nam pastor Russell. Co w tym wszystkim jest najważniejsze? Dla brata Russella był to Jezus – krzyż Jezusa Chrystusa – odkupienie. A drugą podstawą było pójście za Panem Jezusem drogą wiary i poświęcenia.

Slajd 2

Slajd 2: Zwracam się dziś do Poszukiwaczy Prawdy. Brat Russell czasem porównywał takich poszukiwaczy Prawdy do zbieraczy kwiatów. On sam był takim zbieraczem kwiatów, szukał ich w Biblii, splatał z nich wianuszki, które przekazywał drugim. W pierwszym numerze wydawanej przez siebie „Strażnicy”, w roku 1879, napisał:

„Prawda, jak skromny, mały kwiatek w zdziczałym ogrodzie życia, jest otoczona i niemalże zaduszona przez wybujały wzrost chwastów błędu. Jeśli chcesz ją znaleźć, to musisz cały czas się rozglądać. Jeśli chcesz zobaczyć jej piękno, musisz odgarnąć na bok chwasty błędu i ciernie fanatyzmu. Aby ją posiąść, musisz schylić się, by ją uchwycić. Nie zadowalaj się jednym kwiatem prawdy. Gdyby jeden miał wystarczyć, to nie istniałoby ich tak wiele. Zawsze zbieraj i szukaj.”

Gdyby pójść dalej myślą tego artykułu to czytamy tam: „Spleć je wszystke jak girlandę”, albo jak „wianuszek” kwiatów.

Slajd 3

Slajd 3: Na slajdzie mamy rodziców Charlesa. Joseph Russell, tata brata Charlesa był jego wieloletnim wsparcie, bratem w Chrystusie i przyjacielem. Jeśli chodzi o mamę, Elizę Ann Russell to zmarła ona, gdy Charles miał 9 lat. Miała w tym 29 lat. Zanim umarła, była między nimi rozmowa, w której mama powiedziała mu, że kiedy miał około 7 lat, oddała go Panu, że w modlitwie mówiła do Boga, aby jej syn był pod opatrznością Boską stał się sługą ewangelii. Było to jej największe pragnienie serca. Odnotowałem, że rodzice Charlesa w roku 1845 wyemigrowali do Ameryki ze Szkocji i Irlandii. To szkocko-irlandzkie wychowanie było dość surowe, a jednocześnie bardzo religijne, bardzo związane z Bogiem i szacunkiem dla Boga. Brat Russell wspomina, że pięć razy został w swoim dzieciństwie ukarany i że każde to ukaranie pamiętał. Kiedy pewnego razu mama ukarała go za to, że w jakiejś sprawie konfabulował, opowiadał nieprawdę, to odczytała mu z Objawienia 21:8, że wszyscy kłamcy znajdą się tam, gdzie ogień i siarka i powiedział mu:  ‹‹Charles, nie chciałabym, żebyś miał udział z tymi w jeziorze gorejącym ogniem i siarką, a moim obowiązkiem jako twej matki jest ukarać cię i muszę to zrobić. Nie chcę cię bić, ale muszę to uczynić dla twojego dobra. Taka jest nauka Słowa Pańskiego o tym, co cię czeka, jeśli wyrośniesz na kłamcę i staniesz się złym człowiekiem››.”

Brat Russell powiedział, że może gdyby mama poznała później czystszą ewangelię, to używałaby innych wersetów, ale cenił sobie to, że jej pragnieniem było wychować go na dobrego człowieka.

Slajd 4

Slajd 4: Tutaj mamy po prawej stronie brata Russella, a obok jego braciszek – Thomas, który niestety zmarł w wieku 5 lat. W ogóle było pięcioro dzieci, z czego tylko dwójka doczekała dorosłości. Nie była to też rzadkość w tamtych czasach, niestety tak się często zdarzało. Najdłużej z tego rodzeństwa przeżyła siostra Marget, która przeżyła 90 lat i dożyła roku 1940.

Slajd 5

Slajd 5: Jako młody chłopak brat Russell pisywał na chodnikach wersety zachęcające do nawrócenia, można powiedzieć, że był prekursorem dla dzisiejszych twórców graffiti. Pisał na tych ścianach mądre rzeczy. Jego pragnieniem było, żeby z mocy piekła wyzwolić jak najwięcejd dusz. Poza tym był bardzo zaradny i już jako 12-latek zaczął pomagać ojcu w sklepie galanteryjnym. Sklep nazywał się „Sklep Starego Kwakra”. Brat Russell spisywał umowy handlowe dla klientów i trzy lata zajęło aż z ojcem rozbudowali tę firmę do sieci sklepów. Wkrótce tak naprawdę Charles tą siecią zarządzał. Miał wielkie zdolności i łatwo przychodziło mu zarządzanie: finansami, przedsiębiorstwem, co później bardzo mu się przydało.

Slajd 6

Slajd 6: W wieku 16 lat Charles próbował nawrócić swojego przyjaciela, ale okazało się, że to ten inteligentny kolega zmusił Charlesa do myślenia. Ten kolega zapytał go: „Czy wierzysz, że Bóg jest mądry, miłosierny, sprawiedliwy?”. Brat Russell: „Oczywiście, że wierzę”. A on pyta: „No to jak wytłumaczysz, że taki Bóg mógłby nieodwołalnie przeznaczyć ogromną większość ludzkości na takie męki?”. Russell powiedział, że nie wie i zaczął myślę, że nie jest w stanie obronić tego wyznania wiary, które reprzentuje. Tutaj zaczęły się pytania, co tak naprawdę jest prawdą. Russell pobiegł do pastora swojego zboru i spytał: „Gdzie jest miłość, jeśli Bóg miałby męczyć ludzi w piekle po wieczność?”. Było nawet specjalne spotkanie, gdzie bracia z tego zboru zaczęli wyjaśniać mu z Biblii różne wersety o tym, że tak będzie, że ludzie będą męczeni w piekle. Zaczęli mu przytaczać „męczenie we dnie i w nocy”, Bogacz i Łazarz, klasa kozłów i tak dalej, i to doprowadziło do tego, że Russell odnotował: „Ta Biblia nie jest od mego Boga, bo mój Bóg jest Bogiem miłości.”

Slajd 7

Slajd 7: Tutaj zaczął się poważny problem światopoglądowy. Postanowienie Russella było dobre: „nigdy nie uwierzę w coś sprzecznego z Boskim charakterem” – a rozumiał, że ten charakter to miłość, sprawiedliwość, mądrość i moc. I ten młody człowiek nie był jakimś współczesnym ateistą. Nie był człowiekiem bez wiary, ale zaczął wątpić i sceptycznie patrzeć na doktryny, których go nauczano. Było w nim religijne myślenie i postanowił szukać prawdy na własną rękę. Nie widzę go w tym zborze, w tym co mówią pastorzy, ale będę go szukał. Mamy tutaj różne religie, którym się przyglądał. Ostatecznie nie znalazł w nich tego, czego szukał. Nie uznał, że w którejś z nich byłaby prawda. Napisał też takie słowa: „Religie pogańskie są mniej racjonalne w pewnych aspektach, chociaż mniej diabelskie niż nasze własne wyznania.”

Slajd 8

Slajd 8: Charles Taze Russell nei stracił nadziei. Dalej wierzył w Boga miłości, ale bez religii. Na pewno powoli stawało się jednak zniechęcające, bo trudno jest człowiekowi być samemu. Trudno też zostać bez podstawy, bez gruntu, na którym można się oprzeć, a on stracił ten grunt, który miał wcześniej. Pewnego razu, gdy 18-letni Charles szedł przez miasto ulicą, usłyszał pieśń, jakiś chrześcijański śpiew. A że był ciekawy, chciał poznać, co gdzie się kryje, więc po prostu poszedł tam. Trzeba było zejść w dół, była to taka piwniczna salka i tam w małym zborze składającym się z kilku osób przemawiał Jonas Wendell. Brat Russell wmówi: „Ten wykład nie był w pełni jasny, ale był wystarczający, żeby odnowić we mnie tę tlącą się wiarę w natchnienie Biblii”. Wendell radzi Russellowi: „ODRZUĆ TŁUMACZENIA WSZYSTKICH WYZNAŃ, WEŹ BIBLIĘ I SPRAWDŹ SAM, CO ONA MÓWI.” I brat Russell potem napisze: „Pierwszą myślą, którą uznałem z Biblii za prawdę były słowa Jezusa: „Będziesz miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego, i ze wszystkiej duszy twojej i ze wszystkiej myśli twojej … Będziesz miłował bliźniego twego, jak siebie samego.” Russell uznał: jeżeli to jest w Biblii to trzeba dalej patrzeć na Biblię, ale już w nowy sposób.

Slajd 9

Slajd 9: Mamy tu zdjęcie Pisma Świętego, które należało do brata Russella. Russell pełen entuzjazmu, razem ze swoim ojcem, razem z jeszcze kilkoma osobami, wspólnie zaczęli spotykać się i większą część swojego czasu przeznaczać na Biblię. Był tam brat Jones, który prawnikiem tego biznesu odzieżowego, który prowadzili. Był tam pan Conley. Chcieli oni, żeby Biblia sama siebie tłumaczyła. Mieli otwarte konkordancje i szukali np. wszystkich wystąpień słowa: ‚szeol’. Co to jest? Wszystkich wystąpień słowa: ‚hades’. Jakie jest znaczenie tych słów, ale tak naprawdę w Biblii, a nie to, co mówią kościelne creda.

Slajd 10

Slajd 10: Na tym zdjęciu jest już raczej starszy brat Russell. Stoi oni tutaj po lewej stronie, bardziej w środku. Modli się i przemawia podczas chrztu w roku 1914. A dokładnie 40 lat wcześniej sam został ochrzczony w podobny sposób, przez zanurzenie w wodzie. Razem z nim chrzest przyjął wtedy jego tata Joseph i jego siostra Margaret. Wszyscy zdecydowali się, że okażą swoje poświęcenie przez zanurzenie w wodzie, bo zrozumieli, że swoje życie chcą w pełni oddać służbie ewangelii. Rok 1874.

Slajd 11

Slajd 11: W ciągu kilku lat badacze Biblii doszli do takich wniosków:

• że człowiek upadł z doskonałości w grzech
• że zapłatą za grzech jest śmierć, a nie wieczne męki
• że umarli są nieświadomi („śpią” oczekując zmartwychwstania)
• że Okup Jezusa jest gwarancją zbawienia od śmierci „adamowej” nie tylko dla wybranych, ale dla wszystkich ludzi w Królestwie. Śmierć Adamowa czyli wynikająca z upadku Adama, to, że ten upadek przyniósł na wszystkich ludzi śmierć, potępienie
• kolejna myśl, że fizyczny świat jest wieczny (tak jak Biblia mówi: „Ziemia stoi na wieki”, a zniszczony będzie symboliczny świat – porządek rzeczy, władze, instytucje, a ten ogień będzie to ogień rewolucji i anarchii
• dalej, że Druga obecność Chrystusa, której w sumie wielu się bało, bo wielu, gdy o tym rozmyślało, to mówili: „nawet jeżeli my byśmy jakoś przetrwali, no to nasze rodziny cóż, spalone razem z ziemią, koniec wszystkiego, koniec naszych relacji, znajomości”, a brat Russell i badacze Biblii mówią: druga obecność ma na celu naprawę, odnowienie ludzkości, oczyszczenie tych warg, które były brudne i które mówiły złe rzeczy, aby wszyscy ludzie poznali prawdę i cieszyli się słowem Bożym
• dalej, doszli do wniosku, że są dwie cześci tego Królestwa, niebiańska i ziemska. Że to niebo nie jest dla wszystkich, a tylko dla szczególnych wiernych, wybranych. Że nagrodą dla tych, którzy będą wierni w przyszłości, pod rządami Jezusa, po tysiącleciu, będzie życie na ziemi i też będzie to szczęście, też piękna oferta i w zasadzie człowiek był stworzony tutaj na ziemi po to, żeby zamieszkiwać ziemię
• i spojrzeli też na karę dla szatana za to, co uczynił, na karę dla grzeszników, którzy nie będą chcieli się reformować i stwierdzili, że nie będzie to wieczne męki. To nie będzie tak, że Bóg który stworzył Lucyfera, który stworzył tego, który później sprzeniewierzył się nie mógłby też zakończyć jego zaistnienia. Bóg ma moc to zrobić i jest to na pewno o wiele lepsza informacja niż to, żeby gdzieś tam w jakimś ogniu demony znęcały się nad duszami niewiernych.

Slajd 12

Slajd 12: Z tymi poglądami i gorącą wiarą 25-letni Russell w roku 1877 sprzedał sieć sklepów. Dostaje za to 300 tysięcy dolarów. Ktoś wyliczał, że na dzisiaj może to być równowartość około 10 milionów dolarów. Przeznaczył to wszystko na głoszenie biblijnej prawdy. Możemy sobie pomyśleć, że na dzisiaj takie 10 mln dolarów to nie jest mała kwota. Tu zaczyna się współpraca z Barbourem, przy czym oni rozeszli dosyć szybko w tej pracy, z powodu odkupienia, z powodu innych jeszcze zagadnień, ale brat Barbour podał wtedy jedną ważną rzecz: żeby brat Russell zwrócił uwagę na chronologię biblijną, na to, że powrót Pana Jezusa rzeczywiście można dostrzec w Biblii: kiedy będzie miał on miejsce. Wspólnie uważali, że ten pogląd będzie niewidzialny dla ludzkiego oka, a widzialny tylko dla oczu zrozumienia. Potem Barbour odszedł od tej nauki. W każdym razie w roku 1879 pojawił się nowy dwutygodnik, a to jest pierwsza strona pierwszego numeru „Strażnicy Syjońskiej i Zwiastuna obecności Chrystusa”. Mniej więcej w tym czasie tak wyglądał brat Russell. Miał 27 lat. Tę „Strażnicę” brat Russell wydawał aż do swojej śmierci. Poza tym kilka podręczników biblijnych, bestseller „Boski plan wieków” i też ważna rzecz – książeczka – „Co Pismo Swięte mówi o piekle?” – już za jego życia 3 miliony egzemplarzy tej ulotki rozeszło się po świecie.

Slajd 13

Slajd 13: Tu na slajdzie mamy zaproszenie na jeden z wykładów publicznych. „Do piekła i z powrotem – kto tam jest? Nadzieja, że wielu stamtąd wróci”. Powiedzmy jednak nie o tym roku 1906, a o pierwszych dwóch latach pracy – 1879-1880. Tylko przez te dwa lata załozono około 30 zborów badaczy Pisma Świętego. Regularnie jeździł do nich Pastor Russell. Kiedy przyjeżdżał miał zaplanowany cały dzień od rana do wieczora. Tam było po prostu skupienie na sprawach Bożych biblijnych, zawsze był wykład, odpowiedzi na pytania i intensywne studia biblijne w tym zgromadzeniem. Brat Russell uważał, że wielką korzyść dają spotkania w bardzo małych grupach. Napisał: „Zgromadzajcie się we własnym domu ze swą rodziną lub nawet z kilkoma zainteresowanymi osobami. Wspólnie czytajcie, studiujcie, śpiewajcie i módlcie się, a gdzie dwóch albo trzech spotyka się w imieniu Jezus, tam będzie wśród was Pan – wasz nauczyciel”. Tu już brat Russell podkreśla, kto jest nauczycielem dla badaczy Pisma Świętego. Nasz Pan ma być nauczycielem tych społeczności. Nie miało to mieć nic wspólnego z tworzeniem organizacji, nad którą brat Russell miałby panować. Brat Russell szanował wolność społeczności, wolność jednostki, w odpowiedzi na pytanie powiedział: „Nigdy nie będzie źle z twej strony, gdy będziesz postępował według twego sumienia, nawet gdyby później okazało się to niewłaściwym. Dobrze uczynisz, gdy za wszelką cenę będziesz się starał postępować tak, jak ci sumienie dyktuje. Bóg nie poczyta nikomu za grzech, jeżeli postąpił tak, jak umiał najlepiej.” Bardzo treściwa myśl, która nie zwalnia nas z jeszcze jednej rzeczy – żeby w Biblii sprawdzać co to moje sumienie powinno mi mówić, jak powinno ono zostać uregulowane. To właśnie radził brat Russell, nie narzucał braciom jakichkolwiek ciężarów, ale mówił: sprawdzajcie w Biblii, co Bóg do was przemawia, bo to On kiedyś będzie was rozliczał z tego, czy słuchaliście Słowa Bożego do was skierowanego.

Slajd 14

Slajd 14: 1878 rok. Podczas dwóch niedziel rozdano 50 000 egzemplarzy tej właśnie książeczki pt. „Pokarm dla myślących chrześcijan”. To taki jakby zalążek 1 tomu „Wykładów” – Boskiego planu wieków – lecz napisany z trochę inne perspektywy. Bardziej był to atak na różne wyznania wiary. Bardzo zbijający naukę o piekle, naukę o trójcy. Były tam mocne treści. Ciekawostka jest taka, że ta akcja rozdania tych broszurek nie była zorganizowana za pieniądze Russella. Przyszedł człowiek zupełnie obcy tej grupie i powiedział: „Podoba mi się to i chce, żeby tak było”. O tym człowieku nic więcej już nie wiadomo. Przyszedl, zostawił pieniądze, powiedział: „chciałbym, żeby tak było” i poszedł. Boska opatrzność jest najlepsza.

Slajd 15: Jak przemawiał pastor Russell? Zobaczmy krótki film, na który to widać.

Slajd 16

Slajd 16: Jak widać pastor Russell był wspaniałym mówcą. Był spokojny i elegancki w gestykulacji. Zauważali to dziennikarze. Czasopismo „New York American” napisało o nim 10 października 1910: „Potężnym, a mimo to urzekającym głosem napełniał wielką salę koncertową. Niekonwencjonalny duchowny przemawiał tak, że każde jego słowo słyszalne było dla wszystkich słuchaczy. Jego głos brzmiał bardzo przyjemnie dla uszu, a elegancka gestykulacja prędko skupiała na sobie wszystkie oczy i już za kilka chwil jego dobitnie wszechstronna wiedza w zakresie omawianego tematu wymownie apelowała do ich umysłów.”

To co najważniejsze w tych kazań, to była ich treść, a nie forma. Są to głębokie kazania, nieraz bardzo skomplikowane, ale bardzo ciekawe. Mamy po polsku książkę pt. „Kazania pastora Russella”. Kazania mówione z pamięci i wersety odczytywane z Biblii tylko dla umocnienia słuchaczy.

Slajd 17

Slajd 17: Jedną z najważniejszych nauk pastora Russella był powrót łaski Bożej do Izraela. Nawet biografię brata Russella historyk David Horowitz zatytułował: „C.T. Russell – wczesny amerykański chrześcijański syjonista”. Niespodzianka, że akurat tak zostanie nazwany. Ale te prorocze słowa podawane przez Russella były zaskoczeniem nawet dla samych Żydów. Bo on do nich zwracał się, że Królestwo Boże na ziemi zacznie się od was, zacznie się od Izraela i od wzbudzenia świętych Starego Testamentu – proroków, sędziów. Jak widzimy, to proroctwo się wypełnia, jeden z ważnych momentów to rok 1948 – powrót Izraela na mapy świata, ogłoszenie niepodległości państwa Izrael. Wcześniej powrót Żydów do ojczyzny po dwóch tysiącach lat diaspory. Znana jest też seria 12 artykułów Russella na ten temat pt. „Wybrany lud Boży”, gdzie znów zwraca się do Żydów. Też kiedy był w Europie to kilka razy przemawiał specjalnie do Żydów. Np. w Londynie w Royal Albert Hall przemawiał do około 5000 Żydów.

Slajd 18

Slajd 18: W Nowym Jorku w żydowskiej gazecie przed spotkaniem w Hipodromie, gdzie pastor Russell mówił do Żydów, opublikowano takie dwa rysunki. Na pierwszym jest taki sędziwy Żyd-tułacz, zasmucony i zniechęcony – taki jak Żydzi w tym czasie. Zydzi, którzy nie widzieli w tym czasie w ich losie jako narodu. A już takie historie, że w Palestynie odrodzi się państwo Izrael, było to dla nich zbyt cudowne, by mogło być rzeczywistością. A na drugim rysunku pojawia się człowiek z brodą – brat Russell – który ma w ręku zwój Tory i z tej właśnie Tory, z Tanachu, ze Starego Testamentu, przemawia do Żydów z ich własnych proroctw i mówi: „Spójrzcie na to, proroctwa dla Was i o Was są ciągle aktualne”. One są skierowane do Was. Dla nich to był szok, bo chrześcijańscy duchowni starali się raczej nawracać Żydów, mówili, że muszą przyjąć Jezusa i przyjść do takiego czy innego kościoła. A brat Russell w tych wszystkich kazaniach do Żydów posługiwał się wyłącznie Torą i Prorokami, a na Mesjasza wskazywał w sposób bardzo delikatny, raczej tylko zachęcający do myślenia niż narzucający cokolwiek Żydom. Russell uważał, że nadzieją Izraela jest narodowe nawrócenie i że dokona tego sam Bóg, a my mamy tylko świadczyć na ten temat.

Slajd 19

Slajd 19: W tej książce „„C.T. Russell – wczesny amerykański chrześcijański syjonista” David Horowitz pisze:

„Zmarły pastor (Russell) (…) wyprzedził Teodora Herzla w przynaglaniu Żydów z całego świata, aby ponownie ustanowili swoje starożytne państwo w Palestynie (…) przepowiedział powrót narodu żydowskiego do Palestyny (…) już w 1889 r. zanim świat żydowski usłyszał o Herzlu i syjonizmie. Pastor Russell opublikował książkę: Nadszedł Czas, w której przedstawił proroctwa zaznaczające ważną zmianę dla wybranego ludu Bożego – Izraela.”

A co tutaj robi ten polityk? Premier Izraela, Benjamin Netanjahu. On też wypowiedział się o bracie Russellu i to co dostrzegł jest bardzo ciekawe:

Cytat z Benjamina Netanjahu: „Dawid Horowitz w sposób otwarty przedstawił wierzenia i osiągnięcia Ch. T. Russella. Uznanie tak ważnej roli pastora Russella jako wczesnego chrześcijańskiego obrońcy syjonizmu jest bardzo spóźnione. Pan Horowitz wykonał godną podziwu usługę przywracając do publicznej wiadomości historię tego wybitnego chrześcijańskiego syjonisty.”

Slajd 20

Slajd 20: Przechodzimy dalej: podróż pastora Russella dookoła świata. Lata 1911-1912. Jest film na ten temat, można go sobie obejrzeć, wiele zdjęć i ciekawych historii można się dowiedzieć o tej podróży. Jeszcze siedmiu współpracowników podróżowało razem z nim. Powodów było sporo. Chcieli się przyjrzeć jak działają misje chrześcijańskie na świecie, czy przynoszą efekty i jakie efekty? Chcieli zobaczyć czy poszczególne miejsca swiata potrzebują restytucji, jaka jest sytuacja na świecie. Do tego była to szansa, by powiedzieć coś na temat czasów odnowy i Królestwa Bożego na ziemi. Pastor Russell był wtedy powszechnie znanym na świecie człowiekiem i jego podróż stała się tematem relacji prasowych. Prasa pisała o jego kolejnych wizytach w różnych miejscach, a wszędzie głosił on nadchodzące czasy odnowy.

Slajd 21

Slajd 21: Trasa podróży wiodła przez Hawaje, Japonię, Koreę, Chiny, Filipiny, Singapur, Indie, Egipt, Grecję, Włochy, Francję i Anglię. W tej podróży nie był w Polsce, ale był w Polsce wcześniej – w Warszawie, w Krakowie i wtedy też w Polsce – we Lwowie, który był wtedy miastem w Polsce.

Slajd 22

Slajd 22: Szczególną uwagę brat Russell zwrócił na Indie, bo tam, kiedy przyjechali w roku 1911, to już było 16 zborów, które regularnie przeprowadzały badania Pisma Świętego. Pewne osoby, które wyemigrowały do Ameryki potem wróciły z tą Prawdą. W największym spotkaniu z bratem Russellem uczestniczyło tam 800 osób. Cała ta podróż trwała 4 miesiące i pozostawiła za soba 40 nowych zborów.

Slajd 23

Slajd 23: Tutaj pastor Russell przemawia w obozie dla trędowatych na Cejlonie, czyli na Sri Lance.

Slajd 24

Slajd 24: Tutaj mamy go z ważnymi osobistościami w Hongkongu.

Slajd 25

Slajd 25: Brat Russell interesował się Wielką Piramidą i pisał o niej, np. w dodatku do książki „Przyjdź Królestwo Twoje”. Tutaj mamy rok 1912 i zdjęcie z Gizy, gdzie brat Morton Edgar oprowadzał brata Russella po Wielkiej Piramidzie. Morton i John Edgar byli największymi badaczami Piramidy w tamtym czasie.

Slajd 26

Slajd 26: Tutaj zwiedzali Partenon w Atenach, rok 1912. Ciekawostka jest taka, że brat Russell przemawiał w Koryncie i w Atenach i zawsze w kazaniach odnosił się do miejsca, w którym akurat był. Wykorzystywał sytuację do tego, by zwiastować ewangelię. Wzorował się w tym na Panu Jezusie, bo Pan Jezus gdziekolwiek był to stawał i patrzył, do czego można nawiązać, a to różne rodzaje gleby, a to polne kwiaty, a to bawiące się dziecko.

Slajd 27

Slajd 27: Ta podróż brata Russella nadała rozmachu jego pracy w gazetach. Tam gdzie był, tam też rozmawiał z dziennikarzami czy dałoby się przedrukowywać jego kazania dalej. To własnie po tej podróży bardzo wzrosło zainteresowanie kazaniami i aż 2000 gazet na świecie publikowało je. Dawało to łącznie ponad 15 milionów czytelników. Z taką siłą docierało do ludzi poselstwo ewangelii Królestwa.

Slajd 28

Slajd 28: Tu na slajdzie mamy plakat promujący film „Fotodrama Stworzenia – jak zharmonizować naukę, historię i Biblię?”. Premierowy pokaz tego filmu trwał 8 godzin. Z przerwami. A pomimo to obejrzało go 5000 widzów. Za chwilę obejrzymy fragment tego filmu. Dzisiaj ta technologia nie robi już takiego wrażenia, chociaż jest tu użyty nawet pewien efekt specjalny, jak to zobaczymy. Stworzenie tego dzieła kosztowało 300 tysięcy dolarów, czyli tyle ile brat Russell pierwotnie wpłacił na pracę ewangelii. Brat Russell napisał później: „Bóg łaskawie zasłonił nasze oczy w zakresie ilości pracy związanej z Fotodramą. Gdybyśmy na początku byli świadomi, ile czasu, pieniędzy i cierpliwości będzie potrzebne, nigdy nie rozpoczęlibyśmy tego dzieła.” [Ale dalej mówi:] „Ale wcześniej nie wiedzieliśmy również o wielkim sukcesie Fotodramy, ponieważ dzięki niej prawie 8 milionów ludzi w USA i Kanadzie usłyszało chwalebne posłanie Boskiego Słowa (cenne posłanie, którego nigdy nie zapomną), a kolejne setki tysięcy w innych krajach słyszą „cudowne słowa życia” w swoim własnym języku.”

Jak pisze Rusell: „Wyjątkowość Fotodramy zdawała się przynosić korzyść pewnej grupie ludzi, których wiara niemal umarła, którzy zaczynali wątpić w Biblię i wszystko związane z przyszłością. Niektórzy z nich napisali do nas piękne i patetyczne listy, wyrażając uznanie i dziękczynienie Bogu”.

Slajd 29: No i teraz, żeby za dużo nie mówić, chciałbym pokazać fragment „Fotodramy Stworzenia” zatytułowany „Jezus w Getsemane”. Może tylko dodam jedno słowo komentarza. Najczęściej kojarzymy „Fotodramę” ze slajdami, że były to zdjęcia i głos komentarza w tle, który omawiał daną ilustrację. Jednak nie jest to tylko to. W „Fotodramie” brali też udział aktorzy, były sceny z aktorami i to było to pionierskie rozwiązanie. Pierwszy raz w historii kinematografii połączono kolorowy ruchowy obraz i dźwięk.

Taki scen w „Fotodramie stworzenia” było kilka. W tej mieliśmy np. ten efekt ukazania się anioła na kamieniu w ogrodzie Getsemane. Oczywiście ta kopia, którą oglądaliśmy, wiele straciła ze swojej dawnej świetności.

Slajd 30

Slajd 30: Oczywiście dziś „Fotodrama” nie robi na nas zbytniego wrażenia od strony wizualnej. W chwili premiery było to jednak dzieło przełomowe także technicznie. Odczytam: „Był to pierwszy film zawierający ruchomy obraz i kolorowe przezrocza zsynchronizowane z muzyką i głosem”. Nie pierwszy film religijny, ale w ogóle pierwszy tego typu film w historii kinematografii i uczą się o tym nawet studenci zajmujący się historią kinematografii. Po premierze mówiono, że pastor Russell pojawiający się na ekranie filmu wygląda na bardziej prawdziwego niż na żywo.

Slajd 31

Slajd 31: Żeby sobie uzmysłowić jak nowoczesne było to rozwiązanie, czyli „Fotodrama tworzenia”, to zobaczmy inne metody jakimi posługiwali się wtedy bracia i siostry. Tutaj mamy brata, który zawiesił wykresu wieków na swoim wozie.

Slajd 32

Slajd 32: Tutaj mamy Tomobil (więcej w Straży 1/2008) czyli walizka ze składanymi kółkami do transportu literatury. Bywał też nazywany wózkiem brata Cole’a, bo brat Cole pierwszy sobie taki tomobil skonstruował.

Slajd 33

Slajd 33: Wiele można by mówić o pracy brata Russella także w związku z ogłaszaniem znaczenia roku 1914 i końca czasów pogan. Zarówno brat Russell, jak i pielgrzymi, nieustannie podróżowali głosząc słowo Boże. Jako przykład można podawać brata Johnsona, który w najbardziej aktywnym momencie pracy przez 15 miesięcy dał 259 wykładów publicznych, a więc średnio 4 do 5 wykładów publicznych tygodniowo! Można się tylko domyślać, ile to kosztowało energii i wysiłku, bo aż trudno w to uwierzyć. Dzień w dzień mówili Słowo Boże, było na pewno wiele pytań, do tego zwykłe wykłady do zborów w danych miejscowościach. To było coś niewykłego jak bardzo ci bracia spalali swoje siły i swoje życie w służbie Panu.

Slajd 34

Slajd 34: No i podsumowanie czyli trochę takich statystyk, co brat Russell zrobił w swoim życiu. Nie da się tego wymienić i dlatego te kropki na dole, ale pokrótce:

• sześć niezrównanych książek na temat Biblii
• ich łączny nakład za jego życia to ponad 10 mln egzemplarzy, a ile jest dzisiaj nikt tak naprawdę nie wie, np. kopie w internecie – ile osoby je przeczytały? Nie wiemy
• Dodatkowo opublikował ponad 200 traktatów i setki artykułów – i teraz pytanie: kiedy on je pisał? Przecież były tu informacje, jak wiele miał zadań
• Nadzorował tłumaczenie książek na 19 języków i tłumaczenie czasopism na 35 języków
• Odbywał wielkie trasy z wykładami mówionymi dwa razy dziennie, łącznie przez 5 godzin
• Zarządzał domem „Betel” (czyli taką taką centralą pracy wydawniczej w tym czasie), a dom ten zatrudniał od 125 do 175 pracowników
• Przygotował Fotodramę stworzenia i osobiście wybrał wszystkie użyte w niej slajdy, a przynajmniej aprobował te slajdy
• …………………………..

Slajd 35

Slajd 35: Tu brat Russell przy pracy w swoim biurze w Brooklynie, rok 1910. Widać, ze sporo jest tam Biblii, słowników i różnych opracowań naukowych.

Slajd 36

Slajd 36: Tutaj przemawia na konwecji w Shasta Springs. Jest to nad jakimiś wodospadami.

Slajd 37

Slajd 37: A tu jedne z ostatnich słów, jakie brat Russell powiedział w wykładzie do braci. Brzmiały one: „Czyż nie jest to piękna myśl – zachowajcie Ducha między sobą. Miejcie zupełne zaufanie w Bogu, a On poprowadzi wszystko dobrze. Nie przyszliśmy do Prawdy przez żadne ludzkie piękne słowa, lecz przez Słowo Boże. Jesteśmy pewni, że Pan wszystko dobrze uczyni. Zatem ze wszystkimi: do widzenia!” Brat Russell zmarł 31 października 1916 roku, w rocznice ogłoszenia przez Marcin Lutra jego „95 tez”. Ta data złączyła w ten sposób te dwa wydarzenia.

Slajd 38

Slajd 38: Gdyby przyjrzeć się naukom br. Russella to okaże się, że zgadzają się one z głównymi naukami reformatorów. Wszystkie one mają też wspólne źródło: Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu. Zobaczmy tylko niektóre:

• Usprawiedliwienie jest z łaski Bożej jedynie przez wiarę w zasługę krwi Jezusa Chrystusa ( była to główna nauka Marcina Lutra, ale czy nie jest to nasza nauka? Też jest, bo tego się trzymamy)
• Wieczerza Pańska jest symbolem przyswajania sobie przez wiarę zasługi Jezusa (czyli nie coś w rodzaju eucharystii, ale prawdziwa Pamiątka i prawdziwy symbol oznaczający codzienne spożywanie przez wiary tego, co zrobił dla nas Jezus. Głosił to Ulrich Zwingli, ale my znamy to z 6 tomu „Wykładów Pisma Świętego” brata Russella)
• Biblia jako źródło wiary chrześcijańskiej jest jedyną podstawą jedności ludu Bożego (głosił to Thomas Campbell, ale brat Russell uczył tego samego)
• Biblijne czasy i chwile pozwalają na ustalenie proroczej chronologii aż do ustanowienia Królestwa (o tym mówił brat William Miller, ale tego też nauczał brat Russell)
• Jest jeden Bóg, który jest miłością (Michał Servet, który za głoszenie tego został spalony na stosie)
• Prawdziwą religią jest najwyższa miłość do Boga i miłość do bliźniego jak siebie samego (tu można napisać: Jezus Chrystusa i tak samo w każym tym podpunkcie, ale George Fox był tym, który szczególnie bronił tej myśli, kiedy chrześcijaństwo stało się bardzo skostniałe.)
• No i myśl Roberta Browne’a, że każdy zbór jest pod Chrystusem niezależny od wszelkiej zewnętrznie kontroli religijnej. Też bardzo ważna i też myśl brata Russella, którą wiele razy podkreślał.

No i teraz, czy są to nauki brata Russella? Tak i nie. Czy to są nauki tych reformatorów? Też tak i nie. Bo są to po prostu nauki Biblii, które oni wszyscy w Biblii zauważali. To jest też nasze dziedzictwo. Nie są to nasze nauki i tylko nasze, ale są to nauki Biblii, które powinniśmy dokładnie sprawdzać, analizować, zgłębiać, bo one mówią o naszym Panu, mówią o Bogu, mówią o Zbawieniu, a jeśli będziemy jeszcze wprowadzać te nauki w życie, to będzie to też nasze zbawienie i nasze Królestwo.

Slajd 39

Slajd 39: Takie szczególne nauki brata Russella dotyczyły powrotu Jezusa.

Po pierwsze – że celem tego powrotu jest błogosławienie wszystkich narodów ziemi: czasy odnowienia wszystkich rzeczy, a nie zniszczenie ziemi i zniszczenie ludzkości
Po drugie – że sposób powrotu Jezusa jest niewidzialny, możliwy do poznania przez obserwację znaków czasu, oczami zrozumienia, na początku paruzji tylko przez oczy wiary jego wiernych sług
Po trzecie – że czas powrotu Jezusa już nadszedł i że po krótkotrwałym czasie ucisku, Armagedonu, anarchii, nastanie pokój świata

Ponadto uczył:
– że śmierć jest stanem nieświadomego snu (tutaj znowu moglibyśmy podać serie artykułów Stetsona i Storrsa i wielu reformatorów, którzy pomogli mu zrozumieć te myśli), a nadzieją człowieka jest zmartwychwstanie na mocy okupu i ten okup został przez Pana Jezusa dany za wszystkich ludzi
– że Bóg ma plan zbawienia ludzkości, który konsekwentnie realizuje

Slajd 40

Slajd 40: Co jeszcze warto podkreślić? Na pewno to, że Pastor Russell nie założył organizacji Świadków Jehowy. Jest mu to czasem przypisywane. Jest nawet zrobiona tablica w miejscowości Allegheny, tam gdzie mieszkał, która sugeruje, że był twórcą tej organizacji. Nie jest to prawdą. W przeciwieństwie do nauk tej grupy, brat Russell nauczał: „Strzeż się organizacji. Jest zupełnie niepotrzebna. Nie potrzebujesz żadnych reguł oprócz reguł biblijnych. Nie usiłuj wiązać cudzych sumień i nie pozwól, by inni wiązali twoje. Tak wierz i tak bądź posłuszny jak obecnie rozumiesz Słowo Boże. I nadal wzrastaj w łasce, poznaniu i miłości dzień po dniu.”

Brat Russell wierzył, że prawdziwym ludem Bożym są ci, którzy decydują się iść za Jezusem, a o przyjęciu ich poświęcenia przez Boga nie decyduje czy są w tej grupie czy w tamtej grupie, w tym czy tamtym wyznaniu, ale to czy są oni wierni w sercu i w swojej decyzji, że idą za Jezusem. Brat Russell mówił: „Bóg nie czyni mnie odpowiedzialnym za was ani was odpowiedzialnymi za mnie, lecz każdy powinien starać się wychwalać Ojca jak tylko potrafi najlepiej.”

W tym miejscu kończę. Niech będą wielkie dzięki Bogu za wspaniałe nauki, które podał przez wiernego sługę, brata Russella i za wielki przykład jego poświęcenia i oddania.

*****

Pieczętowanie Boga

„Jestem szczęśliwy, że Was widzę, ponieważ wiem, że Wy interesujecie się Boskim planem. A Bóg udziela nam prawdy. Naszym tematem dzisiejszym jest pieczętowanie Boga.

My, którzy jesteśmy poświęceni Bogu, otrzymujemy od Niego prawdy. On obiecał nam, że udzieli nam prawdy. W Psalmie 25:14 jest powiedziane, że tajemnica Pańska należy do tych, którzy Go czczą, a on pokaże nam swoje przymierze. Mamy Amosa 3:7 – Zaiste Pan nie uczyni niczego, jeśli nie objawi swoich sekretów tym, którzy Go miłują. Jeśli my miłujemy Boga, jeśli szukamy Prawdy, jeśli nasze serca należą do Niego, on wejdzie do naszych serc i będzie z nami.

Jezus powiedział nam w Objawieniu 3:20, że On patrzy na nasze serce i że puka. A jeśli ktoś otworzy swoje serce, Jezus wejdzie i będzie z nim wieczerzał. Będzie wieczerzał z nami. Według 1 Koryntian 2:10 Bóg udzieli nam głębokich rzeczy swojego planu. Głębokie rzeczy Jego Słowa teraz, przy końcu wieku, tym, którzy są uznawani za dzieci światłości. Apostoł Paweł w 1 Tesaloniczan 5:5 mówi, że poświęceni są uważani za dzieci światłości. Powinniśmy badać samych siebie pod tym kątem czy jesteśmy dziećmi światła. Dobrą rzeczą byłoby powiedzieć w chwili obecnej, że pieczęcią Boga jest duch święty. Jeśli mamy świętego ducha Bożego to jest to jedna z trzech rzeczy, jakiej Bóg nam udzielił.

Są trzy rzeczy, jakie Bóg udzielił swojego poświęconemu ludowi. Najważniejszą rzeczą, jakiej Bóg nam udziela, jest Jezus. Druga rzecz, jakiej udziela, to duch święty. A trzecia rzecz, jakiej udziela, to prawda. Kiedy mamy prawdę na temat Boga w naszym umyśle i sercu, to udziela nam oświecenia ducha świętego. Abraham, Izaak i Jakub mieli oświecenie ducha świętego. Dzisiaj nie ma spłodzonych z ducha, ale według Prawdy wiemy, że od 1881 r. są poświęcone jednostki, które otrzymują oświecenie ducha świętego, chociaż nie są spłodzeni z ducha, nawet ci w restytucji będą w stanie zrozumieć prawdę. Oni nie będą spłodzeni z ducha, ale Bóg udzieli im prawdy, tak jak nam udzielił prawdy.

Jest pieczętowanie głowy – intelektualne pieczętowanie prawdy. Szczególnie teraz, przy końcu wieku. Większość ludu Bożego nie posiada tyle pieczęci ducha świętego [w umyśle], co inni. Ci, którzy posiadają prawdę paruzji i epifanii, jaka przyszła do ludu Bożego od 1874 roku, wtedy zaczęli być pieczętowani w swoich umysłach, intelektach, co do Boskiego planu. Pomyślmy przez chwilę. Przed 1874,  by być bardziej dokładnym od 1846 roku, co jest uważane za oczyszczoną klasę świątyni aż do 1874 r. były jednostki, które spodziewały się przyjścia naszego Pana. Dlaczego w tak wielu wykładach jest wspominany drugi adwent Jezusa? Ponieważ to dla nas oznacza zbawienie. U Daniela 12:12, a także w tekstach przed tym wierszem, mamy symboliczne dni. W 12 rozdziale Daniela są wymienione 1335 symbolicznych dni. Wiersz 12 i 13. A oznacza to okres czasu, który skończył się w 1874 roku. Przed 1874 byli pewni członkowie Maluczkiego Stadka, który znajdowali się w ruchu Millera w Ameryce. Ruch Millera rozpoczął się w 1829 r. Oni spodziewali się przyjścia naszego Pana w 1844 r. Ale byli niedokładni o 30 lat. Ci, którzy wiedzą coś o chronologii brata Williama Millera. On nie brał pod uwagę 30 lat od chwili urodzenia się naszego Pana do czasu jego poświęcenia. Brat Miller pomylił się o 30 lat w swojej chronologii. Był jednak ku temu powód. Pan przygotowywał Maluczkie Stadko, aby przyjęło naszego Pana Jezusa, posłańca przymierza, którzy przybył w 1874. Było jądro, kilka jednostek w Ameryce i także tutaj w Europie, i innych częściach świata. Byli oni uważani za czuwających [za stróżów]. Ci czuwający w Ameryce otrzymali prawdę od naszego Pana, przez naszego Pastora. Było pieczętowanie prawdy w uznaniu drugiego adwentu Jezusa. Większość ludu Bożego nie czuwała. Większość ludu Bożego w czasie obecnym nie czuwa. Mamy miliony ludzi w nominalnym kościele, którzy nie są pieczętowani w swoich umysłach. Mamy dzisiaj jednostki w prawdzie paruzji i epifanii, które zostały popieczętowane na czołach w uznaniu niewidzialności obecności naszego Pana w roku 1874. Jaki to radosny był dzień, gdy w umyśle i sercu naszego Pastora pojawiła się prawda, którą on przedstawił ludowi Bożemu. Od roku 1874 i dalej. Nasz Pastor uwierzył, że Jezus przyjdzie niewidzialnie w roku 1874 i są ku temu dowody. On był pierwszym ziarnem pszenicy, jakie zostaną zebrane w żniwie Wieku Ewangelii. Pierwszym ziarnem pszenicy, jakie zostało zżęte w 1874. To był nasz drogi pastor. On był młodym człowiekiem, urodził się w 1852 roku. W 1874 miał 22 lata. Zapamiętajmy to, miał tylko 22 lata. A Pan ubłogosławił jego umysł. Ludzie byli zaskoczeni młodym człowiekiem, który posiadał tyle Prawdy. Został on zapieczętowany na swoim czole, co do niewidzialności naszego Pana Jezusa. Ponieważ gdy Jezus przyszedł w roku 1874 pierwszą osobą, do jakiej przyszedł, był ten młody człowiek, który był poświęcony Bogu. Pierwszy człowiek tutaj na ziemi, do którego przyszedł Jezus, oświecił Jego umysł co do swojej obecności. W 1876 nasz Pastor zdał sobie sprawę, że On [Jezus] tutaj jest. Zaczął on być pieczętowany prawdą w umyśle. Pisał on artykuły takie jak „Trzy światy”. Takie jak „Pokarm dla myślących chrześcijanin”. Jak „Cel i sposób powrotu naszego Pana”. On był tym, który poszedł do spichlerza. Jak mówi nam Mateusza 24 rozdział. Wersety 47-49 i tam jest napisane o nim jako o tym szafarzu. U Łukasza 12:44-46. On podawał prawdę na czasie ludowi Pana.

W Ameryce było kilka zborów badaczy biblijnych. W Pittsburghu w stanie Pensywalnia, w Allegheny i w innych niektórych miastach, gdzie było zaledwie kilku badaczy Biblii. Nasz pastor był jednym z tych badaczy i on przekazywał im prawdę. Zaczęli oni być pieczętowani w swoich umysłach. Przez całą paruzję pojawiały się prawdy pieczętujące umysły braci prawdą.

Mamy bardzo ważne teksty, które są nam przedstawiane. Dotyczą one pieczętowania umysłu, intelektu prawdą. Niektórzy z ludu Bożego mają więcej pieczętowania niż inni. Dlaczego? Ponieważ trzeba być spragnionym, głodnym prawdy. Niektórzy potrafią jeść więcej prawdy niż inni. To nie znaczy, ze inni nie są poświęceni Bogu. Wszyscy z nas mają różne zdolności, różną pojemność. Niektórzy mają większą pojemność na prawdę niż inni. Bóg rozumie to. Jeśli ktoś jest jednak poświęcony Bogu to bez względu na braki, one są nadrabiane przebaczeniem Jezusa […].

Są pewne teksty dotyczące pieczętowania intelektu, umysłu. Izajasza 8:16, Jeremiasza 33:16, Objawienie 7:2-8. Dotyczą one pieczętowania prawdą intelektu, umysłu. Wspomnieliśmy wcześniej i jeszcze to powtórzymy, że pieczęcią jest duch święty. Zanim ktokolwiek może zrozumieć głębokie rzeczy Boże musi posiadać ducha świętego. Przede wszystkim oznacza on Boską moc, a także po drugie Jego usposobienie w jego ludzie. Wszyscy z nas, poświeceni Bogu, wszyscy ci, którzy słyszą prawdy z tej estrady, mogą być pieczętowani na czołach. Posiadając intelektualną wiedzę, znajomość prawdy. Zróbmy na chwilę małą dygresję. J.F. Rutherford pewnego dnia posłannikowi epifanii powiedział: „Myślę, że tracę swoją duchowość”. Brat Johnson powiedział mu: „Czy Ty badałeś tomy? Czy badałeś kilka stron każdego dnia?” On powiedział: „Nie”. Mamy studiować prawdę. Znam tych, którzy ukończyli studia. Znam prawników i lekarzy. Z chwila, gdy dostaną dyplom, niekiedy myślą, że już wszystko wiedzą i po tym fakcie już się nie uczą i nie studiują, ale my jako lud Boży powinniśmy badać każdego dnia. Jeśli nie możemy badać, możemy jednak rozmyślać o Bogu. I on nam pomaga. Przez udzielanie nam swego świętego ducha. Przypomina się Łukasza 11:13. Mówi on, że powinniśmy prosić Boga o większa miarę jego świętego ducha. Apostoł Piotr powiedział braciom: „jeśli wy będąc niedoskonali, wiecie jak dobrego dary dawać swoim dzieciom, to o ile bardziej Ojciec wasz da wam ducha świętego, jeśli go poprosicie?”.

Są pewne rzeczy, które musimy zrozumieć na temat Boga. U Żydów 11:6 mamy powiedziane, co powinniśmy robić. Bez wiary niemożliwą rzeczą jest poznać Boga. My którzy jesteśmy poświęceni Bogu, mamy zaletę wiary, my wiemy, że Bóg istnieje, wiemy z Pisma Świętego, że Bóg posiada doznania, uczucia. Powiedzieliśmy wcześniej i możemy to powtórzyć, że gdy Izraelici byli w Egipcie, kiedy znajdowali się w stanie niewoli okropnych poborców, Bóg wyzwolił ich. Oni byli jego typicznym ludem. My, którzy jesteśmy poświęceni Bogu, my jesteśmy jego prawdziwym ludem. On ma więcej uczuć dla nas niż miał dla typicznych Izraelitów. On posłał Jezusa, wg 1 Koryntian 1:30, on jest naszym nauczycielem. Czy on nie jest waszym nauczycielem? Ja wiem, że Jezus jest moim nauczycielem. My wiemy o tym, ponieważ mamy osobiste doświadczenia. On jest naszym instruktorem, naszą sprawiedliwością, naszym najwyższym kapłanem, który wstawia się za nami. On uświęca nas prawdą, udziela nam intelektualnej znajomości prawdy, abyśmy wiedzieli o Bogu, znali jego charakter, udziela nam prawdy na temat samego siebie – „Ja jestem drogą, ja jestem prawda i ja jestem życiem. Nikt nie może przyjść do Ojca [jak] tylko przeze mnie”. Kiedy my, którzy jesteśmy poświęceni Bogu, kiedy usiedliśmy u stóp Jezusa, kiedy usłyszeliśmy jak mówi do nas, wtedy poznajemy, że On jest naszym zbawicielem. On mówi nam, że powinniśmy patrzeć na Niego […].

Jest druga bardzo ważna rzecz dotycząca pieczętowania Ducha Świętego. A jest to pieczętowanie serca. Z tych dwóch, najważniejszym jest pieczętowanie serca. Przypowieści 23:26, Rzymian 12:1. Rzymian 12:2. Pokazują nam, że my, którzy należymy do Boga, otrzymujemy pieczętowanie serca. Są teksty dotyczące pieczętowania serca: Jana 6:27; Jana 3:33; 2 Koryntian 1:22; Efezów 1:13; Efezów 4:30.

Według Objawienia 18:4 było wezwanie jakie zostało ogłoszone w roku 1878. Kiedy te słowa zostaną wam wspomniane, ja wiem, ze Wy je słyszeliście. Ale dobrze jest znowu je powtórzyć, ponieważ to poselstwo poszło do ludu Bożego. „Wynijdźcie z niego, ludu mój! I nie odbierajcie jego plag, i nie uczestniczcie w jego grzechach.” Babilon – systemy nominalne są złe, one nigdy nie będą uleczone. Kiedy to poselstwo się rozległo ze strony naszego Pana w 1878, przez naszego pastora, członkowie maluczkiego stadka zaczęli wychodzić z Babilonu, zaczęli posiadać pieczętowanie umysłu. Nasz Pan używał prawd, które były im przedstawiane. Nie ma niczego, co dzieje się dzisiaj, nie ma niczego, co stało się w Wieku Ewangelii, czego nie ma w typach Biblii. Prawdę mówiąc są typy Biblii, które będą wyjaśnione w przyszłości. Prawdy postępujące. One przyjdą do ludu Bożego. Przez chwilę zbadajmy coś, co jest bardzo ważne w historii Boskiego planu. Od 1874 do 1914 roku był jeden z najważniejszych okresów Boskiego planu. Ponieważ miał on związek z Maluczkim Stadkiem, oczkiem w głowie Boga. Związek z jednostkami, którzy byli czymś więcej niż zwycięzcami, jak mówi nam Rzymian 8:37-38. Maluczkie Stadko było więcej niż zwycięzcami. Oni stanowili liczbę tylko 144 000 + jeden [Jezus]. Którzy byli uznawali [przez Boga] za coś więcej niż zwycięzcy. My, jeśli jesteśmy wierni, stajemy się zwycięzcami. Ale spójrzmy na typ:

1 Samuela, 3 rozdział. Począwszy od wiersza pierwszego. Jest tam mowa o Samuelu. Samuel przedstawia Maluczkie Stadko. Jest tam powiedziane o nim, jako o dziecku […]

Heli reprezentuje tutaj utracjuszy koron systemów nominalnych – Wielką Kompanię w skończonym obrazie. Tutaj mamy obraz 40-letni – Paruzji. Maluczkie Stadko, gdy było tutaj, służyło ludowi Bożemu. Szczególnie zaś Wielkiej Kompanii, ponieważ byli oni następną najwyższą klasą. Słowo Jehowy było cenne w tych dniach. Wiersz 2 – „I stało się w tym czasie, kiedy Heli był w swoim miejscu, a jego oczy zaczęły ściemniać się tak, że nie widział.” Reprezentuje to okres czasu począwszy od 1835 [1845?] – przed drugim adwentem Jezusa, kiedy utracjusze koron tracili nawet tę niewielką ilość prawdy, jaką mieli w kościele nominalnym.

Wzrok Helego zaczął się psuć, naprawdę stawał się słaby. Tak też było z kościołem nominalnym. W trzecim wierszu czytamy: „I lampa Boża zgasła.” I lampa Boża zgasła w systemie nominalnym. Żadnej prawdy. Jakąkolwiek prawdę kiedykolwiek posiadali, to przywiązali do tej prawdy błąd. Wieczne męki, świadomość umarłych, nieśmiertelność duszy, trójca. Jest orszak błędów w kościele nominalnym. Lampa zgasła w świątyni Jehowy, gdzie była arka Boża. A Samuel położył się spać. Jest to bardzo ważny rozdział. Typ i antytyp. „I Pan zawołał Samuela.” Pamiętacie, wspomnieliśmy Objawienie 18:4 dotyczące roku 1878. Kiedy wezwanie do ludu Bożego zostało ogłoszone, aby wychodził z niego (wychodził z Babilonu, z powodu jego złego stanu). W czwartym wierszu Jehowa woła do Samuela, kiedy on śpi i Samuel mówi: Oto jestem! Byli pewni członkowie Maluczkiego Stadka w kościele nominalnym, którzy spali, nie posiadając postępującej prawdy. Była jednak potęga prawd zwana „Boskim planem wieków” (1886 r.), która dotarła do maluczkiego stadka na całym świecie i oni studiowali, badali Boski plan wieków. Otrzymali pieczęć Boskiego planu w umyśle. Byli niektórzy członkowie maluczkiego stadka, którzy zaczęli przychodzić do prawdy. Kiedy ta wspaniała prawda w pierwszym tomie ukazała się, a Samuel przedstawia Maluczkie Stadko […]

Piąty wiersz – mały Samuel pobiegł do Helego. Maluczkie Stadko udało się do utracjuszy koron, do kościoła nominalnego. Maluczkie Stadko pokazało utracjuszom koron Boski plan wieków. Oni zastanawiali się, kto napisał tę książkę. I wiersz 5 – pobiegł do Helego i powiedział: oto jestem. Maluczkie Stadko w kościele nominalnym myślało, że utracjusze koron wołają ich, w związku z prawdą. Ale Heli mówi: ja nie wołałem. Idź, połóż się jeszcze raz. Nie przejmuj się Boskim planem wieków. Nie przejmuj się prawdą. Idź spać. O, biada Syjonowi! Ponieważ on śpi. I utracjusze koron powiedzieli maluczkiemu stadku: idźcie spać. Nie myślcie, nie przejmujcie się tym Boskim planem wieków. Pan was nie woła. „Wynijdź z niego ludu mój!” I to onego wiernego i roztropnego sługi Pan używał, aby pieczętował swój lud na czołach, żeby wychodzili.

Heli powiedział Samuelowi, by poszedł spać, ale Pan woła znowu Samuela. Pan mówi: Samuelu! A w czasie drugiego adwentu nasz Pan powiedział: Maluczkie stadko! Moje cenne klejnoty! Już czas nadszedł abyście się ruszyli i wyszli z nominalnego Syjonu. Znowu zawołał Samuela. Samuel przychodzi do Helego, ponieważ myślał, że Heli go woła. W okresie Paruzji w kościele nominalnym byli członkowie maluczkiego stadka i oni spoglądali na utracjuszy koron. I oni myśleli, że prawda przychodzi od utracjuszy koron. Utracjusze koron mówili: idźcie spać. To teraz przy tym drugim wezwaniu, które zostało skierowane do Samuela, to był tom drugi. „Nadszedł czas”. Maluczkie stadko zaczęło czytać „Nadszedł czas” i powoli zaczęli wychodzić z nominalnego Syjonu. Ponieważ otrzymywali pieczęć prawdy. Ten tom drugi pojawił się w roku 1889. Wspomnieliśmy już wcześniej. Był to najważniejszy okres czasu na tej ziemi. Dlaczego? Ponieważ tutaj było maluczkie stadko. My, którzy znaliśmy niektóre nowe stworzenia, widzimy różnice, widzimy różnice w Bożym ludzie. Nie można w pełni wyrazić, całkowicie wyrazić, co to było takiego mieć społeczność z nowym stworzeniem, gdy ono tutaj było na ziemi. Rozmawiałem z kilkoma innymi osobami w Polsce, które pamiętają brata Johnsona. A był tylko taki jeden jak on na ziemi, wtedy, gdy był tutaj na ziemi. Chcę jeszcze raz powiedzieć, że gdy tutaj na ziemi było maluczkie stadko i wielka kompania było to tak wielkim przywilejem i zaszczytem być koło nich. Ponieważ mieli oni zwiększoną dawkę ducha świętego. To już przeszło. My mamy ducha świętego, ale nie tak głębokiego jak maluczkie stadko. Czy oni byli miłowani? Nie byli oni miłowani. Ogólnie mówiąc byli odrzucani, ale była to przyjemność […]
„Wynijdź z niego ludu mój.” Samuel znowu poszedł spać. Po raz trzeci. I Bóg Jehowa woła Samuela. Samuel był w ciemności. Samuel spał i obudził się. Myślał, że Heli znowu go woła. Ale Heli mówi: „nie, nie wołałem cię, idź spać.” Tak właśnie kościół nominalny mówi ludziom. Nie zadawajcie żadnych pytań. Nie szukajcie prawdy, ale idźcie spać. Ten duch jest wciąż taki sam. Za trzecim razem, kiedy Samuel został wezwany, w antytypie było to w 1891 roku, miało to związek z trzecim tomem. „Przyjdź Królestwo Twoje”. Ta książka pomogła wyprowadzić wielu członków maluczkiego stadka z systemu nominalnego. Heli powiedział Samuelowi, by znowu poszedł spać. Samuel poszedł spać. I Pan przyszedł i stanął i zawołał jak za innymi razami: „Samuelu! Samuelu!” I Samuel odpowiedział: „Mów, bo sługa Twój słucha”. Tak właśnie powiedziało Maluczkie Stadko Panu: „Mów, a ja to słyszę”. To właśnie my powinniśmy czynić. „Mów Panie, a ja to słyszę.” Mów do mnie, podawaj mi prawdę, a ja ją przyswoję sobie. My, którzy jesteśmy poświęceni, mamy tego ducha. Czwarty tom – „Bitwa Armagedonu” – który został rozpowszechniony na całym świecie. A on pojawił się w roku 1897.

Mamy Objawienie 7:1-3. Są to bardzo ważne teksty. Brat Johnson często je wspominał. Ponieważ w roku 1914 wielki ucisk przyszedł na świat, lecz przez całą Paruzję Objawienie 18:4 było podawane ludowi Bożemu. My wiele razy używamy tego tekstu dzisiaj wobec niektórych tych, którzy mają słyszące ucho w kościele nominalnym. Nie tylko w dużym Babilonie, lecz także w „małym Babilonie”, ponieważ „mały Babilon” jest palony, ich błędy są palone. Wiele z prawd, jakie posiadamy dzisiaj i w przeszłości, zostały przekazane niektórym z naszych braci w małym Babilonie. Kiedy mamy sposobność próbujemy im pomagać, aby wyszli spod ich hierarchii. W małym Babilonie mają hierarchię, podobnie do dużego Babilonu. Gdzie są wodzowie, którzy trzymają lud Boży w tych systemach. My próbujemy im pomóc. Mówimy: „Wyjdźcie!” W Objawieniu 7:1-4 – „a po tych rzeczach widziałem czterech aniołów stojących na czterech węgłach ziemi.” Ci czterej aniołowie reprezentują tutaj cztery klasy rządzących (wodzów): 1) władców, 2) arystokrację, 3) burżuazję i 4) świat pracy. Cztery węgła reprezentują tutaj cztery działy społeczeństwa świata. Trzymali cztery wiatry. Jeśli rozumiemy to, co podał Pan, jest to częścią pieczętowania. Jeśli tego nie rozumiemy, nie posiadamy intelektualnego zrozumienia Boskiego planu. Idźmy dalej.

Czterech aniołów przedstawia cztery władze nad społeczeństwem. Trzymali cztery wiatry ziemi. Cztery wiatry ziemi przedstawiają cztery działy upadłych aniołów. Oni byli powstrzymywani, aż do czasu, kiedy zaczął wiać wiatr. A wiatr przedstawia wojnę światową.

Wiatr nie mógł wiać na ziemię. Wojna światowa nie miała ranić narodów. Później zobaczymy, że aż do tego czasu dopóki Maluczkie Stadko nie wyszło z kościołów nominalnych w poszczególnych krajach. Zanim pierwsza wojna światowa spadła na Europę w Anglii, we Francji, w Niemczech i w Polsce i we wszystkich krajach, z wyjątkiem Ameryki, kiedy zaczęła się pierwsza wojna światowa, 21 sierpnia [września!] 1914, kiedy we Francji rozpoczęła się wojna okopowa. Całe maluczkie stadko wyszło z tych krajów. Pod auspicjami tego wiernego i roztropnego sługi. Gdy wychodzili z kościołów nominalnych wchodzili w wielką pracę. [W pracę] uderzania narodów prawdą. Mamy prawdę, jaka została nam podana. Wiele razy mówimy o Eliaszu i Elizeuszu. I jak Eliasz uderzał w Jordan. To wskazuje jak maluczkie stadko uderzało świat prawdą. Wskazując, że wielka wojna jaka przyszła w roku 1914 została spowodowana przez wodzów. Nauczanie o Boskim prawie królów, tutaj w Europie, nie o Ameryce. Były pewne kraje, które nie wierzyły w Boski autorytet królów, ale tutaj w Europie było pełno błędów z rzymskiego katolicyzmu i protestantyzmu. Nawet dzisiaj widzimy resztki, pozostałości tych systemów, które próbują trzymać się, ale było uderzenie Jordanu przez antytypicznego Eliasza, podającego prawdy przeciwko Boskiemu prawu królów, kleru i arystokracji. Oni zostali zapieczętowani prawdą. Kiedy maluczkie stadko wyszło w Polsce z systemów nominalnych, przystąpili do tej pracy, wykazywania, że błędy o Boskim prawie królów, kleru i arystokracji popierane przez ludzi doprowadziły do pierwszej wojny światowej. Kaiser w Niemczech [cesarz niemiecki], Carowie w Rosji i inni wodzowie w Europie zostali zaatakowani prawdami, które pochodziły od Pana. Od 1914 do 1916 r. w miarę jak poszczególne kraje wciągane były w wojnę, wskazywało to na to, że całe Maluczkie Stadko wyszło i wykonywało dla Pana pewną pracę. Oni otrzymali pieczęć Prawdy w umysłach. Ostatnim krajem, jaki został zaangażowany w 1 wojnę światową, była Ameryka. Kiedy Ameryka przystąpiła do wojny, wszyscy członkowie maluczkiego stadka wyszli z kościołów nominalnych. Do 31 października, kiedy umarł nasz pastor, całe maluczkie stadko na ziemi było pod jego kontrola, pod jego auspicjami. Mamy też różne biblijne obrazy. Pierwsza Bitwa Gedeona. To kolejny biblijny obraz, który pokazuje, że największa duchowa bitwa kiedykolwiek stoczona, została stoczona między 1914 a 1916 rokiem. Ona pomogła nam. Ona uczyniła nasze bitwy o wiele łatwiejszymi.

Mamy przedstawione naszej uwadze, drodzy Bracia i Siostry, pieczętowanie serca. Jest siedem świadectw tego, co mamy mieć, są to świadectwa ducha świętego, który jest pieczęcią. Chciałbym szybko przedstawić to wam. Ponieważ nasz czas niemal się skończył.

Numer 1 to ocena Boskiego Słowa. Czy mamy ocenę dla Boskiego Słowa? Być może nie. Ale jeśli mamy ocenę dla Boskiego Słowa, to jest to jedno ze świadectw ducha świętego. Jak mówi Pismo Święte: „Nie zagaszajcie ducha.” Nie zagaszajcie ducha świętego, ponieważ kiedy nasz duch święty całkowicie ujdzie, prawda nie będzie nas już urzekać. Także aspiracje. Czy mamy aspiracje do Królestwa? Czy modlimy się o Boskie Królestwo? O, niemal w każdej modlitwie o tym mówimy. Powinniśmy mieć aspiracje do 1000-letniego Królestwa. Ono nie tylko rozwiąże nasze problemy, ale także problemy całej ludzkości. Potrzebujemy Boskiego Królestwa, całe wzdychające stworzenie, nie tylko oni wzdychają, ale my, jako lud Boży, my czuwamy, czekamy na Boskie królestwo, my udajemy się do antytypicznego Kanaanu. Niektórzy  nas są bliżsi tego Królestwa niż byli kiedyś. Cokolwiek zrobimy tutaj jest to tylko przez krótki okres czasu. My tęsknimy za Boskim Królestwem. Niektórzy czują je nawet w swoich kościach. Nawet do szpiku kostnego odczuwają. Czy to nie jest prawdą? Wy tęsknicie za Królestwem. Nie będzie więcej smutku ani bólu. Ponieważ te pierwsze rzeczy przeminą, jak mówi o tym Izaj. 65:17. Także sposobności do służby. Powinniśmy próbować, usiłować służyć ludowi Bożemu. Także rozwój w podobieństwie do Chrystusa. Powinniśmy oceniać (osądzać) sami siebie. Każdego dnia [badać], oceniać. Żeby coraz bardziej rozwijać się w łaskach ducha świętego. Czy jesteście prześladowani dla sprawiedliwości? Jeśli nie jesteście prześladowani dla sprawiedliwości to to nie jest świadectwem ducha. Powinniśmy się radować. Czy jesteśmy także karani za nasze wady? Czy jest tutaj ktoś, kto nie ma wad? Ooo… Każdy ma jakieś wady. [Ucięty fragment 🙁 ]

[TUTAJ MODLITWA]

Pan dokładnie wie, co myślimy. On wie, jakiego rodzaju uczucia mamy. On także próbuje nas, ponieważ jesteśmy na próbie. Próbie wiary i posłuszeństwa. Drodzy Bracia i Siostry! Wiem, że lud Boży stara się być wierni Panu. Każdego dnia wzrastajmy w łasce i znajomości. Wszyscy posiadajmy świadectwo ducha. Świętego ducha Bożego. Pieczętowanie naszych umysłów, abyśmy coraz więcej wiedzieli o Nim i coraz więcej byśmy mieli tej pieczęci na sercach. Niech Bóg doda swoich błogosławieństw.

[PIEŚŃ I MODLITWA]

Odczuwamy dużo błogosławieństw będąc tutaj. Myślę, że i Wy otrzymaliście wiele błogosławieństw, będąc tutaj, czyż nie? Jeśli nie otrzymaliście błogosławieństw od Pana, to nie jest Jego winą. Zależy to od miary ducha Pana, jaką posiadamy, tym bardziej cieszymy się będąc tutaj. Wierzę, że Pan tutaj jest, w swoim ludzie. Widzimy owoce ducha świętego, podobieństwa do Chrystusa. Ja widzę to w Was. Jakże wspaniałą rzeczą jest być z ludem Bożym.

Gdy skończy się ta konwencja wyjdziecie do świata. Tam jest inaczej niż tutaj. Ale Pan nas rozwija. Pan modlił się do naszego niebiańskiego Ojca w 17 rozdziale Ewangelii wg Jana. Powiedział, że nie prosi, aby lud Boży został zabrany ze świata, ale aby Jego duch był z nimi. Bez względu na to, gdzie jesteśmy, Pan strzeże nas. Gdyby Pana nie było z nami, zostalibyśmy zniszczeni. Nie przeżylibyśmy nawet jednego dnia gdyby Pan nie ochraniał nas, ponieważ mamy wrogów. Szatan jest naszym wrogiem. Złe duchy są naszymi wrogami i źli ludzie używani przez szatana. To są nasi wrogowie. Ale nikt nam nie zaszkodzi – naszemu nowemu umysłowi, sercu i woli, co nazwane jest wewnętrznym człowiekiem. Naszemu ciału może stać się krzywda, tak jak Jezusowi. Pamiętacie, że on został przybity do krzyża, on cierpiał fizycznie, ale jego nowe stworzenie rozwinęło się. Bóg patrzy na nasz charakter – nowy umysł, wolę i serce. Cierpimy według ciała, ale to co się liczy to charakter, ponieważ o tym Bóg pamięta. Jest coś, co on dla nas uczyni. Da nam nowe ciało. Czy chcecie nowe ciało? O tak, potrzebujemy nowego ciała. 24 godziny na dobę mamy to ciało. Ono zawsze czegoś chce. Żywności, wody, odzieży, powietrza. Kiedy jestem na parterze, patrzę na zewnątrz  i myślę sobie – kiedy będzie kolejny drobny powiew wiatru? Ale pewnego dnia będą doskonale warunki. Przyswajajmy sobie to, czego nauczyliśmy dzisiaj, wczoraj i przedwczoraj, i obyśmy się mogli budować w najświętszej wierze, która raz zostało podana świętym.
Niech Was Bóg błogosławi!”

Charles Taze Russell zmarł 31 października 1916 roku. W setną rocznicę staraliśmy się upamiętnić jego postać i dziedzictwo, które pozostawił ten wielki reformator i badacz Pisma Świętego.

Kim był, jak żył i czego uczył pastor C.T. Russell?

Zachęcamy do wysłuchania nagrań wykładów i prezentacji ze spotkania, które wspólnie zorganizowały dwa bydgoskie zbory badaczy Pisma Św. Myślimy, że warto poznać człowieka, który całe swoje życie, siły i majątek poświęcił na głoszenie dobrej nowiny o Królestwie Bożym w niebie i na ziemi.

Chętni, którzy chcieliby dowiedzieć się czegoś więcej mogą uzyskać u nas bezpłatny egzemplarz najbardziej znanej książki Russella pt. „Boski plan wieków”. Prosimy o kontakt pod adresem: wiktor@badaczebiblii.pl lub osobisty odbiór książki w każdą niedzielę od godz. 9:00 do 12:00 w sali przy ul. Zduny 10a w Bydgoszczy. Zapraszamy też na strony internetowe poświęcone tej postaci: pierwsza, druga.

Wykłady okolicznościowe: 1) Początki badaczy Pisma św., 2) Życie, praca i ostatnia podróż pastora Russella

Prezentacja multimedialna: Charles Taze Russell – wspomnienie i nasze dziedzictwo

Slajdy z prezentacji do przejrzenia:

Fałszywą (a często spotykaną) myślą, jest przekonanie, że błędne nauki i praktyki Świadków Jehowy przekazał im Charles Taze Russell. Inną błędną myślą jest to, że jest on założycielem ich Organizacji. Choć jest prawdą, że Pastor Russell z kilkoma przyjaciółmi zapoczątkował ruch religijny i stworzył Watch Tower Bible and Tract Society (obecnie w posiadaniu ŚJ) jako fundację czy środek, za pomocą którego dary mogłyby być użyte na głoszenie Ewangelii i chociaż był on Prezydentem tego Towarzystwa oraz Redaktorem czasopisma Watch Tower (Strażnica) aż do śmierci (w 1916 r.), to jednak wcale nie on był założycielem organizacji Świadków Jehowy ani autorem ich krańcowości w doktrynie i praktyce.

Pastor Russell nie był założycielem organizacji „Świadków Jehowy”

Organizacja ŚJ została założona przez Josepha F. Rutherforda w roku 1931. Po śmierci pastora Russella, Rutherford wskutek wybiegów prawnych zdołał rozwiązać radę dyrektorów, która zgodnie z zarządzeniami testamentowymi Russella, miała pieczę nad działalnością Towarzystwa. Tym samym przywłaszczył on sobie kierownictwo nad całym ruchem.

Josepha F. Rutherford zachował niektóre nauki Russella, ale stopniowo prawie wszystkie odrzucił, zastępując je swoimi własnymi naukami, które w wielu wypadkach nie są zgodne z Pismem Świętym, są bezwzględne i przesadzone (Więcej dowiesz się m.in. w artykule: Nadzieja dla mieszkańców Sodomy). Ktokolwiek te błędy, wypaczone proroctwa i niedorzeczne nauki Rutherforda i jego następców przypisuje pastorowi Russellowi, przedstawia go w fałszywym świetle.

Kim był Charles Taze Russell

Pastor Russell był największym autorem, redaktorem, kaznodzieją, wykładowcą, nauczycielem i pastorem swoich czasów. Urodził się w 1852 r., a jego działalność śmierć zakończyła 31 października 1916 roku. W poniższym artykule skupimy się na tym czego nauczał Charles Taze Russell.

Dzieła wydane przez pastora Russella

• Cel i sposób powrotu naszego Pana, 1878
• Pokarm dla myślących chrześcijan, 1978
• Cienie Przybytku, 1881
• Sześć tomów Wykładów Pisma Świętego:
  1. Boski Plan Wieków, 1886
  2. Nadszedł Czas, 1889
  3. Przyjdź Królestwo Twoje, 1891
  4. Walka Armagedonu, 1897
  5. Pojednanie człowieka z Bogiem, 1899
  6. Nowe Stworzenie, 1904
• Liczne traktaty (np. Co to jest piekło, Gdzie są umarli)

Był redaktorem czasopism

• Watch Tower and Herald of Christ?s Presence
• Bible Students Monthly

Był wykładowcą

Od 1878 r. aż do ostatniej godziny życia (zmarł wracając z miejscowości, w której służył wykładami Pisma Świętego), do października 1916:

• Przebył 1 609 300 kilometrów.
• Miał 30 000 wykładów.
• Przemawiał na wszystkich kontynentach, zdobywając przydomek pastora, którego kazalnicą jest świat.

Był autorem artykułów drukowanych przez 4000 gazet.

• Czego nauczał ten człowiek w swoich sześciu głównych dziełach?
  Przyjrzyjmy się kolejno każdemu z nich.

I tom Wykładów Pisma Świętego:
Boski plan wieków

• Biblia jest rozumnym i prawdziwym objawieniem planu dobrze uporządkowanego, pełnego sprawiedliwości, mądrości i miłości.
• „Klucz znajomości” Pisma Świętego (Łuk. 11:52) został odnaleziony, a dzięki niemu lud Boży może zrozumieć zakrytą tajemnicę (Kol. 1:26).
• Pan Jezus Chrystus i jego wierni będą w przyszłości nie tylko kapłanami, lecz także królami.
• To Królestwo obecnie jest zakładane, a wola Boża wykonywać się będzie w czasie wtórej obecności Pana Jezusa.
• Zamiarem Bożym jest wybrać oraz odkupić Kościół w Wieku Ewangelii i użyć go dla błogosławienia całej ludzkości w Tysiącleciu.
• „Okup za wszystkich” znaczy, iż wszyscy ludzie będą mieć sposobność powrócenia do utraconej doskonałości.
• „Dzień Sądu” będzie trwał 1000 lat i będzie dniem próby [sposobności i szansy] dla świata.
• Natura ludzka i natura duchowa są dwiema odrębnymi rzeczami i bardzo się różnią jedna od drugiej.
• „Wąska ścieżka, która prowadzi do żywota” jest ścieżką samozaparcia i kończy się z tym wiekiem.
• Droga świętobliwości i sprawiedliwości, na której nie będzie więcej bólu (Obj 21:1-5), zostanie otwarta podczas Tysiąclecia dla całej ludzkości.
• Królestwa tego świata zostały założone tylko na pewien czas i przy końcu tego czasu ustąpią, aby zrobić miejsce nowemu, które będzie wysłuchaniem modlitwy: „Przyjdź Królestwo Twoje”.
• I TOM WYKŁADÓW udziela jasnej odpowiedzi na temat dozwolenia zła i tego, jaki jest stosunek ludu Bożego do panowania grzechu, śmierci i do ich skutków.

II tom Wykładów Pisma Świętego:
Nadszedł czas

• Upłynęło 6000 lat od stworzenia Adama do 1872 r.
• Nasz Pan narodził się w październiku, 2 roku przed naszą erą.
• Zwiastowanie Marii miało miejsce około 25 grudnia, 3 roku przed naszą erą.
• Nasz Pan został ochrzczony w październiku, 29 roku naszej ery.
• „Siedemdziesiąt tygodni” łaski dla Izraela skończyło się w 36 roku naszej ery.
• „Żniwo” Wieku Żydowskiego trwało 40 lat, od 29 do 69 roku naszej ery.
• „Żniwo” Wieku Chrześcijańskiego trwało 40 lat, od 1874 do 1914 r.
• Żydowskie Jubileusze były typami Czasów naprawienia wszystkich rzeczy (Dz. Ap. 3:19-21).
• Typiczne Jubileusze wskazują na datę ich antytypu.
• „Czasy Pogan” skończyły się w 1914 r.
• Wiek Żydowski w swej długości, ceremoniach itd. przedstawiał rzeczywistość Wieku chrześcijańskiego i jego długość.
• Antychryst już się objawił. W II TOMIE WYKŁADÓW dowiesz się: Jak? Gdzie? i Kiedy?

III tom Wykładów Pisma Świętego
Przyjdź Królestwo Twoje!

• Żyjemy obecnie w „czasie końca” Wieku Ewangelii.
• Nasza epoka jest „Dniem” przygotowania Bożego do Wieku Tysiąclecia.
• „Dni oczekiwania” skończyły się, a „Oczyszczenie Świątnicy” (Kościoła), zwiezienie do spichlerza jego Pszenicy i niszczenie Kąkolu odbywa się w naszym czasie.
• Jest to powodem, dla którego Bóg zaczyna przywracać swoją łaskę cielesnemu Izraelowi, zaślepionemu od wieków, aby móc zgromadzić wybraną klasę spośród pogan.
• Ta łaska objawia się w sposób stopniowy i jest nazwana Syjonizmem.
• Królestwo Immanuela jest teraz zakładane.
• Wielka Piramida w Egipcie jest świadkiem wszystkich tych wydarzeń minionych Wieków, jak również i naszego obecnego czasu i świadczy o nich przez symbole.

IV tom Wykładów Pisma Świętego:
Walka Armagedonu

• Wiek Ewangelii ma się zakończyć „Dniem Pomsty”.
• Ów dzień obejmie cały świat a szczególnie chrześcijaństwo tylko z nazwy.
• Wszystkie systemy polityczne, społeczne, finansowe i religijne upadną (Więcej na ten temat dowiesz m.in. w artykule: Koniec świata w Apokalipsie wg Jana).
• Sądy te mają się rozpocząć od Domu Bożego i rozciągnąć się na wszystkich.
• Okres ten jest nazwany przez Proroków „Dniem Pańskim”.
• Jest on symbolicznie pokazany jako „Dzień ciemności”, „Dzień chmury” itd.
• Ucisk (lub zamieszanie) tego dnia jest przy równane do huraganu, potopu, ognia, itd., te znamienne typy zostały użyte, aby móc ocenić i równocześnie zakryć rzeczywisty stan tego „Czasu Ucisku” (lub zamieszania), jakiego nigdy nie było odkąd narody poczęły istnieć.
• Przygotowania na ten „ogień”, do tej symbolicznej „Burzy” są obecnie w toku i wkrótce rozpoczną swoją gwałtowną działalność.
• Rozpętają się spory między masami ludu a grupami bogatych i uprzywilejowanych.
• Wielu rozpoznaje ten ucisk i ucieka się do różnych planów, aby go odwrócić, lecz wszystkie plany i zabiegi świata całkowicie zawiodą.
• Królestwo Boże, jedyna nadzieja dla ludu Bożego i całego świata, jest pewne.
• Dojście człowieka do ostateczności okaże się dla Boga sposobnością ustanowienia Królestwa Bożego ? Tysiącletniego Królestwa Chrystusowego, które ustanowi sprawiedliwość mocą Bożą.

V tom Wykładów Pisma Świętego:
Pojednanie między Bogiem a człowiekiem

WSZYSCY PRAWDZIWI CHRZEŚCIJANIE WIERZĄ W POJEDNANIE, lecz bardzo mało osób, nawet z najlepiej poinformowanych, może wytłumaczyć fakt, lub filozofię, pojednania między Bogiem a człowiekiem. Z książki „Pojednanie…” każdy może dowiedzieć się:

• Że Pismo Św. uczy o wielkim Autorze Pojednania, Panu Bogu, i o wielkim Pośredniku Pojednania, Chrystusie.
• O konieczności Pojednania i o konieczności dla „Jednorodzonego” stania się „ciałem”, następnie o Jego śmierci i zmartwychwstaniu z umarłych, aby dokonać Pojednania.
• O zadaniu i pracy Ducha Świętego w odniesieniu do Pojednania. I o poważnej części Pojednania, która pozostaje do ukończenia ? która oczekuje Wtórego Przyjścia Chrystusa w Jego chwale.
• O głównej doktrynie Pojednania, mianowicie o Okupie ? czym on jest ? dlaczego był i jest ośrodkiem lub „piastą koła” wokół której i do której wszystkie nauki Biblii się stosują.
• W jaki sposób ta wielka doktryna o Okupie jest testem prawdziwości lub fałszu wszystkich doktryn; tak że gdy raz jasno będzie zrozumiana stanie się ochroną przed błędem we wszystkich jego formach.
• O człowieku, który jest przedmiotem wielkiego Pojednania, o jego naturze, o jego grzechu, o jego karze, o jego wybawieniu przez Chrystusa i o jego przyszłych możliwościach przez przyjęcie tego Pojednania.

VI tom Wykładów Pisma Świętego:
Nowe Stworzenie

• Rzuca nowe i interesujące światło na Tydzień Stworzenia z Księgi Rodzaju.
• Uznaje prawdziwy Kościół Chrystusowy, spłodzony z ducha jako Nowe Stworzenie.
• Stara się wytłumaczyć na podstawie Pisma Św. stopnie łaski Bożej: usprawiedliwienie, uświęcenie i wyzwolenie w Pierwszym Zmartwychwstaniu.
• Wyjaśnia w kolejności zadania i powinności Nowego Stworzenia wobec Pana, jedno wobec drugiego, wobec przyjaciół i sąsiadów, wobec rodziców, dzieci, mężów, żon itd.
• Tłumaczy Pamiątkową Wieczerzę Pańską i omawia oraz wyjaśnia: czym ona jest a czym nie jest i co powinno być jasno rozeznane przez wszystkie dzieci Boże.
• Chrzest jest przedmiotem całego rozdziału. Liczne błędy prawie wszystkich denominacji są wyjawione w duchu uprzejmym, a następnie prawdziwy chrzest jest przedstawiony w sposób przekonywujący i niezbity.
• Starannie bierze się pod uwagę sprawę nieprzyjaciół i niebezpieczeństw Nowego Stworzenia, podając biblijny sposób do pokonania ich, jak również omawia obecne i przyszłe dziedzictwo świętych.

Pastor Russell – podsumowanie

Zaskakujące, że ci, którzy atakują Russella, odwołują się do nauk, których wcale nie wyznawał! „Podróżujący kaznodzieja” nie nauczał, że badacze Pisma Świętego to wybrany lud Boży, nie brał udziału w sporach o imieniu Bożym. Nie uczył też o „palu męki” i nie odnosił się do przetaczania krwi. Nie był również przeciwnikiem państwowego hymnu czy godła. „Cesarzowi oddawał co cesarskie, a co boskie ? Bogu”, będąc przy tym sługą dobrym i wiernym we wszystkim, nad czym postawił go Pan.

Jeśli interesują Cię nauki pastora Russella, zamów bezpłatnie 1 tom jego wykładów pt. „Boski plan wieków”.

Na zakończenie: fragment przemówienia pastora Russella (1914 r.) na temat śmierci i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Jedno z nielicznych nagrań, na których mamy okazję go zobaczyć i posłuchać.

Trudno sobie dziś wyobrazić jak wielkim zaskoczeniem dla oglądających była „Fotodrama stworzenia”. Jak podają encyklopedie: „Była to pierwsza ekranizacja zawierająca ruchomy film oraz kolorowe przezrocza zsynchronizowane z muzyką oraz nagraną narracją”. Innymi słowy: nigdy przedtem nie połączono koloru i dźwięku w jednym ruchowym filmie.

Epicka i efektowna prezentacja historii świata wg Biblii w pierwszym roku projekcji – w Ameryce Północnej, Europie i Australii przyciągnęła rekordową liczbę 9 mln widzów. Do Polski film dotarł po wojnie, w latach dwudziestych ubiegłego stulecia. Podczas projekcji widzowie otrzymywali darmowe egzemplarze scenariusza filmu pt. „Fotodrama stworzenia czyli historia biblijna w obrazach”. Książka ta zawiera 400 ilustracji i zestaw krótkich lekcji na wybrane tematy. Jest ona obecnie dostępna w języku polski.

Celem „Fotodramy stworzenia” było ukazanie dziejów z perspektywy kart Pisma Świętego – od epokowych dni stworzenia aż po obecne czasy „ucisku, jakiego nie było, odkąd narody powstały” (Daniela 12:1). Hasło reklamowe brzmiało: „Nauka. Historia. Biblia”, a wejście na film było bezpłatne. Dzięki proroctwom biblijnym twórcy filmu przedstawili też nadzieje związane z tym, co nastanie po tych trudnych czasach (patrz: Tysiąclecie – Królestwo Chrystusa).

„Fotodrama stworzenia” – Jezus w Getsemane

„Fotodrama stworzenia” – narodziny i niektóre wydarzenia z życia Jezusa

Najbardziej kompletna wersja „Fotodramy” bez fragmentów animowanych – można ją oglądać mając przed oczami polski tekst scenariusza.

Otwórz tekst scenariusza