Zastanówmy się, skąd się bierze nasza siła i pokój. Każdego dnia mamy różne zmagania – od problemów w pracy i w domu, przez zdrowie, sprawy uczuciowe, aż po nasze duchowe zmagania. Może warto się zatrzymać i zastanowić, skąd brać siłę i na czym ją opierać, i zadać sobie pytanie: czy mam w sobie pokój, który pochodzi od Pana?

Psalm 29:11 – „Pan doda mocy ludowi swojemu; Pan będzie błogosławił ludowi swemu pokojem.”

Wykład wygłoszony przez brata Wiktora Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 2 lutego 2025 r. 

Z moich obserwacji wynika, że ludziom ogólnie brakuje pokoju, powody są różne. Pisarz science-fiction Stanisław Lem przewidywał, że „utoniemy w informacyjnej powodzi”. I myślę, że dzisiaj te słowa są w jakimś sensie prorocze. Wielki dostęp do informacji to z jednej strony więcej wiedzy, ale z drugiej wiele nieznanych wcześniej powodów do lęku, fobii, niepokoju i osłabienia. Boimy się chorób, boimy się fali imigrantów i terroryzmu, boimy się wojny. Boimy się, że jemy skażone jedzenie, boimy się kryzysu. Co gorsza, internet pełny jest tzw. „fake newsów” czyli tekstów, które celowo wprowadzają czytelnika w błąd. (I nie zawsze są to te artykuły, które zostały jako takie oznaczone)

Nawet jeśli tego nie chcemy te „fale” informacji wchodzi do naszych umysłów i naszych domów. Obrazy i filmy, którymi bombarduje nas telewizja i internet, na długo pozostają w naszych głowach. Do tego, gromadzimy wiele haseł, loginów i numerów. Według pewnych badań młodzi ludzie przetwarzają dziś nawet 74 gigabajty danych dziennie. To za dużo.  Poza depresją i wypaleniem zawodowym mówi się nawet o schorzeniu jakim jest demencja cyfrowa, w której zapamiętywanie i porządkowanie informacji staje się niemożliwe.

To nie dziwi, bo czy naturalne jest przesiadywanie 10 godzin na dzień przed komputerem i spędzanie dalszej godzin lub dwóch w korkach, jadąc do pracy samochodem? Jaki sposób na to znaleziono? Home office, czyli łączenie pracy i domu. W tych warunkach wielu ludziom brakuje mocy.

Niektórzy popadają w apatie i choroby nerwowe tak silne, że zmusza ich to do całkowitego zaprzestania pracy. Inni poza pracą nie są w stanie czegokolwiek konkretnego przeczytać lub zrobić, więc resztę czasu spędzają przed ekranem telewizora i smartfona. Nieraz jesteśmy tak zmęczeni, że nie mamy sił aby choć chwilę poćwiczyć fizycznie. Nie mamy mocy, by wyjść na spacer, a to przecież nie pomaga naszej kondycji.

Duchowe życie też jest pełne niepokoju. Zbory znikają z mapy świata i Polski, w innych bracia i siostry nie czują się dobrze, gdy brak w nich prawdy lub ducha. Ciągle spory i debaty między niektórymi braćmi zniechęcają wielu innych do wnikania w Boże Słowo. Każdy ma swoją rację. Choć napełniamy swoje głowy prawdą, znacznie trudniejsze jest jej wykorzystanie w codziennym życiu. Wielu z nas brakuje „duchowej mocy”.

Pytanie: czy przyczyna tego braku mocy i braku pokoju w przypadku ludu Bożego jest w nas czy w Bogu? W Psalmie 29:11 obietnica Boża mówi jasno: „Pan doda mocy ludowi swojemu; Pan będzie błogosławił ludowi swemu pokojem.” Czy możemy być pewni tej obietnicy? 1 Tes. 5:24 – „Wierny jest ten, który was powołał, który też to uczyni.” Hebr. 10:23 – „Trzymajmy wyznanie nadziei niechwiejące się; (bo wierny jest ten, który obiecał)”

Jeżeli obietnica Boża jest pewna, a nam brakuje mocy i pokoju, być może problem tkwi gdzieś indziej. Czy zaufaliśmy, że w Jezusie Chrystusie Bóg dał nam „drogę, prawdę i życie”? Czy Bóg jest w centrum naszego życia?

Dobrze jest spojrzeć na to, kiedy i dlaczego starożytny Izrael pokonywał swoich wrogów? W 1 Kronik 5:20 opisaną mamy bitwę z Hagrytami. Jaki był powód zwycięstwa Izraela? Przekład Literacki EIB oddaje ten werset:
„Bóg wsparł ich w walce, tak że pokonali Hagrytów oraz ich sprzymierzeńców. Gdy w czasie bitwy wołali do Boga, On ich wysłuchał, ponieważ Mu zaufali.”

Potrzebujemy ufności do Boga. Walczymy o wiele spraw w naszym życiu. Staramy się dobrze pisać sprawdziany, zdawać egzaminy, rozwijać firmy, staramy się o szanowane miejsce w pracy. Staramy się coś osiągnąć, coś zbudować. Ale czego tak naprawdę nam potrzeba, skoro chcemy w tym życiu podobać się Bogu i żyć z Nim? Hebr. 10:6 – „A bez wiary nie można podobać się Bogu; albowiem ten, co przystępuje do Boga, wierzyć musi, że jest Bóg, i że nagrodę daje tym, którzy go szukają.”

Jak niewiele trzeba, by wejść na drogę mocy i pokoju. Wystarczy uwierzyć. Gdy strażnik więzienia pytał Pawła co ma zrobić by się uratować, ten odpowiada prosto: „Uwierz w Pana Jezusa!”.

Co to jednak znaczy wierzyć w Pana Jezusa? Czy znaczy to wierzyć, że On jest? W to wierzą, a raczej wiedzą to również demony. Znaczy to coś więcej: to znaczy zaufać Mu w każdej w sprawie naszego życia. Powierzyć się jemu jako Pasterzowi. Czasami trzeba się zatrzymać i zastanowić nad swoją wiarą.

Kiedyś na pewnym protestanckim kursie biblijnym w Polsce zapytano dzieci i młodzież: „Jak kończycie dzień w waszym domu?”. Organizatorzy byli zaskoczeni gdy tylko na 2 z 200 kartek z anonimowymi odpowiedziami znalazła się modlitwa, rozmowy o Biblii czy pieśni. Rodzinom brakuje siły i czasu.

Jak to jednak pogodzić z wiarą chrześcijan w Chinach, którzy uczą się jak największej liczby wersetów na pamięć, by móc je sobie przypominać w razie gdyby władze odebrały im Biblię? Być może niektórzy z Was widzieli pełną radości reakcję młodych wierzących w Chinach, gdy otrzymali swoje pierwsze własne Biblie. Ich radość była niesamowita.

Byłem na spotkaniu, na którym pastor z Polski opowiadał jak był w Chinach jako misjonarz. Chrześcijanie z Chin pytali go: jak to u was wygląda? A on szczerze powiedział, że z wiarą jest teraz słabo w Polsce, bo jest dużo rzeczy, które nas odciągają, jest mało ludzi wierzących. To było rano, a wieczorem mieli zebranie modlitw. Pastor usłyszał, że wierzący często powtarzają słowo „Polando”. Zaciekawiło go to i spytał: o co się modlicie? A oni powiedzieli: „modlimy się za was, za Polskę, żebyście mieli głód prawdy i mogli się rozwijać duchowo”.

Ten sam pastor (Cz. Bassara) opowiadał o wierze w afrykańskim Burkina Faso. Usługujący tam pastorzy na konwencjach nauczają każdego dnia od 8:00 do 21:00 z niewielkim przerwami, bo jest tam wielki głód prawdy. Oczywiście jest to wiara bardzo niedojrzała, a poziom wiedzy jest bardzo mały, ale ta wiara tych ludzi jest żywa, oni pragną się czegoś dowiedzieć o Bogu i swoim zbawieniu.

Wygląda na to, że dobrobyt i konsumpcjonizm oddalił nas od żywej wiary. Ruchy chrześcijańskie, a w tym ruchy badackie, przymierają w Stanach Zjednoczonych i w zachodniej Europie. Na przykład kościoły protestanckie w Bydgoszczy do roku 2022 prawie przymierały, a teraz zarówno bracia baptyści, jak i bracia zielonoświątkowcy w dużym stopniu opierają się na braciach i siostrach z Ukrainy.

Mamy bardzo ciekawy werset na obecne czasy w 1 Mojżeszowej 42:1: „A widząc Jakub, że było zboże w Egipcie, rzekł do synów swoich: Czemu się oglądacie jeden na drugiego?” Oczywiście, że wiara w XXI wieku jest trudna, ale nie powinniśmy zniechęcać się otoczeniem i czekać, że inni coś zrobią albo że sytuacja sama się zmieni. U Kaznodziei 11:4 czytamy: „Kto upatruje wiatr, nigdy nie będzie siał, a kto się przypatruje obłokom (deszczowym chmurom), ten nie będzie żął.”. Brat Johnson komentuje: „Jeśli ktoś nie podejmie żadnego działania, dopóki wszystkie znaki nie będą pomyślne, niczego nie zyska.”

Wiara, która podoba się Bogu, łączy się więc z pracowitością. Jeśli więc chcemy być błogosławieni mocą i pokojem nie możemy szukać wymówek. Nie możemy też oglądać się na drugich.

Każdy z nas ma „coś” w swoich rękach. Jeśli nie pięć lub dwa to każdy jest w stanie znaleźć jeden talent, którym może służyć Bogu i drugim. Mojżesz miał w swoim ręku tylko laskę gdy Bóg powołał go do Egiptu, Dawid miał procę i 5 kamieni, a Maria miała kosztowne perfumy, a jednak Jezus powiedział, że przez to, co zrobiła, na zawsze będzie wspominana w historii Kościoła.

W Księdze Przypowieści 28:1 czytamy: „Uciekają niezbożni, choć ich nikt nie goni: ale sprawiedliwi jak młode lwy są bez bojaźni” Są bez lęku. Sprawiedliwość to miłość do Boga z całego serca, duszy i ze wszystkich sił i miłość do bliźniego jak do samego siebie. Miłość i część dla Boga to pobożność i ona napełnia człowieka odwagą. Sprawia, że można iść z mocą i pokojem przez życie pomimo trudności dokoła.

Czym jest pobożność i z czego się składa? Do jej elementów brat Johnson zalicza pokorę, łagodność, dobroć, pragnienie prawdy i sprawiedliwości oraz cześć dla Boga. Im bardziej napełniasz się tymi zaletami, tym bardziej zbliżasz się do Boga. List Jakuba 4:8 – „Przybliżcie się ku Bogu, a przybliży się ku wam. Oczyśćcie ręce, grzesznicy, uświęćcie serca, ludzie chwiejni”.

Bóg nie obiecuje swemu ludowi fizycznej mocy. Wielu wiernych borykało się z chorobami i słabościami. Apostoł Paweł miał słaby wzrok, Tymoteusz miał słaby żołądek, Fanny Crosbie, pisarka pieśni, była niewidoma. William Miller cierpiał na chorobę wrzodową, br. Johnson kilka razy przeszedł wyczerpanie nerwowe.

Jakiej więc mocy udzieli Bóg swojemu ludowi? Ta moc to wewnętrzna siła woli. To siła, która pozwala wytrwać w czynieniu dobra pomimo przeszkód, jakie pojawią się na drodze. Tę moc możemy inaczej opisać jako samokontrolę i wytrwałość. Człowiek, który posiada taką moc, znaczy bardzo wiele w oczach Boga, nawet jeśli dla świata może być dziwny i słaby, np. w swoim łagodnym znoszeniu zła. Przyp. 16:32 – „Lepszy jest nierychły do gniewu, niżeli mocarz; a kto panuje sercu swemu, lepszy jest niż ten, co zdobył miasto.”

To Bóg dodaje mocy swemu ludowi. Manna na 16 września podaje komentarz do naszego wersetu (Psalmu 29:11) i czytamy tam o mocy, że: „Środkiem jej udzielania jest Słowo Boże, odpowiednio do naszych opatrznościowych sytuacji.” Znaczy to, że Pan będzie nam dawał swoje Słowo odpowiednio do naszych potrzeb.

Czy nie zdarzyło się wam, że werset manny idealnie pasował do waszej sytuacji? Czy nie czuliście nigdy, że wykład mówiony jest specjalnie do was? Czasem jedno zdanie trafia prosto do naszego serca. Nie tylko z wykładu, ale też zdanie przeczytane gdzieś na wystawie. Np. PZU miało reklamę: „Śpisz spokojnie, bo jest ktoś, na kim możesz polegać” (a ja pomyślałem sobie: „No tak, Bóg!”)

Czasami też same opatrzności sprawiają, że Bóg dodaje nam mocy. Rozmowa z kimś, kto kocha Boga. Zebranie. Czasami to nam uda się usłużyć Bogu, prawdzie, braciom lub bliźnim i to nam daje wiele radości i mocy. Czasem ta moc przyszła do nas przez dobre napomnienie od kogoś, albo przez obserwacje innych braci i sióstr.

Psalm 29 mówi, że to nie przypadki prowadzą nasze życie, ale że to „Pan dodaje mocy ludowi swojemu”. Warto zauważyć, że ten Psalm nie mówi o czasie spokoju. Od w. 7 czytamy: „Głos Pana krzesze płomienie ogniste. Głos Pana wstrząsa pustynią, Pan wstrząsa pustynią Kadesz. Głos Pana wykorzenia dęby i obnaża lasy, a w świątyni jego wszystko woła: Chwała! Pan zasiadł na tronie nad wodami potopu, Pan zasiadać będzie jako król na wieki. Pan da siłę ludowi swemu, Pan pobłogosławi lud swój pokojem!”

Jak widać z całej treści Psalmu jest to opis wielkiego kataklizmu. Psalmista wspomina o potopie, a ze słów naszego Pana wiemy, że „jak było za dni Noego tak będzie i za dni syna człowieczego”. My także przeżywamy wokół różne zawirowania, a spodziewamy się jeszcze większych „trzęsień” i „ognia”, które zakończą obecny porządek świata. Nieraz czujemy się słabi na samą myśl tego, co może nas spotkać. Czy nasze siły wystarczą, gdy staniemy na próbie? Czy nie zaprę się Pana w dolinie cienia śmierci?

Jednak Słowo Boże mówi, byśmy nie patrzyli w taki sposób i nie polegali tylko na własnej sile. W 2 Kor. 12:9 czytamy – „Lecz [Pan] mi powiedział: «Wystarczy ci mojej łaski. Moc bowiem w słabości się doskonali». Najchętniej więc będę się chlubił z moich słabości, aby zamieszkała we mnie moc Chrystusa.”

Ludzie wierni Bogu nie pokładają ufności we własnej mocy, oni rozumieją swoją słabość, zdają sobie sprawę, że są „prochem” wobec Boga, lecz wiedzą też, że jako narzędzia Boga mogą wiele zdziałać będąc w Jego ręku, jeśli On tak zechce. Weźmy przykład Jonatana, przyjaciela króla Dawida. 1 Sam. 14:6 – „Jonatan powiedział do swego giermka: Chodź, podejdziemy do straży tych nieobrzezańców. Może Jahwe uczyni coś dla nas, gdyż dla Jahwe nie ma żadnej przeszkody w ocaleniu, tak przez wielu, jak i przez niewielu!” Dokładnie taka sama była postawa całego Izraela, gdy byli wierni a walczyli z mocniejszymi od siebie wrogami.  W 2 Kronik 20:12 zapisano modlitwę: „Nie wiemy, co czynić mamy, tylko ku Tobie [Boże] odwracamy oczy nasze!” 2 Kronik 32:8 – „Z nimi jest moc cielesna, ale z nami jest Pan, Bóg nasz, aby nas ratował i odprawiał wojny nasze.” (Takie wojny przede wszystkim dzieją się w nas samych, choć trwają też na zewnątrz, także pośród ludu Bożego)

W Psalmie 29:11 czytaliśmy jeszcze, że „Pan będzie błogosławił ludowi swemu pokojem”. Tego pokoju doznajemy nie tylko wtedy, gdy wszystko fizycznie idzie jak z płatka. Ten pokój jest nam szczególnie potrzebny w czasie kłopotów.
1 Kor. 4:11-13 (BT) – „Aż do tej chwili łakniemy i cierpimy pragnienie, brak nam odzieży, jesteśmy policzkowani i skazani na tułaczkę, i utrudzeni pracą rąk własnych. Błogosławimy, gdy nam złorzeczą, znosimy, gdy nas prześladują;  dobrym słowem odpowiadamy, gdy nas spotwarzają. Staliśmy się jakby śmieciem tego świata i odrazą dla wszystkich aż do tej chwili.”

Takie były doświadczenia apostołów, ale przeciwnik, świat i nasze własne upadłe ciała codziennie atakują także nas, dzisiaj. A jednak lud Boży otrzymuje pokój i to taki, którego świat i szatan nie mogą ani dać, ani zabrać.

Jaki to pokój? Po pierwsze jest to pokój z Bogiem. Bóg ze swojej miłości dał swojego syna, aby odkupił nas z grzechu i śmierci. Przez wiarę w Jezusa Chrystusa już dzisiaj możemy mieć kontakt z Bogiem. To trudno pojąć, że zakryci sprawiedliwością Jezusa możemy przyjść do Ojca i z nim rozmawiać. Możemy dziękować Bogu, możemy Go przepraszać i prosić Go o przebaczenie i dalszą opiekę, siły i pokój. Możemy powiedzieć Bogu o wszystkim, a Bóg nie tylko nas wysłucha, ale też wyśle swoje odpowiedzi przez Słowo, Opatrzności (przez różnych aniołów) i przez swojego Ducha, który pracuje w nas.

Ten pokój to po drugie pokój Boży. Pokój, który otrzymujemy stopniowo. Czytamy o tym pokoju w L. do Filipian 4:6-7 – „Nie troszczcie się o żadna rzecz, ale we wszystkim przez modlitwę i prośbę z dziękowaniem pragnienia wasze niech będą znajome u Boga. A pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, będzie strzegł serc waszych i myśli waszych w Chrystusie Jezusie.” Jest to pokój oddania wszystkich naszych spraw i samych siebie zupełnie w ręce Boga.
Tak zupełnie powierzeni Bogu otrzymujemy od Pana jeszcze jedną obietnicę, o której kiedyś chcę więcej powiedzieć, a na razie ją tylko podam i króciutko skomentuję:

Ps. 121:8 – „Pan strzec będzie wyjścia twego i wejścia twego, odtąd i aż na wieki”. To bardzo ciekawy werset. Zawiera on figurę retoryczną, która nazywa się synekdocha, w której część reprezentuje całość. Inny przykład to modlitwa: „Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj”. Chleb reprezentuje tutaj wszystko to, czego potrzebujemy do podtrzymania naszego życia doczesnego i duchowego. Podobnie, fraza „wyjścia twego i wejścia twego” nie oznacza tylko dosłownie ruchu człowieka, gdy wchodzi i wychodzi z domu, ale całe życie: wszystkie nasze działania, decyzje i momenty.

Te słowa nie mówią, że Pan zachowa wiernych przed rzeczami, które są trudne i męczące psychicznie i fizycznie. Bóg jednak będzie ich zachowywał i strzegł we wszystkich sprawach życia, zgodnie ze swoją obietnicą:

Rzym. 8:28 – „A wiemy, iż tym, którzy miłują Boga, wszystkie rzeczy dopomagają ku dobremu, to jest tym, którzy według postanowienia Bożego powołani są.”

Jest to wyraz Boskiej opatrzności – jego czujnej troski o nas. Według Biblii to Bóg pobudza nas do działania. Fil. 2:13 – „Bóg bowiem sprawia w was i chęć, i wykonanie według jego upodobania.” To Bóg także zaopatruje całe stworzenie we wszystko, co potrzebne, to Bóg udziela nam chleba i wody.

To Bog zaopatruje całe stworzeni we wszystko, co potrzebne – udziela nam powietrza, słońca, chleba i wody. To Bóg zaspokaja także duchowe potrzeby swojego ludu, to On daje nam pokarm w swoim Słowie i dobre wyjaśnienia tego słowa.

Na zakończenie chcę przytoczyć jeszcze List do Hebrajczyków 13:5-6 – „Wasze postępowanie niech będzie wolne od chciwości, poprzestawajcie na tym, co macie. Sam bowiem powiedział: Nie porzucę cię ani nie opuszczę. Śmiało więc możemy mówić: Pan jest moim pomocnikiem, nie będę się lękał tego, co może mi uczynić człowiek.”

Oby te rozważania zachęciły nas wszystkich do głębszej wiary i zaufania Bogu, a także do całkowitego poświęcenia mu swojej woli, by Jego moc była naszą mocą, a Jego pokój stawał się naszym pokojem. Niech kochający Bóg doda mocy ludowi swojemu, niech Pan błogosławi ludowi swojemu pokojem!

Amen.

Jest na to niesamowita odpowiedź, a jest nią to, że ludzie naprawdę mają wolną wolę i nawet jeśli Bóg wiedział, że upadną, nie było niczego, co mógłby zrobić, żeby to zatrzymać, chyba że odebrałby nam wolną wolę. Mógłby jedynie zmienić człowieka w niewolnika… albo w maszynę.

Tak więc wolna wola jest czymś tak ważnym, że odebranie jej człowiekowi nawet nie wchodziło u Boga w grę. Oto wartość wolności i osobistych decyzji… z Najwyższego punktu widzenia!

***

Oczywiście, na tym historia się nie kończy (ona się tutaj rozpoczyna). Biblia obiecuje czas, kiedy ludzie z własnej woli zechcą poddać się pod wolę Boga, bo uznają to za najlepszy wybór – nasz wolny wybór.

Jeśli więc dziwisz się, że jest źle i masz obawy, że będzie gorzej, jeżeli będziemy dalej szli (jako społeczeństwo) w obecną stronę, to może właśnie jesteśmy w przededniu globalnego przebudzenia i uznania, że sami, bez Boga doprowadzimy samych siebie jedynie do zagłady.

Można powiedzieć tak: nikt z nas nie odpowiada za obudzenie drugich (poza regularnym wydawaniem dźwięku, jak budzik). Nie wiemy, ile jeszcze totalitaryzmów, wojen światowych, rewolucji i anarchii potrzeba, byśmy – jako globalna rodzina – uznali, że nie dojdziemy nigdzie sami.

Jeżeli jednak chcemy temu wierzyć, to mamy w Biblii obietnicę, że taki czas nadejdzie – że po trudnych doświadczeniach ze złem, ludzie zapragną wrócić do wierności wobec Boga i do Jego sprawiedliwych praw. Miłość Boga tylko na to czeka, a razem z mądrością przygotowują wszystko wokół na ten moment. Widzę w tym niesamowitą wręcz cierpliwość i wytrwałość ze strony Boga.

Jeśli więc dzisiaj nie możesz zmienić sytuacji wokół: cierpliwości! To, o czym możesz zdecydować to osobiste uznanie, że Boski plan jest najlepszy i że nie ma nic lepszego niż droga za Jezusem. Z własnej woli możesz w tę drogę wyruszyć i pod wodzą Jezusa rozpocząć najtrudniejszy podbój: samego lub samej siebie. Resztą zajmie się Bóg, a liczba trudności w uporządkowaniu własnego życia i własnej relacji z Jezusem i z ludźmi wokół będzie tak duża, że oczekiwanie na przyszłą zmianę porządku tego świata wcale nie będzie się dłużyć.

(2 Moj.3:13,14)

Zachęcamy do wysłuchania wykładu, który brat Adam Urban wygłosił na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 28.04.2024 r.

Dzisiejszy świat nie przywiązuje wielkiej wagi do imion – ludzie otrzymują takie czy inne imiona głównie po to, by odróżnić jednego od drugiego. W świecie starożytnym panowała opinia, że imię odpowiada pozycji i przymiotom człowieka. Z tego powodu przełomowym momentom w życiu człowieka często towarzyszyła, i niekiedy wciąż towarzyszy, zmiana imienia (por. Jakub na Izrael, Szymon na Piotr, Szaweł na Paweł).

Pytanie Mojżesza przed misją do narodu nie było pytaniem o imię Boga w znaczeniu nazwy własnej (JHVH), gdyż musiało być ono znane i Mojżeszowi i Żydom w Egipcie, skoro znali je inni żyjący dużo wcześniej, np. Ewa – 1 Moj.4:1; Noe – 1 Moj.5:29; ludzie z czasów Nemroda – 1 Moj.10:9; Abraham – 1 Moj.12:8; 14:22; 15:2,7,8; Lot – 1 Moj.19:14.

Potwierdza to też odpowiedź Boga na pytanie Mojżesza, gdyż NIE PRZEDSTAWIA się On Mojżeszowi jako JHVH (bo to imię Mojżesz już znał), lecz OPISUJE Swoje imię – tłumaczy jego głębsze znaczenie. Dowodzi to, że pod terminem imię kryje się coś więcej niż tylko nazwa własna, czego kolejnym potwierdzeniem jest zapis z 2 Moj.6:2,3, gdzie Bóg stwierdza, że Abraham, Izaak i Jakub nie znali Jego imienia JHVH, a przecież znali te 4 spółgłoski jako nazwę własną (na pewno znał je Abraham, a skoro tak, to czy mógł nie znać jej jego syn i wnuk?). W jakim więc znaczeniu nie znali imienia JHVH?

Wyjaśnieniem jest fakt, że słowo imię ma w Biblii więcej znaczeń niż tylko nazwy własnej, którą wszyscy oni znali, lecz nie znali imienia JHVH w innym znaczeniu tego słowa, gdyż jak dotąd ich wiedza o Bogu ograniczona była tylko do tego, że jest On wszechmocny, natomiast imię JHVH mówi o Bogu o wiele więcej, ale to mógł wyjaśnić tylko sam Bóg, co też uczynił – w 2 Moj.3:14 (Jestem, który jestem / Jestem), choć nadal pozostaje ono zagadkowe: Co to znaczy: Jestem, który jestem / Jestem? Co Bóg chciał przez to powiedzieć? Czy Mojżesz i Żydzi zrozumieli to wyjaśnienie?

SIEDEM  ZNACZEŃ  SŁOWA  „IMIĘ”

(na potrzeby tego tematu pokażemy tylko dwa z nich, natomiast wszystkie w wykładzie „Różne znaczenia słowa ‘imię’ w Biblii”)

1. Nazwa własna (jak JHVH, Jezus, Paweł, Adam; najbardziej oczywiste znaczenie: 1 Moj. 2:11,13,14,19; 3:20; 4:26.

2. Natura (Iz. 62:2; 63:16; Żyd.1:4).

3. Cześć (Neh.9:10; Iz.42:8; 48:11; Jer. 32:20; Dan.9:15; Fil.2:9-11).

4. Reputacja (2 Moj. 9:16; 5 Moj.22:14,19; Przyp.22:1; Mal. 1:11,14; 1 Tym. 3:7; por. polskie „mieć dobre imię / dbać o dobre imię / odebrać komuś dobre imię / cieszyć się dobrym imieniem”).

5. Autorytet, upoważnienie, urząd (2 Moj.5:23; 23:21; 5 Moj.18:19,20; Est.8:8,10; Ps. 118:10,26; 129:8; Jer. 27:15; Mat. 7:22; 10:41-42; 21:9; Dz. 3:16; 8:16; 19:5; 1 Kor. 1:13,15; Jak. 5:14; por. polskie „występować/mówić/czynić coś w czyimś imieniu”).

6. Dzieło, sprawa (1 Król. 8:16-20,29; Mich.4:5; Dz.21:13; Obj. 2:13; 14:1; 22:4; por. polskie „w imię dobrze pojętej współpracy / w imię zasad”).

7. Charakter (Ps.34:4; 111:9; Iz.29:23; 52:5,6; Jer.23:27; Obj.3:5; por. polskie „splamić swoje imię”).

Mat. 28:19 (trzy uwagi do tego wersetu):

1. nie „czyńcie uczniami wszystkie narody”, bo to nigdy nie było i nie jest celem Boga ani Jezusa, lecz głoście „na świadectwo”, „czyniąc uczniów z wszystkich narodów”, już nie tylko z Żydów jak do Jezusa (por. Mat.24:14; Dz.17:30);
2. gdyby wyrażeniu „w imię” = w charakter nadać znaczenie „w imieniu = z upoważnienia, jak jest to niekiedy oddawane, byłoby to poparciem dla błędu o trójcy;
3. zamek „je” w w.19 i 20 powinien brzmieć „ich”, gdyż w grece jest rodzaju męskiego, jak „uczniowie”, nie nijakiego, jak „narody”, gdyż Jezus nie zalecał ani chrzcić wszystkie narody, ani uczyć je przestrzegać wszystkiego, co przykazał uczniom, którzy jako jedyni mieli być celami / obiektami chrzczenia i nauczania Jego nauk”.

Teraz jesteśmy gotowi przyjrzeć się Boskiemu wyjaśnieniu Jego imienia JHVH:

JESTEM, KTÓRY JESTEM

ehjeh           asher         ehjeh

Trzykrotnie powtórzony czasownik “jestem” pochodzi od hebrajskich czasowników havah, hayah (być, istnieć, stawać się). W w.14 jest on użyty w 1 os.lp., gdyż Bóg mówi o sobie, natomiast forma Jahwe z w.15 i wielu innych jest w 3 os.lp i znaczy On jest.

Dlaczego wymowa Jahwe wydaje się lepsza od Jehowa?

Ponieważ w hebrajskim jest inne słowo podobne do havah (być): hovah, którego znaczenie to ruina, upadek, katastrofa, nieszczęście. Są tacy, którzy wskazują na to słowo jako źródło pochodzenia imienia Jehowa, argumentując, że imię to oznacza kogoś, kto niszczy, rujnuje – burzyciel, niszczyciel, gdyż właśnie takie mają wyobrażenie o Bogu; dlatego lepsza wydaje się forma Jahwe (On jest), która prawdopodobnie była też używana w wymowie przez dawnych Izraelitów, choć nikt tego dzisiaj nie jest w stanie stwierdzić.

Problem bierze się z faktu, że hebrajski alfabet miał i do dziś ma tylko spółgłoski (22), a samogłoski były i są dodawane dopiero w czasie wymawiania słów, więc patrząc na zapis hebrajskiego słowa, trudno odgadnąć jego wymowę, a zależnie od tego, jakie doda się samogłoski, można uzyskać odmienne znaczenia lub skojarzenia, jak w przypadku JHWH czytanego jako Jahwe lub jako Jehowa (por. Amos 9:12 – Edom czy Adam).

Ale dlaczego Bóg tak dziwnie o sobie się wyraził, powtarzając ten sam czasownik 2 razy,

a następnie dodając go oddzielnie jeszcze raz: Jestem, który jestem + Jestem?

Jest to hebrajski sposób przekazywania pewnego znaczenia, stosowany także w innych zapisach Biblii

(potrzebne dosłowne tłumaczenie):

2 Moj.4:13: BW: poślij kogo innego; UBG: poślij tego, kogo masz posłać; dosłownie: poślij, kogo poślesz (= poślij, kogo chcesz);

1 Sam.23:13: BW: tułali się tu i tam; UBG: udali się, gdzie mogli; Kody: chodzili, gdzie ich poniosło;  dosłownie: chodzili, gdzie chodzili (= chodzili, gdzie chcieli);

2 Sam.15:20: BW: idę, sam nie wiedząc, dokąd iść; BG: idę, sam nie wiem dokąd; dosłownie: idąc, gdzie idę (= idąc, gdzie chcę);

2 Król.8:1: UBG: zamieszkaj jako przybysz tam, gdziekolwiek będziesz mogła zamieszkać; BW: zamieszkaj w jakimkolwiek obcym kraju; dosłownie: emigruj, gdzie emigrujesz (= emigruj, gdzie chcesz).

A co miał na myśli Piłat w Jana 19:19-22: co napisałem, to napisałem (= napisałem, co chciałem)?

A co my Polacy mamy na myśli mówiąc: Co zrobię, to zrobię, nie twoja sprawa = Zrobię, co zechcę, nie twoja sprawa?

W świetle tych przykładów:

Jestem, który jestem = Jestem tym, kim chcę być:

Mam pełną kontrolę nad Swym istnieniem i postępowaniem z powodu 100% doskonałości; jestem bytem absolutnym i ciągłym, bez początku, niepodobnym do żadnego innego i niepojętym; istnienie wszystkich innych jest ode mnie zależne jako ich źródle; wszyscy inni są tylko kopią mnie samego, w różnym stopniu odbiegającą od oryginału; mogę zrealizować wszystko, co chcę, gdyż wszystko jest w mojej mocy, moim zasięgu, poniżej mnie, a więc nigdy nie może stać się nic, co mogłoby mnie zaskoczyć, czego nie przewidziałbym i co byłoby poza moją kontrolą.

Jestem, który jestem – dotyczy przymiotów charakteru;

Jestem = istnieję, dotyczy przymiotów istoty Boga, głównie Jego nieśmiertelności, ale także wszystkich pozostałych – wszechmocy, wszechwiedzy, samoistności, niewidzialności, duchowości, cielesności, osobowości itd.

Bóg, tak jak Jego każde moralnie wolne stworzenie, stworzone na Jego obraz,

posiada bowiem DWIE doskonałości:

ISTOTY

i CHARAKTERU, które dwoma różnymi rzeczami

Doskonałość istoty – dotyczy sfery fizycznej / duchowej (zależnie od poziomu bytu), umysłowej, artystycznej, moralnej i religijnej (w przypadku Boskich stworzeń jest dziełem Boga – Jego prezentem dla Jego stworzeń; w przypadku Boga istniała od zawsze przez nikogo nie stworzona, czego nie potrafię teraz wyjaśnić).

Doskonałość charakteru to indywidulane dzieło każdego inteligentnego stworzenia, wypracowywane w posłuszeństwie Boskiemu prawu, pod Jego kierownictwem (w przypadku Boga istniała w Nim od zawsze, a więc nie musiała być wypracowywana, czego także nie potrafię teraz wyjaśnić).

W ten sposób wyrażenie „Jestem, który jestem + Jestem” jako imię Boga łączy w sobie dwa znaczenia tego słowa: Jego charakter i naturę (nasze znaczenia nr 7 i 2), czyli Jego całą istotę, w której miał On towarzyszyć Izraelowi, zaspokajać jego wszystkie potrzeby (czy można się czymkolwiek martwić, mając takiego Boga: Jestem, który jestem + Jestem?).

Wg 2 Moj.3:15 nie tylko Żydzi, lecz ostatecznie wszystkie narody poznają Boga i w Jego charakterze i w Jego istocie: I mówił jeszcze Bóg [elohim] do Mojżesza: Tak powiesz synom Izraela: JHVH, Bóg [elohim] ojców waszych, Bóg [elohim] Abrahama, Bóg [elohim] Izaaka, i Bóg [elohim] Jakuba posłał mię do was; to jest imię moje [Jestem, który jestem + Jestem] na wieki, i to pamiątka/wspomnienie moje od narodu do narodu/z pokolenie na pokolenie (por. Ps.22:28).

Wszyscy, którzy kiedykolwiek uzyskają doskonałość i staną się kopią Boga, także będą mogli powiedzieć o sobie „Jestem, który jestem + Jestem”, choć tylko w zakresie ograniczonym do swego życia na danym poziomie, które będzie całkowicie pod ich kontrolą i nigdy nie spotka ich nic, co doprowadziłoby ich do upadku czy okazało się zbyt trudne do rozwiązania!

Śmiało można powiedzieć, że każdy z nas ma w swej przeszłości robaka, który chętnie pożarłby naszą przyszłość.

Nie wolno nam dopuścić, aby tak się stało.

Wszechpotężny Jahwe jest Władcą przeszłości i teraźniejszości. On jest Bogiem drugich szans. On jest tak czuły, że Jezus opisuje niebiańską radość panującą, gdy grzesznik nawraca się na drogę sprawiedliwości. Szczęśliwa myśl: Bóg jest przychylnie nastawiony do odkupienia i poprawy.

Pismo Święte mówi nam, że Jezus jest w stanie zbawić całkowicie wszystkich, którzy przychodzą do Boga przez Niego (Hebrajczyków 7:25). Prawdziwy smutek z powodu czyjegoś grzechu, sam w sobie jest wskazówką stanu serca, które jest przyjemne Bogu. I chociaż nie możemy nie doceniać Jego sprawiedliwości i Jego gniewu wobec czyniących zło, On jest czuły dla tych, którzy przybliżają się do Niego w pokorze. Osoby ze skruszonym sercem zawsze znajdą słuchające ucho Boga Stwórcy.

„Bo tak mówi On najdostojniejszy i najwyższy, który mieszka w wieczności, a święte jest imię Jego: Ja, który mieszkam na wysokości na miejscu świętym, mieszkam i z tym, który jest skruszonego i uniżonego ducha, ożywiając ducha pokornych, ożywiając serce skruszonych” (Izajasza 57:15).

______
Na podstawie „Sztandaru Biblijnego”, grudzień 2003

Wykład przedstawił brat Grzegorz Parylak ze Lwowa na konwencji Świeckiego Ruchu Misyjnego „Epifania” w Łańcucie, 17.06.2023 r.

Na stronie naszego zboru znajdziesz także prezentację nawiązującą do tego fragmentu Biblii. Nosi ona tytuł: „Dolina Bożych gór” (tutaj znajdziesz slajdy z komentarzami).

Nic złego nie może nas spotkać ze strony świata od strony duchowej, jeżeli jako dzieci Boże pozostaniemy blisko Boga.

„Gdy On sprawi pokój, któż go wzruszy?” (Ijoba 34:28)

„Gdy On sprawi pokój, któż go wzruszy?” (Ijoba 34:28)

On to oczywiście Bóg, Stwórca, Jahwe. Ten, który mówi o sobie:

„Bo tak mówi on najdostojniejszy i najwyższy, który mieszka w wieczności, a święte jest imię jego: Ja, który mieszkam na wysokości na miejscu świętem, mieszkam i z tym, który jest skruszonego i uniżonego ducha, ożywiając ducha pokornych, ożywiając serce skruszonych.” (Izajasza 57:15)

Werset z Księgi Ijoba świadczy o tym, że dotychczasowe traktaty pokojowe nie są od Boga, ponieważ świat wielokrotnie je zrywał. Aby pokój zapanował na zawsze, konieczne są Boskie zasady, na których ma on nastąpił. Izajasza 57:20-21 –

„Lecz bezbożni są jak wzburzone morze, które nie może się uspokoić, a którego wody wyrzucają na wierzch muł i błoto. Nie mają pokoju bezbożnicy – mówi Bóg”

Niepobożni nie są w stanie doprowadzić do trwałego pokoju, bo zawsze prędzej czy później obraca się on w burzę.

Psalm 46 – Bóg jest ucieczką i siłą naszą. Jest tutaj obietnica odnosząca się do ludu Bożego. Jednak ostatecznie pokój zaprowadzony zostanie na całej ziemi.

Psalm 46:10 – „Uspokójcie się i uznajcie, że ja jestem Bogiem; będę wywyższony wśród narodów, będę wywyższony na ziemi.”

Marka 4:38-39 – „A on spał w tyle łodzi na wezgłowiu. Obudzili go więc i mówili do niego: Nauczycielu, nie obchodzi cię, że giniemy? Wówczas wstał, zgromił wiatr i powiedział do morza: Milcz i uspokój się! I ustał wiatr, i nastała wielka cisza.”

1. Geneza błędu o tzw. Trójcy Świętej | Adam Urban

2. Bóg wg Biblii | Wiktor Szpunar

3. Syn Boży wg Biblii | Gabriel Nowicki

4. Duch Święty wg Biblii | Arthur Ryppa

5. Historia Braci Polskich (prelekcja historyczna) | Ewa Sidor

Spotkanie było rzadką okazją do spójnego przedstawienia teologicznych poglądów badaczy Pisma Świętego na temat Boga Ojca, Jezusa Chrystusa i Ducha Świętego oraz ich wzajemnych zależności.

Zachęcamy do uważnego zapoznania się z przedstawionymi informacjami! Bardzo ciekawym uzupełnieniem wykładów jest prezentacja – zarys dziejów Braci Polskich, antytrynitarnego ruchu rozpoczętego w szesnastowiecznej Polsce.

Miłego odbioru!

W 40 lat po opuszczeniu Egiptu dorastający jako syn córki faraona Mojżesz był pasterzem trzód swego teścia – Jetra, kapłana Midianitów. W jakimś stopniu sam Mojżesz był już wtedy bardziej Midianitą (przynajmniej ze stylu swojego życia), ale z pochodzenia i ze swojej wiary był Żydem.

Doświadczył on czegoś, co określa się mianem „teofanii”. Otrzymał objawienie Boga i mógł porozmawiać z Bogiem. Dla nas dzisiejszą „teofanią” Boga będzie przede wszystkim zapis Starego i Nowego Testamentu, które traktujemy jako natchnione Słowo Boże, osobisty list Ojca do Jego myślących dzieci.

Jest to oczywiście inne doznanie, niż to, którego doświadczył Mojżesz, ale z drugiej strony jesteśmy w sytuacji podobnej do jego sytuacji, kiedy zobaczył płonący krzew. Mojżesz usłyszał od anioła, by przed podejściem bliżej zdjął swoje buty, bo wchodzi na świętą ziemię. A potem Bóg odezwał się do Mojżesza słowami, które zapisane mamy w Księdze Wyjścia 3:6 [bt3] –

„Powiedział jeszcze Jahwe: Jestem Bogiem ojca twego, Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba. Mojżesz zasłonił twarz, bał się bowiem ujrzeć Boga.”

Podobnie i my powinniśmy zdawać sobie sprawę z wielkości i świętości tematu. „Bóg wg Biblii”. We wstępie do książki pt. „Bóg”, moim zdaniem najlepszej opartej na Biblii monografii czy podręcznika na temat Stwórcy, autor – Paul S.L. Johnson – napisał: „Przez cały czas pisania tej książki autor odczuwał swą niższość od tematu. Wątpliwym jest nawet, czy ktokolwiek z wyjątkiem Samego Boga mogłby w pełni oddać sprawiedliwość temu tematowi. Tak więc autor zdaje sobie sprawę z tego, że nie sprostał temu zadaniu, i sprostać nie może”.

Tym bardziej nie będzie to możliwe w moim wykonaniu i tym bardziej nie będzie to możliwe w tak krótkim czasie jaki jest przed nami. Odważmy się jednak i zadajmy pytanie: Kim jest Bóg?, Kim jest Ten, który w tajemniczy sposób rozmawiał z przyszłym wodzem Izraela? Odpowiedzi będziemy szukali w Pismach Starego i Nowego Testamentu, a zwłaszcza w słowach Pana Jezusa i jego apostołów.

Pierwsze cytaty, które chciałbym przytoczyć, pochodzą od apostoła, który jako pierwszy dostrzegł w Jezusie „Chrystusa” i „Syna Boga żywego”. Jest to oczywiście apostoł Piotr. Fragmenty te pochodzą z pierwszej i z drugiej mowy, które Piotr wygłosił w Jerozolimie, po zesłaniu Ducha Świętego:

Dzieje 2:36 [bw] – „Niechże tedy wie z pewnością cały dom Izraela, że i Panem i Chrystusem uczynił go Bóg, tego Jezusa, którego wy ukrzyżowaliście.”

Dzieje 3:13 [bw] – „Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba, Bóg ojców naszych, uwielbił Syna swego, Jezusa, którego wy wydaliście i zaparliście się przed Piłatem…”

Zwróćmy uwagę, przy analizie tych słów, że wersety te nie tylko odróżniają Boga od Jego Syna (a więc mamy tu dwie różne istoty), ale też utożsamiają starotestamentowego Boga Abrahama, Izaaka i Jakuba z nowotestamentowym Bogiem Ojcem. Ustalenie tej sprawy już na samym początku jest bardzo istotne. Jest to mocny dowód, który pokazuje, że dla pierwszych chrześcijan oczywiste było uznawanie Boga Jahwe i Ojca Jezusa za jedną i tę samą istotę.

Drugi argument, który za tym przemawia, to cytowanie przez Pana Jezusa i Apostołów pewnych fragmentów Starego Testamentu w odniesieniu do relacji Boga Ojca i Syna Bożego. Szczególny fragment na ten temat to Psalm 110:1-2 –

„Psalm Dawida. Uroczysta wypowiedź Jahwe do mego Pana: „Usiądź po mej prawicy, aż położę wrogów Twoich jako podnóżek dla Twych stóp”. Berło Twej potęgi poszerzy Jahwe z Syjonu. Panuj pośród Twoich nieprzyjaciół.”

Mamy tutaj wypowiedź Boga Jahwe skierowaną do tego, którego Dawid nazywa swoim Panem, czyli do Mesjasza. To proroctwo mesjańskie, a sam Pan Jezus kieruje to proroctwo do samego siebie. Zauważmy jednak, że Jahwe – Bóg Biblii – nie przemawia tutaj do samego siebie, ale do drugiej istoty – do swojego Syna, którego posadził po swojej prawicy i którego ustanowił królem nad Syjonem.

Przeczytajmy dla potwierdzenia tej myśli dwa fragmenty z Nowego Testamentu:

Mateusza 22:41-46 – „A gdy się zeszli faryzeusze, zapytał ich Jezus, mówiąc: Co sądzicie o Chrystusie? Czyim jest synem? Mówią mu: Dawidowym. Rzecze im: Jakże więc Dawid w natchnieniu Ducha nazywa go Panem, gdy mówi: Rzekł Pan Panu memu: siądź po prawicy mojej, aż położę nieprzyjaciół twoich pod nogi twoje. Jeśli więc Dawid nazywa go Panem, jakże może być synem jego? I nikt nie mógł mu odpowiedzieć ani słowa, ani też już nikt od owego dnia nie odważył się go pytać.”

I jeszcze List do Hebrajczyków 10:12-13, gdzie Żydom tłumaczy tę sprawę apostoł Paweł i pisze o Jezusie: „Lecz gdy On złożył raz na zawsze jedną ofiarę za grzechy, usiadł po prawicy Bożej [usiadł po prawej stronie Boga Jahwe]; oczekując teraz, aż nieprzyjaciele jego położeni będą jako podnóżek stóp jego.”

Myślę, że z odczytanych do tej pory wersetów wynika wprost, że Bóg Ojciec to Jahwe, to absolutny Pan wszystkich i wszystkiego, a Jezus – to Pan całej ludzkości i całego wszechświata (oczywiście oprócz Ojca, co zaznacza np. 1 Kor. 15:27-28), ale panowanie Jezusa zostało mu nadane przez Boga.
Kiedy czytamy słowa: „Rzekł PAN Panu memu”, znaczenie terminu „pan” jest więc inne w każdym przypadku. Podobnie jak znaczenie terminu „Bóg” w Biblii. Jezus może być i jest w Biblii nazywany Bogiem [w znaczeniu Mocarza, niezwykle potężnej istoty], ale nie jest jedynym najwyższym Bogiem, o którym czytamy w Słowie Bożym, bo tym jedynym jest tylko Ojciec. Mimo, że jest to sporo czytania, przeczytajmy jeszcze pięć fragmentów Nowego Testamentu, które wspominają o jednym Bogu lub jedynym Bogu, i gdzie w kontekście występuje też Pan Jezus.

Pójdziemy tutaj bezpośrednio za książką Arkadiusza Wiśniewskiego pt. „Jeden Bóg i jeden Pan”, w której omawia on te wersety (naprawdę warto sięgnąć po tę książkę).

Pierwszy z tych fragmentów to 1 Kor 8:6 (BW), ale przeczytajmy już od wersetu 4:
4. Co więc dotyczy spożywania mięsa, składanego w ofierze bałwanom, wiemy, że nie ma bożka na świecie i że nie ma żadnego innego Boga oprócz Jednego.
5. Bo chociaż nawet są tak zwani bogowie, czy to na niebie, czy na ziemi, i dlatego jest wielu bogów i wielu panów,
6. Wszakże dla nas istnieje tylko jeden Bóg, Ojciec, z którego pochodzi wszystko i dla którego istniejemy, i jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko istnieje i przez którego my także istniejemy.”
(zostawimy komentarz na koniec wszystkich fragmentów)

Efez. 4:5-6 (BW) – słowa apostoła Pawła o zachowaniu jedności wśród wiernych:
5. [Jest] jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest;
6. Jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest ponad wszystkimi, przez wszystkich i we wszystkich.

1 Tym. 2:5 (BW) – bardzo ważny fragment z wersetami 4 i 6, ale skupmy się na 5:
5. Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus…

Jana 17:3 (BW) – „A to jest żywot wieczny, aby poznali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga i Jezusa Chrystusa, którego posłałeś.” [Jest to modlitwa Jezusa do swego Ojca! Sam Pan Jezus określa tu Ojca jako jedynego pr. Boga]

Judy 1:25 (BW)
25. Jedynemu Bogu, Zbawicielowi naszemu przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego, niech będzie chwała, uwielbienie, moc i władza przed wszystkimi wiekami i teraz, i po wszystkie wieki. Amen.

Zobaczmy, że te wszystkie wersety mają trzy wspólne cechy.

1. One wszystkie mówią o jednym lub jedynym Bogu.
2. One wszystkie mówią także o Jezusie Chrystusie, naszym Zbawicielu i Panu.
3. I wreszcie: One wszystkie odróżniają Jezusa od jednego lub jedynego Boga.

Są to jedyne takie fragmenty Pisma Świętego, gdzie termin „jeden (lub jedyny) Bóg” pojawia się razem z Synem Bożym i odróznia jedną i drugą istotę.

Kiedy spojrzymy do Starego Testamentu, to zauważymy, że nawet pobieżne przyjrzenie się tematowi „Boga” w Starym Testamencie wydaje się w krótkim wykładzie prawie niemożliwe. Według konkordancji biblijnej Stronga (wyd. Na Straży) imię „Jahwe” pojawia się w Starym Testamencie 6525 razy.

Określenie ‘El’ to kolejne 265 wystąpień, ‘Elohim’ – 2603 wystąpienia (a znaczenie tych słów to: ‘Mocny’ lub ‘Mocarz’, ‘Ktoś potężny’), ‘Adon’ – 335 wystąpień i ‘Adonaj’ – 434 wystąpienia (znaczenie tych słów: ‘Pan’, ‘mój Pan’).

Przez wieki średniowiecza zbadanie tej sprawy zaciemniał jeszcze bardziej fakt, że Pismo Święte było niedostępne, a jeśli już było dostępne dla kleru, to w łacińskim przekładzie o nazwie Wulgata, który – jak większość tłumaczeń nawet do dzisiaj – zacierał różnice między poszczególnymi słowami. I tak, do dziś w wielu tłumaczeniach czy w oryginale jest to imię Jahwe, czy któryś z tytułów Adon, Adonaj lub Elohim, wszystko tłumaczone jest jako „Pan”.

Dopiero XV wiek n.e. przyniósł dokładniejsze badania nad oryginalnymi tekstami Biblii. Niezwykłym dziełem wydawniczym była wydana przez kardynała Franciszka de Cisnerosa tzw. Poliglota Kompluteńska. Było to pokaźnych rozmiarów wydanie Pisma, które zawierało w sobie tekst biblijny w trzech językach: hebrajskim, greckim i łacińskim.

Z takiej właśnie Biblii korzystał młody geniusz językowy i teologiczny, urodzony w roku 1511, Miguel Servet. Jeszcze jako nastolatek Servet zauważył prosty fakt, że wyraz ‘elohim’ w hebrajskiej Biblii nie oznaczał tylko najwyższego Boga, Jahwe. Żydzi przy użyciu słowa ‘elohim’ mówili o aniołach, nazywali ‘elohim’ izraelskich sędziów i królów, i w ogóle mocne, potężne osoby. Możemy przeczytać dwa przykłady takiego użycia tego słowa: – do wierzących Ps. 82:6, do tych słów odwołuje się nasz Pan w Jana 10:34; – do aniołów Ps. 8:6, por. Żyd. 1:6)

W czasie Serveta zwrócenie na to uwagi to był wstrząs, bo wyznawcy trójcy posługiwali się argumentacją, że hebrajskie słowo ‘elohim’ i greckie ‘theos’ może oznaczać tylko Boga Najwyższego. A dokładna analiza pism Starego i Nowego Testamentu dowodzi, że zarówno słowo ‘elohim’, ‘adon’, jak i greckie ‘theos’ są w Biblii używane do opisania innych osób niż Bóg Ojciec, a jednak tylko Bóg Ojciec nazywany jest Jahwe; jest On wyjątkowy ponieważ „nie ma początku” i nie zawdzięcza swojego istnienia ani swojej pozycji komukolwiek innemu.

Te cechy – wieczność i niezależność – mieszczą w sobie określenia, które Stwórca odnosi do siebie. Wróćmy na kilka chwil do rozmowy Boga Biblii z Mojżeszem i do określeń, które stosuje do siebie Bóg. W Księdze Wyjścia 3:13 czytamy:

„Mojżesz zaś rzekł Bogu: Oto pójdę do synów Izreala i powiem im: Bóg ojców naszych posłał mnie do was. Lecz gdy oni mnie zapytają, jakie jest Jego imię, to co mam im powiedzieć?”

Można powiedzieć, że podobne pytanie zadajemy do dzisiaj. Chcemy wiedzieć, co mamy powiedzieć o Bogu ludziom. Co Bóg chciałby, żebyśmy ogłosili na temat Jego istoty i charakteru, kim jest i jak jest Bóg? Księga Wyjścia 3:14 (bt3) –

„Odpowiedział Bóg Mojżeszowi: „Jestem, który jestem” (albo wg Biblii Gdańskiej: Będę, który będę). I dodał: „Tak powiesz synom Izraela: JESTEM (albo wg Biblii Gdańskiej: Będę) posłał mię do was”.”

To krótsze określenie „Jestem” lub „Będę” wydaje się dowodzić, że Bóg nie zawdzięcza nikomu swojego istnienia, że jest wieczny, nieśmiertelny, niezależny i nieograniczony. On jest istniejący i będzie istniał zawsze, ma pełną władzę i nikt nie jest w stanie Mu przeszkodzić. Bóg się nie starzeje i Bóg się nie zmienia.

To dłuższe określenie „Jestem, który jestem” lub „Będę, który będę” może też być przetłumaczone jak w Biblii Paulistów: „Jestem tym, kim jestem” lub jak brat Johnson w książce pt. „Exodus”: „Jestem tym, kim chce być” / „Okaże się tym, kim chce się okazać.” [E11, s. 36-37, jest to pewien idiom hebr.] Widać tu więc charakter, który Bóg pragnie okazywać i który ostatecznie chce w pełni okazać.

Nie będę teraz za wiele tego rozszerzał, ponieważ cała Biblia, całe stworzenie i cała historia, teraźniejszość i zapowiedziana w Biblii przyszłość objawiają ten charakter. Bóg jest mądry, sprawiedliwy, mocny i pełny miłości. Sprawiedliwość to podstawa, a mądrość i moc, są nie mniej ważne. Kiedy jednak Bóg w Nowym Testamencie decyduje się na przedstawienie jednej cechy, która najlepiej Go określa, w 1 Jana 4:8 czytamy, że „Bóg jest miłością”. Czytamy też, że „jeśli ktoś widział Syna, [to] widział i Ojca”, a więc pełen miłosierdzia i dobroci charakter Pana Jezusa to właśnie objawiony w Nim charakter Jego Ojca.

To bardzo ciekawe, bo gdy spojrzymy na liczbową wartość tetragramu JHWH, okaże się, że litery hebrajskie jod, he, waw i he mają wartość liczbową 26. Mówię, że to ciekawe, bo w jednym z najpiękniejszych Psalmów, Ps. 136, jest dokł. 26 wersetów i 26 x powtarza się zwrot: „Bo Jego miłosierdzie na wieki.” Lub jak inne przekłady to oddają: „Bo Jego wierna miłość trwa na wieki.”

Jakie to pocieszające, że ten Istniejący, ten Stwórca i Władca wszechświata, Bóg Jahwe, jest pełny wielkiej, wiernej miłości i taki przedstawi się wszystkim ludziom. Przeczytajmy trzy pierwsze wersety z tego Psalmu: „Wysławiajcie Jahwe, bo jest dobry, bo Jego miłosierdzie trwa na wieki. Chwalcie Boga nad bogami, bo Jego miłosierdzie na wieki. Chwalcie Pana nad panami, bo Jego miłosierdzie na wieki.”

Mówiłem na początku, że odniesiemy się do słów Pana Jezusa. Przypomnijmy sobie, co nasz Pan powiedział już po swoim zmartwychwstaniu.  Kiedy Maria Magdalena przyszła do grobu, gdzie złożono ciało, kiedy spotkała dwóch aniołów i pusty grób i kiedy spotkała kogoś, kogo uważała za ogrodnika, ale tak naprawdę był to Jezus. Po pierwszym szoku gdy go poznała i po kilku słowach, Jezus powiedział jej, a mamy to zapisane w Ewangelii Jana 20:16 –

„Rzecze do niej Jezus: Mario! A ona obróciwszy się mówi do Niego po hebrajsku: „Rabbuni”, to znaczy „Nauczycielu”. Rzecze do niej Jezus: „Nie zatrzymuj mnie, jeszcze bowiem nie wstąpiłem do Ojca. Natomiast udaj się do moich braci i powiedz im: Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego oraz do Boga mego i Boga waszego.”

Jakie piękne słowa, w których zmartwychwstały Jezus łączy się ze wszystkimi uczniami i uczennicami, którzy pokazani są w Marii. Pan Jezus mówi, że on sam ma tego samego, jednego Boga i jednego Ojca, którego mają oni. Zgadza się to w stu procentach z proroczymi słowami, które wypowiada Dawid jako typ Pana Jezusa. Psalm 22:22 – „Imię Twoje [Boże] opowiem swym braciom i chwalić cię będę pośród zgromadzenia”. Pan Jezus nauczał w ten sposób, że Jahwe jest „jego” Ojcem i „jego” Bogiem i tak samo Jahwe ma być naszym Ojcem i naszym Bogiem.

To wielka nauka, która zgadza się w pełni z innymi słowami Pana Jezusa
Jana 17:1-3 (BW) – To powiedział Jezus, a podniósłszy oczy swoje ku niebu, rzekł: Ojcze! Nadeszła godzina; uwielbij Syna swego, aby Syn uwielbił ciebie; Jak mu dałeś władzę nad wszelkim ciałem, aby dał żywot wieczny tym wszystkim, których mu dałeś. A to jest żywot wieczny, aby poznali ciebie, jedynego prawdziwego Boga i Jezusa Chrystusa, którego posłałeś.

Pan Jezus w swojej modlitwie arcykapłańskiej nazywa Ojca „jedynym prawdziwym Bogiem”. Tylko jedna istota została tak w Biblii nazwana i jest nią Ojciec Pana Jezusa.  Jest to ważne i potrzebne wyznanie, którego nie powinniśmy się wstydzić. Nie wstydził się go Ap. Piotr [1 P 1:3] – „Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa!”. Lecz niezwykle ważne jest także poznanie samego Jezusa Chrystusa, jednorodzonego Syna Bożego, Mesjasza, Odkupiciela i Pana, którego ustanowił dla nas Bóg Ojciec. O nim jednak opowie kolejny brat, a ja dziękuję za uwagę i życzę wielu Bożych błogosławieństw.

Na początku tytuł może brzmieć dziwnie. A tytułem mojego wykładu jest SIEDEM RZECZY, KTÓRYCH BÓG NIE MOŻE ZROBIĆ. Myślę, że w trakcie, gdy będziemy posuwali się do przodu, zrozumiecie ten tytuł lepiej.

(English text version: https://bibletruthexaminer.com/37.html)

Ktoś podarował mi jako prezent książkę pt. „101 rzeczy, których Bóg nie może zrobić”. Wybrałem z tej książki trzy rzeczy, którymi dzisiaj chciałbym się z Wami podzielić.

Myślę, że wszyscy rozumiemy, że Bóg ma przymioty istoty i przymioty charakteru. Jednym z przymiotów istoty Boga jest wszechmoc. Czasami wszechmoc jest definiowana jako zdolność do zrobienia wszystkiego. Jednak taka definicja jest zbyt szeroka, ponieważ Pismo Święte uczy nas, że są takie rzeczy, których Bóg nie może zrobić. Na przykład, Bóg nie może zrobić niczego, co byłoby sprzeczne z Jego charakterem. Główne cechy Jego charakteru to mądrość, sprawiedliwość, moc i miłość.

Brat Johnson podał myśl, że Bóg nie może cofnąć przeszłości, uczynić jakiegoś wydarzenia niebyłym. Chociaż Bóg może przewidzieć wszystkie przyszłe wydarzenia. Może więc zapobiegać albo zneutralizować skutki przyszłych wydarzeń. Żadne wydarzenie nie może przebiec w sposób niezgodny z Jego wolą. Brat Johnson podał także myśl, że prawdopodobnie Bóg nie może uczynić materii z niczego, chociaż brat Johnson nie był w tej sprawie dogmatyczny. Podał on myśl, że materia jest wieczna i Bóg po prostu użył jej do procesu stwarzania.

Bóg także najwyraźniej nie jest w stanie zniszczyć Boskiej istoty. Oznacza to, że musiał bardzo dokładnie rozwinąć naszego Pana i maluczkie stadko. Po to, by wiedzieć, że nigdy nie pójdą oni przeciwko Jego woli.

Chciałbym użyć jako wersetu Psalmu 115:3, który brzmi: „Bóg nasz jest w niebie, czyni wszystko, co zechce / co Mu się podoba.” To oznacza, że Bóg może robić wszystko, czego pragnie. Oczywiście Bóg ma wolną wolę, by czynić wszystko to, czego pragnie. I także wszystkim swoim inteligentnym stworzeniom dał wolną wolę. Możemy zatem zdecydować, że jesteśmy, chcemy być w zgodzie z Boską wolą, ale możemy też sprzeciwić się Jego woli. Jednak udzieli On wiecznego życia tylko tym, którzy są w harmonii z Jego wolą. Ponieważ chce mieć dobry i sprawiedliwy wszechświat przez nieskończone wieki przyszłości.

Przejdźmy zatem do pierwszej z tych siedmiu rzeczy, których Bóg nie może zrobić.

Pierwszą z nich jest to, że Bóg nie może mieć równego sobie. Wersetem, jaki chciałbym zacytować, będzie Psalm 89:7 – „Któż bowiem na obłokach może być równy Panu? Któż podobny Panu pośród synów Bożych?”. PAN w tym wersecie jest małymi drukowanymi literami – w Biblii angielskiej, co oznacza dla czytelnika angielskiego, że chodzi o Boga Jehowę, o Wszechmocnego. Nie dotyczy to naszego Pana Jezusa. Pytanie z tego Psalmu sugeruje odpowiedź, że nikt nie może równać się z Bogiem. Niemożliwe jest, żeby ktokolwiek był równy Bogu.

Kolejnym przymiotem Boskiej istoty jest supremacja. Można ją zdefiniować jako bycie w niezrównany sposób wyższym wobec wszystkich innych i że wszyscy są, albo powinni być, Mu poddani. Bóg jest jedyną istotą we wszechświecie, która nie została stworzona. On istniał od zawsze, od wieczności. Bóg nie może zatem stworzyć innego wszechmocnego Boga. Ponieważ stworzenie takiego innego Boga oznaczałoby, że ten Bóg także musiałby istnieć od wieczności, co – jak wiemy – nie może mieć miejsca. Izaj. 45:6 – Bóg mówi w tym wersecie – „Ja jestem i ja jestem ostatni, a oprócz Mnie nie ma Boga”. Innymi słowy, Bóg jest pierwszą i ostatnią istotą, która nie została stworzona. Chociaż Pismo Święte mówi o innych Boga, nie ma jednak innego wiecznego i wszechmocnego Boga. Nawet nasz Pan Jezus nie jest odwieczny i wszechmocny.

Zajrzyjmy do 1 Kor. 15:28 – „A gdy mu wszystko zostanie poddane, wtedy też i sam Syn będzie poddany Temu, który mu poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkim.” Wiemy, że Bóg podda wszystko swemu Synowi w Królestwie Tysiąclecia. Przy końcu Wieku Tysiąclecia, sam Syn zostanie poddany Ojcu. Ponieważ to Ojciec poddał wszystkie rzeczy Synowi. Niebiański Ojciec będzie więc najwyższy w oczach wszystkich przyszłych stworzeń. Wszyscy będą poddani Bogu. Nie odda On tej chwały innemu, chociaż bardzo wwywyższył swojego Syna, żeby pod Bogiem był on ponad wszystkim Jego stworzeniami. Nie będę tego czytał, ale odwołam się do Izajasza 42:8.

Przejdźmy teraz do drugiej rzeczy, której Bóg nie może uczynić. Bóg nie może sprawić, żeby Jego Słowo wróciło do Niego bez wykonania tego, czego On pragnie. Możecie zechcieć otworzyć swoje Biblie na Izaj. 55:8-10 – „Bo myśli moje to nie myśli wasze, a drogi wasze, to nie drogi moje, mówi Pan. Lecz jak niebiosa są wyższe niż ziemia, tak moje drogi są wyższe niż drogi wasze, i myśli moje niż myśli wasze. Gdyż tak, jak deszcz spada z nieba, i śnieg z nieba, i już tam nie wraca, ale zrasza ziemię i czyni ją urodzajną, tak iż porasta roślinnością, i daje siewcy ziarno, a jedzącym chleb.” Werset 11 chciałbym wykorzystać jako główny werset dla tej drugiej rzeczy: „Tak jest z moim słowem, które wychodzi z moich ust. Nie wróci do mnie puste, ale wykona moją wolę i spełni pomyślnie to, z czym je wysłałem.”

Mamy pewnego rodzaju równoległy werset u Izaj. 46:10-11 – „Moja rada się ostoi i wykonam moje wszelkie upodobanie. Wypowiedziałem to i sprawię, że tak się stanie. Zamierzyłem to i także to wykonam.” Wróćmy do Izaj. 55. W wersecie 8. i 9. Bóg zwraca się do świata. W wersecie 8. Bóg mówi, że Jego plan co do zbawienia człowieka, nie jest taki, jak plan tego świata. I sposoby Boga do realizacji Jego planów nie są takie same jak sposoby świata. A werset 9. mówi, że Boskie plany i sposoby działania nie są zrozumiane przez świat, ponieważ Boskie plany i sposoby działania są większe i bardziej wspaniałomyślne niż plany i sposoby świata. Myślę, że wszyscy dostrzegamy, że plany i sposoby świata są na dużo niższym poziomie niż plany i sposoby działania Boga.

Boskie plany i sposoby działania są wyższe od tego, czego spodziewali się Żydzi. Są one także wyższe od tego, czego spodziewa się większość chrześcijan. Rozważmy jeszcze raz werset 10. Mówi on o naturalnym postępie w przyrodzie, jest symboliczny. W wersecie 10. deszcz i śnieg są obrazem prawdy. Przychodzą one z nieba. Innymi słowy: prawda przychodzi od Boga. Bóg jest ostatecznym, najwyższym źródłem wszelkiej prawdy, a Jego prawda podleje świat/ziemię. W swoim Królestwie Bóg zaspokoi duchowe pragnienia świata swoją prawdą.

Dzisiaj ludzie głodują i umierają z głodu z powodu braku prawdy. Jednak w swoim Królestwie Bóg zatroszczy się o ich duchowy głód. W tym wersecie mowa także o roślinności, ziarnie i chlebie. Obrazuje to, że świat w Królestwie Bożym będzie wzrastał w prawdzie. Będzie przechodził od mleka prawdy aż do mięsa prawdy. Wracając do wersetu 11 z Izaj. 55, mamy tutaj wielkie upewnienie dla naszej wiary, drodzy Bracia i Siostry. Gdy ten werset mówi, że Jego słowo wychodzi, oznacza to, że Bóg zawsze daje i będzie dawał prawdę na każdą dyspensację lub na każdy wiek. Wychodzi ona z Jego ust. Wiemy, że ustami albo inaczej rzecznikiem Boga jest nasz Pan Jezus. A słowo jego nie wróci do niego puste/próżne. Innymi słowy, Jego Słowo nigdy nie zawiedzie, ale zawsze wykona to, co się Jemu podoba. Wypełni ono to, czego Bóg pragnie. Pomyślnie wykona ono wszystko, na co jest posłane. Jego Słowo zawsze będzie triumfować. Zawsze zwycięży. Upadły człowiek nie może zagwarantować niczego, ponieważ nie jest w stanie tego uczynić. Bóg może jednak zagwarantować, że Jego wola zostanie spełniona, z powodu Jego nieskończonych przymiotów istoty i charakteru.

Świat nie został nawrócony na chrześcijaństwo, chociaż chrześcijaństwo próbuje to uczynić już od dwóch tysięcy lat. Oznacza to zatem, że nawrócenie świata w Wieku Ewangelii nie jest częścią Boskiej woli. Pomimo tego, że Jezus pozostawił polecenie, aby podjąć próbę nawrócenia świata, to jednak czasem nawrócenia świata jest pośredniczące panowanie Chrystusa, które jest już bliskie, ale wciąż należy do przyszłości.

Czasami możemy popatrzeć na Boskie słowo i możemy pomyśleć, że brakuje tam harmonii, że Bóg jest powolny w realizowaniu swojego słowa. A może jakieś wydarzenia przeszkodziły realizacji Jego woli. Wszyscy możemy jednak zachować ufność, że Słowo Boże jest całkowicie harmonijne ze sobą i że wszystko zostanie wykonane w odpowiednim dla tego czasie, a żadne wydarzenie nie może przerwać/przeszkodzić w realizacji Boskiego planu.

Przejdźmy do numeru trzeciego. Bóg nie może otrzymać problemu, którego nie mógłby rozwiązać. Bracia, prosiłbym, żebyście zajrzeli do Mateusza 19:23-25. „Jezus zaś rzekł do uczniów swoich. Zaprawdę powiadam wam, że bogacz z trudnością wejdzie do królestwa niebios. I powiadam wam jeszcze, że łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne niż bogatemu wejść do Królestwa Bożego. A gdy to usłyszeli uczniowie, zaniepokoili się (byli bardzo zadziwieni) i mówili: Któż zatem może być zbawiony?” Ale potem Jezus kontynuuje w wersecie 26. „A Jezus zauważył to, spojrzał na nich i powiedział: U ludzi to rzecz niemożliwa, ale u Boga wszystko jest możliwe.”

Odwołam się także do Jer. 32:27. „Oto ja jestem Pan, Bóg wszelkiego ciała, czy jest dla mnie coś niemożliwego/coś zbyt trudnego?” Nie ma rzeczy zbyt trudnej/niemożliwej dla Boga, ponieważ jest On wszechmądry i wszechmocny. Są tylko dwa ograniczenia w zakresie tego, co Bóg może zrobić. Najpierw to coś musi być możliwe. Tak jak wcześniej powiedziałem, że Bóg nie może stworzyć innego Boga, który byłby równy Jemu samemu, jak również nie może On zrobić niczego, czego nie pragnie zrobić. Bracia, nie ma żadnej takiej mocy ani połączenia mocy, które mogłyby pokrzyżować Jego plany. A to powinno być dla każdego z nas bardzo pocieszające.

W wersetach 23 do 25 (Mat. 19) Jezus wyjaśnia, że trudno będzie bogatemu człowiekowi wejść do Królestwa z powodu jego materialnego bogactwa. W szerszym jednak zastosowaniu, ktoś, kto jest bogaty w świecką mądrość, włądzę i bogactwo, to te elementy mogą utrudnić poświęcenie się Bogu, ponieważ światowa mądrość, władza i bogactwo ma tendencję rozwijania pychy. Z drugiej strony, ktoś bogaty w świecką mądrość, władzę i bogactwo, może być skłoniony przez Boga do poświęcenia się Jemu, ponieważ Bóg wie, jak na nich wpłynąć. Bóg wie jakie doświadczenia dać takiemu człowiekowi, aby rozwinęły pokorę, a zniszczyły pychę. Podsumowując zatem, możemy powiedzieć, że nie ma zbyt trudnego problemu dla Boga do rozwiązania, dla tych, którzy Go miłują. A ma to zastosowanie zarówno teraz, jak i do przyszłego Królestwa.

Myślę, że wszyscy znamy przypadki ludzi, którzy byli bogaci w świecką mądrość, władzę i bogactwa, a następnie poświęcili się Bogu i dowiedli swojej wierności. Większość jednak ludu Pana nie jest i nie może być wielka pod względem świeckiej mądrości, władzy czy też bogactwa. Ułatwia to nam nasze poświęcenie się Bogu, poświęcenie naszego życia.

Przejdźmy do czwartej rzeczy. Bóg nie może kłamać. Zajrzyjmy do Żyd. 6:16-17. Czytamy tam: „Ludzie bowiem przysięgają na kogoś większego, a zakończeniem wszelkiego ich sporu jest przysięga, która jest potwierdzeniem. Również Bóg chcąc wyraźniej dowieść dziedzicom obietnicy niewzruszoność swojego postanowienia, poręczył je przysięgą.” I teraz werset 18, „Abyśmy przez dwie niewzruszone rzeczy, co do których niemożliwą jest rzeczą, aby Bóg kłamał, abyśmy mieli silną pociechę, abyśmy pochwycili leżącą przed nami nadzieję”. Równoległy werset możemy znaleźć w 2 Tym. 2:13. „Bóg nie może zaprzeć się samego siebie”. Nasz werset z Żydów 6:18 przede wszystkim odnosi się do kościoła, do maluczkiego stadka. Ma jednak drugorzędne zastosowanie także do innych poświęconych klas ludu Bożego, łącznie z nami samymi.

Jakie są te dwie niewzruszone rzeczy, o których jest tutaj mowa? Jest to Słowo Boże i przysięga Boga. Inaczej mówiąc: przymierze Abrahamowe i przymierze potwierdzone przysięgą. Te dwa przymierza są niezwruszone, są niezmienne – niemożliwe do zmiany. Bóg nie może kłamać, ponieważ ma sprawiedliwy charakter. Jego sprawiedliwy charakter jest nieomylny. I werset mówi, że mamy silną pociechę (BW: „mocną zachętę”). Możemy być zachęceni i mieć ufność w Bogu, ponieważ On dał nam swoje Słowo i przysięgę, a one są niezmienne. Werset mówi o ucieczce. Ta ucieczka odnosi się do naszego Pana Jezusa Chrystusa. Mówi także o nadziei wystawionej przed nami. Jaka była nadzieja kościoła? Były trzy rzeczy, jako obiekty ich nadziei:

1 – żeby zobaczyć, być z Jezusem i być do Niego podobnym
2 – żeby pokonać ich nieprzyjaciół, wrogów
3 – żeby błogosławić wszystkie rodziny ziemi

Jaka jest nasza nadzieja? My mamy nadzieję na ziemskie dziedzictwo, mamy nadzieję pokonać naszych wszystkich wrogów i mamy także nadzieję, że będziemy mogli pomagać w błogosławieniu wszystkich rodzin ziemi.

Przejdźmy teraz do piątej rzeczy, której Bóg nie może zrobić. Bóg nie może nikogo kusić. List Jakuba 1:13. „Niech nikt nie mówi, gdy jest kuszony: przez Boga jestem kuszony. Ponieważ Bóg nie możemy być kuszony złem i nikogo też nie kusi (żadnego człowieka)”. Słowo „kusi” pochodzi od greckiego słowa ‘pierazo’. Przede wszystkim to słowo oznacza ‘potwierdzić coś’, ‘poddać to próbie’, ‘sprawdzić’, ale znaczenie drugorzędne to ‘przekonywać, nęcić, wabić w sposób pociągający, sugerować zrobienie/popełnienie jakiegoś zła’. To dotyczyłoby pierwszego, drugiego i czwartego słowa ‘kusić’ w tym wersecie. Trzecie jednak słowo ‘kusić’ w tym wersecie pochodzi od greckiego słowa ‘apeirastos’, które znaczy ‘niepodlegający pokusie’, ‘nie do pokuszenia’. Zatem, gdy mamy powiedziane, że człowiek, który jest wystawiony na pokusę, niech nie mówi, że jestem kuszony przez Boga i gdy mamy powiedziane, że Bóg nie kusi nikogo, to w tych trzech przypadkach chodzi o to, że Bóg nigdy nie będzie próbował kusić kogoś, by ten popełnił jakieś zło.

Możecie zostawić swój palec w tym miejscu u Jakuba i zajrzeć do Izaj. 5:20-21. Mówi on: „Biada tym, którzy zło nazywają dobrem”. Innymi słowy: biada tym, którzy zło w człowieku przypisują jako dzieło lub działanie Boga. Albo ci, którzy nazywają dobro złem. Biada im. Innymi słowy: przypisują Bogu zło, a Jego dzieło jest przecież doskonałe. Którzy przypisują zło w człowieku jako dzieło Boga. Jest to bluźnierstwo. Zło w człowieku nie powstało bowiem w wyniku Boskiego działania.

Dalej ten werset 20 – „Którzy zamieniają ciemność w światłość (podają ciemność za światłość)”. Innymi słowy: biada tym, którzy nauczają błędu, a nazywają go prawdą. A ciąg dalszy: „światłowość w ciemność”. Biada tym, którzy nazywają prawdę – błędem. Jeszcze, którzy zamieniają gorycz w słodycz, a słodycz w gorycz. Biada tym, którzy są mądrzy w swoich własnych oczach i mądrzy w swojej własnej ocenie.

Wracając do Jakuba 1:13, Bóg nie może być kuszony. On nie ma skłonności do zła i nie powinniśmy kusić Go, by czynił zło. Znowu, cały czas trzymając to miejsce Jakuba 1:13, chciałbym zajrzeć do 5 Mojżeszowej 32:4. Mowa jest tu o Bogu i jest tu powiedziane, że jest On skałą. Jego dzieło jest doskonałe, wszystkie Jego drogi są sprawiedliwe, jest Bogiem prawdy, wiernym, bez fałszu. Sprawiedliwy i prawy jest On. I ostatni fragment z Jakuba 1:13 mówi, że On też nikogo nie kusi, żadnego człowieka. Nigdy nie kusił i nie będzie kusił nikogo, aby popełniał zło, chociaż dozwala on na różne próby i doświadczenia, by sprawdzić/poddać próbie i odsiać niewiernych.

Bóg jednak kusi nas, żebyśmy wykonywali dobre czyny. Dowodzi tego Filipian 2:13. „Albowiem to Bóg sprawia w was i chcenie, i wykonanie, według upodobania swego.” Widzimy więc, że kusi On nas wszystkich, ale po to, żebyśmy czynili dobro. Teraz zobaczmy na werset, który mówi, kto kusi nas do złego. Jest to następny wers po Jakubie 1:13, czyli Jak. 1:14 – „Lecz każdy człowiek bywa kuszony przez własne pożądliwości, które go pociągają i nęcą”. Tymi, którzy kuszą nas, to nasi trzej wielcy wrogowie: świat, ciało i diabeł. Wiemy, że diabeł robi to świadomie. Jednak świat i nasze własne ciało nie zawsze robią to świadomie.

Teraz szósta rzecz, które Bóg nie może zrobić. Bogu nie można się podobać bez wiary. Zajrzyjmy do tego wielkiego rozdziału wiary. List do Żydów 11. Chciałbym z tego rozdziału wykorzystać werset 6. „Bez wiary nie można podobać się Bogu. Kto bowiem przystępuje do Boga, musi wierzyć, że On jest i że nagradza tych, którzy Go pilnie szukają”. Co to jest wiara? Mamy jej definicję w pierwszym wersecie. „Wiara jest pewnością tego, czego się spodziewamy, jest dowodem rzeczy niewidzialnych”. Inny słowy mamy tutaj te dwa elementy wiary: umysłowa ocena i poleganie serca. Druga część tego wersetu, gdzie mowa o dowodzie rzeczy niewidzialnych, to właśnie umysłowa ocena wiary, a pierwsza rzecz, że wiara jest pewnością tego, na co mamy nadzieję, to jest to poleganie serca, jako ten element wiary. A zatem wiara to coś z naszego umysłu i coś z naszego serca.

Apostoł Paweł rozpoczyna mówiąc o Ablu i Enochu. Zanim jednak mówi następnie dalej o innych bohaterach wiary, mówi on w wersecie 6, że bez wiary nie można podobać się Bogu. Zadajemy zatem dwa pytania:

1 – dlaczego nie można się podobać Bogu bez wiary?
2 – dlaczego nie można przyjść do Boga bez wiary?

Odpowiedź mamy w naszym wersecie. Ten, którzy przychodzi do Boga, mówi wierzyć, że On jest, że Bóg istnieje. A tutaj mamy aż cztery elementy tej wiary. Trzeba wierzyć w istnienie Boga, że istnieje sam z siebie i że jest osobą, posiada osobowość. Druga rzecz potrzebna to pragnienie, żeby przyjść do Boga, szukanie Go. Po trzecie, taka osoba musi przejawiać pokutę i wiarę, przez co uzyskuje się tymczasowe usprawiedliwienie. No i trzeba się poświęcić, poświęcić swoje życie Bogu, do czego potrzebna jest wiara i uczynki.

Druga część naszego wersetu 6 mówi, że On nagradza tych, którzy Go pilnie szukają. Powinniśmy poznawać Boga głodnym sercem. Powinniśmy być Mu posłuszni. Powinniśmy Mu służyć. Powinniśmy rozwijać wszystkie łaski charakteru. Szczególnie w tym życiu powinniśmy rozwijać wiarę, która jest w stanie przenosić symboliczne góry. Powinniśmy rozwijać wszechogarniającą wiarę. Bóg nie oczekuje, że będziemy przejawiać ślepą wiarę. On nie oczekuje, że będziemy przejawiać wiarę bez uzyskania od Niego dowodów. On wskazuje na swoje Słowo, skąd dowiadujemy się o Jego charakteru. Poznajemy Jego plan. Poznajemy także Jego obietnice, które są tak pewne, jak to, że jutro rano wzejdzie słońce. To dzięki takiemu pełnemu zapewnieniu wiary Noe zbudował arkę. To pełne upewnienie wiary umożliwiło Abrahamowi ofiarowanie jego syna Izaaka. Także pełne upewnienie wiary pozwoliło Lotowi uciec z Sodomy tuż przed jej zniszczenie. Ci trzej posiadali prostą wiarę, jak u dziecka. Gdyby nie posiadali jednak pewnego upewnienia wiary, Noe wyglądałby na bardzo nierozsądnego człowieka, który buduje arkę. Abraham okazałby się łatwowiernym i gotowym do złożenia w ofierze swojego syna, a Lot okazałby się głupcem uciekającym z Sodomy. Bóg dał jednak Noemu dowód, że będzie powódź. Tak samo dał On dowody Abrahamowi, by był gotowy złożyć w ofierze swojego syna. Udowodnił także Lotowi, że Sodoma będzie zniszczona. Być może podał te dowody przez aniołów, może przez wizję, a mógł też użyć innych środków, ale czegokolwiek użył to mieli oni pełne upewnienie wiary w Jego obietnice.

My nie opieramy naszej wiary na tym, że anioł do nas przyjdzie i coś nam powie, lub na różnych widzeniach, wizjach. Opieramy naszą wiarę na Słowie Bożym. I na tym fundamencie wiary budujemy nadbudowę naszych uczynków. Najpierw posiadamy wiarę, a następnie na niej budujemy wszystkie inne zalety charakteru, na naszej wierze. Tak, jak mamy podane w 2 Liście Piotra 1.

Teraz chciałbym przeczytać pewien wiersz, którego tytuł brzmi: „Wiara i uczynki”. Mówi on o tym, jak ważna jest Wiara i uczynki dla poświęconej jednostki:

„Oto, gdy żeglarz próbuje przeciwstawiać się rosnącej fali
i próbuje prosto kierować swoją łódź
Jeśli obydwa wiosła będą pracować może posuwać się do przodu
i zostawiać za sobą spenione fale
ale jeśli jedno z wioseł położy w łodzi
będzie kręcił się dookoła bez sensu
Tak i wiara, i uczynki, kiedy razem się zejdą
Napełniają się potężną mocą i niebiańskim życiem
Żeby wspomagać chrześcijanina na jego żmudnej drodze
i popychać go do przodu na jego drodze ku Bogu
a jeśli on porzuci wiarę lub uczynki – nieważne które
na pewno zatrzyma się zanim dotrze do końca swej podróży.”

Jako poświęceni bracia i siostry potrzebujemy zarówno wiary, jak i uczynków. Potwierdzamy naszą wiarę naszymi uczynkami.

Wreszcie siódma rzecz, której Bóg nie może zrobić. Bóg nie może zawieść swego ludu. Werset, jakiego chcę użyć, to 5 Mojżeszowa 31:6. „Bądźcie mocni i bądźcie odważni. Nie bójcie się i nie drżyjcie przed nimi, gdyż Pan, Bóg twój, sam pójdzie z tobą. Nie porzuci i nie opuści cię.”

Prawdopodobnie rozpoznajemy te słowa, jako pochodzące od Mojżesza, który zwracał się do Izraela pod koniec swojego życia. Izrael miał właśnie wejść do Ziemi Obiecanej, a Mojżesz zachęcał ich, żeby byli silny, odważny, żeby się nie lękali swoich wrogów, ponieważ Bóg był z nimi, który obiecał, że nie zawiedzie ich i nie porzuci ich. Jak rozumiemy jednak, Izraelowi zabrakło wiary, że wejdą natychmiast do Ziemi Obiecanej. Został zmuszony do wędrowania po pustyni przez kolejne 40 lat.

Chciałbym rozważyć pewne podobne wersety, a pierwszy z nich to Izaj. 49:15-16. „Czy kobieta może zapomnieć o swoim niemowlęciu? Czy nie zlituje się nad dziecięciem swojego łona? A choćby nawet one zapomniały, jednak ja ciebie nie zapomnę. Oto na moich dłoniach wyryłem cię”. Miłość matki do dziecka to taka piękna rzecz, a miłość Boga do Jego dzieci jest jeszcze wspanialsza.

Jeszcze List do Rzymian 8:38-39. Apostoł Paweł pisze, że jest przekonany „że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani potęgi niebieskie, ani teraźniejszość, ani przyszłość, ani moce, ani wysokość, ani głębokość, ani żadne inne stworzenie, nie zdoła odłączyć nas od miłości Bożej, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.” Jakże pocieszające powinny być te obietnice dla każdego z nas.

Chciałbym teraz podać krótkie podsumowanie siedmiu rzeczy, których Bóg nie może zrobić:

1. Bóg nie może mieć równego sobie (Ps. 89:6)
2. Bóg nie może sprawić by Jego słowo wróciło do niego, bez wykonania tego, czego On pragnie (Izaj. 55:11)
3. Bogu nie można dać problemu, którego On nie mógłby rozwiązać (Mat. 19:26)
4. Bóg nie może kłamać (Żyd. 6:18)
5. Bóg nie może nikogo kusić (Jak. 1:13)
6. Bogu nie można się podobać bez wiary (Żyd. 11:6)
7. Bóg nie może zawieść swego ludu (5 Mojż. 31:6)

Chciałbym zakończyć w tej chwili odczytanie Psalmu 46. Jest to bardzo pocieszający Psalm w tych czasach ucisku, w których żyjemy.

„Bóg jest ucieczką i siła naszą, pomocą w utrapieniach najpewniejszą. Przeto nie boimy się, choćby ziemia zadrżała. I góry były wrzucone w głębiny mórz. Choćby szumiały i pieniły się wody. Choćby drżały góry z powodu gniewu Jego. Sela.
Jest rzeka, której nurty rozweselają miasto Boże, przybytek święty Najwyższego. Bóg jest w nim, nie zachwieje się. Bóg wspomoże, zaraz z poranku. Wzburzyły się narody/poganie, królestwa się zachwiały. Odezwał się swoim głosem i rozpłynęła się ziemia. Pan zastepów jest z nami. Ucieczką/warownym grodem jest nam Bóg Jakuba. Sela.
Pójdźcie, oglądajcie dzieła Pana, którymi uczynił zniszczenia na ziemi. Kładzie kres wojnom aż po krańce ziemi. Łamie łuki i kruszy włócznie. Wozy pali ogniem. Uspokójcie się i poznajcie, że ja jestem Bogiem. Będę wywyższony między narodami/poganami, będę wywyższony na ziemi. Pan zastępów jest z nami. Warownym grodem/ucieczką jest nam Bóg Jakuba. Sela.”

Żyjemy w pierwszej części tego Psalmu. Wyczekujemy jednak ostatnich wersetów tego Psalmu w Królestwie Bożym. Proszę o błogosławieństwo Boże na te mysli i słowa, dla naszego zbudowania, Amen!