Obraz: Annie Henrie Nader, „Między niebem a ziemią” (źródło: altusfineart.com)

Pytanie – „Czy podzielacie wiarę w to, że po zmartwychwstaniu jedni będą w niebie (sędziowie), a drudzy na ziemi? Czy raczej wszyscy będą razem a niebo z ziemią sie połączą?”

Odpowiedź – Wierzymy, że Biblia pokazuje dwa różne i oddzielne zbawienia: niebiańskie i ziemskie.

Niebiańska nadzieja dotyczy „małego stadka” (Łuk. 12:32), czyli Kościoła – Oblubienicy Chrystusa, która będzie współdziedziczyć z Nim chwałę, Jego duchową naturę i sprawować sąd nad światem (Obj. 20:4; 1 Kor. 6:2).

Ziemska nadzieja dotyczy reszty ludzkości – która w przyszłym Królestwie Chrystusa będzie miała możliwość zdobycia życia wiecznego na odnowionej ziemi (Ps. 37:11,29; Izaj. 65:21-25).

To nie znaczy, że jedni są „lepsi”, a drudzy „gorsi”. Chodzi raczej o różne role w Boskim planie. Biblia posługuje się też obrazem „niebiańskiego Jeruzalem” zstępującego na ziemię (Obj. 21:2) – co pokazuje, że Boże panowanie i błogosławieństwa rzeczywiście połączą niebo i ziemię w harmonii, choć zadania, natura itp. dla poszczególnych zbawionych klas będą się różnić.

Dla nas ważne jest, że Bóg pragnie zbawienia dla wszystkich ludzi – i daje każdemu szansę uczestniczenia w Jego Królestwie, czy to w niebie, czy na ziemi.

Zachęcamy do zobaczenia w tym temacie dwóch wykładów. Pierwszy to prezentacją pt. „Nie tylko królowie i kapłani. Życie wieczne w niebie i na ziemi”:

Drugi nosi tytuł „Sędziowie narodów”:

Temat ten szeroko opisuje dostępna bezpłatnie książka pt. „Boski plan wieków”.

Interpretacja preteryczna (przeszłościowa) uważa, że księga ta odnosi się głównie do wydarzeń z jej własnych czasów, napisana w celu pocieszenia prześladowanego kościoła, kodem zrozumiałym dla kościoła tamtych dni. Interpretacja futurystyczna twierdzi, że większość wydarzeń w tej księdze należy jeszcze do przyszłości i wypełni się w krótkim czasie tuż przed przyjściem Jezusa.

Interpretacja historyczna uważa, że celem tej księgi była zapowiedź ogólnego obrazu całego okresu historii Kościoła, od czasów Jana do końca: rodzaj panoramy, seria obrazów, w których opisane są kolejne etapy i najważniejsze zarysy walki Kościoła aż do ostatecznego zwycięstwa. To jest zdecydowanie najbardziej powszechnie wyznawana interpretacja, być może tak powszechnie jak wszystkie pozostałe razem wzięte.

Można do nich dodać czwartą interpretację, wyznawaną przez niektórych, zwanych „spirytualistami”, która całkowicie oddziela symbolikę tej księgi od jakichkolwiek odniesień do wydarzeń historycznych i uważa ją za obrazowe przedstawienie wielkich zasad Boskiego rządu mających zastosowanie do wszystkich epok.

Wielu studentów Biblii lansuje pogląd, że księga Objawienia nie traktuje o historii kościoła, lecz o pewnych Żydach w czasie wędrówki kościoła. Inni utrzymują, że księga ta dotyczy pewnych Żydów po opuszczeniu świata przez Kościół. Inni twierdzą, że Objawienie odnosi się do ich członków, niektórych w każdym zborze, szczególnie pod koniec Wieku. Inna grupa wierzyła, że Objawienie dotyczy jej własnej literalnej historii i liczb, aż liczba jej członków wzrosła ponad 144 000, kiedy to zostali zmuszeni do zmiany poglądu i przyznania, że Objawienie traktuje o duchowym Izraelu, Kościele. Jeszcze inna grupa uczy, że Objawienie najpierw mówi o chrześcijanach z Żydów, którzy nawrócili się do Jezusa (144 000), a później – o prawdziwie wierzących od czasu kościoła pierwotnego aż do drugiego adwentu (wielkiej rzeszy).

OBJAWIENIE SYMBOLEM BOSKIEGO PLANU I KOŚCIOŁA

Nasz argument w tym krótkim artykule jest następujący: Księga Objawienia wyraźnie stwierdza, że jest symboliczną i przede wszystkim proroczą historią Boskiego planu oraz Jezusa Głowy i Ciała. Fakt ten stanie się oczywisty w dalszej części artykułu.

Wszyscy jesteśmy świadomi, że imię „Chrystus” odnosi się w Biblii do Głowy i Ciała (1 Kor.12:12,13; 15:23; Gal.3:16,29; Kol.1:24; Efez.4:13; 1 Piotra 4:13).

Wiemy też, że termin „Jezus” odnosi się w Biblii do Głowy i Ciała. Wyraźnie wskazują na to słowa z Dz.26:15: „Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz”. Oczywiste jest bowiem, że Paweł nie mógł prześladować samego Jezusa, który wtedy znajdował się już w królestwie duchowym. Jezus musiał mieć zatem na myśli swoich prawdziwych naśladowców (klasę Jezusa) w ciele, którzy byli prześladowani przez Saula. Takie użycie tego określenia bardzo często występuje w Objawieniu, i to w takich kontekstach, które dowodzą, że Objawienie w głównej mierze dotyczy Kościoła jako Jezusa w ciele w czasie Wieku Ewangelii.

Wszyscy wiemy, że dawanie świadectwa to podawanie osobiście widzianego proroczego lub historycznego opisu wydarzenia, osoby lub rzeczy. Takie świadczenie może być podane słowem mówionym lub na piśmie, ale w każdym przypadku jest to proroctwo lub historia wydarzenia, osoby lub rzeczy na podstawie osobistej obserwacji. Gdy zatem prorocy lub apostołowie dawali świadectwo o śmierci Jezusa itp., przedstawiali ustne lub pisemne proroctwo lub historię na ten temat, tak jak to widzieli. Greckie słowa marturia zupełnie poprawnie używane jest na określenie takiego świadectwa: proroctwa lub historii. Właśnie to słowo jest siedem razy użyte w Objawieniu w związku z imieniem Jezus na określenie historycznych dziejów – historii – Kościoła. Z tych wersetów wyciągamy wniosek, że Objawienie zawiera historię Kościoła podaną w symbolach, głównie jako proroctwo. Pięć z tych siedmiu fragmentów mówi o Słowie Bożym traktowanym proroczo i historycznie. Krótko zbadamy tych siedem fragmentów.

Najpierw proponujemy Obj.19:10 jako dowód naszego twierdzenia, że Objawienie zawiera historię Kościoła: „świadectwo [historyczne dzieje] Jezusa [Głowy i Ciała] jest duchem [nauką, tematem] proroctwa [zawartego w Objawieniu]”. Wszyscy znamy fakt, że słowo „duch” często oznacza „doktrynę, naukę” (Iz.11: 4; 29:14; 2 Tes.2:2,8; 1 Jana 4:1-3,6; 5:6; pełne zbadanie różnych znaczeń słowa „duch” w Życie-Śmierć-Po śmierci, s.208-213 oraz E15 s.479-495). W Objawieniu słowo to najczęściej jest używane właśnie w tym znaczeniu (Obj.1:4; 2:7,11,17,29; 3:1,6,13,22; 4:5; 5:6; 14:13; 16:13,14; 22:17). Rozumiemy zatem, że znaczenie tego wersetu jest takie, że nauką, tematem Objawienia są historyczne dzieje Jezusa, Głowy i Ciała. Werset ten ujawnia więc temat tej księgi.

Obj.1:2 doskonale pasuje do naszego tematu słowami: „Który poświadczył [zapisał historię – w grece czasownik zaświadczyć, dać świadectwo] Słowo Boże i świadectwo [historyczne dzieje] Jezusa Chrystusa [Głowy i Ciała], [w grece nie ma słowa odpowiadającego „i” – zob. Diaglott] – wszystko, co widział”. W tym wersecie wyrażenie “wszystko, co widział [Jan]” użyte jest jako wyjaśnienie wyrażenia “Słowo Boże” oraz „świadectwo Jezusa Chrystusa”, ponieważ jest ono użyte w apozycji do tego drugiego wyrażenia (apozycja to dopowiedzenie, przydawka rzeczownikowa pozostająca w związku zgody z wyrazem określanym i umieszczana po nim, np. miasto Kraków, za króla Stasia – przypis tłum.). Tak więc Jan opisał to, co widział, a było to symbolicznym i głównie proroczym zapisem [historią] Słowa Bożego i świadectwa [historycznych dziejów] Jezusa Chrystusa [Głowy i Ciała]. Gdybyśmy mogli stworzyć słowo „uhistorycznił”, moglibyśmy przetłumaczyć ten fragment następująco: „Który uhistorycznił Słowo Boże i dzieje [których proroczo był świadkiem] Jezusa Chrystusa – wszystko, co widział”, tzn. zapisał w Objawieniu symboliczną i głównie proroczą historię Planu Boga i klasy Chrystusa. Werset ten uczy zatem, że apostoł Jan widział serię wizji dotyczących Słowa Bożego i dziejów Jezusa Chrystusa [Głowy i Ciała], które opisał w Objawieniu. Księga ta odnosi się więc do Słowa Bożego i klasy Chrystusa, w przeważającym stopniu podając ich proroczą historię.

W Obj.1:9-11 apostoł Jan wyraźnie stwierdza, że Pan tak zaplanował, by znalazł się on na Patmos w celu zobaczenia wizji dotyczących Słowa Bożego i świadectwa [historycznych dziejów] Jezusa [Głowy i Ciała], które miał zapisać w księdze. Wersety te uczą też zatem, że tematem Objawienia jest historia planu Boga i klasy Chrystusa.

WIERNI CIEPIĄ ZA ŚWIADECTWO JEZUSA

W Obj.6:9 i 20:4 czytamy o wiernych jako o poświęconych i cierpiących z powodu Słowa Bożego i świadectwa Jezusa – z powodu udziału, jaki mają w Słowie Bożym i w dziejach klasy Jezusa. Wersety te pokazują, że rzeczywiście mają oni udział w dziejach widzianych w różnych wizjach tej księgi, i że w związku z tym Objawienie dotyczy ich jako swego tematu.

W Obj.12:17 o części Maluczkiego Stadka po 1260 latach pustynnych doświadczeń Kościoła, nazwanej nasieniem / potomstwem części Kościoła, która miała to doświadczenie, ponieważ powstała w jego wyniku, mówi się jako o tych, którzy zachowują [strzegą] przykazania [nauki (Jana 14:21-24), Słowa Bożego] Boże i którzy mają świadectwo [historyczne dzieje] Jezusa [Głowy i Ciała]. Także i tutaj są oni przedstawieni językiem, który utożsamia ich z tematem tej księgi, a zatem księga Objawienia traktuje o Kościele.

W Obj.19:10 występuje sformułowanie „twoi bracia, którzy mają świadectwo Jezusa”, a anioł udzielający objawienia mówi o sobie jako o współsłudze braci, którzy mają świadectwo Jezusa, natomiast w Obj.22:9 mówi o sobie nie tylko jako o współsłudze Jana, lecz jako o współsłudze braci Jana, „drugorzędnych proroków” Wieku Ewangelii, oraz tych, którzy strzegą nauk tej księgi – pozostają w harmonii ze Słowem Bożym i życiem realizują świadectwo, historyczne dzieje Jezusa, Głowy i Ciała. Po użyciu sformułowania „którzy mają świadectwo Jezusa” w Obj.19:10 anioł dokonujący objawienia wyraźnie stwierdza w tym samym wersecie, że nauką [tematem] proroctwa jest świadectwo [historyczne dzieje] Jezusa.

To, że wyrażenie świadectwo Jezusa nie może oznaczać zapisu dziejów Jezusa, Głowy, dokonanych w ciele jest oczywiste na podstawie faktów, że (1) takie dzieje zawierają się w Słowie Bożym, a tym samym są jego częścią; oraz (2) że wyrażenie świadectwo Jezusa w pięciu z siedmiu wyżej zacytowanych fragmentów okazuje się być czymś innym od Słowa Bożego. Niewątpliwie wyrażenie świadectwo Jezusa w tych siedmiu wersetach użyte jest w znaczeniu historycznych dziejów Jezusa, Głowy i Ciała, w czasie Wieku Ewangelii, a to na podstawie faktu, że dzieje te był poświadczone przez proroctwa Pana jako mające nadejść oraz na podstawie faktu, że greckie słowo marturia – świadectwo – między innymi oznacza rzeczy – dzieje – o których świadczono, w tym przypadku proroczo.

Tych siedem użyć wyrażenia świadectwo [historyczne dzieje] Jezusa [Głowy i Ciała], z których pięć wiąże się z wyrażeniem Słowo Boże, stanowią pełny dowód, że klasa Chrystusa, Głowa i Ciało, jest głównym tematem Objawienia i że jej drugorzędnym tematem jest Słowo, Plan Boga – pięknie streszczony w roz. 4 i 5. Ta nauka w tej księdze co do jej głównego tematu niszczy wszelkie zapożyczone, nieprzekonujące, wydumane, naciągane i nużące argumenty.

Obyśmy dalej głosili przesłanie z Obj.19:5: „Chwalcie naszego Boga wszyscy jego słudzy i ci, którzy się go boicie, i mali, i wielcy”, a także to na temat historycznych dziejów klasy Jezusa, Głowy i Ciała, oraz ich przygotowania (Obj.19:7)!

(Zobacz artykuł w wersji PDF – kliknij tutaj)

_______
Present Truth, 1986, p. 77, „The Testimony of Jesus”, tłum. AU

W Ewangelii wg św. Mateusza 6:10 Jezus uczy swoich uczniów, by modlili się o przyjście Królestwa Bożego. Czym jest Królestwo Boże?

Mateusza 6:10 stanowi część Modlitwy Pańskiej [modlitwy „Ojcze nasz…”]: „Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja na ziemi, tak jak w niebie”. W powszechnym użyciu słowo „królestwo” odnosi się zwykle do terytorium, państwa i ludzi podlegających władzy króla lub królowej. W użyciu biblijnym odnosi się także do samego monarchy lub do władzy, przez którą rządzi.

Władcami, których Bóg wyznaczył do działania jako Jego królewskich przedstawicieli i do sprawowania Jego władzy w nadchodzącym panowaniu Wieku Tysiąclecia, są Jezus i Jego wierny Kościół (1 List Piotra 2:9).

Biblia mówi o Jezusie i Jego Kościele jako Królestwie z dwóch punktów widzenia:

1. Ich ziemskiego życia w Wieku Ewangelii, kiedy doświadczali prób, cierpień i prześladowań. To znaczenie tego terminu trafnie określane jest jako Ecclesia militans – Kościół walczący [jako żołnierze Chrystusa z grzechem i szatanem]. W tym stanie członkowie Kościoła mogą być nazywani Królestwem embrionalnym [rozwijającym się] i Królestwem cierpiącym.

2. Ich niebiańskiej egzystencji, kiedy będą panowali nad ziemią. Wtedy będzie można ich nazwać Ecclesia triumphans – Kościół triumfujący. W tym stanie Kościół może być nazwany Królestwem narodzonym lub Królestwem uwielbionym [Królestwem w chwale].

Z którego punktu widzenia Jezus mówił w Ewangelii Mateusza 6:10?

Królestwo się zaczyna

Jezus nauczał swoich uczniów, że zmiana dyspensacji [porządku rzeczy] jest nieuchronna, jak czytamy u św. Łukasza 16:16 – „Prawo i Prorocy (sięgają) aż do Jana. A odtąd głosi się dobrą nowinę o królestwie Bożym i każdy usilnie się stara dostać do niego”.

Tak więc sam Jezus rozpoczął to Królestwo i głoszenie o nim podczas swej służby przez trzy i pół roku. Piotr i pozostali apostołowie dalej głosili to w dniu Pięćdziesiątnicy, kiedy otrzymali ducha świętego. Jakiś czas później do tego Królestwa zostali także wprowadzeni poganie [ludzie spoza narodu żydowskiego].

Królestwo się rozwija

Królestwo rozwijało się i rozszerzało przez cały Wiek Ewangelii (Wiek rozwoju Kościoła), gdy członkowie klasy Królestwa – Kościoła – byli przygotowywani, szkoleni i udoskonalani do ich obiecanego panowania z Chrystusem w Wieku Tysiąclecia  – w czasie ich królewskiej władzy, który nastąpi po Wieku Ewangelii. Jednak Królestwo jeszcze się nie rozpoczęło, a wola Boża nadal nie jest wykonywana na ziemi, tak jak w niebie. Ten zarys modlitwy Pańskiej należy do przyszłości.

Zwróćmy uwagę, że klasa Królestwa wywodzi swoją nazwę z oczekiwania na obiecane, przyszłe panowanie nad światem ludzkości. Sami ludzie także za tym tęsknią, chociaż nieświadomie, jak mówi o tym List do Rzymian 8:19 – „stworzenie z wielką tęsknotą wyczekuje objawienia się synów Boga”.

Na zakończenie

Aby to podsumować: Królestwo u Mateusza 6:10 to panowanie Chrystusa i Jego Kościoła, i rozpocznie się ono podczas Jego Drugiego Adwentu [podczas Paruzji – drugiej obecności Jezusa Chrystusa na ziemi]. Król królów i Jego Kościół wchodzą na swój wysoki urząd, aby rządzić w prawie i sprawiedliwości oraz błogosławić wszystkie narody ziemi (Księga Rodzaju 12:3).

Pod koniec tego tysiącletniego panowania każdy członek rodziny ludzkiej, który kiedykolwiek żył, otrzyma możliwość [szansę] odzyskania ludzkiej doskonałości utraconej przez Adama w Edenie.

_______
Źródło: „The Kingdom of God”, UK Bible Students, czerwiec 2008.

Aby dowiedzieć się więcej na ten temat, zamów bezpłatną książkę pt. „Boski plan wieków”.

Niniejszy artykuł to wybrane fragmenty z książki Magdaleny Ponichter pt. „Moi bliscy z Galilei”.

Idą za Nim i wiedzą, że – jak On – nie mają stałego miejsca na ziemi. Bezdomni, ale szczęśliwi. Jutra niepewni, lecz – milionerzy Nieba. Domem ich i rodziną jest Kościół Boży. Stokroć więcej mają sióstr i braci. Całą ich majętnością – obecność Chrystusa.

Idą i uśmiechają się, gdy świat załamuje ręce nad ich zmarnowaną młodością, urodą, zdumiewa się ich spokojem i wiarą, nie dowierza ich radości. Idą wierząc, że na ten jeden los, na ich apostolskie pielgrzymowanie budować stałego domu nie warto – Niebo nad głową wystarczy. (…)

Dojrzały chrześcijanin, ten, który pragnie stać u boku Chrystusa, musi dzielić z Mistrzem troskę o cały lud Boży. Musi być dość silny, żeby podjąć odpowiedzialność za drugiego człowieka. Ponieść cudze ciężary. Podeprzeć słabszych. Dostrzec wszelki głód. Zrozumieć, że pracujący samotnie misjonarz potrzebuje zaplecza modlitwy i ofiary. Pojąć, że zbawienie świata uzależnił Bóg także od jego starań, modlitwy, pracy i miłości.

Piotr – rybak galilejski, sądził, że całym światem są jego sieci i znajome jezioro, na którym łowił od dziecka.

Celnik Mateusz był przekonany, że życie należy wyłącznie do niego, że należy wykorzystać każdą okazję, by się nieźle urządzić.

Józef Cieśla, marzył o spokojnym, cichym szczęściu z Maryją.

Nikt też nie mógł przypuszczać, że ta prosta i pogodna Dzieweczka z Nazaretu zaważy na losach świata.

Ale w życie tych ludzi wtargnęła łaska. Przyszedł Chrystus nad brzeg jeziora, na brzeg małego Piotrowego świata, przyszedł na cło, do ciesielskiego warsztatu, do miasteczka Nazaret.

Przyszedł do twojego pokoju, znalazł cię za ladą sklepową, w budce dróżnika, na sali wykładowej, w izbie szpitalnej, za kierownicą samochodu. Gdziekolwiek jesteś, mówi do ciebie Chrystus: oprócz twoich małych spraw, oprócz osobistych dążeń, radości i smutków jest jeszcze wielki świat. Mój świat. Chory świat. Głodny świat. Świat, który odkupiłem i wciąż muszę go zbawiać na nowo. Czy jesteś dość silny, by mi w tym pomóc? Czy mogę ci zaufać, powierzyć losy ludzi twojej modlitwie i staraniom?

Nie szkodzi, jeżeli możesz ofiarować niewielki wkład w to nasze wspólne dzieło Zbawienia. Oby to jednak było wszystko, na co cię stać. Na górze rozmnożenia wystarczyło pięć chlebów i dwie rybki. Daj więc tyle, ile masz – czas, zdrowie, serce.

Zrób, co w twojej mocy, choćby to było niewiele. Zostaw Bogu sprawę rozmnożenia twoich sił i czasu, i zdrowia, i miłości.

Nikt nie odejdzie od ciebie z pustymi rękami. Zawsze będziesz miał coś do ofiarowania. A to jest wspólny cud Boga i człowieka.

„Między narodzonymi z niewiast nie powstał większy od Jana Chrzciciela. Lecz najmniejszy w królestwie niebieskim większy jest niż on.” – słowa Pana Jezusa z Ew. Mateusza 11:11 mówią sporą nie tylko o samym Janie Chrzcicielu, a też wszystkich świętych Starego Testamentu.

Czy święci Starego Testamentu tacy jak Abraham, Izaak i inni wejdą w skład „maluczkiego stadka” czyli kościoła Bożego? – zapytał nas jeden ze słuchaczy serii wykładów pt. „Boski plan zbawienia”.

Szczególny rozdział Biblii, który mówi o różnych świętych Starego Testamentu to 11. rozdział Listu do Hebrajczyków. Ludzie ci są tam nazwani „przodkami [którzy] otrzymali świadectwo” (werset 2), a w wersecie 38 apostoł Paweł opisał ich jako tych, których „świat nie był godzien”.

Czasami nazywamy ich z tego powodu Starożytnymi Godnymi, a czasami Starożytnymi Świętymi (lub świętymi Starego Testamentu).

Długa lista tych osób z imionami i dokonaniami podana jest w wersetach 4-32. O innych, choć nie z imienia, mówią wersety 33-40. Byli oni bohaterami wiary przed przyjściem Chrystusa. Bóg używał ich jako swoich przedstawicieli, sług i świadków w tamtych czasach, a przez niektórych z nich podał księgi Starego Testamentu.

Choć o tym nie wiedzieli, w różnych wydarzeniach życia, Bóg używał ich także do podania wielu obrazów na przyszły czas. Wiemy choćby z Listu do Galatów, że Abraham i jego żony symbolizowały Boga i jego przymierza, a Izaak stał się obrazem, typem lub zapowiedzią Chrystusa.

Żyjąc przed śmiercią Jezusa, nie mogli się oni stać synami Boga i współdziedzicami Chrystusa (por. Jana 1:12-13; Rzymian 8:17; Galatów 4:3-5). Jednak dzięki usprawiedliwieniu z wiary otrzymali przywilej stania się „sługami” oraz „przyjaciółmi” Boga (por. Hebrajczyków 3:5, Jakuba 2:23).

Bóg nie zaoferował im przywileju zostania królami z Jezusem i uczestnikami jego niebiańskiej natury, ponieważ obietnice takie po raz pierwszy zostały dane dopiero ze śmiercią i zmartwychwstaniem Jezusa (por. 1 Piotra 1:10-12, Hebrajczyków 2:3-4, Łukasza 16:16). Jezus był pierwszym spośród tych królów (Hebrajczyków 6:20; 12:1-2) i dlatego Starożytni Godni jako żyjący przed Nim nie mogli uczestniczyć w tym niebiańskim powołaniu (Hebrajczyków 3:1, Filipian 3:14).

Jan Chrzciciel, który zmarł przed śmiercią Jezusa, był ostatnim z tej grupy. Jezus zapewnił nas, że Jan nie będzie należał do „maluczkiego stadka”, przyszłych królów i kapłanów: powiedział, że najmniejszy w Królestwie niebiańskim (lub inaczej: najmniejszy spośród przyszłych królów) będzie większy od Jana, co oczywiście oznacza, że Jan nie będzie należał do tego grona (por. Mateusza 11:11).

Tylko „maluczkie stadko” naśladowców Jezusa stanie się Jego „ciałem”, kościołem Bożym i przyszłymi „królami” oraz „kapłanami” świata wraz z Nim. To jednak nie znaczy, że Bóg nie widział wierności świętych Starego Testamentu czy kogokolwiek innego. Wszyscy wierni zostaną przez Niego szczodrze i sprawiedliwie nagrodzeni.

Nagroda wiernych Starożytnych Godnych będzie więc niższa od nagrody „maluczkiego stadka” (por. Hebrajczyków 11:38-40). Będą oni jednak mieli uczestnictwo w „lepszym zmartwychwstaniu” od zmartwychwstania reszty świata (por. Hebrajczyków 11:35), będzie to także zmartwychwstanie „sprawiedliwych” (por. Jana 5:29).

Choć nie staną się oni niebiańskimi „królami” i „kapłanami” z Jezusem (por. Objawienie 20:6), to jednak otrzymają stanowiska książąt postanowionych na całej ziemi (por. Psalm 45:17, Izajasza 31:1), będą panować jako „sędziowie” i „nauczyciele” dla reszty świata (por. Izajasza 1:26-27).

Psalm 45 nabiera znaczenia w tej sprawie, gdy przypomnimy sobie, że król Dawid z jednego punktu widzenia był ojcem lub przodkiem Mesjasza, a z drugiego to Mesjasz (nasz Pan Jezus Chrystus) udzieli jemu życia wiecznego i stanie się „ojcem wieczności” dla niego. Inaczej mówiąc: ci, którzy byli dla Mesjasza „przodkami” lub „ojcami”, będą dla niego „synami”; będą mu zawdzięczać życie i to On ustanowi ich książętami oraz nauczycielami całej ludzkości.

Myślimy, że różne proroctwa nazywają tych świętych Starego Testamentu „starcami” lub „radą starszych”. Na przykład: Księga Izajasza 24:23, Psalm 107:32, a jeśli dobrze rozumiemy ten fragment to także Księga Joela 3:1* (lub 2:28 w innych przekładach). Według tego ostatniego fragmentu „starcy” mają „miewać sny” – mogłoby to więc znaczyć uzyskiwanie przez nich specjalnych objawień z niebiańskiej części Królestwa Bożego.
[* zdajemy sobie sprawę, że pierwsze wypełnienie tego proroctwa miało miejsce w dniu Zesłania Ducha Świętego; spodziewamy się jednak jego szerszego wypełnienia, na wielką skalę, w tysiącletnim królestwie Chrystusa]

Po dalsze szczegóły na ten temat odsyłamy także do prezentacji pt. Dolina Bożych gór. Nie uważamy samych siebie za nieomylnych i oczywiście zachęcamy do dzielenia się pytaniami i przemyśleniami na ten oraz inne tematy. Oby kochający Bóg wszystkim nam błogosławił w poznawaniu i praktykowaniu Jego Słowa w tym kolejnym roku!

Wykład wygłoszony przez br. Beniamina Nagórnego na spotkaniu biblijnym pt. „Prawdziwy kościół – czy można go znaleźć na ziemi?” (Bydgoszcz, 30.05.2015 r.).

„W dzisiejszych czasach znajdujemy taki problem, że najważniejszy jest sztandar, najważniejsze jest wyznanie, do którego ja należę; że może Bóg inaczej spojrzy na to wyznanie i mnie oceni kiedyś w przyszłości tylko dlatego, że należałem do tego wyznania, a tutaj apostoł jasno mówi: ?innego gruntu nikt nie może założyć jak na Jezusie Chrystusie?. Już wtedy mówiono, powstawały jak gdyby sekty, jeden mówił: ?ja jestem Apollosowy?, ?a ja Pawłowy?. A apostoł Paweł mówi: ?a ja Chrystusowy?. To jest to właściwe spojrzenie na daną sprawę. Bóg nigdy nikogo inaczej nie oceni, jak spojrzenie i ocena człowieka – czy był naśladowcą Chrystusowym? Czy był zbudowany na tej jedynej, prawdziwej opoce jaką jest nasz zbawiciel – Jezus Chrystus?”