Wizja Eliasza, Mojżesza i Pana Jezusa na Górze Przemienienia (źródło ilustracji: Grace Digital Network, Tina Davidson)

Pytanie (1909 r.) – Czy nie jest faktem, że Eliasz był uwielbiony z Mojżeszem na górze?

Odpowiedź – Odpowiadamy, że nie. Pismo Święte mówi, że Mojżesz umarł i był pogrzebany. Nikt więc nie może powiedzieć, że Mojżesz nie umarł i nie był pogrzebany. Mojżesz nie może otrzymać życia ani świadomości, dopóki Kościół nie zostanie wzbudzony w pierwszym zmartwychwstaniu, dlatego że Mojżesz należał do domu sług, a oni bez nas nie mogą się stać doskonałymi [Hebr. 11:40].

A co z Mojżeszem i Eliaszem, którzy ukazali się na Górze Przemienienia? Ja tam nie byłem, lecz był tam obecny przedstawiciel, ktoś w rodzaju reportera, który był na miejscu i opowiedział nam o tej sprawie. Co nam powiedział? Czytamy, że gdy zstępowali z góry, Jezus mówił do swoich uczniów (a On wiedział o tym wszystko, czego ty i ja nie wiemy): „Nikomu nie powiadajcie tego widzenia, aż Syn człowieczy zmartwychwstanie” [Mat. 17:9]. Podobnie Jan, który był także na tej górze, opisał to w Księdze Objawienia, księdze wizji. Opisuje on różne bestie, z głowami, rogami itd., niewiastę siedzącą na tronie itd. Czy faktycznie widział on te rzeczy? Sam mówi, że widział i słyszał, ale to wszystko były widzenia, ponieważ żadne bestie nie paradowały dookoła. Bóg mógł tam mieć menażerię, lecz nie było takiej potrzeby. Przy rozpoczęciu pierwszego rozdziału Księgi Objawienia Jan zaznacza, że to, co mu było pokazane, było widzeniami i znakami – i tak jak widział wizje tam, tak widział i na górze.

Inny jeszcze świadek był obecny na górze i pozostawił nam świadectwo. Piotr powiedział: „Albowiem nie baśni jakich misternie wymyślonych naśladując, uczyniliśmy wam znajomą Pana naszego Jezusa Chrystusa moc i przyjście, ale jako ci, którzyśmy oczami naszymi widzieli wielmożność jego. Wziął bowiem od Boga Ojca cześć i chwalę, gdy mu był przyniesiony głos taki od wielmożnej chwały: ten jest on Syn mój miły, w którym mi się upodobało. A głos ten myśmy słyszeli z nieba przyniesiony, będąc z nim na onej górze świętej” [2 Piotra 1:16-18]. To właśnie miało wyobrażać owo widzenie. Mojżesz wyobraża klasę żyjących na ziemi, ponieważ był pośrednikiem, czyli przedstawicielem Izraela, więc odpowiednio przedstawia ich w tym obrazie. Eliasz przedstawia Kościół.

[„Co powiedział pastor Russell”, s. 259-260]

Więcej w wykładzie:
Wizja przemienienia Jezusa

CZĘŚĆ PIERWSZA – 3 października 2021 r. 

CZĘŚĆ DRUGA – 19 listopada 2022 r. 

NOTATKI DO CZĘŚCI DRUGIEJ W WERSJI TEKSTOWEJ 

Cytowałem w części pierwszej bardzo dużo wersetów Pisma Świętego. Żeby w największym skrócie powiedzieć, co starałem się wtedy wyjaśnić:

– mówiłem, że istnieje różnica między wskrzeszeniem a zmartychwstaniem. Choć mamy w ewangeliach kilka wskrzeszeń, jak np. Łazarza, córki Jaira i syna wdowy w Nain, to jednak apostoł Paweł w Dziejach Apostolskich 26:22-23 stwierdza, że Jezus miał zmartwychwstać jako pierwszy.

fot. Priscilla Du Preez / Unsplash

– wskrzeszenie to w związku z tym „wprawienie na nowo w ruch mechanizmu życia”, jest to gr. słowo egersis, co oznacza ponowne uruchomienie procesów życiowych.

– na wskrzeszenie nie trzeba w żaden sposób zasłużyć, wskrzeszeni będą wszyscy umarli na podstawie łaski Bożej oraz okupu złożonego przez Pana Jezusa Chrystusa (wskrzeszeni będą ci, którzy dobrze czynili i ci, którzy źle czynili; sprawiedliwi i niesprawiedliwi), jednak Biblia mówi, że jedni ludzie staną się godni zmartwychwstania a inni ostatecznie go nie osiągną. W tym wypadku chodzi o gr. anastasis, czyli podniesienie, udoskonalenie i wreszcie życie wieczne.

– myśląc o zmartwychwstaniu, o tym, które oznacza doskonałość i życie wieczne, Pan Jezus w Jana 5:29 mówi, że kiedy już obudzi czyli wskrzesi wszystkich ludzi to jedni pójdą na zmartwychwstanie życia, a drudzy na zmartwychwstanie sądu; apostoł Paweł także potwierdza, że będzie coś takiego jak zmartwychwstanie niesprawiedliwych, a więc istnieje szansa na podniesienie niesprawiedliwych do doskonałości w czasie panowania Jezusa

– zmartwychwstanie sądu lub zmartwychwstanie niesprawiedliwych będzie to czas podnoszenia ludzi do sprawiedliwości przez pewnego rodzaju proces sądu lub proces resocjalizacji. Będzie to z-martwych-wstawanie przez sąd składający się z otrzymania wiedzy, sprawdzania jak ta wiedza jest przyswajana, karania w celu poprawy i wreszcie z wydania wyroku: życia lub śmierci przy końcu tego procesu

– proces sądu jest równoznaczny z restytucją czyli czasami naprawienia wszystkich rzeczy, o których mówiłem w innych nagraniach. Wszystko to będzie miało miejsce w tysiącletnim królowaniu Chrystusa i wiernych, w czasie ich panowania nad narodami, a nie dopiero po tysiącleciu.

Tyle streszczenie, a teraz czas na pytania i odpowiedzi. Oczywiście będą to skrótowe odpowiedzi, a czasami tylko odnośnik do innych nagrań i materiałów, bo wiele z poruszonych tematów domagałoby się oddzielnego wykładu i być może w przyszłości takie wykłady się pojawią. Nie chcę jednak zostawić pytających bez choćby krótkiej odpowiedzi.

1. W Apokalipsie 20:13 jest mowa o wydaniu zmarłych przez morze i otchłań już po tysiącletnim Królestwie. O jakim zmarłych jest tam mowa, skoro wszyscy zmarli mają zmartwychwstać przed i w trakcie Tysiącletniego Królestwa?

Umieściliśmy niedawno na stronie badaczebiblii.pl bardzo ciekawy wykres i artykuł pt. „7 obrazów tysiącletniego Królestwa Chrystusa i jego dzieła”:
https://badaczebiblii.pl/7-obrazow-tysiacletniego-krolestwa-chrystusa-i-jego-dziela/

Problem polega na tym, że Księga Objawienia, rozdziały 20 do 22, czytane są zwykle jakby to był jeden opis zdarzeń, które następują po sobie chronologicznie. A tak naprawdę mamy tu 7 różnych symbolicznych obrazów, które skupiają się na różnych elementach Tysiąclecia, a także „małego okresu” lub „krótkiego czasu” przy końcu Tysiąclecia i następujących później wieków chwały. Obj. 20:11-15 to kolejny obraz (w. 11 zaczyna się od słów – „potem ujrzałem”), a nie ciąg dalszy opisu z wersetów 4-10. Umarli będą więc wskrzeszani w czasie tysiącletniego Królestwa, jak wynika to z innych fragmentów. Także w tym czasie będzie trwało pouczanie, próbowanie i karanie w celu poprawy tych, którzy będą wskrzeszani i ostatecznie na koniec tysiąclecia dojdziemy do wydania wyroku. Ten wyrok to życie wieczne dla posłusznych i udoskonalonych, a wieczna śmierć dla tych, którzy nie będą posłuszni i nie pozwolą Panu na przemianę ich serc.

2. Apokalipsa 21:8 mówi o niegodziwcach wrzuconych do jeziora ognia. O kim zatem jest mowa w Ap. 22:15, że ci sa na zewnątrz? Czy to są ci sami co z Ap. 20:15 i 21:8 czy jacyś inni?

Chodzi dokładnie o te same osoby. W Objawieniu 20:15 i 21:8 mamy symboliczny obraz „jeziora ognia”, które przedstawia wieczne zniszczenie, unicestwienie, „drugą śmierć”. W Objawieniu 22:15 mamy symbol miasta , a tylko ci, którzy do niego wejdą, będą mieli dostęp do drzewa życia. Możemy przeczytać od wersetu 14 – „Szcześliwi, którzy piorą swoje szaty, aby mieli prawo do drzewa życia i mogli wejść przez bramy do miasta. Na zewnątrz są psy, czarownicy, [ludzie] dopuszczający się nierzadu, zabójcy, bałwochwalcy oraz każdy, kto kocha kłamstwo i popełnia je.” Inaczej mówiąc, dostęp do drzew i możliwość wejścia do miasta, oznacza życie, a znalezienie się na zewnątrz, oznacza odcięcie od życia. Można to porównać do dawnej Jerozolimy, gdzie na zewnątrz miasta znajdowała się spalarnia śmieci w dolinie Gehenna. Ta dolina to inny obraz bardzo podobny do jeziora ognia, który także wskazuje na całkowite zniszczenie grzeszników, którzy nie poddadzą się reformie.

3. Skoro twierdzicie, że człowiek po śmierci nie ma świadomości, to o czym jest mowa w Obj. 6:9-11? W tym fragmencie Jan widzi dusze zmarłych wołające o pomstę za swoją krew do Boga.

Tak, twierdzimy, że człowiek po śmierci nie ma świadomości i opieramy to na jasnych fragmentach Pisma Świętego. Bardzo wyraźna jest Ks Kazn Salomona 9:10 – „Wszystko, co twoja ręka znajdzie do zrobienia, to zrób w swojej mocy, gdyż nie ma działania ani planowania, ani wiedzy, ani mądrości w szeolu [czyli w grobie, stanie śmierci], do którego ty zmierzasz.” Warto jeszcze przywołać Psalm 115:17 – „Umarli nie chwałą Pana, ani ci wszyscy, którzy schodzą do krainy milczenia.”

Zwróćmy jednak uwagę na fragment Objawienia, do którego odnosi się pytająca osoba. Obj. 6:9-11 – „A gdy otworzył piątą pieczęć, zobaczyłem poniżej ołtarza dusze zabitych z powodu Słowa Bożego i z powodu świadectwa, które składali. I zawołały donośnym głosem: Jak długo, Władco święty i prawdziwy? Czy nie będziesz sądził mieszkańców ziemi i za naszą krew nie wymierzysz im kary? Każdej z nich dano białą szatę i powiedziano im, by jeszcze przez krótki czas odpoczywały, aż do pełni się liczba ich współsług i ich braci, którzy mają ponieść śmierć podobnie jak oni.”

Zacznijmy od tego, że Apokalipsa to najbardziej symboliczna i najtrudniejsza księga Pisma Świętego. Od czego się ta Księga zaczyna? „Objawienie Jezus Chrystusa, które dał mu Bóg, aby ukazać swym sługom, co musi stać się niebawem i wysławszy swojego anioła oznajmił przez niego za pomocą znaków słudze swojemu Janowi.” Oznajmił przez znaki, tzn. przez symbole i figury podał pewne myśli.

Czy możemy np. wyobrazić sobie smoka ognistego, który swoim ogonem ciągnął jedną trzecią gwiazd na niebie? Chyba nikt nie wyobraża sobie takiego stwora, który mógłby ogonem zrzucić jedną trzecią gwiazd z nieba, a jednak mamy taki opis w Objawieniu. Czyli są to pewne symbole, które określają pewną rzeczywistość.

Z wielu powodów nie wierzymy, że opis o wołających do Pana duszach należy traktować dosłownie. Prawdziwi wierni nie błagaliby Boga o to, by ich pomścił. Przecież zupełnie inne były wołania naszego Pana Jezusa i świętego Szczepana, gdy byli zabijani! Oni wołali: „Panie, nie policz im tego grzechu!” (Dz 7:60).

To wołanie z Księgi Objawienia można rozumieć tak samo, jak słowa z Księgi Rodzaju 4:10, że krew Abla wołala z ziemi do Boga o pomstę. Inaczej mówiąc cierpienia i czyny mówią głośniej niż słowa. I to właśnie historia ludu Bożego woła do Boga w tej sprawie. List do Hebrajczyków 11:4 – „Przez wiarę Abel złożył Bogu ofiarę cenniejszą od Kaina, za co otrzymał świadectwo, że jest sprawiedliwy. Bóg bowiem zaświadczył o jego darach, toteż choć umarł, przez nią jeszcze mówi.”

Boska sprawiedliwość nie może się zgodzić na wieczne tolerowanie tego, że jego wierni słudzy znoszą tak wielkie prześladowania. Każde zło woła do Boga o pomstę, o sprawiedliwą odpłatę. A mimo to, tak jak za życia, wierni nie wołali o pomstę, tak nie będą wołać po śmierci. Ten urywek mówi tylko, że Bóg widział cierpienia swoich wiernych i że one nie zostaną bez rozliczenia.

To rozliczenie ma nadejść razem z drugą obecnością Jezusa na ziemi i razem z uzupełnieniem pełnej liczby wiernych, którzy mają razem z Jezusem królować i sądzić świat. Wtedy odbędzie się najpierw przyznanie nagród sprawiedliwym, a potem sąd albo proces resocjalizacji (czyli restytucja) dla niesprawiedliwych.

Co miało się dziać ze zmarłymi do tego czasu? I to także z tymi, którzy byli wierni Bogu? Obj. 6:11 mówi: „powiedziano im, by jeszcze krótki czas odpoczęli”. Jak na księgę symboli jest tu dosyć wyraźny opis, że tacy wierni mieli jeszcze znajdować się w symbolicznym śnie, w stanie śmierci aż do obudzenia umarłych.

4. Jakie macie zdanie na temat Mojżesza? Czy umarł i z ciałem został wzięty do nieba? Czy z Eliaszem Apostołom ukazał się jego duch? Jeżeli to drugie to byłoby to niezgodne z teologią, która zaprzecza życie duszy poza ciałem.

Nasza odp. jest taka, że chociaż Mojżesz i Eliasz zakończyli swoje życie w bardzo tajemniczych okolicznościach, to jednak mamy potwierdzenie w Biblii, że obaj umarli. 5 Mój. 34:5 – „I umarł Mojżesz, sługa Jahwe, w ziemi Moab, zgodnie z postanowieniem Jahwe. I pogrzebali go w dolinie w ziemi Moabu”. List do Hebrajczyków 11:13 – „Ci wszyscy [a wcześniej była mowa o Eliaszu] poumierali w wierze, nie otrzymali zaś tego, co głosiły obietnice, lecz z daleka zobaczyli je”.

Pismo Święte przedstawia umarłych jako znajdujących się w stanie nieświadomości. Ks. Kaznodziei Salomona 9:5-6 – „Ci, co żyją, wiedzą, że umrzeć mają, ale umarli o niczym nie wiedzą (…) i miłośc ich, i zazdrość ich, i nienawiść ich już zginęła.” I w nawiązaniu do tego Księga Izajasza 63:16 – „Tyś zaiste Boże ojcem naszym, bo Abraham nie wie o nas, a Izrael nie zna nas.”

Mając taką naukę Pisma Świętego musimy uważnie zbadać ten fragment o przemienieniu Mojżesza i Eliasza na górze. Na pewno jest w zgodzie z resztą Biblii. I jeśli otworzymy Ewangelię wg Mateusza, rozdział 17, werset 9, to zobaczymy, że mamy tu proste wyjaśnienie całej sprawy i to słowami Pana Jezusa:

Mateusza 17:9 – „A kiedy schodzili z góry, Jezus im polecił: Nikomu nie mówcie o tym widzeniu [inne tłumaczenie: nikomu nie mówcie o tej wizji], dopóki Syn Człowieczy nie powstanie z martwych.”

„Nikomu nie mówcie o tej wizji”. A więc to, co zobaczyli apostołowie to była wizja, była to „wizja” Mojżesza i Eliasza z Panem, tak jak święty Jan na wyspie Patmos też miał wizję bestii, aniołów itd. On nie widział prawdziwych bestii, ale pewne obrazy, które pokazał mu Bóg. Podobnie było z wizją, którą miał apostoł Piotr, gdy zobaczył prześcieradło spuszczone z nieba, a na nim różne zwierzęta czyste i nieczyste.

Mojżesz na pewno nie został wzbudzony i nie został uczyniony doskonałym w niebie, bo wiadomo, że nasz Pan Jezus był pierwszym wzbudzonym z martwych i uwielbionym w niebie. Możemy przeczytać w tej sprawie Dzieje Ap. 26:22-23 – apostoł Paweł mówi przed królem Agryppą: „Dzięki pomocy Boga żyję do dzisiaj, dając świadectwo małym i wielkim, nic nie mówiąc oprócz tego, co powiedzieli prorocy i Mojżesz, że nastąpi; Że Chrystus ma cierpieć, jako pierwszy zmartwychwstać i zwiastować światłość temu ludowi i poganom.”

Potwierdzenie tego znajduje się też w Liście do Hebrajczyków 11:39-40, gdzie napisano, że Mojżesz i pozostali wierni Starego Testamentu dopiero dojdą do doskonałości z pomocą wiernych z Oblubienicy Chrystusa, gdy ci drudzy zostaną wywyższeni w niebiańskim Królestwie Chrystusa. A więc obaj wierni Boży ludzie – Mojżesz i Eliasz – spali w śmierci i nie zostali wzbudzeni, a trzech apostołów zobaczyło pewną wizję, a nie rzeczywiste osoby lub ich duchy.

5. Co sądzicie o tekstach mówiących o wiecznych mękach, a wiemy, że takie istnieją.

Ogólnie mówiąc są to błędne tłumaczenia, ale nad każdym trzeba by było osobno się zastanowić. Jako przykład możemy wziąć Ewangelię wg Mateusza 25:46. Fragment ten w wielu tłumaczeniach mówi: „I pójdą ci [to znaczy kozły z przypowieści] na męki wieczne”.

Jednak słowo tu przetłumaczone jako „męki” to gr. kolasin i pochodzi ono od greckiego ‘kolazo’. Pierwsze znaczenie tego słowa to: odciąć, obciąć – tak jak przy oczyszczaniu gałęzi drzewa. Podają to różne słowniki jak: Słowniki grecko-polski PWN z roku 1960, czy angielskie słowniki Thayera, Liddella-Scotta i „Emphatic Diaglott”. Więc te „męki” dla nienaprawialnych grzeszników to ich wieczne odcięcie lub obcięcie od drzewa żyjących; będzie to druga śmierć, ostateczne i wieczne zniszczenie. Ten pogląd jest oczywiście mocno oparty na innych fragmentach Pisma Świętego. Psalm 92:8 – „Choć wyrastają bezbożni jak ziele i kwitną wszyscy złoczyńcy, i tak zginą na zawsze.”; będą odcięci czyli „zginą na zawsze”.

Ten fragment mógłby więc być przetłumaczony: „I pójdą ci na odcięcie wieczne”.

6. A co ze słowami o rozdzieleniu kąkolu od pszenicy? co ze słowami jedna będzie wzięta a druga zostawiona? co z tymi którzy przyjmą znamię bestii. Przecież pismo mówi jasno, że będą wrzuceni do jeziora ognia? czy uważacie, że i oni będą mieli drugą szansę?

Rozdzielenie kąkolu i pszenicy, wzięcie jednej i zostawienie drugiej, są to opisy, które dotyczą wierzących (tych wierzących tylko z nazwy i tych wierzących prawdziwie, a także mniej lub bardziej wiernych naśladowców Jezusa). Nie dotyczy to całej ludzkości. Chodzi tu o pewne rozróżnienie wśród wierzących, które miało nadejść pod koniec wyboru Oblubienicy, przy powrocie Pana Jezusa.

Jeśli chodzi o znamię bestii to na stronie mamy aż trzyczęściowy wykład na ten temat i do niego odsyłamy zainteresowanych. Jest do znalezienia na stronie badaczebiblii.pl w sekcji „Wykłady audio/wideo” pod tytułem „Znamię bestii”.

Ze swojej strony chciałbym tylko zwrócić uwagę, że należy bardzo uważać na opisy, które mówią o spaleniu ziemi i rzeczy, które są na ziemi. Pomylą się ci, którzy myślą, że skoro ten „ogień” pochłonie ziemię to wszyscy niewierni w tym czasie ludzie zostaną wiecznie zniszczeni.

Najlepszy przykład to Księga Sofoniasza 3:8 – „Dlatego oczekujcie dnia – mówi Pan – w którym wystąpię jako oskarżyciel. Bo mam zamiar zgromadzić narody, zebrać królestwa, aby wylać na nie swoją popędliwość, cały żar swojego gniewu. Zaprawdę, cała ziemia będzie pożarta ogniem mojej żarliwości.”

Oczywiście, werset ten jest często cytowany i rzeczywiście mówi on o wielkim ucisku, wielkim karaniu narodów przez Boga. Jest to naprawdę apokaliptyczny opis. Jednak żeby ktoś nie pomyślał, że mamy tu opis całkowitego zniszczenia ludzkości, mamy też werset 9 – Sof. 3:9 – „Wtedy bowiem przywrócę narodom wargi czyste, aby wszyscy wzywali imienia Pana i służyli Mu jednomyślnie.”

Spalony czyli zniszczony zostanie więc obecny porządek, a dla ludzi będzie to oznaczało oczyszczenie i zrozumienie Bożej prawdy, którą wszyscy będą jednomyślnie wyznawać, przynajmniej na początku panowania Jezusa. Potwierdzenie jest w L. do Filipian 2:10 – „Na imię Jezusa zegnie się każde kolano na niebie, na ziemi i pod ziemią, a każdy język będzie wyznawał, że Jezus Chrysus jest Panem ku chwale Boga Ojca.”

7. Kto i kiedy odkrył teologię o tzw. restytucji podczas Tysiącletniego Królestwa mówiącej o powszechnym wkrzeszaniu w czasie Tysiącletniego Królestwa i doprowadzaniu ludzi stopniowo do życia wiecznego? Bo jakieś dwa lata temu spotkałem się już z podobną teologią, którą głosił jeden z mesjańskich rabinów.

Nauka ta była znana w pierwszych wiekach chrześcijaństwa. Wspominają o tym historycy, jak np. Jan Wierusz-Kowalski, który w swojej książce „Wczesne chrześcijaństwo I-X wiek” na str. 121 podaje: „Dogmat nicejski burzył nadzieję wielu chrześcijan, którzy naiwnie wierzyli w obietnice Apokalipsy i czekali na powrót Mesjasza mającego im przynieść erę sprawiedliwości. Teraz kazano im wierzyć, że to cesarstwo konstantyńskie jest wstępną realizacją Królestwa Bożego.” Na początku więc chrześcijanie wyczekali na powrót Jezusa i Jego rządy na ziemi.

Do takiej ery sprawiedliwości na ziemi nawiązywali niektórzy bracia polscy w XVI wieku jak choćby Jan Niemojewski. W XIX wieku uczyli o tym mniej lub bardziej jasno różni kaznodzieje w Stanach Zjednoczonych: Henry Grew, George Stetson i George Storrs. Jednak w pełnej formie i w bardzo zrozumiały sposób naukę restytucji przedstawił dopiero Charles Taze Russell, zwłaszcza w swojej książce „Boski plan wieków”, był to roku 1886. Książkę tę można zamówić bezpłatnie po polsku na stronie boskiplan.pl, a jej rozdziały „Dzień sądu”, „Okup i restytucja” i „Królestwo Boże” to do dzisiaj jeden z najlepszych rozważań na ten temat.

8. Kiedy i przez kogo zostało odkryte to, że w starych przekładach nie istnieje tekst (a nie zmartwychwstali inni ze zmarłych aż się dopełniło tysiąc lat) Ap. 20:5. Czy tego odkrycia dokonał Wiktor Szpunar, czy było to znane i odkryte przez kogoś innego wcześniej. Na ile jest to wiarygodne, że ten tekst został faktycznie dodany w późniejszym okresie chrześcijaństwa i że nie istniał w oryginale? Jeżeli to faktycznie jest prawdą to uważam to za wielkie i kluczowe odkrycie, zmieniające całkowicie podejście do zagadnienia zmartywchwstania. Bardzo proszę o szersze poruszenie tego bardzo istotnego tematu w kolejnej części.

Co do wiarygodności faktu, że te słowa to dopisek, to osobiście jestem co do tego przekonany. Na stronie badaczebiblii.pl w zakładce „Wykłady audio / wideo” jest na ten temat świetny wykład Arkadiusza Wiśniewskiego. Zachęcam do wysłuchania tego wykładu. Tytuł to: „Objawienie 20:5 – problem autentyczności tekstu”.

To odkrycie sięga dawniejszych czasów i nie jest moje. Na możliwość dopisku wskazywał już pastor Russell w „Boskim planie wieków”. Zauważył on, że tego fragmentu brakuje w pewnych najstarszych i najpewniejszych rękopisach Biblii. Wyraźne argumenty w tej sprawie podał Paul S.L. Johnson w swojej książce pt. „Tysiąclecie”. Książka ta jest w dystrybucji Świeckiego Ruchu Misyjnego „Epifania” i można ją znaleźć na stronie epifania.pl.

9. Co tekst hebrajski mówi nam na ten temat, czy w hebrajskim też jest taka różnica w tekście jak w greckim? EGERSIS i ANASTAZIS? I jeszcze jedno. Co z pytaniem saduceuszów, czyimi żonami będą po wskrzeszeniu (egersis) te, które miały po kilku mężów, kiedy sie pojawią wszyscy razem?

Jeśli chodzi o język hebrajski to bardzo interesujący jest werset z Księgi Izajasza, rozdział 26, werset 19: „Ożyją umarli twoi, trupy moje wstaną”. Te dwa określenia bardzo szerokie omawia brat Adam Urban w wykładzie, który można znaleźć na stronie badaczebiblii.pl pod takim właśnie tytułem: „Ożyją umarli twoi, trupy moje wstaną”. Polecam, bo to świetne rozważanie biblijne.

Nie znam odpowiedzi na podchwytliwe pytanie saduceuszów. Wiem jednak, że Sędzią w tym czasie, czyli rozjemcą i koordynatorem wszystkich spraw, będzie sam Jezus Chrystus i jego wierni (por. Sędziowie narodów). Skoro Salomon potrafił mądrze rozsądzać bardzo trudne sprawy, to jestem pewny, że Pan Jezus to ktoś większy niż Salomon i będzie sądził i kierował ludzkością jeszcze lepiej. Byłbym spokojny jeśli chodzi o jakiekolwiek nierostrzygnięte sprawy z tego życia. W końcu tysiącletnie królowanie Jezusa to także wypełnienie się roku jubileuszowego, będzie to wielki jubileusz Ziemi. A w Izraelu jubileusz, czyli rok 50-ty, był właśnie rokiem, który rozstrzygał wszystkie sporne sprawy. Na pewno nie musimy się obawiać.

10. Jak rozumieć słowa z Ewangelii wg Mateusza 13:40-43 – „Jak więc zbiera się chwast i spala ogniem, tak będzie przy końcu świata. Syn Człowieczy pośle aniołów swoich: ci zbiorą z Jego królestwa wszystkie zgorszenia i tych, którzy dopuszczają się nieprawości, i wrzucą ich w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Wtedy sprawiedliwi jaśnieć będą jak słońce w królestwie Ojca swego. Kto ma uszy, niechaj słucha!” Szczególnie chodzi o wrzucenie w piec i przykrości w tym piecu.

Ten piec ognisty dotyczy zapowiadanego przez Biblię czasu ucisku z jego wojnami, rewolucjami i anarchią, tak naprawdę ten ogień już płonie. Towarzyszy mu głód i różnego rodzaju zarazy i choroby, a przede wszystkim wielki strach, narzekanie i płacz. Opisane tutaj zgrzytanie zębami to nie najlepsze tłumaczenie. Grecki idiom znaczy tu bardziej rozpacz, zawód różnych nadziei. Widzieliśmy i widzimy tego dużo, a będzie tego jeszcze więcej aż obecny porządek społeczno-polityczny na ziemi całkowicie przeminie i zrobi miejsce dla panowania Chrystusa i wiernych. To panowanie jest tutaj pokazane przez słońce, które wschodzi na niebie o poranku.

Ten palący ogień dotyka szczególnie tzw. narodów chrześcjańskich i kościelnictwa. Ludzie są często zrozpaczeni i niepewni dokąd zmierza świat. Nie ma to więc żadnego związku z piekłem wiecznych mąk. Chodzi o trudy czasów ostatecznych, w których jedynym ratunkiem jest Chrystus i silna, wytrwała wiara w niego. Fakt, że musi być ona wytrwała, trwająca aż do śmierci, widać u Mateusza 22:12. Jest tam opis człowieka, który nie miał na sobie szaty weselnej, gdy przyszedł król, by przywitać się z gośćmi. Król zapytał: „Przyjacielu! Jak tu wszedłeś nie mając szaty weselnej?”.

Wygląda na to, że ten ktoś na początku posiadał szatę, ale zdjął ją z siebie już po wejściu. Można by zapytać: to czemu ją zdjął i co to dla nas oznacza? Weselna szata przedstawia zasługę krwi Jezusa Chrystusa, Jego sprawiedliwość przypisaną wierzącym, okrycie, które daje On swoim wyznawcom.

Człowiek nie mógł nic powiedzieć, ponieważ zdjął tę szatę – przestał opierać się na wierze w Jezusa i na Jego sprawiedliwości. I czytamy dalej, Mateusza 22:13 – „Związawszy nogi i ręce jego, weźcie go i wrzućcie do ciemności zewnętrznych, tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”. I znowu, nie będzie to wrzucenie do piekła w ogień i męki – tam nie byłoby ciemno. Ta ciemność to ciemność, w jakiej znajduje się cały świat. Ciemność, w której znajdowali się wierni zanim przyszli do Jezusa i zanim zobaczyli światło. Jeżeli ktoś odsuwa się od światła, to znowu jest w ciemności i też będąc na zewnątrz bierze udział w płaczu i zgrzytaniu zębami.

Wniosek jest więc taki, by przyjść do Pana Jezusa, szukać w Słowie Bożym światła i pozostawać w świetle aż pośród wstrząsów i ognia anarchii obecny porządek przeminie, a na ziemi zapanuje Królestwo Chrystusa.

Pytań było jeszcze trochę, ale myślę, że dziesięć to już całkiem dużo, a materiału do przejrzenia też jest sporo.  Przede wszystkim zachęcam do nabycia „Boskiego planu wieków” ze strony boskiplan.pl i uważnego przestudiowania treści przy otwartej Biblii. Potem do trzymania się tego wszystkiego, co w Twoim rozumieniu opiera się na Słowie Bożym, co wynika jasno z Pisma Świętego.

Nie zbawi nas dokładne zrozumienie wszystkich szczegółów, ale mocne trzymanie się wiarą naszego Pana Jezusa Chrystusa jako naszego Zbawiciela i Króla. Trzymanie się wiarą Jezusa, który jest zbawicielem wszystkich ludzi, a zwłaszcza wierzących, Jezusa, który dał samego siebie na okup za wszystkich, Jezusa, który zaznał śmierci za każdego człowieka i Jezusa, który pozwoli każdemu człowiekowi poznać prawdę i stanąć na próbie prowadzącej do życia wiecznego.

Wierzę, że restytucja jest nadzieją biblijną, a jeśli ktoś chciałby upewnić się w tym na podstawie Pisma Świętego, polecam też wykłady ze strony badaczebiblii.pl – jeden pt. „Tysiącletnie panowanie Chrystusa. Kiedy? Nad kim? Jak?” i drugi pt. „Restytucja”.

Niech będzie chwała Bogu Ojcu i Panu Jezusowi Chrystusowi i oby Królestwo Boże nastało jak najszybciej to możliwe! Amen! Dziękuję za uwagę.

Zachęcamy do wysłuchania tego bardzo bogatego w treści, dwuczęściowego wykładu. Mamy nadzieję, że będzie on dla wszystkich błogosławieństwem i zachętą na dalszej drodze chrześcijańskiego życia.

* * *

Część 1 – 

Część 2 –

Wizja przemienienia Jezusa (dwuczęściowy)

Mat. 17:1-13; Mar. 9:2-13; Łuk.9:28-36

Zacznijmy od różnicy między Łukaszem z jednej strony a Mateuszem i Markiem z drugiej co do daty, kiedy przemienienie Jezusa miało miejsce – 6 czy 8 dni po wypowiedzeniu przez Niego słów, że niektórzy z Jego słuchaczy nie umrą (jak się okazało, miał na myśli tylko 3 osoby), zanim nie zobaczą Jezusa w chwale Jego Królestwa, czego wizja przemienienia była spełnieniem i właśnie ją Jezus miał na myśli – nie rzeczywistą chwałę przy II adwencie.

Mateusz i Marek trzymają się greckiego sposobu liczenia, czyli uwzględniają tylko pełne dni, natomiast Łukasz liczy po żydowsku – uwzględnia nawet te niepełne (czyli dzień wypowiedzenia tych słów i dzień przemienienia – stąd różnica dwóch dni), do czego jakby się przyznaje, stwierdzając w w.28, że przemienienie miało miejsce „mniej więcej osiem dni po tych mowach”).

Z tego właśnie powodu wg rachuby żydowskiej Jezus był w grobie 3 dni, chociaż Grecy zaliczyliby Mu tylko 1, bo pierwszego dnia było to tylko 3 godziny, pełny drugi i 12 godzin z trzeciego – w sumie 39 godzin. Dla Żydów wystarczy jednak, że jakiś okres zahacza o dany dzień, by w całości zaliczyć go do tego okresu.

Jak my liczymy to dzisiaj? Hotele na pewno po żydowsku: jeśli doba hotelowa kończy się np. o 11, to gość, który przybył o 10 rano a odjechał następnego dnia o 12, musi zapłacić za trzy doby, chociaż spędził w hotelu tylko 26 godzin. Ale nie tylko hotele. Jeśli wiosenna równonoc wypada 21 marca o którejś godzinie, to kiedy jest 1. dzień wiosny – jeszcze w tym samym dniu czy dopiero w następnym?

Obecność Mojżesza i Eliasza nie jest dowodem nieśmiertelności duszy ani ich zmartwychwstania, gdyż wcale nie pojawili się oni na tej górze, gdyż była to jedynie wizja, podobna do tych z Objawienia, co potwierdza sam Jezus w Mat. 17:9. Wydarzenie to służyło dwóm różnym celom!

1

Najbardziej oczywisty niewątpliwie dotyczył bezpośrednich uczestników tego wydarzenia: Jezusa i uczniów. Do czego taka wizja była im potrzebna?

Jezusowi, by Go pocieszyć i wzmocnić na czekające Go doświadczenia, co wynika z faktu, że Mojżesz i Eliasz bardzo długo z Nim rozmawiali (Apostołowie zdążyli w tym czasie zasnąć, przespać się trochę, a gdy się obudzili, rozmowa wciąż trwała; możliwe, że Jezus dowiedział się jeszcze o czymś ze ST, o czym dotąd nie wiedział co do swojej roli i drogi).

Nie znamy treści tej rozmowy, poza jednym szczegółem, zapewne dedykowanym samym uczniom – „mówili o jego zgonie w Jerozolimie”, by przygotować ich na to, co niebawem miało się stać z Jezusem, do czego oni wydawali się w ogóle nieprzygotowani, pomimo bezpośrednich zapowiedzi Jezusa (Mat. 16:21-23).

Miało to na celu upewnić ich, że pomimo pozornego końca misji Jezusa w postaci ukrzyżowania, tak naprawdę miał to być dopiero początek Jego działań jako Mesjasza i Króla, co dowodem troski Boga i Jezusa o Ich lud, często słabej wiary i niedojrzały. Dodatkowym wzmocnieniem dla uczniów z pewnością był głos samego Boga, gdy schodzili z góry, że Jezus jest Synem Bożym, którego powinni się trzymać i słuchać (Bóg odezwał się w ten sposób w Ewangeliach tylko 2 razy – przy chrzcie Jezusa w Jordanie i w tej wizji; o Jego narodzeniu głośno mówili też aniołowie).

Mojżesz i Eliasz rozmawiający z Jezusem o śmierci i chwale Jezusa to nawiązanie do Zakonu (Mojżesz) i Proroków (Eliasz), którzy wskazywali właśnie na taką drogę Mesjasza (np. ofiara cielca z Dnia Pojednania, miasta ucieczki w Izraelu, liczne proroctwa + Łuk. 24: 25-27; 1 Piotra 1:10-11).

Skąd uczniowie wiedzieli, że to byli Mojżesz i Eliasz? Przecież nigdy ich nie widzieli! Albo Jezus wymienił ich imiona w rozmowie z nimi, albo powiedział im o tym, gdy schodzili z góry.

To literalne zastosowanie, do Apostołów i Jezusa nie jest jednak jedynym ani najważniejszym. W historiach, obrazach, typach Biblii najważniejszy jest bowiem antytyp, a nie litera, a wizja przemienienia na górze jest jedną z takich historii/typów/obrazów.

2

Przechodzimy do drugiego, głównego znaczenia sceny przemienienia – chwały Chrystusa w Jego Królestwie, o czym wprost od razu mówi Jezus, a nieco później jeden ze świadków tej wizji, Piotr (Mat.16:28; 2 Piotra 1:16- 18).

Historie / Obrazy / Typy Biblii podane są w sposób, którego szczegóły są dopasowane do ich głębszego znaczenia (antytypu). Rozważane z punktu widzenia litery niekiedy mogą prowadzić do wniosku, że są niedokładne, nieprawdziwe lub nawet sprzeczne.

Przykłady:

1. Polecenie Boga odnośnie paschy, w czasie której należało zjeść całego baranka w nocy, tak by nie zostało nic do rana, a gdyby zostało, należało to spalić w ogniu (2 Moj. 12:10).

Gdy pojawił się problem nieczystych, którzy nie mogli obchodzić paschy 14 Nisan, Bóg dodał dodatkowe instrukcje: mieli oni obchodzić ją miesiąc później (4 Moj.9:6-12). Ani słowa nie ma tu jednak o paleniu rankiem niezjedzonych resztek, choć w tym przypadku musiało ich być więcej niż 14 Nisan, gdyż tylko nieliczni spożywali wtedy paschę.

Dlaczego? Ze względu na antytp – w antytypie paschy 14 dnia drugiego miesiąca nie ma miejsca na palenie niezjedzonych części baranka = okupu Jezusa, który po zastosowaniu w WT wobec martwej ludzkości całkowicie się zużyje i przestanie istnieć, a nie jedynie zakończy jakiś etap swego wykorzystania: przypisywania na podstawie wiary, jak ma to miejsce w WE, po którym okup ten pozostaje jeszcze dla potrzeb WT.

2. Przeklęcie drzewa figowego przez Jezusa i dwie różne wersje słów Jezusa:

Mat. 21:19: „Niechaj się więcej z ciebie owoc nie rodzi na wieki [do wieku]”
Mar. 11:14: “Niechaj nikt na wieki [do wieku] z ciebie owocu nie jada”.

Jak zatem powiedział Jezus? Jak u Mateusza, czy jak u Marka?

Nieważne, jak powiedział! Ważne, dlaczego zostało to różnie zapisane, ponieważ nadrzędne znaczenie ma antytyp – pokazanie ważnych elementów historii narodu żydowskiego, i tylko temu służyła zainscenizowana przez Jezusa scena z przeklęciem drzewa, na którym Jezus szukał fig za wcześnie, gdyż „nie był to jeszcze czas na figi”.

3. Izaj. 56, pocieszający cudzoziemców i trzebieńców (a więc nie-Żydów), że w przypadku przestrzegania sabatu i trzymania się przymierza nie będą wykluczeni z grona ludu Pana. W. 5 zapowiada nawet, że otrzymają „imię lepsze od synów i córek”? Czyżby Bóg chciał wynieść obcych ponad rodowitych Żydów, czy też chodzi o jakieś inne / symboliczne córki i symbolicznych synów, a co za tym idzie – symbolicznych cudzoziemców i trzebieńców?

4. Dobrym tego przykładem jest też nasza dzisiejsza historia; słusznie można bowiem zapytać:

– dlaczego Jezus zabrał tylko trzech, a nie wszystkich 12 Apostołów; argument, że tych trzech najbardziej lubił nie wydaje się być trafiony, bo wzmocnienia potrzebowali wszyscy, a zwłaszcza ci słabsi; jak się potem okazało, po ukrzyżowaniu Jezusa i tak załamali się wszyscy co do jednego – ci słabsi i ci mocniejsi / najwierniejsi (bronienie Jezusa mieczem, zaparcie się Go, powrót do łowienia ryb, szczere wyznanie w drodze do Emmaus o ich oczekiwaniach i zawodzie, jaki sprawiła im śmierć Jezusa).

– dlaczego uczniowie tak się zmęczyli w czasie tej wizji, że zasnęli (większość ludzi w takich okolicznościach nigdy by nie zasnęła), i dlaczego fakt ten został zapisany?

– po co informacja, że proponując zbudowanie 3 namiotów, Piotr „nie wiedział, co mówi”?

– po co sam zapis, że Piotr chciał zbudować te 3 namioty? Dla historii? Czy nie należałoby tego po prostu pominąć, tak jak pominiętych jest większość słów wypowiedzianych przez Jezusa i Apostołów? Była to bardzo cielesna reakcja Piotra: rozbić trzy namioty i pozostać w wygodnymi miejscu i miłym towarzystwie, zamiast wrócić do codziennego życia z jego troskami i wyzwaniami; po co nam dzisiaj wiedzieć, że Piotr to zaproponował?

– dlaczego w czasie schodzenia z góry wszyscy zostali ogarnięci obłokiem? Czy bez tego to, co widzieli na górze, byłoby niekompletne i nieważne lub mniej ważne?

Czy powyższe elementy musiały towarzyszyć tej wizji, bo inaczej Jezus i trzej uczniowie nie zostaliby wzmocnieni i przygotowani na śmierć Jezusa? Czy nie bardziej logiczne jest to, że zostały umieszczane w opisie z powodu znaczenia w głębszym, antytypicznym zastosowaniu?

Tak przygotowani, przechodzimy do głównego znaczenia tej historii – do dzieła Jezusa w Jego Królestwie WT. Mówiąc o tym odniesieniu, nie raz zauważymy, że ma ona zastosowanie także w tym życiu, gdy Królestwo Jezusa jest tworzone, a lud Boży przygotowywany / budowany do przyszłego Królestwa w chwale; mamy bowiem tzw. embrionalne Królestwo, walczące, i to już uwielbione; wiele przypowieści naszego Pana rozpoczynających się od „Podobne jest Królestwo Niebios do…”dotyczy tej pierwszej fazy Królestwa, embrionalnego, np. przypowieść o pszenicy i kąkolu z Mat.13:24.

Wprowadzanie do Królestwa klas wybieranych w tym życiu, w WE, i reszty ludzkości w WT ma ze sobą wiele wspólnego i towarzyszą temu podobne doświadczenia. Z tego powodu opis przemienienia Jezusa pasuje i do WE i do WT. Ponieważ zapis Łukasza 9 wydaje się najbardziej dokładny, posłużymy się właśnie nim.

28: Jezus zabiera ze sobą tylko trzech najbardziej umiłowanych uczniów. Zapewne chce przez to pokazać, że chociaż Jego wszyscy naśladowcy są Mu bliscy, najbliżsi są Mu ci, którzy cenią wartości duchowe, przez co osiągają większe podobieństwo do Boga i Jezusa, i to oni otrzymują zrozumienie głębszych prawd, a to z kolei sprawia, że Bóg i Jezus mogą używać ich bardziej niż tych o mniejszym rozwoju w charakterze i wiedzy (por. wydarzenie w domu Marii i Marty z Łuk.10:38-42).

Później w podobny sposób będzie jeszcze traktowany Apostoł Paweł (miał wgląd do warunków przyszłej symbolicznej trzeciej ziemi i trzeciego nieba, i to to tylko dla własnej wiadomości – 2 Kor.12:2-4) oraz wszyscy inni z WE podobnego ducha, np. członkowie gwiezdni.

Nie przypadkiem udaje się z nimi na górę, raz jeszcze potwierdzając, że to, co się tam wydarzy, należy do sfery Jego przyszłego Królestwa. Na takie znaczenie góry/gór wskazuje np.

Ps. 121:1, gdzie psalmista wznosi swe oczy ku górom (różnym klasom Królestwa) i oczekuje od nich pomocy (literalne góry nie pomogą ludowi Bożemu w drodze do Królestwa, choć tak jak lasy mogą dać chwilowe schronienie przed prześladowcami);

Mat. 24:16, gdzie Jezus każe swemu ludowi uciekać w góry; to, że nie ma na myśli literalnych gór Judei, wyraźnie widać z całej Jego wypowiedzi, od w.14, który przenosi akcje pod koniec WE.

29: Modlitwa Jezusa prawdopodobnie była o wizję, w której chciał On pokazać się Apostołom i wszystkim późniejszym swoim naśladowcom, którzy mieli o niej czytać i czerpać z niej pociechę i wzmocnienie.

Dwie zmiany w Jego wyglądzie:

• w twarzy (brak szczegółów, tylko „wygląd oblicza jego odmienił się”) – aluzja do wiedzy Jezusa w Królestwie (1 13:12; Obj.1:16; por.Iz.53:11: „wiedzą swoją wielu usprawiedliwi sprawiedliwy sługa mój, ponieważ poniesie ich nieprawości”);
• w szacie („szata jego biała lśniąca/promieniująca”); szaty to albo (1) zalety charakteru (zdobią niczym ubranie – Kol.3:12,14; Judy 23; Obj.3:4), albo (2) wady (szpecą niczym niechlujne ubranie – 3:8-10; Ps.73:6), albo (3) władze urzędowe (szaty Aarona, płaszcz Eliasza); tu zapewne znaczenie 1 i 3, bo trudno znaleźć w Jezusie jakiekolwiek wady.

Jest to obraz Boskiej natury, ze wszystkim, co się z nią wiąże, plus wyniesienie do prawicy Boga (nieśmiertelna, z życiem w samej sobie, całkowicie niezależna od wszelkich zewnętrznych warunków czy istot; człowiek, który by ją zobaczył, padłby martwy [w drodze do Damaszku Paweł nie umarł tylko dlatego, że oślepł, zanim jego wzrok dojrzał boskie ciało Jezusa, z którego emanowała potężna energia]; por. Dan.7:13-14; Mat.28:18; Żyd.1:2-4; 1 Piotra 3:22).

30-31: Początkowo Jezus był sam – odmieniony w wyglądzie, ale sam. Ta pierwsza część wizji to druga obecność Jezusa od 1874 do rozpoczęcia widzialnej fazy Królestwa, czyli Paruzja (Jego obecność dla ludu Bożego) i Epifania (objawianie Jego obecności światu). Właśnie w tej części wizji jesteśmy teraz w antytypie.

Ta część wizji, w której Jezusowi towarzyszą Mojżesz i Eliasz (też ukazani w chwale, ale mniejszej niż Jezus – por. opisy z w.29 i 31), to późniejszy etap Królestwa, dopiero przed nami:

• z wzbudzonymi książętami jako ziemskimi przedstawicielami niewidzialnego Królestwa niebieskiego (Mojżesz, jako jeden z książąt, reprezentuje całą ziemską fazę Królestwa Jezusa – Ps.45:17);
• i z Eliaszem, który w Biblii już w tym życiu jest utożsamiany z MS, które w WT ma dostąpić tego samego wyniesienia co ich Głowa (3:23-24 lub w BG 4:5-6; Rzym.8:17).

Mówienie przez nich o śmierci Jezusa ilustruje nauki WE i WT, jakie teraz płyną od proroków i nauk ST (Mojżesza) i naśladowców Jezusa (Eliasza – głównie z MS, ale nie tylko) i jakie w przyszłości z fazy duchowej (Eliasza) za pośrednictwem tej ziemskiej (Mojżesza) będą docierać do ludzi, z których ogromna większość nic nie wie dzisiaj, i nie będzie wiedziała po zmartwychwstaniu, o tym, czego dokonał dla nich Jezus – zbawił ich z potępienia w Adamie, a wszyscy muszą się kiedyś o tym dowiedzieć: albo w tym życiu, albo w przyszłym (Jana 1:6-9; 1 Tym.2:3-6).

32: Sen ogarniający Piotra i jego dwóch towarzyszy (nie Jezusa) to ilustracja duchowego snu, osłabnięcia w służbie i pracy nad charakterem, co na pewnych etapach poświęcenia przytrafia się nawet najwierniejszym, w tym Apostołom tuż po śmierci Jezusa (por. ich reakcję na śmierć Jezusa + Efez.5:14).

33: Gdy Mojżesz z Eliaszem mieli już odchodzić, Piotr zaproponował zbudowanie trzech namiotów. Czy był to dobry pomysł czy zły? Brak akceptacji ze strony Jezusa wskazuje, że zły, czego kolejnym potwierdzeniem są słowa Łukasza, że Piotr nie zdawał sobie sprawy z tego, co mówi („nie wiedząc, co mówi” = mówiąc od rzeczy).

Co Bóg i Jezus chcieli przez to pokazać? Że bardzo wielu naśladowców Jezusa będzie się skupiać nie na tym, co najważniejsze – nie na sprawie przyszłego Królestwa i tym, by się w nim znaleźć przez rozwijanie Chrystusowego charakteru, lecz na sprawach ziemskich i doczesnych, na budowaniu tu i teraz wielkich kościołów, zdobywaniu popularności w tym świecie, szukaniu ochrony i pokoju w ludzkich organizacjach religijnych i ich wodzach, na głoszeniu bardziej nauk własnej grupy religijnej, które już w tym życiu mogą przynieść jakieś korzyści głoszącym, niż Ewangelii Chrystusa, którą znakomita większość głosicieli dowolnie zmienia, tak by przy okazji zyskać coś dla siebie i swojej grupy (por. słowa Pawła o Tymoteuszu z Fil.2:19-21 + zasada od Jezusa z Jana 7:18).

Namiot dla Mojżesza budują ci, którzy nadal chcą się zbawiać przez Zakon, np. zachowując sabat lub inne nakazy i zakazy Zakonu, przybitego przez Jezusa do krzyża i w ten sposób unieważnionego jako droga do zbawienia dla Jego naśladowców i z Żydów i z pogan (Kol.2:14,16-17; Gal.4:8-11).

Przybytek dla Eliasza budują ci, którzy zrównują naśladowców Jezusa z Nim samym lub stawiają ich nawet ponad Niego, przypisując niektórym z nich nieomylność, dając im prawo zmieniania tego, co objawione w Biblii (np. usunięcia II przykazania), akceptując ich twierdzenia o konieczności uznawania ich władzy i stanowisk, zanim będą mogli podobać się Bogu, i godząc się na ich próby rządzenia ludem Bożym (Jer.5:26-31; por. co o tzw. nikolaitach [niko + laos = zwycięzca nad ludem] mówi Jezus w Obj.2:6).

Fakt, że nie zapominają o namiocie i dla Jezusa pokazuje, że robią to wszystko w Jego imieniu, powołując się na Niego i pozornie będąc Jego sługami, zgodnie z Iz.4:1.

Kolejnym potwierdzeniem błędnego myślenia tych pokazanych tu przez Piotra jest obłok, chmura, która powstała i zacieniła ich, gdy Piotr jeszcze „to mówił”.

34: Obłok zacieniający wszystkich, łącznie z Jezusem, to kolejny element podążania za Nim: brak widzenia, zrozumienia wszystkiego, co Bóg i Jezus czynią i jak czynią ze światem, ludem Bożym jako całością i indywidualnie.

Jest to równocześnie podkreślenie potrzeby wiary, gdyż nie wszystko, na co dozwala opatrzność Pana, zawsze jest oczywiste, zrozumiałe i oczekiwane przez dzieci Boże, choć od razu trzeba dodać, że wiara jest o wiele bardziej potrzebna w WE niż w WT, ale i wtedy ludzie będą jej potrzebować, np. smagani żelazną laską, będą musieli wiarą zaakceptować fakt, że to dla ich dobra / rozwoju, bo tylko wtedy nie będą się buntować i laska żelazna przyniesie pożądany skutek.

Jak pokazują pewne epizody z życia Abrahama i Izaaka w związku z ich żonami, Bóg i Jezus niekiedy postępują wobec ludu Bożego tak, jak gdyby go nie kochali, jak gdyby nie byli w bliskiej relacji z nim – nie przyznają się, że to Ich żony, a wszystko po to, by osiągnąć pożądany cel – rozwinięcie w nich charakteru do życia wiecznego, czego Bóg nie mógłby osiągnąć, gdyby zawsze dozwalał tylko na takie traktowanie ludu Bożego, jakie wynika z Jego relacji do niego (przykłady mamy począwszy od Jezusa przez cały WE, aż do dzisiaj, np. dwaj ostatni członkowie gwiezdni, Russell i Johnson).

W takich chmurach człowieka potrafią dopaść strach i pytania typu: A co jeśli Bóg myśli o mnie tak jak moi wrogowie? A co jeśli rzeczywiście nie byłem dotąd wierny i moje doświadczenia to doświadczenia głupiego budowniczego, niszczące moją strukturę wiary i charakteru, po rozpadnięciu się której nie zostanie już nic, co mogłoby przekroczyć granicę grobu i dać mi nadzieję na jakiekolwiek życie wieczne?

Są dwa rodzaje strachu – jeden właściwy, drugi nie. Ten pierwszy, zwany bojaźnią Pana, to strach, by czymś nie obrazić, nie zasmucić Boga (Przyp.1:7). Ten drugi, szkodliwy dla ludu Bożego, to strach przed człowiekiem, prowadzący do upadku (Przyp.29:25).

35: W tym obłoku niezrozumienia, utrapienia, ciężkiego doświadczenia słychać jednak głos Boga, by zawsze, a szczególnie w takich chwilach, szukać i słuchać Jezusa i trzymać się Go rękami i nogami, zamiast ulegać mądrości innych ludzi, którzy jak Piotr myślą po ludzku (głos Boga z obłoku brzmi tu jak skarcenie, nagana dla słów Piotra o budowaniu namiotów – „Ten jest Syn mój wybrany, jego słuchajcie, zamiast budować jakiekolwiek namioty”).

Dlaczego mamy słuchać Jezusa? Bo On pierwszy nigdy nas nie opuści, a nawet jeśli my sami zrobimy to jako pierwsi, On nigdy nie będzie od nas dalej niż na odległość, na jaką my się od Niego oddalimy, bo On – w przeciwieństwie do człowieka – nie obraża się, nie pamięta i nie przypomina raz odpuszczonych grzechów i zawsze jest chętny wrócić do szczerze pokutującego grzesznika, bez względu na to, co ten grzesznik wcześniej zrobił (Oz.11:9; Iz.42:1-3; Rzym.8:35-39 + dla pociechy 2 Kor.4:17-18).

Takie chmury co jakiś czas spowijają lud Boży indywidualnie, rodzinnie, zborowo i globalnie, w miarę jak Bóg i Jezus prowadzą dzieło rozwijania do Królestwa poszczególnych klas WE, co kiedyś obejmie całą klasę restytucyjną (Iz.26:9).

Są one potrzebne i mogą mieć korzystny wpływ na nas, grzeszne i upadłe istoty, często skłonne np. do niczym nieuzasadnionej pychy (por. Pawła z 2 Kor.12:7).

Z jednej strony przypominają nam o naszej małości i nicości, a z drugiej, dla kontrastu, o wielkiej łasce i wyróżnieniu ze strony Boga, przede wszystkim w samej ofercie życia wiecznego, ale także w dopuszczeniu nas, poświęcających się w tym życiu, do udziału w błogosławieniu innych dobrami należącymi nie do nas, lecz do Innego – Jezusa z Jego okupowej ofiary, w której nikt poza Nim nie miał, nie ma i nigdy nie będzie miał żadnego udziału, ale Bóg i Jezus dopuszczają innych do rozdawania związanych z tym błogosławieństw.

To tak jakby jakiś milioner postanowił rozdać swoje miliony, ale nie robi tego sam, lecz upoważnił do tego 100 ze swoich znajomych, których odpowiednio za to też nagrodził. Ile szacunku i wdzięczności byłoby udziałem tych 100 rozdających, być może więcej niż samego właściciela, którego obdarowywani być może nigdy nawet nie zobaczą. Oby rozdając te miliony, nie przypisywać sobie za to nienależnej chwały, nie przywłaszczać niczego tylko dla siebie i nie zmieniać woli właściciela przez dopisywanie do niej innych treści czy usuwanie tego, co on sam napisał!

36: Zostaje sam Jezus i trzej uczniowie – nie ma Mojżesza, nie ma Eliasza, nie widać już chwały Jezusa. Czas powrócić do codzienności dziecka Bożego – wyzwalania się z niewoli grzechu do wolności (od grzechu) dzieci Bożych.

Z Mat.17:9 dowiadujemy się, że ich milczenie było na życzenie Jezusa, który zabronił im opowiadać o tym widzeniu do chwili swego zmartwychwstania. To milczenie wskazuje zapewne na fakt, że prawda przychodzi stopniowo, że nie jest podawana w całości w jednym czasie, lecz rozłożona na etapy, w miarę jak staje się potrzebna – „na czasie” (por. Jana 16:12-15).

Dwaj z tych Apostołów (ten trzeci, Jakub, rodzony brat Jana, został niebawem ścięty przez Heroda, w roku 44 – Dz.12:2) przekonali się o tej zasadzie na własnej skórze / własne oczy, gdyż Piotr niebawem otrzymał postępującą prawdę o rozpoczęciu przyjmowania pogan do tego samego grona co Żydów (znowu w formie widzenia z Dz.10 o zwierzętach czystych i nieczystych), a ten drugi – Jan – będąc na wyspie Patmos, otrzymał całe serie wizji, w których widział aniołów, trony, miasta, świeczniki, błyskawice, trzęsienia ziemi, tłumy, bestie itd., z których zdecydowana większość, choć wtedy pokazana, miała czekać na wyjaśnienia przez wiele wieków, bo ani wtedy, ani zaraz potem nie miała stać się na czasie. Dzisiaj rozumiemy już ogromną większość Objawienia, ale wciąż nie pełne 100%.

Wizja z góry przemienienia pozostawała w pamięci i sercu Apostołów jeszcze wiele lat później (jak pisze o tym Piotr w 2 Piotra 1:16-18), prawdopodobnie do końca ich ziemskiego życia, a pamiętają ją zapewne także i teraz, gdy na własne oczy widzą chwałę Jezusa pokazaną w wizji na górze i gdy sami dostąpili tej chwały, w której w wizji pojawił się Eliasz.

Choć nas nie było tam wtedy na górze z Jezusem, ten opis jest także zachętą i wzmocnieniem dla nas, żyjących wiele wieków po tym wydarzeniu, ponieważ bez względu na to, w jakich obecnie jesteśmy warunkach i co się z nami teraz dzieje, musimy codziennie walczyć z grzechem, błędem, samolubstwem, światowością, szatanem i jego upadłymi aniołami, w celu rozwinięcia podobieństwa do charakteru Jezusa, bez czego nie będzie można zobaczyć chwały Jezusa z tej wizji, bo aby ją zobaczyć, trzeba się znaleźć i żyć w Jego Królestwie.

Nie budujmy tutaj żadnych namiotów, które choć mogą dać złudzenie pokoju i bezpieczeństwa, są tymczasowe i przeminą razem z tym światem w jego niebiosach i ziemi, pozostawiając nas jedynie z jakimś charakterem – takim, jaki do chwili śmierci rozwiniemy, który jako jedyna rzecz z tego życia przejdzie poza grób i wróci z nami w zmartwychwstaniu.

Wizja ta pokazuje i potwierdza, że pewnego dnia obecne warunki zmienią się zupełnie – zapanuje nowy rząd, który usunie zło z ziemi, a każdego grzesznika chętnego do współpracy z klasami Królestwa podniesie z błota upadku i postawi na twardym gruncie doskonałości. Oby stało się to wobec każdego z nas, i to jak najszybciej!