„I nikt z mieszkańców nie powie: Jestem chory. Ludowi, który tam mieszka, odpuszczone zostaną grzechy.”

– Izajasza 33:24

„Żaden przedstawiciel odkupionego rodzaju ludzkiego nie upadnie tak nisko, by znalazł się poza zasięgiem łaski Bożej udzielanej za pośrednictwem wszechogarniającego i błogosławionego przedstawicielstwa Królestwa. Żadne wynaturzenie grzechu nie będzie zbyt głębokie, by nie mogła do niego sięgnąć ręka miłosierdzia, ratując duszę, która została nabyta krwią.

W żadnym sercu ciemność nieświadomości i uprzedzeń nie będzie tak gęsta, by światło Boskiej Prawdy i miłości nie mogło przeniknąć jej mroków i wnieść do nich świadomości szczęścia i zadowolenia z nastania nowego dnia oraz uświadomić możliwości uczestniczenia w tych błogosławieństwach na zasadach posłuszeństwa. Nie będzie takiej choroby atakującej i wyniszczającej fizyczne siły organizmu, która by nie poddała się szybkiej reakcji ze strony Wielkiego Lekarza. Nie ma takiego zniekształcenia, potworności, nadmiaru, niedołężności czy niedorozwoju umysłowego, które oparłaby się dotknięciu Jego uzdrawiającej ręki.

Wszyscy, co są w grobach, powstaną

Wielkie dzieło restytucji, które w taki sposób zacznie się od żyjących narodów, zostanie szybko rozszerzone na wszystkie śpiące rodzaje ziemi. Gdyż nadchodzi godzina, owszem jest już niedaleko, gdy wszyscy, co są w grobach usłyszą głos Syna Człowieczego i powstaną. Gdy „śmierć i hades [grób] wydadzą umarłych, którzy w nich byli”, wyda także i „morze umarłych, którzy w nim byli” (Jan 5:28,29; Obj. 20:13). Nawet zastępy Goga i grzesznicy Izraela, którzy zginęli w walce wielkiego dnia, w słusznym czasie powstaną z grobów; już nie jako pustosząca armia bezprawia, ale jako wychłostani, pokutujący, pojedynczy ludzie, których światło nowego dnia okryje wstydem i przyprawi o zmieszanie. I im jednak zostanie udzielone miłosierdzie i dana możliwość ponownego podźwignięcia się do czci i cnoty.”

– Charles Taze Russell, „Walka Armagieddonu”, s. 640

„Pismo Święte uczy, że wszyscy ci, którzy w tym życiu nie zostali w korzystny sposób skierowani do Chrystusa, będą skierowani do Niego w życiu przyszłym. Jezus mówi (Jan 12:32): „A ja jeśli będę podwyższony od ziemi [w następnym wersecie św. Jan wyjaśnia, że wyrażenie to odnosi się do ofiarniczej, okupowej śmierci Jezusa oraz Jego panowania w Tysiącleciu, przez co uwielbi On Boga], pociągnę wszystkich do siebie”. Wszyscy wiemy, że w tym życiu stosunkowo niewielu zostało pociągniętych do Chrystusa (Jan. 6:44; Mat. 7:14). A zatem wszyscy, którzy w tym życiu nie zostali pociągnięci (korzystnie ukierunkowani) do Niego, muszą być do Niego pociągnięci po tym życiu, w przeciwnym razie werset z Jan 12:32 byłby nieprawdziwy. Lecz werset ten jest prawdziwy, dlatego nie pociągnięci do Niego w tym życiu, będą Doń skierowani w przyszłym – w Tysiącleciu.

Biblia uczy, że wszyscy poddadzą się Jezusowi i uznają Jego prawo do panowania nad nimi (Filip. 2:10, 11; Izaj. 45:23; Psalm 22:30; Rzym. 14:9). W tym życiu nie wszyscy poddali się Jemu ani też nie wszyscy uznali Jego prawo do rządzenia nimi. Ci, którzy nie uczynili tego w tym życiu, muszą to zrobić w życiu przyszłym. Filip. 2:10 wskazuje, że obejmuje to zmarłych, tj. tych pod ziemią, a Psalm 22:30 i Rzym. 14:9 wprost mówią o nich w ten sposób. (…)

Pismo Święte naucza, że możliwość poświęcenia się Panu będzie w czasie Tysiąclecia dana każdemu człowiekowi na ziemi; dotyczy to także tych, którzy zostaną wówczas wzbudzeni z martwych. Właściwy jest tutaj tekst z 8. W wersecie 4 przedstawiony jest drugi adwent Chrystusa dokonujący w wielkim ucisku obalenia królestwa szatana i ukarania jego zwolenników. Wersety 5, 6 mówią o tym, w jaki sposób będzie On oświecał, reformował i podnosił grzeszną ludzkość, a wersety 7, 1, 2 uczą o przywróceniu raju. Werset 8 uczy o otwarciu Gościńca Świątobliwości dla nieczystych (splamionej grzechem rasy Adama), którzy muszą się jednak oczyścić, jeśli zechcą iść nim do końca. W przeciwieństwie do wąskiej drogi (drogi prywatnej), gościniec jest drogą publiczną, otwartą dla każdego. Na gościńcu wszystko będzie bardzo proste i jasne, tak że i najgłupsi nie zbłądzą. Werset 9 wykazuje, że będą z niego usunięte wszystkie przeszkody, a odkupieni, tj. ci, którzy przez okup zostaną uwolnieni spod wyroku śmierci (1 Tym. 2:4,5), otrzymają przywilej kroczenia nim. Werset 10 dowodzi, iż w związku z Gościńcem Świątobliwości umarli, których także obejmuje okup Chrystusa (Ozeasz 13:14), powrócą z grobu i przyjdą do Syjonu, Jezusa i Kościoła. Fragment ten wykazuje zatem, że możliwość poświęcenia się będzie otwarta dla tych zmarłych, którzy nie poświęcili się w tym życiu.”

– Paul S. L. Johnson, „Tysiąclecie”, s. 155

„Gdy bowiem twoje sądy odbywają się na ziemi, mieszkańcy świata uczą się sprawiedliwości.” Księga Izajasza 26:9

Ktoś nie zaznajomiony z planem Bożym mógłby zapytać: W jaki sposób może zostać ustanowione Królestwo Boże, skoro wszystkie te ludzkie metody zawiodły? Jaki jeszcze inny plan może ono zaproponować? Jeśli plan ten jest oznajmiony w Słowie Bożym, to dlaczego ludzie nie mogą wprowadzić go w życie i w ten sposób uniknąć ucisku?

Odpowiadamy, że władza Królestwa Bożego nie zostanie ustanowiona głosami ludzi ani też głosami arystokracji i władców. W słusznym czasie „ten, co do niej ma prawo”, który prawo to nabył własną, drogocenną krwią, „ujmie Królestwo”. Weźmie on „moc swoją wielką i umie królestwo”. Stanie się to przy użyciu siły „I będzie ich [pogan] rządził laską żelazną; jako statki garncarskie skruszeni będą” (Obj. 2:27). „Abym zebrał narody, i zgromadził królestwa, abym na nie wylał rozgniewanie moje i wszystką popędliwość gniewu mego; ogniem zaiste gorliwości mojej będzie pożarta ta wszystka ziemia. Bo na ten czas [gdy upokorzą się i będą gotowi słuchać i okazywać posłuszeństwo Jego radom] przywrócę narodom wargi czyste, którymi by wzywali wszyscy imienia Pańskiego, a służyli mu jednomyślnie” – Sof. 3:8,9.

Użycie siły i mocy, której człowiek nie będzie mógł się oprzeć, będzie towarzyszyło nie tylko ustanowieniu Królestwa, ale będzie także kontynuowane przez cały Wiek Tysiąclecia, gdyż całe królowanie ma na uwadze specyficzny cel pokonania nieprzyjaciół sprawiedliwości. „Bo on musi królować, póki by nie położył wszystkich nieprzyjaciół pod nogi jego.” „Nieprzyjaciele jego proch lizać będą.” „Każda dusza, która by nie słuchała [była posłuszna] tego proroka [chwalebny Chrystus – pozaobrazowy Mojżesz], będzie wygładzona z ludu”, umrze wtórą śmiercią.

Szatan zostanie związany – wszystkie jego oszukańcze i zwodnicze wpływy zostaną powstrzymane – ludziom nie będzie się wydawało, że zło jest dobrem, albo dobro – złem, że prawda jest nieprawdziwa, albo że fałszerstwo jest prawdą (Obj. 20:2).

Jak już jednak wykazywaliśmy, królowanie to nie będzie polegało wyłącznie na sile. Sile nieodłącznie będzie towarzyszyła oliwna gałązka miłosierdzia i pokoju dla wszystkich mieszkańców świata, którzy będą uczyli się sprawiedliwości, gdy na ziemi będą się odprawiały Jego sądy (Izaj. 26:9). Oczy ludzi oślepionych grzechem zostaną otwarte, a świat zobaczy dobro i zło, sprawiedliwość i nieprawość w świetle bardzo różniącym się od dzisiejszego – w świetle „siedmiokrotnym” (Izaj. 30:26, 29:18-20). Zewnętrzne pokusy obecnego czasu zostaną w większości wyeliminowane, nie będzie wolno i nie będzie można czynić zła, zaś niezawodna kara gwałtownie spadnie na przestępcę, wymierzona z nieomylną sprawiedliwością przez chwalebnych i kompetentnych sędziów tej epoki, którzy będą umieli okazać słabym współczucie (1 Kor. 6:2; Psalm 96:13; Dzieje 17:31).

Owi sędziowie nie będą sądzili według widzenia oczu swoich, ani według słyszenia uszu swoich, ale będą wydawali sąd w sprawiedliwości (Izaj. 11:3). Nie zdarzy się żadna pomyłka, żadna niegodziwość nie minie się ze sprawiedliwą odpłatą, nawet usiłowanie popełnienia zbrodni będzie musiało zostać prędko zaniechane w tych warunkach. Wszelkie kolano skłoni się [przed władzą, która będzie wtedy sprawowana], a każdy język będzie wyznawał [sprawiedliwość tego systemu] (Filip. 2:10,11). Następnie, dla wielu ludzi zapewne stopniowo, nowy porządek rzeczy zacznie przemawiać do serc, a to, co było na początku posłuszeństwem z przymusu, stanie się posłuszeństwem z miłości i uznania dla sprawiedliwości. Aż na końcu wszyscy inni – ci, którzy będą posłuszni tylko pod przymusem siły – zostaną wytraceni wtórą śmiercią (Obj. 20:7-9; Dzieje 3:23).

W ten sposób siłą zostaną wprowadzone reguły i prawa miłości. Nie stanie się to za zgodą większości, tylko wbrew jej sprzeciwowi. Będzie to wymagało wyeliminowania z obecnej cywilizacji republikańskich przyzwyczajeń i na pewien czas poddanie ludzkości pod panowanie systemu autokratycznego, który będzie obowiązywał przez tysiąc lat. Taka autokratyczna władza byłaby czymś straszliwym w rękach okrutnego czy nieudolnego władcy, jednak Bóg uwalnia nas od wszelkich obaw, informując, że dyktatorem owej epoki będzie Książę Pokoju, nasz Pan Jezus Chrystus, któremu pomyślność rodzaju ludzkiego tak leżała na sercu, że złożył za nas w ofierze swoje życie, jako cenę okupową, by uzyskać prawo do podźwignięcia nas ze skażenia grzechem i przywrócić doskonałość oraz Boską przychylność dla wszystkich, którzy przyjmą Jego łaskę przez okazanie posłuszeństwa Nowemu Przymierzu.

__________
Źródło: C.T. Russell, „Walka Armagieddonu”, s. 519-520.

W Ewangelii wg św. Mateusza 6:10 Jezus uczy swoich uczniów, by modlili się o przyjście Królestwa Bożego. Czym jest Królestwo Boże?

Mateusza 6:10 stanowi część Modlitwy Pańskiej [modlitwy „Ojcze nasz…”]: „Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja na ziemi, tak jak w niebie”. W powszechnym użyciu słowo „królestwo” odnosi się zwykle do terytorium, państwa i ludzi podlegających władzy króla lub królowej. W użyciu biblijnym odnosi się także do samego monarchy lub do władzy, przez którą rządzi.

Władcami, których Bóg wyznaczył do działania jako Jego królewskich przedstawicieli i do sprawowania Jego władzy w nadchodzącym panowaniu Wieku Tysiąclecia, są Jezus i Jego wierny Kościół (1 List Piotra 2:9).

Biblia mówi o Jezusie i Jego Kościele jako Królestwie z dwóch punktów widzenia:

1. Ich ziemskiego życia w Wieku Ewangelii, kiedy doświadczali prób, cierpień i prześladowań. To znaczenie tego terminu trafnie określane jest jako Ecclesia militans – Kościół walczący [jako żołnierze Chrystusa z grzechem i szatanem]. W tym stanie członkowie Kościoła mogą być nazywani Królestwem embrionalnym [rozwijającym się] i Królestwem cierpiącym.

2. Ich niebiańskiej egzystencji, kiedy będą panowali nad ziemią. Wtedy będzie można ich nazwać Ecclesia triumphans – Kościół triumfujący. W tym stanie Kościół może być nazwany Królestwem narodzonym lub Królestwem uwielbionym [Królestwem w chwale].

Z którego punktu widzenia Jezus mówił w Ewangelii Mateusza 6:10?

Królestwo się zaczyna

Jezus nauczał swoich uczniów, że zmiana dyspensacji [porządku rzeczy] jest nieuchronna, jak czytamy u św. Łukasza 16:16 – „Prawo i Prorocy (sięgają) aż do Jana. A odtąd głosi się dobrą nowinę o królestwie Bożym i każdy usilnie się stara dostać do niego”.

Tak więc sam Jezus rozpoczął to Królestwo i głoszenie o nim podczas swej służby przez trzy i pół roku. Piotr i pozostali apostołowie dalej głosili to w dniu Pięćdziesiątnicy, kiedy otrzymali ducha świętego. Jakiś czas później do tego Królestwa zostali także wprowadzeni poganie [ludzie spoza narodu żydowskiego].

Królestwo się rozwija

Królestwo rozwijało się i rozszerzało przez cały Wiek Ewangelii (Wiek rozwoju Kościoła), gdy członkowie klasy Królestwa – Kościoła – byli przygotowywani, szkoleni i udoskonalani do ich obiecanego panowania z Chrystusem w Wieku Tysiąclecia  – w czasie ich królewskiej władzy, który nastąpi po Wieku Ewangelii. Jednak Królestwo jeszcze się nie rozpoczęło, a wola Boża nadal nie jest wykonywana na ziemi, tak jak w niebie. Ten zarys modlitwy Pańskiej należy do przyszłości.

Zwróćmy uwagę, że klasa Królestwa wywodzi swoją nazwę z oczekiwania na obiecane, przyszłe panowanie nad światem ludzkości. Sami ludzie także za tym tęsknią, chociaż nieświadomie, jak mówi o tym List do Rzymian 8:19 – „stworzenie z wielką tęsknotą wyczekuje objawienia się synów Boga”.

Na zakończenie

Aby to podsumować: Królestwo u Mateusza 6:10 to panowanie Chrystusa i Jego Kościoła, i rozpocznie się ono podczas Jego Drugiego Adwentu [podczas Paruzji – drugiej obecności Jezusa Chrystusa na ziemi]. Król królów i Jego Kościół wchodzą na swój wysoki urząd, aby rządzić w prawie i sprawiedliwości oraz błogosławić wszystkie narody ziemi (Księga Rodzaju 12:3).

Pod koniec tego tysiącletniego panowania każdy członek rodziny ludzkiej, który kiedykolwiek żył, otrzyma możliwość [szansę] odzyskania ludzkiej doskonałości utraconej przez Adama w Edenie.

_______
Źródło: „The Kingdom of God”, UK Bible Students, czerwiec 2008.

Aby dowiedzieć się więcej na ten temat, zamów bezpłatną książkę pt. „Boski plan wieków”.

„I policzysz sobie siedem lat sabatowych, to jest siedem razy siedem lat; i będziesz miał siedem lat sabatowych, czyli czterdzieści dziewięć lat. Dziesiątego dnia, siódmego miesiąca; obwieścisz dęciem w róg [szofar czyli róg barani] w dniu pojednania, ogłosisz to rogiem po całej waszej ziemi. I będziecie święcić rok pięćdziesiąty, i w ten sposób ogłosicie wolność wszystkim mieszkańcom całej ziemi; będzie to dla was jubileusz; i każdy wróci do posiadłości swojej, każdy wróci do rodziny swojej.”

„Jakże radosne musiały być okrzyki, gdy lud Izraela usłyszał brzmienie szofar ogłaszające wolność! Niebawem miały być umorzone wszystkie długi, słudzy mieli pożegnać swych panów, drzwi więzień miały stanąć otworem, a więźniowie mieli być uwolnieni, utracone posiadłości miały być odzyskane przez tych, którzy je stracili, następowało też ponowne połączenie się rodzin, których radości nie można opisać.

Wszystko to oczywiście było typiczne i prorocze. Lud Izraela w owych dwunastu pokoleniach razem z pogańskimi narodami czeka na obiecanego Mesjasza, potomstwo Abrahama, przez które „błogosławione będą wszystkie narody ziemi” (1 Moj. 12:3; 22:15-18). Przez Mesjasza jako Pośrednika PAN „uczyni z domem Izraelskim i z domem Judzkim przymierze nowe”; obiecuje On: „miłościwy będę nieprawościom ich, a grzechów ich nie wspomnę więcej” (Jer. 31:31-34). Będą słuchać tego wielkiego Pośrednika, którego PAN wzbudza spośród nich, ich braci (5 Moj. 18:15).

Pomazańcy PAŃSCY (Mesjasz) ogłoszą wolność pojmanym, wypuszczą na wolność tych, którzy będą związani w więzieniu śmierci (Dan. 12:2), zawiążą rany serc skruszonych, pocieszą wszystkich płaczących, dadzą im olejek radości zamiast smutku i szatę ozdobną zamiast ducha ściśnionego, przywrócą im utraconą własność (utraconą w Adamie), ich bliskich i sprawią, że zwycięstwo i chwała ukażą się wszystkim narodom (Iz. 42:7; 49:9; 61:1-11; 25:8). Jakże wspaniały będzie ten antytypiczny Jubileusz!”
________
Źródło: artykuł „Rok Jubileuszowy”, Sztandar Biblijny, czerwiec 1994, s. 46.

Ogłaszanie Jubileuszu (fot. OffTheGridNews.com)

Bóg celowo opóźnił drugie wylanie swego Świętego Ducha – tym razem na świat, „na wszelkie ciało” – aż do założenia swego Królestwa (Księga Joela 2:28). To będzie ten Wielki Jubileusz, który z Boskiego zarządzenia typicznie jest pokazany w doświadczeniach Izraela.

W pięćdziesiątym roku jubileuszu każdy Izraelita uwalniany był z wszelkiej niewoli i długów z możliwością rozpoczęcia wszystkiego od nowa. W ten sposób przedstawione zostało jak, podczas chwalebnego panowania Mesjasza jako Pośrednika Przymierza Nowego, Bóg na podstawie ofiary Jezusa zniesie grzechy całego świata i uwolni go od wszelkiej słabości oraz udzieli niezbędnej pomocy w powrocie do pełni Boskiej łaski.

Innymi słowy, jubileusz Izraela był typem nadchodzących czasów przywrócenia wszystkich rzeczy do pierwotnego stanu, kiedy to Jezus jako Głowa i Kościół jako Ciało, jako Ten Mesjasz, królować będą tysiąc lat w celu błogosławienia wszystkich rodzin ziemi i podnoszenia ich z grzechu, słabości i deprawacji – umysłowej, moralnej, religijnej i fizycznej. Co za wspaniały Jubileusz!

Nic dziwnego, że Apostoł Piotr opisując go (Dzieje Apostolskie 3:19-21) i mówiąc nam, że rozpocznie się on podczas drugiego przyjścia Jezusa, nazywa go czasem ochłody od obliczności Pańskiej!

Będą to Zielone Świątki świata.

Duch Święty zostanie wówczas wylany na wszelkie ciało. Nie powinniśmy jednak mniemać, że stanie się to bezwarunkowo. Mamy raczej podstawę sądzić , że warunki udostępnienia go wszelkiemu ciału polegać będą na tym, iż błogosławieństwa tego dostąpią jedynie ci, którzy będą go pragnęli. Ale któż odrzuci taką łaskę, gdy otrzyma na jej temat pełną znajomość i powiadomiony zostanie o jej ważności i możliwościach?

Nie możemy oczywiście z góry przewidzieć w jaki sposób to wylanie Ducha Świętego na wszelkie ciało będzie się początkowo objawiać. Przypuszczamy jedynie, że pierwsza manifestacja dotyczyć będzie godnych patriarchów: Abrahama, Izaaka, Jakuba i wszystkich proroków. Zostali już oni wypróbowani i dowiedli wierności Bogu. Czekają jedynie w stanie „snu” aż wybrańcy zakończą swój bieg w tym życiu. Św. Paweł dowodzi, że nie mogą oni być udoskonaleni ani nagrodzeni, dopóki duchowi wybrańcy nie zostaną nagrodzeni w królestwie duchowym – List do Hebrajczyków 11:39-40.

__________________
Cały artykuł przeczytasz w czasopiśmie „Sztandar Biblijny”, maj 1992, s. 33-38. Kliknij tutaj, by przejść do pliku PDF.

„Wielki tłum” z 7. rozdziału Księgi Objawienia miał mieć na sobie białe szaty (symbolizujące oczyszczenie) i palmy wskazujące na ich ostateczne zwycięstwo, choć nie tak wspaniałe jak w przypadku wiernych siedzących z Panem na tronie.

Jak możecie dowieść, że „wielki tłum” z Księgi Objawienia 7:9 to istoty duchowe, a nie ludzie na odnowionej ziemi jak niektórzy nauczają?

Spróbujemy udowodnić ten pogląd na podstawie Pisma Świętego.

Jak tłumaczyliśmy już ostatnio na podstawie Ewangelii wg Mateusza 11:11 wierni Starego Testamentu zostaną wzbudzeni nie w niebie, lecz na ziemi, jako ziemscy książęta i sędziowie (por. Izajasza 1:26-27, 31:1) w czasie panowania Chrystusa. Jest też oczywiste, że w związku z tym cała ludzkość powróci na ziemię na czasy naprawy, dzień sądu świata.

Wszyscy posłuszni Chrystusowi ludzie „w czasach naprawienia wszystkich rzeczy” (Dzieje 3:19-23) mają stać się ostatecznie dziećmi Chrystusa i Oblubienicy, czyli „małej trzódki” jego najwierniejszych naśladowców (Łukasza 12:32).

W jednym z proroctw o naszym Panu czytamy, że jako przyszły władca Jezus ma ostatecznie zostać „ojcem wieczności” dla ludzkości (por. Izajasza 9:5).

Widzimy więc, że Chrystus i Kościół będą mieli wielką rodzinę. Zanim jednak będzie mowa o rodzinie, musi być najpierw małżeństwo. I rzeczywiście, Pismo Święte opisuje nawet ślub Chrystusa i Kościoła, a „wielki tłum” wymieniony jest wśród gości zaproszonych na to niebiańskie wesele (por. Księga Objawienia, rozdział 19*).

Dzieci raczej nie zaprasza się na wesele swoich rodziców.

W jaki więc sposób „wielki tłum” się pojawił? Czy było jakieś specjalne zaproszenie do tej grupy? Oczywiście zostali oni w końcu zaproszeni na ucztę wesela Baranka, ale nie ma nic w Piśmie Świętym o szczególnym powołaniu do stania się „wielkim tłumem”.

Przez wszystkie wieki od pierwszej obecności Jezusa Chrystusa na ziemi istniało tylko jedno „powołanie” lub zaproszenie, tzw. „wysokie powołanie” do stania się ciałem Jezusa Chrystusa, a wszyscy chętni mieli starać się o osiągnięcie tego jednego, najwyższego celu – stania się wraz z nim przyszłymi „kapłanami i królami” (Objawienie 20:6), „władcami [razem z Nim] nad narodami” (Objawienie 2:26) „w czasach odrodzenia” (Mateusza 19:28).

Pismo Święte mówi jednak, że choć wielu jest powołanych,
mało jest jednak wybranych (Mateusza 22:14).

Apostoł Paweł porównuje to powołanie do wyścigu. Mówi on o biegu „wysokiego powołania” w Jezusie Chrystusie. Zaznacza on jednak, że nie wszyscy, którzy biegną, otrzymają tę nagrodę (1 Koryntian 9:24). Co więc stanie się z tymi wszystkimi, którzy nie osiągną tej nagrody?

Ci, którym nie udało się osiągnąć najwyższej nagrody, ale nie byli na tyle niewierni i niewdzięczni, by umrzeć śmiercią wtórą (wieczną); ci właśnie stali się „wielkim tłumem” (co dobrze obrazuje fakt, że było ich znacznie więcej niż „małej trzódki” najwierniejszych). Oni także przyjęli zaproszenie i poświęcili się czyli oddali samych siebie na służbę Bogu. Bóg ich przyjął i dał im spłodzenie z ducha, a ostatecznie także duchową nagrodę, jeśli oczyszczali samych siebie z nabytych grzechów, błędów i samolubstwa.

Fakt, że osiągają oni ostatecznie nagrodę w niebiańskim Królestwie (choć nie tak wielką jak nagroda „małej trzódki”), jasno został zaznaczony w Księdze Objawienia 7:15.
Czytamy tam o nich:

„Dlatego są przed tronem Boga i w Jego świątyni cześć Mu oddają we dnie i w nocy.
A Zasiadający na tronie rozciągnie namiot nad nimi.”

Po przejściu ucisku (w. 14) mieli oni stać przed tronem.

Nie jest to ziemski tron. Mają oni służyć Bogu we dnie i w nocy – w Jego świątyni. Wiemy, że to Chrystus i Kościół stanowią tę świątynię Boga. Wiemy, że nie jest to ziemska świątynia. A zatem „wielki tłum” też uczestniczy w duchowej naturze. Ma on stać przed tronem, na którym będzie siedział Chrystus. I tak „wielki tłum” będzie służył Chrystusowi w Jego świątyni.

Pannie Młodej Chrystusa na weselu towarzyszyć miały jej druhny lub towarzyszki (por. Psalm 45). To inne określenie grupy, którą nazywamy „wielką kompanią” lub „wielkim tłumem” z 7. rozdziału Objawienia.

W Psalmie 45, z którego opisywaliśmy już „ojców” z wersetu 17 (Starożytnych Godnych), „wielki tłum” widzimy jako panny towarzyszące Oblubienicy w jej zaślubinach z Oblubieńcem (wersety 14 i 15):

„Cała pełna chwały wchodzi córa królewska; złotogłów jej odzieniem. W szacie wzorzystej wiodą ją do króla; za nią dziewice, jej druhny, wprowadzają do ciebie.”

Można jeszcze w inny sposób dowieść niebiańskiego dziedzictwa dla „wielkiego tłumu”. Wiele bezpośrednich nauk Pisma Św. potwierdzają także typy biblijne.

Jak wiemy, Bóg wybrał pokolenie Lewiego do służby Jemu w miejsce pierworodnych Izraela. Lewici byli w ten sposób znani jako „pokolenie pierworodnych”.

Wiemy też jednak, że Lewici dzielili się na cztery grupy: pierwsza z nich składała się z Aarona i jego rodziny (z której wywodzili się kapłani). Lewi miał jednak później jeszcze trzech synów i mieli oni do wykonania różne rodzaje pracy. Mamy tu więc pokazane cztery wybrane grupy ludu Bożego, z których kapłani to „królewskie kapłaństwo” Kościoła pod przywództwem ich głowy i arcykapłana – Jezusa.

Z pozostałych trzech grup poznaliśmy już wiernych Starego Testamentu, a dziś omawiamy drugą z nich – „wielki tłum”. Czasami posługujemy się też terminami: „Wielkie Grono”, „Wielka Kompania” i „Wielki Lud” (to kwestia polskiego tłumaczenia).

Jednym z postanowień Boga wobec Lewitów było to, że nie mieli mieć oni dziedzictwa w ziemi Izraela. Potomkowie Lewiego w ogóle nie mieli mieć na własność ziemi. Jakie jest znaczenie duchowe?

Otóż, „mała trzódka” i „wielki tłum” będą stanowili duchową część władzy królestwa Chrystusowego, a Starożytni Godni (i jeszcze jedna grupa, o której na razie nie wspominamy), będą stanowili jej ziemską część – w tysiącletnim panowaniu Chrystusa na ziemi będą książętami i sędziami.

Ostatecznie jednak ziemia ma być dana w dziedzictwo ludzkości, dana „pozostałym pokoleniom Izraela”, a nie rodzinie Lewiego. Spodziewamy się więc, że Starożytni Godni po zakończeniu ich służby w czasach mesjańskich znajdą się ostatecznie w niebie, w ich „lepszej ojczyźnie”. Wskazuje na to kilka fragmentów Pisma Św. i logika mówiąca, że ich wierna służba w podnoszeniu reszty ludzi do doskonałości zostanie w jakiś sposób nagrodzona przez Boga.

To jednak dalsza przyszłość…** Na czas tysiącletniego panowania Chrystusa „wielki tłum” stanie się łącznikiem między Chrystusem i Kościołem wyniesionymi przez JHWH do Boskiej natury (2 Piotra 1:4), a ziemską administracją ich królestwa czyli „książętami ustanowionymi po całej ziemi”. Nie będzie to służba ważniejsza niż ta, którą zajmą się wierni Starego Testamentu, ale po prostu służba innego rodzaju.

Temat jest szeroki i nie został jeszcze wyczerpany. Choć jest to kolejna myśl do poszerzenia, warto wspomnieć, że „wielki tłum” jest klasą duchową, niebiańską, przede wszystkim dlatego, że składa się z istot, które za życia na ziemi zostały „spłodzone z ducha świętego”. Takie „spłodzenie”, które kończyło się dla wiernych „narodzeniem” w duchowej, niebiańskiej naturze***, nie było możliwe dla wiernych z czasów Starego Testamentu, ponieważ żyli oni przed ofiarniczą śmiercią Jezusa. To „spłodzenie z ducha” nie miało też być możliwe po osiągnięciu jego celu, po dokończeniu wyboru Oblubienicy Chrystusa.

—–
* 19. rozdział Księgi Objawienia wyraźnie wskazuje, że „wielki tłum” jest duchową klasą. Wyraźną sugestię co do tego znajdujemy w wersecie 6, gdzie jego głos jest odróżniony od głosu wielu wód, ludzi (por. Objawienie 17:15), tych z ziemskiej części Królestwa. Jeszcze wyraźniej jest to zaznaczone pod symbolem rodziny w wersetach 7-9 przez fakt, że ci z „wielkiego tłumu” zaproszeni są na wieczerzę weselną Baranka. W tym obrazie Jezus jest Oblubieńcem, namaszczona duchem św. „mała trzódka” – Oblubienicą, a gośćmi na tym weselu jest „wielki tłum”. Tak jak pisaliśmy powyżej – mamy tu kolejność wydarzeń – najpierw ślub, potem wesele, a następnie spłodzenie dzieci i ich narodziny. „Wielki tłum” jako temat Objawienia 19:1-9, jako goście na weselu, nie mogą stanowić klasy ziemskiej, która dopiero później, jako dzieci z małżeństwa Chrystusa i Kościoła, mają zostać poczęte i narodzone już po weselu.

** Uważamy, że o czasach po tysiącletnim panowaniu Chrystusa jest tak mało informacji, że nie można mówić na ich temat ze zbytnią pewnością; podajemy te myśli tylko jako ciekawostkę i poszerzenie tematu – zdajemy sobie też sprawę, że w innych tematach także może istnieć wielość poglądów i przemyśleń. Za sprawy kluczowe uważamy wyrobienie sobie osobistych przekonań w oparciu wyłącznie o Pismo Święte i wolność sumienia.  

*** Wierniejsi mieli narodzić się z ducha jako „oblubienica”, „mała trzódka” i „kapłani” Chrystusa, a mniej wierni jako „druhny oblubienicy”, „wielki tłum” i „lewici”.

Na stronie BadaczeBiblii.pl umieściliśmy już sobotni wykład o dozwoleniu zła. Nasz gość, Piotr Ozimek ze zboru w Tychach, podkreślił, że zło, grzech i niedoskonałość na Ziemi nie będą wieczne.

Temat miał swoją kontynuację na niedzielnym nabożeństwie. Spośród wielu proroctw biblijnych przedstawione zostały dwa mówiące o nadchodzących czasach panowania Chrystusa.

Pierwszy wykład nosi tytuł PROROCTWO NA WIEK TYSIĄCLECIA i omawia 25. rozdział Ksiegi Izajasza. Ten fragment Pisma Świętego opisuje czas w historii, gdy obecne rządy świata i powiązane z nimi systemy religijne mają ulec pod naporem obejmującego władzę – Jezusa i Jego wiernych.

Werset 1 – „PANIE, ty jesteś moim Bogiem; będę cię wywyższać i wysławiać twoje imię, bo uczyniłeś cudowne rzeczy; twoje postanowienia, z dawna powzięte, są wiernością i prawdą.”

Między innymi myślami omówiono też co oznacza wysławianie imienia Bożego. Nie chodzi w nim tylko o podkreślanie jakie jest imię własne Boga (lub to czy wypowiadamy je w formie „Jahwe” czy „Jehowa”). Mamy przede wszystkim wielbić i czcić to wszystko, co kryje się za Bożym imieniem, a więc m.in. jego: naturę, charakter, reputację, plan i autorytet.

Posłuchaj (Proroctwo na Wiek Tysiąclecia, Piotr Ozimek, 24.11.2019):

______

Drugi wykład to PROROCTWO W CZASIE WYPEŁNIANIA, a więc Księga Abakuka 3:17-19. Czy to, że nie wszystko w Bożym planie rozwija się w taki sposób i w takim tempie, jak może byśmy tego chcieli, sprawia, że powinniśmy się zniechęcić? Nie taka była postawa proroka!

„Choćby drzewo figowe nie zakwitło i nie było plonu w winnicach, choćby i owoc oliwy zawiódł, i pola nie przyniosły żywności, trzoda zniknęła z owczarni, i nie było bydła w oborach; Ja jednak będę się radował w PANU, rozraduję się w Bogu mojego zbawienia. Pan BÓG jest moją siłą i uczyni moje nogi jak nogi łań, i sprawi, że będę chodzić po wyżynach.”

Posłuchaj (Proroctwo w czasie wypełniania, Piotr Ozimek, 24.11.2019):

______

Więcej nagrań w zakładce Wykłady audio/wideo.

Tysiąclecie. Królestwo Chrystusa. Kiedy? Nad kim? I jak? Zapraszamy do obejrzenia slajdów z prezentacji wygłoszonej przez Adama Urbana. Nagranie samego wykładu wyszło niestety nie najlepiej (https://www.youtube.com/watch?v=nK81u4dcRcY), więc mamy nadzieję, że teraz łatwiej będzie zapoznać się z tematem.

Śmierć Jezusa obejmuje swym zasięgiem każdego człowieka, a więc każdy potomek Adamy i Ewy zostanie objęty korzyściami z niej płynącymi – zbawieniem z tego, co w wyniku grzechu w Edenie spadło na Adama i jego wszystkie dzieci!

1 Tym. 4:10: „Dlatego pracujemy i jesteśmy lżeni, że pokładamy nadzieję w Bogu żywym, który jest Zbawicielem wszystkich ludzi, zwłaszcza wierzących”.
(a zatem niewierzący też są zbawiani, choć wierzący bardziej – powrócimy do tego później).

Dz. 24:15: „Mając nadzieję w Bogu, że będzie zmartwychwstanie, którego i oni oczekują, zarówno sprawiedliwych, jak i niesprawiedliwych”.
(a zatem niesprawiedliwi też wstaną z grobów).

Jest to możliwe dlatego, że Jezus swoją ofiarą unieważnia wyrok wydany na Adama i następnie dziedziczony przez jego wszystkie dzieci!

Jana 1:29: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata”.
(grzech świata, nie grzechy świata – jeden grzech Adamowy, przez który Adam utracił szansę uzyskania życia wiecznego i który dziedzicznie obciąża cały świat).

Mat. 18:11 = Łuk. 19:10: „Bo Syn Człowieczy przyszedł, aby szukać i zbawić to, co zginęło”. (odzyskać dla człowieka szansę na zdobycie życia wiecznego, jaką w Edenie otrzymał Adam i jaką następnie stracił).

Rzym. 5:18,19: „A zatem, jak przez upadek jednego człowieka [Adama w raju] potępienie na wszystkich ludzi, tak też przez dzieło usprawiedliwienia jednego [Jezusa] dla wszystkich ludzi usprawiedliwienie ku żywotowi. Bo jak przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wielu [nie tylko ten jeden, który był nieposłuszny, ale wielu = wszyscy] stało się grzesznikami, tak też przez posłuszeństwo jednego [Jezusa w trakcie składania ofiary] wielu [nie tylko ten jeden, który był posłuszny, ale wielu = wszyscy] dostąpi usprawiedliwienia”.

Kto dokładnie czyta te wersety, na pewno zauważa, że żaden z nich nie mówi o zbawieniu wszystkich do życia wiecznego, lecz o zbawieniu wszystkich od tego, co sprowadził na nich pierwszy człowiek – od potępienia, jakie spadło na Adama za jego nieposłuszeństwo, od wydanego na niego wyroku śmierci dziedziczonego przez wszystkie następne pokolenia aż do dzisiaj.

Zdecydowana większość wersetów Biblii mówiących o zbawieniu nie ma na myśli zbawienia do życia wiecznego, lecz zbawienie od wyroku wydanego na Adama
i dziedziczonego przez wszystkich ludzi, tak by kiedyś wszyscy ludzie, uwolnieni od tego wyroku, mogli stanąć na własnej próbie do życia, tak jak kiedyś stał na niej Adam, lecz ją przegrał (głównie z powodu braku doświadczenia z grzechem i jego skutkami).

Nieprzyjęcie Jezusa nie skutkuje żadnym dodatkowym potępieniem!
Jeśli ktoś nie przyjmuje Jego ofiary, po prostu pozostaje pod wyrokiem Adamowym, pod którym dziedzicznie i tak znajduje się już od urodzenia.
Nie można ponownie potępić ani ponownie skazać już potępionego i już skazanego!

Jana 3:36: „Kto wierzy w Syna, ma życie wieczne, ale kto nie wierzy Synowi, nie ujrzy życia, lecz gniew Boży [w postaci wyroku z powodu grzechu Adama] pozostaje na nim”.

Rzym. 5:8,9: „Lecz Bóg okazuje nam swoją miłość przez to, że gdy jeszcze byliśmy grzesznikami [z powodu dziedziczonego grzechu i wyroku Adama], Chrystus za nas umarł. Tym bardziej więc teraz, będąc usprawiedliwieni jego krwią, będziemy przez niego zbawieni od gniewu [gniewu i wyroku dziedziczonego po Adamie, który jest zdejmowany z każdego, kto wiarą przyjmie Jezusa jako swego zastępcę w karze dziedziczonej po Adamie]”.

Czytaj dalej:

• Strona 1
• Strona 2
• Strona 3
• Strona 4
• Strona 5
• Strona 6
• Strona 7