Zupełne poświęcenie [„Wiersze Brzasku”, nr 34]

O, święty związku z Umysłem Wspaniałym!
Szczęście bez granic Ty tylko możesz dać.
Szczęśliwy, gdy Perłę znajdzie wytrwały,
Ginąc dla świata, dla Pana będzie trwać.

Tak więc, gdy zmarły me ludzkie nadzieje,
Stracony na zawsze dla innych prócz Ciebie.
Szczęśliwy nad śmiercią już nie boleję,
Znalazłszy życie u Pana w niebie.

Lekcji krzyża uczymy się z radością.
Śladami Pana staramy się kroczyć należycie.
Dla nas obecne sprawy nicością,
Niszcząc swoje ja znajdujemy życie.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

ZOBACZ TEŻ: 
Część 2 – Duchowa metamorfoza
Część 3 – Wzmacnianie słabych łask charakteru przez wspieranie ich mocnymi

1. Naśladowanie Boga i Chrystusa poprzez rozmyślanie nad Ich charakterami

2 Kor.3:18  „Lecz my wszyscy (poświęceni) którzy z odsłoniętą twarzą (oczy naszego zrozumienia są otwarte, zasłona niewiary została zdjęta) patrzymy (naszymi oczyma duchowymi)  na chwałę Pana (doskonały charakter Boga), jakby w zwierciadle (plan Boży, w nim widać doskonale charaktery Boga i Chrystusa)  zostajemy przemienieni (przez ciągłe rozmyślanie) w ten sam obraz (na takie same podobieństwo charakteru jakie widzimy przedstawione w lustrze) z chwały w chwałę (od mniej bliskiego podobieństwa Chrystusowego do coraz bardziej zbliżonego podobieństwa Chrystusowego) za sprawą Ducha Pana  (moc Boga, która jest w Słowie i przez którą dokonywana jest zmiana naszych charakterów).

Zasada, na której opiera się tekst jest następująca: kto zachowuje w sercu pobożne myśli dotyczące Boskiego charakteru, tak jak one są odzwierciedlone w planie Boga, będzie stopniowo naśladował Jego charakter i przez to będzie przemieniany pod względem charakteru, aż stanie się podobnym do Boga i Chrystusa.

Ta metoda jest najważniejszą spośród wszystkich metod do rozwijania dobrego charakteru.

Dla przykładu:

Rozmyślając o Jego sprawiedliwości przez Chrystusa, dzięki czemu on przypisuje i zastosowuje zasługi Chrystusa w celu naszego przebaczenia, będziemy stopniowo rozwijać tę samą sprawiedliwość, jaką winniśmy oddawać Bogu i bliźnim. Kiedy pomyślimy, że wszystkie łaski stały się naszym udziałem z Jego wielkiej miłości, to będziemy też rozwijać taką miłość ku Niemu i bliźnim.

My wiemy z tego zwierciadła, czyli z Boskiego Planu, jak Bóg traktuje Lud Boży, jak traktuje i będzie traktował świat. Jakie wielkie staranie ON ma wobec Ludu Bożego. Jakie piękne plany ma wobec świata ludzkości. Aby to zrealizować dał na ofiarę swojego własnego syna! Rozmyślając o tch rzeczach będziemy starali się być podobni mu w naszych stosunkach do Boga, Jezusa, współbraci, świata a nawet nieprzyjaciół i tym sposobem będziemy „przemienieni w ten sam obraz, z chwały w chwałę”. Nasze charaktery będą stawać się coraz lepsze i coraz bardziej podobające się Bogu.

Ta metoda jest tak jasna, że nie będziemy jej szerzej omawiać.

2. Postępowanie według Ducha jako środek zapobiegawczy przeciw postępowaniu według ciała.

Gal 5:16,17 „Mówię więc: Postępujcie w Duchu, a nie spełnicie pożądania ciała. Ciało bowiem pożąda na przekór Duchowi, a Duch na przekór ciału; są one sobie przeciwne, tak że nie możecie czynić tego, co chcecie.”

Przez „ciało” należy tu rozumieć nabyte skłonności. Skłonności naturalne zostały zniekształcone przez grzech pierworodny i działają zgodnie z upadłą naturą. Tak jak ołów musi opadać w dół, tak też kierunkiem skłonności naturalnych jest spadanie w symboliczny dół, czyli staczanie się w charakterach.

To potwierdza również wyraźnie Słowo Boże:

Rzym. 8:6 „Gdyż zamysł ciała to śmierć…”

Rzym. 7:18 „Gdyż wiem, że we mnie, to jest w moim ciele, nie mieszka dobro…”

I ta sama myśl zawarta jest w naszym wersecie Gal 5:16,17.

Tak więc widzimy, że poprzez dziedziczność i poprzez rozwój mamy niedoskonałe predyspozycje i z nimi musimy prowadzić walkę.

Nasz tekst używa też terminu – „Duch”. Jest to Nowa Wola, która powinna dominować nad zdolnościami serc i umysłów i czynić z nich użytek do świadomego i celowego regulowania swego postępowania.

Jest wiele tekstów biblijnych, które pokazują nam, że postępowanie według Ducha zapobiega naturalnemu ciału „ciągnięcia nas w dół”. One dotyczą w pierwszym rzędzie spłodzonych z Ducha, lecz możemy też wyciągnąć z nich lekcje:

Rzym. 13:14 „Ale obleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa, a nie troszczcie się o ciało, by zaspokajać pożądliwości.”.

„Przyoblec się w Chrystusa”, to znaczy doprowadzić do poddania nowej duchowej woli wszystkich swoich zdolności i tym samym, niejako automatycznie, nie będziemy zaspokajać pożądliwości ciała.

2.Kor 4:16 „Dlatego nie zniechęcamy się, bo chociaż nasz zewnętrzny człowiek niszczeje, to jednak ten wewnętrzny odnawia się z dnia na dzień”.

Tu widać wyraźnie tę zależność. Odnawianie się „wewnętrznego człowieka” jest równoznaczne z niszczeniem tego „zewnętrznego”.

Nasz werset mówi – „Postępujcie w Duchu, a nie spełnicie pożądania ciała”. Zauważmy, że apostoł nie mówi „Postępujcie według Ducha, a nie postępujcie według ciała”, czyli nie

spełniajcie pożądania ciała, lecz po prostu stwierdza pewną zależność. „Postępujcie według Ducha, a /wtedy reszta nastąpi sama przez się/ nie spełnicie pożądania ciała”. To ważna różnica, która może być szybko przeoczona. Istnieją niektóre przekłady Biblii, które to źle oddają.

Życie doczesne jest wędrówką. Ono naznaczone jest egoizmem. Dlatego Biblia w odpowiedni sposób używa terminu „wędrówka” na oznaczenie życia doczesnego:

Mat.7:13: „Szeroka bowiem jest brama i przestronna droga, która prowadzi na zatracenie, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą.”

I metaforycznie mówi też o nogach tych, którzy idą przez tą „szeroką bramę”: Przyp. 5:5 „Jej nogi zstępują do śmierci, jej kroki prowadzą do szeolu.”

To przechodzenie odbywa się bardzo łatwą ścieżką, dana osoba po prostu poddaje się swoim naturalnym czy nabytym skłonnością, co czyni jej drogę łatwą.

Z drugiej strony, kiedy spojrzymy na Ducha, stwierdzimy, że jest to również wędrówka.

Mat. 7:14 „Ciasna bowiem jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia, a mało jest takich, którzy ją znajdują.”

Ps 119:105 „Twoje słowo jest pochodnią dla moich nóg i światłością na mojej ścieżce.”

Wędrówka czy szeroką, czy wąską ścieżką to stawianie kroków. W Biblii często chrześcijanin jest przyrównany do żołnierza. A żołnierz używa dość dużej różnorodności kroków. Są to kroki normalne i są kroki szybsze, a wreszcie, kiedy dany oddział maszeruje przez jakiś zakręt, żołnierze idący po stronie wewnętrznej muszą robić kroki bardzo małe, podczas gdy ci, którzy idą po stronie zewnętrznej, muszą robić kroki bardzo długie. Podobnie jak u tego żołnierza tak i w życiu duchowym trzeba stawiać różne kroki. Pamiętamy, że jest ich siedem rodzajów. Czasami w niektórych rodzajach kroków potrafimy iść szybszym tempem a czasami musimy zwolnić. Czasami studiowanie Słowa Bożego idzie nam wolno a czasami szybko „łapiemy” myśli, które studiujemy. Czasami niektórzy z nas muszą iść szybciej, wziąć na siebie większą odpowiedzialność, gdy wszyscy jako społeczność znajdujemy się na „zakręcie doświadczeń” aby pozostali mogli iść wolniej, niejako mogli oprzeć się na tych silniejszych, którzy idą szybciej. Gdy jednak ten „zakręt” minie, to znowu wszyscy idą równo, w jednym szeregu.

Jest jeden błąd, poprzez który prawdopodobnie wszystkie Boże dzieci opóźniły swój rozwój. On polega na tym, że walczyliśmy tylko z ciałem, a nie rozwijaliśmy Ducha i z tego powodu opanowało nas zniechęcenie, ponieważ dokonywaliśmy tylko niewielkiego postępu w porównaniu z tym, który powinniśmy zrobić; a porównując czas zużyty na to z czasem, który jeszcze nam pozostał, wielu z nas sądziło, że niemożliwe będzie nic więcej, jak tylko samo przezwyciężanie ciała. Zaczynamy wierzyć, że jest rzeczą niemożliwą, żeby jakaś osoba stała się czymś więcej niż zwycięzcą, czymś więcej niż tylko walcząca z ciałem.

Jednak Boska rada w naszym tekście daje lepszy sposób. Nie mamy po prostu tylko walczyć z ciałem, lecz skoncentrować naszą uwagę na Duchu, pilnować, aby Słowo Boże świadomie kierowane było na nasze uczucia i poprzez to było poddawane jego mocy, a wtedy ciało samo przez się zostanie zastąpione przez Ducha. To jest właściwe postępowanie, to jest ta metoda, o której mówi tutaj Apostoł Paweł.

Na przykład, gdy będziemy szczerymi, otwartymi w myślach, mowie czy postępowaniu to automatycznie będziemy zapobiegać, aby skrytość nie rozwinęła się ponad miarę i nie doprowadziła nas do hipokryzji.

Albo gdy będziemy starać się być czystymi w myślach i czynach w sprawach związanych z naszymi uczuciami do płci przeciwnej to automatycznie zapobieżemy powstawaniu wszelkich nieczystych myśli lub czynów w stosunkach z płcią przeciwną.

Zastanówmy się krótko, czy może my jednak popełnialiśmy błąd polegający na samym walczeniu z ciałem? Może wciąż go popełniamy?

3. Regulowanie ludzkich uczuć

Przez regulację uczuć ludzkich rozumiemy właściwą ich kontrolę. Czynnikiem, przy pomocy którego ta kontrola jest wykonywana, jest Nowa Wola, w zrozumieniu woli Bożej, przyjętą za naszą własną.

Tak jak przy regulacji sumienia często przytaczany jest przykład głównej sprężyny zegarka, która musi być odpowiednio ustawiona, aby wskazówki wskazywały właściwą godzinę, tak i tutaj ta regulacja naszych naturalnych uczuć musi następować przez główną sprężynę, którą są wyższe pierwszorzędne łaski charakteru wymienione w 2 Piotra 1:5-7.

Kol 3:3 „Umarliście bowiem i wasze życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu.”

Pierwszym sposobem regulowania, czyli kontrolowania naszych uczuć samolubnych, społecznych i artystycznych – jest usuwanie kontroli niższych samolubnych, społecznych i artystycznych łask nad nami poprzez wyższe łaski pierwszorzędne. Apostoł wyraża to słowami: „Umarliście bowiem „. One muszą „umrzeć”. Ich kontrola nad nami musi zostać unicestwiona i pozostawać martwą.

Jeśli pozwolimy na to, by ocena samego siebie kontrolowała nas, to wynikiem byłaby pycha, miłość do aprobaty – stałaby się próżnością; miłość do bezpieczeństwa – tchórzostwem itd. Widzimy więc, że ich kontrola nad nami musi pozostawać martwą, tj. musi być tłumiona, gdyż inaczej nasz charakter dozna wielkiej szkody.

Również podobnie jest z uczuciami społecznymi. Kiedy nasze rodziny, mające pewne prawa,

które muszą być zabezpieczone, próbują narzucać nam, abyśmy poświęcili wszystko, aby dać im to co prawnie im się nie należy, to nie jest naszym obowiązkiem im je przekazać, raczej wypada nam, jako ludowi poświęconemu Bogu, powiedzieć „nie”.

Musimy powiedzieć „nie” wszelkiej kontroli, jaką świat lub własna wola chciałyby nad nami sprawować.

1. Kor 7:31 „A ci, którzy używają tego świata, żeby nie nadużywali. Przemija bowiem postać tego świata.”

Drugim sposobem, przy pomocy którego możemy regulować uczucia ludzkie jest użycie ich jako sług sprawiedliwości i świętości. To można też czynić na dwa sposoby, z których pierwszym jest wciągnięcie ich do służby jako klap (zaworów) bezpieczeństwa, tj. używanie przez Nową Wolę uczuć społecznych lub artystycznych i to w pewnych warunkach skrajnej konieczności jako takich klap bezpieczeństwa, dla zapobieżenia grzechowi. Spróbujmy to prościej wyjaśnić.

Maszyny stają się czasami przeciążone pracą i kiedy grozi wybuch, można mu zapobiec przez otwarcie klapy, zaworu bezpieczeństwa. Jeśli się tego nie uczyni, a ciśnienie pary ciągle się wzmaga ponad siłę oporną samej maszyny to nastąpi eksplozja.

Tak samo i my w naszych doświadczeniach znajdujemy się czasami w takich sytuacjach, że uczucia wewnątrz nas z pewnego punktu widzenia są niemożliwe do kontrolowania (one kotłują) i jeśliby nie znalazła się i nie została użyta jakaś klapa bezpieczeństwa, to w wyniku tego powstaje grzech. I w takich przypadkach moglibyśmy bardzo skutecznie użyć swoich społecznych i artystycznych uczuć jako klap bezpieczeństwa.

Po bardzo silnych deszczach, niektóre wały ochronne znajdują się w niebezpieczeństwie przerwania, fale uderzają w nie z taką mocą, a one nie mają dostatecznej siły odpornej, więc pomoc może być udzielona w dwojaki sposób:

1. Przepusty wałów można otworzyć tak, by przepuścić część wody i tym samym zmniejszyć ciśnienie, chroniąc wały przed uszkodzeniem
2. Wykonany może być drugi kanał, przez który wody mogą być odwrócone od wałów i w ten sposób zostaną one uchronione przed zniszczeniem.

Tak samo dzieje się w naszych własnych doświadczeniach, że czasem, gdy ciśnienie w nich jest zbyt silne do zniesienia i my nie jesteśmy zdolni przeciwstawić się im bez popełnienia grzechu, musimy znaleźć wyjście albo wprost przez to samo ludzkie uczucie, które sprawia nam problemy albo możemy odwrócić ciśnienie na inne uczucie, na którym nie ma żadnej presji, by pomóc uczuciu uciskanemu.

Przy używaniu klap bezpieczeństwa zwracajmy jednak uwagę na ostrzeżenie, które Apostoł podaje nam w drugim wersecie: 1. Kor 7:31 „A ci, którzy używają tego świata, żeby nie nadużywali. Przemija bowiem postać tego świata.”

Zauważamy tutaj, że ta zasada podana jest głównie dla użytku przejściowego „Przemija bowiem postać tego świata „. Pan nie chce, abyśmy zawsze używali kuli /dla kulawych/, stopniowo przez łaskę Boga musimy się stać tak silnymi, byśmy nie potrzebowali klap bezpieczeństwa z naturalnych ludzkich uczuć.

W całym tym rozdziale /1 Kor 7/ z którego tekst ten jest wzięty nigdzie nie wspomina o uczuciach samolubnych, lecz on wymienia uczucia społeczne (małżeńskość, miłość do płci przeciwnej) i dlatego należy stwierdzić, że tylko przez nie można otrzymać pomoc w postaci takich klap bezpieczeństwa. Przyczyna jest bardzo jasna. Uczucia samolubne stosowane jako klapa bezpieczeństwa dla siebie samych, wzmagałyby jeszcze bardziej samolubstwo. Natomiast uczucia społeczne i artystyczne mogą być stosowane w sposób, który inne uczucia uczyniłyby lepszymi i jednocześnie zapobiegałyby jeszcze większym szkodom.

Oto przykłady takich klap bezpieczeństwa:

1.Kor 7:2 „Jednak, aby uniknąć nierządu, niech każdy ma swoją żonę i każda niech ma swojego męża.”

To jest przykład bezpośredniego wykorzystania uczucia, na które jest „ciśnienie” (przepust w wale). Jest „ciśnienie” na miłość do przeciwnej płci i jeśli nie stworzymy klapy bezpieczeństwa w postaci zaspokojenia tej miłości przez małżeństwo to mogłoby to doprowadzić nas do grzechu „nierządu”.

1.Kor 7:29, 30 (poprzedzające w.31) „Mówię to, bracia, ponieważ czas jest krótki. Odtąd ci, którzy mają żony, niech żyją tak, jakby ich nie mieli (ponieważ jest to przejściowe i dlatego nie powinno to być naszą najwyższą duchową ambicją); Ci, którzy płaczą, jakby nie płakali (doświadczenia są przejściowe i dlatego na nich nie powinniśmy skupiać naszych umysłów);(i teraz Apostoł przechodzi do przejściowych klap bezpieczeństwa) ci, którzy się radują (używają przejściowo takiej klapy angażując się np. w artystyczne zdolności), jakby się nie radowali; ci, którzy kupują (używają przejściowo takiej klapy angażując się w dbałość o dobro materialne swoje i rodziny), jakby nie posiadali;”

Przypuśćmy, że odczuwamy ogromny nacisk na jeden z przymiotów samolubnych np. na samoocenę lub pokój i tym samym występuje niebezpieczeństwo wystąpienia pychy i lenistwa. Ten nacisk jest tak ogromny, że grzech byłby nie do uniknięcia, gdyby nie nastąpiła jakaś zmiana. Wtedy możemy natychmiast odwrócić naszą uwagę, kierując nasze myśli od tych samolubnych uczuć na jedno z uczuć społecznych lub artystycznych np. – na miłość do żony lub do męża, miłość do dzieci lub rodziców, miłość do domu, do ojczyzny, do przyjaciół, do przyrody, sztuki, muzyki. Możemy ten nacisk odrzucić przez różne niegrzeszne przyjemności lub trochę humoru. Odwracając tak, w ten lub inny sposób naszą uwagę na inną jakąś rzecz, zapobiegniemy naszemu upadkowi w grzech. To jest skierowanie wód na inny kanał.

Rzym. 6:19 „Po ludzku mówię, z powodu słabości waszego ciała. Jak bowiem oddawaliście wasze członki na służbę nieczystości i nieprawości, aby czynić nieprawość, tak teraz oddawajcie wasze członki na służbę sprawiedliwości, abyście byli uświęceni.”

Trzecim sposobem używania naszych naturalnych uczuć jako sług sprawiedliwości i świętości jest poddawanie ich pod wolę Boga.

Apostoł Paweł wyraża to słowami: „oddawajcie wasze członki na służbę sprawiedliwości, abyście byli uświęceni.”. Te same naturalne skłonności, które wcześniej służyły „nieczystości” teraz mają służyć „sprawiedliwości”

Możemy dążyć do aprobaty nas przez innych na ile jest to potrzebne, np. aby nasze stosunki z naszym pracodawcą były właściwe, dla należytej kontroli naszych zatrudnionych i dla właściwej troski dla naszych rodzin. Musimy jednak zwracać na to uwagę, byśmy działali w ten sposób, żeby oni mieli dobrą opinię o nas nie dlatego, że my jej potrzebujemy dla siebie samolubnie.  Również pragnienie utrzymania naszego życia (żywotność) przy należytej trosce o nasze zdrowie, możemy użyć jako sługi sprawiedliwości dla utrzymania nas samych w takim dobrym zdrowiu, aby móc dalej służyć Panu i Prawdzie.

Nasze domy (domatorstwo) mogą być używane do wyświadczania usług innym. Tak również talent muzyczny w stosunkach towarzyskich może uzdolnić nas do wykonania naszych ludzkich obowiązków przy pewnych okolicznościach wobec naszych bliźnich.

W naszych stosunkach rodzinnych (małżeńskość) możemy uczynić sługami świętości naszą miłość do mężów, żon. Dzięki tej miłości pomożemy im uzyskać lepsze wrażenie z naszej wiary.  To właśnie ma na myśli Apostoł, kiedy twierdzi, że przez nasze usługi miłości (jako naturalnego uczucia społecznego), możemy pozyskać naszych małżonków – 1 Piotra 3:1,2 „Podobnie żony, bądźcie poddane swoim mężom, aby nawet ci, którzy nie wierzą słowu, przez postępowanie żon zostali pozyskani bez słowa; Widząc wasze czyste, pełne bojaźni postępowanie.”

Tak samo jest z przyjacielskością (towarzyskością). Nie możemy porzucać naszych światowych przyjaciół, kiedy przychodzimy do Prawdy odwracając się od nich chłodnymi plecami. Przypomnijmy sobie naszą poprzednią do nich miłość i dobre zalety jakie w nich widzieliśmy i dlatego bądźmy do nich przyjaźni, nie dlatego, że całkowicie podzielamy ich zainteresowania, ale na pewno częściowo moglibyśmy mieć pewne związki z nimi i ich sprawami. Użyjmy teraz na ile to możliwe naszą przyjacielskość w stosunku do nich, bo to może dopomóc do tego, by nasza wiara korzystnie na nich wpłynęła, a jeśli odwrotnie, my ich zignorujemy, to oni prawdopodobnie odrzucą ewangelię, którą chcielibyśmy im przedstawić dla ich błogosławieństwa.

Widzimy więc, że nasze uczucia społeczne i artystyczne, jak też samolubne, przydatne są do użycia jako sług sprawiedliwości, przez poddanie ich woli Bożej.

Streszczając: Pierwszym sposobem regulowania uczuć ludzkich w ich użyciu naturalnym jest – tłumienie przez wyższe pierwszorzędne łaski ich samolubnej i społecznej kontroli; drugim sposobem jest – używanie ich jako sług sprawiedliwości i świętości, – jako zaworów bezpieczeństwa dla zapobieżenia naszemu upadkowi w grzech i poddania ich woli Bożej. Trzecim sposobem używania naszych naturalnych uczuć jako sług sprawiedliwości i świętości jest poddawanie ich pod wolę Boga.

Niech Pan pobłogosławi te rozważania. Amen

ZOBACZ TEŻ: 
Część 2 – Duchowa metamorfoza
Część 3 – Wzmacnianie słabych łask charakteru przez wspieranie ich mocnymi

Poniżej nieco myśli w temacie z „Codziennej niebiańskiej manny”:

„Jakim sposobem oczyści młodzieniec ścieżkę swoją? Gdy się zachowa według słowa twego” – Psalm 119:9

Jakże odpowiedzialne jest stanowisko tych, którzy budują charakter w sobie i w drugich! Pamiętajmy, że charakter przejawia się w codziennych życiowych nawykach, a każdy czyn, nawet najmniejszy, przyczynia się do powstawania nowego nawyku lub umocnienia jakiegoś już ukształtowanego. Jakże ważne jest więc, by nasze myśli i czyny nie były bezcelowe, ale przemyślane (1 Kor. 10:31), a przede wszystkim, by nasze życie „przemieniło się [ponownie ukształtowało] przez odnowienie umysłu naszego”. Odrzucając zło i wszystkie wpływy skłaniające do zła, otrzymamy od Pana, przez Jego Słowo, „ducha zdrowego rozsądku”, „umysł Chrystusowy”. Z takiego punktu widzenia życie rzeczywiście jest sprawą poważną, tak jak czymś poważnym jest myślenie i działanie. Powinniśmy uważnie czuwać nad swoimi słowami, myślami i czynami i zawsze pamiętać o odpowiedzialności przed Bogiem, tak za nas samych, jak i za innych jako ambasadorów Chrystusa. (R 3674)

Co rozumiemy przez nawyk? Można go zdefiniować jako zwyczaj, skłonność umysłu do myślenia lub kierowania działaniem zgodnie z pewnymi zwykle i wcześniej stosowanymi zasadami. Przyzwyczajenia mają ogromny wpływ w kierunku dobra lub zła. Przysłowie mówi: „Zasiej myśl, a zbierzesz motyw; zasiej motyw, a zbierzesz czyn; zasiej czyn, a zbierzesz skłonność; zasiej skłonność, a zbierzesz przyzwyczajenie; zasiej przyzwyczajenie, a zbierzesz charakter; zasiej charakter, a zbierzesz przeznaczenie”. Przyzwyczajenie rodzi zamiłowanie do wykonywanego czynu. Jeśli pozwolimy nawykowi na swobodne działanie, przejmie on kontrolę nad naszym codziennym zachowaniem – myślami, mową, gestami, tonem głosu, prowadzeniem się, ubiorem, manierami itp.

Równoległe cytaty: 4 Moj. 8:7; Neh. 13:22; Ijob 17:9; Ps. 19:13-15; 24:3-5; 32:5; 51; 119:9; Izaj. 1:16; 52:11; Jer. 22:21; Micheasza 2:1; Rzym. 6:11-23; 1 Kor. 6:9-11,18; 10:14; 2 Kor. 7:1; Gal. 5:1; 6:1,7,8; 2 Tym. 2:22; Jak. 1:8, 12-14; 4:8; 1 Jana 1:9; 5:21; Obj. 3:5; 21:7,8.

Pieśni: 130, 136, 312, 194, 96, 198, 350
Wiersze brzasku: (304) Wczesne ćwiczenie
Lektura uzupełniająca w Strażnicy: R 1186.

Pytania: Czy ostatnio szczerze próbowałem(am) pozbyć się złych nawyków? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Jakie były rezultaty?

Wykład wygłoszony przez brata Jacka Zilcha na spotkaniu w Bydgoszczy, 7 października 2023 r. 

Brat Hedman mawiał, że najtrudniejszą częścią jeśli chodzi o wykład, to wybrać temat. Bywają takie przypadki, że temat przychodzi nam na myśl przypadkowo. Tak jest też z tym tematem, któremu nadałem tytuł: Koniec wszystkiego jest bliski. 1 Piotra 4:7 – UBG – „Zbliża się koniec wszystkiego, bądźcie więc trzeźwi i czujni ku modlitwie”.

fot. crosswalk.com

Myślę, że temat czujności jest bardzo ważny, szczególnie teraz, kiedy dochodzimy do końca obecnego porządku rzeczy i zbliżamy się do pośredniczącego Królestwa. Bracia, żyjemy w jednym z najbardziej ciekawych czasów (momentów) w ludzkiej historii. Nie chciałbym żyć w żadnym innym czasie.

Pamiętam pewnego brata, któremu syn mówił: „O, gdybym mógł żyć 100 lat wcześniej to byłbym w wysokim powołaniu”. O, z pewnością byłoby to wielkie błogosławieństwo, ale jestem przekonany, że wszyscy z ludu Bożego, jeśli osiągną Królestwo będą całkowicie zadowoleni i szczęśliwi.

Brat Johnson mawiał, że Bóg nie chce, aby wszyscy dobrzy ludzie poszli do nieba. On potrzebuje dobrych ludzi także na ziemi. Boski plan doszedł do takiego momentu, że te jednostki, które tworzą niebiańską fazę Jego Królestwa – maluczkie stadko i wielka kompania – wszystkie są już na miejscu, wybrane, gotowe. Także większość jednostek, które będą tworzyć ziemską fazę Królestwa zostały już przygotowane do swoich miejsc. Być może jesteśmy jednymi z ostatnich, jacy są przygotowywani do ziemskiej fazy Królestwa. Możemy czekać tyle, ile potrzeba na nadejście Królestwa Bożego. Starożytni Godni śpią w swoich grobach od tysięcy lat, czekając na swe zmartwychwstanie. Młodociani Godni są skompletowani jeśli chodzi o liczbę ich członków od roku 1954. Większość, jeśli nie wszyscy, zakończyli już swój bieg w tym życiu. A ostatnia poświęcona klasa, Poświęceni Obozowcy Epifanii, jest w procesie rozwijania od jesieni 1954 r.

To zadziwiające, jak Bóg to robi, że ma zawsze jedno powołanie w danym czasie. Gdy jedno powołanie się kończy, zaczyna się drugie. Bóg także rozwija quasi-wybranych do ich miejsc w Królestwie. Ten proces trwa od wieków. Chociaż możliwość stania się prospektywnym (przyszłym) POE jest otwarta, pozostanie otwarta tylko przez ograniczony czas. Wszystko wskazuje na to, że ten czas jest krótki. A gdy to powołanie się zakończy, zamknie się na zawsze.

Pamiętam historie o rodzicach, którzy popychali (przynaglali) swoje dzieci, by poświęciły się przed zamknięciem powołania przed rokiem 1954 – do Młodocianych Godnych. Nie powinniśmy oczywiście nigdy nikogo popychać, zmuszać do poświęcenia. Możemy jednak zachęcać do tego wspaniałego przywileju.

Pamiętam brata Carla Seebalda ze Stanów Zjednoczonych, który na pewnej konwencji powiedział do mnie tak: „Mamy możliwość rozwinięcia wspanialszych, bardziej czułych charakterów, niż gdybyśmy czekali na poświęcenie aż dopiero w Królestwie, ponieważ mamy przywilej prowadzić poświęcone życie w czasie, kiedy zło cały czas narasta / rośnie w górę”. Jednak ci, którzy w tym życiu się nie poświęcą, wciąż będą mieli wspaniały przywilej w Królestwie Bożym. Gdy nasz Pan ustanowi nowe przymierze, wezwanie/powołanie do poświęcenia zostanie otwarte dla wszystkich. I wtedy będą oni nazywani Poświęconych Obozowcami Tysiąclecia.

Słyszałem taką myśl, tak niektórzy mówią, że ja zamierzam być „tylko” Poświęconym Obozowcem Epifanii. Ja jednak myślę, że chociaż nie jest to „to” wysokie powołanie, to jednak jest to pewne wysokie powołanie, a jeśli będziemy wierni to z pewnością otrzymamy wielkie przywileje, jakie Pan ma dla nas, ponieważ On docenia tych, którzy oddają Mu swoje życie, którzy oddają Mu swoje serce.

Jest siedem kroków na drodze chrześcijanina. Myślę, że wszyscy wiecie, jakie to są, ale pozwólcie, że krótko przejdziemy przez nie razem:
1 – Zapieranie się siebie i świata
2 – Badanie Słowa Bożego
3 – Głoszenie Słowa Bożego
4 – Praktykowanie Słowa Bożego, prawdy
5 – Czujność
6 – Modlitwa (obydwie te rzeczy w harmonii z prawdą i jej duchem)
7 – Wierne znoszenie doświadczeń i prób, jakie Bóg dozwala dla naszego dobra w naszym poświęceniu

Te pierwsze – zapieranie samego siebie i ostatnie: cierpliwie znoszenie – moglibyśmy nazwać „biernymi” krokami, jakie podejmujemy. To pierwsze dotyczy odmawianie światu i samemu sobie wpływania na nas, wywierania na nas swojej woli. My oddaliśmy naszą wolę, żeby pełnić wolę Boga. Cierpliwe znoszenie zła jest także bierne, bo gdy przyjdą problemy/kłopoty, musimy wytrwać/przetrwać.

Te pięć kolejnych, kroki 2-6, wszystkie są aktywne. Czujność i modlitwę można nazwać braćmi lub siostrami bliźniaki. Są one jak para butów. Muszą być razem: nie można czuwać bez modlitwy ani modlić się bez czuwania. Dzisiaj będę mówił więcej o czuwaniu, a jutro zajmę się modlitwą.

Wracamy do naszego tekstu. 1 Piotra 4:7 – „te wszystkie rzeczy” / „to wszystko”, o czym mówi Piotr to „obecny zły świat”. Wiemy, że gdy mówi on o końcu wszystkiego nie ma na myśli planety Ziemi, ponieważ ona nie będzie zniszczona. Ma na myśli tę obecną złą dyspensację (porządek). Ta dyspensacja, ten okres, rozpoczął się od potopu i trwa do dzisiaj. Ta druga dyspensacja pozostaje pod kontrolą szatana – księcia tego świata. Bóg i nasz Pan mówią jednak szatanowi: do tego miejsca możesz to czynić, ale dalej już nie.

Możemy także powiedzieć, że od czasu powrotu naszego Pana w jesieni 1874 r. szatan znajduje się w procesie narastającego związywania. Pewien brat powiedział: „Teraz, kiedy szatan jest związany, cieszę się, że nie muszę się już nim przejmować”. Nie jest to jednak dobra myśl. On wciąż ma dostatecznie dużo swobody, by szczególnie atakować lud Pana. Dlatego w tej chwili, bardziej niż kiedykolwiek indziej, potrzebujemy czujności.

Szatan wie, że jego panowanie się kończy i można powiedzieć, że jest zdesperowany. Powracając do tekstu, że zbliża się koniec wszystkiego, napisał on te słowa niemal 2000 lat temu. Można zatem zapytać czy Piotr nie pośpieszył się za bardzo ze swoją oceną bliskiego końca obecnego porządku rzeczy. Bóg patrzy na czas zupełnie inaczej niż my. Wiemy, że On traktuje dzień jako 1000 lat. Kiedy zatem weźmiemy pod uwagę, że wielki tydzień 7000 lat, który rozpoczął się od stworzenia człowieka i skończy pełną restytucją do obrazu i podobieństwa Boga. I każdy z dni tego tygodnia trwa 1000 lat, wg 2 Piotra 3:8, możemy powiedzieć, że święty Piotr żył w piątym dniu tego tygodnia, to z tego punktu widzenia widzimy, że jego słowa były prawdziwe.

Koniec starego porządku rzeczy, koniec panowania zła, miał nastąpić wraz z końcem Wieku Ewangelii i otwarciem/rozpoczęciem Wieku Tysiąclecia. Ten Wiek Tysiąclecia to oczywiście siódmy tysiącletni dzień. Zatem czas rzeczywiście się zbliżał. Tak, jak zbliżał się drugi adwent naszego Pana i ustanowienie Królestwa. Zatem, jeśli pomyślimy o dniu, jako trwającym od niedzieli od soboty, to on pisał te słowa w czwartek. Z Boskiego punktu widzenia zatem było to blisko. Te wyrażenia i temu podobne w Biblii, które dotyczą pewnych czasów jako dni ostatnich, były prawdziwe, gdy były wypowiadane. Kościół pierwotny w pełni tej sprawy nie rozumiał, ponieważ znaczenie/waga chronologicznych proroctw była w mądry sposób zakryła przed nimi. Tak samo, jak była zakryta przed prorokami i apostołami, ponieważ długość jednego takiego dnia – tysiąc lat – z ludzkiego punktu widzenia mogła się im wydawać bardzo długa, a zatem mogła być dla nich zniechęcająca. To tak, jakby ktoś powiedział nam, że Królestwo przyjdzie dopiero za 2000 lat. To mogłoby być trochę zniechęcające/rozczarowujące, ale Bóg przez swojego świętego ducha, natchnął proroków i apostołów. Znał On bowiem koniec na początku i z Jego punktu widzenia, koniec wszystkiego był już bliski 5 dnia tego tygodnia. Jeśli zatem z tego punktu widzenia te słowa były prawdziwe, gdy były wypowiadane wtedy pierwotnemu kościołowi, jak zatem bardziej one są prawdziwe teraz, z naszego punktu widzenia. Dla nas, którzy rozumiemy tyle prawd związanych z proroctwami. Wielu z przeszłości z pewnością chciałoby żyć w naszych czasach, być świadkami przejścia starego porządku rzeczy w nowy porządek rzeczy.

Kiedy patrzymy z tego punktu widzenia i bierzemy pod uwagę, że drugi adwent naszego Pana rozpoczął się prawie 150 lat temu i że czas ucisku, Epifania, rozpoczął się prawie 110 lat temu, niektórzy bracia dają się zniechęcać myśląc, że coś chyba poszło nie tak. Z pewnością nie rozumiemy jednak, ile rzeczy było potrzebnych do zrobienia, by przygotować Królestwo, jakie Pan musiał zrobić, by przygotować Królestwo. Czy zatem możemy mieć wątpliwości, że 850 lat, które jeszcze zostaje dla Boga, to za mało, aby dokonać restytucji? Z pewnością Bóg może dokonać swojego dzieła w dowolnym czasie, w jakim pragnie to uczynimy, ponieważ ma On okresy/czasy na wszystko, co czyni. On nigdy nie jest w pośpiechu, robi wszystko co do sekundy zgodnie z planem. Jeśli będzie już właściwe, by rozpoczęło się Królestwo, nie opóźni się ono nawet o jeden dzień.

Chciałbym rozważyć pewne wersety równoległe. 1 do Koryntian 7:29-31. „A to powiadam bracia: czas krótki pozostał. Dopóki trwa, ci, którzy mają żony powinni żyć tak, jakby ich nie mieli, a ci, którzy płaczą, jakby nie płakali, a ci, którzy się weselą, jakby się nie weselili, a ci, którzy kupują, jakby nic nie posiadali.” I ostatni, 31, „A ci, którzy używają tego świata, jakby go nie używali (brat czyta: nie NADUŻYWALI), ponieważ przemija kształt/moda tego świata”.

To zdanie z wersetu 29, że „krótki czas pozostał” może traktować z dwóch punktów widzenia.

Pierwszy jest taki, że czas końca obecnego porządku rzeczy i zaprowadzenia Królestwa jest bliski, jest „we drzwiach”.

Drugi punkt widzenia jest taki, że nasze życie jest krótkie, a nasza śmierć może nastąpić w każdej chwili. Bez względu, na który punkt widzenia spojrzymy lub na obydwa jednocześnie, apostoł zachęca nas, abyśmy ten czas, jaki nam pozostał, używali i wykorzystywali w zgodzie z naszymi ślubami poświęcenia. Jednym z tych kroków, o których mówiliśmy wcześniej, to SŁUŻBA – służyć. Jaka jest najważniejsza pierwsza osoba, jakiej należy służyć? Nie mam oczywiście na myśli Boga lub Chrystusa, to zrozumiałe, oczywiste. Ale największą służbę mamy wobec samych siebie, aby uczynić nasze powołanie i wybór pewnym. Ale ktoś może spytać: czy nie brzmi to trochę samolubnie? Ale prawda jest taka, że jeśli nie będziemy w stanie służyć sobie najpierw, to nie będziemy w stanie służyć nikomu innemu. Druga osoba, której powinniśmy służyć, to bracia. Powinniśmy pomagać braciom uczynić ich powołanie i wybór pewnym. A trzecie w kolejności, to dawanie świadectwa światu. Tym, którzy mają uszy otwarte ku słuchaniu.

Cieszą mnie świadectwa braci, którzy mówią o możliwościach dawania świadectwa, opowiadania ewangelii tym, którzy chcą słuchać. Są oni jak diamenty. Bardzo niewielu w dzisiejszych czasach ma ucho do słuchania. Wróćmy do słów apostoł, że ci, którzy mają żony, mają żyć tak, jakby ich nie mieli. Czy apostoł chce powiedzieć, że mamy ignorować nasze żony / naszych mężów? Wprost przeciwnie. Mamy hipotekę, dług obciążający nas, byśmy dbali o tych, którzy są nam najbliżsi, zanim będziemy mogli czynić cokolwiek wobec innych. Poświęcenie Bogu powinno uczynić nas lepszym mężem i lepszą żoną, ojcem, matką, żoną, mężem. Powodem jest to, że oni Boga postawili na pierwszym miejscu i wszystko starają się czynić ku Jego chwale. Możemy to znaleźć w 1 Liście do Koryntian 10:31.

Kiedy Boga stawiamy na pierwszym miejscu to tak naprawdę wzmacniamy nasze relacje z wszystkimi innymi osobami. A czytamy dalej u apostoła: „a ci, którzy płaczą, jakby nie płakali”. Tutaj mamy myśl, że gdy przychodzą ziemskie, doczesne kłopoty, nie powinniśmy pozwalać, by te kłopoty miały odciągnąć nas od działania na rzecz Pana. Czasami w pracy ludzie muszą sobie wziąć tydzień wolnego. W pracy dla Pana nie bierzmy jednak wolnego. Nie wracajmy później do służby dla Niego, kiedy kłopoty się skończą. Zamiast tego próbujmy zapominać, ignorować kłopoty/rozczarowania obecnego życia/czasu. Zamiast tego skupmy się na radościach, obietnicach i przywilejach jakie mamy w związku ze zbliżającym się Królestwem naszego Pana. Bardzo trudną rzeczą jest zignorować kłopoty, jakie przechodzimy w danym czasie. Ale idźmy do przodu i cieszmy się radością, jaka jest wyznaczona przed nami. Tak samo było w przypadku naszego Pana, dla wystawionej jemu przez Boga radości był on zdolny kontynuować poświęcenie aż do krzyża.

Maluczkie stadko musiało dużo cierpieć, ponieważ muszą oni rozwinąć bardzo wysoki charakter, tuż za naszym Panem, obok naszego Pana. My nie jesteśmy zmuszani do cierpienia na takim poziomie jak oni. Pomyślmy zatem o tych wszystkich wiernych z maluczkiego stadka, jak oni musieli cierpieć i wtedy nasze własne cierpienia proporcjonalnie będą wydawały się nam mniejsze.

Czytamy dalej apostoła: „ci, którzy się weselą powinni żyć tak, jakby się nie weseli”. To wskazuje na myśl, że jeśli osiągamy doczesną pomyślność, żebyśmy nie rozmyślali za bardzo o tych rzeczach, które otrzymaliśmy z materialnego punktu widzenia, gdyż to mogłoby odciągnąć nasze oko od patrzenia na tę wielką nagrodę, której szukamy. Radujmy się duchowymi rzeczami, które przewyższają wszystko to, co docześnie możemy mieć.

Obserwowałem takie osoby, które z punktu widzenia obecnego życia wydawały się mieć wszystko, co świat ma do zaoferowania. Oni generalnie okazują się być najbardziej nieszczęśliwi. Poza tym te wszystkie rzeczy doczesne przeminą.

Dalej słowa apostoła: „ci, którzy kupują, powinni żyć, jakby nic nie mieli”. Wskazuje to na myśl, że jeżeli nabywamy jakieś dobra / jakiś majątek, to nie przywiązujmy naszych uczuć do tego. Nie czyńmy z tych rzeczy bożka. I nie uważajmy ich za naszą własność. Nie używajmy ich do zaspokajania naszej samopychy (dumy z siebie). Albo żeby się popisać przed innymi. Czasami możemy usłyszeć: „o, ty masz dom”. Ja zwykle mówię: „ja nie mam domu, jestem tymczasowym szafarzem”. I my jesteśmy takimi szafarzami, bo to Bóg wszystko posiada. On uczynił nas szafarzami tych rzeczy, które posiadamy: zarówno tych rzeczy doczesnych, jak i rzeczy duchowych.

I ostatecznie słowa: „ci, którzy używają tego świata, tak jakby go nie używali / nie NADUŻYWALI”. My nie możemy opuścić tego świata, odejść z niego, zniknąć. Chodzi mi o to, że nie możemy zniknąć z Ziemi, chyba, że polecimy na Marsa albo na Księżyc. Chodzi mi o to, że musimy się zajmować sprawami tego świata, musimy mieć interakcję z ludźmi tego świata, być z nimi w kontakcie. Ale nie nadużywajmy tego świata, nie zakładajmy niczego z góry, nie bierzmy tego [wszystkiego], co jest do wzięcia. Bądźmy umiarkowani we wszystkim, niech nasze umiarkowanie będzie widoczne dla wszystkich na zewnątrz. Zawsze stawiajmy nasze interesy duchowe na pierwszym miejscu w sprawach naszego życia.

A więc zajmując się sprawami tego świata, jak wspomniałem wcześniej starajmy się zaopatrzyć w to, co jest potrzebne nam i osobom od nas zależnym, ale nie wychodźmy poza sprawiedliwe używanie naszego dochodu dla nas samych. Nie poświęcajmy czasu i energii po to, by mieć ekstrawagancki styl życia. Bądźmy dobrymi menedżerami czasu. Próbujmy używać czasu, jaki mamy, dla Pana.

Wiemy, że są tacy, którzy starają się wzbogacić, by móc wcześniej przejść na emeryturę. Wtedy będą mogli przeznaczyć cały czas na służbę dla Pana. Ale ci, którzy mają takie podejście, zwykle się zawodzą / nie czynią tego. Są uwikłani w pętle zarabiania i gromadzenia coraz więcej i więcej.

Tekst mówi: „przemija kształt / moda tego świata”. Wiedząc, że obecny porządek rzeczy jest tylko tymczasowy i niebawem przeminie, starajmy się wszyscy żyć wg naszych nowych nadziei, celów, ambicji, a nie poświęcajmy całego czasu, żeby zapewniać rzeczy swojemu czasu. Za każdą cenę i za każdy koszt próbujmy nasze powołanie i wybór uczynić pewnym. Kiedy widzę ludzi tego świata, którzy swoje życie oddają na zdobywanie bogactwa, sława, przyjemności, ja im współczuję, bo wszystkie te rzeczy przeminą. Ale my mamy takie wspaniałe nadzieje, Królestwo, którego oczekują, drodzy Bracia i Siostry.

Są historie o bracie Russellu, że tak bardzo poświęcał czas na służbę, że nawet nie za bardzo dbał o to, żeby się uczesać, albo żeby jego ciało wyglądało odpowiednio dobrze. On pytał siebie: jak mogę odkupić mój czas, żeby bardziej służyć mojemu Panu? Z uwagi na te wszystkie rzeczy, jakże stosowną jest rada apostoła, abyśmy czuwali/byli trzeźwi.

Jakie to byłoby nieszczęście dla kogokolwiek z ludu Pana, z których wielu do tej pory biegnie dobrze w swoim poświęceniu, gdyby się zniechęcili, potknęli i odpadli z powrotem do świata. Jesteśmy tak blisko, drodzy bracia, mamy cenne i przyjazne stanowisko przy Panu. Jesteśmy tak blisko realizacji naszych nadziei Królestwa.

Nawet wielki apostoł Paweł powiedział, że chociaż on głosił innym, to jeśli nie będzie wzrastał w łasce, może być odrzucony. 1 do Koryntian 9:27.

Wracając do naszego podstawowego tekstu, znajdujemy tam słowo: „Trzeźwi” (sofroneo). To oznacza, żeby być zdrowego umysłu. Żeby kontrolować samego siebie. Żeby być umiarkowanym w swoich opiniach i żądzach; być roztropnym, umiarkowanym. Innymi słowy, nie powinniśmy być niezrównoważeni, podekscytowani w naszym umyśle. Wystrzegajmy się każdego podejścia ducha pychy i próżnej chwały. Duchowa pycha jest szczególnie niebezpieczna dla ludu Pana. Szczególnie dla tych, którzy zostali postawieni na wybitniejszych stanowiskach pośród braci.

Mamy także wielką odpowiedzialność nie używać naszego języka w sposób uwłaczający, przynoszący hańbę Bogu. Myślę, że wszyscy wiecie, że jako poświęceni chrześcijanie jesteśmy bacznie obserwowani przez innych, a nasz wpływ dla Pana może szybko ulec zniszczeniu przez lekkomyślne używanie naszego języka.

W końcu, uważajmy także na światowego ducha i jego odurzającego/upijającego ducha. Wpływającego na nasz nowy umysł, nową wolę, serce – te duchowe. Jeśli odrzucimy pierwszy łyk ducha światowości, nie będziemy mieli pokusy, żeby łyknąć drugi łyk. Ale jeśli ten pierwszy łykniemy, to może on ożywić stary apetyt. Równie szybko i pewnie przyśpieszy to nasz upadek.

Otrzymaliśmy nowe ludzkie umysły, wole, serce, ale musimy walczyć z naszym upadłym człowieczeństwem, ludzką naturą, przez resztę życia. Ta walka będzie także kontynuowana w Królestwie. Nie będziemy musieli walczyć ze światem albo z szatanem, ale wciąż będziemy musieli walczyć z naszym ciałem. Bądźmy zatem czujni ku modlitwie.

Greka oddaje ten fragment: bądźcie czujni w modlitwach. Rozważmy najpierw słowo: „czuwać” / „bądźcie czujni”. {Brat ma tutaj 8 definicji ze słownika amerykańskiego na czuwanie/czujność, ja mu powiedziałem wcześniej, że tylu synonimów w języku polskim nie będziemy mieli, ale będę próbował improwizować.}

Czuwać jest definiowane jako:
– czujność, dokładne obserwowanie w celu strzeżenia się/ochrony
– bliska obserwacja, czuwanie
– nie zasypianie
– trzymanie straży
– rozglądanie się bacznie wokół siebie
– być w stanie wyczekiwania, oczekiwać czegoś
– pilnować, strzec
– mieć w polu widzenia

Sam przymiotnik „czujny” oznacza bycie ostrożnym, uważnym, bacznym. My stale musimy być czujni w naszym codziennym życiu. Kiedy byłem małym chłopcem, pamiętam, jak mama i tata uczyli mnie, żebym uważał, kiedy przechodzę przez ulicę. Musimy być uważni/czujni, gdy prowadzimy samochód. Musimy być czujni, kiedy oglądamy sportowe mecze. Musimy być uważni/czujni, gdy chodzi o nasze małe dzieci.

Najważniejszą formą czuwania/czujności jest ta chrześcijańska. Jako poświęceni chrześcijanie pod jakim względem, na co powinniśmy uważać/czuwać? Są 4 kategorie:
1 – znaki czasów
2 – my sami
3 – Boskie postępowanie z nami
4 – inni

Przyjrzyjmy się punktowi 1 – znaki czasów. Przyglądajmy się, uważajmy na znaki czasów w świetle Bożego słowa, ponieważ one pokazują nam bliskość Królestwa, co z kolei pobudza naszą nadzieję, zaufanie, zachętę. Żyjemy w czasach, kiedy o wydarzeniach na świecie dowiadujemy się niemal natychmiast przez media. Powinniśmy przyglądać się światu w jego różnych podziałach/oddziałach/częściach – życie kościelne, ekonomiczne, społeczne, świat pracy. Szczególnie powinniśmy się bacznie przyglądać Izraelowi. Wiedząc, że druga faza ucisku Jakuba i nawrócenie Izraela to ostateczne wydarzenia, jakie poprzedzą inaugurację nowego przymierza.

Jezus powiedział u Marka 13:37 – „to, co wam mówię, mówię do was wszystkich: czuwajcie”. Oczywiście mówiąc do wszystkich ma na myśli wierzących. Jest taka historia brata, który rozmawiał z ateistą. I ten ateista mówi do brata: udowodnij mi, że proroctwa rzeczywiście zaczynają się wypełniać. I brat użył tylko jednego słowa: IZRAEL. I ateista nie miał już nic do powiedzenia.

Po drugie – przyglądajmy się sami sobie. Możemy to zdefiniować jako umysłowe, moralne i religijne czuwanie/strzeżenie naszego usposobienia, myśli, motywów, słów, czynów, otoczenia, wpływów, które na nas działają i wychodzą od nas. Analizowanie samego siebie to badanie siebie pod kątem tych siedmiu rzeczy. Strzeżenie zaś samych siebie to trzymanie siebie w stanie, w którym wróg nie może nam zaszkodzić.

Wszyscy jesteśmy świadomi naszych wrogów. Często mówimy o szatanie, jako generale swojej armii. Ma on dwóch poruczników: świat i ciało. Ma też 4 oddziały/korpusy/armie żołnierzy:
1 – grzech
2 – błąd
3 – samolubstwo
4 – światowość

Strategia szatana polega na tym, że wstrzykuje on złe myśli, motywy i wpływy do naszego umysłu, w nadziei, że zgrzeszymy, albo w słowie, albo w czynie.

Pamiętajmy, że szatan skupia się raczej na ludzie Pana, on nie skupia się na świecie. On już ma świat w swoim ręku. My jesteśmy jego głównymi celami. Ale dobra wiadomość jest taka, że o wiele potężniejsze siły są po naszej stronie. Nasz niebiański Ojciec i nasz Pan Jezus. Ich słowo, duch i opatrzności.

Bóg próbuje wstrzykiwać dobre myśli, motywy i wpływy do naszego umysłu, w nadziei, że będziemy mówić i postępować sprawiedliwie, a zasługa Chrystusa będzie przykrywać nasze nieświadome i niechciane grzechy.

Dobrą rzeczą jest to, że jeżeli zajmiemy stanowisko przeciwko szatanowi, to będziemy mogli go odrzucić. Ale jeśli powiemy, że na razie tę sprawę odłożę w czasie, może kiedyś do niej wrócę, to możemy być pewni, że szatan zaraz się za nas weźmie, bo on zna każdą z naszych wad, słabości.

Brat Russell mawiał, że szatan zna nas lepiej niż ktokolwiek, nawet my sami, a jedynym wyjątkiem jest Bóg i Chrystus, którzy znają nas jeszcze lepiej. Wartownik to osoba, która strzeże nas przed atakiem z zaskoczenia, ze strony wroga. Dobrym przykładem wartownika jest żołnierz w obozie, w forcie. Wartownik musi czuwać, być rozbudzony, mieć skoncentrowaną uwagę. Gdyby zasnął na swoim stanowisko, to postawiłby siebie i swoich towarzyszy w niebezpieczeństwie. Wszyscy powinniśmy być dobrymi wartownikami chrześcijańskimi. Musimy być czujni, uważni i zapobiegać zasypianiu za wszelką cenę. 1 do Tesaloniczan 5:6 – „Zatem nie śpijmy, tak jak inni. Czuwajmy i bądźmy trzeźwymi”.

Biblia opisuje 5 różnych duchowych stanów:
1 – zdrowy
2 – słaby
3 – chory
4 – śpiący/zaspany
5 – martwy stan duchowy

Ten, który jest słaby, można porównać do pacjenta, który nie jest w dobrym stanie, ale niekoniecznie w bardzo złym. Chory to pacjent, który jest w stanie poważnym. Ten, który śpi, to pacjent w stanie krytycznym. Oczywiście martwego stanu duchowego nie potrzeba już wyjaśniać.

Zatem być w stanie snu jako chrześcijanin to być w śpiączce, blisko śmierci. Jak wiecie jednak z życia, niektórzy pacjenci nawet z tego stanu wracają jeszcze do życia. Niektórzy byli w takim stanie snu lub śpiączki przez wiele tygodni, miesięcy, a mimo to wrócili i żyli potem normalnym życiem.

Nie rozpaczajmy, jeśli widzimy jakiegoś chrześcijanina w stanie śpiączki, ponieważ wszystkie te stany mają możliwość wyjścia z nich. Do tego potrzebne są dwie rzeczy: łaska Boga i wielki wysiłek z naszej strony.

Wiecie, Bracia, tak bardzo łatwo jest wpaść w ten stan uśpienia/snu. Może np. wziąć zapieranie się siebie i świata. Jakże łatwo nieco z tego sobie odpuścić i pozwolić, żeby to od nas odeszło – to zapieranie się siebie i świata. Np. możemy sobie powiedzieć: nie, nie będę nic dzisiaj czytał/badał. Poczekam sobie do jutra. Albo np. jeśli chodzi o służenie, dawanie świadectwa prawdzie. „Ja ciężko pracuję każdego dnia, myślę, że muszę jakoś sobie sfolgować”. Albo jeśli chodzi o modlitwę: „dzisiaj jestem zmęczony, chyba sobie odpuszczę dzisiejszą modlitwę”. To jest właśnie taki stan, którego nasz przeciwnik szuka.

Ponieważ jesteśmy centrum ataków szatana, on nigdy nie atakuje nas od przodu. Nigdy nie ostrzega, że zamierza zaatakować. To zawsze będzie z zaskoczenia, tak jak czytamy w 1 Piotra 5:8-9. „Bądźcie trzeźwi/bądźcie czujni, ponieważ wasz przeciwnik, diabeł, jako lew ryczący krąży wokół, szukając kogo mógłby pożreć, któremu dawajcie odpór w wierze”. On także nie będzie nas atakował na naszych silnych punktach. O, np. wyobraźmy sobie, że mówimy: „Szatanie, jeżeli chcesz mnie zaatakować, zaatakuj mnie na moim silnym punkcie”. O, nie. On zna wszystkie nasze słabe punkty i to tam będzie chciał się do nas dobrać. My znamy nasze słabe punkty, czyż nie? Zajrzyjmy do Pieśni Salomona 2:15. Wiem, że wy to znacie, ale to jest takie ważne, jeśli chodzi o czuwanie. „Połapcie nam lisy, małe liski, które psują winnice, ponieważ nasze winnice kwitną”.

To są te małe liski, te nasze małe wady, które mamy. One nie wyglądają bardzo groźnie, tak jak lisy nie przerażają nas za bardzo. Są to jednak małe wady, które mogą zniszczyć i zepsuć cały charakter.

Zajrzyjmy także do Psalmu 19:13-14. „Kto może zrozumieć swoje błędy? Oczyść mnie od ukrytych wad. Zachowaj także swego sługę od zuchwałych grzechów. Nie pozwól, żeby miały nade mną panowanie. Wtedy będę prawy i będę niewinny od wielkiego grzechu”. Tutaj znowu mamy mowę o tych tajemnych grzechach, które są znane tylko nam samym i Panu. Jeśli nie pozbędziemy się tych ukrytych wad, to mogą stać się zuchwałymi albo w połowie świadomymi grzechami. Jeśli te mieszane grzechy zapanują nad nami, to jaki może być inny koniec jak tylko wtóra śmierć?

Nikt z nas nie jest obecnie na próbie do życia. To jednak co robimy w tym życiu ma wielki wpływ na to, co będzie w Królestwie. Jeśli zatem pozwalamy sobie upadać w tym życiu, to w Królestwie będzie wymagało od nas wielkiego wysiłku, aby odzyskać utraconą pozycję, przejść z powrotem tą drogą, jako że mamy teraz wielkie przywileje.

Chcę podać pewne myśli zachęcające: popatrzmy na siebie i popatrzmy jak urośliśmy. Popatrzmy jak urośliśmy w prawdzie, w służbie, w zaletach i łaskach chrześcijańskiego charakteru. Zobaczmy, jak dużo świadectw ducha mamy. Pytanie pierwsze: czy zdobyliśmy i zachowaliśmy ocenę dla prawdy? Czy myślimy o Królestwie, jesteśmy nakierunkowani na Królestwo? Czy Pan dał nam możliwości służenia Mu? Czy urośliśmy w łasce, w chrześcijańskim charakterze? Czy Pan daje nam doświadczenia i próby, czy dał nam prześladowania? Jeśli możemy odpowiedzieć tak chociaż na jedno z tych pytań, to możecie poczuć, że rzeczy między wami a Panem są w porządku, ale próbujmy rozwijać wszystkie te 7 świadectw ducha.

Po trzecie, przyglądajmy się Boskiego postępowaniu z nami, wobec nas. Wiemy, że On zajmie się nami poprzez trzy czynniki:
1 – swoje Słowo
2 – swego Ducha
3 – opatrzności

On pozwala nam wzrastać w prawdzie, w duchu prawdy, poprzez swoje Słowo i przez braci, a także opatrznościowo działa wobec nas przez swoich literalnych aniołów. To wszystko jednak nic nie pomoże, jeśli nie wykonamy naszej roli. Przyjmijmy całą pomoc, jakiej Bóg nam udziela, albo nie przyniesie nam to żadnej korzyści.

Po czwarte, przyglądajmy się innym. Najpierw patrzmy na dobry przykład innych, ponieważ jest to jeden z najlepszych sposobów rozwijania Chrystusowego charakteru. Przede wszystkim patrzmy na Jezusa. Jak czytamy w 1 Piotra 2:21. „Bo do tego zostaliście powołani, tak jak Chrystus cierpiał, pozostawiając nam przykład, żebyśmy szli Jego śladami”. Patrzmy na starożytnych godnych. O wielu z nich możemy przeczytać w Liście do Żydów, rozdział 11. Z pewnością ich wiara i lojalność powinny pobudzać naszą wiarę i lojalność, a ich postępowanie zachęcać/wzmacniać nas. Patrzmy na apostołów, o których apostoł Paweł w 1 do Koryntian 11:1 napisał: „Bądźcie moimi naśladowcami, jak i ja jestem Chrystusowy”.

Patrzmy na wszystkich członków gwiezdnych i wszystkich innych bohaterów wiary aż do teraz. Być może teraz siedzicie obok bohatera wiary. Po drugie, patrzmy na innych, żeby szukać możliwości, jak im można pomóc. Galatów 6:10. „Na ile mamy możliwość, czyńmy dobro wszystkim ludziom, a szczególnie tym, którzy są z domu wiary”. Obejmuje to zarówno dobro doczesne, jak i duchowe, ale najwyższym dobrem jest to duchowe. Nie powinniśmy jednak przyglądać się innym w celu potępiania innych albo wtrącania się w ich sprawy. Czytamy bowiem u Mateusza 7:1 – „nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni”. Słowo „sądzeni” tutaj zawiera myśl potępienia. Jeśli innych ostro traktujemy, czy i sami nie będziemy ostro potraktowani? 1 Piotra 4:15. „Niech żaden z was nie cierpi jako morderca, złodziej, albo złoczyńca, albo wtrącający się w sprawy innych ludzi”. Zauważmy jak apostoł zestawia obok siebie wtrącanie się w sprawy innych ludzi z mordercami i złodziejami. Wtrącanie się w sprawy innych ludzi to poważna sprawa.

Na koniec, bądźmy w stanie modlitwy, bądźmy rozmodleni. Módlmy się o Boską pomoc, żebyśmy mogli odeprzeć nawet najbardziej delikatne podejście przeciwnika. Pamiętając, że tylko ci, którzy czuwają, którzy się modlą, będą mieli łaskę wystarczającą, aby pokonać świat. Mateusza 26:41. „Czuwajcie i módlcie się, żebyście nie weszli w pokuszenie. Duch rzeczywiście jest ochotny, ale ciało jest słabe”. Efezów 6:18. „Modląc się cały czas z modlitwami i prośbami w duchu, czuwając z całą wytrwałością i prośbami za wszystkimi świętymi”. To proszenie tutaj dotyczy modlitwy, która jest żarliwą prośbą, lecz więcej na temat jutro.

List do Kolosan 4:2. „Trwajcie w modlitwach i w dziękowaniach”. Czuwanie i modlitwa zawsze powinny być prowadzone w duchu dziękowania / wdzięczności. Bracia, kiedy rozważymy wszystkie błogosławieństwa łaski, jakich niebiański Ojciec nam udziela. Co to za łaski? To, że doprowadził nas do istnienia, zaspokaja wszystkie nasze duchowe i doczesne potrzeby, zapewnił nam wiernego Odkupiciela, udziela nam prawdy swojego planu. Usprawiedliwił, uświęca nas. Powierzył nam możliwości służenia samemu sobie. Udziela nam miary swojego własnego, świętego ducha. Daje nam przywilej przychodzenia do siebie w modlitwie, jak również wyzwolił, wyzwala albo wyzwoli nas od wszystkich naszych wrogów; nie wspominając o fakcie, że żyjemy na krawędzi monumentalnej zmiany w historii całego świata – inauguracji Królestwa Bożego i Królestwa Chrystusowego. Mamy wiele powodów do wdzięczności.

I ponownie, 1 Piotra 4:7, „Zbliża się koniec wszystkiego, bądźcie więc trzeźwi i czujni ku modlitwie”. Wzmacniajmy naszą wiarę, wzmagajmy naszą gorliwość i biegnijmy do przodu, aby uczynić nasze wybranie i powołanie pewnym. Chciałbym zakończyć odczytując dwa ostatnie wersety Biblii. Objawienie 22:20-21 – „Mówi ten, który świadczy o tym, tak przyjdę wkrótce. Amen. Przyjdź, Panie Jezu!”. Niech łaska Pana Jezusa Chrystusa będzie z Wami wszystkimi.

Adam Urban: „Niniejszy wykład w formie prezentacji został po raz pierwszy wygłoszony „na żywo” w dniu 6 sierpnia 2022 na spotkaniu w Chełmie, ale z powodu słabej jakości obrazu ze slajdów został ponownie nagrany na komputerze, tak by widz mógł wszystko dokładnie nie tylko usłyszeć, ale i zobaczyć. Przedstawia siedem osobistych argumentów autora przemawiających za istnieniem Boga. Być może okaże się dla kogoś pomocny w dzisiejszym świecie, w którym nawet dzieci w wychowane w chrześcijańskich domach mają niekiedy problem z wiarą w istnienie Stwórcy.”

Wersja tekstowa:

Przekonanie kogokolwiek, że jest inaczej niż on / ona uważa w sprawach światopoglądowych jest b. trudne (95% ludzi, którzy mają na ten temat jakieś zdanie, ma je nie dlatego, że przekonali się, że jest tak lub inaczej, lecz dlatego, że tak im się z jakiegoś powodu podoba – podjęli decyzję, że wolą taki światopogląd od innego i są głusi na wszelkie inne argumenty).

Przekonanie niewierzących, że istnieje Bóg jest dwa razy trudniejsze, gdyż:

1. Postanowili  NIE WIERZYĆ  w istnienie Boga (tak zdecydowali, tak im się podoba – może dlatego, że mogą robić co chcą i nie bać się rozliczenia w przyszłości, a może wiara w Boga nie jest akceptowana w środowisku, na którym im zależy, albo nie rozumieją, skąd na świecie lub  w ich życiu tyle zła  i nieszczęść; nie mają żadnych dowodów, że Bóg nie istnieje, a ten, kto by ich dostarczył, sam musiałby być bogiem – móc wszędzie dotrzeć, wszystko zobaczyć:i to, co materialne i widzialne, i to co duchowe i niewidzialne, bo nawet ateiści przyznać muszą, że istnieją rzeczy, których nie widać, bo przecież oglądają TV, słuchają radia i rozmawiają przez telefony komórkowe);

2. a dodatkowo oczekują materialnych, namacalnych dowodów, które mogliby fizycznie zobaczyć i dotknąć (jak w sądzie: tylko sprawdzalne fizycznie fakty – zdjęcia, nagrania, dokumenty, zeznania naocznych świadków).

Dla swej niewiary nie potrzebują żadnych namacalnych dowodów na nieistnienie Boga

(bo z jakiegoś powodu ateizm im się podoba),

ale oczekują takich dowodów od wierzących.

Ważne:

W relacjach z Bogiem wszystko zaczyna się od wiary, która najpierw musi w człowieku być, choćby malutka, bo jeśli nie ma jej wcale, nie można wzbudzić jej z niczego

(przynajmniej w większości przypadków, bo jak zawsze są wyjątki i może się zdarzyć, że jakieś ciężkie doświadczenie doprowadzi osobę niewierzącą do wiary w Boga, zwłaszcza jeśli wcześniej w życiu zetknęła się z wiarą, np. w rodzinie).

Biblijna definicja wiary wg Żyd.11:1 to umysłowa ocena i poleganie serca na czymś lub na kimś:

Wiara jest: pewnością / podstawą tego, czego się spodziewamy / na co mamy nadzieję (POLEGANIE SERCA)

       i przekonaniem / wykazaniem / dowodem tego, czego nie widzimy (UMYSŁOWA OCENA).

Do zadziałania wiary konieczne obydwa jej elementy (umysł i serce), a brak jednego niszczy całość (por. słowa Jakuba 2:19: Ty wierzysz, że jest jeden Bóg, i dobrze czynisz. Demony także wierzą i drżą). Wierzą i drżą – wierzą tylko w znaczeniu umysłowej oceny, bo wiedzą że Bóg istnieje i jakim jest, ale brakuje im polegania serca na tym, co umysłem wiedzą o Bogu, więc nie postępują zgodnie z tą wiedzą – dlatego nie można nazwać ich wierzącymi).

Ponieważ Biblia zachęca, byśmy zawsze potrafili wytłumaczyć naszą nadzieję (1 Piotra 3:15), spróbuję uzasadnić, dlaczego ja osobiście wierzę w istnienie Boga, który dodatkowo jest tak pełen miłości, że nie wahał się wydać na śmierć za nas, ludzi, Tego, którego sam osobiście stworzył – Jezusa Chrystusa, który umarł za wszystkie dzieci Adama i Ewy, tak by kiedyś wszyscy ludzie mogli żyć wiecznie.

Z wielu możliwych argumentów przedstawię SIEDEM, że stworzył nas Bóg, odwołując się niekiedy do ewolucji, wg której ludzkość powstała w wyniku procesów ewolucyjnych (nieznanych i niezrozumiałych nawet dla zwolenników ewolucji, którzy nie potrafiąc ich wyjaśnić, ukrywają je w milionach lat istnienia człowieka na ziemi, mówiąc, że przejście od zwierzęcia do człowieka nastąpiło JAKOŚ w czasie tych wielu milionów lat).

1. Fakt istnienia nas ludzi / to że żyjemy

Skoro bowiem istniejemy, skąd się wzięliśmy?

Albo powstaliśmy w wyniku działania przypadkowych i ślepych praw ewolucji, w niezrozumiały sposób działających przez miliony lat, albo zostaliśmy stworzeni przez inteligentną Istotę? Co bardziej wiarygodne / prawdopodobne? Że pomimo ogromnej różnicy między nami a zwierzętami (nie jeśli chodzi o ciało, lecz o umysł, duchowość, osobowość) pochodzimy od zwierząt, czy też jesteśmy zupełnie oddzielnym aktem twórczym Stwórcy?

Wg Biblii Bóg stworzył nas jako istoty znacznie wyższe od zwierząt, bo na Jego wzór i podobieństwo, podczas gdy zwierzęta, też stworzone przez tego samego Stwórcę, nie zostały przez Niego stworzone na Jego wzór i podobieństwo, i stąd ta ogromna różnica między ludźmi a zwierzętami co do osobowości (umysłu, woli, serca), a jednocześnie podobieństwo co do ciała (Kaz.3:18-20).

Powiedziałem w sercu o sprawie synów ludzkich: Oby Bóg im pokazał, aby wiedzieli, że są tylko zwierzętami. Bo jednakowy jest los synów ludzkich i los zwierząt. Jak umiera ten, tak umiera i tamto. Wszyscy mają jednakowe tchnienie / ducha, a nie ma człowiek przewagi nad zwierzęciem …. Wszystko idzie do jednego miejsca; wszystko jest z prochu i wszystko w proch się obraca.

Wg ewolucji powstaliśmy jako przypadkowy efekt procesów ewolucyjnych, które z poziomu zwierząt doprowadziły nas do poziomu ludzi, bez jakichkolwiek ogniw pośrednich, których nie ma, a ich ewentualne istnienie jest przyjmowane na zasadzie wiary (= naiwności). Oto co na ten temat mówi sama nauka:

„Każdy krok na drodze odkrywania zasad mechanizmu życia rzuca nowe światło na teorię ewolucji. Uczeni nadal jednak utrzymują, że jest to jedynie teoria. Wchodzące w grę odcinki czasowe są zwykle zbyt długie, aby można było zdobyć ostateczne i pełne dowody” (Ann Sproule, Karol Darwin, Czytelnik, 1991)

Teoria ewolucji Charlesa Darwina jest powszechnie przyjmowana na całym świecie jako podstawowa koncepcja  w nauce; teoria ta stwierdza, że z czasem wszystkie gatunki życia powstały od wspólnych przodków. Teraz ponad 1000 wpływowych naukowców na całym świecie publicznie wyraziło jednak swoje wątpliwości co do teorii ewolucji. Należy podkreślić, że tych 1000 naukowców pochodzi z czołowych instytucji, które obejmują Harvard, Johns Hopkins, Columbia, Tulane, Instytut Biologii Molekularnej Engelhardt, Narodową Akademię Nauk, Obliczeniowe Centrum Chemii Kwantowej, Uniwersytet Georgia oraz Rosyjską Akademię Nauk Przyrodniczych. W niedawno wydanym oświadczeniu naukowcy ci ujawnili: „Jesteśmy sceptyczni co do twierdzeń o zdolności przypadkowej mutacji i selekcji naturalnej do wyjaśnienie złożoności życia. Należy dążyć do dokładnego zbadania dowodów dla teorii Darwina”. – https://www.ibtimes.sg/was-charles-darwin-wrong-1000-eminent-scientists-go-public-doubts-evolution-theory-29326

2. Relacja skutku i przyczyny

Oczywiste jest, że każde wydarzenie ma swoją przyczynę (np. nasza obecność dzisiaj w tym miejscu albo, szerzej, nasze narodzenie się – skutek spłodzenia przez ojca i urodzenia przez matkę). Gdybyśmy to ostatnie pytanie zadali odnośnie naszych rodziców, odpowiedź co do zasady byłaby taka sama: przyczyną ich pojawienia się było określone działanie ich rodziców, a skutkiem – narodzenie się naszych.

Idąc tak wstecz, dojdziemy do pierwszych ludzi, których pojawienie się też musiało mieć jakąś przyczynę. Co nią było? Niższe zwierzęta?

Jeśli tak, gdzie są ogniwa pośrednie: zwierzęta w 10% podobne do ludzi, potem w 20%, i tak stopniowo aż do pełnych 100%, i to w tysiącach, jeśli nie milionach egzemplarzy na całej planecie. Dlaczego ten proces nie trwa teraz? Dlaczego istniejące obecnie gatunki nie ewoluują w inne?

Zadajmy to samo pytanie w odniesieniu do drzew lub kwiatów:

Skąd się one wzięły? Z nasion drzew i kwiatów.
Skąd wzięły się te nasiona? Z innych drzew i kwiatów.
Skąd wzięły się te inne drzewa? Z nasion wcześniejszych drzew i kwiatów.

(i tak aż do pierwszych nasion)

Skąd wzięły się te pierwsze nasiona? Z jakiejś pierwszej przyczyny, która jako pierwsza nie może mieć swej przyczyny, a tym samym musi być wieczna, bo w przeciwnym razie nie mogłaby niczego rozpocząć.

Tą pierwszą przyczyną musi być Bóg!

Każdy dom jest przez kogoś zbudowany, lecz tym, który zbudował wszystko, jest Bóg (Żyd.3:4).

3. Wiara (w Boga) powszechna wśród ludzi

Każdy człowiek posiada zdolność do przejawiania wiary, i to zgodnie z jej biblijną definicją: oceną czegoś umysłem i poleganiem na tym sercem, np.

• gdy ludzie coś ze sobą ustalą, wierzą, że tak się stanie, przynajmniej jeśli relacje między nimi są bliskie;
• gdy ktoś ma jakieś oszczędności, niesie je do banku i zakłada lokatę, bo wierzy, że za jakiś czas odzyska je z zyskiem;
• ludzie zagrzebują w ziemi ziarno, ale nie dlatego, że chcą się go pozbyć, lecz dlatego, że wierzą, że za jakiś czas zbiorą znacznie więcej.

Zdecydowana większość ludzi wierzy też w istnienie jakiejś Istoty Wyższej ponad siebie.

Skąd w nas ta wrodzona skłonność do przejawiania wiary – tej codziennej i tej religijnej? Musieliśmy się z nią urodzić; ktoś musiał nam ją zaszczepić, a teraz jedynie przechodzi ona z pokolenia na pokolenie, bo większość wciąż wierzy w jakiegoś Boga – czy po pogańsku czy po chrześcijańsku.

Dlaczego, skoro zwierzęta, od których podobno pochodzimy, nie przejawiają wiary w Istotę wyższą (ani żadnego innego rodzaju wiary)?

4. Obecność duchowego elementu w człowieku

Ludzie to nie tylko ciało – nie tylko kości i mięso przemieszczające się z miejsca na miejsce w poszukiwaniu jedzenia, jak w przypadku zwierząt, lecz dużo, dużo więcej:

• zdolność cenienia sztuki i zamiłowanie do niej (muzyka, malarstwo, teatr, literatura itd.);
• moralność (zasady i normy postępowania uznawane przez ogół za właściwe);
• sumienie (wewnętrzne, indywidualne rozeznanie dobra i zła);
• wyrzuty sumienia (gdy zrobimy coś złego, czego brak zwierzętom);
• wolna wola, wybór (nie tylko ten podyktowany biologią – pragnieniami ciała, ale także sumieniem i moralnością);
• charakter (umysł, wola, serce), nad którym można pracować i go zmieniać;
• zdolność panowania nad popędami (silnymi potrzebami biologicznymi człowieka, będącymi powodem działań zmierzających do zaspokojenia tej potrzeby, np. popęd płciowy);

Ta zdolność do panowania nad popędami nie może pochodzić od ciała, gdyż jest przeciwna jego dążeniom, wymierzona w nie, więc skąd się bierze w nas? Dlaczego często postępujemy inaczej, niż chce nasza biologia? (por. Gal.5:17):

Ciało bowiem pożąda przeciwko Duchowi, a Duch przeciwko ciału; są one sobie przeciwne, tak że nie możecie czynić tego, co chcecie.

Zwierzęta nie posiadają niczego takiego! Jeśli pochodzimy od nich w wyniku ewolucyjnych transformacji biologicznych, skąd w nas te wszystkie rzeczy?

5. Biblia

Biblia, a właściwie jej treść, to kolejny dowód istnienia Boga, bo ktoś musi być autorem tej Księgi, chyba że użyjemy argumentu ewolucji i założymy, że przypadkiem napisała się sama, lub – bardziej racjonalne – że ma tylu różnych autorów, ile ma ksiąg.

Ale jeśli ma ich tak wielu, skąd harmonia między nimi wszystkimi, zważywszy że Biblia powstawała na przestrzeni 1500 lat (ST + NT), pisana przez ludzi, którzy:

1. nie znali się, 2. nie mieli ze sobą kontaktu, 3. nie żyli w tym samym czasie,

a więc nie mogli niczego między sobą ustalić i następnie zapisać.

Musieli być przez kogoś prowadzeni, i to przez kogoś żyjącego co najmniej 1500 lat i kogoś potrafiącego tak kontrolować umysły dziesiątek różnych, niezależnych i żyjących w różnych czasach osób, by pisali to, co ten ktoś sobie życzył (2 Piotra 1:20-21):

Przede wszystkim to wiedzcie, że wszelkie proroctwo Pisma nie podlega dowolnemu wykładowi. Albowiem proroctwo nie przychodziło nigdy z woli ludzkiej, lecz wypowiadali je ludzie Boży, natchnieni Duchem Świętym.

Tę zdolność nazywamy natchnieniem, a Tego, który go udzielał – Bogiem.

Dla naszych celów najbardziej nadają się proroctwa, z natury rzeczy dotyczące przyszłych wydarzeń, które mógł podać tylko ktoś wszechwiedzący, bo podał je setki i tysiące lat, zanim się one wydarzyły.

Żadne inne religie (islam, buddyzm, hinduizm) w swoich świętych księgach NIE ZAWIERAJĄ ŻADNYCH PROROCTW NA TEMAT PRZYSZŁOŚCI, bo ich autorem nie jest Bóg JHVH, który jako jedyny wie wszystko, także na temat przyszłości.

Grecki historyk Herodot podaje, że przed rozpoczęciem wojny Krezus, król Lidii, zapytał wyrocznię delficką, czy ma wyprawić się przeciwko Persom. Otrzymał odpowiedź, że jeżeli wyprawi się na Persów, upadnie wielkie państwo. Pewien, że przepowiednia odnosi się do państwa Cyrusa, lidyjski król obdarował Delfy wielkimi bogactwami. W 547 p.n.e. przekroczył graniczną rzekę, ale Cyrus odparł najazd w nierozstrzygniętej bitwie. Jako że zbliżała się zima, Krezus rozpuścił wojsko do domu. Cyrus nie przejął się jednak zimą, pomaszerował pod stolicę Lidii i zajął zaskoczone miasto po 14 dniach oblężenia. Gdy następnie Krezus zarzucił wyroczni, że ta go oszukała, usłyszał w odpowiedzi, że wyrocznia nie sprecyzowała, które państwo miało upaść: Lidia czy Persja.

Nie mamy czasu omówić nawet jednego proroctwa Biblii, więc tylko w telegraficznym skrócie, wymienię to, co ST podał o Jezusie, począwszy od 1 Moj., napisanej 1400 lat wcześniej:

• zaraz po upadku Adama zapowiedź, że nasienie niewiasty
• zniszczy szatana (1 Moj.3:15);
• że nasienie to będzie pochodzić z potomków Abrahama (1 Moj.12:3-5; 22:16-18);
• a dokładniej, z pokolenia Judy (1 Moj.49:10);
• przez Jessego i Dawida (Iz.11:1-2; 2 Sam.7:12);
• że urodzi się w Betlejem (Mich.5:1);
• z panny / dziewicy (Iz.7:14 – werset ten tak jednoznacznie zapowiada narodzenie Jezusa z dziewicy jako znak, że aby wypaczyć jego znaczenie rabini nadali hebrajskiemu rzeczownikowi almah =  dziewica nowe znaczenie: młoda kobieta / panna młoda, by móc odnieść go do kogokolwiek);
• że Jezus urodzi się 483 lata po odbudowie murów Jerozolimy (Dan.9:25);
• że umrze w kwietniu 33, w połowie ostatniego tygodnia narodowej łaski dla Żydów (Dan.9:26-27) itd. itp.

To samo można powiedzieć o cywilizującym wpływie Biblii, ale nie mamy na to wszystko czasu, więc odwołam się tylko do jednej rzeczy: nauki Biblii o równości kobiet, o której Biblia uczyła jako pierwsza na świecie (Gal.3:28):

Nie ma Żyda ani Greka, nie ma niewolnika ani wolnego, nie ma mężczyzny ani kobiety; wszyscy bowiem jedno jesteście w Chrystusie Jezusie.

Jeśli porównamy to z faktem, że świat zaczął pozwalać kobietom studiować dopiero pod koniec XIX wieku, a prawo do udziału w wyborach dał im dopiero na przełomie XIX i XX wieku (Polska i Litwa w 1918), zobaczymy, jaka przepaść cywilizacyjna dzieli podejście do praw człowieka przez Biblię od podejścia tego świata (nawet dzisiaj są z tym pewne problemy).

6. Szczęście człowieka

Możliwe do osiągnięcia tylko przez dojście i pozostawanie w harmonii z moralnymi prawami Boga, który jako nasz Stwórca stworzył nas takimi, że żyjąc w konflikcie z nimi / w grzechu, nigdy nie osiągniemy szczęścia, co wyjaśnia wszystkie nieszczęścia ludzkości, od Edenu chodzącej własnymi drogami, z dala od Boga, a większość z tych, którzy się do Niego zbliżają, czyni to tylko ustami.

Życie w grzechu jest atrakcyjne, ale tylko na początku, gdyż szybko przestaje przynosić zadowolenie!

By mimo to jakoś je zdobyć, grzesznik zaczyna grzeszyć bardziej niż dotąd, co znowu daje mu pewne zadowolenie, ale po pewnym czasie ponownie staje się ono niewystarczające, więc proces się powtarza, a wraz z nim coraz większa degradacja grzesznika, która z czasem pozbawia go wszelkiego zadowolenia (potwierdzeniem słynni i bogaci, którzy wcale nie są szczęśliwi, i często albo sami odbierają sobie życie, albo umierają, nie przekraczając 27. roku życia – tzw. „Klub 27”).

Graffiti przedstawiające Klub 27. Od lewej: Brian Jones, Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison, Jean-Michel Basquiat, Kurt Cobain i Amy Winehouse.

8 kwietnia 1994 r. świat zaszokowała nagła wiadomość — Kurt Cobain nie żyje. Lider Nirvany popełnił samobójstwo, a jego ciało odnaleziono dopiero trzy dni od śmierci. Wówczas zaczęto mówić o „Klubie 27”, który do tej pory był traktowany jak czyjeś urojone bajanie podsycone teorią spiskową. Czym jest ów makabryczny „Klub 27”, do którego „należą” też m.in. Jim Morrison, Janis Joplin czy Amy Winehouse?

Dzieje się tak dlatego, że Bóg stworzył nas tak, byśmy jako ludzie (wierzący i niewierzący) odczuwali prawdziwe szczęście tylko jeśli żyjemy w harmonii z Jego prawami moralnymi, co Biblia nazywa pokojem Bożym – nie do zrozumienia przez człowieka tego świata, a strzegącym serc i umysłów dzieci Bożych (Fil.4:7):

A pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, strzec będzie serc waszych i myśli waszych w Chrystusie Jezusie.

Łamanie Jego praw zawsze – prędzej lub później – pociąga za sobą odnośne konsekwencje:

fizyczne (jeśli łamane jest prawo fizyki – w tym przypadku kara następuje natychmiast), albo

moralne lub religijne (jeśli łamane są prawa moralne lub czci dla Boga, wbudowane w człowieka w akcie stworzenia i genetycznie przekazywane przez pokolenia: w tych przypadkach kara przychodzi z opóźnieniem,

ale jest pełna, co widać na przykładzie wielkich uniwersalnych imperiów: Babilonu, Medo-Presji, Grecji i Rzymu, które upadły nie dlatego, że zabrakło im żołnierzy, broni czy pieniędzy, lecz z powodu rozkładu moralnego, w wyniku czego stali się zbyt słabi, by obronić się przed ludami, które wcześniej z łatwością podbijali).

Działa tu zasada z 4 Moj.32:23, godna zapamiętania: Jeśli nie uczynicie tego, zgrzeszycie przeciw PANU, a wiedzcie, że wasz grzech znajdzie was.

7. Kod DNA

Wszystkie organizmy praktycznie w ten sam sposób kodują informację. (…) kod genetyczny jest uniwersalny dla wszystkich organizmów. Cecha ta zasługuje na szczególne podkreślenie, ponieważ świadczy o wspólnym pochodzeniu organizmów żywych. Przypuszcza się, że uniwersalny kod genetyczny został przez nie odziedziczony po ich wspólnym, żyjącym ponad 3 miliardy lat temu przodku i nie ulegał już później większym zmianom (Biologia, podręcznik dla LO, Nowa Era, str.28,30).

Jaki ma to związek z naszym tematem?

Litery alfabetu hebrajskiego (i greckiego) poza literami oznaczają także liczby,

więc każde słowo ma też jakąś wartość liczbową. Oto wartość liczbowa imienia Boga, JHVH:

J H V H = 10 + 5 + 6 + 5 = 26

Ale ktoś znowu zapyta: Co z tego? Jaki ma to związek z naszym tematem?

Zatem nielogiczne „przypuszczenie” z drugiej część powyższego cytatu należałoby zmienić następująco:

Wszystkie organizmy praktycznie w ten sam sposób kodują informację. (…) kod genetyczny jest uniwersalny dla wszystkich organizmów. Cecha ta zasługuje na szczególne podkreślenie, ponieważ świadczy o wspólnym pochodzeniu organizmów żywych. Przypuszcza się, że uniwersalny kod genetyczny został przez nie odziedziczony po ich wspólnym, żyjącym ponad 3 miliardy lat temu przodku i nie ulegał już później większym zmianom. Skoro kod genetyczny pod takim samym kątem (26 stopni) wznosi się dla wszystkich organizmów żywych, wszystko, co żyje, musi mieć jednego Stwórcę.

Z powyższych powodów wierzę w istnienie Boga, bez którego obecne życie nie miałoby żadnego sensu!

„Lecz będąc szczerymi w miłości, wzrastajmy we wszystkim w tego, który jest głową – w Chrystusa. Z niego całe ciało harmonijnie złożone i zespolone we wszystkich stawach, dzięki działaniu każdego członka, stosownie do jego miary, przyczynia sobie wzrostu dla budowania samego siebie w miłości.”
– List do Efezjan 4:15-16

fot. holyspiritchurch.org

Z tego i z wielu innych fragmentów Pisma Świętego wybrzmiewa potrzeba tworzenia wzajemnej jedności opartej na prawdzie i duchu tej prawdy, którym jest przede wszystkim miłość.

Jesteśmy rodziną duchową. Może to jednak ująć nawet w ten sposób, że jesteśmy rodziną według krwi, bo jedna krew nas wszystkich wykupiła, jest to rodzina odkupionych przez Chrystusa.

Zwrot 'adelfos’ oznaczający braci, występuje w Nowym Testamencie, czasami oznaczając braci w Chrystusie, a czasami braci w rodzinie cielesnej. Pamiętajmy o naszych rodzinach i o tym, by panował w nich duch miłości i jedności. Starajmy się o to także w naszych zborach.

„Miłujcie się wzajemnie miłością braterską, wyprzedzając jedni drugich w okazywaniu szacunku.”
– List do Rzymian 12:10

Darzcie się braterską miłością, wyprzedzajcie się we wzajemnym szacunku. Z porównania zachowań Logosa (Filipian 2:6) i Lucyfera (Izajasza 14:13) wyraźnie widać, jak potrzeba nam wszystkim skromności i pokory, a jak niebezpieczny może być wyniosły duch oraz pycha.

Pamiętajmy, że miłość oznacza działanie z naszej strony, a nie nasze oczekiwania wobec drugich.

„Dlatego przyjmujcie siebie nawzajem, jak i Chrystus przyjął nas do chwały Boga.”
– List do Rzymian 15:7

Starajmy się akceptować jedni drugich. Nie kładźmy obciążenia i nie dawajmy pokusy do zgorszenia dla braci i sióstr. Nie oceniajmy się, biorąc pod uwagę ubiór i ziemskie rzeczy.

Jedną z potrzeb lokalnej społeczności jest wzajemne napominanie i korygowanie się nawzajem. Aby jednak móc usługiwać w taki sposób, konieczne jest posiadanie dobroci i napełnienia samego siebie wiedzą pochodzą od Boga, wiedzą o prawdzie, ale także o chrześcijańskim życiu. Nie ma trudniejszej rzeczy, by napominać tak, aby przynosiło to dobry plon.

Starajmy się być wszyscy ulegli jedni drugim – niech oznacza to wzajemny respekt, szacunek, poddawanie się rozsądnej perswazji. Także, a może przede wszystkim starsi powinni być ulegli wobec pozostałych członków zboru, zwłaszcza jako zbiorowości. To zbór wybrał te osoby, to zbór naznaczył tych braci do określonej służby.

Polecamy inne wykłady w tej tematyce:
– Wykład do nominacji starszych i diakonów
– Nominacje sług zboru
– Biblijne stanowisko biskupa

Autor artykułu: Mateusz Frask; obrazek: honorbound (flickr.com)

* Zajmijmy się sprawą serca.

– Serca!? Zaraz, zaraz… a co to ma wspólnego z Biblią?

* Otóż ma, ale daj mi, przyjacielu, pół godziny – bądź cierpliwy…

Myślę, że każdy człowiek – przynajmniej ja tak uważam – żyjący w XXI wieku powiedziałby kilka zdań o sercu. Najkrócej rzecz ujmując: jest to mięsień działający jak pompa znajdujący się w klatce piersiowej. Pompując tłoczy krew, a tym samym dostarcza do naszych komórek tlen i niezbędne składniki odżywcze potrzebne do życia.

– Dalej nie widzę związku przyczynowo-skutkowego…

* Ajjj, poczekaj! „Albowiem cierpliwości wam potrzeba …” otóż serce to nie zawsze serce. Chodzi mi o to, że w większości przypadków, gdy słowo ’serce’ pada w Biblii autor nie miał na myśli narządu. Różne kultury na przestrzeni dziejów miały różne wyobrażenia na to jak działa ludzki organizm. Nie inaczej było ze starożytnymi Izraelitami, autorami Biblii. Wiedzieli oni czym jest serce jako narząd:

Aaron będzie nosił imiona synów izraelskich na napierśniku wyrocznym na swoim sercu, gdy będzie wchodził do miejsca świętego, ku stałej pamięci przed Panem. Do napierśnika wyrocznego włożysz urim i tummim, aby były na sercu Aarona, gdy będzie stawał przed obliczem Pana. Tak nosić będzie Aaron na swym sercu ustawicznie przed obliczem Pana wyrocznie dla synów izraelskich.

– Księga Wyjścia 28:29-30

Schemat serca człowieka (wikipedia).

lecz większość myśli zapisanych w Biblii tak jak mówiłem nie odnosi się do narządu tylko …

– No właśnie do czego?

* „… Uczcie się ode mnie, że jestem cichy …”

– Dobrze, rozumiem!

* Dziękuję. Otóż w Biblii tudzież księgach, bo tak tłumaczy się ten wyraz, ani razu nie uświadczysz słowa ’mózg’. Tak! Tak! najlepiej sprawdź sam posługując się programem do wyszukiwania wyrazów biblijnych. Dlatego też autorzy Biblii wszystkie zadania, które dzieją się w mózgu – co jest określane w XXI wieku 'umysłem’ – przypisywali sercu. Myślę, że już z tą wiedzą nie zdziwią ciebie żadne wersety zapisane w Biblii dajmy na to ten:

Czujniej niż wszystkiego innego strzeż swego serca, bo z niego tryska źródło życia!

– Księga Przysłów 4:23

– No racja. Nikt przy zdrowych zmysłach nie zrozumiałby tego jako wezwanie do znalezienia rynsztunku i bronienia swojego narządu, albo do przejścia na dietę pro-sercową bogatą w kwasy wielonienasycone w celu zachowania tego narządu w dobrej kondycji.

* Otóż to. Według definicji z Wikipedii umysł jest to: „termin ogólny oznaczający ogół aktywności mózgu ludzkiego, przede wszystkim takich, których posiadania człowiek jest świadomy: spostrzeganie, myślenie, zapamiętywanie, odczuwanie emocji, uczenie się, czy regulowanie uwagi.”

Korzystając z Biblii pokażę tobie, że słowo serce również oznacza umysł oraz kilka ciekawostek z tym związanych.

– Jestem bardzo ciekawy!

— spostrzeganie (wyciąganie wniosków)

Poznaj tedy w swoim sercu [innymi słowy: zrozum poprzez obserwacje, wyciągnij wnioski], że jak człowiek ćwiczy swego syna, tak Pan, Bóg twój, ćwiczy ciebie.

Księga Powtórzonego Prawa 8:5

— myślenie

Ale Jezus przejrzawszy ich myśli, rzekł: Dlaczego myślicie źle w sercach swoich?

– Ewangelia wg Mateusza 9:4

I poczuł Pan miłą woń. Rzekł tedy Pan w sercu swoim [innymi słowy: pomyślał] : Już nigdy nie będę przeklinał ziemi z powodu człowieka, gdyż myśli serca ludzkiego są złe od młodości jego. Nie będę też już nigdy niszczył żadnej istoty żyjącej, jak to uczyniłem.

– Księga Rodzaju 8:21

Wtedy Abraham padł na oblicze swoje i roześmiał się, bo pomyślał w sercu swoim: Czyż stuletniemu może się urodzić dziecko? I czyż Sara, dziewięćdziesięcioletnia, może rodzić?

– Księga Rodzaju 17:17

– Racja dzisiaj po prostu byśmy powiedzieli: Abraham pomyślał, nawet nie dodając w umyśle, bo każdy to wie.

Jeślibyś pomyślał w swoim sercu: Te narody są liczniejsze ode mnie, jakże zdołam je wypędzić?

– Księga Powtórzonego Prawa 7:17

— zapamiętywanie

Tylko strzeż się i pilnuj swojej duszy, abyś nie zapomniał tych rzeczy, które widziały twoje oczy, i aby nie odstąpiły od twego serca [innymi słowy: pamiętaj o tym] po wszystkie dni twojego życia, ale opowiadaj o nich swoim synom i synom swoich synów

– Księga Powtórzonego Prawa 4:9

Niechaj słowa te, które Ja ci dziś nakazuję, będą w twoim sercu.

– Księga Powtórzonego Prawa 6:6

Do każdego, kto słucha słowa o Królestwie i nie rozumie, przychodzi Zły i porywa to, co zasiano w jego sercu [innymi słowy: człowiek usłyszy, ale nie widząc głębi, nie zastanawiając się zapomina uważając za zbędną informację]: to jest ten, kto jest posiany na drogę.

– Ewangelia wg Mateusza 13:19

Dowiedz się tedy dzisiaj i weź to sobie do serca, że Pan jest Bogiem na niebie w górze i na ziemi w dole, nie ma innego!

– Księga Powtórzonego Prawa 4:39

— odczuwanie emocji

Serce to doskonale znany symbol siedliska naszych uczuć i emocji.

SMUTEK

Żałował Pan, że uczynił człowieka na ziemi i bolał nad tym w sercu swoim. – Księga Rodzaju 6:6

RADOŚĆ

Wtedy rozgniewał się Pan na Mojżesza i rzekł: Czy nie ma Aarona, brata twego, Lewity? Wiem, że on umie mówić; a nawet jest już w drodze i idzie na spotkanie twoje, a gdy cię zobaczy, uraduje się w sercu swoim. – Księga Wyjścia 4:14

NIEWINNOŚĆ

Wszak on sam powiedział mi: Ona jest moją siostrą. A ona też mówiła: On jest moim bratem. Uczyniłem to w prostocie serca mojego i czystymi dłońmi. – Księga Rodzaju 20:5

NIENAWIŚĆ

Nie będziesz chował w sercu swoim nienawiści do brata swego. Będziesz gorliwie upominał bliźniego swego, abyś nie ponosił za niego grzechu. – Księga Kapłańska 19:17

ZWĄTPIENIE/STRACH

Tym, którzy pozostaną przy życiu wśród was, włożę zwątpienie do ich serc w ziemiach ich wrogów, i płoszyć ich będzie nawet szelest zdmuchniętego z drzewa liścia, i będą uciekać jak się ucieka przed mieczem, i będą padać, choć nikt ich nie ściga. – Księga Kapłańska 26:36

— uczenie się

I oto przydałem mu Oholiaba, syna Achisamacha, z plemienia Dan. A serce każdego zręcznego obdarzyłem umiejętnością wykonania wszystkiego, co ci rozkazałem

– Księga Wyjścia 31:6

— regulowanie uwagi

Zanim przestałem się modlić w sercu swym, pojawiła się z dzbanem na swym ramieniu Rebeka i zeszła do źródła, i naczerpała wody. A ja rzekłem do niej: Daj mi, proszę, napić się.

– Księga Rodzaju 24:45

*Podałem ten werset, ponieważ uważam, że modlitwa wymaga dość sporej uwagi.

Jak widzisz te wersety potwierdzają moją tezę, że słowo serce użyte w Biblii w większości przypadków nie oznacza narządu tylko umysł.

Hebrajskie słowo „levav” lub „lev” czyli polskie „serce” to słowo-klucz, które mieści w sobie wiele znaczeń.

– Dałem się przekonać w swym sercu… Można powiedzieć, że jest to takie słowo-klucz?

* Dokładnie, trafiłeś w sedno. A właśnie. Słowo ’serce’ również odnosi się do centralnego punktu. No wiesz mówi się np. „w sercu dżungli”…

– A masz na poparcie swoich słów jakiś werset?

* Inaczej bym o tym nie wspomniał:

Pod tchnieniem twoich nozdrzy spiętrzyły się wody, strumienie stanęły jak wał, topiele zakrzepły w sercu morza.

– Księga Wyjścia 15:8

Z serca bowiem pochodzą złe myśli [innymi słowy: umysł to centralny punkt powstawania wszelakich myśli], zabójstwa, cudzołóstwa, rozpusta, kradzieże, fałszywe świadectwa, bluźnierstwa.

– Ewangelia wg Mateusza 15:9

Dodatkowo powiem, że serce to również miejsce dokonywania wyborów uwarunkowanych pragnieniami:

Faraon odwróciwszy się, poszedł do swego pałacu i nie wziął sobie tego do serca [innymi słowy: faroan w swoim umyśle dokonał wyboru – nie wierzę Mojżeszowi i poszedł do pałacu].

– Księga Wyjścia 7:23

A gdy Pan widział, że wielka jest złość człowieka na ziemi i że wszelkie jego myśli oraz dążenia jego serca są ustawicznie złe, Żałował Pan, że uczynił człowieka na ziemi i bolał nad tym w sercu swoim. I rzekł Pan: Zgładzę człowieka, którego stworzyłem, z powierzchni ziemi, począwszy od człowieka aż do bydlęcia, aż do płazów i ptactwa niebios, gdyż żałuję, że je uczyniłem.

– Księga Rodzaju 6:5-7

Powiedz synom izraelskim, aby zebrali dla mnie dar ofiarny. Od każdego człowieka, którego pobudzi serce [innymi słowy: u każdego człowieka, który podejmie taką decyzję, a jest to uwarunkowane pragnieniem], zbierzcie dla mnie dar ofiarny.

– Księga Wyjścia 25:2

„Mieć złote serce” – być dobrym, wielkodusznym, szlachetnym człowiekiem

* Ponadto są wersety, w których serce definiuje całego człowieka, jego charakter. Pewnie nie raz słyszałeś „ten człowiek ma dobre serce”, albo „on nie ma serca”.

– Oczywiście, albo „złote serce”

* Dokładnie, chciałem zwrócić uwagę na fakt, że ogół twoich myśli w zależności od tego czy są dobre lub złe definiuje ciebie jako człowieka. Spójrz na te wersety:

Lud ten czci mnie wargami, ale serce ich [innymi słowy: cała ich osoba, to co robią, jak się zachowują, ich myśli] daleko jest ode mnie.

– Ewangelia wg Mateusza 15:8

Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode mnie, że jestem cichy i pokornego serca [innymi słowy: jestem cichy i pokorny], a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych.

– Ewangelia wg Mateusza 11:29

Zachowaj też w pamięci całą drogę, którą Pan, Bóg twój, prowadził cię przez czterdzieści lat po pustyni, aby cię ukorzyć i doświadczyć, i aby poznać, co jest w twoim sercu [innymi słowy: poznać ich charakter, ich osobowość], czy będziesz przestrzegał jego przykazań, czy nie.

– Księga Powtórzonego Prawa 8:2

I będziecie tam szukać Pana, swego Boga. Znajdziesz go, jeżeli będziesz go szukał całym swoim sercem* i całą swoją duszą.

– Księga Powtórzonego Prawa 4:29
* … innymi słowy: jeżeli całą aktywność mózgową poświęcisz na szukanie Pana („Ale szukajcie najpierw Królestwa Bożego i sprawiedliwości jego, a wszystko inne będzie wam dodane.” Mateusza 6:33; „Wreszcie, bracia, myślcie tylko o tym, co prawdziwe, co poczciwe, co sprawiedliwe, co czyste, co miłe, co chwalebne, co jest cnotą i godne pochwały.” – Filipian 4:8; „Bez przystanku się módlcie.” – 1 Tesaloniczan 5:17)

Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą.

– Ewangelia wg Mateusza 5:8

I dam wam serce nowe, i ducha nowego dam do waszego wnętrza, i usunę z waszego ciała serce kamienne, a dam wam serce mięsiste.

– Księga Ezechiela 36:26

Więc i Ja będę postępował wobec nich opornie i zaprowadzę ich do ziemi ich wrogów. Może wtedy ukorzy się ich nieobrzezane serce i wtedy zapłacą za swoje winy.

– Księga Kapłańska 26:41

– Tak sobie myślę w swym sercu, że rozumiem co chciałeś mi powiedzieć z głębi swojego serca. Miło, że poświęciłeś chwilę, żeby pouczyć moje serce, że nie zawsze 'serce’ oznacza serce.

* Cieszę się z głębi serca. Na koniec zachęcam cię, abyś skorzystał z wyszukiwarki biblijnej – jakiej chcesz np. tej znajdującej się pod tym adresem: http://biblia-online.pl/BibliaSzukaj do wyszukania frazy „ser”, a co za tym idzie odnalezienia jak największej liczby wyrazów z takim początkiem jak „serce”, „sercem”, „serca” itp. i
zastanowieniu się nad tymi wersetami. Ja długo rozmyślałem nad tym:

Albowiem gdzie jest skarb twój – tam będzie i serce twoje.

– Ewangelia wg Mateusza 6:21

Dlaczego? Nawet jeśli podłoży się słowo ’umysł’ dalej trzeba się zastanowić jak to ’ugryźć’. Moim zdaniem werset ten jest świetną zależnością. Jeżeli naszym skarbem będzie coś dobrego np. podobać się Panu, chęć naśladowania Jezusa, chęć znalezienia miejsca w Królestwie Bożym to cała nasza aktywność mózgu będzie skoncentrowana wokół tego, we wszystkim co robimy będziemy nieustanie starać się podporządkowywać całą naszą aktywność mózgową tak, żeby osiągnąć cel.

Chodzi mi o to, że we wszytko co robimy na co dzień możemy „upchnąć” nasz skarb. Dla mnie osobiście jest to modlitwa czy nawet pomyślenie o Stwórcy przed każdym posiłkiem, dobór muzyki, której słucham czy filmu, który obejrzę. Moje relacje międzyludzkie oraz to jak patrzę na pewne sprawy czy jak się zachowam w różnych sytuacjach. Nie bez podstawy Jezus powiedział, że największe przykazanie to:

Będziesz tedy miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej myśli swojej, i z całej siły swojej.

Ewangelia wg Marka 12:30

Jest to bardzo głęboka myśl, a jest świetnie wytłumaczona – moim zdaniem – w tych trzech filmach na kanale The Bible Project na YouTube:

1. Word Study: Lev – „Heart”

2. Word Study: Nephesh – „Soul”: https://www.youtube.com/watch?v=g_igCcWAMAM
3. Word Study: Me’od – „Strength”: https://www.youtube.com/watch?v=9aaVy1AmFX4

P.S. Jeżeli nie znasz angielskiego możesz włączyć polski napisy na YouTube (to proste, kliknij jak na obrazku poniżej) – 

——–

Zachęcamy do wysłuchania innych wykładów
br. Adama Urbana, wygłoszonych
w czasie społeczności 9-10 kwietnia 2016 r.

Pokusy Jezusa i nasze
Lekcja z Ewangelii wg Mateusza 4,1-11

Królestwo jako perła i skarb w ziemi
Lekcja z Ewangelii wg Mateusza 13,44-46