„Wielki Jubileusz” br. Wiktor Szpunar

Prawo jubileuszu opisane jest w 3 Księdze Mojżeszowej 25 rozdziale. Czytamy tam:

Uświęcicie pięćdziesiąty rok i ogłosicie wolność w ziemi dla wszystkich jej mieszkańców. Będzie to dla was jubileusz; każdy z was powróci do swojej własności i każdy z was wróci do swojej rodziny.
(3 Mojżeszowa 25:10, UBG)

Ten system opierał się na fundamentalnej prawdzie: ziemia należała do Boga, a Izraelici mieli traktować się nawzajem jak bracia. Jubileusz był więc nie tylko regulacją ekonomiczną, lecz także wyrazem Bożej sprawiedliwości, miłosierdzia i troski o najsłabszych – szczególnie o tych, którzy znaleźli się w sytuacjach bez wyjścia.

Prawo jako zapowiedź większych rzeczy

Pismo Święte uczy, że Prawo Mojżeszowe było cieniem i zapowiedzią rzeczy przyszłych. Apostoł Paweł pisał, że święta i ustawy Zakonu były jedynie „cieniem przyszłych rzeczy” (Kol. 2:16–17). Skoro więc sam typ jubileuszu był tak wspaniały, jak wielka musi być rzeczywistość, którą zapowiada?

Jubileusz wskazywał na czas, w którym Bóg cofnie skutki dawnych błędów, anuluje długi nie do spłacenia, uwolni ludzi z niewoli i przywróci im utracone dziedzictwo. Była to zapowiedź powszechnej restytucji.

Jezus ogłasza „miłościwy rok PANA”

Gdy Jezus rozpoczął swoją publiczną działalność, sięgnął właśnie po ten obraz. W synagodze w Nazarecie zacytował proroka Izajasza i odniósł te słowa do swojej misji:

„Duch Pana jest nade mną, ponieważ namaścił mnie, abym głosił dobrą nowinę ubogim; posłał mnie, abym uzdrawiał skruszonych w sercu, głosił jeńcom wolność, a ślepym przejrzenie; abym uciśnionych wypuścił na wolność; abym głosił miłościwy rok Pana.”
(Łukasza 4:18–19, UBG)

Jezus nie powiedział, że w czasie swojej pierwszej obecności zaprowadzi ten „rok” w pełni — ale że będzie go zapowiadał. Każdy cud, każde uzdrowienie i każde uwolnienie było zapowiedzią tego, co w przyszłości dokona się na skalę powszechną, podczas Jego Królestwa.

Czasy odnowienia wszystkich rzeczy

Apostoł Piotr mówił o powrocie Chrystusa jako o czasie, w którym nastąpią „czasy odnowienia wszystkich rzeczy” (Dz. 3:19–21). Nie chodzi o jeden moment, lecz o dłuższy okres naprawy, oparty na okupie złożonym „za wszystkich”.

W jubileuszowym antytypie:

• długi zostaną anulowane — grzech pierworodny przestanie obciążać ludzkość,

• niewola zostanie zniesiona — zarówno moralna, duchowa, jak i fizyczna,

• umarli powstaną z grobów, aby otrzymać nową szansę życia (Jana 5:28–29).

Oczekiwanie stworzenia na wolność

Apostoł Paweł pisze, że całe stworzenie z utęsknieniem czeka na ten czas:

„Samo też stworzenie zostanie uwolnione z niewoli skażenia do chwalebnej wolności dzieci Bożych. Wiemy bowiem, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i boleje.”
(Rzymian 8:21–22, UBG)

Tak jak w typie jubileuszu kapłani i lewici nie otrzymywali ziemi, lecz pomagali innym dojść do wolności, tak i „synowie Boży” — Chrystus wraz ze swoim Ciałem — będą przez tysiąc lat błogosławić wszystkie narody, przywracając ludziom utracone prawa i przywileje dzieci Bożych.

Trąba Wielkiego Jubileuszu

Jubileusz rozpoczynał się od dźwięku rogu — głośnego, radosnego ogłoszenia wolności. Biblia posługuje się tą symboliką również w odniesieniu do czasów końca, mówiąc o „wielkiej trąbie”, „trąbie Bożej” i „ostatniej trąbie”. Trąbienie oznacza rozgłaszanie poselstwa: że Królestwo Chrystusa nadchodzi, a wraz z nim wolność i restytucja dla całej ludzkości.

Nie chodzi tu o wiarę w same liczby, lecz o rozpoznawanie znaków czasu. Historia ostatnich pokoleń – rozwój praw obywatelskich, społecznych, pracowniczych, a także powrót Izraela do swojej ziemi – wskazuje, że proces jubileuszowy już stopniowo postępuje.

Nadzieja, która obejmuje wszystkich

Jubileusz jest szczególnie dobrą nowiną dla tych, którzy coś w życiu utracili i nie potrafią tego odzyskać. Przypomina, że w Bożym planie nic nie jest stracone na zawsze, a Królestwo Chrystusa przyniesie prawdziwą wolność, sprawiedliwość i radość – nie tylko dla nielicznych, lecz dla całej rodziny ludzkiej.

– C.T. Russell, „Walka Armagieddonu”, s. 627

„Gdy bowiem twoje sądy odbywają się na ziemi, mieszkańcy świata uczą się sprawiedliwości.” Księga Izajasza 26:9

Ktoś nie zaznajomiony z planem Bożym mógłby zapytać: W jaki sposób może zostać ustanowione Królestwo Boże, skoro wszystkie te ludzkie metody zawiodły? Jaki jeszcze inny plan może ono zaproponować? Jeśli plan ten jest oznajmiony w Słowie Bożym, to dlaczego ludzie nie mogą wprowadzić go w życie i w ten sposób uniknąć ucisku?

Odpowiadamy, że władza Królestwa Bożego nie zostanie ustanowiona głosami ludzi ani też głosami arystokracji i władców. W słusznym czasie „ten, co do niej ma prawo”, który prawo to nabył własną, drogocenną krwią, „ujmie Królestwo”. Weźmie on „moc swoją wielką i umie królestwo”. Stanie się to przy użyciu siły „I będzie ich [pogan] rządził laską żelazną; jako statki garncarskie skruszeni będą” (Obj. 2:27). „Abym zebrał narody, i zgromadził królestwa, abym na nie wylał rozgniewanie moje i wszystką popędliwość gniewu mego; ogniem zaiste gorliwości mojej będzie pożarta ta wszystka ziemia. Bo na ten czas [gdy upokorzą się i będą gotowi słuchać i okazywać posłuszeństwo Jego radom] przywrócę narodom wargi czyste, którymi by wzywali wszyscy imienia Pańskiego, a służyli mu jednomyślnie” – Sof. 3:8,9.

Użycie siły i mocy, której człowiek nie będzie mógł się oprzeć, będzie towarzyszyło nie tylko ustanowieniu Królestwa, ale będzie także kontynuowane przez cały Wiek Tysiąclecia, gdyż całe królowanie ma na uwadze specyficzny cel pokonania nieprzyjaciół sprawiedliwości. „Bo on musi królować, póki by nie położył wszystkich nieprzyjaciół pod nogi jego.” „Nieprzyjaciele jego proch lizać będą.” „Każda dusza, która by nie słuchała [była posłuszna] tego proroka [chwalebny Chrystus – pozaobrazowy Mojżesz], będzie wygładzona z ludu”, umrze wtórą śmiercią.

Szatan zostanie związany – wszystkie jego oszukańcze i zwodnicze wpływy zostaną powstrzymane – ludziom nie będzie się wydawało, że zło jest dobrem, albo dobro – złem, że prawda jest nieprawdziwa, albo że fałszerstwo jest prawdą (Obj. 20:2).

Jak już jednak wykazywaliśmy, królowanie to nie będzie polegało wyłącznie na sile. Sile nieodłącznie będzie towarzyszyła oliwna gałązka miłosierdzia i pokoju dla wszystkich mieszkańców świata, którzy będą uczyli się sprawiedliwości, gdy na ziemi będą się odprawiały Jego sądy (Izaj. 26:9). Oczy ludzi oślepionych grzechem zostaną otwarte, a świat zobaczy dobro i zło, sprawiedliwość i nieprawość w świetle bardzo różniącym się od dzisiejszego – w świetle „siedmiokrotnym” (Izaj. 30:26, 29:18-20). Zewnętrzne pokusy obecnego czasu zostaną w większości wyeliminowane, nie będzie wolno i nie będzie można czynić zła, zaś niezawodna kara gwałtownie spadnie na przestępcę, wymierzona z nieomylną sprawiedliwością przez chwalebnych i kompetentnych sędziów tej epoki, którzy będą umieli okazać słabym współczucie (1 Kor. 6:2; Psalm 96:13; Dzieje 17:31).

Owi sędziowie nie będą sądzili według widzenia oczu swoich, ani według słyszenia uszu swoich, ale będą wydawali sąd w sprawiedliwości (Izaj. 11:3). Nie zdarzy się żadna pomyłka, żadna niegodziwość nie minie się ze sprawiedliwą odpłatą, nawet usiłowanie popełnienia zbrodni będzie musiało zostać prędko zaniechane w tych warunkach. Wszelkie kolano skłoni się [przed władzą, która będzie wtedy sprawowana], a każdy język będzie wyznawał [sprawiedliwość tego systemu] (Filip. 2:10,11). Następnie, dla wielu ludzi zapewne stopniowo, nowy porządek rzeczy zacznie przemawiać do serc, a to, co było na początku posłuszeństwem z przymusu, stanie się posłuszeństwem z miłości i uznania dla sprawiedliwości. Aż na końcu wszyscy inni – ci, którzy będą posłuszni tylko pod przymusem siły – zostaną wytraceni wtórą śmiercią (Obj. 20:7-9; Dzieje 3:23).

W ten sposób siłą zostaną wprowadzone reguły i prawa miłości. Nie stanie się to za zgodą większości, tylko wbrew jej sprzeciwowi. Będzie to wymagało wyeliminowania z obecnej cywilizacji republikańskich przyzwyczajeń i na pewien czas poddanie ludzkości pod panowanie systemu autokratycznego, który będzie obowiązywał przez tysiąc lat. Taka autokratyczna władza byłaby czymś straszliwym w rękach okrutnego czy nieudolnego władcy, jednak Bóg uwalnia nas od wszelkich obaw, informując, że dyktatorem owej epoki będzie Książę Pokoju, nasz Pan Jezus Chrystus, któremu pomyślność rodzaju ludzkiego tak leżała na sercu, że złożył za nas w ofierze swoje życie, jako cenę okupową, by uzyskać prawo do podźwignięcia nas ze skażenia grzechem i przywrócić doskonałość oraz Boską przychylność dla wszystkich, którzy przyjmą Jego łaskę przez okazanie posłuszeństwa Nowemu Przymierzu.

__________
Źródło: C.T. Russell, „Walka Armagieddonu”, s. 519-520.

(Zobacz cały artykuł: 7 obrazów tysiącletniego Królestwa Chrystusa i jego dzieła)

„Błogosławiony i święty, który ma udział w pierwszym zmartwychwstaniu; albowiem nad tymi wtóra śmierć mocy nie ma; ale będą kapłanami Bożymi i Chrystusowymi, i będą z nim królować tysiąc lat.”
– Księga Objawienia 20:6

„Ten fragment pokazuje świętość i szczęśliwość panującego wówczas Kościoła. Następną myśl nasuwa fakt, że będą oni kapłanami do nauczania, jak również królami do rządzenia. Nie tylko będą się zajmować wprowadzaniem w życie Boskich praw, lecz uczyć i pomagać ludzkości, tak aby umożliwić jej zachowanie posłuszeństwa.

W czasie panowania Chrystusa cały rodzaj ludzki zostanie doprowadzony do znajomości prawdy (1 do Tymoteusza 2:4, [1]). Ujmując to inaczej, prawdziwe Światło oświeci każdego człowieka, który kiedykolwiek się narodził (Ewangelia Jana 1:9, [2]). Wszyscy zostaną doprowadzeni do poznania Chrystusa i do uznania Jego władzy. Każde kolano się ugnie i każdy język wyzna Ojca przez Syna (List do Filipian 2:9-11, [3]). Każdy naród, jaki kiedykolwiek istniał, przyjdzie i będzie Go czcił (Psalm 22:28-29; Objawienie 15:4, [4]). Wszyscy ludzie będą błogosławieni możliwością osiągnięcia ludzkiej doskonałości i wynikającego z tego doskonałego szczęścia w życiu wiecznym.”

___________
Źródło: Sztandar Biblijny nr 129, listopad 1998.

[1] 1 List do Tymoteusza 2:4 – „Bóg chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy.”
[2] Ewangelia wg św. Jana 1:9 – „On jest prawdziwym światłem, które oświeca każdego człowieka, który przychodzi na świat.”
[3] List do Filipian 2:9-11 – „Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i obdarzył go imieniem, które jest ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie i na ziemi, i pod ziemią. I aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca.”
[4] Psalm 22:28-29 – „Bo Pan jak król będzie rządził i będzie panował ponad narodami. Tylko Jemu kłaniać się będą mocarze ziemi, przed Nim będą się korzyć, którzy w ziemi spoczywają.”
Objawienie 15:4 – „Któż by się nie bał ciebie, Panie, i nie uwielbił twego imienia? Bo ty jedynie jesteś święty, bo wszystkie narody przyjdą i oddadzą tobie pokłon, bo objawiły się twoje wyroki.”

Podczas rozmowy z Piłatem, po aresztowaniu w Getsemane, Jezus zapewnia: „Moje królestwo nie jest z tego świata. Gdyby moje królestwo było z tego świata, to moi słudzy walczyliby, abym nie został wydany Żydom” (Ewangelia wg Jana 18:36). Ta wskazówka o gotowości do walki jest wzmocniona w bardzo symbolicznej Księdze Objawienia wg św. Jana (19:11-16 itp.). W rzeczywistości kościół Chrystusowy jest często opisywany w literaturze chrześcijańskiej jako „kościół walczący”, a wśród tradycyjnych pieśni są takie jak: „Do boju w imię krzyża” i „Chrystusowi, hej, żołnierze”. Te figury stylistyczne obrażają niektóre współczesne kościoły i pieśni tego rodzaju znikają z ich śpiewników.

W czasie Wieku Ewangelii królestwo Jezusa nie istniało jako widzialna organizacja, ale działało w sensie duchowym; było reprezentowane przez obecność na ziemi i służbę pojedynczych naśladowców Chrystusa, tych, którzy starali się iść Jego śladami i z których składa się wybrany Kościół.

Ten „Kościół” nie był jedną wybraną denominacją lub grupą religijną, która byłaby zlokalizowana w jakimś jednym, konkretnym miejscu. W ogóle nie była to ziemska instytucja i nie miała korzeni w królestwach tego świata.

Dlatego też „wojna” tego Kościoła była symboliczna i odnosiła się do przezwyciężania grzechu i samolubstwa w każdej osobie należącej do tej grupy. Oni nie mogli „walczyć” o ten doczesny świat, bo nie mieli w tym żadnego interesu (ich Królestwo nie było z tego świata). Apostoł Paweł podkreślał, że bronią Kościoła nie jest drewno i stal, ani żaden inny materiał (2 List do Koryntian 10:3-4): „Bo chociaż żyjemy w ciele, nie walczymy cielesnymi środkami. Gdyż oręż nasz, którym walczymy, nie jest cielesny”.

Dumny świat

Potężne rządy często twierdziły i twierdzą do dzisiaj, że działają jako szczególni przedstawiciele Boga. W historii nowożynej Imperium Brytyjskie i Imperium Amerykańskie dawały do zrozumienia, że mają Boskie prawo do podboju i rządzenia, każde na swój własny sposób. Pod tym względem wzorowali się pewnie na starożytnym Izraelu i jego ekspansji, choć Bóg Jahwe tylko ówczesnym Żydów nakazał pokonanie kananejskich plemion (nie wybrał żadnego innego narodu ani rządu).

To prawda, że Bóg opatrznościowo umacniał pewne pogańskie władze na przestrzeni wieków, by wprowadzić w życie pewne ograniczone elementy swojego planu – szczególnie te odnoszące się do ratowania i wyzwalania narodu żydowskiego. Jednak Jezus nie jest po stronie żadnego kraju ani sojuszu tego świata i nie upoważnił członków swojego Kościoła do udziału w działaniach zbrojnych ani do błogosławienia broni i namawiania ludzi do angażowania się w wojnę. Pod tym względem wyznawcy Jezusa powinni dążyć do pokoju.

Wojny i przemoc we wszystkich formach przeminą, kiedy przez tysiącletnie Królestwo Chrystusa na całym świecie zapanuje pokój, ale to należy jeszcze do przyszłości. Nie będzie to tylko królestwo duchowe, „wirtualne”, ale realna władza na ziemi. Kiedy Jezus Chrystus ogłosi pokój narodom, „przekują swoje miecze na lemiesze”, ludzie przestaną używać energii i technologii na zniszczenie, a zaczną ich używać tak, by mogły służyć na wieki w dobrym celu (Księga Zachariasza 9:9-10; Księga Micheasza 4:1-5, [1]).

„Jest inny kraj, o którym usłyszałem dawno temu,
Najlepsza ojczyzna dla tych, którzy ją kochają,
najwspanialsza dla tych, którzy o niej wiedzą.
Nie można policzyć jej armii, nie można zobaczyć jej Króla,
Jest fortecą wiernych serc, a jej dumą jest cierpienie.
I dusza po duszy, po cichu rozszerzają się jej świetlane granice,
A jej drogi to drogi łagodności, a wszystkie jej ścieżki to ścieżki pokoju.”
– Sir Cecil Arthur Spring-Rice (1859-1918)

_____
Źródło: „Jesus and war”, UK Bible Students, styczeń 2012.

[1] Zachariasza 9:9-10 – „Raduj się wielce, córko Syjonu! Wykrzykuj, córko Jerozolimy! Oto twój Król przychodzi do ciebie – sprawiedliwy i zwycięski. On jest pokorny i siedzi na ośle, na oślęciu, źrebięciu oślicy. I zniszczę rydwan z Efraima i konia z Jerozolimy, i zostanie złamany łuk wojenny. I ogłosi on pokój narodom, a Jego władza będzie sięgać od morza do morza i od rzeki aż po krańce ziemi.”

Micheasza 4:1-5 – „Stanie się na końcu czasów, że stać będzie mocno góra świątyni Pańskiej na szczytach gór i wystrzeli ponad pagórki. I popłyną do niej narody. Mnogie ludy pójdą i powiedzą: Chodźcie, wstąpmy na górę Pańską, do świątyni Boga Jakuba. Niech nas nauczy dróg swoich, byśmy kroczyli Jego ścieżkami, bo Prawo pochodzi z Syjonu i słowo Pańskie – z Jeruzalem. On będzie rozjemcą między licznymi ludami i wyda wyroki na narody potężne, dalekie; wtedy swe miecze przekują na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Naród przeciwko narodowi nie podniesie miecza, nie będą się więcej zaprawiać do wojny, lecz każdy będzie siadywał pod swą winoroślą i pod swoim figowcem; i nikt nie będzie [ich] niepokoił, bo usta Pana Zastępów przemówiły. Choćby wszystkie ludy występowały, każdy w imię swego boga, my jednak występować będziemy w imię Pana, Boga naszego, zawsze i na wieki.”

W Dziejach Apostolskich 3:20-21 czytamy:

„I pośle Bóg tego, który był wam głoszony, Jezusa Chrystusa; którego niebo musi zatrzymać aż do czasów odnowienia wszystkich rzeczy, co od wieków przepowiedział Bóg przez usta swoich świętych proroków.”

Odnowienie lub restytucja oznacza powrót do początkowego stanu, przywrócenie czegoś, co zostało utracone. Ten początkowy stan dla rodziny ludzkiej to doskonałość, widoczna w Adamie i Ewie przed ich upadkiem w grzech. Człowiek był stworzony na obraz i podobieństwo Boga. Obraz Boga oznacza doskonałość zdolności fizycznych, umysłowych, moralnych i religijnych. Podobieństwo Boga oznacza doskonałe panowanie nad ziemią (Księga Rodzaju 1:26, [1]).

Ta początkowa doskonałość człowieka i jego władzy została utracona.

Fizyczna, umysłowa, moralna i religijna degradacja uszkodziła obraz Boga wśród ludzi i przyniosła przekleństwo ziemi, co przyniosło rasie ludzkiej wielką udrękę.

Od tego czasu potomstwo Adama cierpi z powodu skutków grzechu i śmierci. Ten smutny i zdegradowany stan wołał o współczucie Stwórcy i pobudził Boga w Jego miłosierdziu, by uzdrowić ludzi przez posłanie Jezusa na świat, aby umarł jako cena okupu za całą rodzinę ludzką (Ewangelia wg Mateusza 20:28, [2]).

Tak, jak głównym celem pierwszego adwentu Chrystusa było złożenie ceny okupu, tak głównym celem Jego drugiego adwentu jest udzielenie tej wielkiej wartości okupu, by uzdrowić ludzkość przez proces restytucji („czasy odnowienia wszystkich rzeczy”).

Pod koniec tego procesu, przy końcu Wieku Tysiąclecia, wszyscy posłuszni zostaną przywróceni do początkowej doskonałości ludzkiej natury na obraz i podobieństwo Boże i zostaną pojednani ze swoim Stwórcą. Zapowiedź czasów odnowienia „wszystkich rzeczy” z Dziejów 3:21 pokazuje, że odnosi się to nie tylko do ludzkości, ale także do planety Ziemia, która zostanie przekształcona w nowy Ogród Eden (Księga Ezechiela 36:33-36, [3]).

Pismo Święte naucza, że czasy odnowienia lub restytucji zawierają w sobie przynajmniej siedem rzeczy:

1. Wszyscy zostaną uwolnieni od przekleństwa Adamowego, co wymaga, by zostali obudzeni ze śmierci (1 do Koryntian 15:21-22, Jana 5:28-29, [4]).

2. Jako, że nikt nie może być zbawiony przez niewiedzę, wszyscy zostaną doprowadzeni do dokładnego poznania prawdy o Jezusie i Jego ofierze za nich (Dzieje 4:12, [5]).

3. Wszyscy zostaną umieszczeni w warunkach sprzyjających sprawiedliwości, w kontraście do obecnych warunków, które sprzyjają złu (Psalm 72:6-8, [6]).

4. Wszyscy znajdą się pod pozytywnym wpływem Chrystusa, w kontraście do obecnego życia, gdzie stosunkowo niewielu znalazło się pod takim wpływem (Jana 12:32, [7]).

5. Wszyscy poddadzą się Jezusowi i uznają Jego prawo do panowania nad nimi, co niewielu przyjęło w tym życiu (Filipian 2:9-11, [8]).

6. Wszyscy otrzymają możliwość poświęcenia lub oddania swojego życia Bogu, kiedy będzie to łatwiejsza „droga bita” zamiast trudnej ścieżki w obecnym życiu (Izajasza 35:8, [9]).

7. Wszyscy otrzymają możliwość przyjęcia ducha świętego, coś, co w obecnym życiu otrzymali tylko wybrani (Joela 2:28-29, [10]).

______
Źródło: „The Times of Restitution”, UK Bible Students, sierpień 2014.

[1] Rodzaju 1:26 – „A wreszcie rzekł Bóg: «Uczyńmy człowieka na nasz obraz, podobnego nam. Niech panuje nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym, nad bydłem, nad ziemią i nad wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi!»”

[2] Mateusza 20:28 – „… na wzór Syna Człowieczego, który nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć i dać swoje życie na okup za wielu».”

[3] Ezechiela 36:33-36 – „Tak mówi Pan Bóg: W dniu, w którym oczyszczę was ze wszystkich win waszych, zaludnię znowu miasta, ruiny zostaną odbudowane, a spustoszony kraj znowu ma być uprawiany, zamiast odłogiem leżeć przed oczami każdego przechodnia. I będą mówić: „Ten spustoszony kraj stał się jak ogród Eden, a miasta, które były opustoszałe, zniszczone i zburzone, zostały umocnione i ludne”. A narody pogańskie, które wokoło was pozostaną, poznają, że Ja, Pan, to, co zburzone, znowu odbudowałem, a to, co opuszczone, znowu zasadziłem. Ja, Pan, to powiedziałem i to wykonam.”

[4] 1 do Koryntian 15:21-22 – „Ponieważ bowiem przez człowieka [przyszła] śmierć, przez człowieka też [dokona się] zmartwychwstanie. I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni”

Jana 5:28-29 – „Nie dziwcie się temu! Nadchodzi bowiem godzina, w której wszyscy, którzy spoczywają w grobach, usłyszą głos Jego: I pójdą ci, którzy dobrze czynili, na powstanie żywota; ale ci, którzy źle czynili, na powstanie sądu.”

[5] Dzieje 4:12 – „I nie ma w nikim innym zbawienia. Nie ma bowiem pod niebem żadnego innego imienia danego ludziom, przez które moglibyśmy być zbawieni.”

[6] Psalm 72:6-8 – „Zstąpi jak deszcz na trawę, jak deszcz rzęsisty, co nawadnia ziemię. Za dni jego zakwitnie sprawiedliwość i wielki pokój, dopóki księżyc nie zgaśnie. I panować będzie od morza do morza, od Rzeki aż po krańce ziemi.”

[7] Jana 12:32 – „A ja, gdy zostanę nad ziemię wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie.”

[8] Filipian 2:9-11 – „Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i obdarzył go imieniem, które jest ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie i na ziemi, i pod ziemią. I aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca.”

[9] Izajasza 35:8 – „I będzie tam droga bita, nazwana Drogą Świętą. Nie będzie nią chodził nieczysty; będzie ona tylko dla jego pielgrzymów. Nawet głupi na niej nie zbłądzi.”

[10] Joela 2:28-29 (lub: 3:1-2, zależnie od tłumaczeń) – „I stanie się potem, że wyleję swojego Ducha na wszelkie ciało, i będą prorokować wasi synowie i wasze córki, wasi starcy będą mieć sny, a wasi młodzieńcy – widzenia. Nawet na sługi i służebnice wyleję w tych dniach swojego Ducha.”

W Ewangelii wg św. Mateusza 6:10 Jezus uczy swoich uczniów, by modlili się o przyjście Królestwa Bożego. Czym jest Królestwo Boże?

Mateusza 6:10 stanowi część Modlitwy Pańskiej [modlitwy „Ojcze nasz…”]: „Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja na ziemi, tak jak w niebie”. W powszechnym użyciu słowo „królestwo” odnosi się zwykle do terytorium, państwa i ludzi podlegających władzy króla lub królowej. W użyciu biblijnym odnosi się także do samego monarchy lub do władzy, przez którą rządzi.

Władcami, których Bóg wyznaczył do działania jako Jego królewskich przedstawicieli i do sprawowania Jego władzy w nadchodzącym panowaniu Wieku Tysiąclecia, są Jezus i Jego wierny Kościół (1 List Piotra 2:9).

Biblia mówi o Jezusie i Jego Kościele jako Królestwie z dwóch punktów widzenia:

1. Ich ziemskiego życia w Wieku Ewangelii, kiedy doświadczali prób, cierpień i prześladowań. To znaczenie tego terminu trafnie określane jest jako Ecclesia militans – Kościół walczący [jako żołnierze Chrystusa z grzechem i szatanem]. W tym stanie członkowie Kościoła mogą być nazywani Królestwem embrionalnym [rozwijającym się] i Królestwem cierpiącym.

2. Ich niebiańskiej egzystencji, kiedy będą panowali nad ziemią. Wtedy będzie można ich nazwać Ecclesia triumphans – Kościół triumfujący. W tym stanie Kościół może być nazwany Królestwem narodzonym lub Królestwem uwielbionym [Królestwem w chwale].

Z którego punktu widzenia Jezus mówił w Ewangelii Mateusza 6:10?

Królestwo się zaczyna

Jezus nauczał swoich uczniów, że zmiana dyspensacji [porządku rzeczy] jest nieuchronna, jak czytamy u św. Łukasza 16:16 – „Prawo i Prorocy (sięgają) aż do Jana. A odtąd głosi się dobrą nowinę o królestwie Bożym i każdy usilnie się stara dostać do niego”.

Tak więc sam Jezus rozpoczął to Królestwo i głoszenie o nim podczas swej służby przez trzy i pół roku. Piotr i pozostali apostołowie dalej głosili to w dniu Pięćdziesiątnicy, kiedy otrzymali ducha świętego. Jakiś czas później do tego Królestwa zostali także wprowadzeni poganie [ludzie spoza narodu żydowskiego].

Królestwo się rozwija

Królestwo rozwijało się i rozszerzało przez cały Wiek Ewangelii (Wiek rozwoju Kościoła), gdy członkowie klasy Królestwa – Kościoła – byli przygotowywani, szkoleni i udoskonalani do ich obiecanego panowania z Chrystusem w Wieku Tysiąclecia  – w czasie ich królewskiej władzy, który nastąpi po Wieku Ewangelii. Jednak Królestwo jeszcze się nie rozpoczęło, a wola Boża nadal nie jest wykonywana na ziemi, tak jak w niebie. Ten zarys modlitwy Pańskiej należy do przyszłości.

Zwróćmy uwagę, że klasa Królestwa wywodzi swoją nazwę z oczekiwania na obiecane, przyszłe panowanie nad światem ludzkości. Sami ludzie także za tym tęsknią, chociaż nieświadomie, jak mówi o tym List do Rzymian 8:19 – „stworzenie z wielką tęsknotą wyczekuje objawienia się synów Boga”.

Na zakończenie

Aby to podsumować: Królestwo u Mateusza 6:10 to panowanie Chrystusa i Jego Kościoła, i rozpocznie się ono podczas Jego Drugiego Adwentu [podczas Paruzji – drugiej obecności Jezusa Chrystusa na ziemi]. Król królów i Jego Kościół wchodzą na swój wysoki urząd, aby rządzić w prawie i sprawiedliwości oraz błogosławić wszystkie narody ziemi (Księga Rodzaju 12:3).

Pod koniec tego tysiącletniego panowania każdy członek rodziny ludzkiej, który kiedykolwiek żył, otrzyma możliwość [szansę] odzyskania ludzkiej doskonałości utraconej przez Adama w Edenie.

_______
Źródło: „The Kingdom of God”, UK Bible Students, czerwiec 2008.

Aby dowiedzieć się więcej na ten temat, zamów bezpłatną książkę pt. „Boski plan wieków”.

Jak czekasz na biblijny DZIEŃ SĄDU? Z obawą czy nadzieją? Czy wiesz, że sędzia wg Biblii to przede wszystkim:

Czy wiesz, że hebrajskie słowo oznaczające sądzenie ma źródło oznaczające POMOC w osiągnięciu SPRAWIEDLIWOŚCI i pokoju we wspólnocie?

„Sędziowie narodów” – wykład przedstawiony w zborze Pana w Chełmie, 27.02.2022 r.

Kiedy poszukiwałem materiałów do wykładu o mieście Meroz, zaskoczyło mnie to, że Księga Sędziów w Biblii hebrajskiej nie należy do Ketuwim (czyli do „Pism”), ale do Newiim (czyli do „Proroków”). Widać to np. w „Kodach” Vocatio, więc jeśli chcemy coś w tej Księdze poszukać, to musimy spojrzeć do Proroków.

To ciekawe, bo w tej księdze nie ma proroctw. Inaczej: są pewne historie, w których występują prorocy. Debora prorokuje, że Siserę zabije kobieta, a nie Barak. Nie ma tu jednak proroctw jak u Izajasza czy Daniela, gdzie mamy zapowiedziane, co się stanie w Wieku Ewangelii i w Wieku Tysiąclecia.

Są jednak w tej księdze: t y p y. Weźmy definicję ze słownika dodanego do BT:

Według niej: „TYP – osoba, przedmiot lub wydarzenie biblijne, zazwyczaj ze ST, które jest zapowiedzią przyszłych rzeczywistości – osób, przedmiotów lub wydarzeń w NT.”

Ta definicja jest dosyć dobra, ale trochę zawęża zakres i znaczenie typu. Dlatego wolę definicję z artykułu pt. „Typy Biblii” [TP nr 306]. Według niej: „TYPY to instytucje, osoby, zasady, rzeczy lub wydarzenia w Biblii, przepowiadające przyszłe instytucje, osoby, zasady, rzeczy lub wydarzenia”.

Ta definicja jest o wiele lepsza, bo wiemy, że wiele typów dotyczy naszych czasów i tysiącletniego panowania Chrystusa. Np. Adam jako ojciec ludzkości jest typem, a jego antytypem czyli wypełnieniem typu jest Pan Jezus, ponieważ to on udzieli życia wiecznego ludziom, którzy wybiorą oddanie się jemu i będą w tym wierni.

Widać wyraźnie, że antytyp ma zwykle o wiele większe znaczenie niż typ.

Czasami jeden typ ma kilka antytypów, czyli wypełnień w różnym czasie i w różny sposób. Pewne wydarzenia mogą być typem. Z naszej historii o walce Baraka i Sisery taki ważny szczegół to fakt, że w zwycięstwie pomogła ulewa i woda, która popłynęła w rzece Kiszon. Z innych miejsc Biblii wiemy, że to prawda płynie jak rzeka i że prawda Boża jest jak ulewa. Więc to, co pozwala pokonać błąd i przeciwnika to prawda. Prawda ma potężną siłę.

Typem Biblii może też być instytucja lub urząd. Nas będzie interesował urząd sędziego w Biblii, w Księdze Sędziów i jego wypełnienie w WT. Nie musimy się długo zastanawiać, kto jest antytypem sędziów Izraela. Wyjaśnienie znajdziemy w Biblii. Podstawowy werset na ten temat znajdziemy w Dziejach 17:31 – „[Bóg] wyznaczył dzień, w którym będzie sądził świat sprawiedliwie przez męża, którego ustanowił, potwierdzają to wszystkim przez wskrzeszenie go z martwych.”

Sędzia to Jezus Chrystus. A jako, że oddał swoje życie nie tylko za Żydów, ale za cały świat ludzkości, to będzie on sądził wszystkie narody. Ten urząd sędziego nasz Pan wykonywać będzie z pomocą swojego symbolicznego „ciała”, którym są święci, Maluczkie Stadko [Łuk. 12:32]. 1 Kor. 6:2 mówi o tym wprost: „Czy nie wiecie, że święci będą sędziami tego świata?”; i może jeszcze 2 Tym. 4:1, w którym apostoł Paweł precyzuje, kiedy ten sąd ma się odbywać [tłum. E4, s.13]:

„Zaklinam cię więc przed Bogiem i Panem Jezusem Chrystusem, który będzie sądził żywych i umarłych, zarówno w czasie Swej Epifanii, jak i Królestwa.”

Widać więc wyraźnie, że czas sądu to czas królowania Chrystusa. A jak długo Chrystus ma sądzić i jak długo ma królować?

Piotr w 2 Liście, rozdział 3, opisuje dzień sądu, a potem objawia tajemnicę: [werset 8] „że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień”

Dzień sądu to więc tysiąc lat. Które tysiąc lat? Oczywiście tysiąc lat królowania Jezusa i Maluczkiego Stadka, co widać choćby z Obj. 20:6 –

„Błogosławiony i święty, kto ma udział w pierwszym zmartwychwstaniu: nad tymi nie ma władzy śmierć druga, lecz będą kapłanami Boga i Chrystusa i będą z Nim królować tysiąc lat.”

Ci, którzy poszli wcześniej drogą ofiary i drogą miłość jak ich Pan, Jezus, razem z nim będą nie tylko królami, ale także sędziami narodów. I taki właśnie jest nasz temat – Sędziowie narodów.

Zwróćmy uwagę na biblijną instytucję „sędziów” i na biblijne sądzenie:

Kilka cytatów. „Encyklopedia Biblii. Źródła – historia – tradycja” pod red. Johna Drane’a (nie jest to najlepsza książka, zawiera np. bardzo słaby, niezgodny z Biblią opis o Jeftem), ale ten akurat fragment wydaje mi się bardzo na miejscu:

„Zająwszy Kanaan, poszczególne plemiona (lub pokolenia) Izraela osiedlały się na przydzielonych obszarach. Były jednak rozproszone wśród wrogich sobie ludów i zaczęło się im wydawać, że nie zdołają w pełni opanować kraju. (…)  Jak w wielu trudnych chwilach, Izraelici zwrócili się do Boga z wołaniem o pomoc. Biblia mówi, że w odpowiedzi na ich biadania Bóg ‘wzbudził sedziów, by wybawili ich’. Nie byli to jednak sędziowie, jakich znamy z sądu, ale właśnie ‘wybawiciele’ lub bojownicy o wolność, którzy przynajmniej na pewien czas zdołali powstrzymać napór wrogich ludów. Najsłynniejszymi z sędziów byli Debora, Barak, Gedeon, Jefte i Samson.”

Zdanie, które chciałbym podkreślić, brzmi: Nie byli to jednak sędziowie, jakich znamy z sądu, ale ‘wybawiciele’ lub bojownicy o wolność Izraela.

Zakodowanie sobie tych dwóch określeń: [1] wyzwoliciel i bojownik albo [2] wódz wojowników, którzy walczą o wolność, zupełnie zmienia obraz antytypicznego sądu. Bo Jezus i święci to właśnie ‘wyzwoliciele’ od Boga, którzy pójdą na czele ludzkości po to, by dać jej upragnioną wolność i ziemię obiecaną. Biblijni sędziowie.

Pole tej wojny to oczywiście umysły i serca ludzi, a wrogowie to zakorzenione w nas wady i zło. Wojna potrwa całe tysiąc lat. Zobaczmy jednak do innych źródeł, które mówią na temat urzędu sędziego w Biblii. Np. Leksykon Biblijny „Vocatio”, s. 732 – „Sędziowie, których Pan wzbudził dla swojego ludu nie byli tylko przywódcami militarnymi i wyzwolicielami spod obcego panowania, którzy zagwarantowali ludowi jego prawo do życia. Do ich zadań należała także jurysdykcja, łagodzenie sporów i wyrównywanie zaistniałego zła. Debora była sędzią, zanim Barak wezwał ją do walki z Siserą.”

Zwróćmy uwagę na fakt, że sędziowie mieli wpisane w urząd łagodzenie sporów, mediację, prowadzenie ludu do większej zgody i sprawiedliwości. Wiemy z pierwszego wykładu, że w sprawie Debory, to raczej ona wzywała Baraka, a Barak tylko prosił ją później o pomoc. Przy okazji możemy też zauważyć, że w wyborze sędziego nie liczyła się płeć. Wiemy, że sędziowie przyszłości także byli pozyskiwani z kobiet i z mężczyzn, a decydujący czynnik to jak w przypadku Debory – pełne zaufanie do Boga i posłuszeństwo Bogu, a w przypadku naśladowców Jezusa także rozwój miłości gotowej do ofiary, miłości nie tylko do Boga i Boskich zasad, ale także do bliźnich, czyli nie tylko do rodziny ziemskiej i duchowej, do przyjaciół, ale też do prześladowców i wrogów.

Świadomość, że to właśnie takie charaktery jak Pan Jezus, jak Szczepan (który modlił się za prześladowców), ap. Jan, Maria z Betanii czy Maria, matka Jezusa będą tymi sędziami narodów, na pewno podnosi na duchu.

Oczywiście, w czasach Sędziów Izraela, wszystko było dobrze w czasie życia sędziego. Zobaczmy jednak następny werset po pieśni Debory. Sędz. 6:1 – „Potem Izraelici znowu czynili to, co złe w oczach Pana”. Dlatego tak ważne jest też to, że sędziowie narodów, sędziowie Tysiąclecia, już przeszli swój własny sąd, okazali się wierni i zdobyli chwałę, cześć i nieśmiertelność, Boską naturę.

Wielki słownik hebrajsko-polski „Vocatio” podaje, że hebrajski czasownik oznaczający po polsku „sądzić”, „sprawować sąd” zawierał w sobie więcej znaczeń, jak np. „kontrolować, władać, poprawiać, [z j. ugaryckiego] pomóc w osiągnieciu sprawiedliwości”; autorzy słownika komentują: „Sądzić oznacza działanie, które przywraca pokój i sprawiedliwość we wspólnocie. Znaczenia sądzenia nie należy ograniczać do wydawania postanowień sądowych”.

Nie wiem, Bracia i Siostry, może uznacie, że za dużo cytuję z tych słowników. Myślę jednak, że to piękne, że jeśli dokładnie przyjrzymy się znaczeniu sądzenia i urzędu sędziego w Izraelu to zobaczymy tam jaki wspaniały będzie dzień sądu, kiedy to Chrystus będzie pomagał narodom w osiągnięciu doskonałości. Kiedy będzie działał, by przywrócić pokój i sprawiedliwość we wspólnocie (ludzkości).

Konkordacja Stronga, nr 8199 – słowo szafat lub szapchat – zobaczmy, bo to hebrajskie słowo, które najczęściej wiąże się z urzędem sędziego w Starym Testamencie. Co oznacza być sędzią, czynić sąd, wg Biblii? Według podanych definicji znaczy to: „1) rozsądzać, oczyszczać z zarzutów, karać, rządzić, panować; 2) być prawodawcą, sędzią, rządcą; 3) rozsądzać kontrowersje; 4) wykonywać sąd; 5) rozróżniać; 6) oczyszczać z zarzutów;  7) potępiać i karać”

Pomyślmy sobie teraz, że te siedem wymienionych grup czynności i urzędów będzie w rękach Jezusa i osób, które są mu najbliższe w charakterze (w Jego miłości, sprawiedliwości, mądrości i mocy charakteru). Pomyślmy o Panu Jezusie. Jak zapomniał o sobie i uleczył ucho Malchusa, który przyszedł go aresztować. Jak wybaczył Piotrowi, że się go wyparł. Jak nie potępił grzesznej kobiety, jak ją podniósł i wskazał jej nową drogę życia. Jak się modlił za swoich prześladowców.

Pomyślmy o naszym Panu jak setki godzin rozmawiał o sprawach Ojca z ludźmi, którzy tak mało Go rozumieli. Jak zmęczony rozmawiał z Samarytanką przy studni i opowiadał ewangelię. Jeśli brakuje nam pokoju i mocy wiary, to otwórzmy ewangelię, bo miłość Jezusa to najlepsza odpowiedź na lęki i zwątpienia.
On przez te wszystkie wieki aż do dzisiaj był i jest z tymi, którzy poszli za Nim.

Zobaczmy jaki mechanizm działał w czasie sędziów w Izraelu. Jest taki sędzia, o którym nie ma dużo informacji, ale wystarczy dla nas, był to Otoniel.

Ks. Sędz. 3:7-11 (zacytuję tylko najważniejsze myśli) – „Izraelici popełniali to, co złe w oczach Pana. Zapominali o Panu, Bogu swoim, a służyli Baalom i Aszerom. I zapłonął gniew Pana przeciw Izraelowi. Wydał więc ich w ręce króla Aramu. [Z niewoli] wołali więc Izraelici do Pana i Pan sprawił, że powstał wśród Izraelitów wybawiciel, który ich wyswobodził – Otoniel, syn Kenaza, młodszego brata Kaleba. Był nad nim duch Pana i sprawował sądy nad Izraelem. Gdy zaś wdał się w bitwę, Pan wydał w jego rece króla Aramu… [A] kraj doznawał pokoju przez lat czterdzieści – aż do śmierci Otoniela”

Zwróćmy uwagę jaki piękny mamy tutaj obraz całej historii ludzkości:

• Izraelici zanim zeszli z Bożych dróg to ‘czas Edenu’, pierwotna doskonałości
• Nie trwało to jednak długo i po zejściu z Bożych dróg, Izrael trafił w niewolę, a my ludzie w niewolę grzechu, błędu, śmierci i grobu
• Doświadczenie z grzechem i resztą oprawców przyniesie pokutę ludzkości i odzyskamy rozum, po to jest ucisk, by „przeorać serca” ludzi
• Bóg wzbudził Izraelowi Otoniela, a to imię znaczy „potężny mąż Boży”, i taki potężny „mąż” to klasa Chrystusa, głowa i ciało, wielki Sędzia ludzkości
• Otoniel jako sędzia stoczył bitwę z wrogami na czele Izraelitów, a nasz Pan i święci poprowadzą narody w tysiącleciu do wygranej z grzechem, błędem, śmiercią i grobem; my też możemy brać udział w tej walce pod antytyp. Otonielem!
• szatan jako wielki król Aramu zostanie ostatecznie zniszczony tak jak jego wszyscy zwolennicy (ożywieni i nieożywieni; ci ostatni to grzech, błąd i śmierć)
• na końcu ten wielki sędzia Otoniel udzieli ludziom wiecznego pokoju i szczęścia, bo nigdy nie umrze, a dzięki skorzystaniu z okupu posłuszni ludzie też otrzymają życie wieczne

Czy na taki sąd chce się czekać? Myślę, że tak; że pragniemy, żeby przyszedł dzień sądu. A do tego właśnie zachęca nas Biblia. Tak, to prawda, ludzie podli i niesprawiedliwi mają się obawiać sądu, ponieważ wyjdą na jaw wszystkie ich złe czyny i nie będą już „rozkwitać” jak w „obecnym złym świecie”. Jednak ogólny opis Biblii mówi, aby cały świat z nadzieją patrzył na dzień sądu.

1 Kron. 16:31-34 – „Niech się weselą niebiosa i niech się raduje ziemia, niech mówią wśród narodów: PAN króluje! Niech zaszumi morze i to, co je napełnia, niech radują się pola i wszystko, co jest na nich. Wtedy radośnie wykrzykną leśne drzewa przed PANEM, bo idzie, aby sądzić ziemię. Wysławiajcie PANA, bo jest dobry, bo jego miłosierdzie trwa na wieki.”

(Nasz Pan w Jana 5:29 nazywa to zmartwychwstaniem przez proces sądu)

Ps. 67:5 – „Niech się narody cieszą i weselą, bo Ty będziesz sądziłSądzić ziemię to znaczy uczyć ludzi, jak mają być dobrzy i dać im szansę, by się tacy stali. To znaczy, uzdrowić ich fizycznie i duchowo. To znaczy próbować, karać i wydawać wyroki, ale wszystko to w miłości, sprawiedliwości i mądrości, i nie od razu, tylko przez wieloletni proces restytucji, odradzania się, zaczynania na nowo.

ludzi w sprawiedliwości i pokierujesz narodami na ziemi.” –
nasz Pan będzie kierował narodami, to piękna nadzieja. (paralelizm)

Ps 98:7-9 – „Niech szumi morze i to co je napełnia, świat i jego mieszkancy. Niech rzeki klaszczą w dłonie, niech góry razem wołają radośnie w obliczu Jahwe, bo nadchodzi, bo przychodzi sądzić ziemię. On będzie sądził świat sprawiedliwie i ludy według słuszności.”

Na pewno Królestwo przyniesie planecie odpoczynek, ale te opisy dotyczą przede wszystkim ludzi. To narody zaszumią z radości (znowu: paralelizm) i to wierni będą radośnie wołać, że to wszystko na co tak długo czekali, wreszcie się spełniło.

Z wielu fragmentów Biblii wynika, że przynajmniej na krótko cały świat odda się w ręce naszego Pana jako króla i sędziego. Psalm 86:9 – „Przyjdą wszystkie ludy, które stworzyłeś, i Tobie, Panie, pokłon oddadzą i będą sławiły Twe imię”; Filipian 2:9-11 – „Dlatego też Bóg Go nad wszysko wywyższył i darował Mu imię ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano … i aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem – ku chwale Boga Ojca”
((Można tu zauważyć nadzieję dla tych narodów kananejskich, że ich też to dotyczy!))

Tutaj jednak zataczamy koło do pierwszego wykładu o mieście Meroz. Wiemy, że jakaś grupa grzeszników nie będzie chciała się zmieniać już na starcie – Izajasz nazywa ich takimi, którzy w stu latach umrą (Izaj. 65:20). Ale co dalej, co z tymi, którzy nie staną przeciw Jezusowi, ale nie będą chcieli w pełni się Jemu poddać i służyć Mu z całego serca. Zataczamy tu koło i wracamy do sytuacji znad rzeki Kiszon. Przeklęte miasto Meroz. Takie osoby mogą pytać: „Co złego zrobiliśmy?”. Nic. „Ale co dobrego zrobiliście?” Też nic. Czy kojarzymy podobną sytuację z przypowieści?

Przypowieść o owcach i kozłach. Mat. 25:31-32 – „Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale i wszyscy aniołowie z Nim, wtedy zasiądzie na swoim tronie pełnym chwały. I zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, a On oddzieli jednych [ludzi] od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów.”

Mamy piękne wyjaśnienia tej przypowieści przez brata Johnsona w 17 tomie, „Tysiąclecie”. Nie będę teraz wyjaśniał całego antytypu. Przenosimy się do czasu powrotu Jezusa i do tysiącletniego sądzenia narodów. Co w tym sądzie decyduje? Owce coś robią i zostają nagrodzone, a kozły czegoś nie robią. Nie wobec Pana, ale wobec tych, których mają wokół siebie. Mat. 25:41 – „Wtedy odezwie się do tych po lewej stronie [do kozłów]: Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom! Bo byłem głodny, a nie daliście Mi jeść; byłem spragniony, a nie daliście Mi pić; byłem przybyszem, a nie przyjęliście Mnie; byłem nagi, a nie przyodzialiście Mnie; byłem chory i w więzieniu, a nie odwiedziliście mnie.” Werset 45 – odpowiedź naszego Pana na pytania kozłów kiedy widzieli Pana Jezusa w takim stanie? „Zaprawdę powiadam wam: Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tegoście i mnie nie uczynili.”

Drodzy Bracia i Siostry! My znowu jesteśmy w okolicy miasta Meroz. Można omawiać znaczenie tych słów na Wiek Tysiąclecia, to piękny temat, głęboka symbolika. Jesteśmy jednak tu i teraz, i tu i teraz możemy robić złe rzeczy, robić dobre rzeczy, albo stać nieaktywni jak mieszkańcy Meroz.

Ten sąd będzie miał swój finał na koniec Tysiąclecia, ale dla nas już trwa. Bo już dzisiaj się uczymy, dowiadujemy się, czego chce od nas Nasz Odkupiciel i Sędzia.

Ten Sędzia albo Wódz Zbawienia to Jezus Chrystus, najlepszy wybawca i sługa swojego ludu. On nie chce od nas czegoś, czego nie możemy mu dać. Słabniemy, upadamy, to normalne. Jednak historię miasta Meroz i przypowieść o owcach i kozłach można podsumować jednym zdaniem: ‘Będziemy rozliczeni nie tylko z tego, co zrobliśmy, ale także z tego, czego nie zrobiliśmy’. Więc: „póki mamy czas dobrze czyńmy wszystkim, a najwięcej domownikom wiary” – Gal. 6:10.

Wspierajmy poświęconych (w tym co dobre), wspierajmy dobre działania, pomagajmy słabym duchowo rosnąć i zabłąkanym wracać na dobre drogi. Uczmy się sami i starajmy się głosić prawdę w jakikolwiek sposób możemy. To takie odezwy, ale odpowiedź na nie zależy od naszego nastawienia.

Nie ma dzisiaj jakiegoś formalnego obowiązku robić czegokolwiek. W swojej pieśni Debora chwaliła tych, którzy dobrowolnie ofiarowali się do walki. Apostoł Paweł w 2 Kor. 9:6-7 napisał: „A powiadam: Kto sieje skąpo, skąpo też żąć będzie, a kto sieje obficie, obficie też żąć będzie. Każdy, tak jak sobie postanowił w sercu, nie z żalem albo z przymusu; gdyż ochotnego dawcę Bóg miłuje.”

A kto sieje obficie? Ten, który ma właściwe powody do siania. 2 Kor. 5:14-15 – „Bo miłość Chrystusowa ogarnia nas [inne tłumaczenia: miłość Chrystusowa przynagla nas], którzy doszliśmy do tego przekonania, że jeden za wszystkich umarł; a zatem wszyscy umarli. A umarł za wszystkich, aby ci, którzy żyją, już nie dla siebie samych żyli, lecz dla tego, który za nich umarł i został wzbudzony.”

Jeżeli doszliśmy do tego, że Jezus umarł za wszystkich, a w tym, że umarł za nas, za mnie i za Ciebie, to co mamy dalej zrobić? Czy mamy żyć dla siebie? Nie, my powinniśmy odtąd żyć i umierać dla Jezusa, bo w nim jest nasza nadzieja. Przez jego krew jesteśmy zbawieni. Jezusa nie można jednak nakarmić, nie można Go ugościć, nie można Go podnosić na duchu, głosić mu ewangelię, dawać mu Bożą miłość, ale możemy to czynić braciom i możemy to czynić ludziom wokół.

Pytanie więc: co dla mnie znaczy Bóg, co dla mnie znaczy Okup i co dla mnie znaczą kupieni przez Jezusa ludzie? Skoro On ich kupił za cenę własnej ofiarniczej śmierci, to znaczy, że mają wielką wartość w Jego oczach. W Jego i w Ojca oczach.

Pan Jezus określił to tak, że dobre czyny dla Jego ludu są jak dobre czyny dla Niego. Jego miłość jest w ten sposób przekazywana dalej. Ta miłość Chrystusowa jako usposobienie Chrystusa w naszych sercach, sprawi, że w czasie dnia sądu będziemy narzędziami, których sędziowie narodów będą mogli używać. Jeśli z miłości do Boga, do dobrych zasad i do ludzi, nauczymy się szukać sposobności służby w tym życiu, to będziemy ich szukać w czasie Dnia Sądu.

Jeśli dzisiaj idziemy jako wojownicy pod Panem Jezusem to będziemy szli w pierwszych rzędach wojowników Tysiąclecia. Poza miłością, nasza aktywność dowodzi też tego, że nasza wiara jest żywa. Nasza miłość i wiara usuwa naturalny strach. Dlatego Pan Jezus mówi do nas słowami, które skierował do Jaira, gdy umarła jego córka. Marka 5:36 – „Nie bój się, wierz tylko!”.

Co to jest wiara, co to znaczy wierzyć? Znamy i powtarzamy definicję, że: wiara jest umysłową oceną i poleganiem sercem na Kimś lub na czymś. Aby zdobyć umysłową ocenę Boga i Jego obietnic:

– musimy nabywać wiedzę
– musimy próbować zrozumieć to, czego się dowiadujemy
– i musimy ufać w to, co rozumiemy

Poleganie sercem też ma 3 części:

– to całkowita pewność tego, w co wierzymy umysłem
– to przyswojenie sobie tych rzeczy (przeniesienie ich z wiedzy na uczucia)
– i to wynikająca z tego AKTYWNOŚĆ, ŻYWE WIARA, ŻYWE ODDANIE SIĘ BOGU NA SŁUŻBĘ

Nie ma prawdziwej wiary bez aktywności. Brat Jolly pisze w tej sprawie w jednym ze sprawozdań: „Nie powinniśmy zaniedbywać, ale raczej pilnie wchodzić w każdą sposobność służby, którą Pan upodoba się otworzyć przed nami.”

Można postawić wiele pytań, by określić czy nasza wiara jest żywa. Czy nasi bliźni, kiedy patrzą na nasze codzienne życie, widzą, że oddajemy się Bogu czy że szukamy innego szczęścia i innego bogactwa? Co mówią o naszym życiu nasze czyny? Co jest tym głównym skarbem, którego szukamy, który kochamy i którego zdobyciu poświęcamy nasze życie?

Może dobrze byłoby podać pewne przykłady działań, które podobają się Bogu. Jednak prawda jest taka, że służyć Bogu można na tysiące różnych sposobów, a jednym z kroków na drodze poświęconego człowieka jest czuwanie. Jeśli na takiej warcie nie jesteśmy w duchowym letargu, jeśli nie śpimy, to zobaczymy czego Bóg od nas oczekujemy. Bóg pokaże nam to przez swoje Słowo, Opatrzności i przez służbę innych Braci i Sióstr.

Z modlitwą i z czuwaniem zastanawiajmy się, co dobrego możemy zrobić. Współpracujmy z Sędzią narodów i dołączmy do Jego armii, która wyzwoli Boży Izrael od wrogów – od grzechu, błędu i samolubstwa.

Hebr. 12:12-13 – „Dlatego wyprostujcie opadłe ręce i omdlałe kolana. Prostujcie ścieżki dla waszych stóp, aby to, co chrome, nie zeszło z drogi, ale raczej zostało uzdrowione.” – Dziękuję za uwagę.

„I będzie tam droga, która drogą świętą nazwana będzie”

AUTOSTRADA w kontraście do wąskiej drogi (prywatnej drogi), jest drogą publiczną, otwartą dla każdego. Droga święta odnosi się do symbolicznej drogi w zgodzie ze świętością, którą świat ludzkości będzie miał sposobność podróżowania, kiedy będą mu udzielone błogosławieństwa restytucji w Wieku Tysiąclecia. Wiemy, że ona nie jest otwarta podczas Wieku Ewangelii, ponieważ, po pierwsze, inna droga, wąska droga (Mat. 7:14), jest otwarta w tym czasie; po drugie, warunki panujące wówczas, gdy będzie otwarta ta droga, będą wielce się różnić (Izaj. 35:8,9) od tych z Wieku Ewangelii; po trzecie, pewne niewypełnione wydarzenia, które będą mieć miejsce przed jej otwarciem, jeszcze nie nastąpiły, takie jak zakończenie wyboru Wieku Ewangelii, zakończenie czasu ucisku oraz ustanowienie Królestwa. Droga święta jest niezbędna, po pierwsze, z powodu Boskiej obietnicy (Izaj. 35:8); po drugie, z powodu okupu Chrystusa (Jana 12:32,33; Rzym. 5:18,19); po trzecie, z powodu cierpień Kościoła (Izaj. 60:14,15); po czwarte, z powodu potrzeb świata (Rzym. 8:22).

Oświecenie, jakie będzie udzielane na tej drodze będzie nauczaniem Prawdy (Izaj. 29:18,24; 35:5; Jana 1:9). To nauczanie jest zrozumiałe (Izaj. 35:8; Jer. 31:34) i obfite (Izaj. 11:9; 35:7). Ta droga będzie bardzo sprzyjała sprawiedliwości, przynosząc ulgę w skutkach przekleństwa (Izaj. 61:4) i sprowadzając restytucję (Ezech. 36:35; Izaj. 35:1,2); z tą drogą będzie się łączyło zniszczenie każdej złej instytucji (Obj. 20:1-3; Ps. 72:9) oraz ustanowienie dobrych instytucji, które będą sprzyjać reformowaniu ludzkości (Ps. 72:8); grzech i błąd będzie przez nie stopniowo usuwany (Izaj. 25:7,8); sprawiedliwość będzie stopniowo zaprowadzana (Ps. 72:7; Izaj. 60:21), a Prawda wszędzie będzie wywyższana (Izaj. 11:9; 29:18,24); przekleństwo oraz wynikające z niego obciążenia będą usuwane z drogi (Rzym. 8:21); smutek będzie usunięty, a radość przywrócona (Izaj. 35:10); ustaną wojny, a pokój będzie obfitować (Ps. 46:10; 72:7; Izaj. 2:4; 9:7); zamiast wywyższania niegodziwych, jak to ma miejsce obecnie, oni zostaną upokorzeni (Ps. 37:34-38); podczas gdy sprawiedliwi, którzy obecnie są ciemiężeni i prześladowani, zostaną wywyższeni (Ps. 72:7; Izaj. 60:14,15); fałszywi nauczyciele i fałszywe kościoły zostaną zniszczone (2 Piotra 2:1; Obj. 2:20-23), a będą ustanowieni prawdziwi nauczyciele i prawdziwy Kościół (1 Kor. 6:2,3); niegodziwe narody będą unicestwione (Izaj. 60:12), a sprawiedliwym będzie udzielona pomoc (Gal. 3:8; Obj. 15:4). biedni nie będą już dłużej pogardzani (Ps. 72:12-14; 107:41); każdy będzie miał swój własny dom i nie będzie tam właścicieli, którzy eksmitowaliby ludzi z mieszkań (Izaj. 65:22; Mich. 4:4); ludzie nie będą już więcej pracować na próżno (Izaj. 65:23) i będą dobrze prosperować w swych przedsięwzięciach (Izaj. 60:17; 65:23); niegodziwość zostanie usunięta (Ps. 107:42); a sprawiedliwość będzie obfitować (Izaj. 61:11).

Następnie zwróćmy uwagę na podróżujących tą drogą, którymi będzie cały świat (Ps. 98:3; Izaj. 40:5; Ja na 1:9; 1 Tym. 2:4); podróżowanie tą drogą będzie ograniczone w przypadkach tych, którzy nie będą się reformować, ponieważ zostaną skazani na śmierć czy to jako przeklęci grzesznicy przy końcu 100 lat próby, czy pod koniec 1000 lat jako ci, którzy nie wypełnili swoich dni dobrem (Izaj. 65:20; 35:8; Jer. 31:29,30; Ezech. 18:4,20; Dz.Ap. 3:23; Obj. 20:7-9). Podróżujący tą drogą będą się uczyć Boskiego Słowa (Izaj. 35:5), rozpowszechniać Słowo Boże (Izaj. 35:6; Ps. 107:22) i praktykować Słowo Boże (Izaj. 35:6; Ezech. 36:25,27). Kresem, do którego prowadzi ta droga, będzie restytucja (Dz.Ap. 3:19-21; Rzym.8:21; Izaj. 60:21; Ps. 72:6,16). Rozumiemy, że droga święta będzie drogą dokładnie dostosowaną do świata ludzkości. Po szczegóły odsyłamy do Boskiego Planu Wieków, rozdział 11.

____
Źródło: „Sztandar Biblijny”, listopad-grudzień 2010, s. 94.

Z pewnością istnieje w Biblii obietnica pierwszego zmartwychwstania i zabrania wiernych do nieba. Jest to jedna z najwspanialszych myśli Słowa Bożego.

Jana 14:3 – „A gdy pójdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę znowu i wezmę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie ja jestem.”

Fot. strona „Ścieżki we mgle” na Facebooku

Ta obietnica jest niezwykle ważna. Mylą się jednak ci, którzy myślą, że na tym kończy się Boski plan zbawienia. Pismo Święte bardzo wyraźnie przedstawia o wiele szerszy Boski plan.

Obj. 5:9-10 – „I zaśpiewali nową pieśń tej treści: Godny jesteś wziąć zwój i zdjąć jego pieczęcie, gdyż byłeś zabity i swóją krwią kupiłeś Bogu [ludzi] z każdego plemienia, języka, ludu i narodu, i uczyniłeś ich naszemu Bogu królami i kapłanami – i będą królować na ziemi.”

Ten fragment mówi o wielkim triumfie Chrystusa i o tym, że pewni ludzie zostali wykupieni spośród narodów ziemi, po to, aby później na tej samej ziemi królować. Ta myśl powtarza się wielokrotnie w Słowie Bożym. Ziemia w tym czasie na pewno nie będzie pusta ani spalona dosłownym ogniem.

Obj. 2:26-27 – „Temu, który zwycięży, oraz temu, kto zachowa aż do końca moje dzieła, dam władzę nad narodami i będzie nimi rządził żelazną laską – zostaną pokruszone jak gliniane naczynia.” // Ten opis bolesnego kruszenia narodów uzupełnia Izajasz 19:22, gdzie podany jest jego cel. „Choć Pan dotknie cięzko Egipcjan [w ów dzień], przecież ich uzdrowi; oni zaś nawrócą się do Pana, który ich wysłucha i uleczy.”

Inne wersety Biblii to królowanie i władzę nad narodami nazywają sądzeniem świata, sądzeniem niesprawiedliwych, a jeszcze inne pokazują, że królowanie i sądzenie świata przez Jezusa i wiernych, będzie to ten sam Boski dzień. Będzie to trwający 1000 lat dzień Boskiego sądu, który poprowadzi Jezus z wiernymi. Zobaczmy kilka odnośników z Pisma Świętego, aby ten pogląd oprzeć o Słowo Boga, a nie człowieka.

2 Piotra 3:7-8 – „A obecne niebiosa i ziemia przez to samo słowo są utrzymane i zachowane dla ognia na dzień sądu i zatracenia bezbożnych ludzi. Ale niech to jedno, umiłowani, nie będzie przed wami zakryte, że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień”

Jak widać mamy tutaj przedstawiony dzień sądu jako dzień 1000. lat. A 1000 lat nasuwa skojarzenie z Królestwem Chrystusa. W końcu jak czytamy w  Obj. 20:6 – „Szczęśliwy i święty, kto ma udział w pierwszym zmartwychwstaniu; nad tymi druga śmierć nie ma władzy, ale będą kapłanami Boga i Chrystusa – i będą z Nim królować tysiąc lat.”

1000 lat królowania i pracy Jezusa i świętych jako kapłanów świata.

Możemy teraz przytoczyć dwa fragmenty, które pokażą, że czas powrotu Jezusa, czas królowania i czas sądzenia to jeden i ten sam okres. Jeden i ten sam 1000-letni dzień.

2 Tym. 4:1-2 – „Zaklinam cię więc przed Bogiem i Panem Jezusem Chrystusem, który będzie sądził żywych i umarłych [kiedy?] w czasie swego przyjścia i swego królestwa; głoś słowo Boże”

I jeszcze Księga Daniela 7:22 – „Aż przyszedł Starodawny [tak nazwany jest tutaj Bóg Ojciec], a podany jest sąd świętym najwyższych miejsc, a czas przyszedł, aby to królestwo święci otrzymali.”

I gdyby to był wykład o tysiącletnim królestwie to moglibyśmy teraz przedstawić wielką liczbę wersetów, które potwierdzają, że możemy spodziewać się czasów naprawienia wszystkich rzeczy, napełnienia ziemi pokojem, zatrzymania wpływu szatana na ludzkość, uwalniania ludzi od grzechu i śmierci. To jednak zrobiliśmy w wykładach o restytucji i o przywróceniu wzroku, słuchu i mowy (dostępne na youtube).  A także w wykładzie o wskrzeszeniu i zmartwychwstaniu niesprawiedliwych.

My dziś spojrzymy na sposób powrotu Pana i na to, w jaki sposób może on widzialny. Pamiętajmy, że musimy patrzeć poprzez Słowo Boże, które w całości jest natchnione i że nie możemy patrzeć na te sprawy w sposób cielesny.

W końcu widzimy, znamy i mocno odczuwamy w naszym życiu Boga, chociaż nie widzimy Go oczami. Odczuwamy też pomoc Jego aniołów, a sam Bóg stwierdza w swoim słowie, że Jego anioł zatacza obóz wokół tych, którzy oddają mu cześć. Na pewno jest z nami anioł Boży i teraz, ale nie widzimy go.

Odczuwamy też wpływ szatana, którego Biblia nazywa „bogiem obecnego złego świata”, „władcą na powietrzu”, który „włada w obecnym złym wieku”, mimo że też nie widzieliśmy go naszymi oczami. Nie widzimy demonów, ale oni są.

Postawmy więc pytanie: kim tak naprawdę jest Jezus i kim przy pierwszym zmartwychwstaniu mieli być ci, którzy razem z nim mają królować.

Apostoł Jan w 1 Liście 3:2 stwierdza: „Ukochani, teraz jesteśmy dziecmi Bożymi, ale jeszcze nie okazało się, kim będziemy. Wiemy, że gdy On się pokaże, będziemy podobni do Niego [do Jezusa], gdyż zobaczymy Go takim, jaki jest.” [nie jakim był!]

Kiedy Jezus zmartwychwstał uczniowie widzieli Go w różnych postaciach. W postaci podróżnego, ogrodnika, człowieka nad jeziorem, ale i w postaci, która przypominała Jego dawne ciało. Ale tak naprawdę był już inny. Nasz Pan tylko jak dawniej aniołowie przed Abrahamem, tak przed uczniami, chciał pokazać jaką ma moc i że to nadal On Sam, jednak odblask swojej prawdziwej chwały pokazał Saulowi z Tarsu, który po tym zdarzeniu stracił wzrok. Pamiętamy jak potężne światło zobaczył. On nie zobaczył istoty ludzkiej albo nam podobnej. Zobaczył tylko mały przebłysk rzeczywistej chwały Pana Jezusa.

Apostoł Piotr w 2 Liście 1:4 stwierdza, że tak jak otrzymał to wcześniej od Ojca Pan Jezus, tak i najbardziej wierni otrzymali „drogocenne i największe obietnice, abyście przez nie stali się uczestnikami Boskiej natury”

Czym jest taka natura? Jak opisuje to 1 do Tym. 6:16 – „On mieszka w światłości niedostępnej, którego żaden z ludzi nie widział ani zobaczyć nie może”. Taki jest dla człowieka Bóg – niewidzialny. I taki jest i będzie dla ludzkości Jezus, jednak na pewno nie są oni niewidzialni dla siebie nawzajem czy dla aniołów.

Z drugiej strony nie powinniśmy pominąć wersetów, które wskazują jakby na coś innego jeśli chodzi o powrót Pana Jezusa – Obj. 1:7 – „Oto nadchodzi pośród obłoków i zobaczy Go każde oko, także ci, którzy Go przebili; i opłakiwać Go będą wszystkie plemiona ziemi. Tak! Amen.”

Mamy więc dwa punkty widzenia. Jeden, bardziej znany, że Jezus pojawi się na chmurze i zobaczy go każde oko. Drugi, który uważam za biblijny, że po trudach obecnego ucisku i czasów ostatecznych, ludzie zauważą obecność Jezusa i przyjmą Jego królowanie, i Jego przedstawicieli na ziemi.

Czy tak można rozumieć werset, że „zobaczy Go każde oko”? Myślę, że tak, a jako jedno z potwierdzeń przeczytajmy Hebr. 2:9 – „widzimy raczej Tego, który na chwilę został uczyniony mniejszym od aniołów – Jezusa, ukoronowanego chwałą i dostojeństwem za cierpienia śmierci – po to, by móc z łaski Bożej zakosztować śmierci za każdego.”

Apostoł pisze: Widzimy Jezusa ukoronowanego chwałą i dostojeństwem. Czy my jako ludzie oddani Bogu widzimy Go dosłownie? Czy kiedy patrzymy w niebo, widzimy Jezusa w koronie chwały? Myślę, że widzimy go w umyśle i w sercu, naszą wiarą i naszym zrozumieniem Słowa Bożego. Widzimy Jego dobroć, kierownictwo w naszym życiu.

Widzimy dzisiaj wspaniałe rzeczy. Widzimy, że okup Jezusa Chrystusa dotyczy wszystkich ludzi i że Jego królowanie położy kres władzy szatana. My to zrozumieliśmy i czekamy, kiedy to się stanie i kiedy świat wokół nas to zrozumie.

Takie pojmowanie zgadza się z innymi fragmentami Biblii, które mówią o powrocie Pana Jezusa. Przede wszystkim nasz Pan sam zwraca uwagę w Ewangelii wg św. Jana 14:19, gdy mówi do apostołów: „Jeszcze trochę, a świat już Mnie nie zobaczy. Wy jednak będziecie Mnie widzieć”. Dosłowne widzenie Jezusa w Boskiej naturze nie będzie dla nikogo z ludzi, bo tak jak nie widzimy dzisiaj szatana i demonów, jak nie widzimy aniołów i wreszcie – jak nie widzimy Boga w jego duchowym ciele – tak samo ludzie nie mogą zobaczyć Jezusa jako istoty w Boskiej naturze. Ale apostołowie, którzy słuchali tych słów mieli oczywiście zobaczyć Jezusa dosłownie, bo sami mieli być zabrani do nieba.

Inni mieli zobaczyć go przez Jego dzieła, a to zgadza się ze słowami Pana Jezusa, że narodzeni z ducha, jako istoty duchowe, są jak wiatr – nie widać ich ale widać ich dzieła. Przeczytajmy co jeszcze Biblia mówi o powrocie Pana Jezusa:

Obj. 16:15 – Słowa Pana Jezusa: „Oto przychodzę jak złodziej; szczęśliwy ten, który czuwa i strzeże swoich szat…”

1 Tes. 5:2 – „Bracia … dzień Pana przyjdzie jak złodziej w nocy …
[4] wy, bracia nie jesteście w ciemności, aby ten dzień zaskoczył was jak złodziej [6] nie śpijmy więc jak inni, ale czuwajmy i bądźmy trzeźwi.”

Powrót naszego Pana jest tutaj opisany jak rzecz, której trzeba wypatrywać, trzeba czekać jak na złodzieja w nocy. Taki złodziej idzie bardzo po cichu, ukradkiem, kryje się w ciemnościach, idzie boso – bezszelestnie, cicho otwiera zamki w tajemnicy przed właścicielami domu. Według Biblii nawet szatan [czyli gospodarz] miał być niezorientowany i zaskoczony kiedy to miało się stać:

Mat. 24:43 – „To zaś wiedzcie, że gdyby gospodarz wiedział, o której straży [nocnej] przyjdzie złodziej, czuwałby i nie pozwoliłby włamać się do swojego domu. Dlatego i wy bądźcie gotowi, gdyż nie domyślacie się godziny, w której przyjdzie Syn Człowieczy.”

To porównanie jest piękne, ponieważ Pan Jezus jest złodziejem, ale tylko z punktu widzenia szatana. On tak naprawdę przychodzi do swojej własności i przychodzi zaprowadzić Królestwo Boże na ziemi, ale najpierw miał zaskoczyć wszystkich którzy nie czuwają.

Chciałbym zwrócić uwagę na pewne greckie słowo, które dotyczy dnia powrotu Pana Jezusa. To słowo to PARUZJA. Słowo to występuje w wielu wersetach Nowego Testamentu (24 wystąpienia). I niestety w większości miejsc jest ono błędnie tłumaczone jako „przyjście”. Przykład to Ewangelia wg Mateusza 24:3 – „A gdy [Jezus] siedział na Górze Oliwnej, podeszli do Niego uczniowie na osobności i zapytali: Powiedz nam, kiedy się to stanie i jaki będzie znak Twojego przyjścia [gr. paruzja] i końca wieku?”

Z tego opisu wynikałoby, że jakiś znak lub jakieś znaki mają zapowiadać POJAWIENIE SIĘ naszego Pana. Ten dokładny moment. Jednak rzeczywiste znaczenie słowa PARUZJA to bycie obecnym, obecność, pozostawanie na miejscu [już po przyjściu w jakieś miejsce]. Dobrze to widać z Listu do Filipian 2:12-13 – „Dlatego, moi ukochani, tak jak zawsze byliście posłuszni – nie tylko w mojej obecności [w mojej PARUZJI], lecz jeszcze bardziej teraz, pod moją nieobecność [w mojej APOUZJI] – z bojaźnią i drżeniem pełnijcie swoje zbawienie.” Słowo „obecność” to paruzja, a słowo „nieobecność” to „apousia”.
W tym fragmencie świetnie to widać.

Kiedy więc uczniowie proszą o znaki, to proszą oni o znaki OBECNOŚCI Pana, który już powrócił jako duchowa istota. Pytają gdy już będziesz obecny to skąd wierni będą o tym wiedzieć…? Takie pytania byłyby oczywiście dziwne, gdyby Jezus przychodził widzialnie i każdy miał go zobaczyć. (2 Tes. 2:1-2)

Spójrzmy na fragment na temat podobieństwa PARUZJI i DNI NOEGO. Jest to Ewangelia wg Mateusza 24:37-39 – „Jak bowiem było za dni Noego, tak będzie z obecnością [czyli paruzją] Syna Człowieczego. Bo jak w tamtych dniach, przed potopem, jedli i pili, żenili się i za mąż wydawali, aż do tego dnia, gdy Noe wszedł do arki, i nie spostrzegli się, aż przyszedł potop i uniósł wszystkich, tak też będzie z obecnością [paruzją] Syna Człowieczego.”

Ten sam czas czas paruzji czyli „obecność” ewangelista Łukasz nazywa „dniami syna człowieczego”, więc widać, że jest to obecność, która ma pewne etapy, pewne dni – okresy.

Nie byłoby możliwe, by sprawy za dni (paruzji) Syna Człowieczego (Łuk. 17:25-27) działy się tak, jak przed Jego obecnością, gdyby on przyszedł widziany przez wszystkich, przy dźwięku literalnej trąby (słyszanej na całej ziemi), gdyby zobaczony był przez wszystkich jak leci na chmurze. To by całkowicie zmieniło sytuację, a Biblia nie mówi, że dni Syna Człowieczego będą podobne do samego potopu, ale do dni Noego, łącznie z tymi, w których budował on arkę. Porównanie dotyczy tego, że ludzie nie zobaczyli lub nie uznali poselstwa Noego i dalej czynili zło, dalej żyli po „staremu”. To samo mało mieć miejsce w dniach obecności Syna Człowieczego.

Istnieje inne greckie słowo – ERCHOMAI – które oznacza dokładnie moment przyjścia. Po grecku można by powiedzieć, że ERCHOMAI (czyli wszedłem) do pomieszczenia i teraz jestem w nim PARUZJA (czyli jestem tu obecny).

Mając to w pamięci popatrzmy na niektóre opisy drugiej obecności Jezusa na ziemi: Ew. Mateusza 24:27 – „Jak bowiem blask [gr. ASTRAPE] wychodzi od wschodu słońca i ukazuje się aż na zachodzie, tak będzie i obecność Syna człowieczego.”

Użyte tu greckie słowo „astrape” w większości przekładów oddane jest jako „błyskawica”, ale w słowniku grecko-polskim Vocatio podane są takie znaczenia jak „blask” oraz „światło”. To samo słowo opisuje w ewangeliach blask świecy (a na pewno nie może to być błyskawica świecy…). Zobaczmy, że nie jest czymś typowym dla błyskawicy, jak oddaje to większość tłumaczeń, by pojawiać się na wschodzie i świecić na zachód, bo zwykle pojawia się z innego kierunku i świeci tylko na części nieba, w różnych kierunkach [widzimy na niebie zygzaki]. To blask słońca ukazuje się na wschodzie (o poranku) i zmierza do zachodu i właśnie do wschodzącego słońca porównana jest często w Biblii obecność Pana Jezusa. Prorok Malachiasz (4:2/3:20) nazywa Chrystusa Słońcem sprawiedliwości. U Mat. 13:43 – „Wtedy [w dniu królowania Chrystusa] sprawiedliwi będą jaśnieć jak słońce w królestwie swego Ojca.”

Światło słońca wcześnie rano, o świtaniu, widoczne jest tylko dla wyczekujących, nie każdy może to zobaczyć. Tacy wyczekujący to wierni i do nich, jako do Syjonu i do Oblubienicy naszego Pana, proroctwo Izajasza 60:1-2 mówi: „Powstań, zajaśniej, ponieważ przyszła twoja światłość i chwała PANA wzeszła nad tobą.
Oto bowiem ciemności okryją ziemię i mrok – narody, ale nad tobą wzejdzie PAN i jego chwała pojawi się nad tobą.” Jak widać mamy tutaj światłość dla wiernych, ale narody okryją ciemności, miały to być czarne, burzowe chmury.

Zrobię tu małą dygresję o tym, co dla kogoś oznacza poranek. Dla mnie może to być 7:30, ale gdy zaproponowałem mojej teściowej poranną kawę to powiedziała, że piła ją rano (bo u niej to była 6:30). Dla mojej mamy rano tego dnia zaczęło się o 5:30, a dla kogoś kto pracował do późna może się dopiero zacząć o 10. albo 11.

Wiemy tylko, że te ciemności dla narodów nie będą trwały na zawsze, a te symboliczne burze, trzęsienia ziemi i ogień [czasu ucisku] nie zniszczą całkowicie narodów; że te narody się obudzą. Mówią o tym wersety 3 do 5 [Izaj. 60] –
„I pójdą narody do twojej światłości, a królowie do blasku twojego wschodu. Podnieś wokoło swe oczy i spójrz: ci wszyscy, którzy się zgromadzili przyjdą do ciebie. Twoi synowie przyjdą z daleka i twoje córki będą wychowane przy twoim boku. Wtedy zobaczysz i rozweselisz się, gdyż nawróci się do ciebie tłum morski, a siły narodów przyjdą do ciebie.” Taki będzie ostateczny efekt obecności Jezusa, ale zanim do tego dojdzie narody muszą być w wielkiej ciemności.

Pytanie brzmi: czy my dzisiaj możemy po jakichś znakach stwierdzić, że żyjemy o wczesnym poranku dnia powrotu Jezusa? Jest to bardzo ważne, ale bardzo osobiste pytanie. Nie mogę na to odpowiedzieć, bo jest to kwestia badania Biblii i osobistego oglądania znaków czasu. Ja mogę powiedzieć, że osobiście wierzę, że tak jest. Mogę też jednak przytoczyć kilka takich znaków czasu i kilka opracowań biblijnych, które pozwolą na podstawie wersetów Pisma Świętego zastanowić się nad czasami, w których żyjemy.

Przede wszystkim – JAKIE rzeczy miały się dziać we wczesnej PARUZJI czyli na początku tysiącletniego dnia panowania Pana Jezusa na ziemi? (na każdy z tych znaków można podać wersety biblijne)
Według proroctw Starego Testamentu i słów naszego Pana Jezusa miał to być czas:
– wzrostu wiedzy i podróżowania
– miał to być czas wielkich kataklizmów
– miał to być czas powrotu Izraela do jego ziemi
– miał to być czas światowych wojen i przygotowań wojennych
– miał to być czas konfliktu między bogatymi i światem pracy
– miał to być czas łączenia się kościołów i organizacji świeckich
– miał to być czas wielkiego niepokoju i strachu wśród narodów
– miał to być czas narastającego stopniowo kryzysu
– miał to być czas ucisku, który obejmie całą ziemię

To wszystko są opisy już trwającej, rozpoczętej OBECNOŚCI (PARUZJI) JEZUSA, a nie zapowiedzi Jego przyjścia (kiedyś w przyszłości)

Ale równocześnie (z punktu widzenia religii) miał to być czas:

– coraz większej dostępności ewangelii i Pisma Świętego
– miał to być czas coraz większej niewiary i fałszywych poglądów
– miał to być czas coraz większej nieprawości
– miał to być czas coraz większego wyśmiewania się z obecności Jezusa i z wiary w ogóle
– ale miał to też być czas wyjaśniania prawdy Biblijnej
– miał to być czas oczyszczania i próbowania ludzi oddanych Bogu

Popatrzmy wokół nas. Łączymy się przez Zooma, przez internet, a czujemy się jakbyśmy byli w jednym pokoju. Nie znamy greki i hebrajskiego, a dzięki dostępności tłumaczeń i konkordancji biblijnych jesteśmy w stanie rozumieć Słowo Boże coraz lepiej. Z drugiej strony – na świecie panuje wielki niepokój i wzmaga się nieprawość i kryzys. Przeczytajmy fragment – Łuk. 21:25-27 –
„I będą znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach, a na ziemi rozpacz narodów w niepokoju huku morza i fali, gdy ludzie mdleć będą ze strachu i oczekiwania [wydarzeń] nadciągających na zamieszkały świat, gdyż moce niebios zostaną wstrząśnięte. I wtedy zobaczą Syna Człowieczego, przychodzącego w chmurze z mocą i wielką chwałą.”

Oczywiście jest tu głęboka symbolika, której nie sposób w tym momencie szeroko omówić. Jednak zwróćmy uwagę na te najbardziej dosłowne zwroty z tego opisu: „rozpacz narodów w niepokoju”, „strach i oczekiwanie wydarzeń nadciągających na zamieszkały świat”. Czy to widzimy? Jeśli tak, to zauważmy, że wtedy narody mają „zobaczyć” czyli „uznać” Syna Człowieczego. A jako czuwający możemy Go widzieć jeszcze zanim zobaczy Go reszta ludzi.

Sof. 1:15-18 – „Dniem gniewu jest dzień Pana, dniem troski i ucisku, dniem zniszczenia
i spustoszenia, dniem ciemności i mroku, dniem chmury i gęstej ciemności, dniem trąby
i okrzyku wojennego przeciwko miastom niedostępnym i przeciwko basztom wyniosłym. I udręcze człowieka i będą chodzić jak niewidomi, gdyż zgrzeszyli przeciwko Panu … Ani ich srebro, ani ich złoto nie zdoła ich wyratować w dniu gniewu Pana”

Czy widzimy te znaki? Jeśli tak, to nie znaczy, że zbliża się dzień Pana, ale że my już w tym czasie żyjemy. Powrót Pana Jezusa ma swoje etapy. My z tęsknotą czekamy na Restytucję – jasny dzień, ale żeby do niej doszło, obecny porządek ziemi musi zostać zniszczony i zgruzowany. My czekamy aż oczy i uszy duchowego zrozumienia naszych bliskich i całego świata się otworzą, ale póki co ludzie wokół chodzą jak niewidomi i nie wiedzą czemu na świecie jest tak źle.

Kolejny znak obecności i działania Pana Jezusa na świecie to przywrócenie Żydów do ich dawnej ziemi. Jest to bardzo wyraźny znak opisywany przez Słowo Boże. Królestwo Boże na ziemi zacznie się od Jerozolimy i choć obecny Izrael nie jest doskonały, to po nawróceniu pewnej części Izraela właśnie tam zacznie się Królestwo Boże na ziemi.

Okazuje się, że badacz Biblii Paul S.L. Johnson w książce pt. „Tysiąclecie” wylicza aż 12 świeckich i 14 religijnych znaków, że Pan Jezus jest obecny po raz drugi na ziemi i że zaprowadza obecnie swoje Królestwo.

W tej książce pokazuje też, że to doskonale zgadza się z chronologią Biblii, bo minęło już 6000 lat historii człowieka od Adamy i Ewy, i żyjemy obecnie na początku 7 tysiącletniego dnia. A to jest dzień Szabatu – dzień ODPOCZYNKU.

Wreszcie autor wyjaśnia tam etapy powrotu naszego Pana. Oczywiście inne sztandarowe książki na ten temat, które mocno opierają się na Biblii to „Boski plan wieków” i „Nadszedł czas” autorstwa Charlesa Taze’a Russella.

Co tak naprawdę jest ważne? Tak naprawdę nie to, czy my dokładnie te sprawy rozumiemy i czy wszystko nam się doskonale zgadza. Bo spójrzmy na to inaczej: czy my spodziewamy się dopiero widzialnego przyjścia Pana czy też spodziewamy się kolejnych etapów Jego obecności, to mamy przed sobą jedno najważniejsze zadanie. O tym zadaniu przypomina nam apostoł Piotr. Apostoł Piotr, który pisze też, że wiele rzeczy jest trudnych do zrozumienia, ale najważniejsze jest trzymanie się Słowa Bożego i naszego Pana Jezusa. Co apostoł napisał?

2 Piotra 3:10-13 – „A dzień Pana nadejdzie jak złodziej; wtedy niebiosa z trzaskiem przeminą, żywioły zaś, rozpalane, zostaną rozwiązane, a ziemia i dzieła [ludzi] na niej zostaną spalone. Skoro to wszystko tak ma być zniszczone, jakimi wy powinniście być w świętym postępowaniu i w pobożnych czynach, [wy] którzy oczekujecie i pragniecie przyjścia dnia Bożego [dziś można powiedzieć: którzy w nim żyjecie],
przez który niebiosa, palone, zostaną zniszczone, a rozpalane żywioły ulegną stopieniu? Oczekujemy bowiem –według obietnicy – nowych niebios i nowej ziemi, w których [nareszcie] zamieszka sprawiedliwość. Dlatego ukochani, oczekując tego, postarajcie się, abyście zostali znalezieni przez Niego w pokoju, niesplamieni i nienaganni.”

Obyśmy mieli szlachetne, czyste serca, które będą prowadziły bliżej do Pana. Bo klucz do zbawienia to nasze serca oddane Bogu przez świętą krew Jezusa Chrystusa. Jeśli miłości bym nie miał, nic mi to nie pomoże, że rozumiem dobrze PARUZJĘ. Nic nam nie pomoże widzenie znaków czasu, w których żyjemy (to nie da nam zbawienia), ale tylko mocne uchwycenie się wiarą Pana Jezusa i stawianie Boga na pierwszym miejscu w swoim sercu, w swoim umyśle i w swoim życiu. Kolejna z tych najważniejszych spraw to miłowanie naszych bliskich, naszych rodzin, naszych współpracowników i sąsiadów, naszych bliźnich. Jeśli to będzie z nami to wszystkie inne sprawy pójdą dobrze.