Zobacz też:
– Richard Baxter i jego artykuł „Jak spędzić dzień z Bogiem”
– Jak rozwijać społeczność z Bogiem w codziennym życiu
– Dzień z Bogiem [część 1]
– Dzień z Bogiem [część 2]
– Dzień z Bogiem [część 4]

W „Codziennej niebiańskiej mannie”, którą zwykle czytamy na rozpoczęcie, mamy pytania do osobistej analizy. Po co nam one? Można powiedzieć, że jeśli uczeń nie zrozumie, tzn. nie przeanalizuje swoich błędów i nie wprowadzi zmiany w swoim myśleniu, nigdy niczego się nie nauczy. Pewien mówca dawał przykład brata, który nieostrożnie jeździł samochodem. Pan dał mu pewne ostrzeżenia – po 1. widział śmiertelny wypadek. Bóg dał mu do zrozumienia, że trzeba się nad tym zastanowić. Trzy dni później ten sam brat jechał autobusem i autobus został na pewien czas zatrzymany z powodu przejazdu konduktu pogrzebowego ofiary wypadku.

Można przejść obok tego obojętnie, jeśli nie zaczniemy analizować. Analiza jednak pozwala zmienić swoje drogi. Boskie oczekiwania wobec nas nie są zbyt wielkie.
One skupiają się w miłości. Największe przykazanie, które wymienia nasz Pan to: „Będziesz miłował Twojego Boga z całego serca swego, z całej duszy swojej i całym swoim umysłem. I z całej siły swojej”. Drugie brzmi: „Kochaj bliźniego swego jak siebie samego”. Do tego jeszcze nasz Pan dołącza przykazanie miłości braterskiej, zużywanie się dla naszych braci i sióstr w wierze; gotowość, by im służyć. Kto chce sobie te rzeczy rozważyć to może zapisać: Marka 12:28-31 i Jana 13:34-35. Te proste zasady działają jednak w wielu różnych sytuacjach codziennego dnia i całego życia.

Dzisiaj nasz pierwszy temat to odkupowanie czasu. List do Efezjan 5:15-16 – „Patrzcie więc uważnie, jak postępujecie nie jak niemądrzy, ale jak mądrzy, wykupując czas, ponieważ dni są złe”.

Od kogo ten czas wykupować? Na pewno musimy ten czas i samych siebie wyrywać z prozy życia, z przyziemnych spraw. Świat w XXI wieku chce nas pozbawić całego czasu i nie dopuścić nas do normalnej relacji z Bogiem i korzystania ze Słowa Bożego. Zawsze jednak możemy coś zrobić: Jeśli nie możemy czytać, powinniśmy słuchać. Audiobooków, dobrych wykładów z Pisma Świętego. Granica w tym wykupowaniu czasu jest płynna. Zawsze musimy najpierw zaspokoić potrzeby naszych rodzin.

Pewien mówca dawał przykład ze swojego wyjazdu, gdzie w pewnym zborze po skończeniu usługi pewna siostra podeszła do niego i mówi: Bracie, czy nie mógłbyś wpłynąć na mojego męża. A co się stało? Co on takiego zrobił? „On zupełnie nie angażuje się w prace domowe, wszystko jest na mojej głowie… zwala na mnie obowiązki, a sam tylko czyta. Ja mu mówię jak deszcz pada, mówię: „zobacz, ten dziurawy dach… jak leci mi woda na głowę”. A on mówi: „jak przestanie padać to przestanie ci lecieć”. I nadal robi swoje.”

Podobny błąd w myśleniu to kiedy możemy komuś pomóc: fizycznie, materialnie czy duchowo, w jakiejś nagłej potrzebie, ale nic nie robimy, tylko mówimy: „Będę się za Ciebie modlił, aby Pan cię nie opuścił w twojej potrzebie”. „Będę się modlił za ciebie, aby Pan ci dopomógł”. Taka modlitwa jest pusta, ponieważ może to my możemy być Pańskim aniołem, który mógłby w danej sytuacji pomóc.

Na zebraniu świadectw w Bziance pewna siostra modliła się, by Bóg pozwolił nam być aniołami dla drugich, tzn. – widzieć ich potrzeby; – widzieć ich smutki; – zanosić ich sprawy do Boga w modlitwie; – pocieszać i – dodawać sił. Zgadza się to ze słowami Thomasa Fullera: „Nie ten przyjaciel, kto współczuje, a ten kto pomaga”.

Gdzie więc szukać tego czasu na kontakt z Bogiem i badanie Jego słowa, jeśli [1] nie w pracy i [2] nie w czasie, który należy do drugich (bo to byłoby niezgodne ze sprawiedliwością i z miłością)? Richard Baxter w artykule do którego się odnoszę w tej serii wykładów pisał: „Nie pozwól, aby bezwartościowe rozrywki, próżne rozmowy, niepożyteczne towarzystwo lub drzemka okradały cię z drogocennego czasu.”

I znowu, z drugiej strony to każdy z nas osobiście musi rozważyć co jest dobre dla niego lub dla niej, bo rozmowy, sport, humor czy rozrywka też mogą sprzyjać naszej ogólnej kondycji. Ap Paweł w L do Efezjan 5:15 mówi więc: „Patrzcie więc uważnie”.

Patrzeć uważnie to znaczy samemu oceniać swoje życie i swoje zachowanie na podstawie Pisma Świętego i tak planować swoją codzienność, by na koniec dnia móc powiedzieć, że nie straciłem tego dnia. To znaczy szukać mądrości z góry na co dzień.

„Wykupić czas”. Ten termin: „wykupić” pochodzi z greckiego ‘exagorazo’, co znaczy coś w rodzaju kupienia czegoś na targowisku, to uwolnienie czasu na lepsze rzeczy. Chodzi o jak najlepsze wykorzystanie naszych dni. Kol. 4:5 – „Wobec obcych postępujcie mądrze, wyzyskując każdą chwilę sposobną.” (odkupując każdy moment)

Tom Par. 5, s. 431: „Lud Boży zdaje sobie sprawę z tego, że żyje w pośrodku zła, które ma zwyczaj kierowania jego energii, wpływu i czasu ku rzeczom grzesznym czy głupim lub przynajmniej niepożytecznym, zamiast ku ważniejszym sprawom, które są bliższe sercom dzieci Bożych. Mamy więc odkupić czas i zabezpieczyć go przed złem, przed niekorzystnymi wpływami – na ile tylko możemy poświęcić go wyższym sprawom, naszemu własnemu duchowemu posilaniu się, wzmacnianiu i pomaganiu innym w duchowych rzeczach. Takie odkupywanie będzie od nas wymagało pewnego samozaparcia, rezygnacji z zaspokojenia naszych naturalnych pragnień i skłonności, a także z naszego dobrego imienia i społeczności z innymi, którzy mogą uważać za „rzecz obcą” fakt, że nie bierzemy wraz z nimi udziału w pogoni za zbytecznymi rzeczami, jak czyniliśmy to dawniej (1 Piotra 4:4).” | Zacytowany tu jest 1 P 4:4 – „Dlatego dziwią się, że nie nurzacie się z nimi w tym samym zalewie rozpusty [zbytecznym zamieszaniu – Wujek], i źle o was mówią.”

TP nr 245 (1969 r.), s. 53 – Oto dlaczego Jezus powiedział: „Szukajcie naprzód królestwa Bożego i sprawiedliwości jego” (Mat. 6:33). Oto dlaczego Apostoł pisał; „Wszystko poczytam sobie za szkodę dla zacności znajomości Chrystusa Jezusa, Pana mojego” (Fil. 3:8). Wszystkie rzeczy, które świat uważa za bardzo wspaniałe i pożądane, powinny być uważane przez nas za stratę i śmieci, abyśmy tylko mogli zdobyć uznanie Chrystusowe. Czy nasze sprawy domowe lub zawodowe napełniają nasz umysł? Czy troszczymy się o nasz bilans? Jeżeli tak, to wiedzmy, że te i inne sprawy ziemskie są tylko drugorzędne. Wykonajmy nasz obowiązek wobec tych spraw, ale nie pozwólmy, aby one wypełniły nasz umysł i serce.”

TP nr 182 (1959 r.), s. 8 – „Jako słudzy Boży powinniśmy wykonywać trzy czynności:
(1) badać Jego Słowo (co jest niezbędne jeżeli chcemy być odpowiednio wyuczeni odnośnie woli Bożej w stosunku do nas i jeżeli chcemy służyć Jemu rozumnie, to obejmuje badanie parousyjnej i epifanicznej literatury Prawdy); (2) wprowadzać w czyn Jego Słowo (co obejmuje czuwanie i modlitwę, a także działanie), oraz (3) krzewić Jego Słowo [pokazywać swoim przykładem biblijny styl życia i głosić słowami].”

Jest taka historia: Stary, chory ojciec rozmawia z młodym synem. I mówi do niego tak: Pamiętaj, synu, że Bóg codziennie daje nam trzy rzeczy, trzy niezasłużone dary, które otrzymujemy od Boga. Pierwszy z nich to dar czasu. Rano wstając mamy cały dzień czasu. Możemy go wykorzystywać na co tylko chcemy. Bez tego czasu żadna aktywność nie miałaby miejsca. Po drugie dostajemy dar osobistej energii, żywotności. Coś, co pozwoli nam wykazywać zapał do życia. I nasze aktywności życiowe będą w ten sposób wykonywane. Trzecia rzecz oprócz czasu i aktywności to dar wyboru. To ten rys charakteru Bożego w naszym charakterze. Mamy wolną wolę. Możemy robić co tylko będziemy chcieli (oczywiście jakoś życie nas zawsze ogranicza). I ten stary ojciec mówi do tego syna tak:

Pamiętaj, że przyjdzie taki czas, że tych darów już mieć nie będziesz. Bo ja właśnie jestem w takiej sytuacji: – czasu już nie mam bo niedługo umrę; – aktywność, ta energia osobista, ponieważ jestem bardzo chory, cała już ze mnie uszła, nie mam siły wstać, nie mam siły czytać, nie mam oczu, żeby cokolwiek widzieć; – wyboru też już nie mam; robię wszystko to, co każą mi lekarze…

To ważna nauka, że dopóki jesteśmy młodzi albo nie jesteśmy już młodzi, ale jeszcze mamy trochę czasu i mamy tę energię, to wybierajmy to, co jest pożyteczne dla nas, dla naszego zbawienia, dla bycia w sprawach Pańskich, a nie odkładajmy tego na kiedyś, bo może przyjść taki czas, że powiemy: ojej, ile dni ja zmarnowałem.

TP nr 414 (1991 r.), s. 6-7 – SPOSOBY ODKUPYWANIA NASZEGO CZASU: Możemy również oszczędzać nasz czas przez podwajanie czynności, na przykład, słuchając włączonej kasety magnetofonowej kiedy prowadzimy samochód; kiedy wykonujemy różne prace domowe itd., bądź też po prostu rozmyślając o Boskiej dobroci, jednocześnie jedząc coś lub wykonując inne czynności.
Następujące wskazówki mogą się okazać użytecznymi doradami:
* Zaniechaj dalszej pracy nad jakimś zadaniem, gdy nie następuje ulepszenie wyników
[np. sprzątanie: jeszcze czyściej, lepiej, ale w pewnym momencie już nie ma to sensu]
* Narzuć sobie nieprzekraczalny termin zakończenia zadania; unikaj bezproduktywnych stadiów końcowych. [ja tak zawsze mam ze zbieranie materiału do wykładu]
* Perfekcjoniści zwykle się odprężają, gdy zaczyna działać prawo malejącej skuteczności powtarzanych wysiłków.
[chodzi w tym zdaniu o to, że odprężymy się, gdy zrozumiemy, że dodatkowe wysiłki dają coraz mniejsze korzyści; trzeba w końcu uznać, że to już wystarczy]
* Można zaniechać wielu czynności życiowych bez umniejszania naszej ogólnej efektywności. [nie wszystko musimy robić, możemy niektóre sprawy zostawić samym sobie, albo powierzyć innym; bez niektórych w ogóle da się żyć, np. to tylko moda]
* Spędzaj mniej czasu na błahe [tzn. nieistotne] sprawy lub jedynie pozornie pilne.
* Pamiętaj, ludzie są ważniejsi niż harmonogramy. (to przypomina historię tej siostry, której woda kapała na głowę, a mąż czytał literaturę prawdy w tym czasie)
* Nie obawiaj się powiedzieć NIE życzeniu wymagającemu twego czasu na zamierzenia, których nie możesz lub nie powinieneś wykonywać. [to jest istotne, choć zależy od osobistej oceny, kiedy jest to służba a kiedy już nadużycie z czyjejś strony]”

Możemy tu dodać traktowanie telewizji lub internetu, np. Facebooka jako naszego „Pasterza”. Oczywiście, można tam znaleźć nowości czy ciekawe informacje, ale można tam również zapomnieć o czym mieliśmy myśleć i co mieliśmy robić.

Kolejny obszar życia to: Jedzenie i picie

Kiedy mówiłem ten temat w skrócie na spotkaniu we Wrocławiu, to powiedziałem tylko, by jeść w dobrym nastroju, bez gniewu i bez nienawiści w sercu; by jeść spokojnie, by oderwać się na ten czas od gonitwy życia, a nie przeszkadzać sobie np. przez oglądanie telewizji. Te myśli wynikają z badań naukowych, ale także z samego Pisma Św. Jak czytamy w Księdze Przysłów 15:17 – „Lepsza jest potrawa z jarzyn, gdzie miłość, niż tuczny wół, gdzie panuje nienawiść”. Oczywiście, główne znaczenie jest duchowe, brat Johnson tłumaczy: „Lepiej jest przyjąć trochę Prawdy z miłością ku wszystkim uczestnikom [uczty/badania], niż przyjmować bardzo wiele nauk z sercem nienawistnym”. Wierzę jednak, że już w sferze ziemskiego pokarmu jest to prawdą. Jak to ktoś ujął: Pieczone ziemniaki w dobrym towarzystwie smakują lepiej niż wykwintna kolacja, kiedy nie możemy być sobą, kiedy musimy uważać na każde słowo, bo może być użyte przeciwko nam, i tak dalej.

Co do zasad żywieniowych to słowo Boże mówi – 1 Kor. 6:12 – „Wszystko mi wolno, ale nie wszystko jest pożyteczne. Wszystko mi wolno, ale ja nie dam się niczemu zniewolić”. Wydaje się to ważne. Jeżeli będziemy jeść i pić coś, co jest niezdrowe, co szkodliwe, to musimy przyjąć konsekwencje. Lepiej więc przyjmować to, co pożyteczne. Są takie pokarmy i napoje, które szczególnie uzależniają – dobry przykład to słodycze. Ja np. mam z tym problem i myślę, że nieraz nadużywam i niestety choć czasami mówi się to z uśmiechem, to efekty mogą być niemiłe.

1 List do Tym. 4:4-5 – „Wszelkie bowiem stworzenie Boże jest dobre i nie należy odrzucać niczego, co się przyjmuje z dziękczynieniem. Uświęcone bowiem zostaje przez słowo Boże i modlitwę.” | Ten fragment niektórzy nadużywają mówiąc, że wszystko można i powinno się jeść, bo wszystko się uświęci przez modlitwę. Brat Jolly prostuje jednak te myśl i podaje w TP nr 240-241, s. 74: „Pokarmy, które nie zostały stworzone dla Jego ludu do przyjmowania z dziękowaniem i które nie są poświęcone przez Słowo Boże, ale które raczej są określone przez Boga jako nieczyste, nie nadają się do żołądka ludzkiego. Nawet te pokarmy, które są uznane przez Boga, powinny wpierw być poświęcone przez modlitwę i właściwie przygotowane.”

Nie ma tu żadnego nakazu lub zakazu dla chrześcijan (ponieważ nie jesteśmy pod Zakonem Mojżeszowym, który np. zakazywał wieprzowiny), a jedynie sprawa konsekwencji. Konsekwencje pozostają: jeśli żyjemy niezdrowo, to sami sobie szkodzimy. Jeżeli jestem przekonany, że coś z jedzenia i picia nie jest dobre dla mnie, a i tak się na to decyduję, to nie mogę liczyć na specjalną ochronę przed chorobą; przed otyłością lub na specjalne posilenie, skoro to ja sam przez niezdrową dietę odbieram sobie siły.

Oczywiście w tym obszarze możemy umieścić też alkohol, papierosy czy np. nadużywanie cukru i słodyczy. R-1848 zawiera odpowiedź na pewne pytanie: „Młody brat, od niedawna zainteresowany prawdą, pyta: Czy uważasz, że właściwą rzeczą jest, by święci używali tytoniu?

ODP: Tytoń nie jest z nazwy potępiony w Biblii, choć uczy ona wyraźnie o zasadzie odrzucania każdej plugawiącej, obrzydliwej rzeczy; tak więc każdy chrześcijanin ma prawo wydawać na niego tyle pieniędzy oraz żuć i palić go na ile szczerze wierzy, że to przyniesie mu dobro – fizyczne i duchowe – i będzie to dla chwały Pana: „Czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek czynicie, ku chwale Bożej czyńcie (1 Kor.10:31; Kol.3:17; Mat.6:22). Apostoł stwierdza (2 Kor.7:1): „Te tedy obietnice mając najmilsi, oczyszczajmy samych siebie od wszelkiej zmazy ciała i ducha, wykonując poświęcenie w bojaźni Bożej”. Mówiąc za siebie, a wierzę że jest to przekonanie wszystkich wiernych chrześcijan, którzy w jakimkolwiek stopniu wprowadzili w czyn słowa apostoła, powiedziałbym że nie widzę jak używanie tytoniu w jakiejkolwiek formie może być dla chwały Boga, czy osobistego dobra chrześcijanina. „A ktokolwiek ma tę nadzieję w nim oczyszcza się, jako i on jest czysty”. Nie możemy wyobrazić sobie naszego Pana cuchnącego oparami tytoniu czy wkładającego do ust czegokolwiek nieczystego”.”

Łuk. 21:24 – Uważajcie na siebie, aby wasze serca nie były ociężałe wskutek obżarstwa, pijaństwa i trosk doczesnych, żeby ten dzień nie przypadł na was znienacka. | Wskazówką jest tu umiarkowanie we wszystkim. Panować nad sobą, gdy chodzi o jedzenie, picie, ubiór, przyjemności, troski [czyli: zmartwienia].

Żyjemy w takim świecie, który promuje to co niezdrowe i uzależniające. Pomijając już takie typowe nałogi jak alkohol, papierosy i narkotyki, to w sklepach mamy ciągle promocje: cukierki, czekolady, ciastka z białej mąki, ciasta, mocno solone orzechy, czipsy, napoje gazowane, coca-cola, fastfoody z użyciem niezdrowym olejów. Zazdroszczę tym, którzy tego nie lubią, bo mi np. to smakuje, a jednak jest to niezdrowe.

Brat Jolly pytany czego szczególnie unikać w diecie, a był w tej dziedzinie prawdziwym znawcą i sam przeżył 93 lata, odpowiadał od razu: unikajcie trzech białych braci: – biały cukier, – biała sól i – biała mąka. Do tego dodawał trzy inne rady [nie: nakazy]: – odrzuć wieprzowinę (dla zdrowia, a nie z powodu Zakonu), – jedz dużo owoców, – nie rozgotowuj pokarmów. Jeśli by ktoś chciał bardziej się zainteresować tymi poradami to są dostępne tutaj: TP nr 230, od s. 7; TP nr 240, od s. 70.

Ostatni obszar życia, który dziś omówimy to: Jedyny motyw. Bardzo on wiąże się z poprzednimi obsz.. Baxter napisał: „Cokolwiek czynisz w towarzystwie lub w samotności, czyń wszystko dla chwały Boga (1 Kor. 10:31), w przeciwnym razie Bóg tego nie przyjmie”.

1 Kor. 10:31 – „Przeto czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek innego czynicie, wszystko na chwałę Bożą czyńcie„; … 2 Kor. 10:5 „Obalamy rozumowania i wszelką wyniosłość, która powstaje przeciwko poznaniu Boga, i zniewalamy wszelką myśl do posłuszeństwa Chrystusowi”

Wszelką myśl – dotyczy to więc każdej innej części naszego życia. Czy Pan chciałby abym o tym myślał, to mówił lub to czynił? Czy wyjdzie to Jemu na chwałę? Jedyny motyw, czyli: co jest tym, co popycha lub zmusza mnie do działania? Czy jest to uwielbienie dla Boga? Czy jest to myślenie o tym, co sprawi radość naszemu Panu?

Józef Prower, jeden z najwspanialszych przykładów żywego chrześcijaństwa w XX w. (mamy dwa świadectwa na jego temat na naszej stronie badaczebiblii.pl), napisał kiedyś: „Mam tylko jedno życie, które nawracając się oddałem w całości Panu Jezusowi Chrystusowi, aby Mu służyć i żyć dla Jego chwały. Dlatego nie mogę teraz oddawać go na służbę lub odsprzedawać dla pieniędzy i własnej chwały.”

Co to znaczy w praktyce? Oznacza to niezwykle wysoki poziom poświęcenia, który często trudno nam osiągnąć. To jest poważne podejście do słów z L. do Rzymian 12:1 o tym, że odtąd wszystko kim jesteśmy i co posiadamy oddajemy w ręce Boga.

Można to określić słowem szafarstwo lub zarząd, bo oznacza ono uznawanie wszystkich rzeczy, które mamy w rękach jako powierzonych nam przez Pana, by używać ich na Jego chwałę i dla Jego radości (ponieważ tak naprawdę należą do Niego!). Działania, które podejmujemy powinny być motywowane tym, czy Bóg obecny obok nas byłby z nich zadowolony. Czy Jezus na naszym miejscu też by to zrobił. Czy ja bym to dalej robił, gdybym siedział obok mnie?

To pytanie nie będzie miało jednego efektu dla wszystkich. Każdy z nas może inaczej to rozumieć, zgodnie ze swoim własnym obrazem Pana, który zdobyliśmy jak dotąd z Biblii, z opatrzności i ducha świętego w nas i w drugich. Dlatego tak ważne są te pytania z manny i analiza Pisma Św., jak to, co czytamy, możemy zastosować w naszym osobistym życiu. To ważniejsze od samej wiedzy i od głoszenia Ewangelii.

Jeśli należymy do Pana, razem ze wszystkim, co posiadamy, to jako szafarze tego wszystkiego, powinniśmy o to dbać. Powinniśmy zapewnić sobie dobry sen, dobre jedzenie, właściwy ubiór i rozrywki, dobrze zarządzać czasem, który dał nam Bóg. Jednak to wszystko powinno być czynione jakby dla Pana, tak, abyśmy mogli być lepszymi przedstawicielami Pana na świecie. Powinniśmy odpoczywać i odżywiać się po to, by mu służyć, a nie myśleć tylko o własnym lenistwie i własnym apetycie.

Takie myślenie powinno z czasem coraz głębiej nad nami panować. Dlaczego chcę się ubrać tak lub inaczej? Z jakiego powodu chce spędzić czas na tym filmie lub słuchając tej płyty muzycznej? Jak jest mój cel w zakupie nowego mieszkania, samochodu lub telefonu. Jaki mam cel w tym wyjeździe? Czy Pan ma miejsce w moich decyzjach?

Gal. 6:7-10: „Nie łudźcie się: Bóg nie dozwoli z siebie szydzić. A co człowiek sieje, to i żąć będzie: kto sieje w ciele swoim, jako plon ciała zbierze zagładę; kto sieje w duchu, jako plon ducha zbierze życie wieczne. W czynieniu dobrze nie ustawajmy, bo gdy pora nadejdzie, będziemy zbierać plony, o ile w pracy nie ustaniemy. A zatem, dopóki mamy czas, czyńmy dobrze wszystkim, a zwłaszcza naszym braciom w wierze”

Zanim zakończę chciałbym przeczytać pewien wiersz, który może okazać się pomocny. Poruszanie tych tematów dzisiaj i w poprzednich częściach nie znaczy wcale, że u mnie pod tymi względami wszystko idzie dobrze.

Wręcz przeciwnie. Bardzo daleko mi do doskonałości i jeśli czujecie podobnie, to być może ten wiersz Wam nieco pomoże. Myślę, że mamy wierzyć w naszego Zbawiciela Jezusa Chrystusa i starać się o te rzeczy. Naprawdę się starać. Tylko tyle i aż tyle:

Wiersz na zakończenie:

Jestem chrześcijaninem

Kiedy mówię, że „jestem chrześcijaninem”, nie krzyczę, że „moje życie jest czyste”.
Szepczę, że „kiedyś byłem zagubiony, ale teraz zostałem odnaleziony i przebaczono mi”.
Kiedy mówię: „jestem chrześcijaninem”, nie mówię o tym z dumą.
Wyznaję, że potykam się i potrzebuję Chrystusa za przewodnika.
Kiedy mówię, że „jestem chrześcijaninem”, nie próbuję być silny.
Wyznaję, że jestem słaby i potrzebuję Jego siły, żeby iść dalej.
Kiedy mówię, że „jestem chrześcijaninem”, nie przechwalam się sukcesem.
Przyznaję, że poniosłem porażkę i potrzebuję Boga, aby posprzątał mój bałagan.
Kiedy mówię, że „jestem chrześcijaninem”, nie twierdzę, że jestem doskonały.
Moje wady można łatwo zauważyć, ale Bóg wierzy, że jestem tego wart.
Kiedy mówię, że „jestem chrześcijaninem”, wciąż czuję ukłucie bólu.
Mam chwile smutku, więc wzywam Jego imienia.
Kiedy mówię, że „jestem chrześcijaninem”, nie jestem bardziej święty niż Ty.
Jestem tylko zwykłym grzesznikiem, który, nie wiem czemu, otrzymał Bożą łaskę.

Pokuta jest rozpoznaniem, że nasze drogi nie są dobre, że nie podobają się Panu.
Bez takiego rozpoznania nie można zrobić kroku naprzód w naszym życiu z Bogiem. Dlatego tak ważne jest przyglądanie się sobie i swojemu otoczeniu. I taki też jest cel naszych rozważań o tym jak przeżyć dzień z Bogiem, jak żyć z Panem na co dzień.

W części pierwszej wzięliśmy pod uwagę 6 obszarów życia:

1) Sen
2) Pierwsze myśli
3) Modlitwę
4) Społeczność rodzinną
5) Ostateczny cel
i 6) Gorliwość w powołaniu

Teraz – w kolejności, którą zaproponował Richard Baxter – omówimy sobie 7 i 8 obszar życia: [7] Pokusy i przyczyny zepsucia oraz [8] Rozważania.

(Wykład wygłoszony na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 09.06.2024 r.)

Zobacz też:
– Richard Baxter i jego artykuł „Jak spędzić dzień z Bogiem”
– Jak rozwijać społeczność z Bogiem w codziennym życiu
– Dzień z Bogiem [część 1]
– Dzień z Bogiem [część 3]
– Dzień z Bogiem [część 4]

Pokusy to ptaki, które krążą nam nad głową.

Od nas tylko i aż zależy, czy my te ptaki będziemy przeganiać, czy zrobimy dla nich „gniazdo na głowie”. Nam się czasami wydaje, że pokusy są za silne i że musimy im ulec. Ale często tak nie jest. 1 Kor. 10:13 – „Nie nawiedziła was pokusa inna niż ludzka. Lecz Bóg jest wierny i nie pozwoli, żebyście byli kuszeni ponad wasze siły, ale wraz z pokusą da wyjście, żebyście mogli ją znieść.”

Jakie jest to wyjście, które daje Bóg? Myślę, że Słowo Boże daje nam przede wszystkim świadomość, że jesteśmy i będziemy na różne sposoby atakowani: czy to przez szatana, czy przez świat czy przez nasze własne ciało. Nie jesteśmy nieświadomi tych ataków, znamy ich różne formy i biblijne sposoby na obronę przed nimi., Bardzo rzadko wpadamy w ciężkie grzechy tak zwyczajnie, przypadkowo, często są pewne symptomy, które możemy wychwytywać. Symptom to coś, dzięki czemu można poznać, że trwa określony proces lub zjawisko, często nieprzyjemne.

A jeśli nie zrobimy pierwszego kroku w stronę grzechu, trudno będzie nas przekonać do 2. i 3. kroku.

Są 4 rzeczy, które możemy zrobić, by lepiej walczyć z naszymi nałogami, nawykami i grzechami, które „nas snadnie obstępują” (Żyd. 12:2, BG) lub – jak podają inne przekłady Pisma Świętego – „mocno oplatają”/”łatwo nas otaczają”/”pętają nas”/”krępują swobodę ruchów”: [1] Powinniśmy zdefiniować nasze nawyki. Wiedzieć jakie zachowania chcemy zmienić. Co jest takiego, co może samo jest grzechem, albo prowadzi mnie bardzo blisko grzechu?

[2] Następnie trzeba określić przyczyny z otoczenia. Co powoduje, że robię to, co robię? Czy jest to miejsce, w którym jestem? Pora dnia? Wspomnienie? Zapach? Emocja? Nuda? Rutyna dnia? Musimy się zastanawiać: „Mam ten zły zwyczaj, kiedy…?” – np. jestem bardzo zmęczony, zestresowany, w takiej czy innej sytuacji; może właśnie zbyt na luzie, zrelaksowany itp.?

[3] Co zyskuje w zamian, może byłbym w stanie ten efekt uzyskać przez coś dobrego, a nie złego, może przez coś niegrzesznego lub coś takiego co prowadzi bliżej Pana a nie oddala od Niego? Czego szukam, gdy idę w stronę grzechu? Czasami jest to jakieś rozładowanie napięcia, sposób na smutek, na pustkę w życiu. Biblia daje możliwości, by z takich stanów wyjść razem z Panem.

[4] Trzeba wyznaczać sobie cele i mierzyć swoje wyniki. No i trzeba skupić siły i prosić Boga o pomoc. Osobom, które borykają się z różnymi nałogami, z czymś, co trudno zmienić, specjaliści radzą czasami prowadzenie dziennika. W takim dzienniku można zapisywać swoje zwycięstwa i porażki, ale przede wszystkim warto zapisać sobie czynniki, które spowodowały takie czy inne myśli, słowa i zachowania. Postaci biblijne, jak np. Dawid w Psalmach, rozważały swoje zachowanie i myśli, i zapisywały to. Lektura Psalmów też pozwala zobaczyć tam samego siebie.

Często jednym z czynników tego, że ulegamy pokusie jest nasz stan psychiczny i fizyczny. Np. duże zmęczenie albo stres. Jeśli w takim momencie znajdziemy się blisko naszej pokusy, jeśli pozwolimy sobie na rzeczy, które nie są jeszcze grzechem, ale które już nas w tę stronę prowadzą, to później upadek jest prawie pewny. Niestety, łatwo wpaść w pewne błędne koło myśli i działań.

Walka z pokusą i zepsuciem nie może polegać tylko na unikaniu samych grzechów, do których dochodzimy na końcu. Musimy zastanowić się, jaką drogę przechodzi nasza myśl, zanim dojdziemy do złego czynu. Jakie są wyzwalacze, które nas prowadzą do grzechu? Ktoś może mieć problem z alkoholem, więc tym wyzwalaczem będą znajomi, którymi się otacza, imprezy, na które chodzi, ale też sama zawartość lodówki czy barek w mieszkaniu. Jeśli dla kogoś ten problem to pornografia komputerowa, to mogą być to jeszcze tzw. normalne strony, które jednak przesycone są reklamami czy filmikami, które są mocno przesycone treściami, które można określić jako erotyczne.

W tym przypadku problem jest taki, że nie zawsze możemy te treści zablokować. Możemy jednak wyłączyć komputer i zamiast tego poczytać książkę, porozmawiać z kimś z braci, albo pomodlić się. Czasami to tylko my sądzimy, że nie ma możliwości ucieczki. Bardzo ważne jest świadome wybieranie tego, co będę oglądał lub czytał. Dziś social media jak Facebook czy Tiktok odbierają nam tę decyzyjność i zamiast nas decydują, co będziemy oglądać. Jest to podobne do dawnej tradycyjnej telewizji.

Omawialiśmy już w pierwszej części temat modlitwy, ale jej znaczenia nie można przecenić także w temacie walki duchowej. Sam nasz Pan mówi u Mateusza 17:21, że jest taki rodzaj naszych „demonów”, których nie wypędzimy inaczej, jak tylko „przez modlitwę i post”. Modlitwa ta musi być jednak połączona z czuwaniem. Gdy codziennie zwracamy uwagę na swoje zachowania, możemy dostrzec, jacy tak naprawdę jesteśmy i jakie wpływy na nas działają.

Czuwanie to przypatrywanie się sobie i swojej codzienności. Jak inaczej wygląda dzień, gdy rano znajdziemy kilka chwil na modlitwę, myślenie, czytanie, planowanie. A jak inaczej, kiedy od razu uruchamiamy komputer czy smartfon, kiedy bezmyślnie odpalamy Facebooka i zaczynamy „scrollować”. Nie dość wyspani, bez kontaktu z Bogiem, bez planu dnia – otwieramy się od razu na działanie naszych „wyzwalaczy” i ogólnie mówiąc na „obecny zły świat”. Ważne jest więc czuwanie i organizowanie się. Organizowanie samego siebie we rzeczywistości, która mnie otacza.

Nie powinniśmy obwiniać się o rzeczy, na które nie mamy w danej chwili wpływu. Nie powinno się zamartwiać jakąś reakcją organizmu lub tym, że zrodziła się w głowie czy też przyszła z zewnątrz niewłaściwa, grzeszna myśl. Trzeba tylko wybrać świadomie, że „ja”, chrześcijanin/chrześcijanka, nie chcę tak myśleć i że ja świadomie wybrać inne pole rozważań i działań. Filipian 4:8-9 – „”W końcu, bracia, co prawdziwe, co uczciwe, co sprawiedliwe, co czyste, co miłe, co chwalebne, jeśli jest jakaś cnota i jakaś chwała – o tym rozmyślajcie. Czyńcie też to, czego się nauczyliście, co przyjęliście, co słyszeliście i widzieliście we mnie, a Bóg pokoju będzie z wami.” Mamy tu podkreśloną wartość dobrych, biblijnych i pozabiblijnych przykładów chrześcijańskiej wierności.

Nawet jeśli upadniemy to nie poddawajmy się. Bo czasami stare nawyki powracają i wtedy wielu myśli: „To koniec. Przegrałem! Dla mnie już nie ma nadziei!” A to nie tak. Zobaczmy, ile wytrwaliśmy i bierzmy się do roboty, wracajmy na szlak z Panem. Bóg udzieli nam nowej, czystej kartki na kolejny dzień, tylko nie poddajmy się rozpaczy i zniechęceniu. Nie pozwólmy też sobie na skamienienie naszych serc, zachowajmy miękkie serca, zdolne do pokuty, do żalu i płaczu z powodu grzechu, i do kolejnego odwrócenia się od grzechu.

Richard Baxter jako 8-my obszar życia, a dla nas będzie to drugi w tej części wykładu, wymienia Rozważania. To, co chciałbym podkreślić, a czego nie podkreśla w artykule Baxter, to fakt, że te rozważania powinny być przede wszystkim badaniem i rozmyślaniem nad sensem Bożego Słowa i tym, co Bóg pragnie do nas powiedzieć.

Ps. 1 podaje opis człowieka, który podoba się Bogu. Werset 2: „Jego rozkosz to prawo Jahwe, nad Jego Prawem rozmyśla dniem i nocą”. To rozmyślanie nie oznacza jakiegoś powierzchownego czytania albo co gorsza snucia swoich spekulacji i tworzenia swoich nowatorskich teorii.

Raczej znaczy to uważne i połączone z modlitwą rozważanie nad tym,
co oznacza miłować Boga nade wszystko i miłować bliźniego jak siebie samego. Co to znaczy dla mnie, w moim codziennym życiu? Jak mogę to dzisiaj zrealizować?

Znaczy to rozważanie: co to znaczy być sprawiedliwym i co to znaczy pokornie chodzić z Bogiem. Izaj. 30:21 – „Twoje uszy usłyszą słowo wołające za tobą: To jest droga, chodźcie nią – gdybyście zboczyli na prawo lub na lewo.”
Te słowa mówiące z tyłu to Boży głos z przeszłości, to Jego nauka od wieków zawarta w Piśmie Świętym. To żywe słowo (to słowo wołające do nas) w tym sensie, że ono daje się zastosować do każdej okoliczności i do każdego rodzaju doświadczeń życiowych. Dlatego powinniśmy wsłuchiwać się każdego dnia w ten głos mówiący do nas z tyłu, z przeszłości. Tylko ten głos przekazuje nam drogę życia.

Nie ma lepszego sposobu, by wsłuchiwać się w ten głos niż codziennie czytać Pismo Święte i codziennie badać to Pismo Święte w towarzystwie Bożych sług, których Bóg wybrał na czas powrotu naszego Pana. To 2. oznacza codzienne rozważanie manny, codzienne badanie tomów lub artykułów, przygotowywanie się i branie udziału w badaniach w niedzielę i w tygodniu w zborze. Jeśli jesteśmy ze sobą szczerzy, to myślę, że wiele możemy pod tym względem poprawić w naszym postępowaniu.

Co więcej, Baxter pisał w artykule: „Gdy jesteś sam podczas swoich zajęć, wykorzystaj ten czas na praktyczne i użyteczne rozważania. Rozmyślaj o nieskończonej dobroci i doskonałości Boga, o Chrystusie i odkupieniu…” (Ze swojej strony mogę powiedzieć, że czasami nawet bardzo nudne zadania w pracy to wielki plus, bo można np. posłuchać sobie wykładów czy innych dobrych nagrań w tle) Oczywiście te dwa obszary życia: wierność w powołaniu (co omawialiśmy w części pierwszej) i rozważania nie powinny konkurować. To także pewnego rodzaju pokusa.

Sprawa jest jasna i czas na pracę powinien być przeznaczony na pracę, a dopiero w wolnych chwilach możemy zacząć dobre rozważania.

Człowiek tak został stworzony, że musi rozmyślać. Jednak możemy świadomie decydować, o czym będziemy rozmyślać. Jeśli tego nie zrobimy to nasze ciało, świat i szatan pomogą nam w tym wyborze i zaczniemy wtedy rozmyślać o rzeczach, które często nie podobają się Bogu. A więc rozważajmy: czy to o czym w tej chwili myślę podoba się Bogu i jak to się znalazło w mojej głowie?

List do Tytusa 2:11-12 – „Objawiła się bowiem łaska Boga, niosąca zbawienie wszystkim ludziom; Pouczająca nas, abyśmy wyrzekłszy się bezbożności i światowych pożądliwości, trzeźwo, sprawiedliwie i pobożnie żyli na tym świecie;” Widać tutaj, że rozmyślanie o Bożej dobroci powinno prowadzić nas do dobrego, pobożnego życia,
a takie życie rozpoczyna się od dobrych rozmyślań w miejsce tych, które podsuwają nam nasi wrogowie (ciało, świat i szatan) w naszych sercach.

Rodzaj i kierunek naszych rozważań jest ściśle związany z poprzednim punktem dotyczącym naszych pokus i przyczyn zepsucia. To, czemu dajemy pierwsze miejsce w naszych myślach, staje się naszym „bogiem”. 3 Mojż. 26:1 – „Nie czyńcie sobie bożków [niektóre przekłady dodają zwrot: ‘marnych’, ‘nic nie wartych’, ‘bezwartościowych’ bożków] ani rzeźbionego posągu ani nie stawiajcie steli, ani kamiennych rzeźb w waszej ziemi, by im oddawać pokłon, bo ja jestem Jahwe, wasz Bóg.”

My, jako oświeceni prawdą, nie jesteśmy chętni klękać przed złotymi czy drewnianymi bożkami średniowiecza. Jednak dobrze wiemy, że te ‘nic nie warte’, ‘marne’ bożki to mogą być nasze rozrywki, nasz wygląd, kobiety lub mężczyźni, pieniądze, majątek, muzyka, filmy, dobra opinia, wykształcenie, nasz apetyt, nasze upodobanie w alkoholu. Nasz dom i ogród. Po prostu wszystkie ziemskie rzeczy, które możemy stawiać na równi z naszym Bogiem. Te bożki są lepsze i gorsze, ale jeśli staną się dla nas ‘bogami’ to są po prostu złe i muszą stracić to miejsce na rzecz Boga. To nie znaczy, żeby wyzbyć się wszystkiego, ale żeby zastanowić się, jaką pozycję w moim życiu zajmuje dana rzecz. Ile czasu jej poświęcam? Co przez nią zaniedbuje? Do czego mnie ona prowadzi? Czy nie jest to już dla mnie bożek?

Czy nasze pieniądze wybawią nas z grobu? Czy nasz wygląd da nam zbawienie?
Czy swobodne obyczaje towarzyskie, czy rozrywki i kierowanie się ciałem bez kontroli nad nim rozwiną w nas charakter, który da nam życie wieczne?

Stary Testament wiele razy pokazuje głupotę postępowania w taki sposób, jakby tak było, jakby naprawdę nasze ‘bożki’ mogły nas zbawić, ocalić w czasie doświadczeń.

Izaj. 44:15-18 – „Drewno służy człowiekowi na opał: bierze z tego, aby się ogrzać, także roznieca ogień, aby upiec chleb, ponadto robi sobie boga i oddaje mu pokłon, czyni z tego posąg i pada przed nim. Część tego spala w ogniu, przy drugiej części je mięso – przyrządza pieczeń i syci się. Także grzeje się i mówi: Ach, jak mi ciepło, widziałem ogień. A z reszty tego czyni boga, swój posąg. Pada przed nim, oddaje mu pokłon i modli się do niego, mówiąc: Ratuj mnie, bo ty jesteś moim bogiem. Nie wiedzą ani nie rozumieją, bo Bóg zaślepił ich oczy, aby nie widzieli, i ich serca, aby nie rozumieli.”

Gdy nasze oczy zostaną otwarte, dobrze, by nasza reakcja była podobna do reakcji Izraelitów opisanej w Księdze Sędziów 10:14-16 – „Bóg mówi do synów Izraela (…) Lecz wy opuszczaliście mnie i służyliście innym bogom. Dlatego już więcej was nie wybawię. Idźcie i wołajcie do bogów, których sobie wybraliście. Niech oni was wybawią w czasie waszego ucisku. Lecz synowie Izraela powiedzieli do Jahwe: Zgrzeszyliśmy. Postąp Ty z nami zgodnie z tym wszystkim, co uznasz za dobre w swych oczach, lecz dziś wyrwij nas, prosimy. Usunęli przy tym obcych bogów spośród siebie i służyli Jahwe – i zniecierpliwiła się Jego dusza niedolą Izraela”. Inne przekłady oddają końcówkę jak BG: „I użalił się Pan utrapienia Izraelskiego”, UBG: „A Pan wzruszył się niedolą Izraela”.

Rozważajmy nad tym wszystkim. Kiedy raz poddamy się danemu bożkowi, nie jest to takie łatwe, by się wyzwolić spod jego wpływu. Niejeden brat i niejedna siostra całe lata toczy bój i przegrywa wiele bitew, których by wcale nie było, gdybyśmy kiedyś nie postawili sobie bożka. Nigdy nie zacząłem palić papierosów, łatwo więc mi uznać taki nałóg za niszczący, śmierdzący dla mnie. Jednak kiedy chodzi o brudne myśli, cielesność, to już to może nie być takie proste. Na czym polega różnica? Na tym, że kiedyś w coś się weszło i teraz jest problem z tego wyjść. To może być praktycznie dowolny rodzaj grzechu. Takie rzeczy mogą być bardzo różne dla poszczególnych braci i sióstr. Trudność polega na tym, że: Człowiek jest umysłowo przekonany o tym, że coś jest złe, ale ma problem, by tę rzecz w pełni wygubić.

Gdy przychodzi taki smutek, że nie potrafimy zupełnie zwyciężyć, to niech przyjdzie też myśl, jaki dobry jest Bóg, że dał nam białą szatę sprawiedliwość w naszym Panu; że nawet gdy grzech podnosi głowę i gdy upadamy, możemy się podnosić, pokutować i przyjść do Boga z wiarą, że krew Jezusa wystarczy na pokrycie tych grzechów i że Pan Jezus znajdzie sposób, by nas wyciągnąć z tego błota, w które wpadliśmy w naszym życiu. Rozważanie o tym, że nasz Bóg jest pełen dobroci i miłosierdzia i że w niebie jest radość z nawracającego się grzesznika, synów lub córek marnotrawnych, to wielkie pocieszenie.

Takie rozmyślania oddadzą chwałę Bogu, a nam dodadzą wiary i nadziei, że z Bożą pomocą jesteśmy w stanie się zmieniać. Takie rozmyślania napełnią też większą miłością do Boga i do Pana Jezusa za to, że przyszedł na ten świat, aby za nas umrzeć i aby nas przyprowadzić do Ojca. Niestety, mówcy w zborze są tak samo poddani tym wszystkim trudnościom, pokusom i tak sam upadają. Kiedy więc mówię dzisiaj te słowa to nie chodzi o strofowanie słuchaczy, ale byśmy wszyscy mogli podnieść nasze serca wyżej do Pana i uwalniać się od naszych osobistych pokus, sideł i bozków.

Tyle w części drugiej, a w trzeciej przed nami takie ciekawe obszary życia jak: 9. Jedyny motyw, 10. Odkupowanie czasu i 11. Jedzenie i picie. Z dzisiejszych rozważań życzę nam wszystkim błogosławieństwa Bożego!

Nieraz nie trzeba wiele czasu, by wiele mogło się zmienić.

5 minut…

W ciągu 5 minut można wzniecić pożar domu i w następstwie spalić całą miejscowość, a wystrzeloną torpedą zatopić wielki statek. W ciągu 5 minut obmowy czy oszczerstwa możesz zatruć całe czyjeś życie. W ciągu 5 minut możesz zhańbić swoje życie i obarczyć ciężarem swoje sumienie aż do śmierci.

W ciągu 5 minut możesz spowodować ogromne zło, ale też w ciągu 5 minut możesz odnieść wielkie błogosławieństwo, gdyż możesz podjąć ważną decyzję na całe swoje życie, albo dokonać czynu, który przyniesie ci chwałę w całym obecnym życiu i w wieczności (jak np. Maria pomazująca Pana Jezusa).

Obchodź się więc rozsądnie ze swymi pięcioma minutami, a także pięcioma minutami swego bliźniego. Stracone pieniądze mogą być odnalezione lub odzyskane, ale to się nie stanie nigdy ze straconym czasem.

5 minut właściwe użyte mogą przynieść dobrobyt w naszym życiu, mądrość naszym decyzjom, a nawet więcej, gdyż mogą nas przygotować do długiej wieczności.

(Źródło: „Na Straży”, Numer 6 – 2000)

(…) jeśli pragniemy być zdobywcami nagrody, musimy się zaraz do tego zabrać. Czas jest krótki, a my musimy się zakrzątnąć wokół spraw naszego Ojca. Sprawą Ojca jest to, żebyśmy rozwijali owoce ducha świętego, odrzucając zło, nienawiść, kłótnię, a przywdziewając cichość, szlachetność, cierpliwość, bratnią dobrotliwość i miłość. To jest sprawa Ojca; przez takie postępowanie staniemy się z czasem gotowi do coraz lepszego prowadzenia Jego spraw. On pragnie, żebyśmy teraz starali się o nasze własne wyszkolenie i czynili wszystko, co w naszej mocy, pomagając innym, by i oni mogli uzyskać podobne wyszkolenie. Teraz nie jest właściwy czas na zajmowanie się sprawami świata.
Nie oznacza to jednak, żebyśmy nic absolutnie nie mieli czynić dla świata; mamy bowiem czynić dobrze wszystkim, gdy nadarza się sposobność, zwłaszcza domownikom wiary. Najpierw szukajcie Królestwa Bożego dla siebie, a potem pomagajcie braciom i wszystkim, którzy potrzebują waszej pomocy. Bądźcie uprzejmi i wyrozumiali dla wszystkich. Zwracajcie uwagę na okazje do powiedzenia przyjemnego słowa lub obdarzenia uśmiechem – w stosunku do sklepikarza, dostawcy lodu, mleczarza, rzeźnika itd. Obchodźcie się z nimi grzecznie. A oni zobaczą, że jesteście inni niż drudzy i że nie staracie się znaleźć wady we wszystkim, co oni mają. Nie znaczy to, żebyście się mieli dać wyzyskać, wykorzystać, ale powinniście okazywać przyjazne usposobienie względem nich. Przez takie postępowanie możecie utorować drogę do opowiedzenia im kiedyś o poselstwie Ewangelii.
Nie jesteśmy w stanie przewidzieć, jak wiele dobrego może wyniknąć z tych pozornie drobnych rzeczy. Przez takie postępowanie będziemy okazywać Pańską chwałę, co ma być naszym ustawicznym staraniem. Wszystko to przygotowuje nas do Królestwa (…)

I znowu powolutku zdobywa wielką pozycję. Nie jest pyszny, zarozumiały. Jest pracowity, oddany i uczciwy. Zdobywa bardzo wysoką pozycję na dworze Potyfara. Co się dzieje? Znowu sinusoida w dół. Wkopuje go kobieta, wobec której nie miał żadnych złych zamiarów. Jak kończy się ta sprawa? Więzieniem. Tu jednak znów sinusoida do góry. Spotkanie z dwoma wysokimi dostojnikami faraona. Jeden mówi: „jak wyjdę, pogadam, pogadam!” Pogadał? Nie pogadał, zapomniał o Józefie. Znowu dołek… Tak doświadczenia kształtują i nas. Bóg daje nam czas: wzmacniacie się, poznajecie Boga. A teraz doświadczenie. Tak formę budują sportowcy…

Historia Józefa nie jest martwą literą ani nudną opowieścią. Są tam konkretne wskazówki do codziennego życia w obecnym świecie. Zachęcamy do wysłuchania wykładu wygłoszonego przez Zbigniewa Kubalę na spotkaniu w Chełmnie (wrzesień 2017 r.)

fot. Tomasz Mikołajczyk

„Czy nie wolno grać w żadne gry komputerowe, nawet pozbawione przemocy i okultyzmu? Lubię pograć w Wiejskie Życie, Criminal Case (rozwiązujemy zagadki kryminalne, zbieramy materiały dowodowe), Pearl’s Peril, Diggy’s adventures, Tomb Raider (…)”

Pismo Święte mówi: „Wszystko mi wolno, ale nie wszystko pożyteczne; wszystko mi wolno, ale ja się nie dam zniewolić żadnej rzeczy” (1 Koryntian 6:12). W innym miejscu: „Przeto lub jecie lub pijecie, lub cokolwiek czynicie, wszystko ku chwale Bożej czyńcie” (1 Koryntian 10:31).

Przekaz jest jasny, to do nas należy obserwacja, czy to, co robimy, przybliża nas do Boga, czy ma pozytywny wpływ na nasz rozwój, na naszą osobowość. Do nas należy decyzja, co będziemy czytali lub w co będziemy grali. Jeżeli chcemy służyć Bogu, będziemy czuwać nad tym, by czynniki zewnętrzne pomagały nam w wiernym życiu dla Niego. Jeśli możesz powiedzieć, że takie gry przybliżają Cię do Boga, to możesz w nie grać. Nie mamy dość czasu, by stworzyć tu listę gier dozwolonych i zakazanych. Jeżeli jednak gry, w które lubisz grać, budzą w Tobie niepokój, rozkojarzenie, zły nastrój, złość, jeśli dzieją się w nich rzeczy, którymi Twoim zdaniem chrześcijanin nie powinien się „karmić”, to prawdopodobnie lepiej byłoby inaczej spędzić ten czas.

Według Księgi Przypowieści 23:7 – „Jak człowiek myśli w sercu swoim, takim jest”. Być może poniższy komentarz do tego fragmentu okaże się dla Ciebie pomocą:

Jako lud poświęcony Panu powinniśmy skrupulatnie dążyć do pozbywania się nieczystości, uważając, by nie przenikały one do naszego serca ani myśli, rozumiejąc, że jeśli to uczynią, doprowadzą do większego lub mniejszego skalania. Ktokolwiek zachowuje czystość myśli, będzie potrzebował stosunkowo mało wysiłku do zachowania czystości słów i czynów. Bez względu na to, skąd pochodzi nieczystość – ze strony świata, ciała czy diabła – najpierw musi zaatakować umysł. Jeśli zostanie tam odparta, odniesiemy zwycięstwo; a jeśli nie, trudno przewidzieć konsekwencje, jak mówi Apostoł Jakub (1:15): Pożądliwość [wszelkiego rodzaju samolubne pragnienia] począwszy [w umyśle], rodzi grzech [rozwija grzeszne słowa lub uczynki], a grzech będąc wykonany, rodzi śmierć.

Oczywiście, że istnieją gry komputerowe, które mogą być dobrą zabawą, a nawet nauczyć pewnych przydatnych umiejętności i rozwijać umysł. Nie należy więc nikomu ich zakazywać, tylko dlatego, że sami nie lubimy w nie grać. Trzeba jednak być pod tym względem ostrożnym i naprawdę dobrze wybierać, a ponadto pamiętać, że jako chrześcijanie nasz czas pragniemy oddawać Bogu: „Postępujcie mądrze, wykorzystujcie czas!” (Kolosan 4:5).

Do osobistego rozstrzygnięcia pozostawiamy tę kwestię. Jednoznacznie opowiadamy się przeciw grom brutalnym, zachęcającym do niemoralności, a także ocierającym się o demonizm i okultyzm. Istnieją lepsze sposoby, by chrześcijanin wykorzystywał swój czas.

Dodatkową pomocą może być zadanie pytanie: Czy gdyby Jezus był dziś w moim domu, zaprosiłbym Go do wspólnej gry w… [tytuł] 🙂 Jeśli tak, to sprawa jest prosta. Jeśli nie, to pamiętajmy, że chociaż nie widzimy Jezusa, On jest z nami. „A oto ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mateusza 28:20)