Zapraszamy do obejrzenia prezentacji: Dzień Sądu – obawa czy nadzieja

Sąd Ostateczny – pogląd średniowiecza

Zaczniemy od poglądu średniowiecza, który jednak w dalszym ciągu jest uznawany przez wielu chrześcijan. Według tego poglądu Jezus powróci na ziemię na literalnym obłoku, widziany przez wszystkich ludzi. Anioł zagra na trąbie tak głośno, że słychać ją będzie na całej ziemi. Wśród kataklizmu i palenia się ziemi i nieba, otwierać się będą groby, a ciała zmartwychwstaną.  Dusze powrócą z nieba lub piekła na ten sąd, ponieważ pierwszy wyrok otrzymały w chwili śmierci. Zostaną podzieleni na dwie grupy, a wyrok będzie im odczytany, po czym wrócą: jedni do wiecznej radości w niebie, a inni do wiecznych mąk w piekle. Wszystko potrwa jedną ziemską dobę.

Tak Dzień Sądu wyobrażał sobie choćby XV-wieczny artysta Hans Memling. Warto dodać, że Sąd Ostateczny był także jednym z głównych tematów misteriów, przedstawień przy okazji których sprzedawano odpusty – płatne darowanie przez Boga kary (teraz lub w czyśćcu), które zapewniała pieczęć papieża.

Biorąc pod uwagę, że takie spojrzenie na Dzień Sądu ukształtowało się w czasie okrutnych „sądów Bożych” nad tzw. czarownicami (np. próba wrzącej wody, próba rozgrzanego żelaza), wydaje się, że nie trzeba będzie dziś z nim polemizować. A jednak, pogląd ten wciąż jest przez wielu przyjmowany.

Przyjrzyjmy się dwóm z wielu kwestii, które budzą wątpliwości.

Przypowieści i symbole w Biblii

Jedną z podstaw takiej wizji Dnia Sądu jest literalne odczytanie przypowieści o owcach i kozłach. Jeżeli jednak czytamy ją dosłownie, skąd wiadomo, że chodzi o ludzi, a nie zwierzęta?

Gdy zaś chodzi o trąbę archanielską można tylko zadać pytanie jak głośna musiałaby być, aby słyszeli ją wszyscy ludzie? Czy uszy tych znajdujących się bliżej anioła mogłyby wytrzymać jej głos?

Tego typu problemy wynikają z niezrozumienia figur stylistycznych występujących w Biblii. Oto dwie definicje wynotowane ze słowników:

Przypowieść nigdy nie jest ścisłym przedstawieniem, jest jedynie ilustracją pewnej prawdy, czymś, co w wielu aspektach jest do niej podobne.

Symbol ? znak umowny (np. osoba, zwierze lub rzecz), który zastępuje, reprezentuje, oznacza odpowiednie przedmioty, pojęcia lub czynności.

Ani owce i kozły, ani trąba, ani obłok, ani też wieczny ogień nie mogą być przyjmowane dosłownie. Przynajmniej jeśli w Biblii chcemy znaleźć skarby (Przysłów 2:5-6).

Dzień Sądu czy Dzień Wyroku?

Być może większy błąd w temacie Sądu dotyczy jednak czegoś innego. Do dziś większość chrześcijan twierdzi, że Dzień Sądu będzie wyłącznie dniem wyroku (lub tylko powtórzenia wyroku). Temat ten rozważymy przez dłuższą chwilę, bo jest on bardzo ważny.

W naszym podejściu do Biblii często ufamy tłumaczom. Polskie słowo „sądzić” wydaje się dość jednoznaczne – wydawać wyrok, opiniować. Hebrajskie
i greckie pojęcia tłumaczone jako sąd i sądzić mają więcej znaczeń niż tylko wydanie wyroku.
Hebr. szafat oraz gr. krino (sądzić) mają w Biblii następujące znaczenia:

1. Uczyć, instruować, pouczać
2. Próbować (w odniesieniu do charakteru)
3. Karać w celu poprawy, reformy
4. Wydać wyrok

Podobnie ich odpowiedniki rzeczownikowe – miszpat i krisis znaczą: pouczenie, próbowanie, karanie w celu naprawy i wydanie wyroku. Sprawdźmy czy ma to potwierdzenie w Biblii.

Sąd jako pouczenie

Po pierwsze sąd jako pouczenie lub inaczej: nauka, instrukcja.

Psalm 19 mówi, że sądy Pańskie są słodsze od miodu płynącego z plastra. Czy tak słodkim mógłby być wyrok, np. skazanie na piekło? Porównajmy ten fragment z Psalmem 119:103 – „O, jak słodkie jest słowo twoje dla podniebienia mego, Słodsze niż miód dla ust moich”. To właśnie „słowa” – nauki i pouczenia Boga są owymi sądami.

Psalm 106 mówi o „strzeżeniu sądu”, które daje błogosławieństwo. Słowa te Pan Jezus rozszerza w Ewangelii wg Łukasza 11:28 – „Błogosławieni są, którzy słuchają słowa Bożego i strzegą go”. Strzeżenie wyroku (czy to nieba czy piekła) nie mogłoby dać błogosławieństwa, ale daje je strzeżenie pouczeń Bożych.

W Ewangelii wg Mateusza czytamy, że sługa Boży, Jezus, „ogłosi sąd narodom”. Jak zapowiada Biblia nie chodzi tu tylko o wydanie wyroku. Chodzi raczej o ogłoszenie wszystkich ludziom pouczeń Bożych. Przeczytajmy Księgę Jeremiasza 31:34 – „I już nie będą siebie nawzajem pouczać, mówiąc: Poznajcie Pana! Gdyż wszyscy oni znać mnie będą, od najmłodszego do najstarszego z nich”.

Te wersety jasno dowodzą, że jednym ze znaczeń słowa „sąd” w Biblii jest „pouczenie”.

Sąd jako próbowanie

Kolejnym znaczeniem słowa sąd w Biblii jest: próba charakteru, doświadczanie.

Dawid zwraca się do Boga w Psalmie 26: „Bądź mi sędzią, Panie, bo chodziłem w niewinności i zaufałem Panu. Nie zachwieję się! Zbadaj mnie, Panie, i doświadcz, poddaj próbie nerki i serce moje! Bo mam przed oczyma łaskę twoją i postępuję w prawdzie twojej.”. Jak widać „sądzenie” jest tu zrównane z „badaniem”, „doświadczaniem” i „poddawaniem próbie”. Słowa te potwierdza prorok Jeremiasz. W Biblii nerki i serce oznaczają ludzkie wnętrze, duchowość, a szczególnie pobudki, pragnienia i uczucia.

W Nowym Testamencie prześladowania i uciski nazwane są „dowodem … sądu Boga”. W 2 Liście do Tesaloniczan 1:5 nie może być mowy o wyroku, ponieważ napisane jest, że wierni cierpią za Królestwo Boże – jako jego przedstawiciele.

Podobnie jak przez wieki było z naśladowcami Chrystusa, tak i w przyszłości druga część procesu Dnia Sądu składać się będzie z doświadczeń i prób, w celu kwalifikowania ludzi do wiecznego życia. Ich próby będą jednak łatwiejsze, co dobrze widać w symbolicznych drogach opisanych w Biblii. Wierni idą dziś „wąską ścieżką”, podczas gdy w przyszłości ma być otwarty gościniec świętobliwości (droga bita).

Sąd jako karanie

Trzecim znaczeniem słowa sąd w Biblii jest: karanie w celu naprawy, reformy.

Księga Izajasza 26:9 mówi: „Gdy się sądy twoje odprawiają na ziemi, sprawiedliwości uczą się obywatele”. Fakt, że chodzi tu o karanie widoczny jest z kontekstu wersetu 10: „bo gdy się łaska pokazuje niepobożnemu, nie uczy się sprawiedliwości; w ziemi prawości nieprawość czyni”. W Dniu Sądu złe czyny nie będą dozwolone, karanie będzie natychmiastowe. Obrazowo można powiedzieć, że gdy ktoś podniesie rękę na drugiego, ta ręka zostanie mu w górze tak długo, jak długo nie wyzna grzechu i szczerze nie poprosi o przebaczenie.

W 1 do Koryntian 11:30-31 Apostoł Paweł mówi: „gdy jesteśmy sądzeni, przez Pana jesteśmy karceni”. Jak widać sądzenie jest tu zrównane z karceniem w celu naprawy.

Sąd jako wydanie wyroku

Jako, że sąd jako wydanie wyroku to najlepiej znane nam znaczenie, wystarczy jeden werset: „Nie sądźcie z pozoru” – czyli nie wydawajcie wyroku, nie osądzajcie, bez dokładnego sprawdzenia żadnej sprawy.

Po przejściu trzech wcześniejszych etapów Dnia Sądu nastąpi wydanie ostatecznego wyroku, którym będzie życie lub śmierć, tak jak mówi 5 Mojżeszowa (Powtórzonego Prawa) 30:15,19 – „Patrz! Kładę dziś przed tobą życie i dobro oraz śmierć i zło; Położyłem dziś przed tobą życie i śmierć, błogosławieństwo i przekleństwo. Wybierz przeto życie, abyś żył”.

Dzień Sądu nie będzie „sądnym dniem”

Przyjęło się mówić o czasie, którego się boimy, który wzbudza w nas lęk, że jest to „sądny dzień”. Oczywiście wynika to z tego średniowiecznego strachu przed Dniem Sądu. Biorąc pod uwagę te cztery części sądu w Biblii, możemy śmiało powiedzieć, że ten Dzień nie będzie „sądnym dniem” z przysłowia.

Biblia pokazuje Dzień Sądu jako dzień zbawienia:

• Błąd zostanie usunięty, a ludzie poznają prawdę o Bogu i zbawieniu.
• Charaktery wszystkich będą wypróbowane.
• Dzięki karaniu, ci, którzy będą czynili zło, będą mogli nauczyć się dobrego postępowania.
• Po upływie czasu próby, Bóg podejmie ostateczną decyzję ? indywidualny wyrok życia lub śmierci.

Długość Dnia Sądu

Następny temat, którym się zajmiemy to długość Dnia Sądu.

12- lub 24-godzinny Dzień Sądu nie daje możliwości na realizację wielu planów Bożych, o których mówi Biblia. Jezus Chrystus ma w tym czasie:

• związać szatana i odebrać mu władzę (Obj. 20:3)
• obudzić i zgromadzić przed tronem ludzi
• nauczyć wszystkich ludzi prawdy (Jer. 31:34)
• dać ludziom możliwość rozwoju wśród prób
• karać ich z nadzieją reformy

Dzień Sądu nie jest ludzką, ale Boską dobą

Jak to rozumieć? Pojawia się pytanie czy biblijne słowo „dzień” (hebrajskie jom) może być rozumiane jako czas dłuższy niż ziemska doba. Wydaje się, że tak.

W Liście do Żydów czas 40 lat, w których Izraelici wędrowali po pustyni, nazwany jest „dniem próby”. Dzień próby trwający 40 lat.

Podobnie, po sześciu dniach stworzenia, Księga Rodzaju nazywa cały ten okres „dniem, kiedy Pan Bóg uczynił ziemię i niebo”. Dzień ten trwa więc co najmniej 6 dni, jednak dni twórcze są to raczej epoki niż doby, więc dzień obejmuje tu 6 epok stwarzania.

Zaskakujące, że ci, którzy uznają szersze znaczenie słowa ?dzień?, trzymają się jednak tradycyjnej wizji Dnia Sądu jako 12 lub 24 godzin. Zwłaszcza, że czas DNIA SĄDU w Biblii jest jasno określony.

Dzień Sądu jako 1000 lat

Sprawdźmy. Jak czytamy w 2 Liście Piotra 3:7-8: „Obecne niebiosa i ziemia przez to samo słowo są utrzymane i zachowane dla ognia na dzień sądu i zatracenia bezbożnych ludzi. Ale niech to jedno, umiłowani, nie będzie przed wami zakryte, że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień”.

Niech to jedno nie będzie zakryte… że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat.

1000 lat nasuwa skojarzenie z Królestwem Bożym.

Jak czytamy w Objawieniu wg Jana 20:4-6: „I ujrzałem trony – a na nich zasiedli [sędziowie], i dano im władzę sądzenia i ujrzałem dusze ściętych dla świadectwa Jezusa i dla słowa Bożego … Ożyli oni i tysiąc lat królowali z Chrystusem … nad tymi nie ma władzy śmierć druga, lecz będą kapłanami Boga i Chrystusa i będą z Nim królować tysiąc lat.”

Tutaj znów mamy tysiąc lat sądzenia i tysiąc lat królowania jako jeden czas.

Królestwo Chrystusa = Dzień Sądu

Jaki jest wniosek? Królestwo Chrystusa i Dzień Sądu to ten sam czas, a królować i sądzić ludzi będzie Chrystus i Jego wierni naśladowcy. Czy Biblia potwierdza taką myśl?

Paweł pisze do Tymoteusza, zachęcając go do głoszenia Słowa: „Zaklinam cię więc przed Bogiem i Panem Jezusem Chrystusem, który będzie sądził żywych i umarłych w czasie swego przyjścia i swego królestwa; głoś słowo Boże”. Czytając uważnie dostrzegamy, że właśnie w swoim królestwie Chrystus będzie sądził ludzi.

U Jeremiasza znów bezpośrednio królowanie sprowadzone jest do czynienia sądu i sprawiedliwości na ziemi.

Prorok Daniel 7:22 potwierdza, że święci będą sędziami i królami. Dla kogo mają nimi być? Wyjaśnia to Ap. Paweł w 1 Koryntian 6:2 – „Czyż nie wiecie, że święci będą sędziami świata?”. Jednym ze znaczeń słowa świat w Biblii jest ludzkość.

Skoro Dzień Sądu = Królestwo Chrystusa, mamy też wiele innych obietnic biblijnych co do tego czasu:

• Na całej ziemi zapanuje pokój
• Szatan nie będzie mógł szkodzić ludziom
• Wprowadzone zostaną dobre reformy
• Ludzie zostaną uwolnieni od grzechu i śmierci

Apostoł Piotr mówi w Dziejach 3:19-21: „Nadejdą od obecności Pana czasy ochłody. I pośle tego, który był wam głoszony, Jezusa Chrystusa; Którego niebo musi przyjąć aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy, jak Bóg od wieków przepowiadał przez usta wszystkich swoich świętych proroków”. Królestwo i odnowę wszystkich rzeczy zapowiadają wszyscy prorocy. Jak to możliwe, że dzisiaj są chrześcijanie, którzy nie wierzą w Królestwo? Jak mogą oni zaufać Bogu w jakiejkolwiek innej sprawie?

W Modlitwie Pańskiej za każdym razem powtarzamy: ?Przyjdź Królestwo Twoje! Bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi?. Pytanie czy w to wierzymy?

Prorok Izajasz przepowiada czas odnowy

Zobaczmy jak Bóg przepowiadał czas Dnia Sądu przez proroka Izajasza:

Izajasza 11:9 (BW) ? „Nie będą krzywdzić ani szkodzić na całej mojej świętej górze, bo ziemia będzie pełna poznania Pana jakby wód, które wypełniają morze.” Góry w Biblii oznaczają królestwa, a święta góra to Królestwo Boże.

„Pan Zastępów wyprawi wszystkim ludom na tej górze ucztę … I zniszczy na tej górze zasłonę, rozpostartą nad wszystkimi ludami, i przykrycie, rozciągnięte nad wszystkimi narodami. Wszechmocny Pan zniszczy śmierć na wieki i zetrze łzę z każdego oblicza.”. Tym przykryciem, które spowija narody, jest błąd, ignorancja i niewiara. Wszystkie one zostały przygotowane przez szatana, jak mówi o tym 2 List do Koryntian 4:4 – „których umysły zaślepił bóg tego świata, aby nie dostrzegli światła dobrej nowiny o chwale Chrystus”. Pociesza nas obietnica, że ten czas nie jest wieczny. Że Bóg zniszczy tę zasłonę i to przykrycie. Objawienie 20:2-3 mówi: „I wrzucił go [Chrystus – szatana] do otchłani, i zamknął ją, i położył nad nim pieczęć, aby już nie zwodził narodów”.

Dzień Sądu dowodem miłości Boga

Częścią tego zaślepienia świata jest pogląd na Dzień Sądu jako straszny „dzień wyroku”. Naszym zdaniem ten dzień jest dowodem miłość Boga do człowieka.

Pierwszy sąd nad światem odbył się w Edenie, kiedy stworzony na Boski obraz i podobieństwo Adam, będąc pouczonym przez Boga, upadł w swojej próbie i został skazany na śmierć.

Przeczytajmy:

?Jeśli bowiem zjesz owoc z tego drzewa, nieuchronnie umrzesz? ? Rodzaju 2:17
?Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć? ? Rzymian 6:23 (BW)

Bóg jednoznacznie określił wyrok, pod którym znalazł się Adam, Ewa i wszystkie ich dzieci. Śmierć. Zauważmy, że nie ma tu ani słowa o wiecznych cierpieniach w piekle. Śmierć jest przeciwieństwem życia, jego końcem, jak wyjaśnia to Księga Koheleta (Kaznodziei) 9:5,6 – „Ci, co żyją, wiedzą, że umrzeć mają; ale umarli o niczym nie wiedzą. (…) i miłość ich, i zazdrość ich i nienawiść ich już zginęła”.

Wyrok śmierci był sprawiedliwy

Boski wyrok był sprawiedliwy, ale został wykonany z miłością (przed śmiercią Adam i Ewa mogli wydać potomstwo). Bóg jednak tak umiłował świat, że przysłał nam swojego Syna – zbawiciela wszystkich ludzi.

Rzymian 5:8 – „Bóg zaś daje dowód swojej miłości ku nam przez to, że kiedy byliśmy jeszcze grzesznikami, Chrystus za nas umarł”

Pismo Święte bardzo dokładnie uczy, że Jezus umarł za Adama – doskonały człowiek za doskonałego człowieka, a w nim za wszystkie jego dzieci, bez znaczenia czy są to dziś katolicy, protestanci, muzułmanie czy ateiści.

1 Koryntian 15:21-23 mówi: Bo skoro przez człowieka śmierć, przez człowieka także powstanie umarłych. Gdyż jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą przywróceni do życia. A każdy w swoim porządku

A każdy w swoim porządku

Zwróćmy uwagę na końcową część tego wersetu: „A każdy w swoim porządku… pierwszy Chrystus, potem w dniu Jego powtórnego przyjścia ci, którzy do Niego należą”. Jest tu zawarta bardzo ważna myśl.

Pierwsi przywróceni do życia zostaną sędziowie ? ci, którzy nie powstają już aby być sądzeni. Wierni naśladowcy Chrystusa oraz wierni Starego Testamentu nie powstaną na sąd, ponieważ ich sąd miał już miejsce w tym życiu. W czterech znaczeniach: pouczenia (które przyjęli), próbowania, karania w celu naprawy i wydania wyroku (nagrodzenia za ich starania).

Nie dziwcie się temu, gdyż nadchodzi godzina, kiedy wszyscy w grobach usłyszą głos jego; i wyjdą ci, co dobrze czynili, by powstać do życia; a inni, którzy źle czynili, by powstać na sąd.

Tak, święci zmartwychwstaną jako sędziowie, a inni ludzie na sąd – 1000 lat resocjalizacji, przemiany myśli i serca.

Charakter sędziów

Możemy być pewni, że ci sędziowie będą nie tylko sprawiedliwi, ale też chętni by pomagać i pełni miłości. Wszyscy naśladowcy Chrystusa także toczyli walkę z grzechem i własnymi słabościami, więc będą w stanie pomóc w tej walce innym.

O Panu Jezusie Apostoł Paweł pisze w Liście do Żydów 4:15 – „Nie mamy przecież arcykapłana, który nie potrafiłby współczuć w naszych słabościach, ale takiego, który podobnie jak my doznał tego wszystkiego, czego my doznajemy z wyjątkiem grzechu”

Przykład sędziów Izraela

W Biblii mamy Księgę Sędziów i okazuje się, że i ona sporo mówi nam o charakterze Dnia Sądu. Oto kilka słów, które o sędziach napisał biblista, Paul S.L. Johnson:

„Urząd i dzieło sędziów zostało przewidziane do wyzwalania Izraela od wrogów i zagwarantowania mu pomyślności ? nie byli to zwykli ludzie, którzy siedzieli w sądach i badali dowody przeszłego postępowania, a następnie zgodnie z nim wydawali wyroki. Byli to wyznaczeni przez Boga pomocnicy i wyzwoliciele ludu”

Księdza Sędziów mówi…

„Wtedy wzbudził im Jahwe sędziów, którzy mieli ich uwolnić z rąk ciemiężycieli”
„I sprawił Jahwe, że pojawił się wśród nich wybawiciel, który ich wyzwolił. Był to Otoniel (…) Zstąpił na niego duch Pana, aby sprawował sądy nad Izraelem.”

Imię Otoniel znaczy „potężny mąż Boży” i takim właśnie sędzią oraz wybawcą świata będzie w Dniu Sądu Chrystus. Przypomnijmy sobie postaci sędziów, a szczególnie Gedeona. Nie był to sędzia na tronie, który wydawał wyroki. Był wodzem, który prowadził lud do walki.

Takimi sędziami będą dla świata Chrystus i święci. Wspomniani „ciemiężyciele” to dla ludzi: grzech, błąd, śmierć i stan umierania. Z tego wszystkiego wyzwoli ludzkość syn Boży.

Rezultaty Dnia Sądu

Na zakończenie przyjrzyjmy się rezultatom Dnia Sądu. Będziemy je oglądać przy pomocy przypowieści o owcach i kozłach.

Zwykle, gdy mówi się o tej przypowieści, w „owcach” widzi się świętych, którzy odziedziczą „niebo”. Zauważmy jednak, że w Mateusza 25:31 opisany jest czas, gdy „przyjdzie Syn człowieczy w chwale swojej (…) i usiądzie na tronie chwały”.

Jak mówiliśmy wcześniej, święci przychodzą razem z nim: (Kolosan 3:4) „Gdy się ukaże Chrystus, nasze życie, wtedy i wy razem z Nim ukażecie się w chwale”

Podział na owce i kozły to ostateczny proces pod koniec Dnia Sądu, po pełnym procesie resocjalizacji. W owcach i kozłach pokazane są ważące się losy jednostek. Każdy będzie miał wolny wybór: dobra i życia lub zła i śmierci.

Ogień wieczny (Mateusza 25:42)

Cały czas mówimy, że ostatecznym wyrokiem dla owiec jest życie na odnowionej ziemi, zaś dla kozłów – wieczna śmierć. Uważamy, że Bóg jest miłością i nie będzie kogokolwiek wiecznie męczył w ogniu (czy to fizycznym czy psychicznym, bo i takie są interpretacje). Czy jednak Biblia to potwierdza?

Mateusza 25:42 na pierwszy rzut oka zdawałby się zaprzeczać temu poglądowi. Mamy tu wyraźnie napisane: „Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom”. Proszę jednak pamiętać o pierwszym dziś odczytanym wersecie: jeśli szukać będziecie jak ukrytego skarbu.

Najpierw odpowiedzmy na pytanie: co znaczy ogień wieczny. (Pamiętając, że jest to PRZYPOWIEŚĆ).

Odpowiedzi udziela nam sama Biblia. Objawienie 20:14: „A śmierć i otchłań wrzucono do jeziora ognia. To jest śmierć druga”. Ogień w symbolach Biblii oznacza zniszczenie, a wieczny ogień to wieczne zniszczenie (druga śmierć, z której nie będzie już odkupienia). Jest to zgodne ze słowami proroka Ezechiela 18:4: „dusza, która grzeszy, ta umrze”.

Jeśli Biblia mówi, że dusza może umrzeć, dlaczego w kościołach na całym świecie słyszy się o „nieśmiertelnej duszy”?

Zauważmy, że „kozły” miał spotkać ten sam los co diabła. Tym czasem ten sam prorok Ezechiel z punktu widzenia przyszłości mówi o szatanie: „Przestałeś istnieć na zawsze”. Nie mówi tu: „będziesz męczony” lub „będziesz męczył niewiernych”, ale „przestaniesz istnieć”.

Psalmy o Dniu Sądu

Myślę, że w tym wykładzie udało się odpowiedzieć na pytanie czy Dzień Sądu to obawa czy nadzieja. Każdy niech jednak sam sobie na tak postawione pytanie odpowie. Na zakończenie słowa, które mówią o Dniu Sądu psalmy:

„Głoście wśród narodów: Pan jest królem! On utwierdził świat tak, że się nie chwieje; Sprawiedliwie sądzić będzie ludy! Niech radują się niebiosa i weseli się ziemia! Niech zaszumi morze i to, co je wypełnia! Niech radują się pola i wszystko, co jest na nich; Niech szumią radośnie wszystkie drzewa leśne. Przed obliczem Pana, bo idzie! Zaiste, idzie, by sądzić ziemię. Będzie sądził świat sprawiedliwie, A ludy według swej wierności.”

Psalm 96:10-13 (BW)

„Boże! daj królowi sądy twoje, a sprawiedliwość twoją synowi królewskiemu; Aby sądził lud twój w sprawiedliwości, a ubogich twoich w prawości. Przyniosą góry ludowi pokój, a pagórki sprawiedliwość. Będzie sądził ubogich z ludu, a wybawi synów ubogiego; ale gwałtownika pokruszy. (…) I będą mu się kłaniać wszyscy królowie; wszystkie narody służyć mu będą!”

Psalm 72:1-4,11 (BG)

Tym dniem, przeznaczonym na sąd świata przez Chrystusa, wielkiego Proroka, Kapłana i Króla, jest Tysiąclecie – 1000 lat rządów Chrystusa, mających na celu wyzwolenie i restytucję ludzkości, kiedy to Nasienie Abrahama będzie błogosławić wszystkie rodziny ziemi. Sąd w znaczeniu samego wyroku byłby całkowicie bezsensowny, i z pewnością w żadnym razie nie jest błogosławieństwem. Jednak w pełnym znaczeniu terminu sąd, który jako proces obejmuje pouczenie, próbowanie, karanie w celu poprawy i ostateczny wyrok (jak wyjaśniliśmy w rozdziale VII, Dzień sądu), widzimy, że w czasie 1000 lat rządów Chrystusa ma być dokonane wielkie dzieło – obudzenie ludzkości ze śmierci, a następnie uczenie, reformowanie, próbowanie i karanie jej aż w końcu zostanie ona rzeczywiście usprawiedliwiona, naprawiona, przyjemna dla Boga i godna wiecznego życia.

To wielkie dzieło Chrystusa dokona się w czasie 1000 lat Jego sprawiedliwych rządów, po czym, w ostatecznej próbie Małego Okresu, zostanie ogłoszony wyrok: niektórzy zostaną nagrodzeni wiecznym życiem na nowej ziemi, w której sprawiedliwość mieszka, a pozostali – kozły (Mateusza 25:31-46) – zostaną odcięci we wtórej śmierci”

Źródło: Paul S.L. Johnson, Tysiąclecie, s. 377-378.

Zachęcamy do obejrzenia prezentacji:

Pobierz nagranie w wersji mp3.
Odtwarzacz:

***

Pozwólcie, że coś zacytuję. „W przyszłości będziesz mógł zapisywać i odtwarzać wspomnienia. Możesz w zasadzie przechowywać swoje wspomnienia jako kopię zapasową i ją przywrócić. Możesz potencjalnie pobrać je do nowego ciała lub do ciała robota”. Te słowa powiedział 28 sierpnia 2020 r. Elon Musk, właściciel firmy Tesla i SpaceX. Była to prezentacja implantu mózgowego Neuralink, który ma to wszystko umożliwiać, a także wiele więcej jak np. komunikację telepatyczną między osobami, które używają implantu czy używania w ten sposób innych urządzeń.

Jak na razie Neuralink testowano na zwierzętach, a teraz miliarder i geniusz chciałby rozpocząć testy na ludziach. Jak podaje National Geographic: „Wszczepienie implantu człowiekowi ma trwać zaledwie 30 minut. Po odkryciu płata skóry, wystarczy wywiercić w czaszce odpowiedni otwór, w którym implant zostanie umieszczony. Następnie jest on zakrywany skórą tak, aby nie był widoczny.”

Projekt ma tylu zwolenników, co i przeciwników. Wielu programistów komp. uważa, że podłączanie jakiegokolwiek urządzenia bezpośrednio do mózgu jest bardzo niebezpieczne. Neurobiolog z uniwersytetu w Newcastle Andrew Jackson studzi też entuzjazm producenta i twierdzi, że od strony neurobiologicznej bardzo daleko jest do sukcesu tego pomysłu.

Elon Musk twierdzi, że Neuralink będzie kolejną technologiczną rewolucją naszych czasów.

Jakby jednak nie patrzeć, człowiek pragnie zachować swoje wspomnienia i samego siebie. Elon Musk nie ukrywa, że interesuje go wieczność, a jego krokiem w tym kierunku byłoby przeniesienie tożsamości do robota, kiedy ciało okaże się już zbyt słabe i niedołężne. Chciałby w ten sposób oszukać umieranie.

Nie da się jednak ukryć, że póki co umieramy i nic nie wskazuje na to, byśmy jako ludzie mogli to zmienić. Nadzieje większości ludzi religijnych dotyczą więc dalszego istnienia duszy po śmierci ludzkiego ciała. Według nich w momencie śmierci dusza przenosi się do duchowej rzeczywistości lub wg różnych religii reinkarnuje czyli wciela się w inne ciało, być może całkiem innego rodzaju. W poglądach chrześcijańskich dominuje wizja wiecznego nieba z jego błogosławieństwami dla świętych dusz i wiecznego piekła z jego mękami dla grzeszników. W katolicyzmie funkcjonuje jeszcze pojęcia czyśćca jako stanu przejściowego, który zadecyduje dopiero o przyszłym przeznaczeniu duszy.

Pogląd o tym, że umiera tylko ciało, a dusza żyje dalej w innym wymiarze jest bardzo stary. Około 400 lat przed Chrystusem wyznawał go Platon, który w swoim dziele pt. „Fedon” napisał: „Nieodłącznym atrybutem duszy jest życie, które jest przeciwstawne śmierci. Dusza jest więc nieśmiertelna i niezniszczalna. Czy powinniśmy wierzyć, że istnieje śmierć? To jest tylko oddzielenie duszy od ciała. Dusza nadal żyje bez ciała. Śmierć jest tylko oddzieleniem jej od ciała.”

Tyle Platon, a za nim chrześcijańscy neoplatonicy, którzy przejęli ten pogląd.

Pogląd ten jest bardzo grecki, ale mało hebrajski i przez to niebiblijny. Sama biblijna definicja duszy jest zupełnie inna niż pojęcie Platona o duchowej substancji uwięzionej w ciele. Według Księgi Rodzaju 2:7 – „Pan Bóg ukształował człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia. I człowiek stał się żywą duszą.” Ten werset mówi wprost, że istota obdarzona życiem to dusza. Dusza to więc istota, która powstała z połączenia pierwiastków naturalnych i ożywczej siły pochodzącej od Boga. Ani ciało bez tchnienia, ani tchnienie bez ciała nie jest duszą, a tchnienie to ożywcza moc, iskra życia od Boga (dosł. dmuchnął – to kojarzy się z resuscytacją kiedy przez uciski klatki piersiowej i wdechy ratownicze próbujemy kogoś przywrócić do życia). I tę całość wynikającą z tego połączenia nazywamy duszą.

Taka dusza ludzka czyli żywa istota ludzka mogłaby żyć wiecznie na ziemi, gdyby nie grzech. Nie będę rozwijał pojęcia grzechu. Użyję po prostu biblijnej definicji grzechu jako przekroczenie Boskiego prawa. Skutkiem tego miała być śmierć ludzkiej duszy. W ten sposób przedstawia to Księga Ezechiela 18:4, „Dusza, która grzeszy, ta umrze”. Z tego punktu widzenia dalsze rozważania o tym, co robi ludzka dusza po śmierci, nie są biblijne, ponieważ to właśnie życie duszy a nie tylko ciała w tym momencie się kończy. To dlatego Księga Kaznodziei 9:10 mówi wprost: „Bo nie ma żadnego działania ani rozumienia, ani poznania, ani mądrości w Szeolu [inne tłum: w grobie], do którego zdążasz”. „Umarli o niczym nie wiedzą” (Kazn. 9:5) i nie mogą już chwalić Pana (Izaj. 38:18).

„Drzewo ma jeszcze nadzieję, bo ścięte, na nowo wyrasta, świeży pęd nie obumrze. (…) A mocarz umarły przepada. Gdzież będzie człowiek, gdy zginie?” (Hioba 14:7,10)

Z tej smutnej rzeczywistości dobrze zdawał sobie sprawę Ijob, który w 14. rozdziale swojej księgi porównuje człowieka i drzewo, i zauważa pewną przewagę drzewa, które po ścięciu może się jeszcze odrodzić. Od wersetu 10 skupia się już tylko na człowieku: – „a umarłszy człowiek, gdzie jest? Jak ubywa wód z morza i rzeka opada, i wysycha; tak jest z człowiekiem. Gdy się położy to już nie wstanie; dopóki niebiosa będą trwać, nie ocknie się ani nie będzie obudzony ze swojego snu. Obyś mnie w grobie ukrył i schował, aż twój gniew się uciszy, wyznaczył mi czas i wspomniał na mnie.

Gdy człowiek umrze, czy może ożyć? Przez wszystkie dni wyznaczonego mi czasu będę czekał, aż nadejdzie moja zmiana.” (Inne przekłady: będę czekał „na chwilę, kiedy powstanę”, lub na moją „przyszłą odmianę”)

Mamy tu rozważania o śmierci człowieka cierpiącego. Czy umarły może ożyć? Powrócić do życia? Czy jest podstawa dla takiej nadziei? Ijob widzi taką nadzieję („będę czekał aż nadejdzie moja zmiana.”), ale nie zna czasu, kiedy to się stanie. Przez ten „wyznaczony czas”, hebrajskie ‘tzevai’ – czyli dosłownie czas ciężkiego, przymuszonego położenia – stan niebytu w grobie – Ijob będzie nieświadomie czekał na obudzenie ze snu.

Jeśli ktoś boi się latać samolotem to ‘tzevai może być od zapięcia pasów i startu aż do lądowania.

Ijoba 14:15 – „Wtedy zawołasz, a ja ci odpowiem; zatęsknisz za dziełem swoich rąk.”

Słowa pełne nadziei to: „Zawołasz, a JA Ci ODPOWIEM”. Mówi on bowiem, że po dłuższym czasie niebytu porównanego do przymusowego snu, umarły zachowa swoją tożsamość, nadal będę to „ja”. „ZAWOŁASZ” to oczywiście Bóg lub wyznaczony przez niego Wybawca, który jako jedyny ma moc podniesienia umarłego do życia. Nie znamy naszej przyszłej „zmiany”, może będziemy się jakoś różnić, ale będziemy sobie zdawać sprawę, że to NAS woła Bóg („ja Ci odpowiem”).

Z takiego punktu widzenia śmierć, czyli niebyt duszy, porównać można do snu. Bo tak samo jak rano budzi się ta sama osoba, tak będzie też przy z-martwych-wzbudzeniu. Bóg przywróci do życia te same osoby. Przywróci je z „piekła”, bo tak właśnie tłumaczone jest czasem hebrajskie słowo „szeol”. „Szeol” lub piekło to grób, stan nieistnienia. Trafiają tam zmarli sprawiedliwi i zmarli niesprawiedliwi, święci i grzesznicy. Nie ma ono jednak nic wspólnego z miejscem tortur. To znów różnica w pojmowaniu pewnych słów przez świat grecki i świat żydowski. Dla Greka „Hades” był smutną krainą świadomych umarłych, z których niektórzy przechodzili wielkie męczarnie. Dla wierzącego Biblii hebrajskiej Żyda „hades” to tłumaczenie szeolu – stan niebytu porównany do głębokiego spania bez snów (bez marzeń sennych). Niestety, we wczesnym średniowieczu w chrześcijaństwie zwyciężyła wizja grecka.

A jednak Jezus konsekwentnie porównywał śmierć do snu. Gdy spotkał kobiety opłakujące córkę Jaira, odesłał je do domu mówiąc: „Nie umarła dziewczynka, ale śpi”. A potem ją obudził (ze snu śmierci). Wzbudzenie córki Jaira i wzbudzenie Łazarza to dowody, że Boskie obietnice o przywróceniu zmarłych do życia są możliwe do spełnienia. Wszyscy, którzy śpią w Szeolu, zostaną obudzeni o poranku z-martwych-wstania. Dlatego Dawid w Ps. 30 stwierdza, że „z wieczora zawita płacz, ale z poranku radosne okrzyki”.

W Ewangelii wg Jana 5:28-29 Jezus wyraża to w ten sposób: „Nie dziwcie się temu, gdyż nadchodzi godzina, kiedy wszyscy, którzy są w grobach, usłyszą głos jego (Głos Jezusa); I wyjdą ci, co dobrze czynili, by powstać do życia; a inni, którzy źle czynili, by powstać na sąd.” 

Jak widać obietnica przywrócenia z grobu obejmuje wszystkich. Zanim jednak zwrócimy uwagę na życie i sąd, chciałbym jeszcze wrócić do tematu tożsamości. Co to tak naprawdę znaczy, że ”ja” to „ja”. Kim jestem? Czym jest tożsamość lub moje „ja” ? Kto lub co tak naprawdę powróci z Szeolu ? Nie będzie to nasze obecne ciało lub to co z niego zostanie. W 1 Koryntian 15:35-38 apostoł Paweł wyraża to w ten sposób: „Ale powie ktoś: Jak bywają wzbudzeni umarli? I w jakim ciele przychodzą? Niemądry! To, co siejesz, nie ożywa, jeśli nie umrze. A to, co siejesz, nie jest przecież tym ciałem, które ma powstać, lecz gołym ziarnem, może pszenicznym, a może jakimś innym; Ale Bóg daje mu ciało, jakie chce a każdemu z nasion właściwe jemu ciało.”

Tym co jest w Szeolu i tym, co ma być z niego wyzwolone, jest dusza czyli istota, a święty Paweł podkreśla, że to Bóg będzie tym, który dostarczy tej duszy nowego ciała i tchnienia życia. Co więc pochodzi od nas, że nadal będziemy to „my”? To jest to, co zasiejemy, ziarno naszych wspomnień i charakteru. Bo to właśnie nasza tożsamość = wspomnienia i charakter. I jak w innym miejscu dodaje apostoł Paweł – „Co zasiejemy, to też będziemy zbierać”.

Każdy z nas wypisuje w swoim organizmie, a szczególnie w swoim mózgu, swój własny, niepowtarzalny charakter. Każda myśl, a szczególnie każde słowo i czyn, zostawia ślad w organizmie (czasem blizny fiz.-duch.). Myśl zostawia nikły ślad, słowo głębszy, a czyn jeszcze głębszy, ponieważ „czyny mówią głośniej niż słowa”. To wszystko kształtuje charakter, ponieważ po tamtej stronie grobu (czyli po obudzeniu umarłych ) każdy z nas będzie pamiętał swoje przeszłe życie, tak jak pamięta je teraz, a może nawet dokładniej, jeśli ma dziś problemy z pamięcią J Nasze przyzwyczajenia, dobre i złe, będą takie same!

Jak to jednak możliwe, skoro nasz organizm z wiekiem słabnie, a w końcu razem z sercem i mózgiem człowiek zupełnie umiera. „Umarłszy człowiek, gdzie jest?” Z pomocą w zrozumieniu tego tematu przychodzi nieudolny implant Neuralink  Elona Muska. A może jeszcze lepszy przykład to chmura obliczeniowa poza komputerem, w której zapisujemy nasze dokumenty, hasła i nagrania. Jeżeli np zapisujemy pliki w Dokumentach Google’a albo filmy na YouTube’ie, to nie ma znaczenia, że nasz fizyczny dysk komputera ulegnie za minutę awarii. Wszystko jest już zapisane w tzw. chmurze. Jeśli chodzi o naszą tożsamość (czyli wspomnienia i charakter) to zapisuje się ona w dwóch miejscach. Po pierwsze w naszej zawodnej pamięci w mózgu. I po drugie w Boskiej pamięci, czyli niebiańskim NeuraLinku  lub chmurze obliczeniowej, która jest niezawodna, zapisuje dosłownie wszystko i w miliony razy lepszy sposób niż najlepsza technologia człowieka.

Księga Przypowieści 15:3 – „Oczy Pana są na każdy miejscu i śledzą dobrych i złych.”; Księga Kaznodziei 12:14 – „Bóg bowiem odbędzie sąd nad każdym czynem, nad każdą rzeczą tajną – czy dobrą, czy złą.”; Psalm 139:1-3 – „Jahwe, przenikasz i znasz mnie, Ty wiesz, kiedy siedzę i kiedy wstaję. Z daleka przenikasz moje zamysły, widzisz moje działanie i mój spoczynek i wszystkie moje drogi są Ci znane. Choć jeszcze nie ma słowa na języku: Ty, Jahwe, już znasz je w całości.”

W momencie śmierci kończy się zapisywanie naszego charakteru. Psalm 146:4 „Gdy tchnienie go opuści, wraca do swej ziemi, wówczas przepadają jego zamiary.” My już nic nie będziemy mogli zrobić. Ale Bóg przechowuje w swojej pamięci nasz jedyny dorobek życia, nasz jedyny skarb czyli tożsamość. To znaczy nasz charakter, naszą osobowość, naszą wiarę, naszą pamięć, naszą miłość i nienawiść, nasze rozwinięte zalety i nasze wady.

Słowo charakter to dosłownie ‘odciśnięty znak’ i takim znakiem naszej tożsamości są nasze cechy, nasz sposób myślenia, mówienia i działania.

Dlatego właśnie nie jest aż tak istotny stan naszego ciała, a Bóg nie patrzy na nasze ziemskie braki. Liczy się nawet nie sam mózg, ale zawarte głęboko w nim intencje, nasze pragnienia i motywy działania. Musimy nad nimi pracować, czyli umacniać naszą dobrą wolę, rozwijać się na podobieństwo Chrystusa. Jednak nie powinniśmy się zniechęcać tym, że nasze ciało słabnie i że nie pomaga nam. Zwłaszcza starsze osoby nie powinny się poddawać, bo chociaż organizm może być coraz słabszy to zapisane w nim intencje i myśli są tym, co zostanie i co kiedyś znowu będzie użyte.

To jak w historii pewnego polskiego Brata, który długo był nieprzytomny w szpitalu i po wybudzeniu się nie mógł powiedzieć po polsku ani słowa. Mówił tylko po niemiecku. Kiedyś uczył się w niemieckiej szkole, ale potem przez kilkadziesiąt lat nie używał tego języka… Tylko jedna osoba w szpitalu rozumiała j. niemiecki. Ale potem temu Bratu przeszło i zaczął mówić po polsku (i już nie umiał tak dobrze po niemiecku). Wcześniej jemu nawet przez myśl by nie przeszło, że on może tak mówić po niemiecku. To było w jakimś nieopisanym folderze w mózgu. A w tym stanie nieprzytomności, przy różnych procesach, które zaszły w mózgu, pliki z tego folderu się otworzyły. I takie może też być nasze doświadczenie życiowe – może nie zawsze możemy robić użytek z naszych myśli np. z powodu braków pamięci albo niesprawności ciała. Ale to tam jest. I kiedy Bóg powoła nas do istnienia w nowym ciele to wszystko zostanie przywrócone.

Porównajmy to jeszcze raz z komputerem: tożsamość to bardzo istotne dane, które zapisujemy na starym, zawieszającym się komputerze, który ledwo już daje radę i w końcu ostatecznie się spala lub całkiem się psuje. Bóg jednak ceni sobie zapis naszego życia, ten zapisywany plik, a nie sam komputer, bo jak czytaliśmy: w przyszłości to „Bóg da każdemu ciało, jakie [Bóg] zechce”. W przyszłości otrzymamy nowe ciała, ale to „my” je otrzymamy. Dlatego nasza tożsamość jest tak ważna, bo to niezwykła książka, którą piszę każdy z nas.

Choćby ktoś żył przez chwilę, to skoro żył, to już ma swoją historię, już ma swoją książkę. I tak jak książka ma okładkę, gdzie szukamy tytułu, tak w tym przypadku nasze imię i nazwisko jest tytułem. W polu autora też jest nasze imię i nazwisko oraz imię Boga, jeśli zaprosimy go do pisania naszej historii.

Pytanie brzmi: Jak pisać książkę swojego życia tak, żeby kiedyś się z niej cieszyć i tak żeby ucieszyła ona naszego Stwórcę? (Nie podam dokładnej recepty, poza wskazaniem na Słowo Boże) Na pewno możemy poprosić Jezusa o pomoc, bo Jezus doskonale zapisał swoją historię, a kocha nas tak bardzo, że oddał za nas swoje życie (więc na pewno jest zdolny i chętny nam pomóc). Poza tym: wszystko zależy od codziennych ćwiczeń. W jaki sposób łyżwiarze figurowi nauczyli się nie tylko jeździć szybko na łyżwach, ale też podnosić drugą osobę, skakać, kręcić się w kółko na lodowisku z wielką prędkością? To były codzienne, wielogodzinne ćwiczenia. Tak samo jest z grą na gitarze i z pływaniem. I tak samo jest z rozwojem charakteru. Musimy używać woli i wybierać to, co dobre dla nas i dla naszego życia. Musimy odrzucać to, co złe, a potem trzymać się tych decyzji czyli panować nad sobą. Nasze ciało tego nie chce 🙂 – ciało czuje się wtedy jako niewolnik… Rozwój charakteru to jednak świadoma decyzja, a raczej postanowienie. „Ja” muszę nie tylko chcieć się zmienić, ale postanowić zmianę i zmieniać się.

Nie możemy wybrać doświadczeń, które nas dotykają. Spotykają nas różne przykrości i ograniczenia. Nie wszystkie wydarzenia w życiu są przyjemne, ale prośmy Boga o pomoc i nie pozwólmy, żeby te przykre i straszne wydarzenia zniszczyły nasz charakter, naszą tożsamość. Boska pomoc w duchowym życiu jest pewna dla wszystkich, którzy Go miłują, ufają Bogu i proszą Go o pomoc. Potwierdza to wiele wersetów Biblii i doświadczenia wiernych. To jedank nie oznacza fizycznego powodzenia i braku doświadczeń.

Apostoł Jan nauczał, że Jezus „jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy i nie tylko nasze, lecz również za grzechy całego świata.” (to 1 Jana 2:2) Różnica jest taka, że wspominani tutaj „my” już o tym wiemy, a reszta ludzi dowie się o tym w przyszłości. „Bóg chce [a wł. postanowił – bo to mocne greckie słowo ‘thelo’], by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy” – zapisał to apostoł Paweł w 1 Tym. 2:4. Wiara w to zbawienie już dziś dołącza nas do rodziny wiary, do potomków Abrahama, z których tym szczególnym potomkiem jest Chrystus (tzn. Jezus i wybrana przez niego „mała trzódka” wiernych).

Przeczytajmy List do Galatów 3:8,16,29 – „[8] Pismo zaś przewidując, że Bóg usprawiedliwi pogan dzięki wierze, dało Abrahamowi tę radosną nowinę: „Ty będziesz błogosławieństwem dla wszystkich narodów”. [16] Otóż, obietnice dane były Abrahamowi i potomkowi jego. Pismo nie mówi: I potomkom – jako o wielu, lecz jako o jednym: I potomkowi twemu, a tym jest Chrystus. [29] Jeżeli zaś należycie do Chrystusa, to też jesteście potomstwem Abrahama, dziedzicami zgodnie z obietnicą.”

Ta obietnica błogosławienia wszystkich narodów przez potomstwo Abrahama rzuca więcej światła na temat przyszłego sądu i królowania Chrystusa na ziemi.
Jak czytaliśmy w Ewangelii Jana ci, którzy dobrze czynili, mieli pójść do żywota.
W nawiązaniu do obietnic Abrahama jest tu więc wybrane „potomstwo”, które razem z Jezusem wykona drugi etap tej obietnicy. „Ci, którzy źle czynili, powstaną na sąd”. A to właśnie święci razem z Jezusem będą sądzić świat wg apostoła Pawła [1 Kor. 6:2].

Błogosławienie świata i sądzenie świata zostanie oddane wiernym.

Użyte w Ewangelii Jana 5:29 słowo „sąd” pochodzi z greckiego „krisis” i oznacza próbę, a w tym wyrok na jej końcu, który dla jednych oznaczać będzie życie wieczne, a dla drugich – zniszczenie, w zależności od tego, jak odpowie ktoś na warunki okresu, który Pismo Święte nazywa „dniem sądu”. W Dziejach Apostolskich 17:31 napisane jest, że: „[Bóg] wyznaczył dzień, w którym będzie sądził świat sprawiedliwie przez męża, którego ustanowił, potwierdzając to wszystkim przez wskrzeszenie go z martwych.”

Apostoł Paweł omawia tutaj sąd świata. Często spotykana koncepcja tego sądu jest niezgodna ze sprawiedliwym charakterem Boga i z obietnicami zapisanymi w Jego Słowie. Taką koncepcję znamy choćby z dzieł Dantego czy obrazów Memlinga oraz Hieronima Boscha… Niektórzy tłumacze tak bardzo ulegli tym niebiblijnym koncepcjom, że zaczęli tłumaczyć „sąd” jako „potępienie”. Biblia odwrotnie określa „sąd świata” jako upragniony czas radości, który przyniesie ludziom pokój i sprawiedliwość. A dowód, że ten sąd naprawdę nadejdzie to zmartwychwstanie naszego Pana Jezusa, na które mamy wiele dowodów.

Przede wszystkim, termin „dzień” zarówno w Piśmie Świętym, jak i w zwykłej mowie, często oznacza okres inny niż dwadzieścia cztery godziny. Trwająca 40 lat wędrówka Izraelitów do ziemi obiecanej to w Biblii „dzień próby na pustyni”. Gdy apostoł Piotr pisze o nadchodzącym „dniu sądu”, przypomina nam słowa Mojżesza, że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat i odwrotnie (to Ps. 90:4). Zobaczmy jednak do 2 Listu Piotra 3:8 – „Niech to jedno, umiłowani, nie uchodzi uwagi waszej, że u Pana jeden dzień jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień.”

1000 lat w Biblii pojawia się jeszcze kilka razy i odnosi się też do królowania Chrystusa i wiernych na ziemi (np. Objawienie 20:6). U Jeremiasza królowanie to jest porównanie do czynienia sądu i sprawiedliwości na ziemi. Księga Jeremiasza 23:5 – „Oto idą dni, mówi Pan, kiedy wzbudzę Dawidowi latorośl sprawiedliwą, i będzie królował król, a poszczęści mu się; sąd zaiste i sprawiedliwość będzie czynił na ziemi.” Jeśli możemy postawić znak równości między dniem (czynienia) sądu a królowaniem Chrystusa to mamy też wiele innych biblijnych obietnic, które mówią, że na całej ziemi zapanuje wtedy pokój, że szatan nie będzie mógł szkodzić ludziom, a ludzie będą stopniowo uwalniani od grzechu, błędu, chorób i śmierci.

O to wszystko codziennie modlą się miliony chrześcijan słowami: „Przyjdź Królestwo Twoje! Bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi.” Tak naprawdę jest to modlitwa o „dzień sądu”, bo „dzień sądu” to główna część Królestwa Chrystusa na ziemi. To bardzo ciekawe, że jako chrześcijanie modlimy się o sąd, a jednak dla wielu z nas pierwszą reakcją na słowo „sąd” jest strach. W wyobraźni mamy już sytuację, w której popełniono …
… przestępstwo, za które winny stanął przed sądem i teraz zostanie ukarany.
I rzeczywiście, choć może się to wydawać surowe, u zarania dziejów ludzkości bunt Adama sprowadził na niego karę śmierci i cała rasa ludzka poniosła ten sam wyrok Adama. To, że mądrość i miłość Stwórcy nie przeszkodziły w tym to inny temat. Wystarczy jednak powiedzieć, że wyrok dla Adama posłużył w Boskim planie, bo nauczył wszystkich ludzi strasznych konsekwencji grzechu. Ten zapowiadany
„dzień sądu”  nie będzie jednak tylko okazją do kolejnych surowych wyroków.

Dzień Sądu Bożego obejmuje po pierwsze dobre pouczenia czyli prawa i nauki od Boga. Wszyscy ludzie dowiedzą się wtedy o zbawieniu zapewnionym przez Jezusa
i o tym, jaki dobry jest Bóg i jak można osiągnąć życie wieczne na ziemi. Niech przemówi w tej sprawie Pismo Święte. Księga Abakuka 2:14 – „Ziemia bowiem będzie napełniona poznaniem chwały PANA, jak wody napełniają morze.”

Po zdobyciu wiedzy lub pouczeń kolejnym etapem sądu będzie próbowanie lub sprawdzanie, w jaki sposób wiedza zostaje wprowadzona w czyn. Te próby będą łatwiejsze niż ta pierwsza próba Adama w raju, bo proces umierania i długie doświadczenie ludzkości z klątwą grzechu i śmierci dało nam potężną lekcję. Przez okup Jezusa wyrok śmierci odziedziczony po Adamie zostanie uchylony, a każdy człowiek zostanie osądzony jako niezależna jednostka zgodnie z obowiązującym wtedy prawem Nowego Przymierza. Sądzeni będą mieli też za sobą wiele spełnionych obietnic, o których Bóg mówił już Abrahamowi. Przede wszystkim obudzenie ludzi z grobów, jako dowód, że wyrok Adama więcej nie obowiązuje (bo Jezus wziął go na siebie), oświecenie wszystkich prawdą, napełnienie radością (Łuk 2:10), pociągnięcie wszystkich do Chrystusa (J 12:32) i skłonienie wszystkich kolan i wyznanie Chrystusa przez wszystkich ludzi na ziemi. To próbowanie tego czasu będzie z pewnością przeplatane nagradzaniem za dobro i karaniem za zło – przez cały okres 1000-letniego dnia sądu.

Sąd ostateczny – to ostateczna decyzja lub wyrok co do zdobycia życia wiecznego. Ta decyzja będzie miała miejsce przy końcu długiego procesu resocjalizacji ludzkości (lub jak często mówimy: restytucji). Opisana jest w przypowieści Jezusa o owcach i kozłach (Mat. 25:31-46). Istotą tej przypowieści jest stan serca odkupionych miliardów ludzi. Niektórzy mogą na zewnątrz podporządkować się prawu, ale wewnętrznie oburzać się na jego zasady (i stan serca wykaże ostateczna próba na końcu dnia sądu). Ich wyrokiem nie będą wieczne męki, ale śmierć, czyli koniec istnienia. Biblia mówi, że karą za grzech jest śmierć, czyli koniec świadomej egzystencji. Jak czytamy w Psalmie 37:9-11 – „Złoczyńcy bowiem wyginą, a ufający Jahwe posiądą ziemię. Jeszcze chwila, a nie będzie przestępcy; spojrzysz na jego miejsce, a jego już nie będzie. Natomiast pokorni posiądą ziemię i będą się rozkoszować wielkim pokojem.”

Ta sama myśl występuje w przypowieści. Mateusza 25:46 mówi: „I pójdą ci [tzn. kozły, nieposłuszni] na wieczne odcięcie, a sprawiedliwi do życia wieczneg”. Jeżeli w waszych tłumaczeniach Biblii występuje tam zamiast „odcięcia” męka lub cierpienie wieczne to warto poprawić to sobie, bo gr. ‘kolasin’ to dosłownie ‘skrócenie’ lub ‘obcięcie’ jak przy oczyszczaniu gałęzi drzewa…

Wydaje się, że dzień sądu będzie dla większości ludzi szczęśliwy. Psalmy zapowiadają ten czas jako czas pełny radości. Przytoczę tylko Psalm 96:10 – „Głoście wśród narodów: Pan jest królem! On utwierdził świat tak, że się nie chwieje; sprawiedliwie sądzić będzie ludy! Niech radują się niebiosa i weseli się ziemia! (…) Przed obliczem Pana, bo idzie! Zaiste idzie, by sądzić ziemię. Będzie sądził świat sprawiedliwie, a ludy według swej wierności.”

Jak czytaliśmy u Ijoba, czas jego pobytu w grobie ma trwać „dopóki niebiosa będą trwać”. Nie widać jednak w Biblii idei całkowitego zniszczenia naszej planety, a tym bardziej wszechświata, bo to doskonałe Boskie dzieła. Takie spalenie ziemi lub wszechświata to znowu idea pozabiblijna, a nawet pogańska. Według Księgi Kaznodziei 1:4 – „Pokolenie przychodzi i pokolenie odchodzi, a ziemia trwa po wszystkie czasy.” Psalm 148 mówi to samo w odniesieniu do całego nieba czyli do wszechświata.

Z cytowanych wcześniej wersetów wiemy, że Pan Jezus będzie królował i sądził na Ziemi, więc nie spodziewam się zniszczenia naszej planety.

Symboliczne opisy zniszczenia ziemi i nieba w Biblii mówią więc raczej o zniszczeniu obecnego porządku rzeczy na Ziemi (wśród ludzi) porządku z jego duchową i ziemską władzą i niesprawiedliwym systemem społecznym. Dowodzi tego choćby Sof. 3:8 gdy stwierdza, że ziemia będzie pożarta ogniem Bożej gorliwości, a już w wersecie 9 prorok dodaje, że wtedy właśnie Bóg „przywróci narodom czyste wargi [czystą mowę], aby wszyscy wzywali imienia Jahwe i służyli mu jednomyślnie.” Nie będzie to więc czas całkowitej zagłady narodów, ale ich reformy – i wszystko to dokona się na tej samej planecie, na której teraz żyjemy.

„Nowa ziemia i nowe niebo” to dobre określenie czasu królowania Jezusa i dnia sądu. To czas przywracania harmonii między Bogiem a ludźmi. 2 Piotra 3:13 – „my oczekujemy, według obietnicy nowych niebios i nowej ziemi, w których mieszka sprawiedliwość.” Jest to symbol nowej duchowej władzy i nowego porządku społecznego na ziemi. W ten sposób Ijob mówi prawdę, bo jego obudzenie z grobu dokona się dopiero, gdy przeminie „obecny zły świat”, gdy przeminie obecne niebo i obecna ziemia. Umarli będą zbudzeni dopiero, gdy szatan nie będzie już dłużej „bogiem tego świata” i nie będzie mógł zwodzić narodów do błędu i grzechu. (Wyjątek stanowi tutaj zmartwychwstanie w ciałach niebiańskich części wiernych, którzy razem z Jezusem będą ustanawiali nowy porządek…)

Po tamtej stronie grobu, to znaczy po obudzeniu ludzi z grobów, czeka nas nowa rzeczywistość, w której Jezus i jego najwierniejsi będą stanowili „duchowy, niebiański rząd” (niebo), a ich przedstawiciele (jak np. wierni Starego Testamentu – a w tym Abraham czy Ijob) oraz cała ludzkość znajdą się ponownie na ziemi, przywróceni do życia ze swoją dawną tożsamością. Boski Neuralink zadziała niezawodnie i o nikim nie zapomni J Spełnią się wtedy słowa Ijoba: „Zawołasz, a ja Ci odpowiem”. Na koniec sądu spełni się to, co czytamy w Księdze Przypowieści 2:21 – „Prawi zamieszkiwać będą ziemię i doskonali pozostaną na niej.”

Kiedy jednak Bóg zawoła, to jacy my wtedy będziemy? Czy będziemy gotowi na Królestwo i pomożemy jeszcze drugim, żeby na końcu tysiąca lat także byli „doskonali”? Jakie sprawy są najważniejsze w naszym życiu? Czy pamiętamy Marię i Martę w Betanii ? Jedna z nich usiadła u nóg Pana i słuchała, co mówi o Królestwie, a drugą krzątała się wokół spraw tego świata. Duchowość powinna być ważniejsza w naszym życiu niż doczesność, chociaż musimy też starać się o sprawy doczesne. Ważne są jednak priorytety i to jak je ułożymy. Ew. Mat. 6:33 – „Ale szukajcie najpierw Królestwa Bożego i sprawiedliwości jego, a wszystko inne będzie wam dodane.” Po tamtej stronie grobu jedyna rzecz, która z nami pozostanie to nasza tożsamość. I oby to była tożsamość naśladowcy Jezusa i charakter jak najbardziej podobny do charakteru Jezusa. A staranie się o to już teraz może dać nam wiele radości i pełnię szczęścia po tamtej stronie grobu.

***

Zachęcamy też do wysłuchania drugiej części wykładu:
Po tamtej stronie grobu – część 2. Odpowiedź na niektóre argumenty

Więcej: Sąd Ostateczny, Dzień Sądu a Biblia

Zapraszamy na spotkanie biblijne pt. „Dzień Sądu – obawa czy nadzieja?”.

Na trąbę archanielską i głos Syna Bożego groby otworzą się, a miliardy ludzi staną przez sądowym tronem. Jak rozumieć symboliczne opisy Dnia Sądu? Czy słowo sąd w Biblii oznacza tylko wydanie wyroku? I czy dzień zawsze oznacza 24 godziny…? Przed nami spotkanie, którego celem będzie dokładne omówienie tego, co Pismo Święte mówi o sądzie. Czy jest się czego obawiać, czy może jest na co czekać z nadzieją? Zapraszamy!

Spotkanie odbędzie się już w sobotę, 27 kwietnia 2013 roku, o godzinie 16:00 w sali zgromadzeń przy ul. Zduny 10A w Bydgoszczy. Wstęp wolny.