Temat dotyczy jednego z najbardziej znanych fragmentów Biblii. Te słowa Pana Jezusa znają zarówno głęboko wierzący, jak i ci, którzy rzadko ją czytają lub tylko kiedyś usłyszeli te słowa. Chodzi o tzw. nakaz misyjny zapisany w Ewangelii wg Mateusza 28:19-20: 

„Idźcie tedy i czyńcie uczniów ze wszystkich narodów, chrzcząc ich w imię Ojca i Syna, i ducha świętego, ucząc ich przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami po wszystkie dni aż do skończenia tego wieku.”

Zastanowimy się, co znaczy „chrzcić w imię Ojca, i Syna i ducha świętego”. Dla wielu chrześcijan jest to dowód na istnienie Trójcy, ale czy słusznie?

Błędy w tłumaczeniu i ich konsekwencje

W polskich przekładach występują dwa istotne błędy:

1. „Czyńcie uczniami wszystkie narody” – w oryginale greckim jest „czyńcie uczniów ze wszystkich narodów” (tak jak podaliśmy powyżeJ), co oznacza, że Ewangelia ma dotrzeć do ludzi różnych narodów, a nie nawrócić całe narody siłą.

2. „Chrzcząc je” – powinno być „chrzcząc ich”, czyli tych uczniów, a nie narody.

Te drobne różnice zmieniają sens misji chrześcijańskiej. Chrystus nie nakazuje nawracać wszystkich za wszelką cenę, lecz głosić tym, którzy są gotowi słuchać.

Znaczenie słowa „imię” w Biblii

Słowo „imię” w Biblii ma kilka znaczeń:

1. Nazwa własna (np. Jezus, Bóg).

2. Natura (np. w Liście do Hebrajczyków 1:4 – Jezus otrzymał „znamienitsze imię” niż aniołowie, czyli boską naturę).

3. Cześć (Izajasz 42:8 – Bóg nie odda swej chwały innym, nie odda im przysługującej sobie czci).

4. Reputacja (Przypowieści 22:1 – „Cenniejsze jest dobre imię niż bogactwo”).

5. Autorytet/urząd (np. Mojżesz działał w imieniu Boga).

6. Dzieło/sprawa (Dzieje Apostolskie 21:13 – Paweł gotów umrzeć „dla imienia Pana”, dla Jego sprawy).

7. Charakter/usposobienie (Psalm 34:4 – „wysławiajcie imię Pana”, czyli Jego charakter).

W naszym fragmencie – w tym ostatnim poleceniu Pana Jezusa – „imię” oznacza charakter – chrzest ma prowadzić do upodobnienia się do Boga, Jezusa i ducha świętego.

Prawdziwy chrzest a chrzest symboliczny

Chrzest wodny to tylko symbol. Prawdziwy chrzest to:

• Śmierć dla grzesznej natury (starego Adama).

• Powstanie do nowego życia w Chrystusie.

Przykłady z Pisma Świętego:

• Łukasz 12:50 – Jezus mówi: „Chrzest mam przyjąć, i jakiej doznaję udręki, aż się to stanie” – chodzi o Jego ofiarę na krzyżu, dokończenie Jego ofiarowania się.

• Rzymian 6:3-8 – Chrzest to zanurzenie w śmierć Chrystusa (umieranie dla samego siebie i swoich spraw), by powstać do nowego życia (dla Boga i Bożej sprawy).

• Kolosan 2:12 – Pogrzebani w chrzcie, by powstać z martwych przez wiarę.

Duch Święty jako przykład do naśladowania

Gdy Jezus mówi o chrzcie w imię ducha świętego, nie chodzi o trzecią osobę Trójcy (bo taka trójca nie istnieje, o czym wielokrotnie na tej stronie mówiliśmy), ale o ducha świętości obecnego w Braciach i Siostrach w wierze.

• Dzieje Apostolskie 20:28 – Starszych ustanowił duch święty, czyli Bracia i Siostry kierujący się Bożymi zasadami (por. Biblijne stanowisko biskupa. Kwalifikacje – wybór – zadania).

• 1 Koryntian 4:16, 11:1 – Paweł zachęca: „Bądźcie naśladowcami moimi, jak ja jestem naśladowcą Chrystusa”.

Wniosek: Chrzest w imię Ducha Świętego oznacza naśladowanie tych, którzy już rozwinęli w sobie boski charakter w różnych jego elementach.

Podsumowanie

Chrzest w imię Ojca, i Syna i Ducha Świętego to:

1. Upodobnienie się do Boga – Jego sprawiedliwości i miłości.

2. Naśladowanie Chrystusa – Jego poświęcenia i posłuszeństwa.

3. Czerpanie z ducha świętości obecnego w dojrzałych wierzących.

Nie chodzi o magiczną formułę, ale o przemianę serca i życia.

Rozpocznij swoje zmartwychwstanie już teraz – umieraj dla grzechu, a powstawaj do świętości!

PS: Temat omawiamy szerzej w wykładzie pt. „Ostatnie zalecenie Jezusa”. Dodajemy tam kilka ważnych faktów na temat słów „Idźcie tedy i czyńcie uczniów ze wszystkich narodów, chrzcząc ich w imię Ojca i Syna, i ducha świętego”:

„Wszystkie wczesne greckie manuskrypty, które zawierają ten werset, podają „w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego”, między innymi: Didache (I wiek), Justyn Męczennik (pierwsza połowa II wieku), Ireneusz (II wiek), Klemens Aleksandryjski (II wiek), Tertulian (II/III wiek), Hipolit (II/III wiek), Orygenes (III wiek), Cyprian (III wiek) i Ariusz (przełom III/IV wieku). Nie ma żadnego z wersją „w imię moje”.

Jedyny argument za „w imię moje” pochodzi od Euzebiusza, który wspominając ten werset, oddaje jego końcówkę w formie „w imię moje”. Jednak po pierwsze, skracanie wersetów i ich parafraza jest bardzo często obecne w twórczości pierwszych chrześcijan. Po drugie, nieprawdą jest, że Euzebiusz ZAWSZE cytuje ów tekst w „skróconej” formie. Czasami przytacza go też w formie: „w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego”, a więc musiał ją znać. Zamykanie oczu na ten fakt i przytaczanie Euzebiusza na dowód niepoprawności formy pełnej jest świadomym wypaczaniem natchnionych słów Biblii, typowym dla wolących żyć w kłamstwie, które im się podoba, i zamkniętych na prawdę, która z jakiegoś powodu im nie odpowiada. Nie przystoi dzieciom Bożym, które szukają prawdy w Jego Słowie i przyjmują ją taką, jaką ona tam jest podana.”

WYKRESY ŁASK

Na kolejnych stronach przedstawiamy różne wykresy będące rozwinięciem licznych wzmianek Brata Johnsona na temat łask (ich przeciwieństw i wypaczeń). Wierzymy, iż pomogą one naszym czytelnikom w zrozumieniu tego tematu. Informacje wykorzystane w wykresach zostały zaczerpnięte z niemal 200 zapisków obejmujących setki stron publikowanych na przestrzeni lat. Nie uznaliśmy za praktyczne podawanie bibliografii. O ile to było możliwe, staraliśmy się używać definicji i terminów brata Johnsona. Wszędzie tam, gdzie dodaliśmy coś do wykresów, uważaliśmy, żeby się trzymać jego myśli w tym względzie.

Jeśli chodzi o przymioty charakteru i wyższe pierwszorzędne łaski, pozostajemy przy kolejności podanej w 2 Piotra 1:5­-7. Pewną pomocą okaże się wyjaśnienie, dlaczego słowo cnota z w.5 jest zastąpione słowem nadzieja. Jest tak dlatego, że jądrem odwagi jest nadzieja. Nadzieja zwycięstwa jest głównym elementem odwagi żołnierza. W ten sposób 2 Piotra 1:5 zgadza się z oświadczeniem Pawła, że nadzieja jest jedną z trzech głównych łask (1 Kor.13:13). W wersetach tych św. Piotr dzieli cztery atrybuty na siedem łask i nabywaną wartość umysłową ­ wiedzę. Słowami „wiara, cnota i umiejętność” (w.5) określa elementy, czyli składniki mądrości; w słowach „powściągliwość [samokontrola] i cierpliwość” (w.6) podaje elementy i składniki mocy jako przymiotu charakteru, nie istoty; przez słowa „pobożność i braterska miłość” [miłość bliźniego, uprzejmość braterska] przedstawia elementy, czyli składniki sprawiedliwości; a przez słowo „łaska” podaje synonim miłości (bezinteresownej).

Tak więc siedem z tych zalet ­ wiara, nadzieja, powściągliwość, cierpliwość, pobożność, miłość braterska i łaska ­ jest łaskami, a jedna z nich ­ umiejętność ­ jest zdobyczą wiedzy umysłowej. Na pewno jest prawdą, że mądrość stanowi połączenie wiary, nadziei i wiedzy, ponieważ zaufanie do naszej wiedzy i nadzieja czynienia przez nią dobra jest właśnie tym, czym jest mądrość ­ ufnym, pełnym nadziei stosowaniem prawdy w planowaniu osiągania dobrych wyników. Jest także prawdą, że powściągliwość i cierpliwość [wytrwałość, stałość] są składnikami i elementami mocy, jako przymiotu charakteru, tzn. siłą woli, w odróżnieniu od siły i mocy fizycznej, ponieważ siła woli to stanowczość [powściągliwość, samokontrola] i stałość [cierpliwość] w dobrym postępowaniu. Sprawiedliwość z jednej strony składa się oczywiście z najwyższej miłości do Boga [pobożności], a z drugiej ­ z miłości do bliźniego jak do samego siebie [miłości braterskiej]. A zatem we fragmencie tym św. Piotr analizuje cztery przymioty Boskiego charakteru w ich elementach składowych, które muszą być w nas rozwinięte, jako nasze wyższe pierwszorzędne łaski.

Brat Johnson zmienił nieco układ innych łask, tak więc ich kolejność nie jest podana jako bezwzględna, ani według ich ważności. Jedni czytelnicy mogą nawet sądzić, iż jeszcze inna łaska, tutaj nie wymieniona, powinna być podana. Drudzy mogli zauważyć odmienne nazwy danej łaski (lub niełaski). Nazwy i definicje użyte na wykresach nie są jedynymi, jakie mogą być zastosowane, ale uznanymi za najlepsze w tym czasie; o ile to było możliwe, pozostają wierne komentarzom Brata Johnsona. Dla wielu łask podał on krótsze i dłuższe definicje; wybraliśmy te, które były najczęściej używane lub łączyliśmy dwie lub więcej definicji (dla oszczędności miejsca). W niektórych takich przypadkach dołączyliśmy własne komentarze, nasze lub poprzednich wydawców, lub sięgnęliśmy do opisów brata Johnsona i podaliśmy definicje tam, gdzie on ich nie podał (zaznaczając je nawiasami, aby nie wprowadzać w błąd naszych czytelników).

LICZBA ŁASK I ZALET

Brat Johnson niekiedy podawał różne liczby poszczególnych rodzajów łask. Opieramy się na ostatnich informacjach, jakie podał i jakimi się posługiwał.

7 wyższych pierwszorzędnych łask,
10 samolubnych niższych pierwszorzędnych
i 10 odpowiednich drugorzędnych łask,
7 społecznych niższych pierwszorzędnych
i 7 odpowiednich drugorzędnych łask,
14 trzeciorzędnych łask,
7 zalet artystycznych i
14 zalet intelektualnych.

Brat Johnson czasami cytował pewną łaskę w jednej grupie, a czasami w drugiej. Dla przykładu w E1 „Bóg”, s. 274­-281 traktuje bezstronność jako łaskę drugorzędną. Później zaliczył ją do łask trzeciorzędnych (E15 s. 102, 544, 620); dlatego zaliczamy bezstronność do łask trzeciorzędnych.

W E1, s. 232-­244 (i innych miejscach), brat Johnson traktuje odpuszczenie jako oddzielną drugorzędną łaskę, lecz w PT ’48, s. 66 ­jako pobłażliwość. Brat Johnson nie podaje odpowiedniej niższej pierwszorzędnej łaski dla odpuszczenia, lecz czasami przedstawia ją i łączy z pobłażliwością jako wynik agresywności. Gdyby jednak odpuszczenie uznać za jedną z drugorzędnych łask, ich liczba wyniosłaby jedenaście, a nie dziesięć, jak to brat Johnson kilkakrotnie oznajmiał. Albo odpuszczenie mogłoby być brane pod uwagę jako ogólna zaleta serca i umysłu, co ilustruje modlitwa Pańska (Mat. 6:12). (Podajemy odpuszczenie jako ostatnią z drugorzędnych łask, oznaczając ją pojedynczą gwiazdką.)

Brat Johnson często łączył z sobą (z powodu ich podobieństwa) domatorstwo i patriotyzm. Czynimy podobnie na naszych wykresach, by zachować ogólną liczbę siedmiu społecznych niższych pierwszorzędnych łask. Łaski drugorzędne, związane ze społecznymi niższymi pierwszorzędnymi łaskami, nie mają w Biblii ani w języku angielskim nazw (z wyjątkiem czystości, która jest wynikiem tłumienia wysiłków zmysłowości seksualnej do panowania nad nami). Chociaż nie mają nazw, drugorzędne łaski oczywiście powstają w wyniku tłumienia wysiłków do panowania nad nami przez każdą inną społeczną niższą pierwszorzędną łaskę, tzn. na skutek pozostawania przez nas martwymi dla ich dążeń do panowania. A zatem, gdy wysiłki miłości do męża, żony, rodziców, braci, sióstr, przyjaciół, sąsiadów, domatorstwa oraz patriotyzmu zmierzają do panowania nad nami, a my te wysiłki ograniczamy, to rozwijamy związaną z nimi, lecz nieco przeciwstawiającą się im (lecz nie przeciwną) łaską, tzn. łaską drugorzędną. Chociaż nie mamy dla każdej z nich nazwy, rozważenie faktu takiego tłumienia panowania nad nami pozwala uznać, że drugorzędne łaski rzeczywiście istnieją. Z powodu braku dla nich jednowyrazowych nazw dajemy teraz następującą: „pozostawanie martwymi dla ich wysiłków zmierzających do panowania nad nami”. Na wykazach używamy zatem określeń brata Johnsona z przedrostkiem „sub” (sub ­ pierwszy człon wyrazów złożonych, oznaczający zależność od kogoś, czegoś, położenie pod czymś, np. sublokator). Innym terminem używanym przez niego było „brak stronniczości” w stosunku do różnych osób, wobec których były uprawiane niższe społeczne pierwszorzędne łaski.

Brat Johnson najczęściej nie podawał definicji dla uczuć artystycznych i intelektualnych, lecz mówił o niektórych z nich i kilkakrotnie zacytował ich liczbę ogólną. Przeszukaliśmy zatem jego bibliotekę i wprowadziliśmy definicję do wykresów.

Ponieważ Brat Johnson tak często podkreślał kontrast i mówił o przeciwieństwach (o tym, czym dana rzecz nie jest), aby ułatwić nam zrozumienie strony konstruktywnej, dodaliśmy kolumny pokazujące braki oraz niełaski, czyli wypaczenia zalet (z wyjątkiem siedmiu artystycznych i czternastu umysłowych).

Dla większej przejrzystości rozpoczynamy od wykresu podającego tylko nazwy łask, po czym następuje ich rozwinięcie na pięciu następujących po sobie wykresach.

Jesteśmy wdzięczni za wysiłki kilku braci poniesione nad tym zestawieniem (po raz pierwszy na przestrzeni 70 lat), ponieważ wiele czasu spędzili na badaniu i rozszerzaniu go, składaniu do druku i projektowaniu, uzupełnianiu i korekcie, sprawdzaniu i przeglądaniu, a w końcu na produkcji nakładu. Ufamy, że ten numer będzie oddającym cześć Bogu hołdem dla Posłańca Laodycejskiego i że zachęci on do dalszego studiowania oraz rozwijania chrześcijańskich łask.

Tabela 1. Zestawienie przymiotów i łask

Tabela 2. Atrybuty i wyższe pierwszorzędne łaski

Tabela 3. Uczucia Samolubne

Tabela 3. (Uczucia samolubne cd.)

Uwagi do tabel 3 i 4

W kolumnie 2 i 3 podajemy braki i przesadne cechy dotyczące niższych pierwszorzędnych łask. Brat Johnson w kilku miejscach używał dla ich określenia także terminów „nie dopracowane” i „przesadzone”. To samo możemy powiedzieć o łaskach drugorzędnych. (Na przykład pokora może być przesadzona do nadmiernej pokory. Nadużyta lub przesadzona pracowitość może doprowadzić do zajmowania się bezcelowymi rzeczami. Nieskwapliwość może być przesadzona i dozwalać na przedłużanie się wszelkich form zła.) Tak więc należy unikać niedopracowania lub wyolbrzymiania jakichkolwiek naturalnych skłonności, lecz w każdej sytuacji utrzymywać równowagę az wyższymi pierwszorzędnymi łaskami.

Tabela 4. Uczucia społeczne

Tabela 5. Trzeciorzędne Łaski itp.

Tabela 6. Zdolności artystyczne i zdolności intelektualne

Zobacz też:
Objaśnienie łask charakteru

____
Źródło: „Teraźniejsza Prawda”, listopad-grudzień 1991, s. 88-96.

Ponieważ rozwijanie charakteru jest tym jedynym najważniejszym zadaniem na drodze chrześcijanina, wskazane jest, abyśmy odkryli na jakim wzorze powinniśmy opierać nasze codzienne postępowanie. Doskonałym wzorem jest oczywiście Chrystus. Nie możemy jednak zacząć rozwijać podobieństwa Chrystusowego do takiego stopnia, do jakiego byśmy chcieli; niemniej jednak, zachęcani jesteśmy do upodobnienia naszych charakterów, tak blisko jak to jest możliwe, do danego nam przez Niego przykładu.

[Zobacz też: Wykresy i tabele łask charakteru – stanowią one kontynuację poniższego artykułu!]

Pastor Russell poświęcił dużo miejsca i uwagi chrześcijańskim łaskom, zachęcając wszystkich braci do ich rozwijania. Brat Johnson, w czasie niemal pięćdziesięcioletniej służby braciom w prawdzie, dokonał dokładnej analizy łask chrześcijańskiego charakteru, ponieważ temat ten był bardzo bliski i drogi jego sercu. Jego artykuły mogą pomóc nam w rozwijaniu charakteru przez wyraźniejsze pokazanie licznych elementów tworzących charakter podobający się Bogu oraz przez wskazanie, jak zalety charakteru się objawiają, jak łączą się razem i jak mogą być praktykowane aż do wykrystalizowania.

W okresie paruzji br. Johnson na różnych konwencjach wygłosił serię trzynastu wykładów na temat rozwijania charakteru na podobieństwo Chrystusowe. Pierwszych dziesięć wykładów zostało opublikowanych w Sprawozdaniach konwencyjnych z 1912 roku pod tytułem „Metody rozwijania podobieństwa charakteru Chrystusowego”. W każdym z trzech kolejnych lat pojawiał się nowy wykład na temat różnych zarysów podobieństwa Chrystusowego. Te trzy wykłady zostały wydane oddzielnie w Sprawozdaniach konwencyjnych w latach 1913, 1914 i 1915.

[Te wykłady są dostępne po polsku w formie książki pt. „Rozwój podobieństwa Chrystusowego w teorii i praktyce” – po kliknięciu w tytuł można ją pobrać w formie pliku PDF] 

Poza tym brat Johnson obszernie pisał na temat chrześcijańskich łask, np. w E1 „Bóg”, E12 „Biblia” i E15 „Chrystus-Duch-Przymierza”. Pisał także pojedyncze artykuły na temat przymiotów Boskiego charakteru, wyższych pierwszorzędnych łask, wszystkich samolubnych niższych pierwszorzędnych łask, większości odpowiadających im łask drugorzędnych i większości łask trzeciorzędnych. Jego rozważania na temat łask charakteru wypełniłyby dwie lub trzy książki; są to doskonałe i dobrze przemyślane opisy. Wiele z tych artykułów, oprócz tego, że pojawiły się w wymienionych wyżej książkach, można również znaleźć w PT przy pomocy tematycznych indeksów.

WYJAŚNIENIE SŁOWA „ŁASKI”

Pewne wyjaśnienia na temat łask byłyby tu potrzebne. Słowo to wyraża pojęcie o przyciągających, ujmujących, przyjemnych i dostrzegalnych zaletach serca i umysłu. Biblia używa różnych określeń dla oddania zamierzonego znaczenia słowa „łaska”. Liczba mnoga nie występuje w Biblii, co może zaskoczyć wielu, ponieważ my używamy jej tak często dla oddania myśli biblijnej. Pojawia się jednak w Biblii liczba pojedyncza rzeczownika „łaska”, zawierająca w sobie znaczenie łask (Efez.4:29; Kol. 3:16; 4:6; Żyd.12: 28; 13:9; 2Piotra 3:18; Juda 4).
Są w Biblii i inne wyrażenia obejmujące to, co rozumiemy przez słowo „łaski”. Jednym z nich jest słowo owoc (Mat.7:17; 13:8,23; Jan 15:2,8; Gal.5:22; Żyd. 12:11; Jak.3:18; Obj.22:2), które użyte jest w liczbie mnogiej w rozumieniu łask (2 Kor.9:10; Filip. 1:11; Jak.3:17). Biblia używa słowa chwała (oraz chwały) również w tym znaczeniu; Filip.4:8 [tu słowo „cnota” bardziej dotyczy zalet sprawiedliwości, a słowo „chwała” ­ łask miłości bezinteresownej]; Żyd.13:15; 1Piotra 1:7; Iz.60:6; 63:7; 1Piotra 2:9). Podobnie używane jest w Biblii słowo „cnota” (Filip.4:8; 2Piotra 1:3,5). Przysłówek cnotliwie również wyraża tę myśl (Przyp.31: 29, w polskiej wersji ­ grzecznie). I tak słowo chwała jest także używane w znaczeniu łask ­ wzmocnionych, zrównoważonych i skrystalizowanych w doskonałym charakterze (Rzym.2:7,10; 3:23; 5:2; 6:4; 1Kor.11:7; 2Kor.3:18; 4:6; 1Tes.2:12; 2Tes.1:9; Żyd.1:3; 2:7,9; 9:5; 1Piotra 1:7; 4:14; 2Piotra 1:3).

Łaski są zaletami charakteru i postępowania, które je zdobią, dodając im piękna, powabu i wdzięku. One nie tylko przejawiają się w naszym zewnętrznym postępowaniu, lecz również mają sferę działania w naszych motywach uzasadniających to, co robimy. A zatem przenikają one treść, motywy i sposób wyrażania naszego postępowania. Są one najważniejszym elementem podobieństwa Chrystusowego. By uzyskać życie wieczne, cała ludzka rodzina będzie musiała rozwinąć w sobie te łaski albo teraz, w tym życiu, albo przy końcu Pośredniczącego Panowania (chociaż nie wybrani nie będą tak surowo próbowani jak klasy wybrane, które, jak się spodziewamy, otrzymają niebiańskie dziedzictwo).

Główną z łask (zgodnie z oświadczeniem św.Pawła w 1Kor.13:13) jest Miłość; z miejsca, jakie przypisuje on miłości w tym rozdziale, wyraźnie wynika, iż należy uważać ją za wielką zbiornicę, z której wypływają niemal wszystkie pozostałe łaski. Ktoś, kto spodziewa się rozwinąć charakter bez miłości, buduje ze złych materiałów. Tak więc w sercu najpierw obecna musi być miłość, a potem będziemy mogli rozwinąć z niej niemal każdą inną łaskę. Pozostałe wyższe pierwszorzędne łaski mogą być jednak rozwinięte niezależnie od miłości bezinteresownej, i zgodnie z oświadczeniem św.Piotra (2 Piotra 1:5-7) w rzeczywistości poprzedzają rozwinięcie miłości. Miłość wymaga ćwiczenia i w rozmaitych sytuacjach uzewnętrznia się na różne sposoby, a my musimy znaleźć się w tych sytuacjach, aby miłość mogła właściwie ukazać się w swoich różnych działaniach.

KLASYFIKACJA ŁASK

Wyższe Pierwszorzędne Łaski

Wyższe pierwszorzędne łaski są cechami charakteru rozwijanymi przez właściwe ćwiczenie religijnych organów naszego mózgu: duchowości, optymizmu, stanowczości, stałości, sumienności, życzliwości i czci. Działając oddzielnie lub w połączeniu zalety te rodzą wiarę, nadzieję, samokontrolę, cierpliwość, pobożność, miłość braterską i miłość bezinteresowną. Biblijna podstawa takiego ujęcia siedmiu wyższych pierwszorzędnych łask znajduje się w 2Piotra 1:5-7.

Pierwszorzędny przymiot, czy łaska charakteru, jest wynikiem bezpośredniego działania jednego lub dwóch organów uczuciowych. Kilka z wyższych pierwszorzędnych łask (np. pobożność, miłość braterska i bezinteresowna) jest bezpośrednim rezultatem działania kilku wyższych organów uczuciowych. A zatem pobożność jest bezpośrednim wynikiem sumienności i czci, miłość braterska ­ sumienności i życzliwości, podczas gdy miłość bezinteresowna do Boga i Chrystusa jest z jednej strony bezpośrednim rezultatem oceny i sympatii, a z drugiej ­ wynikiem życzliwości; miłość bezinteresowna do człowieka z jednej strony jest rezultatem oceny i sympatii, a z drugiej ­ życzliwości.

Jedynymi organami uczuciowymi działającymi w wytwarzaniu wyższych pierwszorzędnych łask są wyższe organy uczuciowe. Niektóre z wyższych pierwszorzędnych łask są efektem bezpośredniego działania więcej niż jednego wyższego organu uczuciowego; niższe pierwszorzędne łaski są w każdym przypadku wynikiem działania tylko jednego niższego pierwszorzędnego organu uczuciowego. Widzimy zatem, że ćwiczenie wyższych organów uczuciowych wytwarza wyższe pierwszorzędne łaski, a niższe organy uczuciowe ­ niższe pierwszorzędne łaski.

Niższe Pierwszorzędne Łaski

Człowiek był początkowo obrazem Boga i mimo upadku rodzaj ludzki nadal posiada wszystkie z pierwotnych organów uczuciowych, choć znacznie wypaczone. Człowiek ma głównie dwa rodzaje niższych organów uczuciowych: (1)samolubne i (2)społeczne, którymi posługują się niższe pierwszorzędne łaski. Bezpośrednie działanie niższych organów uczuciowych rozwija niższe pierwszorzędne zalety, łaski lub przymioty. Mówienie o rozwijaniu takich zalet dotyczy oczywiście Boskich stworzeń, które są wolnymi moralnie istotami ­ aniołami i ludźmi.

Stwórca „wbudował” te skłonności w naturalne doskonałe umysły Adama i Ewy (oraz Jezusa). W wyniku upadku wszyscy z nas, jako ich potomkowie, rodzimy się z niedoskonałymi zdolnościami w tym zakresie. Niemniej jednak łaski takie, oparte na tych naturalnych skłonnościach, pod kierunkiem dominujących łask i Ducha Świętego mogą być rozwinięte w życiu człowieka (spłodzeni z Ducha w tym życiu musieli rozwinąć doskonałe charaktery, aż do ich wykrystalizowania).

Samolubne niższe pierwszorzędne łaski nie dlatego zostały nazwane „samolubnymi” jakoby były grzeszne, lecz w znaczeniu ich interesowania się sobą i z powodu, że działają by podtrzymywać życie, bezpieczeństwo i dobre samopoczucie. Były one obecne w doskonałym, bezgrzesznym stanie. Słusznie mogą być nazwane samolubnymi, nie możemy jednak pozwolić im na pełną swobodę, ponieważ nadużyte, wypaczone, stałyby się niewłaściwie samolubnymi. Tak więc niekiedy musimy ograniczać ich tendencję do kierowania nami. Podobnie jest ze społecznymi niższymi pierwszorzędnymi łaskami; dotyczą one innych osób jako ich przedmiotów, np.miłości do współmałżonka, płci przeciwnej, rodziców, braci i sióstr itp.

Drugorzędne Łaski

Drugorzędne łaski rozwijają się w wyniku tłumienia przez wyższe pierwszorzędne łaski wysiłków niższych pierwszorzędnych organów uczuciowych wpływania na nasze postępowanie. Łaski te również dzielą się na dwa rodzaje, podobnie jak odpowiadające im niższe pierwszorzędne łaski, tzn. samolubne i społeczne. A zatem, jeśli nasza wiara, nadzieja, samokontrola, cierpliwość, pobożność, miłość braterska i bezinteresowna ­ wyższe pierwszorzędne łaski ­ tłumią wysiłki np. umiłowania spokoju dążącego do panowania nad nami, wówczas wynikiem jest pracowitość (łaska drugorzędna); jeśli tłumią wysiłki aprobaty, by zapanować nad nami, wtedy wynikiem jest skromność (drugorzędna łaska).

W ten sam sposób pokora wiąże się z samooceną, ponieważ jeśli nasze wyższe pierwszorzędne łaski tłumią wysiłki samooceny do władzy nad nami, wynikiem jest pokora, która nie jest rezultatem działania samooceny, lecz efektem tłumienia (przez wyższe pierwszorzędne łaski) wysiłków samooceny do panowania nad nami.

Tak więc wyższe i niższe pierwszorzędne łaski w istocie swej są pozytywne (tzn. bezpośrednim wyrazem działania wyższych i niższych organów uczuciowych), natomiast łaski drugorzędne są negatywne (tzn. pośrednim wyrazem wyższych pierwszorzędnych łask tłumiących wysiłki niższych organów uczuciowych do panowania nad nami).

Trzeciorzędne (Złożone) Łaski

Podział łask na pierwszorzędne, drugorzędne i trzeciorzędne nie jest podziałem biblijnym. Jest on raczej oparty na budowie i funkcji organu naszego mózgu. Nie powinniśmy na podstawie tych określeń rozumieć, że trzeciorzędne łaski są mniej ważne od drugorzędnych. Chociaż wyższe pierwszorzędne łaski są najważniejsze, błędnym byłoby twierdzenie, że łaski drugorzędne są ważniejsze od trzeciorzędnych. Z wyjątkiem wyższych pierwszorzędnych łask, kolejności liczbowej podziałów nie należy utożsamiać ze znaczeniem odpowiednich łask. Łaski trzeciorzędne rozwijane są z reguły jako ostatnie (chociaż istnieją wyjątki).

Łaski trzeciorzędne (inaczej złożone) są albo wynikiem a) łączenia się wyższych pierwszorzędnych łask z drugorzędnymi, albo b) łączenia się wyższych pierwszorzędnych łask z niższymi pierwszorzędnymi i drugorzędnymi łaskami. Rozwój łaski trzeciorzędnej zawsze pociąga za sobą działanie, jednej lub kilku, wyższych pierwszorzędnych łask.

Wyższe pierwszorzędne łaski nie są wynikiem działania niższych pierwszorzędnych organów uczuciowych. Podobnie niższe pierwszorzędne łaski nie są rezultatem działania wyższych organów uczuciowych. Zawsze wtedy, gdy efekty ­ łaski ­ jednego lub dwóch takich organów łączą się z jedną lub kilkoma drugorzędnymi łaskami, powstaje łaska trzeciorzędna, a zatem łaska złożona.

Na przykład, cichość jest łaską trzeciorzędną, a rozwijana w stosunku do Boga stanowi połączenie 1) wyższych łask wiary, samokontroli, cierpliwości, pobożności i miłości bezinteresownej (z jednej strony) z 2) drugorzędnymi łaskami pokory, nieskwapliwości i pobłażliwości (z drugiej strony), wraz z łagodną uległością serca i umysłu, ponieważ w praktykowaniu cichości wobec Boga łączy się 8 wyżej wymienionych łask, z których 5 wyższych pierwszorzędnych zdobywa przewagę nad 3 drugorzędnymi w łagodnej uległości serca i umysłu (co właśnie w Biblii oznacza cichość). W stosunku do człowieka cichość jest połączeniem samokontroli, cierpliwości, miłości braterskiej i bezinteresownej z wyżej wymienionymi 3 drugorzędnymi łaskami i łagodną uległością.

Zdolności Artystyczne i Umysłowe

Uczucia (lub zdolności) artystyczne i intelektualne również zostały omówione w pismach br. Johnsona. Są one obecnie w naturalnym umyśle i po poświęceniu zostają przyjęte jako pomocne do przyszłego rozwoju. Brat Johnson nie poświęcił jednak tym niższym zdolnościom tak wiele miejsca, jak wyższym moralnym i religijnym zaletom; wskazał jednak, że wszystkie uczucia mają być kierowane przez wyższe pierwszorzędne i dominujące łaski i im poddane.

W artykule pt. „Kierowanie ludzkimi uczuciami w ich naturalnym zastosowaniu” (PT 50, s.119­-125) br. Johnson podał pewne przykłady: Niejeden sługa Boży dla rozładowania napięcia musiał uciekać się do wesołości (humoru), tak wyjaśniając swoje postępowanie: „Gdybym w ogóle nie korzystał z dobrego humoru, nie mógłbym wykonać mojej pracy; muszę mieć jakieś ujście; napór moich ciężarów jest tak duży, że gdybym nie miał jakiegoś sposobu ulżenia sobie, zostałbym pokonany; nie mógłbym zachować odpowiedniego usposobienia w wykonywaniu mojej pracy”. W ten sposób, gdy napięcie staje się bardzo trudne do zniesienia, rozładowaniem może być dobry humor czy jakiekolwiek inne doznanie artystyczne.
Nasze zamiłowanie do przyrody i sztuki może przyczyniać się do podnoszenia naturalnego poczucia piękna naszych rodzin. Poczucie humoru i zgodliwe usposobienie w wielu przypadkach przyczynia się do rodzinnej miłości i pokoju. Przyjemna muzyka, wokalna lub instrumentalna, może być sposobem uczynienia domowego życia lepszym pod wieloma względami. Umiłowanie przez nas przyrody i sztuki może także służyć naszym pracodawcom przez umożliwienie nam wykonywania pracy z większą wprawą, przynoszącą im większe zyski, a jeśli jesteśmy pracodawcami posługującymi się różnymi elementami przyrody i sztuki, by pomóc naszym pracownikom, wyświadczamy im więcej sprawiedliwości niż gdybyśmy zaniechali takiego postępowania.

Ilu pracodawców dzięki uprzejmości dla swoich pracowników wytwarza u nich właściwe uczucia, jak bardzo pracownicy wspomagają dzięki temu interesy pracodawcy, np. urzędnicy dzięki uprzejmości wobec klientów mogą okazać się o wiele bardziej przydatnymi dla pracodawców. Niekiedy dzięki poczuciu humoru pracodawca może powstrzymać niezadowolenie pracowników, a właściwie użyty dowcip pracownika może często służyć interesom pracodawcy. Ludzka wiedza, szczególnie zawodowa, może przynosić wspaniałe rezultaty zarówno pracownikowi, jak i pracodawcy.

Tak więc każdy z nas dzięki doznaniom artystycznym najbardziej stosownym dla danego przypadku, może umniejszyć moc napięcia. Z własnego doświadczenia każdy pozna, które przeżycia najbardziej odpowiadają jego potrzebom. Taka ucieczka do artystycznych uczuć niekiedy wybawi nas od grzechu, gdy pokusa może przekraczać nasze siły. „Nie dawajcie miejsca diabłu” (Efez.4:27). Naszym celem powinno być używanie artystycznych i intelektualnych uczuć w służbie najwyższego Boga!

[Zobacz też: Wykresy i tabele łask charakteru – stanowią one kontynuację powyższego artykułu!]

____
Źródło: „Teraźniejsza Prawda”, listopad-grudzień 1991, s. 85-88.

Księga żywota. Przeczytajmy niektóre wersety, które o niej mówią:

Filipian 4:2-3 – „Proszę Ewodię i proszę Syntychę, aby były jednomyślne w Panu. Proszę też i ciebie, wierny towarzyszu, pomagaj tym, które razem ze mną pracowały w ewangelii, wraz z Klemensem i z innymi moimi współpracownikami, których imiona są w księdze żywota.”

Widzimy, że na początku Wieku Ewangelii ktoś już wpisał się do księgi żywota.

Objawienie 3:5 – słowa naszego Pana – „Kto zwycięży, będzie ubrany w białe szaty i nie wymażę jego imienia z księgi żywota, lecz wyznam jego imię przed moim Ojcem i przed jego aniołami.”

Widać tu potrzebę pracy nad zbawieniem. Widać, że niektórzy mogą być wpisani, a później wymazani z księgi żywota, ale wierni mogą być wpisani na stałe.

Obj. 20:12 – „I zobaczyłem umarłych, wielkich i małych, stojących przed Bogiem, i otwarto księgi. Otwarto też inną księgę, księgę żywota. I osądzeni zostali umarli według tego, co było napisane w księgach, to znaczy według ich uczynków.” … werset 15: „I jeśli się ktoś nie znalazł zapisany w księdze żywota, został wrzucony do jeziora ognia.” A werset 14 wyjaśnia, że jezioro ognia „to jest druga śmierć.” (czyli wieczne zniszczenie)

Czytamy, że będzie otwarta pewna inna księga żywota. Dopiero w Królestwie, pod panowaniem Pana Jezusa. Obj. 21:27 – tutaj mamy to piękne miasto Jeruzalem (symbol Królestwa Bożego już po 1000-letnim sądzie) i przestrogę: „I nie wejdzie do tego miasta nic nieczystego ani ten, kto popełnia obrzydliwość i kłamstwo, tylko ci, którzy są zapisani w księdze żywota Baranka.”

Kiedy patrzymy na Słowo Boże to ma ono około 31 173 wersety (zależnie od podziału). Badacze podają różne liczby, od 3 do nawet 30 tysięcy obietnic w Biblii. Ktoś kto bardzo dokładnie starał się je policzyć samodzielnie doszedł do ponad 7000 obietnic. Wiele z tych obietnic mówi o życiu wiecznym.

Niedawno brat Marek położył na stoliczku książkę „Klejnoty obietnicy Bożej”. Tam jest obietnica na każdy dzień. W przedmowie autor napisał, że „obietnica nie jest dawana w tym mniemaniu, iż czytelnik odczyta ją sobie spokojnie i następnie odłoży. Nie, winien obchodzić się z nią, jak z czymś rzeczywistym, podobnie jak człowiek traktuje czek, jako dobro realne. Winien przyjąć ją i położyć na niej, niby podpis, własne imię, skoro osobiście uważa ją za prawdziwą wartość.”

Możemy wpisać nasze „imię” w obietnicę. Dla ludzi, którzy zaufali Bogu, Pismo Święte, ma wspaniałą obietnicę. Właściwie cała Biblia jest księgą żywota.

Jest w Biblii pewna wielka obietnica. Ona mieści w sobie wszystkie pozostałe i roztacza się od 1 Mojż. aż do Ks. Obj. Jest to obietnica, której zapowiedzią były słowa Boga jeszcze w raju, po upadku człowieka (było to jedyne pocieszenie w tej sytuacji), 1 Mojż. 3:15 – „potomstwo niewiasty zmiażdży głowę węża”. Ta obietnica została pogłębiona i pełniej wyrażona wobec Abrahama, któremu Bóg zmienił imie na Abraham. Bóg złożył Abrahamowi obietnicę. Bóg obiecał, że w jego potomstwie błogosławione będą wszystkie narody ziemi. Co więcej, Bóg dodał do tego przysięgę. My wiemy, że tylko Bóg jest zawsze prawdziwy, że całe Słowo Boże jest prawdą, a tutaj Bóg dla wzmocnienia tego słowa, dodaje przysięgę na samego siebie. 1 Mojż. 22:16-18 – „Przysiągłem na siebie samego, mówi Pan: Ponieważ to uczyniłeś i nie wzbraniałeś się ofiarować mi jedynego syna swego, Będę ci błogosławił obficie i rozmnożę tak licznie potomstwo twoje jak gwiazdy na niebie i jak piasek na brzegu morza, a potomkowie twoi zdobędą grody nieprzyjaciół swoich, I w potomstwie twoim błogosławione będą wszystkie narody ziemi za to, że usłuchałeś głosu mego.”

Tutaj jest obietnica dla potomków Abrahama, że oni także pokonają swoich wrogów, będą błogosławieni i będą jeszcze błogosławić innym. Kim są ci potomkowie? List do Rzymian nazywa Abrahama ojcem wierzących. A więc jaki wierzący możemy wpisywać swoje imiona do tej obietnicy przez podążanie wiarą podobnie jak Abraham. Jeśli wytrwamy przy tej obietnicy, to nasi wrogowie: grzech, błąd, samolubstwo, światowość, szatan, jego zastępy – będę pokonane (taka jest Boża obietnica).

Możemy wpisywać w tę obietnicę swoje imię. Czy to jest to imię, które mamy w dowodzie? Był taki człowiek w USA, który miał imię „Izrael” i kiedy czytał Biblię pierwszy raz to zdziwiony wołał, że cała Biblia mówi o nim. (Było to w filmie „Krzyż i sztylet”)

Jednak wydaje się, że nie o to chodzi. Chodzi o to, żeby żywą wiarą wejść w tę obietnicę i przymierze, które Bóg przed nami otwiera. Bo ten kto żyje wg tego przymierza i rozwija swój charakter według tego przymierza, może przyjmować Boskie obietnice jako swoje. Bóg potrafi przy wzbudzeniu umarłych zachować naszą tożsamość, zapamiętać i przywrócić nas do życia z naszym charakterem i wspomnieniami. Nasze imię może być zachowane w Królestwie.

Jednym z biblijnych znaczeń słowa „imię” jest właśnie charakter, tożsamość. Widzimy to w odniesieniu do Boga, gdy czytamy Psalm 34:4 – „Uwielbiajcie ze mną Jahwe, Imię Jego wspólnie wywyższajmy”. Nasze wywyższenie dotyczy właśnie Boskiego charakteru. Co do człowieka: Przyp. 22:1 – „Lepsze jest dobre imię niż wielkie bogactwo”. Wiadomo, w pracy kiedy jest ktoś, kto nosi imię Jan, i kiedy mówimy, że ma w firmie dobre imię to nie chodzi o to, że wszystkim tak się podoba imię Janek, tylko chodzi o to, że jego charakter jest szanowany, że jest ceniony.

…że ten człowiek jest miły, sprawiedliwy, mądry, kompetentny, ma dobrą wolę. Z tego powodu mówimy, że Jan ma dobre imię – dobry charakter, dobrą osobowość.

Kiedy więc Biblia mówi o wpisywaniu imienia do księgi życia to nie chodzi tak bardzo o jakieś wielkie czyny, ale przede wszystkim o charakter. Znamy Boskie życzenia wobec nas. Mich. 6:8 – „On ci oznajmił, człowieku, co jest dobre i czego PAN żąda od ciebie: jedynie tego, byś czynił sprawiedliwie, kochał miłosierdzie i pokornie chodził z twoim Bogiem.” Możemy do tego dodać słowa z 1 Sam. 16:7, że „człowiek patrzy na to, co przed oczyma, ale Pan patrzy na serce.” Na intencje.

Nie ma wpisu do Księgi Żywota za określone zasługi, np. w głoszeniu ewangelii, w modlitwie, w samoponiżaniu się. Lecz Bóg ceni rozwijanie charakteru na wzór charakteru Pana Jezusa i na wzór Słowa Bożego. Różne podejmowane kroki jak badanie Biblii, głoszenie, modlitwa, znoszenie zła, one mają służyć temu celowi, żebyśmy stawali się bardziej podobni do Jezusa, bo to jest główny cel.

Są różne listy i podziały zalet charakteru, prawda? W Ter. Prawdzie nr 419, tam od strony 90 są tabele takich zalet. I można ich naliczyć przynajmniej 55, a licząc troszkę inaczej nawet 76 takich zalet.

Można je też przemnożyć razy 2. Bo wiele jeszcze zależy od tego, co jest podstawą dla rozwijania tych zalet. Czy jest to tylko sprawiedliwość, czy może wychodzimy aż do miłości ofiarniczej jako podstawy, gdy jesteśmy gotowi do pewnych poświęceń i pewnych ofiar, bo tak pokochaliśmy te dobre cechy Chrystusowego charakteru i tak bardzo byśmy chcieli je wypisać w swoich sercach.

Bez Boga nie możemy osiągnąć takiego doskonałego rozwoju i w ogóle nie da się go w pełni osiągnąc w tym życiu. Jest za to niezwykłe zajęcie na resztę życia jako chrześcijan. Nie musimy się nudzić, nie musimy zajmować się przesadnie życiem innych, bo nie starczy czasu, żeby pracować nad sobą. Oczywiście powinniśmy pomagać jedni drugim, ale główna rzecz jest taka, żeby nasze zalety były rozwinięte, bo tylko tak pomożemy bratu lubi siostrze albo komuś z kim jesteśmy w kontakcie. Zamiast martwić się o coś, na co nie mamy wpływu, oddajmy to Bogu, a pracujmy nad tym, na co mamy wpływ. W teorii to prosta zasada, lecz w praktyce…

… Jest to ta szkoła życia w Panu. Jeśli mamy doświadczenia, które zmuszają nas do myślenia, jeśli nawet upadamy i jest nam z tym źle, to znaczy, że nauczyciel się nami zajmuje i że dokonują się jakieś zmiany. Nie szukajmy przede wszystkim tzw. świętego spokoju, ale rozwoju, wiedząc, że nasze imię może być wpisane do księgi życia przez różne trudności i doświadczenia. To nam da pokój, ale pokój Boży.

Można powiedzieć, że te doświadczenia są nierówne. To znowu jak w szkole. Kiedy nam nie szło w jakimś przedmiocie to mogliśmy się burzyć wewnętrznie, że więcej od kogoś powtarzamy, a i tak te oceny nie takie. Czemu tak jest. Nieraz ktoś ma więcej doświadczeń i nie znaczy to, że jest gorszy albo lepszy, tylko, że widać takie są potrzeby i że Pan w taki czy inny sposób nad daną osobą pracuje.

(Sporo w tym wykładzie myśli zaczerpnąłem z wykładu brata Maszczyka z roku 1969, np. ta poniższa opowieść)

W pewnej szkole było dwóch uczniów, którzy rozrabiali i za karę nauczyciel kazał im napisać 100 razy swoje imię i nazwisko. Jeden to był „Jan Kot” a drugi „Krzysztof Konstantynopolitańczykiewicz”. Oczywiście ten drugi się złościł, że to niesprawiedliwe. W życiu duchowym jest to trochę podobnie, a trochę jeszcze inaczej: Wydaje nam się, że ci bracia i siostry wokół nas prawie nie mają doświadczeń, a my mamy takie różne i tak dużo. Ale z drugiej strony może to wyglądać inaczej, może to tamten brat albo siostra sobie myśli: „u mnie te doświadczenia tak długo trwają, a u niego albo u niej tak krótko”.

„Tym się w życiu powodzi, im się układa.” Patrzymy jedni na drugich i wydaje nam się, że komuś jest lepiej. Czasami zależy z jakiego punktu widzenia patrzymy. Bo z jednej strony można spojrzeć, że wszystko nam się układa, a z drugiej myślimy, że bardzo cierpimy. I tak w rozmowie może wyjść, że my akurat cierpimy i czujemy nasze upadki, doświadczenia, kary, a ktoś mówi patrząc z innej strony: „Tobie jakoś tak wszystko się układa, ty chyba nic nie przechodzisz w swoim życiu”.

To jak te dwa nazwiska. Nam się czasami wydaje, że my to ten „Konstantynopolitańczykiewicz”, ale nie musi tak być. Myślimy, że tylko my mamy tyle doświadczeń. Jednak te powtórki są nam potrzebne, więc możemy pisać 10, 20, 100, 1000 razy i potem się sami zdziwimy, że nam się tak udało to imię napisać. Wspaniale napisane imię, pełne zalet. Nie można tylko załamać się, nie można zrezygnować.

Bóg nie zapomina o nas. Pewien ojciec był drwalem i zabrał syna na wyprawę. Powiedział mu: musimy zrobić nową rączkę do siekiery. Jakie drzewo wybierzesz? Syn mówi: „Musi być piękne, prościutkie”. Ojciec prowadzi syna przez las i prowadzi go w takiej dolinie, syn patrzy: piękne, prościutkie drzewo – idealna rączka do siekiery. Na szczycie góry drzewa nie były już takie piękne. Ale ojciec mówi: „Wiesz co, synu, nie z tamtego drzewa zrobimy, ale z tego co rośnie na szczycie góry.” „Ale jak to? Tamte były takie proste, piękniejsze.” „Tak, ale pamiętaj, że to drzewo rosło w spokojnym stanie, rosło spokojnie, więc ma słabą strukturę, gdy będziesz tę rączkę używał do siekiery uderzając w twarde drzewo to szybko się złamie. A to drzewo na szczycie musiało się sprzeciwiać halnym wiatrom i teraz jak z niego zrobisz rączkę to będzie mógł rąbać drzewo przez długie lata.

Doświadczenia rozwijają nasz charakter, kiedy nie przechodzimy ich sami, tylko z Panem, jeśli korzystamy ze Słowa Bożego. Biblia mówi, że tacy stają się jak drzewa nad strumieniami wód. Ale bez prób, w cieplarni, to kiedy przyjdzie mały mróz, roślina już upada.

Czasami w zborze jak ktoś przychodzi to się martwimy. Żeby ta osoba czegoś nie usłyszała, żeby czegoś złego nie zauważyła. Żeby się ktoś nie zgorszył, żeby czasem nie odszedł. No i oczywiście powinniśmy być delikatni, dobrze się zachowywać, ale nie mamy udawać, że jesteśmy lepsi niż jesteśmy, nie mamy udawać, że jesteśmy dobrzy, tylko po prostu mamy stawać się dobrzy. Gdy będziemy udawać to w końcu i tak nam się nie uda, ale jeżeli krok po kroku uczciwie próbujemy żyć prawdą na co dzień to będzie coraz lepiej.

Bóg traktuje nas jak duchowe orły i pozwala na różne doświadczenia. Kiedy młode orły dorastają to wolą siedzieć w gnieździe, ale dorosłe orły przynoszą ciernie do gniazda i młode orły się gniewają, przeszkadza im to i lecą w świat. Tak samo w życiu duchowym. Mamy różnych symbolicznych ojców i matki, ale kiedy potrafimy już trochę latać, to Bóg mówi: musicie się nauczyć latać samodzielnie. Można wziąć przykład mamy, która prowadzić syna za rękę, ale to mężczyzna, ma 30 lat, a mama mówi do niego: „chodź syneczku, daj rękę, bo się przewrócisz”.

Bog chce żebyśmy się rozwijali, dorastali. Mogą przyjść bardzo przykre momenty. „Jak ten brat mógł mi to powiedzieć albo ta siostra”, jak oni się mogli tak zachować. Efekt może być jednak dobry. Bo musimy stawać się samodzielni. Samodzielnie żyć prawdą i jej duchem. Wypracować charakter nie w 100%, ale w takim stopniu, żeby samodzielnie żyć duchowo z Panem. Ta droga wiedzie jednak przez trudności kryzysy.

Jak określił to brat Maszczyk musi być to taki stan, żeby móc powiedzieć: „choćbyście wszyscy odpadli to ja będę służył Bogu” (oczywiście nie z pychą, tak naprawdę w ogóle nie należy tego mówić, ale mieć takiego ducha), bo kiedy wszyscy tak powiemy w duchu, to wszyscy zostaniemy w prawdzie. Musimy szukać niezależnego życia duchowego z Bogiem i z Panem Jezusem, wpisywać swoje imię w księgę żywota. Takie silne w Panu jednostki tworzą silny zbór, ale spaja go miłość, bez miłości jest tylko walka i ciągłe „piłowanie się”.

Chcę teraz chwilę powiedzieć o wielkiej obietnicy, jaka dotyczy poświęcających się w obecnym czasie. Bo może byśmy powiedzieli, że to głównie odnosi się do Oblubienicy Chrystusa, do maluczkiego stadka, że może teraz nie można w sposób pewny i stały zapisać swojego imienia do księgi żywota. Ale to nie prawda!

Dlaczego? My wiemy, jak czytaliśmy z Obj. 20:12, że w Tysiącleciu ma być otwarta nowa księga żywota. Będzie to księga dla narodów, dla ludzi, którzy w tym życiu nie przyjęli Pana Jezusa. Inaczej można tę księgę nazwać Nowym Przymierzem. Wtedy będzie tak, jak to zapowiada prorok Jeremiasz [Jer. 31:34], że nikt nie będzie musiał pouczać swego brata, bo wszyscy poznają prawdę i Boskie zasady i wszyscy zobaczą na własne oczy, że jest Bóg i że Boski plan się realizuje.

Warunki wtedy mają być łatwiejsze niż dziś. Jeśli więc ktoś wiernie, na miarę swoich możliwości, zapisuje swój charakter obecnie, to automatycznie spełnia też wymagania zapisu do tej nowej księgi życia, do tego Nowego Przymierza. Jeżeli ktoś w warunkach, gdy się szerzy zło, stara się robić, co może, żeby iść pod prąd, żeby naśladować Jezusa, żeby budować z Bogiem dobry charakter, jeżeli ktoś mimo upadków i mimo słabości, pozostaje na tej drodze, pokutuje i stara się odnawiać, szuka pomocy w Biblii, wśród braci i sióstr, w modlitwie, stara się czuwać, stara się znosić zło w dobrym duchu, to taka osoba wytrwa też pod Nowym Przymierzem, gdy będzie łatwiej niż dziś. Rozwinie sobie charakter lepszy i mocniejszy.

Mamy tego obraz w proroctwie Izajasza, rozdział 56. Cały artykuł na ten temat znajdziemy w TP nr 323, s. 50, są wykłady na ten temat, nie rozwiniemy tego dziś, ale przeczytajmy. Izaj. 56:3-5 – „Niechże cudzoziemiec, który się przyłączył do Jahwe, nie mówi tak: „Oto ja jestem uschłym drzewem!” Tak bowiem mówi Jahwe: „Rzezańcom, którzy przestrzegają moich sabatów i opowiadają się za tym, co Mi się podoba, oraz trzymają się mocno mego przymierza, dam miejsce w moim domu i w moich murach oraz imię lepsze od synów i córek, dam im imię wieczne i niezniszczalne.”

Brat Gohlke tłumaczy, że chodzi o cudzoziemców co do Wysokiego Powołania. O tych, którzy nie mogą się już stać członkami MS, bo wybór został skończony. Nie mogą też brać udziału w pozyskaniu nowych członków MS, nie staną się symbolicznymi rodzicami dla członków MS. Jeśli jednak będą wierni w poświęceniu, to ich zapis w Księdze Żywota będzie pewny, nawet jeśli część swojego charakteru będą dopracowywać już pod NP. Zwycięzcy w poświęceniu w jakiejkolwiek klasie ludu Bożego otrzymają wieczne imię („nie będą wymazani”) i otrzymają lepsze imię (lepszy charakter, wyższy poziom) niż reszta ludzi. Właśnie dlatego, że rozwijają go w trudnych warunkach. To jak to drzewo, które rosło w trudniejszych warunkach.

(Cytat z TP 323: „POE mają słuchać Boskich nauk i praktykować sprawiedliwość zdając sobie sprawę, że ich wyzwolenie w Królestwie zbliża się … podtrzymywac swój odpoczynek w wierze, trzymać się silnie ziemskich zarysów Przymierza Potw. Przysięga jako część „piasku”. Przez trzymanie się Przymierza i wypełnianie Jego zobowiązań wpisują swoje imiona w księgę żywota”.

Na wszystkie takie osoby czeka piękna ziemia obiecana. Jest ona w Biblii różnie pokazana. Jeśli chodzi o samą Jerozolimę, to jest to pagórek Ofel, gdzie swoje mieszkania mieli Netynejczycy (słudzy świątyni, którzy pomagali Lewitom i Kapłanom, m.in. jako drwale i nosiwody – co ma piękne znaczenie symboliczne, bo tacy pośw. będą mogli dostarczać wodę życia wszystkim chętnym i pomagać im w zrozumieniu trudniejszych nauk). W obrazie ziemi Kanaan to dziedzictwo jest na zachód od Jordanu, w drugiej części pokolenia Manasesa. Tam swój dział otrzymało między innymi 5 córek Salfaada, których imiona pokazują różne poziomy rozwoju charakteru wśród obecnie poświęconych. Jest to w kolejności, jak to podaje brat Jolly „począwszy od tych, którzy posiadają najniższy stopień podobieństwa Chrystusowego aż do tych, którzy są najbardziej Chrystusowi”:

[te córki Salfaada to] Machla – czyli z hebr. słaba lub tańcząca, chwiejąca się;
Noa – czyli z hebr. wędrująca, zagubiona;
Hegla – (tutaj znaczenie niejasne, bo to imię znaczy: kuropatwa)
Melcha – królowa
i Tersa – rozkosz

Oczywiście nie ma co w ogóle samych siebie gdzieś umieszczać, lecz pozostawić to w rękach Boga, który najlepiej zna to imię, które możemy zdobyć. My mamy być wierni i rozwijać swój charakter na ile to możliwe.

Jest bardzo ważna myśl, która pokazana jest w lasce Aaronowej, która zakwitła w arce przymierza jak drzewo migdałowe. Drzewo to różni się od innych, bo najpierw wydaje pączki a później liście. U większości drzew jest inaczej. Piękny obraz, który podaje br. Russel w „Cieniach Przybytku” [s. 122] jest taki, że liście oznaczają wyznania wiary, a pączki – zalety charakteru, ducha. Prawdziwy kościół nie szczyci się swoją wiedza, nie podkreśla różnic, ale najpierw pokazuje to swoim czynem, owocami swojego charakteru. Gdy rozwijamy nasz charakter to nie musimy wiele mówić, że jesteśmy inni, ale raczej pokazywać tę pozytywną inność w życiu z Panem. Jest to trudne, ale takie jest drzewo migdałowe.

Jeśli głosimy ewangelię, dzielimy się wiedzą, to starajmy się czynić to skromnie, bez wywyższania się, bez ducha kłótliwości i spierania się. Mamy symbolicznie wypraszać od Egipcjan kosztowne szaty i złoto. Symboliczni Egipcjanie chętnie nam je dadzą, ale w formie doświadczeń, czasami prześladowań. Prawdziwym złotem charakteru jest cierpliwość. Kiedy jednak o nią prosimy, to czasami przychodzą chwile, gdy musimy jej użyć. To są doświadczenia.

Przychodzi w pracy zadanie własnie od tej osoby, która działa nam na nerwy. Właśnie ta osoba ma do nas różne zarzuty. Jesteś taki, owaki, to źle, tamto źle. Możemy się zapomnieć i też coś źle odpowiedzieć. Przepraszamy Boga, staramy się i czuwamy, ta sytuacja się powtarza, ale udaje nam się już zachować spokój.

Czasami nawet ten spokój może kogoś denerwować, może ta osoba nawet jeszcze bardziej zaatakuje. Ale to nic, bo my już nabywamy tego złota, stajemy się innymi ludźmi, wiemy też, że z czasem możemy nawet pozyskać naszych nieprzyjaciół. Z drugiej strony nie próbujmy charakterów innych, nie wcielajmy się w Egipcjan z tego typu.

Czasami w zborze ktoś może nas denerwować, na zebraniach. Ogólnie w naszym otoczeniu ziemskim i duchowym. Możemy myśleć o tym jako baaaardzo ciężkim doświadczeniu, tym bardzo długim nazwisku do zapisywania w zeszycie, ale możemy myśleć inaczej. Możemy też dziękować Bogu, że nie opuścił nas, ale pracuje nad nami. Doświadczenia w życiu osobistym, w życiu rodziny, w życiu zboru, to też są dowody, że nasz Pan jest przy nas i pracuje nad naszymi charakterami.

Uważajmy na takie marchewki na kiju, które szatan przed nami wystawia. Możemy dążyć do różnych rzeczy tego świata. Szatan wie, co jest naszym bożkiem. Zawiesi nam tę marchewkę na kiju przed nosem. Może się wydawać, że już prawie tego sięgamy, ale nigdy tego nie dostaniemy. Będziemy się męczyć i oddalać od Pana. Pokusa będzie zawsze krok przed nami, a nawet spełniona nie sprawi radości, ale więcej smutku i więcej pokus.

Wiele rzeczy może nam się przydarzyć, możemy upadać, Bóg nie skreśli naszego imienia z tego powodu. Bóg wie jakim jesteśmy ulepieniem, wie, że jesteśmy prochem. Ale nie pozwalajmy, żeby rosły takie grzechy, których przed Bogiem nie wyznajemy i których nie żałujemy, których nie chcemy porzucić. Takich małych lisków i takich zarodków krystalizacji zła. Na takim zarodku może wyrastać kryształ zła i później trudno będzie go usunąć. Jednak jeśli czujemy w sobie takie kryształy zła to z Bożą pomocą i to można usunąć.

Nasza nadzieja na zwycięstwo jest w Panu Jezusie. On umarł sprawiedliwy za niesprawiedliwych. Rzym. 4:5 – „Gdy zaś kto nie spełnia uczynków, ale wierzy w Tego, który usprawiedliwia bezbożnego, wiarę jego poczytuje mu się za sprawiedliwość”; Rzym. 5:6 – „Wszak Chrystus, gdy jeszcze byliśmy słabi, we właściwym czasie umarł za bezbożnych.”

Nie mamy czym się chwalić. Byliśmy słabi i bezbożni, a nawet teraz nie potrafimy zawsze dobrze postępować. Nie jest też naszą zasługą nasza fizyczna uroda, nasze zdolności, nasz stan posiadania. Ale możemy dziękować Bogu, że darował nam Zbawiciela, że pokazał nam księgę żywota, że pozwolił nam uwierzyć i że możemy wpisywać tam swoje imię. Wpisujmy nasze charaktery, bo to jedyna rzecz, którą możemy wypracować i która będzie wieczna. Życie wieczne zależy od charakteru. Starajmy się pracować nad charakterami, nie brudźmy ich, nie bawmy się z nimi, nawet mimo częstych upadków i wielu braków, przychodźmy do Boga i wierzmy w świętą krew Pana Jezusa. Możemy zdobyć „wieczne imię”, „lepsze imię”, możemy zostać zapisani do Księgi Żywota.

——

1. Żadnych skarbów nie pragnę,
Srebra, złota ni czci.
Tylko pragnąłbym wiedzieć,
czy Zbawca kocha mnie?
Dusza moja niepewna,
bardzo wiedzieć to chce,
czy też w Księdze Żywota
jest tam imię moje?

Ref. Moje imię jest tam,
W tym nadzieję ja mam,
Że w tej Księdze Żywota
Moje imię jest tam. [x2]

2. Moje grzechy są liczne,
W duszy smutek i noc,
Jednak ufność pokładam,
W zbawcy mojego moc.
Gdy On weźmie me grzechy,
Stanę jak śnieg biały,
Temu ciąglę się pytam:
Jest tam imię moje?

Ref.

3. O Jeruzalem, miasto
Złotych ulic i bram,
W którym Króla Wiecznego
Mieszkanie jest tam.
Gdzie panuje wesele,
Mija żal, tęsknota,
Alleluja! Me imię
w Księdze jest Żywota!

Ref.

Co mamy? Co posiadamy? (mieć).

Pismo Święte określa kryterium wartości człowieka ( cytat ). Ważne jest, kim jesteśmy, jacy jesteśmy.

To dotyczy sfery naszej osobowości, różnie definiowanej. Najszerzej rzecz ujmując cech naszego umysłu, uczuć, woli, temperamentu, postaw. Wąsko rzecz ujmując, naszego charakteru, jego cech (łask).

Charakter człowieka definiowany jest jako suma przyzwyczajeń ( nawyków ). Nawyki zaś, to nasze zachowania, postawy sposoby myślenia, reagowania w określonych sytuacjach utrwalone przez częste powtarzania, utrwalone na tyle, że często bez udziału naszej świadomości je wykonujemy. Pominiemy procesy chemiczne i fizyczne, jakie temu towarzyszą.

Wykład z 24.07.2022 r. – 

Przysłowie mówi, że powtarzanie jest matką pamięci.

Dotyczy to zarówno wiedzy zapamiętywanej przez nas, jak i naszych zachowań, które stają się nawykami (przyzwyczajeniami).

Człowiek od dziecka do śmierci gromadzi te nawyki, kształtuje swoją osobowość, swój charakter.

Tak też kształtują się nasze umiejętności, np. pływanie, pisanie, prowadzenie samochodu.

Różne czynniki zewnętrzne i wewnętrzne ( np. nasze myśli, wyobrażenia ) wywierają wpływ na nasz mózg, pozostawiając ślady w naszej pamięci. Mogą to być dobre wpływy i złe , mogą prowadzić do kształtowania dobrych lub złych nawyków.

Powinno się to dziać pod naszą kontrolą, zależnie od naszej woli. To my mamy decydować, jakim wpływom chcemy się poddać oraz, jakie cechy chcemy rozwinąć i utrwalić.

To my mamy decydować czemu powinniśmy poświęcić więcej uwagi i zainteresowania, czemu mniej a co zupełnie odrzucić.

Czytamy: Jak człowiek myśli w sercu swoim …

To ważna i ciekawa myśl. O trwałości i sile naszych przyzwyczajeń decyduje intensywność naszych przeżyć, stopień naszego zaangażowania ( uczuciowego, emocjonalnego ).

Można powiedzieć, że poziom tego zainteresowania i uwagi określa głębokość i wyrazistość zapisu wrażenia.

Powtarzanie i zaangażowanie decydują o kształtujących się nawykach.

W wyjątkowych sytuacjach to natężenie uwagi i zainteresowania może być niezależne od nas.

Mogą to być jakieś niezwykłe zdarzenia lub kontakt z niezwykłymi ludźmi o silnej osobowości. Najczęściej jednak to my decydujemy o tym, z kim lub z czym chcemy obcować.

Pamiętamy z naszych badań przysłowie: Siejesz myśl a zbierzesz pobudkę, siejesz pobudkę a zbierasz czyn, siejesz czyn a zbierasz skłonność, siejesz skłonność a zbierasz nawyk, siejesz nawyk a zbierasz charakter, siejesz charakter a zbierasz przeznaczenie.

W Mannie z 15 listopada przytoczony jest werset z 1 Jana 2: 6 Kto mówi, że w nim mieszka, powinien, jako on chodził, i sam także chodzić.

Chrześcijanin powinien postępować jak jego Pan i Mistrz. Co to znaczy dla nas ?

Że każdy z nas powinien systematycznie i wytrwale prowadzić do wewnętrznej przemiany, stawać się podobnym naszemu Panu w działaniu, w życiu, w postępowaniu, w celach.

Czytamy w Liście do Rzym. 12: 2, że mamy się przemienić przez odnowienie umysłu.

Jak to osiągnąć ? Biblia mówi nam, że to ona, zawarte w niej słowo Boże nas pouczy, naprawi, uświęci:

Ale ty trwaj w tem, czegoś się nauczył i czegoć powierzono, wiedząc, od kogoś się tego nauczył. A iż z dzieciństwa umiesz Pisma święte, które cię mogą uczynić mądrym ku zbawieniu przez wiarę, która jest w Chrystusie Jezusie. Wszystko Pismo od Boga jest natchnione, i pożyteczne ku nauce, ku strofowaniu, ku naprawie, ku ćwiczeniu, które jest w sprawiedliwości; Aby człowiek Boży był doskonały ku wszelkiej sprawie dobrej dostatecznie wyćwiczony. ( 2 Tym.3: 14-17 )

Poświęćże je w prawdzie twojej; słowo twoje jest prawdą. ( Jan 17: 17 )

Bóg obiecuje nam, że będziemy przez Niego wyuczeni:

A wszyscy synowie twoi będą wyuczeni od Pana, i obfitość pokoju będą mieli synowie twoi. ( Iz. 54: 13 )

Warunkiem jest nasze pragnienie takiego wyuczenia. Musimy przyjąć postawę Dawida:

Oczy moje ustały, czekając na zbawienie twoje, i na wyrok sprawiedliwości twojej. Obchodź się z sługą twoim według miłosierdzia twego, a ustaw twoich naucz mię. Sługamci ja twój, dajże mi zrozumienie; abym umiał świadectwa twoje. Usta moje otwieram i dyszę; albowiemem przykazań twoich pragnął. ( Ps. 119: 123-123, 131 )

Czego Bóg nas uczy? Jaką drogę nam pokazuje?

• pokuta: …ale teraz ( Bóg ) oznajmuje ludziom wszystkim wszędy, aby pokutowali. (Dz.Ap.17: 30)

• wiara w Jezusa jako Zbawiciela: Aby każdy, kto weń wierzy nie zginął, ale miał żywot wieczny. Albowiem tak Bóg umiłował świat, że syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny. ( Jan 3: 15,16 )
• poświęcenie: Synu mój daj mi serce twoje, a oczy twoje niechaj strzegą dróg moich. ( Przyp.Sal. 23: 26 ); Proszę was tedy , bracia! Przez litości Boże, abyście stawiali ciała wasze ofiarą żywą, świętą, przyjemną Bogu, to jest, rozumną służbę waszę. ( Rzym.12: 1 ) Jak ? Burząc rady i wszelaką wysokość, wynoszącą się przeciwko znajomości Bożej, i podbijając wszelką myśl pod posłuszeństwo Chrystusowe. (2Kor.10:5)

Oto inne napomnienia do pracy nad sobą:

Przetoż, moi mili! Jakoście zawsze posłuszni byli, nie tylko w przytomności mojej, ale teraz daleko więcej w niebytności mojej, z bojaźnią i ze drżeniem zbawienie swoje sprawujcie. Albowiem Bóg jest, który sprawuje w was chcenie i skuteczne wykonanie według upodobania swego. ( Filip.2: 12,13 )

Bojuj on dobry bój wiary, chwyć się żywota wiecznego, do któregoś też powołany, i wyznałeś dobre wyznanie przed wieloma świadkami.  ( 1 Tym.6: 12 )

Dlaczego tak mamy czynić? Ponieważ: A przeto każdy z nas sam za się odda rachunek Bogu. ( Rzym. 14: 12 )

Jak wobec tego ważne jest by nasze myśli i czyny nie były bezcelowe, daremne, złe, lecz były celowe: Przetoż lub jecie lub pijecie, lub cokolwiek czynicie, wszystko ku chwale Bożej czyńcie. (1 Kor. 10: 31)

Do czego nas to doprowadzi?

Albowiem któż poznał zmysł Pański? Któż go będzie uczył? Ale my zmysł Chrystusowy mamy. ( 1 Kor. 2: 16 )

Albowiem nie dał nam Bóg Ducha bojaźni, ale mocy i miłości i zdrowego zmysłu. (2Tym.1:7 )

Jak przezwyciężać złe nawyki? Przez samoegzaminację (czuwanie) i wybieranie tego, co dobre: Doświadczajcie samych siebie, jeśliście w wierze, samych siebie doznawajcie… (2 Kor.13: 5); Obierając to, coby się podobało Panu; A nie spółkujcie z uczynkami niepożytecznymi ciemności, ale je raczej strofujcie. ( Ef. 5: 10,11 )

O przyzwyczajeniach ( nawykach ) przysłowie mówi, że z początku są jak pajęczyny a potem jak liny. Im wcześniej zaczniemy pozbywać się złego przyzwyczajenia, tym łatwiej się go będzie można pozbyć!! ( chociaż nawet grubą linę można przy pewnym wysiłku rozplątać i zerwać ).

Przykład z pracy: starzy i nowi agenci ( starych trudniej nauczyć nowych rozwiązań ).

Zasady walki ze starymi, złymi przyzwyczajeniami i zastępowania ich pożądanymi:

1. Podjąć starania, by tego dokonać ( inicjatywa ).
2. Pracować nad tym, aż cel zostanie osiągnięty (stare usunięte, nowe utwierdzone ).
3. Wykorzystać każdą najbliższą okazję wprowadzenia w czyn naszych postanowień ( nie od jutra lub od poniedziałku ).
4. Ćwiczyć codziennie gotowość realizacji postanowień.

Można powiedzieć, że to bardzo łatwe. Oczywiście, pod warunkiem, że się nad tym ciężko popracuje. Gdy dodamy jeszcze pomoc z góry uda się na pewno !!!

Proszę Boga o napełnienie nas duchem świętym jak najbardziej ma sens.

„Jeśli więc wy, choć źli jesteście, umiecie dawać dobre dary swoim dzieciom, o ileż bardziej Ojciec z nieba da ducha świętego tym, którzy Go proszą” (Łukasza 11:13) – proszę wyjaśnić, w jaki sposób obecnie otrzymuje się ducha świętego i czy powinniśmy o niego prosić? Jakie są w praktyce sposoby osiągania owoców ducha świętego?

Odpowiedź – Jak najbardziej należy o niego prosić.

Co oznacza Duch Święty tutaj? To nie cudowne dary, lecz BOSKIE USPOSOBIENIE = Jego umysł, wola i serce = Boży charakter w nas.

Praca nad charakterem, by upodobnić go do naszego Pana jest najważniejszym obowiązkiem poświęconych (a nie to, co możemy zrobić dla innych lub jak się uczynkach zasłużyć Bogu, jak uważa wielu). Kościoły przeznaczają duże kwoty na misje, pomaganie innym, a zaniedbują własny rozwój w duchu i prawdzie i to jest sprzeczne z Biblią.

W jaki więc sposób możemy otrzymać ten rozwój w duchu świętym?

Dzieje się to przez stopniowe USUWANIE starego człowieka i PRZYWDZIEWANIE nowego – stałe umartwianie samego siebie i stałe praktykowanie tego, co już dowiedzieliśmy się z Biblii o Bogu, Jego woli, naszych obowiązkach wobec siebie i innych. Wszystkie wykłady, badania, świadectwa, rozmowy, społeczność itd. to tylko przygotowanie do tego najważniejszego zadania – zdobycia ducha świętego.

Zdecydowanie więc powinniśmy modlić się o Bożą pomoc, bo sami nie damy rady w ukształtowaniu w nas Bożego ducha, a w Łukasza 11:13 mamy obietnicę, że taka szczera modlitwa zostanie wysłuchana.

Metody rozwijania dobra

1. czujność w rozwijaniu dobra
2. modlitwa o rozwijanie dobra
3. wiara w ducha świętego, Słowo Boże i opatrzność jako wystarczające do rozwinięcia dobra
4. nadzieja w …
5. miłość do …
6. stałe zdecydowanie w …
7. ćwiczenie …
8. poddawanie serca wpływowi Słowa przez zachowywanie w sercu jego odpowiednich fragmentów
9. naśladowanie Boga i Chrystusa przez pobożne rozmyślanie o ich charakterach
10. wiązanie uczuć z rzeczami niebiańskimi
11. tłumienie uczuciami wyższymi kontroli przez uczucia niższe
12. zniewalanie naszych uczuć pod wolę Boga
13. wspieranie słabych cech naszego charakteru mocniejszymi
14. dominowanie wszystkich cech mądrością, sprawiedliwością, miłością i mocą we wzajemnej harmonii między nimi

Metody zwalczania zła

1. czujność w zwalczaniu zła
2. modlitwa o zwalczenie zła
3. wiara w ducha świętego, Słowo Boże i opatrzność jako wystarczające do zwalczenia zła
4. nadzieja w …
5. miłość do …
6. stałe zdecydowanie w …
7. ćwiczenie …
8. odrywanie uczuć od zła
9. oczyszczanie od zła przy pomocy Słowa
10. unikanie zła
11. odwracanie uwagi od zła
12. zastępowanie zła przeciwstawnym mu dobrem
13. ograniczanie zła każdym innym dobrem
14. utrzymywanie umysłu i serca głuchym na wezwania zła

Gdy kielich wypiję do dna,
Pociesz mnie Boże i daj mi odpocząć.
Niech w czysty kryształ przemieni się łza,
Niech w światłość odejdę przed nocą.

Kielich jest gorzki i pić go nie łatwo.
Znajdź we mnie diament co w ogniu nie zgorze.
Przyślij anioła, niech wwiedzie mnie w światło.
Bądź ze mną teraz i zawsze, mój Boże.

18.11.09.

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –

Przeczytajmy ten fragment w nieco większym kontekście z Listu do Rzymian 14:11-13.

Napisane jest bowiem: Na moje życie – mówi Pan – przede Mną zegnie się wszelkie kolano, a każdy język wielbić będzie Boga. Tak więc każdy z nas o sobie samym zda sprawę Bogu. Przestańmy więc wyrokować jedni o drugich. A raczej tak osądźcie, by nie dawać bratu sposobności do upadku lub zgorszenia.

Naszym zdaniem w zwrocie „każdy z nas o sobie samym zda sprawę Bogu” wyraźne są przynajmniej dwie myśli apostoła Pawła:

Pierwsza myśl to nasza osobista odpowiedzialność przed Bogiem za nasze życie i postępowanie. Wydaje się, że wielu chrześcijan zbyt małą uwagę zwraca na napomnienie „z bojaźnią i drżeniem zbawienie swoje sprawujcie” (Filipian 2:12). Życie naśladowcy Jezusa rzeczywiście ma być „walką w dobrych zawodach o wiarę” (1 Tymoteusza 6:12) i biegiem o zdobycie życia wiecznego. Apostoł Piotr radzi, by „odstąpić od złego i czynić dobrze” (1 Piotra 3:11), a to znaczy, że trzeba będzie porzucić wiele złych przyzwyczajeń i wyrobić w sobie wiele dobrych nawyków.

Każda myśl i każdy czyn wywierają swoje pięto na naszym charakterem. Jeśli rozmyślnie grzeszymy, rujnujemy nasz chrześcijański charakter i możemy mieć wielkie trudności w zdobyciu życia wiecznego. Powinniśmy więc zawsze pamiętać, że przyjdzie czas, gdy „każdy sam za siebie zda sprawę Bogu”.

Żyjemy w czasie przygotowań do Królestwa, gdy Pan rozlicza się ze swymi sługami. Bóg oczekuje wiec od tych, którzy oddają się Jemu, że będą oni używać talentów, które posiadają i nie będą zaniedbywać tego, co można by dokonać w dobrej sprawie.

(Szerzej omawiamy ten temat w takich materiałach jak „Przygotowanie serca do służby Bogu”, „Droga do zbawienia”, „Hymn o miłości”, „Pan patrzy na serce”)

Druga myśl tego wersetu to szanowanie wolności drugich w sprawach, które nie są zupełnie jasno rozstrzygnięte w Słowie Bożym. Nie zostaliśmy powołani do tego, by wyrokować w sprawach innych ludzi, wzajemnie się krytykować i oskarżać. Bóg jest sędzią i on najlepiej osądzi każdą sprawę. jeśli chodzi o nasze poglądy co do spraw mniejszej wagi to bardzo ważne jest nasze sumienie.

Prawo miłości, które dał nam Zbawiciel, pozostawiło znacznie więcej osądowi wierzącego niż prawo Zakonu dane na Synaju. Pod prawem miłości odpowiedzialność za decyzje spoczywa w znacznej mierze na wierzącym i jego sumieniu.

Nie powinniśmy naginać wzajemnie swoich sumień. Zmuszać innych do postępowania zgodnie z naszą wolą, jeśli jest to wbrew ich zrozumieniu. Z drugiej strony, w naszym postępowaniu mamy zawsze myśleć, „by nie dawać bratu sposobności do upadku lub zgorszenia.”

(Ten z kolei temat omawiamy w artykułach „Znaczenie sumienia w życiu Marcina Lutra”, „Sumienie – myśli pastora Russella”, „Uwolnieni w Chrystusie”, „5 zasad ruchu Stone’a-Campbella”)