– 1 Kronik 16:31-33 –

„Czy grzesznicy naprawdę trafiają do piekła?”

Photo by Tim Foster on Unsplash

Dość zaskakująco, temat ten był niedawno dyskutowany w popularnym programie telewizji BBC „The Big Question” (pisane w lipcu 2010 r.). Wywołał on z jednej strony zaciekłą obronę tego pojęcia, z drugiej – pogardliwe drwiny. Zaskakujące? Tak. W tym momencie historii ludzkości, kiedy wzrost wiedzy raczej podważa wiarę religijną – a szczególnie wiarę w chrześcijańską Biblię – tematy doktrynalne mają dla większości społeczeństwa niewielki urok. Stanowią jedynie okazję dla niewierzących do szydzenia z uparcie łatwowiernych, którzy trzymają się starych idei. Jednak dyskusja była prowadzona poważnie, co pokazuje, że to, co przyszłość przyniesie rodzajowi ludzkiemu, a zwłaszcza każdemu z nas osobiście, wciąż budzi poważny niepokój. To ma znaczenie! Jednak ostatnie słowo należało do ateisty, który – paradoksalnie – był bliższy prawdy niż większość chrześcijan: „Gdy dojdę do końca tego życia” – powiedział – „będę martwy.”

Czy można przedstawić dowody na to, że niezliczeni zmarli z ludzkości gdzieś istnieją? Czy są w jakimś niebie pełnym błogości, czy w jakimś straszliwym piekle tortur? Ach! – powiedzą niektórzy – ich ciała są martwe, ale ich dusze żyją dalej, trwając w świadomym istnieniu. Tak nie jest! Dopiero gdy Stwórca tchnął w jego nozdrza dech życia, człowiek stał się żyjącą duszą. Gdy ten dech ustaje, żyjąca dusza umiera (Rodzaju 2:7; Ezechiela 18:1-4).

„Wtedy PAN Bóg ukształtował człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia. I człowiek stał się żywą duszą.” – Księga Rodzaju 2:7

„Dusza, która grzeszy, ta umrze.” – Księga Ezechiela 18:4

Oczywiście nie może być żadnych naukowych dowodów, ale ci, którzy nie są całkowicie uprzedzeni do nauki biblijnej, mogą wydobyć z Pisma Świętego pewne ziarna prawdy, które przemawiają do rozumu i mogą otworzyć fascynującą oraz intrygującą nową perspektywę na kwestię życia, śmierci i Boskiego Sądu. Należy zauważyć, że przy pierwszej obecności Jezusa zostały otwarte szczególne niebiańskie perspektywy dla członków Ciała Chrystusowego – tych świętych, którzy złożyli swoje życie w ofierze wraz ze swoim Panem – ale to temat na osobne opracowanie.

Czym jest grzech?

Definicje będą oczywiście różnić się w zależności od dziedziczonych lub nabytych wartości i standardów postępowania. I chociaż bez wątpienia wiele osób niereligijnych prowadzi wzorowe życie, kwestia postępowania wobec tych, którym nie udaje się żyć zgodnie z właściwymi zasadami, nigdy nie została zadowalająco rozwiązana. Dla wierzącej w Boga mniejszości grzech rozumiany jest w skrócie jako naruszenie Prawa Bożego – definicja powszechnie podzielana przez kilka grup wyznaniowych. Jednak w tym wywodzie omawiamy go z chrześcijańskiego punktu widzenia, który – jak mamy nadzieję pokazać – ukazuje Boską mądrość i wspaniałe przywrócenie tym, którzy będą tego chcieli, od grzechu i śmierci do doskonałości i życia wiecznego.

Istnieją standardy prawości i sprawiedliwości, których nie można naruszyć bez poniesienia poważnych konsekwencji. W Biblii nadużywanie tych zasad nazywane jest grzechem, a konsekwencją trwałego i niepoprawnego grzechu jest odebranie życia. I tak to się stało, że u zarania dziejów ludzkości proces grzechu i śmierci rozpoczął się, gdy Adam – ulegając własnemu pragnieniu – utracił przywilej życia wiecznego i trwałego, zarówno dla siebie, jak i dla swojego potomstwa (Rodzaju 2:17). Jednak dana była ukryta nadzieja na ostateczne przywrócenie, którą wielu pobożnych ludzi kolejnych pokoleń uznawało za obietnicę ostatecznego uwolnienia ludzkości od wyroku śmierci i przywrócenia pierwotnej doskonałości życia (Rodzaju 3:15).

Karą za grzech jest śmierć – a nie życie w miejscu mąk.

Hiob w swoim utrapieniu pragnął umrzeć, wiedząc, że w odpowiednim czasie zostanie przywrócony do życia (Hioba 14:12-14):

„Tak jest z człowiekiem, gdy się położy i już nie wstanie; dopóki niebiosa będą trwać, nie ocknie się ani nie będzie obudzony ze swego snu. Obyś mnie w grobie ukrył i schował, aż twój gniew się uciszy, wyznaczył mi czas i wspomniał na mnie. Gdy człowiek umrze, czy znowu ożyje? Przez wszystkie dni wyznaczonego mi czasu będę czekał, aż nadejdzie moja zmiana.”

Abraham uwierzył Bożej obietnicy, że przez jego potomstwo będą błogosławione wszystkie narody ziemi – co jest odwróceniem przekleństwa śmierci nałożonego z powodu grzechu (Rodzaju 28:14). A w Nowym Testamencie apostoł Paweł podejmuje ten wątek, oświadczając, że „zapłatą za grzech jest śmierć, lecz darem łaski Bożej jest żywot wieczny w Chrystusie Jezusie, Panu naszym” (Rzymian 6:23). Łącząc starożytne obietnice Boże z wydarzeniami, w którym brał udział, Paweł zidentyfikował Chrystusa Jezusa jako tego syna Abrahama, który będzie błogosławił wszystkie narody (Galacjan 3:8,16,29):

„[8] A Pismo, które przewidziało, że Bóg z wiary będzie usprawiedliwiał pogan, wcześniej ogłosiło ewangelię Abrahamowi: W tobie będą błogosławione wszystkie narody. [16] Otóż Abrahamowi i jego potomkowi zostały dane obietnice. Nie mówi: I jego potomkom, jak o wielu, ale jak o jednym: I twemu potomkowi, którym jest Chrystus. [29] A jeśli należycie do Chrystusa, to jesteście potomstwem Abrahama, a zgodnie z obietnicą – dziedzicami.”

Znaczenie słowa „piekło”

W Starym Testamencie słowo „piekło” jest tłumaczone z hebrajskiego szeol, które oznacza „grób”. New International Version i większość innych współczesnych przekładów oddają to właśnie w ten sposób. Piekło – grób – jest stanem nieistnienia, nieuniknioną perspektywą dla każdego. Jezus powiedział swoim uczniom, że „nikt nie wstąpił do nieba, oprócz Tego, który z nieba zstąpił – Syna Człowieczego” (Jana 3:13), a Paweł kilka lat później określał zmarłych wierzących jako śpiących, oczekujących zmartwychwstania (1 Koryntian 15:6, 18).

Wszyscy trafili do piekła, do szeolu Pism hebrajskich – miejsca, które od czasów średniowiecza było rażąco fałszywie przedstawiane jako miejsce tortur. Jak wilki wśród owiec, ambitni ludzie tego świata w systemie kościelnym odkryli, że mogą wykorzystywać strach przed wiecznym potępieniem do kontrolowania umysłów i życia przesądnych milionów wyznawców. W Nowym Testamencie jest to oddawane głównie z greckiego hades, które odpowiada hebrajskiemu szeol i ma to samo znaczenie.

Czy więc grzesznicy naprawdę trafiają do piekła?

Tak – i sprawiedliwi również. Grób jest naszym miejscem spoczynku, aż Syn Człowieczy zawoła nas, abyśmy się obudzili – nie na 24-godzinny Dzień Sądu, ale na niezwykłą szansę zdobycia życia wiecznego!

W Jana 5:28-29 Jezus wyraża to w następujący sposób:

„Nie dziwcie się temu, bo nadchodzi godzina, w której wszyscy, co są w grobach, usłyszą głos Syna Bożego. I ci, którzy dobrze czynili, wyjdą na zmartwychwstanie życia, a którzy źle czynili, na zmartwychwstanie sądu.”

Słowo „sąd” jest tu przetłumaczone z greckiego krisis i oznacza próbę, obejmującą wyrok na jej zakończeniu, którym będzie z jednej strony życie wieczne, a z drugiej – unicestwienie, w zależności od odpowiedzi na warunki tego okresu, który Pismo Święte nazywa Dniem Sądu. W Dziejach Apostolskich 17:31 napisano:

„Gdyż wyznaczył dzień, w którym będzie sprawiedliwie sądził cały świat przez człowieka, którego do tego przeznaczył, zapewniając o tym wszystkich przez wskrzeszenie go z martwych.”

Jaka podnosząca na duchu perspektywa!

Zobaczmy, że Paweł mówi tu o sądzie nad światem. Powszechne wyobrażenie o nim jest całkowicie niezgodne ze sprawiedliwym charakterem Boga i obietnicami zapisanymi w Jego natchnionym Słowie. Termin „dzień” – zarówno w Piśmie Świętym, jak i w mowie potocznej – często oznacza okres inny niż dwadzieścia cztery godziny. Na przykład Święty Paweł odnosi się do epoki, w której głoszona jest Ewangelia, jako do „dnia zbawienia” (2 Koryntian 6:2). Z kolei apostoł Piotr, pisząc o nadchodzącym „dniu sądu”, przypomina nam słowa Mojżesza, że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień (Psalm 90:4; 2 Piotra 3:8).

Istnieje zatem dobry powód, by sądzić, że czas trwania „dnia sądu” to tysiąc lat, i że sąd ten jest istotną cechą Tysiąclecia – Królestwa Chrystusa na ziemi, o które modliły się niezliczone pokolenia wierzących w Modlitwie Pańskiej.

Dzień Sądu – przeznaczony, by błogosławić, a nie potępiać

Zazwyczaj naszą pierwszą reakcją na słowo „sąd” jest lęk – popełniono wykroczenie, za które winny zostaje postawiony przed sądem i ukarany. Rzeczywiście, choć może się to wydawać surowe, kiedy u zarania dziejów ludzkości nieposłuszeństwo Adama sprowadziło na niego karę śmierci, cała ludzkość, którą wydał na świat, poniosła ten sam wyrok. To, że sprawiedliwość, mądrość i miłość Stwórcy skłoniły Go do tego kroku, to inny temat, który jest omawiany gdzie indziej na tej stronie. Wystarczy jednak stwierdzić, że wyrok na Adamie służył Boskiemu celowi – nauczeniu ludzkości konsekwencji grzechu. Ale Dzień Sądu nie będzie jedynie okazją do wydawania nowych, nawet surowszych wyroków.

Boski Dzień Sądu obejmuje zbawienne pouczenie. Wszyscy dowiedzą się o zbawieniu zapewnionym przez Chrystusa Zbawiciela.

Niech przemówi Pismo: „Ziemia bowiem będzie napełniona poznaniem chwały PANA, jak wody napełniają morze.” (Abakuka 2:14).

„A wszystkie twoje dzieci będą wyuczone przez PANA, wielki będzie pokój twoich dzieci.” (Izajasza 54:13).

W ziemskim Królestwie warunki będą sprzyjać pełnemu wyzdrowieniu z upadłego stanu, a Król królów będzie sprawował sprawiedliwe rządy (Jeremiasza 23:5).

Kolejną cechą Dnia Sądu będzie próba wierności wobec Pana. Ale ta próba będzie łagodniejsza niż pierwsza w Edenie – proces umierania i długie doświadczenie ludzkości pod przekleństwem nauczyły już wielu bolesnych lekcji. Wyrok śmierci odziedziczony po Adamie zostanie cofnięty, a każdy mężczyzna i każda kobieta będą sądzeni jako jednostki osobiście odpowiedzialne na mocy praw Nowego Przymierza, które wtedy będzie obowiązywać.

Ostateczny sąd – kluczowa decyzja o tym, kto jest godzien życia wiecznego – jest powszechnie uważany za przedstawiony w przypowieści Jezusa o owcach i kozłach (Mateusza 25:31-46). Istotą tej przypowieści jest stan serca milionów odkupionej ludzkości. Niektórzy mogą zewnętrznie przestrzegać prawa, wewnętrznie jednak żywiąc urazę do jego nakazów. Ich wyrokiem nie będą wieczne męki, ale unicestwienie. Przestaną istnieć. Świadectwo Biblii jest takie, że karą za grzech jest odebranie życia – koniec świadomego istnienia – co jest dla nich miłosiernym końcem, a dla wiernych obywateli nowej ziemi – będzie to ulga; wiernych czeka wieczność wypełniona radością.

_______
Źródło: UK Bible Students, „Judgment Day”.

Czy sąd = wyrok? Co Biblia mówi o sądzie?

Kim byli i kim będą Sędziowie? Na czym polega urząd Sędziego w Biblii?

W tym wykładzie brat Marek Bejger rozważa słowa zapisane w Objawieniu 6:10: „Dokądże, Panie…?” – pytanie wyrażające tęsknotę za Bożą sprawiedliwością i zakończeniem panowania zła.

Rozważanie ukazuje biblijną naukę o czasie, w którym Bóg będzie sądził ludzi i narody. Wykład zwraca jednak uwagę, że w Piśmie Świętym sąd Boży nie oznacza jedynie wydania wyroku, lecz przede wszystkim proces prowadzący do przywrócenia sprawiedliwości i naprawienia skutków grzechu.

Zgodnie z biblijnym znaczeniem urzędu sędziego, ostatecznym celem Boga jest restytucja – odnowienie ludzkości i pojednanie człowieka z Bogiem przez Jezusa Chrystusa. To przesłanie pełne nadziei, ukazujące Bożą sprawiedliwość w harmonii z Jego miłością i miłosierdziem.

📖 Zapraszamy do wysłuchania i wspólnego rozważania Słowa Bożego.

________
Autor obrazka wyróżniającego: David Welch

Wykład wygłoszony przez brata Czesława Rucińskiego na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 5 kwietnia 2026 r. 

Czas ucisku i jego znaczenie

Pan Jezus zapowiedział:
„Bo wtedy będzie wielki ucisk, jakiego nie było od początku świata aż dotąd ani nigdy nie będzie” (Mateusza 24:21, UBG).

Jednocześnie zapewnił:
„A gdyby te dni nie były skrócone, żadne ciało nie byłoby zbawione. Lecz ze względu na wybranych dni te będą skrócone” (Mateusza 24:22, UBG).

Ucisk, którego doświadczamy, nie jest przypadkowy. Psalmista wskazuje:
„Zaprawdę gniew człowieka będzie cię chwalił, a resztę gniewu powściągniesz” (Psalmów 76:11, UBG).

Oznacza to, że nawet trudne doświadczenia służą realizacji Bożego celu — wychowaniu i przemianie ludzkości.

Wezwanie do przebudzenia

Dziś szczególnie aktualne są słowa wzywające do duchowego przebudzenia. Jezus wskazał dwa najważniejsze przykazania:

„Będziesz miłował Pana, swego Boga, z całego swego serca, z całej swojej duszy i z całej swojej myśli. To jest pierwsze i największe przykazanie. A drugie jest do niego podobne: Będziesz miłował swego bliźniego jak samego siebie” (Mateusza 22:37-39, UBG).

To właśnie brak tej miłości prowadzi do chaosu i podziałów, które obserwujemy na świecie.

Obecność Chrystusa i niewidzialne Królestwo

Biblia uczy, że obecność Jezusa Chrystusa (paruzja) już się rozpoczęła. Jako wywyższony Król, posiadający Boską naturę, pozostaje niewidzialny dla ludzkiego oka.

Jego panowanie prowadzi do stopniowego obalania niesprawiedliwego porządku świata.

Upadek obecnego systemu

Pismo Święte zapowiada głębokie wstrząsy społeczne i moralne:
„Oto PAN opróżnia ziemię i czyni ją pustkowiem…” (Izajasza 24:1, UBG).

„Czy moje słowo nie jest jak ogień – mówi PAN – i jak młot, który kruszy skałę?” (Jeremiasza 23:29, UBG).

Opis „spalenia ziemi” nie odnosi się do fizycznego zniszczenia planety, lecz do końca obecnego systemu opartego na niesprawiedliwości (2 Piotra 3:10-14, UBG).

Cel Boży

Bóg nie dąży do zniszczenia ludzkości, lecz do jej odnowy:
„Pan… jest cierpliwy… nie chcąc, aby ktoś zginął, ale aby wszyscy przyszli do pokuty” (2 Piotra 3:9, UBG).

Jednak wielu ludzi nie szuka Boga:
„Biada tym, którzy zstępują do Egiptu po pomoc… a na PANA nie patrzą i nie szukają PANA” (Izajasza 31:1, UBG).

Nadchodzące Królestwo pokoju

Prorocy zapowiadają czas prawdziwego pokoju:
„Przekują swoje miecze na lemiesze… nie będą się więcej uczyć wojny” (Micheasza 4:1-3, UBG).

„W dniach tych Bóg nieba wzbudzi królestwo, które na wieki nie będzie zniszczone” (Daniela 2:44, UBG).

To Królestwo przyniesie sprawiedliwość, pokój i nowe zasady życia.

Nadzieja dla wierzących

Jezus zaprasza każdego:
„Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy jesteście spracowani i obciążeni, a ja wam dam odpocznienie” (Mateusza 11:28, UBG).

A prorok zapowiada przyszłość pełną radości:
„Odkupieni przez PANA powrócą… a radość wieczna będzie nad ich głową” (Izajasza 35:10, UBG).

Podsumowanie

Świat zmierza ku zmianie. Obecny porządek nie przetrwa, ale nie oznacza to końca nadziei – przeciwnie.

To początek nowej ery.

Prawdziwy pokój nastanie wtedy, gdy Królestwo Boże obejmie panowanie nad ziemią, a ludzie nauczą się sprawiedliwości, pokory i posłuszeństwa Bogu.

Wykład wygłoszony przez brata Wiktora Szpunara na spotkaniu zboru w Wuppertalu, 16 listopada 2025 r. 

Jak może niektórzy z Was słuchali, na spotkaniu biblijnym w Kiczycach rozważaliśmy temat: „Bóg jest miłością”. Zauważyliśmy tam że istnieją badania naukowe pokazujące, że rozmyślanie o Bogu, który jest miłością, ma pozytywny wpływ na zdrowie psychiczne i fizyczne. Podaliśmy tam wiele dowodów na to, że Bóg naprawdę nas kocha. Bóg udowodnił to w stworzeniu, w przyrodzie, w planie zbawienia, przede wszystkim w daniu na świat swojego Syna dla naszego odkupienia, w obietnicy restytucji, a także udowadnia to w historii wierzących i w naszym osobistym życiu.

Mówiliśmy też, że Boska miłość to dobroczynna zasada Jego istnienia. Nie jest to tylko jakiś sentymentalizm albo romantyczność. Boskim celem jest zaprowadzenie we wszechświecie dobrych zasad i sprawienie, by jak najwięcej moralnie wolnych istot mogło nauczyć się tych zasad i żyć zgodnie z nimi.

No dobrze, ale gdy przytaczałem dowody Boskiej miłości, to w pewnej chwili podałem słowa brata Johnsona, gdzie pisał tak: „Nawet w wielkim ucisku (…) dostrzegamy działanie Boskiej miłości (…) miłości, która potrafi użyć gniewu dla celów reformy, kiedy wszystko inne okazuje się nieskuteczne”.

Brat Johnson szeroko to opisuje i bardzo polecam cały fragment jego książki „Bóg” (E1) ze s. 124-125 i w ogóle cały przegląd Boskiej miłości (s. 110-127). Johnson pisze tam, że gniew Boży nie jest zemstą, ale środkiem reformy i oczyszczenia. Oczywiście, sam w sobie ucisk nie przynosi oczyszczenia. Ucisk stwarza warunki, w których zasługa Chrystusa i Jego pomoc może być przyjęta przez serca ludzi doprowadzone wcześniej przez ucisk do pokory i skruchy.

Nie podamy dziś na jakim etapie ucisku jesteśmy. Nie powiem, jakie wydarzenia są dokładnie przed nami. Nie powiem ile dokładnie jest przed nami lat. Ale poszukamy w Biblii, co musi się zmienić w społeczeństwie, żeby zostało przygotowane na Królestwo. I w tych smutnych obrazach ucisku będziemy próbowali zobaczyć rękę Boskiej miłości. [o ucisku: Co podział pastor Russell, s. 848]

Ludzie przedstawiają różne wizje ucisku. Najczęściej mówi się przy tym o końcu świata. W filmach pokazuje się totalne zniszczenie planety. Zwykle jest to uderzenie asteroidy, wielkie tsunami, czasami wojna atomowa, albo np. epidemia wirusa. Ostatecznie jednak z ludzkości zostaje albo nic, albo jakaś garstka – może na statku kosmicznym, albo gdzieś pod ziemią.

Nie lepiej jest w wizjach chrześcijan. Niektórzy sądzą, że Bóg zniszczy ziemię, a dla swoich świętych stworzy nową (Misja Łaski: ‘na pewno nie będzie tam morza’). Inni myślą, że planeta zostanie, ale dla większości z tych, którzy zginą w ucisku albo Armagedonie nie będzie już żadnej nadziei – zginą na zawsze. W jeszcze innych wyznaniach dominuje pogląd, że żadnego końca nie będzie, że na ziemi po prostu zawsze będzie panowało zło.

A jednak Biblia pokazuje coś innego. To prawda, Biblia opisuje ucisk, ale ucisk, którzy wypala złe i przygotowuje ludzkość do Król Bożego na ziemi.

Sofoniasza 3:8–9 (ubg popr.) – Dlatego oczekujcie mnie, mówi PAN, do dnia, w którym powstanę do łupu. Postanowiłem bowiem zebrać narody i zgromadzić królestwa, aby wylać na nie swoje rozgniewanie, całą zapalczywość swojego gniewu. Zaprawdę, cała ziemia będzie pożarta ogniem mojej gorliwości. [9] Wówczas bowiem przywrócę narodom czystą mowę, aby wszyscy wzywali imienia PANA i służyli mu jednomyślnie.

Jak widać ucisk (=ogień gorliwości) prowadzi do oczyszczenia (czystą mowę). Bóg nie niszczy by zniszczyć. Bóg oczyszcza, żeby zbawić.

Tam jest napisane, że Bóg zbiera narody i rzeczywiście tak jest. Pod każdym względem. Nawet nasz przylot tutaj. Tydzień temu byliśmy w Kiczycach. Dwa tygodnie temu brat Mirek i siostra Kasia byli w Bydgoszczy. Wcześniej mieli wyjazd na Bliski Wschód. Jesteśmy w stałym kontakcie z braćmi ze Stanów Zjednoczonych. Wiadomości ze świata wszyscy oglądają na żywo. To gromadzenie się dotyczy też łączenia się państw, denominacji i ludzi w różne związki i organizacje.

I tak, ucisk ma sprawić, by ludzie różnych narodów, religii i poglądów zamiast nienawiści, zaczęli z sobą rozmawiać i doszli do jednej myśli i do czystej mowy… ale oczywiście stopniowo, nie od razu, już pod rządami Jezusa, gdy obecne systemy przeminą.

Ps 46:8-10 – „Chodźcie, zobaczcie dzieła PANA, jakie spustoszenia uczynił na ziemi. On kładzie kres wojnom aż po krańce ziemi, kruszy łuki i łamie włócznie, a rydwany pali ogniem. Uspokójcie się i uznajcie, że ja jestem Bogiem; będę wywyższony wśród narodów, będę wywyższony na ziemi.”

(To paralelizm, to znaczy dokładnie to samo, bo ziemia w symbolice biblijnej to m.in. właśnie narody)

To nie jest obraz zniszczenia planety, ale końca opresyjnych systemów. Koniec wojen i złych organizacji (”rydwanów”). Ten „ogień” ma przygotować narody, aby się uspokoiły i zobaczyły Boga działającego przez Jezusa. Po co Bóg miałby niszczyć coś, co jest dobre – jak nasza Ziemia i tak wiele gwiazd i planet? To, co ma być zniszczone, to zły porządek, który panuje na ziemi.

Aggeusza 2:6-7 – wg tłum. Króla Jakuba (KJV): „Tak mówi PAN zastępów: Jeszcze raz, po krótkim czasie, poruszę niebem i ziemią, i morzem, i suchym lądem; poruszę wszystkie narody, i spełni się pragnienie wszystkich narodów; i napełnię ten dom chwałą, mówi PAN zastępów”

W Hebr. 12:26-27 do tego fragmentu nawiązuje Paweł i mówi, że wszystko zostanie wstrząśnięte, aby pozostało tylko to, czego nie da się poruszyć. Nie da się poruszyć i usunąć tej nowej władzy – Królestwa Bożego. To jak sen Nabuchodonozora o posągu, w którym uderza i niszczy go kamień. A potem ten kamień rośnie w wielką górę, której już nikt nie poruszy. To nie jest literalny kamień ani dosłowna góra.

Biblia mówi więc o ostatecznym celu ucisku: „Przywrócenie czystej mowy”, „uspokojenie narodów”, uznanie Boga przez narody, spełnienie się pragnienia wszystkich narodów. Ale dlaczego to trwa tak długo?

Biblia odpowiada: to nie Bóg opóźnia sprawę. Jest inaczej: to ludzie jeszcze nie są na to gotowi. Większość ludzi nadal ufa samemu lub samej sobie, swoim pieniądzom, swoim politykom, swojemu wojsku, swoim naukowcom, swoim religijnym przywódcom i swoim organizacjom – ludzkość ufa wszystkiemu, ale nie ufa Bogu. A co w tym czasie robi Bóg?

Boska miłość zawsze ma przed sobą WIECZNY CEL – nie chodzi o chwilową ulgę, ale o trwałą naprawę ludzkości. Mówi o tym 19. rozdział Ks. Izajasza. Wersety od 1 do 17 mówią o ciężkim karaniu Egiptu, czyli świata.

Jednak pozostałe wersety mówią o celu i wynikach tego karania. Werset 22 – „A PAN uderzy Egipt, uderzy go i uzdrowi. Oni nawrócą się do PANA, a on da im się ubłagać i uzdrowi ich”. (w 20 mówi że zawołają do Pana z powodu swoich gnębicieli)

Porównajmy to do operacji chirurgicznej. W Polsce jest taka tradycja na 1 XI, że w telewizji zawsze jest „Znachor”. Jest tam taka scena jak znachor wiejski Kosiba łamie i na nowo składa nogi młodego Wasyla. Bolesne przejście między starym a nowym. Operacja boli, ale celem operacji jest uratowanie życia i powrót do zdrowia. Tak samo wielki ucisk to duchowa operacja, a Bóg jest tutaj jak chirurg.

1. Ta operacja przywraca światu rozum (choć jest to terapia szokowa).
2. Przygotowuje serca ludzi na przyjęcie Chrystusa jako Zbawiciela i Króla.
3. Zrywa kajdany Szatana. Wiemy, że ten ucisk oznacza wstrząsy w sferze ziemskiej ale też w duchowej, gdzie demony przeganiają siebie nawzajem. Władza szatana nad nimi nie jest już taka, jaka była 100 czy 150 lat temu.
4. Usuwa stare imperium zła na ziemi, żeby zrobić miejsce na Król. Boże.

Na czym polega ta operacja? W pewnym sensie to operacja na sercu. Trochę jak transplantacja, a trochę jak regeneracja serca. Na przykładzie Żydów Bóg przedstawia tę operację tak – Ezechiela 36:26: „I dam wam nowe serce, i włożę nowego ducha do waszego wnętrza. Wyjmę serce kamienne z waszego ciała, a dam wam serce mięsiste.” Jak to się stanie to jeszcze pod koniec spróbuję powiedzieć.

Kamienne serce musi być usunięte, a mięsiste serce włożone. Ten proces wobec całego świata świetnie widać u Izajasza 13:1-12. Dosłownie jest to proroctwo o upadku Babilonu, ale symbolicznie: o upadku światowego systemu pychy i zła. Ap. Jan w Objawieniu setki lat po upadku dawnego Babilonu mówi, że tak jak tam w starożytności Żydzi znaleźli się w niewoli, tak lud Boży i cała ludzkość znowu miała się znaleźć w podobnej niewoli. Tuż przed początkiem ucisku Bóg wołał do ludu Bożego poprzez swoich ziemskich „aniołów” słowami z Ks. Obj. 18:4 – „Wynijdź z Babilonu, ludu mój…”. Ten Babilon to wielka mieszanina religii i państwa w chrześcijaństwie. Przeczytajmy w. 9-11. Znajdziemy tu opis usuwania pewnych elementów:

„to dzień PANA nadchodzi, okrutny, w zapalczywości i srogim gniewie, aby zamienić tę ziemię w pustynię* i wytępić z niej grzeszników. Gwiazdy nieba bowiem i ich konstelacje nie będą jaśniały swoim światłem. Słońce się zaćmi, gdy tylko wzejdzie, a księżyc nie zabłyśnie swoim światłem. I ukarzę świat za jego zło i niegodziwych za ich nieprawość; położę kres pysze zuchwałych i poniżę wyniosłość okrutników.”  *spustoszyć-obrócić w ruinę, rabując, ogołocić.

Z Listu Judy (w. 13) wiemy, że gwiazdy są symbolem religijnych nauczycieli. Całe konstelacje oznaczają więc denominacje religijne. Czas wielkiego ucisku sprawia, że kaznodzieje i organizacje religijne gasną jako światła dla ludzkości. Księżyc i słońce to Stary i Nowy Testament. Dlaczego nie dają światła, skoro często mówimy, że jest tyle światła prawdy, więcej niż kiedykolwiek? Bo z powodu błędnego nauczania prawda Biblii została przykryta czarną płachtą. To nie szkodzi słońcu, ale odcina od światła ludzi, którzy siedzą w takim zasłoniętym pomieszczeniu.

Ludzie odrzucają cuda, proroctwa i typy ST, widzą tam tylko krew. Odrzucają okup i zmartwychwstanie Jezusa. I to właśnie w obrębie chrześcijaństwa zrodziła się niewiara w Bogu i ataki na Biblię. Wyznania wiary są pełne sprzeczności. (jak ta nowa ziemia na której nie będzie już morza)

Prorok mówi, że Bóg ukarze świat za jego zło. Ale w szczególny sposób ukarani i powstrzymani mają zostać pyszni zuchwalcy i wyniośli okrutnicy. Niektórzy bracia myślą, że dzisiejsi wielcy politycy jak D. Trump robią poważne kroki w kierunku Królestwa. Ale to nie jest prawda. Oni też należą do tej klasy pysznych zuchwalców i wyniosłych okrutników. Nie ma tu znaczenia partia: demokraci czy republikanie. Wszyscy muszą upaść i upadną, bo tak opisuje to Słowo Boże. Izaj. 26:5-6 – „Bóg poniża tych, którzy mieszkają wysoko, burzy miasto wyniosłe, burzy je aż do ziemi i strąca aż do prochu. Depcze je noga; nogi ubogiego, stopy nędzarzy”

Izajasz mówi co ma być umieszczone w to puste miejsce, gdy pycha i wszelkie zło będą srogo ukarane, a ta wyniosłość serca będzie usunięta. w. 12 – „Uczynię człowieka droższym niż czyste złoto, a nawet droższym niż złoto z Ofiru”.

Dzisiaj często ludzie jedni drugich sprzedaliby za parę groszy, a do złota przywiązuje się wielką wagę. Ma bardzo wysoki kurs. Przez ucisk ma się to jednak całkowicie odwrócić. To człowiek ma być ceniony i kochany.

Brat Roberts nazwał tę przemianę Boską alchemią (polecam cały jego wykład pt. „Złoto z Ofir”, w polskiej TP jest to nr 481, wiosna 2002). Starożytni i późniejsi mędrcy i naukowcy szukali substancji fizycznej, która miałaby szczególne właściwości. Miałaby ona pozwolić na przemianę metali nieszlachetnych w złoto (byłby to tzw. Kamień Filozoficzny). Inna substancja miałaby też przedłużać bez końca ludzkie życie (tzw. Eliksir Życia).

Przez wieki ludzie już prawie się przekonali, że bez Boga tak się nie da. Chociaż niektórzy jak Elon Musk dalej szukają. A jednak Bóg potrafi i uczyni swoją alchemię 1-przez ucisk i 2-przez restytucję. Izaj. 35:3-6 – „Wzmacniajcie osłabłe ręce i posilcie omdlałe kolana. Mówcie do zatrwożonych w sercu: bądźcie mocni, nie bójcie się. Oto wasz Bóg przyjdzie z pomstą, z odpłatą przyjdzie sam Bóg i zbawi was. Wtedy otworzą się oczy ślepych i otworzą się uszy głuchych. Wtedy chromy podskoczy jak jeleń i język niemych będzie śpiewać. Wytrysną bowiem wody na pustkowiu i potoki na pustyni.”

Zwykle tylko do restytucji stosujemy te słowa, ale widać, że Boska pomsta i odpłata też się wiąże z tym, że otworzą się oczy i uszy takich duchowo i moralnie ślepych i głuchych ludzi. (a że o takich też chodzi widać np. z Izaj. 29:18,24)

Ci, którzy się chwiali i byli kulawi w swoim zachowaniu, naprawią się w postępowaniu. Ci, którzy nie wysławiali Boga, zaczną oddawać Mu chwałę.

W swoim wykładzie brat Roberts mówi, że Bóg przez te fragmenty daje wielką obietnicę. Parafrazuje w nim Boga, tak jakby w wypełnieniu tego proroctwa Bóg mówił: „Ufajcie, bo [JA] sprawię, że każda jednostka będzie postrzegać swojego bliźniego z taką wyrazistością, zrozumieniem oraz życzliwością jak nigdy dotąd. Zrobię z człowieka istotę, którą wszyscy jego bliźni będą chronili, i o którą będą się troszczyli, która będzie kochana mocną i oceniającą miłością, o którą będą walczyć, modlić się, nad którą będą płakać i radować się, którą będą się rozkoszować! Uczynię z niego cenną, rzadką istotę przeznaczoną do bycia ozdobą planety Ziemia oraz godnym bliźnim dla każdej innej istoty obdarzonej czuciem w całym Moim wszechświecie, i to na całą wieczność. Zaiste, otworzę oczy ślepych!”

Te oczy otwierają się niestety w bolesnych doświadczeniach. Wiemy, że w Gdańsku na Westerplatte umieszczono napis: „Nigdy więcej wojny”. A jednak jako ludzie nie potrafimy wyjść z tego impasu i nie potrafimy zakończyć tego koszmaru. Brudne interesy wielkich tego świata napędzają żądzę krwi. Nadal jest na świecie wiele wojen, wiele podżegania do wojny i wiele nienawiści.

I ludzie już widzą, że to jest złe. Ludzie widzą, że ludobójstwo jest złe, ludzie widzą, że politykom łatwo jest się spierać, ale że to tysiące biednych, młodych ludzi ginie na froncie, że to biedne matki zostają bez swoich synów i córek. Jednak „wyniośli okrutnicy” nadal są przy władzy. Droga do spełnienia tych nadziei o końcu wojen będzie więc prowadziła przez wstrząsy społeczne, przez światową rewolucję i anarchię. Będą to procesy, które zrównają z ziemią wszystkie symboliczne „wyżyny”: te polityczne, finansowe i religijne. Z Ks. Izajasza 2:12 dowiadujemy się, że „Przyjdzie bowiem dzień PANA zastępów przeciwko każdemu pysznemu i wyniosłemu, i przeciwko każdemu wywyższonemu, a każdy zostanie poniżony.”. Werset 17 – „I wyniosłość człowieka będzie ugięta i pycha ludzka będzie poniżona, a sam tylko PAN zostanie wywyższony w tym dniu. A bożki zniszczy doszczętnie”.

Całkowity Upadek Babilonu będzie oznaczał koniec fałszywych systemów i przygotowanie drogi dla Królestwa Bożego. Dla świata i dla chrześcijan w środku tych systemów będzie to szok i wielkie zamieszanie, a dla niektórych nawet rozpacz. Jednak ostatecznie poprowadzi to do restytucji ludzkości – do wypełnienia się modlitwy: „Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja na ziemi, jak jest w niebie”.

Pewnych praw fizycznych uczymy się z doświadczenia. Jeśli dotkniemy ognia, sparzymy się. I to samo dotyczy praw duchowych. Prawa duchowe są tak samo prawdziwe jak prawa fizyczne. Dziś społeczeństwo ma wiele światła. Zło jest więc czynione z dużą dozą świadomości. Przykład to narody chrześcijańskiej Europy w czasie wojen światowych. I te same narody nawet dzisiaj nie nauczyły się zbyt wiele. (por. Izaj. 50:11) Przyjdą więc konsekwencje.

Ludzie, którzy zostaną przy życiu pod koniec ucisku, będą dużo bardziej skłonni do pokory i do ugięcia się. Ci, którzy umrą, poznają jego znaczenie później. W końcu jednak, po wskrzeszeniu umarłych, każdy człowiek pozna Ewangelię i stanie wobec niej. Nawet dziś jednak: początek wojny na Ukrainie i działania w Polsce; powódź na południu Polski i współpraca wielu ludzi dla dobra społeczności.

Idąc za Księga Amosa 9:13, brat Russell pisał, że WIELKI UCISK to przepowiedziany Boski Oracz, który przygotuje ziemię (czyli ludzkie społ.) pod przyszły wiek błogosławieństw. Ta orka… to oranie, to nie jest ślepy gniew, lecz działanie miłości Boga, która pragnie światu błogosławić.

A czym jest orka przed zimą w rolnictwie?

1. Podczas orki ziemia zostaje głęboko spulchniona i odwrócona. Zimą bryły ziemi, tzw. skiby, rozbijane są przez mróz, który naturalnie kruszy i napowietrza ziemię. Wiosną gleba staje się miękka i łatwiejsza do uprawy.
2. Odwrócenie wierzchniej warstwy gleby zakopuje nasiona chwastów, resztki roślin i larwy szkodników. Mróz i mikroorganizmy w glebie pomagają je rozłożyć albo zniszczyć i oczyszczają ziemię z tego, co szkodliwe.
3. Jeśli przed orką rozrzuca się obornik albo kompost, albo resztki pożniwne, to zostają one przykryte ziemią i przez zimę ulegają rozkładowi. Wiosną jest to już glebowa próchnica – która odżywia rośliny i przygotowuje glebę na obfite plony.

Tak samo będzie z ziemią w znaczeniu duchowym — z ludzkim społeczeństwem. Wielki Ucisk jest jak taka orka: głęboka, oczyszczająca i przygotowująca świat na wiosnę Restytucji. Wtedy Bóg zasieje w sercach ludzi ziarna prawdy, pokoju i sprawiedliwości, z których wyrośnie odnowione, piękne społeczeństwo. Ale dawna orka to też „ciężka i wyczerpująca praca”.

Ucisk jest potrzebny Izraelowi. Są bracia, którzy się spodziewają, że teraz już Izrael wyszedł na prostą i że dziś już mogłoby się od niego rozpocząć Królestwo, gdyby tylko wstali z grobu Starożytni Godni. Ale niestety… To tak nie wygląda, Izrael także potrzebuje dalszego, symbolicznego orania.

Psalm 118 opisuje wyzwolenie cielesnego Izraela z ostatniej części ucisku Jakuba. I wersety 8 i 9 mówią: „Lepiej ufać PANU, niż polegać na człowieku. Lepiej ufać PANU, niż polegać na władcach”. Żydzi także muszą to zrozumieć i dopóki tego nie zrozumieją, spotka ich jeszcze wiele cierpień.

Widać to np. w Proroctwie Jer. 30:11-17 – „Ja bowiem jestem z tobą, mówi PAN, aby cię wybawić. A chociaż położę kres wszystkim narodom, wśród których cię rozproszyłem, tobie jednak nie położę kresu, ale ukarze cię sprawiedliwie, nie zostawię cię całkiem bez kary. Tak mówi PAN: Twoje zranienie jest nieuleczalne, bardzo bolesna twoja rana. Nie ma nikogo, kto by bronił twojej sprawy, abyś była uleczona. Nie masz lekarstwa na gojenie ran. Wszyscy twoi kochankowie zapomnieli o tobie, nie szukają cię, gdyż zraniłem cię ciosem wroga i okrutnym karaniem z powodu mnóstwa twoich nieprawości i twoich niezliczonych grzechów. Czemu wołasz z powodu swej rany i ciężkiej boleści? Za ogrom twoich nieprawości i twoje niezliczone grzechy uczyniłem ci to. Wszyscy jednak, co cię pożerają, zostaną pożarci; wszyscy, którzy cię uciskają, pójdą w niewolę; ci, którzy cię ograbiają, zostaną ograbieni, a wszystkich, którzy cię łupią, wydam na łup. Przywrócę ci bowiem zdrowie i uleczę cię z twoich ran, mówi PAN, gdyż nazwali cię Odrzuconą, mówiąc: to jest Syjon, o który nikt się nie troszczy”.

To o czym tutaj czytamy, to uzdrowienie i wyzwolenie Izraela od ich wrogów, nie stanie się karabinami, okrętami wojennymi, samolotami, opcją Samsona, bombą atomową. Żydzi nie zrobią tego przy pomocy swoich pieniędzy i wiedzy. Nie zrobią tego oddając cześć mamonie i złotemu cielcowi. Nie pomoże Trump, Netanjahu. Nie pomogą szejkowie i ich pieniądze, nie pomogą Chińczycy…

Ten fragment mówi wprost o grzechach Izraela i karaniu za te grzechy od Boga. Ale żaden naród nie ma prawa podnosić głowy, bo objawiona i ukarana ma być nieprawość wszystkich narodów. Na tym polega Epifania i sąd narodów. Wszystkich narodów. Tak, Izrael czeka jeszcze karanie, ale przyniesie ono reformę, a nie zagładę.

Znalazłem ciekawy cytat mówiący o stosunku Boga do konfliktu izraelsko-palestyńskiego. To „Sztandar Biblijny”, nr 171, s. 51 –

„Pismo Święte podaje, ze Abraham był uczuciowo utrapiony sprzeczką między jego żoną i nałożnicą [chodzi o Sarę i Hagar], ponieważ miłował Ismaela [syna Agary]. Zachowanie tego w umyśle jest ważne, kiedy obserwujemy obecną walkę pomiędzy Żydami i Palestyńczykami. Bóg miłuje lud palestyński.”

Nie tylko Żydzi, ale i Muzułmanie też są częścią tego złota, które kiedyś ludzie zobaczą w sobie nawzajem. Patrzmy na sprawy z Boskiego punktu widzenia, a nie z ludzkiego. Jak pisał apostoł Paweł „z jednej krwi Bóg uczynił wszystkie narody ludzkie, żeby mieszkały na całej powierzchni ziemi” (Dz. 17:26).

W innym wykładzie powiemy trochę więcej o stanowisku ludu Prawdy w tym czasie (mówiłem o tym w wykładzie „Bardziej Ewangeliczni”). O naszej postawie wobec innych, a także o Boskich obietnicach. Na pewno możemy się spodziewać, że nom. i prawdziwy lud Boży będący w niewoli B. obudzi się przez wielki ucisk i że będzie potrzebował — a niektórzy już teraz potrzebują — prawdy. Na pewno też w ucisku będzie jeszcze wiele okazji by odczuć jak Bóg czule troszczy się o swoje dzieci na tym świecie.

Mamy więc ucisk, który ma cel zgodny z Boską miłością. Dziś człowiek tego świata ufa w tym, że ma pieniądze w banku, wierzy w swoją emeryturę, w swoje ubezpieczenie, w swoje inwestycje, w ulubionego polityka, w partię polityczną. W organizacje społeczne i związki zawodowe, w kościół. To całe poczucie bezpieczeństwa musi być jednak zniesione i zlikwidowane.

Wiara we własne wysiłki musi zostać złamana. Muszą stracić znaczenie wpływy i koneksje, pieniądze i pozycja społeczna. Musi upaść każda ideologia i każdy sposób rządzenia musi być pokazany jako zbyt słaby by zmienić świat na lepsze. Jest w tym Boska sprawiedliwość i moc, ale jest też Boska miłość. Ta sama miłość, która dała Zbawiciela i która da Królestwo B.

Nie chciałem tu epatować przykładami tego, co się dzieje na świecie, bo Wy o tym wiecie równie dobrze jak ja. Ale chce powiedzieć, że Jezus jest obecny pośród nas. On był obecny razem z uczniami po zmartwychwstaniu nie tylko wtedy, gdy go widzieli. On teraz też jest z nami, ale jest w Boskiej naturze, niewidzialny. Jednak dokładnie tak jak kochał swój lud w czasie gdy był człowiekiem, tak samo Jezus kocha swoich naśladowców teraz. Teraz, gdy jest Królem Ludzkości i gdy jest Hetmanem Pana Boga w czasie ucisku.

Wiemy z Biblii, że czeka nas bardzo trudny, KRYTYCZNY moment, ale potem nagłe skrócenie ucisku. Na zakończenie chciałbym, żebyśmy tylko o tym jeszcze przeczytali, bo uważam to za bardzo ważne i pocieszające.

Mat. 24:21-22 – „Wtedy bowiem będzie wielki ucisk, jakiego nie było od początku świata aż dotąd ani nigdy nie będzie. A gdyby te dni nie były skrócone, żadne ciało nie byłoby zbawione [BT: „nikt by nie ocalał”]. Ale przez wybranych te dni będą skrócone.” („interwencja spoza zasłony” przeszkodzi dalszej anarchii i zniszczeniu Izraela w ucisku Jakuba, zobacz TP nr 257, s. 58)

Rzym. 9:28 – „Pan zakończy bowiem dzieło i skróci je w sprawiedliwości. Istotnie, skróci Pan dzieło na ziemi.”

Ps. 76:8-10 – „Z nieba [BOŻE JAKUBA – w.6] dajesz słyszeć swój wyrok, ziemia się zlękła i zamilkła; gdy Bóg powstał na sąd, aby wybawić wszystkich pokornych na ziemi. Sela. Doprawdy nawet gniew człowieczy będzie cię chwalić, a ty resztkę tego gniewu powstrzymasz.”

Istnieją dziś głowicę nuklearne tysiące razy mocniejsze niż te, które spadły na Hiroszimę i Nagasaki. Jest ich na ziemi bardzo dużo, zniszczyłyby życie na ziemi. Istnieje broń, o której nie mamy nawet pojęcia. Mamy jednak obietnicę Boga, że ucisk będzie skrócony w odpowiednim czasie.

I naprawdę na zakończenie, piękny fragment ze Szt. Biblijnego nr 180, luty 2003, od s. 14 – „Nadejdzie czas, kiedy Niebo zstąpi na dół. Dla wielu, którzy obecnie są dobrze odżywieni, wygodnie mieszkają i interesują się życiem, które jest przed nimi, ten świat może wydawać się rajem. Lecz z Boskiego punktu widzenia tak nie jest. A im bardziej zbliżamy się do Boskiego punktu widzenia i patrzymy niejako Jego oczami, tym głębiej poznajemy okropny stan ludzkości. Niebo musi zstąpić na dół, ponieważ my nie możemy wstąpić do niego. I nie było to przeznaczone dla ludzkości. Ludzkość, tak jak Adam, jest z ziemi, ziemska. Zamiast przygotowywać nas do świata, w którym nigdy nie żyliśmy i którego nie możemy zrozumieć, Bóg przygotowuje nas do życia w tym świecie, lecz w jego doskonałej i wiecznej wersji!”

Tak więc, niech Bogu będzie chwała i niech nastanie Królestwo Boże! Ale niech nastanie w Boży sposób i w Boskim właściwym czasie.