Gdy słyszymy słowo ewangelia to nasze myśli idą w stronę… no, EWANGELII – czterech ewangelii Nowego Testamentu. Bóg jednak „kocha się” w pokazywaniu przyszłości w typach – które jednak są zazwyczaj odkrywane dopiero po ich wypełnieniu… – dlatego nie idzie nam predykowanie co się wydarzy w przyszłości – nawet na podstawie Biblii (chyba, że w bardzo ogólnych zarysach)…

Kol 2:17: „Są to cienie rzeczy przyszłych, ciało zaś jest Chrystusa.”

Takich typów, czy obrazów Ewangelicznych jest kilka, ale jeden jest szczególny i taki bardzo wyrazisty… Znajdziemy go w 22 rozdziale 1 Moj.

Kogo reprezentuje nam Abraham w tej historii? – reprezentuje on Boga, – szczególnie w jego przymiocie miłości.

Izaak to ten, w którym były ześrodkowane obietnice dane przez Boga Abrahamowi 1Moj 17:19,21 ; 21:12

Gal 3:16: „Otóż, obietnice dane były Abrahamowi i potomkowi jego. Pismo nie mówi: I potomkom – jako o wielu, lecz jako o jednym: I potomkowi twemu, a tym jest Chrystus.”

Oczywiście samo ofiarowanie jest wypełnione poprzez ofiarę Jezusa na krzyżu. Ale wejdźmy w tą historię nieco głębiej i zobaczmy jak tutaj jest to przedstawione.

Oczywiście o typach trzeba wiedzieć, że są one typami/obrazem na coś tylko w pewnych aspektach i nie w całej historii danej postaci.

Werset 4 mówi – że 3 dnia Abraham ujrzał to miejsce, na którym miał złożyć Izaaka w ofierze. I tu jest piękny obraz już zawarty bo gdy przypomnimy sobie werset z

Ps 90:4: „Albowiem tysiąc lat w oczach twoich Jest jak dzień wczorajszy, który przeminął, I jak straż nocna.”

Albo

2 Piotr 3:8: „Niech to jedno, umiłowani, nie uchodzi uwagi waszej, że u Pana jeden dzień jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień.”

Więc 3 dzień – to 3 tysiąclecie ….. od początku historii człowieka.

Co wydarzyło się w 3 tysiącleciu?

Na początku tego 3 tysiącletniego dnia zostało ustanowione przymierze z Abrahamem, a ok. połowy tego dnia został ustanowiony zakon przez Mojżesza.

Jakie to ma wszystko powiązanie?

w. 4 mówi nam, że Abraham ujrzał to miejsce z daleka, z takiej odległości można widzieć jakiś zarys góry, można dostrzec czy jest ona duża czy mała, ale nie widać jeszcze zbyt wielu szczegółów.

Podobnie przymierze Abrahamowe czy szczególnie Zakon i jego wszystkie ofiary były jedynie mglistą zapowiedzią Bożego planu zbawienia świata.

Ofiary dnia pojednania np. były zapowiedzią tej wielkiej ofiary pojednania złożonej przez Jezusa na krzyżu, to już było wszystko tam zawarte chociaż jeszcze odległe – dokładnie na dotarcie do tej typicznej góry zajęło jeszcze 1648 lat jeżeli spojrzymy na chronologię.

Z przebiegu historii wnioskujemy, że Izaak nie wiedział, że to on ma być tą ofiarą, którą jego ojciec będzie składał i nawet po zapytaniu o to nie uzyskuje odpowiedzi cały czas póki nie docierają na miejsce.

I tak wskazuje nam to, że Jezus jako Logos – istota duchowa, a nawet już będąc na ziemi, nie zdawał sobie w pełni zdania ze znaczenia tej ofiary pojednania.

A pytanie Izaaka? Nasz Pan również pytał – Łuk 2:46: „A po trzech dniach znaleźli go w świątyni, siedzącego wpośród nauczycieli, słuchającego i pytającego ich.”

Interesowały go sprawy Boże i próbował odnaleźć siebie w Biblii

Łuk 2:49: „I rzekł do nich: Czemuście mnie szukali? Czyż nie wiedzieliście, że w tym, co jest Ojca mego, Ja być muszę?”

Dopiero w momencie chrztu w Jordanie czytamy że… Mt 3:16: „A gdy Jezus został ochrzczony, zaraz wyszedł z wody, a oto otworzyły mu się niebiosa i ujrzał Ducha Bożego zstępującego jak gołębica i przychodzącego na niego.”

Proroczo opisuje ten moment prorok Izajasz:

Iz 11:1-3: „I wyjdzie gałązka z pnia Jessego, a latorośl z jego korzenia wyrośnie. I spocznie na nim Duch PANA, duch mądrości i rozumu, duch rady i mocy, duch poznania i bojaźni PANA. I będzie czujny w bojaźni PANA, nie będzie sądził według tego, co oczy widzą, ani karał według tego, co uszy słyszą.”

Uzbrojony w tą wiedzę Jezus, udowadnia to, że prawdziwie zrozumiał swój cel w Bożym planie i był gotowy do wykonania misji – co udowadnia gdy Szatan kusi go na pustyni.

(w. 9) Izaak daje się położyć, na drwach i związać, nie protestuje, nie szuka ucieczki z sytuacji, nie kwestionuje decyzji Abrahama (Boga).

Werset 5 naszego rozdziału, mówi o dwóch młodzieńcach, którym powiedziano by zostali w pewnej odległości.

Reprezentują nam oni dwie klasy, jak wyjaśnia nam apostoł Piotr.

1P 1:10-12: „O to zbawienie wywiadywali się i badali je prorocy, którzy prorokowali o przeznaczonej dla was łasce. Badali oni, na jaką i jakiego rodzaju porę wskazywał Duch Chrystusa, który był w nich, przepowiadając cierpienia, które miały przyjść na Chrystusa i mającą potem nastąpić chwałę. Zostało im objawione, że nie im samym, lecz nam służyły sprawy wam teraz zwiastowane przez tych, którzy wam głosili ewangelię przez Ducha Świętego zesłanego z nieba. W te sprawy pragną wejrzeć aniołowie.”

W tej chwili tylko Bóg i Jezus mieli pełną wiedzę o tym co ma się wydarzyć i jakie ma to znaczenie. – Podobnie jak Abraham i Izaak – tylko oni poszli dalej i brali udział w tych wydarzeniach.

Jednak w tym wersecie 5 czytamy, że Abraham obiecuje wrócić do sług – nie pozostawić ich samych.

Mt 11:27: „Wszystko zostało mi dane od mego Ojca i nikt nie zna Syna, tylko Ojciec, ani nikt nie zna Ojca, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić.”

J 16:12-15: „Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz nie możecie tego znieść. Lecz gdy przyjdzie on, Duch prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę. Nie będzie bowiem mówił sam od siebie, ale będzie mówił to, co usłyszy, i oznajmi wam przyszłe rzeczy. On mnie uwielbi, bo weźmie z mojego i wam oznajmi. Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem, że weźmie z mojego i wam oznajmi.”

(w.13) Baran, który został przez Abrahama ofiarowany zamiast swojego syna, reprezentuje doskonałe ludzkie życie Jezusa oddane na okup za Adama i wszystkich ludzi, ten baran został zabity i z tego ołtarza już nie wstał – podobnie jak ludzkie życie naszego Pana już nie powstanie nigdy. Jednak Izaak wstał – tak jak Jezus powstał ale już nie jako człowiek ale jako istota duchowa.

1P 3:18: „Gdyż i Chrystus raz za grzechy cierpiał, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby nas przyprowadzić do Boga; uśmiercony w ciele, lecz ożywiony Duchem;”

Hbr 11:17-19: „Przez wiarę Abraham, wystawiony na próbę, ofiarował Izaaka. On, który otrzymał obietnicę, złożył w ofierze jednorodzonego syna; On, któremu powiedziano: W Izaaku będzie nazwane twoje potomstwo; Uważał, że Bóg może nawet wskrzesić z martwych, skąd go też otrzymał na podobieństwo zmartwychwstania.”

Abraham wierzył, że Bóg jakoś rozwiąże tą sprawę, że skoro obiecał przez Izaaka dziedzictwo to pewnie wskrzesi go po tym jak go ofiaruje… kochani czy pomylił się?

Można powiedzieć, że w pewnym sensie przewidział obraz/wypełnienie tej historii chociaż nie wiedział, że będzie to miało takie wypełnienie w przyszłości.

Potem oczywiście mamy wielkie błogosławieństwo i obietnice rozmnożenia potomstwa jako gwiazdy na niebie i jako piasek – co też ma przepiękne znaczenie i wypełnienie w planie Bożym…

Wow.. ależ Bóg zawiera treść i głębię w tych historiach biblijnych, które są piękne same w sobie ale gdy dołożymy do nich i znaczenie, wypełnienie to widzimy pełne piękno Boga i jego planu wobec człowieka.

Wiecie jak Abraham nazwał to miejsce tych wydarzeń?

Rdz 22:14: [jehovah-jireh] Pan obmyśli……..

Więc to co najważniejsze dla wszystkich ludzi czyli wybawiene od grzechu, zła, śmierci – już Bóg obmyślił – przed założeniem świata.

A teraz na pewno obmyślił już plan jak będzie nas prowadził w naszym życiu – musimy tylko z taką wiarą jak Abraham się temu poddać – Pan obmyśl… AMEN!

Wykład wygłoszony na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 13 kwietnia 2025 r. 

w. 22 – Potem Mojżesz poprowadził Izraela znad Morza Czerwonego i wyszli na pustynię. Szur. Szli trzy dni przez pustynię i nie znaleźli wody.

Por. List do Hebrajczyków, rozdziały 3-4; 12
1 List do Koryntian, rozdział 10 

Egipt = obecny zły świat, Izrael = lud Boży, faraon = Szatan, Mojżesz – Jezus …

Dwa przejście przez Morze Czerwone:
1. Rzeczywiste (koniec WT); uzyskanie PEŁNEJ SPRAWIEDLIWOŚCI (tutaj następuje pieśń Mojżesza i pieśń Marii, wielka radość ludu B.)
2. Przez wiarę; uzyskanie POCZYTANEJ SPR. (USPR. Z WIARY)

Woda to prawda Słowa Bożego, przynajmniej gdy jest czysta i słodka. Służy do picia i do higieny – do naszego duchowego posilenia i oczyszczenia (Ef. 5:25-26, J 17:17). Jeśli coś mielibyśmy pamiętać to że tylko Boże słowo ma taką moc

Mojżesz prowadził Izraela przez pustynię – chodzi więc o to [2] przejście przez wiarę, bo po rzeczywistym już nie będzie prób i bolesnych doświadczeń; szatan i jego wyznawcy będą już zniszczeni, ale to dopiero na koniec 1000-lecia.

Skąd i dokąd prowadził Mojżesz i skąd i dokąd prowadzi Jezus w antytypie? [marsz Izraela od Morza Czerwonego do Synaju [[tam zostało dane Prawo Zakonu]] symbolizuje postęp Izraela duchowego od Pięćdziesiątnicy do powrotu Pana (1874) i dalej –  w miarę jak następują różne etapy ustanowienia Królestwa]

Pustynia Szur. Ta nazwa ‘Szur’/’Sur’ oznacza fortecę, mur albo twierdzę Egiptu. Lud Boży WE musiał przejść przez te pustynne fortece (szur-Ps. 18:30, 2 Sam. 22:30). ANTYTYP:
a) żydowskie kościelnictwo (frakcje faryz./saduce./zelotów)
b) pogańskie warunki świeckie
– błędy filozoficzne            – błędne nauki
– błędne praktyki                – błędna org. Państwa

(Bardzo szybko to weszło do ludu Bożego)

Taka sytuacja trwała 3 dni (ich części), a wiemy, że w Boskiej rachubie dzień jest jak tysiąc lat (2 P 3:8) [Trzydniowy marsz cielesnego Izraela od Morza Czerwonego symbolizuje podróż Izraela duchowego przez 5., 6. i siódmy tysiącletni dzień historii ludzkości]

Brak wody symbolizuje brak jasnej Prawdy między żniwami oraz na początku żniwa WE. Prawda została zagrzebana przez różne ceremonie i błędy… Szczególnie gdy umarli Jezus i apostołowie, tak jak nasz Pan zapowiadał: Diabeł wyszedł na pole i zasiał mnóstwo kąkolu: błędu i brudnych praktyk.

w. 23 – A gdy przybyli do Mary, nie mogli pić z wody Mary, bo były gorzkie. Dlatego nazwano to miejsce Mara.

Na 3-ci dzień wędrówki natrafiają na źródła, ale są to źródła gorzkiej, zanieczyszczonej wody. DOSTĘPNOŚĆ BIBLII: wielka nadzieja ludzkości, ale też wielkie rozczarowanie z powodu błędów. Mara tzn. gorzki, ale też jadowity. Ps. 64:3-4, Izaj. 5:20. Nie dało się tego pić.

3 (7) dzień = Biblie stają się bardziej dostępne. Każdy może sobie na taką pozwolić. Jest jednak wielkie wypaczenie nauk w chrześcijaństwie. Błędy:
– trójca – nieśmiertelność duszy
– wieczne męki           – próba ograniczona tylko do obecnego życia
– dzień sądu jako dzień wyroku i potępienia

Nauki + doświadczenia => wielki smutek i gorycz ludu B.

w. 24 – Wtedy lud szemrał przeciw Mojżeszowi, mówiąc: Cóż będziemy pić?

Por. Rzym. 8:28 – wszystkie rzeczy dopomagają…
(A więc też te różne opóźnienia, straty, zawody i braki – też!)

Szemranie to:  – narzekanie; – stękanie na doświadczenia;
– w słowach; – w zachowaniu; – ale i w myślach…

Pytanie: jak my reagujemy na doświadczenia życiowe? Czy nie ma takiej myśli: „Boże, odsuń ode mnie wszystko; wtedy będę Ci służył z radością, gorliwie. A teraz to ciągle coś nie wychodzi, ciągle jakiś problem.” Ale właśnie tak dokonuje się ta najważniejsza praca: nasz rozwój duchowy, nasze wzrastanie w podobieństwie do Pana Jezusa Chrystusa.

WAŻNA MYŚL DLA NAS: Za wszystko dziękujcie (1 Tes. 5:18)

Dużo było narzekania i pytań w historii: nie tylko – co jest prawdą? , ale też jak to znieść? Czy Ty Boże nie widzisz nas?

Wiele osób na tym etapie historii, na początku żniwa WE, utraciło wiarę, wielki wzrost MATERIALIZMU, SCEPTYCYZMU, EWOLUCJONIZMU, ATEIZMU… (efekty tego mamy dzisiaj)

w. 25 – I Mojżesz wołał do PANA, a PAN wskazał mu drzewo, które on wrzucił do wody, a woda stała się słodka. Tam ustanowił dla nich ustawę i prawo i tam ich wystawił na próbę;

Mojżesz woła do Pana jako dawcy wody = Jezus przy swojej II obecności woła do Ojca, przedstawia sprawę Bogu jako źródłu Prawdy i dawcę niezbędnej Prawdy. To słowo w hebr znaczy m.in. „Zawołać na pomoc”; mamy silne zachęty do takiego wołania w naszym życiu: Ps. 107:6,28; Ps. 34:17

Bóg wskazuje Mojżeszowi na PEWNE drzewo (w hebr. TO drzewo, SZCZEGÓLNE drzewo); wg Stronga może to też być drewno, coś drewnianego, to samo w 5 Moj 21:22-23 | Bóg wskazuje Jezusowi na okup (Gal. 3:13) – na odkupienie jako tę szczególną naukę, która osłodzi całą doktrynę i praktyki chrześcijaństwa.

—
Wysłuchaj wykładu brata Adama Urbana pt. Zwłoki na drzewie tylko przez jeden dzień
—

Okup osładza każdą Biblijną naukę, znów można delektować się nauką Biblii. Pan Jezus uczynił okup testem każdej innej prawdy [RYSUNEK! – Okup: serce Biblii]

Drewno, które uzdrawia wodę, to jest nauka o okupie, która ustawia jakby wszystkie doktryny we właściwym świetle.

Widzimy z naszych doświadczeń, że bez prawdziwych nauk Chrystusa doktryny wyznań są gorzkie, ale okup sprawia, że nauki Biblii stają się dla wiernych słodkie, to słowo znaczy też:  ‘przyjemne’ i ‘czyste’.

Okup to jedyny ratunek, dobre jego zrozumienie osładza także nasze osobiste życie z Bogiem: Doświadczenie w Mara pokazuje dodatkowo, jak życie bez orzeźwienia Chrystusem jest gorzkie, ale z Chrystusem staje się słodkie.

Mojżesz wrzucił drzewo do gorzkich wód – Jezus użył okupu do zbijania błędnych nauk [Ruch Paruzji i zbijanie błędów]

Adam w pojedynkę położył nas wszystkich w grzechu i śmierci. Jezus jako antilutron, równoważna cena, odzyskał jednak to wszystko. On dał doskonałe człowieczeństwo za doskonałe człowieczeństwo, życie za życie, prawo do życia za prawo do życia, prawa życiowe za prawa życiowe. A więc Adam i my, jego dzieci, będzie mogli wstać z grobu, bo Jezus jako człowiek położył się do tego grobu zamiast Adama i za nas w nim. W tym sensie staniemy się też dziećmi Jezusa.

Mojżesz poza osłodzeniem wód daje:

a) Ustawę – naukę o życiu poświęconym na służbę Bogu
b) Prawo [ lub Sąd]/ Strong: zasada. Ta zasada to Okup

Mojżesz doświadcza lud: sprawdza lud, bada. Było bardzo wiele takich doświadczeń w Paruzji na punkcie ^b) okupu, prawdy, a także ^a) poświęconego życia czyli ducha prawdy

My też takie próby przechodzimy dzisiaj i pomaga nam w nich okup. Patrzenie na Pana, na Jego życie i Jego ofiarę. To pobudza nas w poświęceniu. Gdyby tu był z nami Jezus w tej sali i gdyby ktoś chciał mu zrobić krzywdę to każdy z nas chciałby go zasłonić, by go chronić, nawet gdybyśmy mieli oddać życie. Ale pamiętajmy, że On jest z nami. W każdej sekundzie życia. Miejmy to na uwadze, a będzie nam łatwiej.

w. 26 – I powiedział: Jeśli będziesz pilnie słuchał głosu PANA, twego Boga, i będziesz robił to, co prawe w jego oczach, i nakłonisz uszy ku jego przykazaniom, i będziesz przestrzegał wszystkich jego ustaw, to nie ześlę na ciebie żadnej choroby, jaką zesłałem na Egipt, gdyż ja jestem PAN, który cię uzdrawia.

Mojżesz udziela obietnicy, ale trzeba spełnić pewne warunki:

1/4 jeśli będziesz pilnie słuchał głosu Pana [wiernie zważał na Boskie Słowo; starał się być posłusznym]

2/4 i będziesz robił to, co prawe w Jego oczach [będziesz starał się postępować zgodnie z Boską sprawiedliwością]

3/4 i nakłonisz uszy ku jego przykazaniom [będziesz zwracał uwagę na Boskie nakazy sprawiedliwości] To nie powinno być tak że niby ja wiem, co mówi Biblia, ale zrobię po swojemu. Myślę, że każdy z nas ma takie momenty w życiu, w którym upadł na tym punkcie, ja na pewno mam.

4/4 i będziesz przestrzegał wszystkich jego ustaw [przestrzegał wskazówek Boskich na temat poświęcenia]

Jak podchodzimy do Biblii? Czy na co dzień tam szukamy odpowiedzi? Czy tylko słuchamy wykładów, a robimy i tak po swojemu? Jeden brat mówił, by przypomnieć sobie listy jakie się pisało z ukochaną osobą (może pisaliście takie listy jako narzeczeni itd.). Takie listy człowiek od razu chciał przeczytać. Tak cenne było każde słowo. A Słowo Boże to jest także list miłości Boga i On do nas to pisze. To Słowo pozwala nam oddychać innych duchowym powietrzem.  Pozwala nam się cieszyć pośród trudności i odzyskiwać siły duchowe, nawet w trudach i w starości (Izaj. 40:30-31).

Obietnica dla wiernych: nie ześlę na ciebie żadnej choroby, jaką zesłałem na Egipt (nie dotkną wiernych żadne wady światowości, bo Egipt to świat; te wady nie przyjdą więc
na zupełnie wiernych jako duchowe choroby); Strong:
2 Moj. 23:25 – tam w sensie doczesnym, a tu: duchowym;

– gdyż ja jestem PAN, który cię uzdrawia (tzn. że Bóg jest chętny leczyć duchowe choroby swojego ludu gdyby się przytrafiły – kiedy się przytrafią, bo wiemy, że przytrafiają się i nam!); Izaj. 53:5-6 – okup Pana; Jer. 17:13-14; Ps. 147:3

Trzy ważne rzeczy dla nas na dzisiaj: 1/ rozkochanie się poświęconym życiu z Panem Bogiem (Ps. 91:14) 2/ trwanie w okupie (i sprawdzanie innych nauk poprzez okup -TABELA);
3/ korzystanie z ofiary naszego Pana (1 Jana 1:8-2:2)

Bóg nas doświadcza. Doświadczenia w okresie Pamiątki są jak pytania: Jak wierzysz w Jezusa? Czy uznajesz, że te doświadczenia z Nim są słodkie? Czy kochasz Boga? Czy Biblia to dla Ciebie źródło krystalicznej prawdy? Czy jesteś poświęcony Bogu? To się liczy. A nie to, gdzie należysz, do jakiego zboru, ale Bóg pyta: czy jesteś poświęcony? Jeśli ze smutkiem odpowiemy, że nie żyjemy na tym poziomie, to  możemy teraz odnowić nasze śluby i starania.

Co więc mamy tu pokazane? 1/ Uzdrowienie błędów przez prawdę Paruzji; 2/ Na mniejszą skalę ruchy reformatorskie działające w oparciu o okup (Luter), np. usunięcie przez usprawiedliwienie z wiary uspr. przez uczynki, zadawanej przez księdza pokuty, pielgrzymek, odpustów, życia klasztornego, uspr. przez mszę, przez sakramenty, przez czyścieć itp.; 3/ Kierunek dla nas dzisiaj w naszym codziennym życiu z Bogiem, Jezusem i Prawdą

w. 27 – I przybyli do Elim, gdzie było 12 źródeł wody i 70 palm; tam rozbili obóz nad wodami.

Kolejne wydarzenia i miejsca w Księdze Wyjścia w antytypie nie następują po sobie. To kolejne obrazy opisujące różne aspekty zmagań ludu Bożego w Wieku Ewangelii aż do Królestwa. Źródła: Ks. Pyt., s.454; Komentarz; E11, s. 311-312

Jeśli zwrócimy uwagę na niektóre potknięcia i słabości króla, będziemy też mogli w naszym życiu unikać pułapek, które mogłyby zniszczyć nasze życie i wartości. ✨

Wykład wygłoszony przez brata Grzegorza Kulę na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 6 października 2024 r.

—

Notatki do wykładu: 

Życiorys w krótkości (lata panowania 04.1040 do 04.1000 pne)

hebr. Szlomoh (שלמה), arab. Sulayman, Sulaiman, Süleyman, Solyman /Człowiek Pokoju/

1. Schorowany Dawid zaprasza na dwór Betsabę i zgodnie z obietnicą mówi, że Salomon ich syn zostanie Jego następcą – i zostaje namaszczony
2. Dawid wiedząc że jego koniec się zbliża spotyka się z Salomonem i otrzymuje instrukcje od swojego Ojca zaleca mu, aby był posłuszny bo nie ma innej drogi (1 Król 2:3).

Zaleca również aby był zdecydowany w swoim działaniu wobec Jego wrogów, którzy niestety mogą być w jego najbliższym otoczeniu a nawet w rodzinie. On wspomina że sam nie zawsze posiadał odpowiednie zdecydowanie i czasem brak reakcji spowodował bardzo przykre konsekwencje.

3. Dwóch synów Dawida miało aspiracje do tronu: Salomon i Adoniasz.
   Salomon wiedząc, że to on jest prawowitym królem chce jednak ze swoim bratem być w jak najlepszych relacjach.
   Dlatego proponuje mu że da mu wszystko czego chce aby byli w zgodzie. Jednak gdy Adoniasz prosi o rękę ABISZAG to Salomon  zabija swojego brata ADONIASZA.
   Wydaje się że nie ma tu żadnego sensu i że Salomon jest jakby niespełna rozumu – szalony młody król!!!! Jednak  Abiszag, nalezała do haremu króla Dawida. W starożytności posiadanie żony króla dawało prawo do tronu. Mówiąc inaczej tym żądaniem Adoniasz pokazał Salomonowi, że on również uważa siebie za króla i będzie się starać aby to królestwo należało do niego. Salomon chyba zrozumiał słowa swojego ojca żeby być zdecydowanym w swoim działaniu i tak uczynił.

Dalej zabija tych którzy popierali Adoniasza i mogli stanowić zagrożenie:

• dowódcę wojska Dawida JOABA (który publicznie w przeszłości przeklinał Dawida)
• oraz usuwa z urzędu najwyższego kapłana ABIJATARA (za to że sprzyjał Adoniaszowi), a na jego miejsce postanowił nowego – SADOKA. -Swego rodzaju CZYSTKI

4. Bierze sobie za żonę córkę Faraona – co pokazuje jaką figurą był król Izraela. Takie małżeństwo zapewnia mu pokój z Egiptem. Dobrze żył również z Hiramem królem Tyru. (1 Krol 3:1)
5. W związku z tym, że Dawid nie mógł budować świątyni tylko przygotował materiały do jej budowy to ofiary dla Boga składane były na wyżynach. Jedną z nich była wyżyna Gibeon. Tam Salomon pewnego dnia złożył Bogu 1000 ofiar całopalnych.(1 Król 3:2-4). CIEKAWOSTKA- na tych wzgórzach znajdował się namiot zgromadzenia!!!!

I tam właśnie ukazał mu się pierwszy raz we śnie Bóg. Temu ukazaniu towarzyszyła oferta, o jakiej może pomarzyć każdy z nas – Bóg mówi dam ci zechcesz. Salomon wybiera MĄDROŚĆ. Bóg po takim wyborze obiecuje, że oprócz tej mądrości da mu wiele innych ziemskich błogosławieństw. (1 Król 3:5,9)

6. Po tym jak otrzymał olbrzymią mądrość zaraz zostaje ona wypróbowana. Pamiętamy historie, gdy dwie kobiety przyznają się do tego, że dziecko jest każdej z niej. Król karze przynieść miecz i rozdzielić dziecko na pół i dać każdej z nich połowę. Obserwował reakcje kobiet i dał dziecko tej, która nie chciała, aby dziecku stała się jakakolwiek krzywda. Jak byłem młodszy to wydawało mi się że król blefował, że wiadomo było że temu dziecku nie zrobi krzywdy. Jednak jak przypomnimy sobie, jakie to były czasy, że Salomon jako król zabił swoich dwóch braci, to możemy sobie wyobrazić, że wniesienie miecza do sali tronowej oznaczało, że zagrożenie jest niezwykle realne.

   

7. BUDOWLE:

• W 4-tym roku panowania rozpoczyna budowę wspaniałego dzieła jakie powierzył mu Bóg – świątyni. Jej budowa trwała 7 lat i opis jak ona była wspaniała znajdujemy w Biblii. Jej wykończenie i bogactwo było niesamowite
• Następnie zbudował swój wspaniały pałac. Zajęło mu to następnych 13 lat. Także pałac był podziwiany tak przez Izraelitów i przez cudzoziemców.

8. Po zbudowaniu obu budynków (po raz drugi) Bóg ukazuje Salomonowi. Bóg stawia sprawę jasno – będzie mu błogosławił, jeśli będą mu posłuszni – wygładzi ich, jeśli okażą mu się nieposłuszni (1Król 9:1-9) do (odczytania w 4-7)

9. Tak wiec ta mądrość i błogosławieństwa otrzymywane od Boga doprowadziło do tego, że królestwo Izraela pod wodzą Salomona stało się wielkim i podziwianym królestwem w całym ówczesnym świecie. (1 Król 4:34, 10:23-24). Stworzył nawet flotę na Morzu Czerwonym w pobliżu obecnego miasta Ejlat. (1Król 9:26)

   

10. Gdy Salomon był w połowie swojego panowania mając około 40 lat to jego Sława była ogromna i przybywa do niego Królowa z Saby. Chciała go wypytać i sprawdzić, czy to co się słyszy o Salomonie i jego królestwie to prawda. Jej pytania nie ograniczały się jedynie do tego, ale dotyczyły tez religii (1 Król 10:1). Jak wiemy, nawet w części nie wyobrażała sobie jak to wszystko wygląda.

Saba położona w południowej Arabii znana w tamtym czasie z olbrzymiego Bogactwa (zioła, perfumy i drogocenne kamienie. Zgodnie z w10 ilość bogactwa przywieziona do króla warta była kilka milionów dolarów. Jednak oni byli nieprzyzwoicie bogaci i w rozrzutny sposób używali złota i srebra – coś na wzór dzisiejszych szejków. Na koniec wizyty Salomon bardziej hojny. Ona wielce zdumiona po wizycie

Zobaczmy jakimi cechami charakteryzował się Salomon na początku –

1. Uznanie(cześć) dla Boga jakie przejawiał po zbudowaniu świątyni (8:27)
2. Pokora – gdy Bóg ukazał mu się po raz pierwszy ze wspaniałą ofertą to pokornie uznał siebie jako dziecko (1 Krol. 3:7)
3. Mądrość – to Bóg mu ją wprost obiecał. przykład z kobietami i rozwój jego królestwa to pokazują taka, że przewyższał innych królów (10:23-24)
4. Gorliwość – stosunkowo szybko zaczyna budować Świątynię, bo już w 4 tym roku swojego panowania. Był bardzo skrupulatny i poświecił się tej sprawie.
5. Sprawiedliwość – jeśli wiedział, że coś łamie Boska sprawiedliwość lub sprawiedliwość w relacjach międzyludzkich to działał od razu i to bardzo ostro. Podaliśmy przykład jak zachował się wobec swego brata Adoniasza

UPADEK

Jednak doszło do sytuacji, gdy Salomon stracił gorliwość i niestety zaczął schodzić z drogi, jaką wyznaczył Bóg Dawidowi i Salomonowi (1 Król 11:6) i jaką przejawiał na początku swojego królowania.

Miał 700 żon księżniczek i 300 nałożnic. Razem 1000 kobiet na utrzymaniu. Powoli zaczął ulegać swoim żonom, które nie wszystkie były Izraelitami.  To one pośrednio  skłoniły go do odejścia od Boga – do tego punktu dojdziemy

KARA

Umiera jako stosunkowo młody człowiek, około 55-60-tki.

• Bóg obiecał przedłużyć mu życie za posłuszeństwo, ale ze względu na nieposłuszeństwo skrócił jego dni
• jego królestwo podzieliło się na 2 królestwa (północne 10 pokoleń pod wodzą dowódcy, gen. Jeroboama oraz południowe pod wodza jego syna Roboama).

Już nigdy później królestwo Izraela nie osiągnęło choćby w części takiego statusu i znaczenia jak czasów króla Salomona

Jak możliwe, że taki król, ze taka postać tak bardzo oddalił się od Boga?

To chyba jest pierwsze pytaniem, które w tej sprawie nam się nasuwa na umysł. Przecież nie można było być bardziej błogosławionym niż Salomon, otrzymał od Boga to co chciał i jeszcze więcej. A jednak to nie było wystarczające

Parafraza na dziś – jak to możliwe, że takie wybitne jednostki, uzdolnieni bracia w pewnym momencie swojego życia okazują się być niewierni?

Co mogło skłonić go do upadku – no i co może nas:

1. Być może wychowanie i postawienie go w warunkach bezstresowych. Szczególnie, jeśli porównamy to z tym jak do władzy dochodził Dawid i w jakich warunkach on się wychował.

Brak prześladowań. To również w naszych czasach jest odczuwalne. Prześladowania powodują, że do Boga i do prawdy przychodzą tylko Ci, którzy są prawdziwie poświęceni bo prześladowania ich nie odrzucają i nie zniechęcają. Gdy prześladowań nie ma to do Boga przychodzą też jednostki, które nie są w pełni gotowe na poświecenie. Być może okazało się, że Salomon nie rozwinął ducha pełnego poświecenia dla Pana z tego powodu.

2. Późniejsze bogactwo, luksusy, pochlebstwa i powodzenie uczyniło do zbyt pewnym siebie.

Wiemy, że bogactwo samo w sobie nie jest niczym złym (sam Bóg mu je ofiarował przy wyborze mądrości), tak samo jak bycie królem czy pełnienie innych ważnych obowiązków jakie otrzymujemy od Boga. Jednak każdy dodatkowy przywilej jaki daje nam Bóg podnosi nasza odpowiedzialność za to: pielgrzym, starszy diakon, mąż, żona itd. Nie chodzi tu tylko o bogactwo cielesne, ale również a czasem nawet bardziej o bogactwo znajomość prawdy, wspaniały charakter itd.

Jednak zobaczmy, że dlatego właśnie Bóg zawsze niesie nam swoja pomoc. Dlatego w przypadku Salomona ukazuje mu się po raz drugi gdy był u szczytu Bóg zdając sobie z tego sprawę raz jeszcze przypomina mu czego od niego będzie wymagał. Tutaj doskonale pasują słowa z (1 Kor 10:12) – „Kto stoi niech uważa żeby nie upadł” 

3. Na pewno jego słabość do kobiet (700 żon i 300 nałożnic) (1 Król 11:3-5) spowodowała, że wystąpił przeciwko zasadom Boskiej sprawiedliwości.

• zakaz posiadania wielu żon jaki był dany królom (5 Mojz 17:17)
• zakaz żon z obcych narodów (5 Mojż. 7:3-5). (2 Mojż 34:16; 23:32,33).

Każda z nich chciała czcić swojego Boga, a tu król zabrania. w końcu gdy ustąpił jednej Moabce, to następne chciały tego samego. (11:7,8) . Przecież masz swoja świątynię, to dlaczego inne wiary były poniżane? Niech idą za Jerozolimę na wyżyny i tam sobie budują swoje ołtarze…

Na pewno ich rodzice, królowie książęta krajów ościennych naciskali, by taki mądry król okazał się być mądrym i wspaniałomyślnym (ALE W ICH OCZACH) i pozwolił im czci ich Bogów.

Jednak Bóg nie stanął z nieba i nie zabił Jego żony ani samego Salomona – On wiedział, że z czasem stopniowo to wypłynie i będą z tego trudności

II LEKCJA – wynika poniekąd z pierwszej Dlatego właśnie wybitni odchodzą

Rozumiejąc to nie powinniśmy się dziwić, że pewne jednostki wokół nas upadają oraz to ze są to wybitne jednostki bo takie są szczególnym celem ataków Szatana. Tak jak KRÓL Izraela był takim celem szatana. Udaje się to często, bo zamiast prawdziwej miłości w pewnym momencie zaczynają takimi jednostkami kierować inne uczucia – próżna ambicja, pycha podsycane samolubstwem. To odchodzenie od Pana nie dzieje się od razu, jest ono procesem stopniowym jednak w końcu Pan objawia takie osoby jako niegodnych społeczności z nim i braćmi.

Bracia ostrzegają nas, szczególnie braci odpowiedzialnych za dobro swoje i innych, że szatan najpierw będzie starał się doprowadzić ich do pychy a później do zniechęcenia

Najtrudniejsze próby wcale nie przychodzą na młodych, ale właśnie na bardziej już doświadczonych. Dlaczego? Bo w tych próbach musimy skrystalizować swój charakter. Żyjemy w czasach Epifanii, a więc każdy charakter zostanie objawiony, każde serce musi się okazać przed Panem (Iz 57:15).

My jako POE krystalizujemy nasze charaktery właśnie na punkcie wierności i posłuszeństwa

Salomon wpadł w sidła, co więcej wpadł w najgorsze sidła własnej produkcji. Z takich sideł najtrudniej jest się wyplątać bo my sami siebie przekonujemy, że robimy dobrze.

Nawet Wtedy gdy przychodzą inni wysłannicy Boga aby nas otrzeźwić i otrząsnąć to my znajdziemy 1000 powodów, żeby się z tego usprawiedliwić przed sobą i innymi. A właśnie kiedy jesteśmy już pełni wiedzy to łatwiej znajdziemy czy to w Biblii czy to w literaturze fragmenty, które potwierdzają nasz błędne postępowanie. Np. jeśli ktoś nie przychodzi na zebrania i sam się do tego przekonał, że to nic złego to przekona sam siebie i innych, że postępuje dobrze. Niestety to jest pielęgnowanie złego postępowania i odchodzenia od Boga.

Tak  jak nikt nie zapomniał tego wszystkiego dobrego co zrobił Salamon – na zawsze mówimy o świątyni Salomona, tak samo na zawsze Bóg zapamięta to wszystko dobre co Ci wybitni bracia uczynili:

– głoszenie prawdy,

– znajomość Prawdy

– zakładanie i budowanie nowych zborów,

– pozyskiwanie braci do Prawdy,

– poświecenie swojego czasu dla dobra współbraci

Np. Barbour zrozumiał i głosił, ze Jezus przyjdzie jako niewidzialna istota

Jednak to wszystko może okazać się niczym jeśli nie wytrwamy do końca.

Choćbym i góry przenosił a miłości bym nie miał (1 Kor 13:1-3)

III LEKCJA Najpierw sprawiedliwość potem miłość

Salomon tak potrafił:

• Przytoczony przykład Adoniasza
• Jego postępowanie wobec SEMEJEGO. On bardzo dokuczał Dawidowi – wystąpił przeciwko Niemu podczas buntu Absaloma i otwarcie go przeklinał (1 Król 2:36-46). Dawid pozostawił go przy życiu, ale ostrzegł Salomona, że musi być bardzo ostrożny jego sprawie. Dlatego idąc za radą Dawida Salomon nakazał Semejemu osiedlić się w Jeruzalem (miał go na oku) i zapowiedział że jeżeli upuści okolice Jerozolimy to zginie. Pewnego razu po tym słudzy Semejego uciekli i w pogoni za nimi Semei opuścił Jeruzalem, ale szybko tam wrócił z tymi uciekinierami. Gdy jednak Salomon dowiedział się o tym, że to się stało zabił go zgodnie z umową….zobaczmy czy dzisiaj nie powiedzielibyśmy że przecież nic się nie stało, przecież sytuacja życiowa go zmusiła, że wrócił do siebie.

Jest podkreślone, że sprawiedliwość (posłuszeństwo) zawsze jest najważniejsza i jest ważniejsza nawet od miłość – jeszcze o tym sobie powiemy

Salomon tak nie potrafił:

• Salomon robiąc być może z miłości i tolerancji dla swoich żon ustępstwa i pozwalając im czcić obcych Bogów złamał podstawowe zasady sprawiedliwości jakie miał zapisane w Zakonie (w 10 przykazaniach) –  2 Mojż. 20:3-6. Dlatego nie zrzucamy tutaj odpowiedzialności na KOBIETY ale na samego Salomon ze względu na miłość do nich, na chęć bycia tolerancyjnym ustąpił.
• takie wydawać by się mogło niewinne ustępstwo ostatecznie doprowadziły do tego , że on Jako król pozwalał na bałwochwalstwo w Izraelu

Miłość nie może rozpocząć swego działania jeśli łamiemy zasady sprawiedliwości.

To jest to co my chrześcijanie musimy zrozumieć – że Bóg przede wszystkim jest sprawiedliwy i nigdy nie może złamać zasad sprawiedliwości

Możemy to zaobserwować, podczas analizowani Boskiej łaski przebaczenia. Pamiętamy jak mówiliśmy, ze Bóg przebacza w miłości nie łamiąc sprawiedliwości. Sprawiedliwość nie zna żadnego przebaczenia, ona wymaga pełnej zapłaty.

1. Gdy Bóg przedstawia sam siebie jako przebaczającego za chwile wygłasza straszliwa karę na Izraelitach – (4 Mojż. 14:19-23)
2. Dawid uzyskał odpuszczenie a jednak był straszliwie karany
3. Całe dzieło okupu musiało zaspokoić Boska sprawiedliwość śmiercią doskonałego a co za tym idzie niewinnego człowieka, bez tego nie można było uruchomić do działania miłości

Każda ofiara złożona Bogu z pogwałceniem zasad sprawiedliwości jest dla Boga obrzydliwością. Tak jak to Samuel powiedział do Saula „Posłuszeństwo lepsze jest niż ofiara, a słuchać jest lepiej niż ofiarować tłustość Baranów”

Przykład męża studiującego a zaniedbującego obowiązki

IV LEKCJA Ważność relacji małżeńskich

To jest ważne bo instytucja małżeństwa przeżywa bardzo poważny kryzys. Warto posłuchać co w tej sprawi miał do powiedzenia fachowiec – Możemy powiedzieć,  że Salomon na temat małżeństwa

• (Przyp 31:3) jakie złe rzeczy wyciągnąć można z ustępstwa kobietom
• (Przyp 31:10 i dalej A z drugiej strony jako to dobrze mieć dobra żonę
• (Przyp 18:22) (Przyp 19:14) – żona roztropna jest od Pana
• (Kazn 9:9 jedna ukochana)

My rozumiejąc jego ważność (1 Mojz 2:24) nie możemy tolerować związków partnerskich itp. Niestety czasem bracia przekonują, że małżeństwo to tylko papierek

___________________________________________________________________________

I LEKCJA Obj 2:10 Bądź wierny aż do śmierci

Bóg w krótkiej formie zwrócił się do nas  z warunkami przymierza Obj. 2:10

Możemy powiedzieć, że werset ten jest pewnego rodzaju umową,

1. Strony: My (poświeceni) zostajemy przez Boga zaproszeni do wierności
2. Przedmiot, warunek, – wierność
3. Czas trwania – aż do śmierci, cale nasze życie do samego końca.
4. Nagroda Korona Żywota
5. Do kogo kierowane są te słowa Boga?

Słowa te są wzięte z fragmentu, który kierowany był do różnych zborów okresu Ewangelii. Ten ustęp został skierowany do kościoła okresu Smyrneńskiego (lata 70-313).

• W najwęższym tego słowa znaczeniu słowa te powinny być uważane jako zachęta świętych w latach 70-313 dana jako specjalna napominająca obietnica wśród ich srogich cierpień od Nerona i Dioklecjana
• W drugim szerszym znaczeniu możemy te słowa skierować jakiegokolwiek okresu a więc do Maluczkiego Stadka jako obietnica i zachęta
• W najszerszym tego słowa znaczeniu możemy stosować je do pozostałych poświęconych klas ludu Bożego do Salomona jako SG oraz dziś (WG, MG oraz POE)

Czy tylko Nowe Stworzenia

1. Jak ostatnio analizowaliśmy 56 rozdział o Trzebieńcach to jasno mięliśmy powiedziane, że warunki stawiane poświęcającym się POE są takie same jak w czasie WE. „Niech nie mówi Trzebieniec…”
2. (2 Mojż 12:48,49) mówi, że w Izraelu było tylko jedno prawo – prawo Obrzezki – które obowiązywało urodzonych w ziemi (spłodzonych z Ducha) oraz cudzoziemców (niespłodzonych poświęconych). Bóg bardzo wyraźnie to podkreślił.

Obecnie poświęcający się (POE) nie powinni uważać, że instrukcje te stosowały się jedynie do spłodzonych z Ducha, a nie do nich, albo że stosują się one do nich jedynie w mniejszym znaczeniu.

Jest tylko jeden rodzaj poświecenia  – zupełne poświecenie się Bogu aby czynić Jego wolę.

2. Wierność – jako warunek stawiany przez Boga

Wierność dosłownie (źródłosłownie) oznacza „bycie pełnym wiary”. Możemy dalej położyć nacisk wierność, jako zaletę lojalnego oddania się człowieka zasadom i rzeczom. bez względu na niesprzyjające warunki i okoliczności, jakie mogę rozwijaniu tej zalety towarzyszyć.

Dla chrześcijanina ten przedmiot, ta wierność oznacza lojalne oddanie się: BOGU, Chrystusowi, Prawdzie i duchowi Prawdy, braciom, sprawie Bożej

3. Czym jest korona żywota?

Tu trzeba raz jeszcze przypomnieć do kogo ten tekst jest adresowany:

1. nieśmiertelność i(Rzym 2:7, 1 Kor 15:54,55),
2. Boska naturę (2 Piotr 1:4, Obj. 20:6, Jan 5:26)
3. W trzecim najszerszym znaczeniu, obiecane stanowisko przed Bogiem w jego królestwie.

– w tym DLA POE:

• zmartwychwstanie sprawiedliwych
• gwarancja wytrwania w próbach 1000-lecia i MO (Izaj 56)
• na Wieki Wieków najwyższa klasa na ziemi (Izaj 56 i Maria przewodząca kobietom)

4. Jak długo? Do śmierci

Ten czas obejmuje wszystkich w tym najwęższym i najszerszym znaczeniu.

1. że nasza wierność musi trwać aż umrzemy czyli nasza wierność ma być trwała zaletą i nie możemy mieć w niej przerw, albo tez nie możemy uznać że już właściwie w pewnym momencie naszego życia jest ona niepotrzebna.
2. przez nasza wierność sprowadzamy na siebie śmierć – mamy być tak lojalni w naszym oddaniu się Panu, że te elementy poświęconego życia wyczerpią nas do śmierci, lub sprowadza na nas gwałtowną śmierć.

Podsumowując

życie Salomona możemy powiedzieć, że pomimo upadku to praktycznie całe życie był wierny Bogu, Dowodzą tego napisane pod koniec życia  księgi Kaznodziei, Pieśni i Przypowieści. On w nich wykorzystał swoja mądrość żeby napisać do nas niezapomniane księgi

To wskazuje, że On musiał mieć okazje do pokuty i ja wykorzystał bo wiemy, że  również Bóg nigdy nie odrzuci szczerze pokutującego

– myśl z (11:6) pokazuje, że nie całkiem odszedł od Boga. Również cytat (Przyp. 30:1) – tłumaczenie „Wyczerpałem się dla Boga jestem zmęczony”.. (E11 str 666)

Sam Salomon tak podsumował co jest w życiu najważniejsze:

1. Kazn 2:4-11 oraz Kazn 12:13,14

To w dużym sensie wskazuje na jego pokut e i naprawę  charakteru

Nie jest wymieniony jako SG (Żyd 11:32,33), ale jednak możemy przypuszczać , że pozostał w gronie SG

Zobacz też:

• Typy biblijne
• Symbole w Biblii
• O interpretacji Pisma Świętego

Wykład wygłoszony przez brata Leszka Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 29.09.2024 r. 

Powody przypomnienia tych ciekawych literackich walorów Pisma Świętego są dwa: 1) Zwrócenie naszej uwagi na Biblię jako wyjątkowe dzieło literackie, zajmujące poczesne miejsce wśród najwybitniejszych utworów na świecie 2) Przypomnienie faktu, iż każda figura retoryczna ma swoje zasady interpretacji, a zapomnienie o tym może prowadzić do błędów w tejże interpretacji.

Personifikacja (uosobienie) – to przypisywanie rzeczom martwym cech ludzkich; czasem boskich.

W Biblii czytamy na przykład: „Śmierć królowała od Adama aż do Mojżesza”; „smutek i wzdychanie zmuszone będą umknąć”; „prawdziwa mądrość ciągle woła głośno wprost na ulicy” (Rzym. 5:14; Izaj. 35:10; Prz. 1:20). Śmierć, smutek, wzdychanie i mądrość nie mogą naprawdę rządzić, uciekać ani wołać. Ale mówiąc, że tak się dzieje, Biblia kreśli w naszych umysłach żywe obrazy, które łatwo pojąć i zapamiętać.

Przy okazji wypada wspomnieć o zbliżonych znaczeniowo pojęciach. Takich jak:

Animizacja – przypisywanie przedmiotowi martwemu, stanowi lub pojęciu właściwości istot żywych.

Apostrofa – która jest związana z personifikacją; przy jej użyciu mówimy w drugiej osobie do kogoś, kto jest nieobecny, tak jakby był obecny; do rzeczy nieożywionej tak,  jak gdyby była ożywiona; do umarłego tak, jak gdyby żył.

Oto najpopularniejszy w literaturze polskiej przykład apostrofy:

Litwo! Ojczyzno moja! ty jesteś jak zdrowie.
Ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowie,
Kto cię stracił. Dziś piękność twą w całej ozdobie
Widzę i opisuję, bo tęsknię po tobie.

Przykłady biblijne:

2 Sam. 18:33 Synu mój Absolomie, synu mój! Synu mój Absolomie! Obym ja umarł zamiast ciebie, Absolomie, synu mój, synu mój!

2 Sam. 1:21-27  żal Dawida po śmierci Jonatana i Saula;

Obj. 12:12 Przetoż rozweselcie się nieba! I wy, którzy mieszkacie na nich. Biada mieszkającym na ziemi i na morzu! Iż zstąpił diabeł do was, mając wielki gniew, wiedząc, iż krótki czas ma.

Personifikacja na co dzień:

Ten fakt przemawia przeciwko uznanym teoriom.

Życie mnie oszukało.

Inflacja zżera nam zyski.

Jego religia zabrania mu pić wino.

W tych przykładach postrzegamy za istotę ludzką coś, co nie jest człowiekiem.

Uosobienie w literaturze:

Słońce zgasło. O, jakże zwinne są i młode

Zmierzchy czerwca, nim w północ głuchą się przesilą. (B. Leśmian)

Tutaj poeta zanimizował zmierzch przez przypisanie mu właściwości istot żywych, używając epitetów: zwinny i młody.

Animizacja polega często na przypisaniu przedmiotowi martwemu czynności, które mogą być wykonywane tylko przez istoty żyjące, np.

W mgłach daleczeje sierp księżyca

Zatkwiony ostrzem w czub komina,

Latarnia się na palcach wspina

W mrok, gdzie już kończy się ulica. (B. Leśmian)

Przykłady z Biblii wzięte:

2Mojż. 33:14 Oblicze moje pójdzie przed tobą, a dam ci odpocznienie.

Jeremiasza rozdział 47 werset 6: Biada! Jak długo jeszcze nie zaznasz spokoju, mieczu PANA? Wróć do swojej pochwy! Odpocznij, zamilknij!;

1 Koryntian rozdział 15 werset 55: Gdzie jest, o śmierci, twoje zwycięstwo? Gdzie jest, o śmierci, twoje żądło?;

Jeremiasza rozdział 4 werset 28: Dlatego smuci się ziemia, a niebiosa w górze okrywają się żałobą; gdyż powiedziałem, co postanowiłem, nie żałuję i nie cofnę się przed tym;

Jeremiasza rozdział 22 werset 29: Ziemio, ziemio, ziemio! Słuchaj słowa Jahwe!;

Treny rozdział 2 werset 15: Wszyscy przechodnie klaszczą nad tobą w dłonie, gwiżdżą i potrząsają głowami nad córką Jeruzalemską, mówiąc: Czy to ma być to miasto, które nazywają najpiękniejszym, rozkoszą całej ziemi?

Szczególnie dobry jako przykład jest też Izajasza rozdział 55 werset 12: (…) Góry i pagórki chwałę przed wami głośno zaśpiewają, a wszystkie drzewa polne rękami klaskać będą.

Personifikacja mądrości

Biblijne rozumienie mądrości:

Możemy zaobserwować, że słowo mądrość jest używane w kilku różnych, choć powiązanych ze sobą znaczeniach.

Po pierwsze jest to pewna cecha lub dobro, istniejące poza człowiekiem, którego powinien on pożądać. W takim znaczeniu prawdziwą i pełną mądrość posiada jedynie Bóg.

Gdzie indziej dostrzegamy ideę uosobionej mądrości, która zaczęła istnieć przed wszelkim stworzeniem i prowadzi ludzi, którzy ją znajdą, do Boga.

Nowy Testament to rozwija, określając Chrystusa jako Mądrość Boga.

Mądrość jako cecha ludzi

Mądrość we współczesnym rozumieniu tego słowa, jako pewna cecha ludzi, pojawia się i jest charakteryzowana w niemal wszystkich księgach mądrościowych.

O wielkiej wartości i użyteczności mądrości mówi mędrzec Kohelet pisząc, że jest ona lepsza niż dziedzictwo (Kazn. 7,11), niż siła (Kazn. 9,16) i niż narzędzie wojenne (Kazn. 9,18). O jej niezwykłej wartości możemy przeczytać w pochwale mądrości, którą wygłasza Sofar w Księdze Hioba (Hi 28,15-19):

Nie daje się za nią złota, zapłaty nie waży się w srebrze,
nie płaci się za nią złotem z Ofiru, ni sardoniksem rzadkim, ni szafirem.
Złoto i szkło jej nierówne, nie wymienisz jej na złote naczynie;
nie liczy się kryształ i koral, perły przewyższa posiadanie mądrości.
I topaz z Kusz nie dorówna, najczystsze złoto nie starczy.

Do jej nabywania zachęca autor Księgi Przysłów mówiąc, że podstawą jest mądrość: „zdobądź ją, za wszystko co masz nabądź rozsądku (Prz 4,7), podając jednocześnie korzyści, które płyną z jej posiadania: ceń ją, a czcią cię otoczy, okryje sławą, gdy się do niej przytulisz. Włoży ci wieniec wdzięczny na głowę, obdarzy cię zaszczytną koroną.

Oprócz wychwalania jej zalet i wartości autorzy ksiąg mądrościowych podają sposoby jej osiągnięcia i warunki, które należy w tym celu spełnić.

Psalmista ukazuje jedną z dróg do jej osiągnięcia: naucz nas liczyć dni nasze, abyśmy osiągnęli mądrość serca (Ps 90,12).

Początkiem i szkołą mądrości jest bojaźń Pańska (Ps 110,10 i Prz 15,33), a jej zdobycie wymaga słuchania rad i napomnień tych, którzy mają jej więcej od nas – przodków, mędrców (Prz 4,1; 12,1).

Do jej zdobycia przede wszystkim potrzebna jest pokora i moralne życie, próżno szukać jej będą szydercy i pyszni.

Mądrość jako cecha Boga

Mądrość Boża jest niewypowiedziana (Ps 147,5) i tylko On posiada jej pełnię, dlatego też nikt nie jest uprawniony do pouczania Boga (Hi 21,22).

Dzięki swojej mądrości Bóg może udzielać jej komu zechce, także zwierzętom (Hi 38,36), ale też może każdego jej pozbawić.

Autor Księgi Przysłów mówi, że: Pan udziela mądrości, z ust Jego -wiedza, roztropność (Prz 2,6), a Elihu w Księdze Hioba mówi, że to tchnienie Wszechmocnego poucza ludzi (Hi 32,8) i dlatego też nie zawsze ilość lat odpowiada postępowi w mądrości.

Mądrość Boża ma zawsze prymat nad mądrością ludzką i człowiek nigdy nie będzie w stanie przewyższyć Jahwe, gdyż: nie ma roztropności, ani rozumu, ani rady przeciw Panu (Prz 21,30).

Fakt, że to Bóg udziela mądrości, pozwala nam zrozumieć jej głęboki związek z bojaźnią Bożą:

Twoje przykazanie uczyniło mnie mędrszym od moich wrogów, bo jest ono moim na wieki.
Jestem roztropniejszy od wszystkich, którzy mnie uczą, bo rozmyślam o Twoich napomnieniach.
Jestem roztropniejszy od starców, bo zachowuję Twoje postanowienia. (Ps 119,98-100).

Uosobiona Mądrość Boża

W Biblii jest kilka przykładów personifikacji. W Psalmie 85, 11 łaskawość i wierność spotykają się z sobą, całują się sprawiedliwość i pokój. Poprzez personifikację pewne zjawiska są traktowane jakby były ludźmi i tak są przedstawiane ich działania.

Przyjrzyjmy się uosobieniu mądrości z Przyp. 8: 1-36

Mądrość zaleca sama siebie. Nawoływanie Mądrości

Przedstawienie sytuacji, podczas której mądrość mówi.

1 Czy Mądrość nie nawołuje?

nie wysila głosu Roztropność?

2 Na najwyższym szczycie, przy drodze,

na rozstaju dróg usiadła,

3 przy bramach, u wejścia do miasta,

przy wejściu do portyków głos podnosi:

Wyjaśnienie, kto jest adresatem wystąpienia mądrości.

4 Odzywam się do was, mężowie,

was wzywam, synowie ludzcy;

5 naiwni, nabierzcie rozwagi,

niemądrzy, nabierzcie rozumu.

Mówię rzeczy słuszne

Mądrość wymienia powody, dla których warto jej słuchać.

6 Słuchajcie, mówię rzeczy wzniosłe,

z warg moich wychodzi rzetelność.

7 Podniebienie me prawdę podaje,

wstrętna mym wargom nieprawość.

8 Mowy ust moich są prawe,

obcy mi fałsz i krętactwo.

9 Wszystkie są jasne dla rozsądnych,

rzetelne dla posiadających wiedzę.

10 Karcenie moje nabądźcie, nie srebro,

raczej wiedzę niż złoto najczystsze.

11 Bo Mądrość cenniejsza od pereł,

żaden klejnot nie jest jej równy.

Zalety mądrości

12 Jam Mądrość, rozwaga mi bliska,

posiadam wiedzę, roztropność.

13 Bojaźń Pańska to zła nienawidzić.

Pychy, wyniosłości, złych dróg,

przewrotnych ust nienawidzę.

14 Moja jest rada i powodzenie,

jam rozsądek, moja jest potęga .

15 Dzięki mnie królowie panują,

słusznie wyrokują książęta.

16 Dzięki mnie rządzą władcy,

wielmożni, wszyscy rządcy sprawiedliwi.

17 Ja kocham tych, co mnie kochają,

znajdzie mnie, kto mnie szuka .

18 Bogactwo jest ze mną i cześć,

znaczna fortuna i pomyślność.

19 Mój owoc cenniejszy niż złoto,

a plony – niż wyborne srebro.

20 Kroczę drogą prawości,

ścieżkami sprawiedliwości,

21 by przyjaciół obsypać bogactwem

i napełnić ich skarbce.

Współpracowniczka Stwórcy

22 Pan mnie zrodził jako początek swej mocy,

przed dziełami swymi, od pradawna.

23 Od wieków zostałam ustanowiona,

od początku, przed pradziejami ziemi.

24 Przed oceanem zostałam zrodzona,

przed źródłami pełnymi wód;

25 zanim góry zostały założone,

przed pagórkami zostałam zrodzona.

26 Nim glebę i pola uczynił

przed pierwszymi skibami roli.

27 Gdy niebo umacniał, z Nim byłam,

gdy kreślił sklepienie nad bezmiarem wód;

28 gdy w górze utwierdzał obłoki,

gdy źródła wielkiej Otchłani umacniał,

29 gdy morzu ustawiał granice,

by wody z brzegów nie wystąpiły;

gdy ustalił fundamenty ziemi.

30 I byłam przy Nim mistrzynią ,

rozkoszą Jego dzień po dniu,

cały czas igrając przed Nim.

31 Igrając na okręgu ziemi,

radowałam się przy synach ludzkich .

Wnioski końcowe

32 Więc teraz, synowie, słuchajcie mnie,

błogosławieni ci, co dróg moich strzegą.

33 Słuchajcie przestrogi i bądźcie mądrzy,

a jej nie odrzucajcie .

34 Błogosławiony jest człowiek, który mnie słucha,

który co dzień u drzwi moich czeka,

czuwając u progu mej bramy.

35 Bo kto mnie znajdzie, znajdzie życie

i osiągnie upodobanie Pana.

36 Kto przeciw mnie grzeszy, duszę swą rani,

wszyscy, co mnie nienawidzą, śmierć kochają.

W nauczaniu mędrców Izraela zaczyna pojawiać się idea uosobionej Mądrości. O ile w Księdze Hioba jest ona ukazana jako pewne dobro godne pożądania, ale nie będące osobą, to począwszy od Księgi Przysłów Mądrość zaczyna być przedstawiana jako osoba.

Przedstawia się jako początek wszelkiego stworzenia: Pan mnie zrodził jako początek swej mocy, przed dziełami swymi, od pradawna. Od wieków zostałam ustanowiona, od początku, przed pradziejami ziemi (Prz 8,22-23). Będąc stworzona przed wszelkimi innymi bytami towarzyszy Bogu w Jego dziele stwórczym, co więcej, bierze Ona w tym dziele udział. Po jego zakończeniu towarzyszy Ona synom ludzkim napominając ich. Pełni Ona podobne funkcje, jakie pełnili w Izraelu prorocy: potępia ludzi głupich i lekkomyślnych, zapowiada im surowy sąd i kary (Prz 1,20-33), a jednocześnie zachęca wszystkich do Jej zdobywania i korzystania ze wszystkich dóbr, które Ona niesie ze sobą. Obiecuje tym, którzy Jej szukają, błogosławieństwo i upodobanie przez Pana, postępowanie Jej drogami prowadzi do Boga.

Jezus jako Mądrość Boża

Brat Johnson w tomie E11, s. 625 – 629 napisał:

Chociaż wersety 22-31 przede wszystkim dotyczą boskiej mądrości, to jednak dlatego, że przedludzki Logos był wówczas największym wyrażeniem tej mądrości – drugorzędnie stosują się one do Niego.

Księgi Nowego Testamentu wyraźnie odnoszą starotestamentowe nauczanie o Mądrości do Chrystusa jako Mądrości Bożej. Gdy Jezus wydaje sąd o współczesnym mu pokoleniu mówi, że: wszystkie dzieci mądrości przyznały Jej słuszność (Łk 7,35) i już w ten sposób zaznaczą, że to On jest tą mądrością. W innych miejscach posługuje się On tymi samymi wyrażeniami, które Stary Testament wkładał w usta Mądrości. Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy obciążeni i utrudzeni jesteście, a ja was pokrzepię (Mt 11,28 Ja jestem chlebem życia. Kto do mnie przychodzi nie będzie łaknął; a kto we mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie (J 6,35 por. Prz 9,1-6). Ewangelista Jan szczególnie akcentuje to utożsamienie Chrystusa z Mądrością Boga. Dokonuje on tego przez wskazanie Jego tajemniczego pochodzenia (J 7,27-29; 8,14.19; por. Hi 28,20-28), faktu znajomości przez Jezusa tajemnic Boga i objawianiu ich ludziom(J3,ll-12.31-32) oraz określenie Go jako chleb żywy, który zaspokaja głód. Widzimy tutaj, że działanie Chrystusa jest identyczne jak działanie Mądrości ze Starego Testamentu, która istniała przed początkiem świata w Bogu i przez którą wszystko zostało stworzone. W swojej Ewangelii święty Jan, dzięki faktowi narodzenia się jako człowiek, może w pełni wyjawić osobową naturę Mądrości istniejącej odwiecznie. W podobny sposób o Chrystusie pisze Paweł Apostoł: On jest obrazem Boga niewidzialnego -Pierworodnym wobec każdego stworzenia, bo w Nim wszystko zostało stworzone… (IKol l,15nn). W Pierwszym Liście do Koryntian pisze on wprost, że dla tych, którzy są powołani Chrystus jest mocą Bożą i Mądrością Bożą (l Kor 1,24), On stał się dla nas Mądrością od Boga i sprawiedliwością i uświęceniem i odkupieniem (l Kor 1,30). Również autor Listu do Hebrajczyków, wskazując na tożsamość Jezusa i Mądrości Boga, pisze, że jest On odblaskiem Jego chwały i odbiciem Jego istoty (Hbr 1,3).

Zjawisko uosobienia jest istotne przy analizie wielu tematów biblijnych. Przykładem jest zagadnienie istoty ducha świętego. Częste użycie personifikacji ducha świętego prowadzi do uznania go za istotę, tj. trzecią osobę trójcy. Świadomość faktu, iż mamy tutaj do czynienie z uosobieniem pozwala uniknąć tego błędu.

Inny problem spotykamy rozważając pytanie: Czy szatan jest osobą czy siłą, zasadą / personifikacją zła? W tej sprawie innym razem przedstawiliśmy wiele dowodów, że jest to osoba:

Życiorys i charakterystyka Szatana

Dziękuję za zaproszenie, przywożę Wam pozdrowienia ze zboru Pana we Wrocławiu, oraz od moich najbliższych. Temat którym chciałbym się dzisiaj z Wami podzielić, jest historycznym, dotyczyć będzie szalenie interesującego człowieka, żyjącego w czasach przełomowych dla ludzkiej cywilizacji.

PROROK O DIAMENTOWYM CZOLE

Ezechiel prorokuje w dolinie suchych kości (Księga Ezechiela 37).

Nasz bohater urodził się w 645rpne, i był to 1827 rok rozwoju cywilizacji „po potopowej”. Dla Izraela czyli potomków Jakuba, był to 1169 rok okresu w którym w zostali w sposób szczególny wyróżnieni przez Boga spośród innych narodów, czyli 1169 rok okresu zwanego przez nas Wiekiem Żydowskim. Pochodził z pokolenia Lewiego,
z rodziny kapłańskiej. O kim więc będziemy mówić? O Ezechielu.

476 lat wcześniej Izraelici zapragnęli rządów własnego króla. Bóg dał im króla, dozwalając pójść drogą pogan.
W czasach Ezechiela mieli wyjątkowo posmakować skutków wyboru tejże drogi.

100 lat przed narodzinami Ezechiela dokonał się pierwszy rozbiór Izraela, czyli podbicie i wysiedlenie większości mieszkańców północnej części Izraela (10 pokoleń). Na ich tereny zaborca sprowadził obce narody.

W Judei – południowej, niepodbitej części Izraela – wielkie religijne reformy króla Ezechiasza zostały całkowicie usunięte przez jego syna Manassesa. Manasses był bez wątpienia najgorszym i najbardziej złym królem w całej historii Judy. Był też najdłużej panującym – aż 55 lat. Naśladował najgorsze obrzydliwości Kananejczyków – odbudował świątynie na wyżynach, które zburzył jego ojciec, wznosił ołtarze dla Baala, budował gaje i świątynki dla rozmaitych bożków pogańskich (nawet na terenie świątyni Jerozolimskiej). Biblia porównuje jego bałwochwalstwo z Achabowym, który 200 lat wcześniej rządził północnym królestwem Izraela. Swojego własnego syna złożył na ofiarę Molochowi, uprawiał wróżbiarstwo, czary, ustanowił różnych jasnowidzów, czarnoksiężników w całej Judei.

Biblia mówi o nim, że „uwiódł Judejczyków, aby czynili więcej zła niż kiedykolwiek czyniły narody, które Pan zniszczył wprowadzając dzieci Izraela do Kanaan”. Prześladował wierzących w Boga JHWH, i sprowokował innych do bezkarnego prześladowania i zabijania wielu niewinnych ludzi. Jeśli nie bezpośrednio to przynajmniej pośrednio doprowadził do śmierci Izajasza. Wydaje się, że w całej historii Judy nigdy nie było bardziej zdeprawowanego społeczeństwa niż to, jakie stworzył Manasses. Bóg widząc ogrom demoralizacji, deprawacji w Judei, zapowiedział ogromną klęskę narodową, zniszczenie Jerozolimy, i opuszczenie ich przez Boga.

Gdy w końcu Manasses umiera, tron obejmuje Amon jego syn, we wszystkim naśladując tatusia.  Po dwóch latach w wyniku spisku własnych dworzan zostaje zamordowany. W takich okolicznościach na tron wstępuje jego ośmioletni syn Jozjasz. Jozjasz nie miał w swoim domu dobrych wzorców postępowania. Całe szczęście pozbawiony bezpośredniego, degradującego wpływu swojego ojca i dziadka, dorastał w nieco innych warunkach, i wydaje się, że coraz bardziej był zniesmaczony otaczającą go nieprawością, fałszywością, niegodziwością. Wiemy jednak, że mając 15 lat został ojcem – nałożnica urodziła mu syna Eljakima. Wczesne ojcostwo było zapewne kolejnym z powodów coraz większych refleksji młodego króla, i początkiem szukania Bożych dróg.

Po śmierci króla Amona wierzący w JHWH – dotąd prześladowani – zyskali znacznie większą swobodę
dla publicznej działalności.  W tym właśnie czasie zaczyna działać Sofoniasz, i prorokuje o zniszczeniu Asyrii, w tym jej stolicy Niniwy, o spustoszeniu ziemi Judzkiej na 70 lat, a także zapowiada klęski sąsiednim narodom: Kreteńczykom, Moabitom, Ammonitom i Kuszytom. Jeśli nie bezpośrednio to pośrednio te proroctwa docierały do młodego Jozjasza, i dawały mu dużo do myślenia. Przez trzy lata szukał Pana, a gdy ktoś z serca szuka, to Pan daje się mu odnaleźć.

W międzyczasie nieco reguluje swoje życie rodzinne – poślubia niewiastę imieniem Chamutal, i ona rodzi mu drugiego syna Szalluma, którego później nazywał Jehoachazem. Mając 18 lat nakazał oczyścić świątynię Jerozolimską z bożków postawianych tam przez jego ojca, i już na samym początku tych prac odnaleziony został zwój Zakonu.
Gdy król zapoznaje się z jego treścią rozdziera swoje szaty, i zaczyna pokutować. Odnalazł Pana. Zwołuje wszystkich starszych Judzkich, zapoznaje ich z Zakonem. Następnie organizuje ogólnonarodową konwencję, a starsi odczytują Zakon zgormadzonym. To był przełom, i lud Judei zaczyna pokutować. W takim klimacie, Jozjasz odważnie rozpoczyna reformę religijną, podobnie jak jego pradziadek Ezechiasz. Wtedy Bóg daje opatrznościową pomoc Jozjaszowi – powołuje młodego kapłana Jeremiasza, aby głosił Boże poselstwo „na czasie” dotyczące zarówno Judejczyków, jak i innych narodów.

Jeremiasz jest prorokiem czasów przełomu. Musimy mieć pewną świadomość o ówczesnej geopolityce, wielkich przemianach cywilizacyjnych. Najwięcej zmian było na wschodzie. Otóż okrutne imperium asyryjskie –
to które wiele lat dokuczało Izraelitom, które podbiło północny Izrael, którym król Ezechiasz płacił wielki haracz – chyliło się ku upadkowi, i rodziło się nowe – babilońskie (zwane dzisiaj neobabilońskim). Na południowym zachodzie konkurentem do schedy po Asyrii było inne mocarstwo – Egipt. Z okolicznymi mniejszymi narodami różnie się układało Judejczykom, ale wszystkie z takim samym niepokojem bacznie śledziły rozwój sytuacji.

Ezechiel rodzi się w 15 roku panowania Jozjasza, niemal 3 lata po powołaniu Jeremiasza. Dorasta więc w kraju pobudzonym wielką religijną odnową, w czasach sprzyjających dla ludzi szukających Boga i jego dróg. Jednocześnie czuć nadchodzące zmiany.  Gdy Ezechiel ma 16 lat, Egipt rozpoczyna konflikt z Assyrią – czyli mamy wojnę mocarstw. Necho, król egipski, uznając, że otrzymał wytyczną od Boga organizuje wyprawę wojenną by podbić południową część Asyrii. Spiesząc się wybiera drogę przez ziemię Judzką. Jozjasz myśląc, że jest to podstęp wojenny, staje z nim do bitwy w dolinie Megiddo, i zostaje ciężko zraniony przez ówczesnych snajperów (łuczników). Ranny wraca do Jeruzalem
i wkrótce umiera. Judejczycy pogrążają się w smutku (powstała wtedy spora część Trenów Jeremiaszowych).
Umarł dobry król, i nad wyraz bezsensownie, nie w swojej wojnie. Jozjasz pozostawia trzech synów – pierwszego urodziła mu nałożnica, a dwóch kolejnych jego żona. Najstarszy Eljakim miał 25 lat. Lecz Judejczycy za pierworodnego uznawali 23 letniego Jehoahaza, bo był „z prawego łoża”. I jego obwołali królem. Jehoahaz bardzo szybko objawił się jako zły człowiek, deptający reformy swojego ojca.

W tych okolicznościach Bóg daje prorokowi Abakukowi wizję nadchodzących zmian geopolitycznych,
i nakazuje mu strofować Judejczyków za oczywistą niesprawiedliwość w wyborze króla, króla za jego postępowanie, oraz zapowiadać nadchodzącą klęskę zarówno dla Judei, jak i również późniejszą klęskę dla najeźdźców.

Hab. 1:2-6

2. Dokądże, Panie, będę wołał o pomoc, a Ty nie wysłuchasz? Jak długo będę krzyczał: Pomocy! a Ty nie wybawisz?
3. Dlaczego dopuszczasz, bym patrzył na złość i spoglądał na bezprawie? Ucisk i przemoc dzieją się na moich oczach, panuje spór i zwada?
4. Dlatego zamiera prawo, a sprawiedliwość nie wychodzi na jaw, gdyż bezbożny osacza sprawiedliwego, i tak prawo bywa łamane.
5. Spójrzcie na narody i zobaczcie, patrzcie ze zdumieniem i trwogą! Bo za waszych dni dokonuję dzieła, w które nie uwierzycie, gdy wam ktoś o nim będzie opowiadał.
6. Bo oto Ja pobudzę Chaldejczyków, lud srogi i gwałtowny, który wyprawia się do odległych ziem, aby posiąść sadyby, które do niego nie należą.

Tymczasem armia egipska po pokonaniu Jozjasza, śpiesznie udała się dalej na wschód, i zwycięsko walczy
z Assyryjczykami. Necho błyskawicznie podbija większość południowej ziem Assyryjskich, aż po Eufrat. Wielka geopolityczna zmiana dla całego regionu. Wracając w nimbie chwały, wszystkie narody czyni swoimi lennikami.
Trzy miesiące po wybraniu Jehoahaza królem, dociera do Jerozolimy. Uprowadza Jehoahaza, a w jego miejsce ustanawia królem Eljakima, jego starszego brata z nałożnicy, zmieniając mu imię na Joakim (Jehojakim). Bóg przez dwóch proroków: Uriasza i Jeremiasza ostrzega Joakima, aby dom królewski pokutował, póki jest czas pokuty.
Reakcją było prześladowanie: Jeremiasz został pojmany, ale Uriasz zdołał uciec do Egiptu. Król, korzystając ze swojego układu politycznego z Egiptem, pojmał Uriasza i sprowadził do Jerozolimy. Tam kazał go zabić mieczem, a ciało wrzucić do bezimiennych grobów. Jeremiasza ochronił Achikam, syn Szafana (sekretarza królewskiego z czasów Jozjasza), bardzo wpływowy polityk. To był naprawdę potężny polityk, kilkanaście lat później jego syn Gedaliasz, po zdymisjonowaniu Sedekiasza został ustanowiony przez Nabuchodonozora namiestnikiem ziemi judzkiej.

Tymczasem na wschodzie formowało się potężne królestwo Babilonii (zwanych również Chaldejczykami). Atakują nowe prowincje egipskie (wcześniej Assyryjskie), i w 4 roku panowania Joakima faraon Necho został pokonany przez Nabuchodonozora w bitwie nad Eufratem pod Karkemisz (Jer 46:2). Nabuchodonozor ruszył dalej już na sam Egipt, podbijając / podporządkowując sobie kolejne mijane ziemie. Pod drodze było królestwo Judy, i Jerozolima została oblężona. Joakim został lennikiem Babilonu, a z Jerozolimy zostało uprowadzonych do niewoli wielu ludzi (między innymi 14 letni Daniel). Nabuchodonozor ze swoją potęgą wojskową chciał ruszać dalej na Egipt, lecz na wieść o śmierci ojca, zawrócił do Babilonu, aby objąć tron i utrwalić swoją pozycję. Ezechiel ma wówczas 18 lat. W ciągu trzech lat jego dotychczasowy świat uległ olbrzymiej zmianie.

Pod koniec tego roku Jeremiasz otrzymał od Boga nowe zadanie: spisania dotychczasowego posłannictwa, tak by przedstawić je domu królewskiemu. Jego pisarzem został Baruch, syn Neriasza. Ponieważ Jeremiasz miał zakaz wchodzenia do świątnicy, zaplanował aby w nadchodzące narodowe święto, gdy do Jerozolimy przybywają tłumy pielgrzymów, Baruch odczytał w świątyni przed całym ludem przygotowany zapis proroctw Jeremiasza. Baruch był więc „ustami” (logosem, szaliahem) Jeremiasza. Treść poselstwa usłyszał syn kanclerza królewskiego, który akurat udawał się na naradę książąt. Opowiedział im, co usłyszał. Poruszeni, zapragnęli osobiście usłyszeć pełną treść proroctwa, więc wezwali Barucha. Głęboko poruszeni tym co usłyszeli postanowili zanieść zwój do króla, jednak wcześniej zasugerowali by Jeremiasz i Baruch się ukryli (Joakim musiał być bardzo impulsywnym człowiekiem). I rzeczywiście – gdy dworzanin przeczytał królowi kilka kolumn proroctwa, wówczas Joakim pociął nożem zwój i wrzucił w ogień. Zamiast pokutować, usiłował pojmać i zgładzić Jeremiasza, oraz Barucha. Nie udało się. Jeremiasz ponownie przedyktował proroctwa Baruchowi, dodając kolejne.

Między innymi zapowiedział upadek królestwa Judzkiego, oraz śmierć Joakima w niesławie, jak osła który padnie w polu, łącznie z brakiem pogrzebania jego ciała. Jeremiasz w swoich dotychczasowych proroctwach przede wszystkim wzywał dom królewski do pokuty, nakazywał poddanie się Babilończykom, oraz przestrzegał przed wchodzeniem w sojusz z Egiptem. Rozumiecie wagę tego zalecenia? Kim byli Babilończycy? Barbarzyńcami ze Wschodu. A Egipt? Stabilnym, wielowiekowym mocarstwem, o bogatej kulturze, zaawansowaną cywilizacją Zachodu!

Joakim w żaden sposób nie pokutował. Po trzech latach płacenia lenna Babilonowi, postanowił zerwać stosunki dyplomatyczne, i udał się po pomoc do Egiptu. Przez kilka lat nie było żadnych konsekwencji – bowiem
dla Nabuchodonozora było ważniejszym ugruntować swoją władzę, oraz przygotować się na ostateczną (niedokończoną wcześniej) walkę z Egiptem (konkurentem o schedę po Assyrii).

6 lat później Ezechiel osiągnął wiek 25 lat i zgodnie z prawem przystąpił do pełnienia służby lewickiej
w świątyni w Jeruzalem. Po 5 latach szkolenia miał zacząć służyć jako kapłan.

W tym samym roku wojska Chaldejczyków, Aramejczyków, Moabitów i Ammonitów uderzyły na Judeę. Jerozolima znalazła się w oblężeniu, a Nabuchodonozor z głównymi siłami udał się na podbój Egiptu.
Joakim podczas owego oblężenia został pojmany i zginął gdzieś poza murami miasta. Jego ciało – zgodnie z zapowiedziami – nie zostało pogrzebane, pożarły je zwierzęta.

Podczas trwającego oblężenia Jehoniasz (zwany również Jehojachin), syn Joakima  został królem. Królował jedynie około 100 dni (3 miesiące i 10 dni). Pomimo ciężkiego oblężenia , nie szukał jednak ratunku u Boga!!! Postępował śladami swojego ojca, czyniąc to co złe przed oczami Pana Boga. Tymczasem Nabuchodonozor zakończył zwycięsko kampanię Egipską. Wraca z armią pod oblężone Jeruzalem. Jehoniasz, przewidując niechybną klęskę, wychodzi poza mury, wraz ze swoją matką, i całym dworem, aby pertraktować. Myślał, że śmierć jego ojca uśmierzyła gniew Nabuchodonozora. Ten jednak zignorował go, i nakazał ich wszystkich pojmać. Obrońcy Jerozolimy widząc to – skapitulowali. Wraz z królem, jego matką i całym dworem królewskim zostali pojmani i uprowadzeni wszyscy dostojnicy (w tym Ezechiel), wszyscy możni kraju, wszyscy mający pojęcie o strategii wojskowej (oficerowie
i podoficerowie), oraz rzemieślnicy (czyli rzeczywiści lub potencjalni producenci broni). Ograbiony został zarówno skarbiec świątynny jak i skarbiec królewski. Uczynił więc to, co czynią różni zdobywcy, chcący trwale podporządkować sobie jakieś ziemie – wybił lub wywiózł elitę kraju, zniszczył przemysł i innowacje, zagrabił majątek, i ustanowił własnych zarządców.

Królem Judei ustanowił Mataniasza, czyli trzeciego syna Jozjasza, zmieniając jego imię na Sedekiasz. Zawarł
z nim pakt, a Sedekiasz złożył uroczystą, publiczną przysięgę na samego Boga JHWH, że będzie jego wiernym poddanym, co przypieczętował podaniem swojej prawicy Nabuchodonozorowi. Sedekiasz miał panować przez 10,5 roku, po 6 latach miał jednak się zbuntować, co przynieść miało ostateczne zniszczenie tronu Judy, i ostateczny rozbiór.

Przenosimy się tymczasem na wschód, bowiem Nabuchodonozor po ustanowieniu Sedekiasza królem,
wraca do Babilonu, gdzie przygotowuje się do ostatecznej rozprawy z Assyrią. Cztery lata później we współpracy
z Medami niszczy Assur (religijną stolicę Asyrii) oraz pół roku później Niniwę (polityczną stolicę Asyrii).

W tym właśnie, piątym roku od swojego uprowadzenia, w życiu Ezechiela nastają kolejne zmiany. Spróbujmy wczuć się chwilę w uczucia tego młodego człowieka, i ocenić jego doświadczenie życiowe. Dorasta w kraju, w którym dobry król służy prawdziwemu Bogu, dając piękny przykład społeczeństwu, zaprowadzając mądre reformy, usuwając bałwochwalstwo, niesprawiedliwość. Będąc synem kapłana ma znacznie lepszy dostęp do słów Zakonu, tym bardziej, że Jozjasz przywraca wiele właściwych praktyk religijnych, w których szczególną rolę pełnią lewici, i kapłani.
Jednym z bohaterów tej epoki jest też Jeremiasz, słynny i odważny nauczyciel, głosiciel poselstw Bożych „na czasie” – no i również kapłan. Nagła śmierć króla Jozjasza, przerywa dzieło reformy w państwie. Jego synowie okazują się złymi ludźmi, Joakim nie obawia się nawet zabijać i prześladować proroków Bożych. Przez Judeę przechodzą potężne armie – Egipskie, Chaldejskie. Izrael coraz bardziej traci suwerenność. W takich trudnych, chwiejnych czasach ludzie łatwiej pokazują kim w rzeczywistości są – wyzwala się w nich to, co najgorsze, bądź to, co najlepsze.
Młody Ezechiel obserwując te wszystkie przemiany dużo się uczy o ludziach. Z natury rzeczy kwestie poznawania przemian geopolitycznych były też dla niego niezwykle ważne. Jego świat się zmieniał i to bardziej niż mógł przypuszczać. Gdy już zaczyna przygotowywać się do służby kapłańskiej zostaje nagle brutalnie wyrwany z tego świata, i przeniesiony daleko na wschód, do kraju Chaldejczyków, królestwa Babilonu. O jeszcze jednym nie wspomniałem: zanim Ezechiel osiągnął 25 lat ożenił się, i bardzo miłował swoją żonę. Jego żona też go miłowała, i udała się wraz z nim do Chaldei gdy został tam przesiedlony. Jest rok 617pne. Poznaje smak wygania, przesiedlenia do obcej ziemi.
Z pewnością nie było łatwo przesiedleńcom osiąść i zorganizować swoje nowe życie tam, gdzie panowała obca mowa, obce prawo, i obce zwyczaje. Kilka lat trudnego dostosowania się do nowej rzeczywistości. Nie chcieli tam zostawać, chcieli wracać do swojej ziemi, i z pewnością głęboko zainteresowany był wieściami z Izraela.

Pięć lat później w roku 612pne osiąga wiek 30 lat. Jako kapłan powinien zaczynać służbę w świątyni,
jednak znajduje się bardzo daleko od tej świątyni. I tam, nad rzeką Kebar, gdy spędza kolejny czas na modlitwach
„ręka JHWH spoczęła na nim”. Pan Bóg daje mu pierwszą z wielu wizji, czyniąc go swoim prorokiem na obczyźnie, powołując na „stróża domu izraelskiego”. Stało się to w tym czasie, gdy Sedekiasz buntuje się przeciwko Babilonowi,
i wchodzi w sojusz z Egiptem.

Ezech. 2:3-10

3. I rzekł do mnie: Synu człowieczy! Posyłam cię do synów izraelskich, do narodu buntowników, którzy zbuntowali się przeciwko mnie, zarówno oni jak i ich ojcowie odstąpili ode mnie i odstępują aż do dnia dzisiejszego,
4. Do synów o zuchwałej twarzy i nieczułym sercu – do nich cię posyłam, a ty mów do nich: Tak mówi Wszechmocny Pan,
5. A oni – czy będą słuchać, czy nie – bo to dom przekory – poznają, że prorok był wśród nich.
6. Ale ty, synu człowieczy, nie bój się ich i nie bój się ich słów, chociaż cię otaczają ciernie i mieszkasz wśród skorpionów; nie bój się ich słów i nie drżyj przed ich obliczem, gdyż to dom przekory!
7. Lecz mów do nich moje słowa – czy będą słuchać, czy nie – gdyż są przekorni.
8. Ty zaś, synu człowieczy, słuchaj, co Ja mówię do ciebie! Nie bądź przekorny jak dom przekory! Otwórz swoje usta i zjedz, co ci podaję!
9. A gdy spojrzałem, oto ręka była wyciągnięta do mnie, a w niej zwój księgi.
10. I rozwinął go przede mną. A był zapisany z jednej i z drugiej strony. Były zaś na nim wypisane skargi, jęki i biadania.

Ezech. 3:1-11

1. I rzekł do mnie: Synu człowieczy! Zjedz to, co masz przed sobą; zjedz ten zwój i idź, a mów do domu izraelskiego.
2. A gdy otworzyłem usta, dał mi ten zwój do zjedzenia.
3. I rzekł do mnie: Synu człowieczy! Nakarm swoje ciało i napełnij swoje wnętrzności tym zwojem, który ci daję! Wtedy zjadłem go, a on był w moich ustach słodki jak miód.
4. Potem rzekł do mnie: Synu człowieczy! Idź, udaj się do domu izraelskiego i przemów do nich moimi słowami!
5. Gdyż jesteś posłany nie do ludu niezrozumiałej mowy i ciężkiego języka, lecz do domu izraelskiego,
6. Nie do wielu ludów niezrozumiałej mowy i ciężkiego języka, których słów nie zrozumiałbyś. Gdybym do nich cię posłał, usłuchaliby cię.
7. Lecz dom izraelski nie będzie chciał cię usłuchać, bo oni nie chcą mnie słuchać, gdyż cały dom izraelski ma czoło zuchwałe i serce nieczułe.
8. Oto Ja uczyniłem twoją twarz tak samo zuchwałą jak ich twarz i twoje czoło tak samo jak ich czoła,
9. Jak diament twardszy niż krzemień uczyniłem twoje czoło. Nie bój się ich i nie drżyj przed nimi, gdyż to dom przekory!
10. Nadto rzekł do mnie: Synu człowieczy! Wszystkie moje słowa, które będę mówił do ciebie, przyjmij do serca i słuchaj uszami!
11. Idź więc, udaj się do wygnańców, do synów twojego ludu i przemów do nich, i powiedz im: Tak mówi Wszechmocny Pan – czy będą słuchać, czy też nie.

Ezech. 3:14-21

14. A Duch podniósł umie i porwał z sobą. I szedłem w zaprawionym goryczą podnieceniu ducha, a ręka Pana mocno mi ciążyła.
15. I przybyłem do Tel-Abib do wygnańców mieszkających nad rzeką Kebar, i przebywałem tam osłupiały siedem dni wśród nich.
16. A po upływie siedmiu dni doszło mnie słowo Pana tej treści:
17. Synu człowieczy: Na stróża domu izraelskiego cię powołałem! Ilekroć usłyszysz słowo z moich ust, ostrzeż ich w moim imieniu.
18. Jeżeli powiem do bezbożnego: Na pewno umrzesz, a ty go nie ostrzeżesz i nic nie powiesz, aby bezbożnego ostrzec przed jego bezbożną drogą tak, abyś uratował jego życie, wtedy ten bezbożny umrze z powodu swojej winy, ale Ja uczynię cię odpowiedzialnym za jego krew.
19. Lecz jeżeli ty ostrzeżesz bezbożnego, a on nie odwróci się od swojej bezbożności i od swojej bezbożnej drogi, wtedy on umrze z powodu swojej winy, a ty uratujesz swoją duszę.
20. Gdy zaś sprawiedliwy odwróci się od swojej sprawiedliwości i popełni bezprawie – a Ja doprowadzę go do upadku i on umrze, to jeżeli nie ostrzeżesz go, wtedy on umrze z powodu swojej winy, i nie będzie się pamiętało jego sprawiedliwych czynów, których dokonał, lecz ciebie uczynię odpowiedzialnym za jego krew.
21. Lecz jeżeli ty ostrzeżesz sprawiedliwego, aby sprawiedliwy nie zgrzeszył, i on nie zgrzeszy, to na pewno pozostanie przy życiu, ponieważ dał się ostrzec, a ty uratowałeś swoją duszę.

Ezechiel ma 30 lat i zamiast rozpocząć służbę kapłańską, ma rozpocząć wędrówkę po Chaldei (aby opowiadać rozproszonym Izraelitom), oraz po oraz Judei (aby opowiadać Judejczykom) zapowiedź pewnego upadku Judei,  spustoszenia jej miast, spustoszenia jej ziemi, przesiedleniu Judejczyków do Babilonu, że spotka ich klęska, głód i rozpacz. Miał głosić że król Sedekiasz jest zdrajcą, krzywoprzysięzcą, że łamie swoją własną publiczną przysięgę,
że jest głupcem udając się po radę i wsparcie do Egiptu (który upadnie w walce mocarstw), że będzie zdetronizowany, że jego dzieci zostaną zabite, że zostanie zabrany do Babilonu, ale Babilonu nie zobaczy, i że tam, na obczyźnie umrze. Miał głosić, że eksperci wieszczący inaczej są fałszywymi, nie posłanymi przez Boga, zwodzicielami tumaniącymi lud utrwalającymi ich w błędnych przekonaniach i złym postępowaniu. Miał głosić, że przywódcy religijni Izraela zamiast paść lud, pasą siebie, zamiast dbać o owce, wyzyskują je, zamiast się o nie troszczyć, rozpraszają je. Miał wzywać żeby Izraelici w końcu porzucili fałszywych bogów, żeby ostatecznie odwrócili się od nich i nigdy więcej do nich nie wracali. Czy to przyjemna misja Kochani Braterstwo? Kto z Was chciałby się takiej podjąć, wobec własnego narodu?

Ezechiel przez 5,5 roku głosił to wszystko nieustraszenie i z mocą zapowiadając nadchodzące klęski. W
dzień Pojednania 608rpne Nabuchodonozor natarł na Jerozolimę rozpoczynając jej oblężenie. W tym samym dniu Bóg powiedział Ezechielowi: dzisiaj „nagłą śmiercią” umrze „rozkosz Twoich oczu” – Twoja żona, lecz ty nie uroń ani jednej łzy, nie urządzaj żałoby, – a ludowi powiedz: tak samo będzie teraz z wami, z waszą świątynią, z waszymi synami
i córkami, i wy też nie zapłaczecie nad nimi, lecz nad samym sobą, nad własnymi grzechami. Nawet w taki sposób Ezechiel miał być dla nich znakiem, że Bóg JHWH jest prawdziwym i prawdomównym Panem, i że dokona zniszczenia jakie zapowiedział.

Od tego dnia Ezechiel zaczął głosić inne poselstwa, zapowiadające zniszczenie okolicznych narodów, za ich postawę wobec Izraela, za wspomaganie Babilończyków, i za ich radość nad pustoszeniem Judei. Zapowiedział karę
i zniszczenie Ammonitom, Moabczykom, Edomitom, Filistyńczykom, Kreteńczykom, mieszkańcom Tyru, królowi Tyru, mieszkańcom Sydonu. Pół roku przed upadkiem Jerozolimy zaczął wypowiadać proroctwa przeciwko Egiptowi i jej królowi, zapowiadając trwały upadek potęgi Egiptu, upadek planów i marzeń faraona, i w końcu jego śmierć.

Po upadku Jerozolimy, Ezechiel został wysłany do wygnańców z nową misją: wezwaniem do pokuty,
do naprawy, do właściwego rozważenia sytuacji w jakiej się znaleźli, aby całkowicie porzucili bałwochwalstwo,
i nieczystość jaka doprowadziła ich do obecnego stanu. Napominał ich, że swoją nieugiętą postawą wobec Boga, swoją nieczystością, pobudzają inne narody do bezbożności, do ateizmu, bądź jeszcze większego bałwochwalstwa. Miał przez takie głoszenie podtrzymać na duchu prawdziwych Izraelitów, rozbudzić w nich nadzieję, pragnienia i wiarę w powrót
do ziemi Izraelskiej, moc do zachowania swojej tożsamości, i odwagę w przekazaniu swoim dzieciom tych uczuć, nadziei i wiary, aby gdy tylko skończy się czas karania, ich dzieci mogły powrócić do sfery błogosławionej przez Boga. Dlatego też to właśnie Ezechielowi dał Bóg wizję doliny suchych kości, alegorię narodu Izraelskiego, który kiedyś ożyje i powróci do Bożej łaski, i naprawią swoje postępowanie.

W końcu Ezechiel otrzymuje polecenie, aby prorokować przeciwko Gogowi z kraju Magaog, znajdującym się na dalekiej północy, który „w ostatnim z lat” miał napaść na odbudowany, spokojnie żyjący lud izraelski.

Gdy ma 50 lat, otrzymuje cudowną wizję przyszłości. Widzi wspaniałą świątynię, której już nic nie zniszczy,
w której zamieszka wśród synów Izraelskich sam Bóg, i już nigdy ta świątynia nie będzie zbeszczeszczona przez nikogo. Będą w niej służyć sprawiedliwi kapłani, a składane ofiary będą właściwe i akceptowane przez Boga. Gdy już dokładnie poznał tą świątynię Ezechiel, Pan pokazał mu jeszcze coś ciekawego: spod progu przybytku wypływała rzeka,
która przynosiła zdrowie i życie całej ziemi Izraelskiej, wszystko w niej zakwitało przynosząc obfite owoce.
Bóg wskazał jak podzielić tą ziemię pomiędzy 12 pokoleń Izraela oraz wskazał specjalny dział przynależny dla kapłanów, specjalny dział przynależny dla Lewitów, i specjalny dział przynależny dla księcia. Określił, że to cudowne miasto będzie mieć swoją nazwę: „JHWH jest tam”, czyli „mieszkanie JHWH”.

Ostatnią wizją otrzymał Ezechiel dwa lata później, gdy ma 52 lata. Bóg wskazał w niej, że choć Babilon dokonał trudnej walki z Tyrem, to nie otrzymał nagrody za ten bój. Dlatego Bóg daje Nabuchodonozorowi i jego wojskom cały Egipt z jego bogactwami, aby służyły za zapłatę jaką wykonali dla Pana w zniszczeniu Tyru.

Ezechiel zamiast spodziewanej służby kapłańskiej, otrzymał inną służbę od Boga – pracę proroka, którą pełnił od 30 roku życia. Bóg podał przez niego niezwykłe proroctwa i wizje przyszłości. Wszystkie się spełnią, tak jak spełniły się te dotyczące upadku Izraela.

Abstrahując od tych głębszych znaczeń pomyślmy sobie nad życiem Ezechiela, nad zmianą epok, której był naocznym świadkiem, nad jego gorliwą służbą, nad jego odważnym opowiadaniem wyroków Bożych, pomyślmy o jego smutkach i goryczach, o jego wyglądaniu i oczekiwaniu pogodnej przyszłości, oraz o jego … wierności.
Ezechiel jest obrazem całego wiernego ludu Bożego Wieku Ewangelii.

Słowa powołania, skierowane do Ezechiela, są słowami skierowanymi do każdego z nas:

3. Posyłam cię do synów izraelskich, do narodu buntowników, którzy zbuntowali się przeciwko mnie, zarówno oni jak i ich ojcowie odstąpili ode mnie i odstępują aż do dnia dzisiejszego,
4. Do synów o zuchwałej twarzy i nieczułym sercu – do nich cię posyłam, a ty mów do nich: Tak mówi Wszechmocny Pan,
5. A oni – czy będą słuchać, czy nie – bo to dom przekory – poznają, że prorok był wśród nich.
6. Ale ty, synu człowieczy, nie bój się ich i nie bój się ich słów, chociaż cię otaczają ciernie i mieszkasz wśród skorpionów; nie bój się ich słów i nie drżyj przed ich obliczem, gdyż to dom przekory!
7. Lecz mów do nich moje słowa – czy będą słuchać, czy nie – gdyż są przekorni.
8. Ty zaś, synu człowieczy, słuchaj, co Ja mówię do ciebie! Nie bądź przekorny jak dom przekory! Oto Ja uczyniłem twoją twarz tak samo zuchwałą jak ich twarz i twoje czoło tak samo jak ich czoła,
9. Jak diament twardszy niż krzemień uczyniłem twoje czoło. Nie bój się ich i nie drżyj przed nimi, gdyż to dom przekory!
10. Nadto rzekł do mnie: Synu człowieczy! Wszystkie moje słowa, które będę mówił do ciebie, przyjmij do serca i słuchaj uszami!
11. Idź więc, udaj się do wygnańców, do synów twojego ludu i przemów do nich, i powiedz im: Tak mówi Wszechmocny Pan – czy będą słuchać, czy też nie.

I podobnie słowa ostrzeżenia, dane Ezechielowi, są skierowane do każdego z nas:

17. Synu człowieczy: Na stróża domu izraelskiego cię powołałem! Ilekroć usłyszysz słowo z moich ust, ostrzeż ich w moim imieniu.
18. Jeżeli powiem do bezbożnego: Na pewno umrzesz, a ty go nie ostrzeżesz i nic nie powiesz, aby bezbożnego ostrzec przed jego bezbożną drogą tak, abyś uratował jego życie, wtedy ten bezbożny umrze z powodu swojej winy, ale Ja uczynię cię odpowiedzialnym za jego krew.
19. Lecz jeżeli ty ostrzeżesz bezbożnego, a on nie odwróci się od swojej bezbożności i od swojej bezbożnej drogi, wtedy on umrze z powodu swojej winy, a ty uratujesz swoją duszę.
20. Gdy zaś sprawiedliwy odwróci się od swojej sprawiedliwości i popełni bezprawie – a Ja doprowadzę go do upadku i on umrze, to jeżeli nie ostrzeżesz go, wtedy on umrze z powodu swojej winy, i nie będzie się pamiętało jego sprawiedliwych czynów, których dokonał, lecz ciebie uczynię odpowiedzialnym za jego krew.
21. Lecz jeżeli ty ostrzeżesz sprawiedliwego, aby sprawiedliwy nie zgrzeszył, i on nie zgrzeszy, to na pewno pozostanie przy życiu, ponieważ dał się ostrzec, a ty uratowałeś swoją duszę.

Miejmy ducha Ezechiela, on podoba się Bogu. Bądźmy w tym kończącym się Wieku Ewangelii jak Ezechiel, bo Pan uczynił nasze czoło twarde jak diament. A co to znaczy? Że im więcej złośliwości, prześladowań, niechęci, tym większa odwaga, gorliwość i wierność wiernych. Znika strach przed obrażeniem kogoś, przed cenzurą, wzrasta ufność w Bożą podtrzymującą moc. Ezechiel znaczy „wzmocniony przez Boga”. Śmiali grzesznicy muszą mieć śmiałych ganiących. Nasze czasy stają się również czasami śmiałych grzeszników. Jakim więc będziesz Ty?

Nie jest to łatwy fragment Biblii i nawet wielu wierzących nie za bardzo wie, po co miałoby czytać o tych bitwach. I dlatego właśnie spróbujemy dzisiaj pokazać, że można w tej historii znaleźć wiele cennych myśli dla tych, którzy chcieliby podążać za Jezusem i zło zwyciężać… Dobrem. Myślę, że znajdziemy tu wiele wskazówek, ale najpierw będziemy musieli ustalić pewien klucz, jak taki tekst w ogóle czytać:

My oczywiście będziemy mówić o symbolicznym zdobywaniu Jerycha, które może się dokonać w naszym własnym życiu. Z tego powodu, choć sięgamy do historii z Księgi Jozuego, rozdział 6, to jednak nasz główny werset biblijny to Księga Przypowieści Salomona 16:32 – „Więcej wart jest cierpliwy niż bohater, a ten, kto opanowuje siebie samego, więcej znaczy niż zdobywca miasta.” Kto podjął starania, żeby zmienić coś w sobie, ten na pewno rozumie te słowa. Pewien rabin z XIX wieku, Izrael Salanter, powiedział: „Trudniej jest zmienić jedną cechę swojego charakteru niż przestudiować cały Talmud”. Tu więc mamy pierwszy trop o jakim zdobywaniu Jerycha będzie mowa.

Mówimy o historii ze Starego Testamentu, ale szukamy w niej zapowiedzi lub typu na przyszłość. Greckie „typos” to słowo oznaczające właśnie znak, wzór, przykład, zapowiedź i typ. Mamy tutaj na slajdzie przykład jak pewne czyny ludu izraelskiego w drodze do ziemi obiecanej były typami. Apostoł Paweł w 1 do Koryntian 10:6,11 zapisał – „Stało się zaś to wszystko, by mogło posłużyć za przykład [typos] dla nas, abyśmy nie pożądali złego, tak jak oni pożądali … wszystko to przydarzyło się im jako zapowiedź [typos] rzeczy przyszłych, spisane zaś zostało ku pouczeniu nas, których dosięga kres czasów.”

Widzimy sporo takich typów albo zapowiedzi w Starym Testamencie. Abraham przedstawia nam często Boga. Żony Abrahama przedstawiają przymierza, czyli pewne związki, które Bóg zawierał z ludźmi. Izaak – przedstawia naszego Pana Jezusa, a Rebeka – czyli żona, którą znaleziono dla Izaaka, przedstawia kościół lub oblubienicę Chrystusa. I tak dalej i tak dalej. Typy to więc ogólnie różne wydarzenia, osoby i rzeczy mają swoje odpowiedniki w przyszłych wydarzeniach, osobach i rzeczach.

Około 450 lat przed naszą historią o Jerychu Biblia opisuje zniszczenie Sodomy. List Judy i 2 List Piotra pokazują nam, że te wydarzenia też były „przykładem” lub typem. Zniszczenie Sodomy i Gomory jest zapowiedzią ostatecznego zniszczenia bezbożnych świadomych i niepokutujących grzeszników w gehennie, we wtórej śmierci. I ta historia dla wielu stała się takim przysłowiowym „kamieniem potknięcia się”. Powodem by odrzucić Boga. Dla wielu to zniszczenie Sodomy przez Boga to przykład jego nienawiści. Wielu sądzi, że Bóg najpierw zniszczył tych ludzi, a później wtrącił ich na zawsze do piekła na wieczne męki. Inni uważają, że skoro ci ludzie zginęli z Bożego wyroku, no to nie ma już dla nich nadziei, już są osądzeni i nigdy już nie powstaną.

W Biblii mamy jednak bardzo wyraźne dowody, że ci ludzie – tak jak ludzie z Jerycha – będą obudzeni z grobów i wezmą udział w „czasach odnowienia wszystkich rzeczy”, gdy będzie na ziemi panował Chrystus. Mamy co do tego zupełną pewność, bo jak mówi List do Hebrajczyków 2:9 nasz Pan oddał swoje życie za wszystkich ludzi, „za wszystkich”, a więc także za nich. A dodatkowo mamy bardzo wyraźne wersety, które mówią, że „w dniu sądu lżej będzie ziemi sodomskiej” niż Kafarnaum i faryzeuszom. Będzie im łatwiej bo ich świadomość grzechu była mniejsza. I bezpośrednio prorocy, jak cytowany na slajdzie Ezechiel, mówili o tym, że dzieci Sodomy będą wskrzeszone, że „wrócą do swego poprzedniego stanu”.

Jak czytamy w Księdze Rodzaju wyrok na mieszkańców Kanaanu (a więc i na Jerycho) był dawno ustalony. Czyniono tam wiele rzeczy, które nie podobały się Bogu. Stosowano czary, wróżby, kontaktowano się z duchami, rzucano zaklęcia. Wielka była niemoralność tych ludów.

Jednym z największych grzechów Kananejczyków było ofiarowanie dzieci Molochowi. Czytamy o tym w 5 Mojżeszowej 12:31 – „Nie uczynisz tak wobec Pana, Boga swego, bo to wszystko, czym brzydzi się Pan i czego nienawidzi, oni swym bogom czynili, nawet swych synów i córki na ogniu palili dla swych bogów.” I jak czytamy Bóg nienawidzi takich praktyk. Ale myślę, że podobnie też Bóg nienawidzi poglądu o „wiecznych mękach” dla kogokolwiek. Jest fragment, który mówi, że takie rzeczy nawet nie przyszły Bogu na myśl.

Z opisów Biblii dochodzę do wniosku, że zniszczenie Sodomy i Jerycha byli skróceniem deprawacji tych ludów, że było to danie tym ludziom większej szansy na zdobycie życia wiecznego w tysiącletnim Królestwie. Warto wiedzieć i powtarzać dalej, że jest dla nich wciąż nadzieja i że będą jeszcze chwalić Boga za jego łaskę. Jak czytamy u Sofoniasza: „Bóg przywróci narodom czyste wargi, aby wszyscy wzywali imienia Pana i służyli mu jednomyślnie”.

Możemy tu na chwilkę spojrzeć jeszcze do Ewangelii Jana, rozdział 10. Siostra Iza pytała o werset 9, „ja jestem bramą; jeśli ktoś wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony; i wejdzie, i wyjdzie – i znajdzie pastwisko”. Więc mamy tu Jezusa, który jest i pasterzem i bramą dla owiec. To znaczy, że tylko przez wiarę w Niego, w jego moc jako Zbawiciela i naszego Pana, możemy wejść do Bożego odpoczynku. Po drugie ten zwrot „wejdzie i wyjdzie” znaczy, że Bóg będzie błogosławił takiej osobie w Chrystusie w całym życiu. To taki idiom, który mamy często w Psalmach. Np. Psalm 121:8 – „Jahwe będzie strzegł twojego wyjścia i przyjścia (albo: wejścia i wyjścia, jak mówią inne przekłady) – odtąd aż na wieki”. Czyli Bóg będzie błogosławił wiernym cały czas – na każdej drodze życia. I kolejna obietnica dla wiernych – pastwisko, które oznacza pokarm Słowa Bożego, prawdę, której Bóg nam dostarcza przez Pana Jezusa. I taki jest stan wiernych dzisiaj. Ale werset 16, Jana 10:16 dodaje jeszcze słowa Pana Jezusa: „Mam też inne owce, które nie są z tej owczarni, je też muszę przyprowadzić”. No i naprawdę Pan Jezus te owce przyprowadzi, bo czytamy w Biblii, że ostatecznie błogosławione będą wszystkie narody ziemi, w tym także mieszkańcy Sodomy i Jerycha. Możemy tu jeszcze przytoczyć Psalm 86:9 – „Wszystkie narody, które stworzyłeś, przybędą i pokłonią się przed Twoim obliczem, Panie, i oddadzą chwałę Twojemu imieniu”.

Przechodzimy do naszej historii. Tak jak w Sodomie Bóg przedstawił „wtórą śmierć”, tak coś zupełnie innego przedstawił w zniszczeniu Jerycha. Przypomnijmy tekst motta Przypowieści Sal. 16:32: „Więcej wart jest cierpliwy niż bohater, a ten, kto opanowuje siebie samego, więcej znaczy niż zdobywca miasta.” Bóg oczywiście sam mógł zniszczyć Jerycho, ale nie zrobił tego, bo zdobywanie Jerycha miało pokazywać coś innego w Boskim planie. Pokazuje to jak pod wodzą Pana Jezusa mamy toczyć walkę i niszczyć w nas samych to co złe. Dokonuje tego nowy umysł, wola i serce, które otrzymuje od Boga. Przez przyjmowanie Słowa Bożego rodzą się w nas nowe myśli, nowe uczucia i nowe pragnienia.

Cała historia o Jerychu jest oczywiście zapisana w Księdze Jozuego, szczególnie rozdział 6 (i kawałek 7-go). Nie będziemy jej całej czytali. Zachęcam do tego jako zadanie domowe, by porównać sobie to, co mówimy z całym tekstem biblijnych. Omówimy sporo szczegółów tej historii.

Jak wiadomo wodzem Izraela w tej bitwie był „Jozue”, a naszym „wodzem zbawienia” jest „Jezus”. Tak naprawdę chodzi o jedno żydowskie imię: „Jehoszua” lub „Jeszua”, co znaczy „Jahwe jest zbawieniem”. Nasz Jozue, Jehoszua, to najlepszy wódz. W każdej walce życia powinniśmy pamiętać, że Jezus jako wódz zbawienia jest po naszej stronie. Jest o wiele lepszym wodzem niż Jozue. I ten wódz, Pan Jezus, chce nas poprowadzić do zwycięstwa. Tego samego chce dla nas Bóg. Jeśli jest nam trudno, to przypominajmy sobie, że Bóg nie da ciężaru ponad siły i zawsze dla wyjście z doświadczeń, że wszystkie rzeczy będą działać dla naszego duchowego dobra.

W bitwie o Jerycho walczyli tylko obrzezani z Izraela. To też bardzo ważna myśl, bo obrzezanie jest w Biblii symbolem poświęcenia się Bogu na służbę, symbolem odcięcia lub wyrzucenia z serca człowieka miłości do grzechu, do samolubstwa i do „obecnego złego świata”. Bez przyjęcia Jezusa za swojego Pana i słuchania Go nie będzie możliwe zupełne zdobycie symbolicznego Jerycha.

Możemy przeczytać z Listu do Kolosan 2:11 – „I w Nim też otrzymaliście obrzezanie, nie z ręki ludzkiej, lecz Chrystusowe obrzezanie, polegające na zupełnym wyzbyciu się grzesznego ciała.” Do Rzymian Apostoł dodaje, że „prawdziwe obrzezanie to obrzezanie serca, duchowe, a nie według litery”.

Takie symboliczne „obrzezanie” czyli poświęcenie się Bogu na służbę to piękna decyzja, ale w tym miejscu dopiero zaczyna się walka czyli zdobywanie Jerycha. Na drodze stoją Jerychończycy czyli wszystkie te naturalne, głównie grzeszne skłonności w naszym charakterze. Po naszej stronie – nowy umysł, wola i serce (czyli nowe Boże myśli i uczucia, które zaszczepił w nas Bóg). Ale jest też druga armia „skłonności”, które służą temu co złe. A pomiędzy armiami są mury Jerycha czyli ta cielesna woda, „stary człowiek”, cielesne pragnienia, które bronią dostępu do pokonania złych skłonności.

Starożytne Jerycho było jednym z najlepiej umocnionych miast, uznawane jest za jedno z najstarszych miast świata. Jak w ogóle zdobyć takie mury? Podobnie z nami – pojawiają się pytania: jak toczyć walkę z samym sobą? Czy to w ogóle możliwe żeby nad sobą zapanować? Nawet wady rosną w naszych głowach na wiele metrów jak mury Jerycha.

Ten Boski sposób na zdobycie miasta jest szokujący i dla Żydów i dla mieszkańców Jerycha. Izrael miał okrążać miasto raz na dzień i trąbić. Pomyślcie o tych ludziach w Jerychu. Kpiny, śmiech, ironia – może wołali: „no, podejdźcie do nas bliżej”. Taktyka ta wymagała od Izraela przede wszystkim wiary, że to chodzenie i trąbienie ma jakiś sens. Po drugie, wymagało to cierpliwości. Chodzili pierwszego dnia, chodzili drugiego dnia, trzeciego, czwartego… Rosło napięcie. Dzień piąty, szósty. W końcu Bóg nakazał, żeby siódmego dnia obejść to miasto siedem razy. I wtedy mury upadły.

Apostoł komentuje to wydarzenie. List do Żydów 11:30 – „Przez wiarę upadły mury Jerycha”. Bez wiary w odkupienie i w Boskie metody nie możemy nic zrobić, bo nie pozwoli nasz „stary człowiek”. Z drugiej strony, ta wiara nie musi być od razu wielka, ale wiara rośnie wtedy, kiedy jej używamy. Wiara rośnie właśnie w doświadczeniach i w kłopotach, jeśli patrzymy na Jezusa jako wodza. Apostoł Paweł mówi, że jest taki „obłok świadków”, wiele postaci, które mogą być przykładem. Ale musimy mieć ten „obłok świadków” w naszych sercach, a nie tylko na kartach Biblii. Izraelici chodzili wokół Jerycha z wiarą i mury Jerycha upadły.

Znaczenie wiary jest ogromne. Cuda, których dokonywał Jezus dotyczyły tych, którzy posiadali wiarę. Zasada naszego Pana była prosta: „Niech ci się stanie według twojej wiary”. Jezus nie patrzył kto to jest, ale jaką ma wiarę. Pomógł słudze setnika, trędowatemu, kobiecie kananejskiej… ale trzeba było wierzyć, że może tego dokonać.

Mocna wiara sprawia, że mury Jerycha upadają, ale mieszkańcy Jerycha nadal żyją. Każdy żywy mieszkaniec Jerycha to jakaś żywa skłonność albo myśl „starego człowieka”. Z chwilą poświęcenia się Bogu te myśli nie zginęły. Nasze ludzkie, grzeszne albo tylko samolubne pragnienia: one wciąż tu są. I nieraz one wydają się bardzo silne i potrafią nas bardzo męczyć, tak jak Jerychończycy porafią się bronić. Można porównać nową wolę do nowego prezydenta miasta. Został wybrany, rozpoczął rządy, ale musi wiele rzeczy do siebie dopasować, musi się zmierzyć się z wieloma kłopotami. Trzeba wprowadzić zmiany, a różne urzędy i mieszkańcy mogą być niechętni. I tak właśnie jest w człowieku, który od tej pory chce żyć dla Boga i zgodnie z Boża wolą a nie swoją. Ciało, stary człowiek, będzie się temu sprzeciwiało. Ale Biblia radzi, żeby walczyć „aż do krwi” (Żydów 12:4).

Święty Paweł w liście do Kolosan 3:5-9 daje listę naszych „Jerychończyków”, czyli rzeczy w nas, które musimy zniszczyć. Apostoł stwierdza: „Umartwiajcie [= dosłownie: zabijajcie] tedy to, co w waszych członkach jest ziemskiego: wszeteczeństwo, nieczystość, namiętność, złą pożądliwość i chciwość, która jest bałwochwalstwem, z powodu których przychodzi gniew Boży na dzieci nieposłuszeństwa …

I dalej. „ Niegdyś i wy postępowaliście podobnie, kiedy im się oddawaliście, ale teraz odrzućcie i wy to wszystko: gniew, zapalczywość, złość, bluźnierstwo i nieprzyzwoite słowa z ust waszych; nie okłamujcie się nawzajem, skoro zewlekliście z siebie starego człowieka wraz z uczynkami jego.” Wszystkie te złe rzeczy w nas muszą być potraktowane bardzo poważnie, tak jak Izraelici mieli bardzo poważnie potraktować wrogów z Jerycha. To, co jest grzeszne i samolubne ma zostać umartwione czyli zabite. To jest oczywiście praca całego życia. Stąd może te siódemki, które w Biblii pokazują zupełność, doskonałość. Ten podbój musi trwać aż do końca.

Mieszkańcy Jerycha żyją, jak więc ich pokonywać? Na pewno, żeby coś ulepszać, trzeba próbować. Przykład nauki jazdy na rowerze. Początki wcale nie będą łatwe. Będą upadki, ale praktyka czyni mistrza. Z drugiej strony, w bezruchu, bez żadnej pracy rosną tylko chwasty. Także aby z czegoś zrezygnować nie możemy pozwalać sobie, żeby to robić. Jeszcze dziś, jeszcze jutro.

Każda zaleta rozwija się, gdy będzie używana. A każda wada będzie słabnąć, jeśli będziemy stawiać jej opór.

Lecz i odwrotnie. Możemy rozwijać i praktykować wady, a nie zalety. Wtedy to Jerychończycy przeważają w tej bitwie.

Usprawiedliwienie z wiary, które pokrywa nasze braki, sprawia, że Chrystus staje przed nami i dzięki niemu Bóg ma z nami kontakt. BÓG NIE PRZYJĄŁ NAS JEDNAK PO TO, BYŚMY zostali grzeszni, lecz po to, by nas podnieść z tego grzechu. Brat Johnson napisał: „Im ciężej pracujemy, by wypełnić Boską wolę w nas i w tej części Jego dzieła nam powierzonej, tym większy jest nasz pokój i prawdziwy odpoczynek.”

W tej walce z samym sobą mamy trzy wielkie pomoce od Boga. Pierwsza z nich to Biblia. Druga z nich to Duch święty, którego nabywamy w relacji z Bogiem, z Jezusem i z braćmi i siostrami. Wiele razy to ktoś inny z wierzących pomaga nam podjąć dobrą decyzję lub zmienić coś w sobie. Trzecia pomoc to Opatrzność. Wg Biblii ta Opatrzność powinna uczynić nas spokojnymi jak małe dziecko blisko swojej mamy. Bóg Biblii mówi: „nie spotka cię nic złego”, „wszystkie rzeczy dopomagają ku dobremu”. Gdy nieraz wydaje nam się, że pewne rzeczy nam się nie udają, że ktoś zawinił w danej sprawie, to warto pamiętać, że wszystko jest w Bożych rękach i Bóg może odwrócić od nas każdą sytuację, która duchowo miałaby nam zaszkodzić.

Zbroja Boża pięknie pokazuje jakie pomoce mamy od Boga. Jest to temat na inny wykład, ale warto przypomnieć sobie szósty rozdział Listu do Efezjan. Co ważne, jedyną bronią naśladowcy Jezusa jest Słowo Boże i zwrot: „Napisano”. Nie mamy walczyć żadnymi innymi metodami, szczególnie nie mamy oddawać złem za zło. Cała reszta zbroi Bożej to nasza obrona i wyposażenie, które zapewnia nam Bóg. Ono musi być kompletne. Każdy element został po coś podany.

Gdyby podsumować te dwie armie walczące o Jerycho to po jednej stronie jest:

SZATAN – główny dowódca sił zła

Są jego GENERAŁOWIE – upadłe ciało i „obecny zły świat”

Są też 4 ODDZIAŁY ŻOŁNIERZY sił zła –

1. BŁĄD (błędne myśli, zamiary, słowa i czyny)
2. GRZECH (grzeszne myśli, zamiary, słowa i czyny)
3. WŁASNA OSOBA albo SAMOLUBSTWO (samolubne myśli, zamiary, słowa i czyny)
4. ŚWIATOWOŚC (światowe myśli, zamiary, słowa i czyny, związane z obecnym porządkiem świata)

po drugiej stronie:

PAN JEZUS CHRYSTUS – główny dowódca sił dobra

GENERAŁOWIE – Duch święty i Słowo Boże

I cztery ODDZIAŁY ŻOŁNIERZY:

1. MĄDROŚĆ – mądre myśli, zamiary, słowa i czyny
2. SPRAWIEDLIWOŚĆ – sprawiedliwe myśli, zamiary, słowa i czyny
3. MIŁOŚĆ – myśli, zamiary, słowa i czyny wypływające z MIŁOŚCI
4. MOC – myśli, zamiary, słowa i czyny wypływające z MOCY, aby panować nad sobą i być w tym wytrwałym

Co ciekawe, choć Izraelici mieli zniszczyć i spalić prawie wszystko w Jerychu, to pewne rzeczy i osoby miały być zachowane. Należały do nich naczynia złote, srebrne, miedziane i żelazne oraz Rachab i cała jej rodzina. Co te rzeczy oznaczają?

Te naczynia to wszystkie rzeczy, które posiadamy: te mniej i bardziej wartościowe. Wszystko to ma być odtąd oddane w służbie dla Pana i należeć do Niego (w historii to wszystko miało być złożone do „skarbca domu Pańskiego”) – nie wolno ich już używać samolubnie, gdyż odtąd jesteśmy tylko ich szafarzami. Kiedy oddajemy się Bogu, oddajemy Mu wszystko. Nie tylko oddajemy siebie, ale też to, co posiadamy. Tylko, że Bóg nie potrzebuje naszych telefonów, portfeli, komputerów ani niczego innego. On chce żebyśmy tego używali, ale w Jego służbie, pamiętając, że tak naprawdę od teraz my sami i wszystko, co mamy w rękach, należy do Boga.

Bóg kazał też zachować Rachab i jej rodzinę. Jak czytamy w Liście do Żydów: „Przez wiarę nierządnica Rachab nie zginęła razem z niewierzącymi, bo przyjęła gościnnie wysłanych na zwiady”. Jeśli Jerycho to nasza dusza czyli my sami, których chcemy podbić dla Boga, to co może być w nas takiego, co jest przydatne i przyjazne wobec Boga i jego sprawy. Można powiedzieć, że Rachab i jej rodzina pokazują, że są takie części naszej osobowości, które mogą się zmienić do tego stopnia, by zamiast być sługami szatana i grzechu, stały się sługami Chrystusa i ewangelii.

Rachab jako szczególnie wyróżniona pokazuje nasze pragnienie społeczności ze Stwórcą, nawet gdy go jeszcze nie znaliśmy. To nasza duchowość, „ziarenko wiary”. Rachab przyjęła wysłanników Jozuego gościnnie, tak jak najlepsze części naszej ludzkiej natury wypatrują Jezusa i przybliżają się do Jezusa – to właśnie one reagują na wezwanie Boga przez ewangelię, którą zwiastują wysłannicy Boga.

Lecz jest jeszcze rodzina Rachab. Brat Johnson, z którego opracowań korzystałem, stwierdza, że rodzina Rachab dobrze pokazuje różne nasze zdolności. To może być np. talent do opowiadania. Możemy go wykorzystać do opowiadania głupich i sprośnych żartów, ale możemy go użyć do głoszenia ewangelii. Talent do śpiewu można użyć do chwalenia szatana albo do chwalenia Jezusa. Znając języki obce możemy tłumaczyć dobre albo złe rzeczy. Jeśli mam samochód mogę jechać w dobre albo złe miejsca. Jeśli mam wpływ na kogoś może to być dobry albo zły wpływ. Dlatego z tych rzeczy nie mamy rezygnować, ale mamy ich używać w dobrej sprawie, mają być zachowane przy życiu, ale dla Bożej sprawy.

Ciekawy szczegół tej historii jest taki, że Rachab miała wywiesić z okna „czerwony sznur”, który miał ją ocalić. Żołnierze Jozuego mieli zobaczyć ten sznur zwisający z muru. Ten sznur pokazuje, że trwamy w przyjaźni z Bogiem i że chętnie go przyjmujemy (tak jak Rachab przyjęła posłów Jozuego). Czerwień pokazuje na ofiarę naszego Pana. Mamy tu więc piękny symbol odkupienia przez krew Jezusa. Rachab wywiesza czerwony sznur z wiarą. Nie patrzy na to, że może w czasie bitwy żołnierze Izraela nie będą patrzyli na ten sznur. Widać, że miała ona zaufanie do Boga i w to, że sznur będzie skuteczny, że sznur wystarczy. To pokazuje naszą wiarę w odkupienie i w to, że nasza wiara w to odkupienie będzie skuteczna dla naszego usprawiedliwienia z wiary.

Ogólnie mówiąc Izraelici spełnili nakaz Boga. Znalazł się jednak człowiek, który nie zastosował się do rozkazu Pana, żeby nie zabierać sobie nic z Jerycha. Nazywał się Achan i jest typem tych, którzy po poświęceniu miłują rzeczy tego świata i którzy skrycie popierają zło w swoim życiu. Efekty są takie jak w tej historii. Najpierw pojawiły się problemy wokół niego: Izrael przegrał bitwę, której przegrać nie powinien (trzy tysięcy Izraelitów pokonanych zostało przez kilkudziesięciu Kananejczyków). Potem dopiero doszło do objawienia, że to Achan postępował źle. Na pewno jest tu wielka przestroga. Jak czytamy w Liście do Rzymian 8:13 – „jeślibyście według ciała żyli, pomrzecie”. Z drugiej strony nie mamy się zniechęcać upadkami. Znów wracamy do przykładu jazdy na rowerze. To normalne, że będziemy się przewracać, że czasem będzie pod górkę. Chodzi jednak o to, żeby mieć szczere pragnienie, by czynić dobrze i szczery żal za grzechy. Bóg obiecuje, że przebaczy każdemu kto prawdziwie i z serca pokutuje za grzechy. Przestroga dotyczy więc brudzenia swojego sumienia. Nie mamy robić świadomie rzeczy, o których wiemy, że są złe; nie mamy ich tolerować i nie podejmować z nimi walki. Nie mamy ukrywać takich rzeczy przed Bogiem i przed drugimi. W taki sposób możemy powoli wejść na drogę Achana.

Pan Jezus powiedział: „Powiadam wam: Jeśli ci umilkną, kamienie wołać będą”. Dziś żyjemy w takim czasie, kiedy kamienie wołają. Jeszcze nie tak dawno uśmiechano się na myśl o upadku Jerycha. Traktowano to jako bajkę. Te czasy jednak minęły.

Pani archeolog Kathleen Kenyon, a także John Garstang i inni twierdzą, że mur Jerycha wynosił do 6 metrów wysokości, dookoła na zewnątrz wykopany był rów z wodą, a mur runął właśnie na zewnątrz. Prawdopodobnie trzęsienie ziemi (być może wywołane przez infradźwięki, a na pewno przez wiarę) sprawiło, że mur zawalił się do rowu. Zamiast muru i rowu Izraelici mieli więc przed sobą brukowaną drogę prosto do miasta! Ks. Jozuego 6:20 mówi: „Upadł mur na miejscu swoim, i wszedł lud do miasta, każdy naprzeciw miejscu, gdzie stał, i wzięli miasto”. Czy jak oddaje to przekład dosł EIB: „mur padł pod sobą, lud zaś wkroczył do miasta, każdy przed siebie”. Archeologia i Biblia są tu w zupełnej zgodzie.

Myśle, że możan to nazwać wołaniem kamieni, bo archeologia i Biblia mówią zgodnie:
-Miasto było potężnie obwarowane
-Mury miara runeły po sztucznym stoku „do fosy”
-Miasto zostało zdobyte i doszczętnie spalone
-Miasto nie zostało splądrowane (spalono dosłownie wszystko, łącznie ze zbożem)
-Oblężenie nastąpiło w porze żniwa w dolinie Jordanu
-Oblężnie miasta trwało bardzo krótko (bo duże zapasy zboża zostały praktycznie nietknięte)

To oczywiście taki telegraficzny skrót, ale myślę, że zachęca to do przyjęcia, że zdobywanie Jerycha to prawdziwa historia i że tak, jak tam w Jerychu Jozue poprowadził Izrael do zwycięstwa, tak samo Pan Jezus poprowadzi nas do zwycięstwa w naszej drodze poświęcenia. Tylko się nie zniechęcajmy, nie opuszczajmy rąk. Boska pomoc będzie zawsze z Jego ludem. Dziękuję za uwagę!

Odpowiedź – To oczywiście prawda, że Boskie objawienie staje się coraz jaśniejsze i dopiero Nowy Testament pozwala je pełniej zrozumieć. Pytanie jednak: jeśli nauka o nieśmiertelności duszy jest częścią Boskiego objawienia, to dlaczego prawda na ten temat została już tak jasno podana przez Platona i to na 400 lat przed powstaniem ewangelii?
Zacytuję z księgi XII „Praw” Platona. To dzieło powstalo około roku 400 p.n.e.:

„To, czym rzeczywiście jest każdy z nas, co tworzy prawdziwą naszą istotę i nazywa się duszą nieśmiertelną, [w chwili śmierci] odchodzi stąd do innych bogów, ażeby (…) złożyć im — niegroźne to dla dobrych, ale jakże straszne dla złych! — sprawozdanie ze wszystkich czynów swego życia” (Platon, Prawa, księga XII, tłum. M. Maykowska)

W innym swoim dziele pt. „Fedon” ten sam filozof naucza: „Nieodłącznym atrybutem duszy jest życie, które jest przeciwstawne śmierci. Dusza jest więc nieśmiertelna i niezniszczalna. Czy powinniśmy wierzyć, że istnieje śmierć? To jest tylko oddzielenie duszy od ciała. Dusza nadal żyje bez ciała. Śmierć jest tylko oddzieleniem jej od ciała”.

Ten pogląd na duszę przez Grecję i Egipt przedostał się także do Żydów żyjących przed narodzinami Jezusa. Później z kolejnymi wiekami na stałe zagościł w chrześcijaństwie.

Pytanie: dlaczego jeśli Bóg chciał podać tę prawdę, nie użył jednego z proroków Biblii, skoro to nimi się posługiwał w jej udzielaniu? Gdy spojrzymy na Nowy Testament, zauważymy, że zwolennicy poglądu o wiecznych cierpieniach w piekle i o świadomości umarłych potwierdzeń poszukują w opisach parabolicznych (czyli w przypowieściach, jak np. o bogaczu i łazarzu, a także o odcinaniu gorszących nas części ciała, aby wejść do Królestwa Bożego). Inne biblijne podstawy tego poglądu to dla niektórych głębokie symbole Apokalipsy wg św. Jana (ale odczytywane dosłownie, jak ten o jeziorze ognia). Dziwne jest to, że brakuje na ten temat prostych, zrozumiałych wypowiedzi w nauce Jezusa i w pismach apostołów.

Zamiast tego – często i chętnie – Pan Jezus i apostołowie powtarzają dawną naukę Mojżesza, Pism i Proroków. Jak widać również na obrazku, Nowy Testament prosto i zrozumiale potwierdzą naukę Starego na ten temat (nie bez powodu Objawienie nazywa Stary i Nowy Testament skrzydłami orła, bo współpracują ze sobą jak dwa skrzydła w locie):

ST: „Wielu zaś z tych, co posnęli w prochu ziemi, zbudzi się…” (Daniela 12:2)
NT: „Nie dziwcie się temu! Nadchodzi bowiem godzina, w której wszyscy co są w grobach, usłyszą głos jego [głos Jezusa] i wyjdą…” (Jana 5:28-29)

***

ST: „Wkrótce potem Dawid zasnął ze swoimi przodkami i został pochowany w Mieście Dawida.” (1 Królewska 2:10)
NT: „Bracia, patriarcha Dawid umarł i został pochowany w grobie, który znajduje się u nas aż po dzień dzisiejszy. (…) Dawid nie wstąpił bowiem do nieba.” (Dzieje 2:29-34)

***

ST: „Nie zostawisz duszy mojej w Szeolu, ani nie dopuścisz świętemu twemu oglądać skażenia.” (Psalm 16:10)
NT: „Przewidując to [Dawid] mówił o zmartwychwstaniu Chrystusa, że nie pozostanie dusza jego w Hadesie.” (Dzieje 2:31)

***

ST: „Nie ma żadnej czynności ani rozumienia, ani poznania, ani mądrości w Szeolu, do którego idziesz.” (Kaznodzieja 9:10)
NT: „Byłem umarły, a oto jestem żyjący.” (Objawienie 1:18)

***

ST: „Dusza, która grzeszy ta umrze.” (Ezechiela 18:4)
NT: „Zapłatą za grzech jest śmierć.” (Rzymian 6:23);
„Smętna jest dusza moja aż do śmierci.” (Mateusza 26:38)

***

ST: „Położywszy ofiarę za grzech duszę swą. Ofiarował na śmierć swoją duszę i do przestępców został zaliczony.” (Izajasza 53:10)
NT: „Jako i Syn człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, ale aby służył, i aby dał duszę swą na okup za wielu.” (Mateusza 20:28)

Tradycyjny pogląd mówi o miejscu niekończącej się kary (zazwyczaj tortur) dla niegodziwych i niewierzących po ich śmierci.

W rzeczywistości istnieją w Biblii dwa rodzaje piekła.

Piekło nr 1

Pierwsze z nich określone jest w hebrajskim tekście Starego Testamentu słowem 'szeol’ i odpowiada mu greckie słowo 'hades’ w Nowym Testamencie. Każde z nich przetłumaczone jest jako 'piekło’ w Uwspółcześnionej Biblii Gdańskiej. Jako przykład można wziąć Psalm 16:10 (’szeol’) i Dzieje Apostolskie 2:31 (’hades’). Stara Biblia Gdańska słowo 'szeol’ w Ps. 16:10 oddaje jako 'grób’.*

Upadła rasa ludzka, pochodząca od Adama, jest na drodze do tego pierwszego piekła, do stanu 'grobu’, ponieważ znajduje się pod potępieniem z powodu Adamowego grzechu nieposłuszeństwa.

Ratunek z tego piekła jest możliwy tylko dzięki zmartwychwstaniu w nadchodzącym Tysiącleciu, a jest ono zagwarantowane przez śmierć i zmartwychwstanie Jezusa.

Piekło nr 2

Drugie piekło w biblijnej Grece określone jest słowem ’gehenna’. Na przykład można wziąć Ewangelię wg św. Mateusza 10:28 (znów w przekładzie UBG): „Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz nie mogą zabić duszy. Bójcie się raczej tego, który może i duszę, i ciało zatracić w piekielnym ogniu”. Także inne tłumaczenia mówią tutaj o piekle (np. Biblia Tysiąclecia).

Tak naprawdę Gehenna to jednak pojęcie geograficzne, była to dolina Hinnom, obszar na południe od Jerozolimy. W czasach Jezusa miejsce to służyło jako wysypisko śmieci, gdzie porzucano zwłoki zwierząt i ciała straconych przestępców. Ogień był stale podtrzymywany, aby wszystko strawić. Do płomieni dodawano siarkę, aby wzmocnić palący się ogień. Ta ilustracja wskazuje na zniszczenie, wymazanie, i tak wyjaśnia to Jezus.

Można rozsądnie wywnioskować, że Gehenna oznacza przeznaczenie wszystkich (w pełni) świadomych grzeszników. Jednak ci, którzy doświadczą tej surowej kary, to wyłącznie ci, którzy najpierw zostaną wskrzeszeni, uwolnieni z potępienia Adamowego i poddani próbie życia wiecznego. Upadną w tej próbie wyłącznie ci, którzy staną się nieodwracalnie przywiązani do grzechu. Umrą na swój własny rachunek – i dlatego będzie to druga (a nie pierwsza, Adamowa) śmierć. Z tej śmierci nie będzie już zmartwychwstania.

____
Źródło: „Hell”, UK Bible Students, czerwiec 2009.

* Warto zwrócić uwagę, że choć Uwspółcześniona Biblia Gdańska nazywa się „naszą starą Biblią Gdańską” z nowym polskim słownictwem, to nie do końca tak to wygląda. Poza wspomnianym wersetem przykłady można mnożyć i mnożyć. Tam gdzie stara Biblia Gdańska mówi np. „o sądzie” (Jana 5:28-29), UBG mówi o „potępieniu”, przez co nagina znaczenie wersetu do poglądu jej autorów.

Na zdjęciu u góry celowo umieściłem werset z Księgi Koheleta 9:10 w błędnym, tradycyjnym przetłumaczeniu słowa ’szeol’ na ’piekło’. Po treści wyraźnie widać, że w takim, biblijnym PIEKLE nie ma miejsca na katusze fizyczne czy cierpienia psychiczne, bo nie ma tam ani działania ani rozważania. Jest to stan symbolicznego 'nieświadomego snu’, stan 'grobu’. Ten stan niebytu nazywany jest 'snem’, ponieważ tożsamość osoby zostaje zapisana w Bożej pamięci i będzie możliwe jej przywrócenie do życia.

Czy jest w Księgach Mojżeszowych coś, co wskazywałoby na czas, w którym żyjemy i ustalenie jak blisko jest zmartwychwstanie i czasy naprawienia wszystkich rzeczy? Zagadnienia te wyjaśnia brat Grzegorz Nowak ze zboru Pana w Poznaniu. Nagranie ze zboru w Bydgoszczy, 12.06.2022 r.

Grecki poeta, Homer (VIII wiek przed Chrystusem), opisywał o królu Odyseuszu z Itaki, który szukając swego domu odnalazł drogę do „krainy duchów, które odeszły”. Homer opisuje ów „świat zmarłych” jako ponure i ciemne miejsce znajdujące się poniżej sekretnych miejsc ziemi. Lecz, mimo iż mieszkańcy tych miejsc zostali opisani jako posiadający świadomość, nie było to miejsce przeznaczone na karanie i męki.

Platon (V wiek przed Chrystusem), sławny grecki filozof, uczeń Sokratesa, pisał o nieśmiertelności duszy, w swej znanej książce pt. „Fedon”, która w dużym stopniu przyczyniła się do rozpowszechnienia tego pogańskiego błędu.

Wergiliusz (70-19 roku przed Chrystusem), uważany za największego spośród poetów rzymskich, znany jest najlepiej dzięki swemu poematowi epickiemu zatytułowanemu „Eneida”, w którym trojański bohater Eneasz nakłonił przewoźnika Charona do zabrania go na drugą stronę rzeki Styks, do piekielnej krainy, aby zasięgnąć rady swego zmarłego ojca.

Ci pogańscy pisarze byli bardzo wpływowi i, bardziej niż wszyscy inni, są odpowiedzialni za wtargnięcie błędu o nieśmiertelności duszy do nauk żydowskich oraz chrześcijańskich i połączenia się z nimi. Niektórzy, jak żydowski historyk i apologeta Józef Flawiusz (urodzony w 37 r. naszej ery), wypowiadali się usiłując wskazać na zgodność pomiędzy żydowskimi wierzeniami i greckimi filozofami. Apostoł Paweł w podanym przez siebie w Biblii opisie zaprzecza jednak Flawiuszowi, wykazując że żydowskie nauki w owych czasach kładły nacisk na doktrynę o powstaniu od umarłych, a nie o nieśmiertelności duszy, jako nadziei na przyszłe życie:

Dzieje 23:6-8 – „A Paweł, poznawszy, że jedna część składa się z saduceuszy, a druga z faryzeuszy, zawołał do Rady: Mężowie bracia, jestem faryzeuszem, synem faryzeusza. Sądzą mnie dziś z powodu nadziei i zmartwychwstania umarłych. Gdy to powiedział, powstał spór między faryzeuszami a saduceuszami i doszło do rozdwojenia wśród gromady zebranych.Saduceusze bowiem mówią, że nie ma zmartwychwstania ani anioła, ani ducha, a faryzeusze wyznają jedno i drugie.”

Dzieje 24:14-5 – „Wyznaję jednak przed tobą, że według drogi, którą oni uważają za herezję, służę Bogu moich ojców, wierząc wszystkiemu, co jest napisane w Prawie i u Proroków; Mając nadzieję w Bogu, że będzie zmartwychwstanie, którego i oni oczekują, zarówno sprawiedliwych, jak i niesprawiedliwych.”

Wielu chrześcijańskich apologetów traktowało chrześcijańskie nauki analogicznie do Flawiusza. Starali się pokazać Rzymianom jak ściśle nauki chrześcijańskie pokrywały się z grecką filozofią, tak dostosowując nauki chrześcijańskie, by były z nią zgodne. Justyn Męczennik (urodzony w roku Pańskim 100) „rozpoczął swą zawodową działalność jako profesor filozofii platońskiej, a następnie przyjął chrześcijaństwo nie odrzucając platonizmu [opisy podają, że nadal ubierał się w płaszcz noszony przez filozofów] … W każdym zarysie dogmatów chrześcijańskich on [wraz ze swymi wcześniejszymi błędami!] stał się nauczycielem [był w ten sposób w stanie w szybkim czasie rozpowszechnić nauki chrześcijańskie pomieszane z grecką filozofią]. Ostatecznie przeniósł się do Rzymu (w roku Pańskim 150) i poświęciwszy 10 lat działalności napisał swe dzieło „Apologia” zakończone uzupełnieniem adresowanym do cesarza Marka Aureliusza” (Encyclopedia Americana).

To „zakwaszenie” nauk kościoła przez domieszanie filozofii greckiej wzrastało z upływem czasu, aż grecka doktryna o nieśmiertelności duszy całkowicie przeniknęła nauki chrześcijaństwa. To doprowadziło do nauczania, że dusza pozostaje żywa po śmierci, a niedługo potem zaczęto głosić teorię o wiecznych mękach w ognistym piekle, która przyniosła o wiele więcej zła, niż nauki pogańskie.

_____________
Źródło: „Sztandar Biblijny”, wrzesień 1999.