Konkordancja biblijna czyli alfabetyczny wykaz wyrazów Pisma Świętego z tłumaczeniem imion, wyd. I, Białystok 1939.

Wielu braci w Polsce używa dziś różnych pomocy biblijnych jak krytyczne wydania Biblii „Vocatio” czy konkordancja w systemie Stronga. Był jednak taki czas, gdy na rynku wydawniczym w naszym kraju dostępna była tylko jedna konkordancja biblijna, z której chętnie korzystali wierzący z różnych grup chrześcijańskich. Opracowali ją przedwojenni badacze Pisma Świętego, a artykuł na podstawie wspomnień uczestników tej pracy opublikowano w czasopiśmie „Na Straży”, 3/1986. Wrzuciliśmy tekst na stronę, by historia tych wiernych badaczy była lepiej znana.

Potrzeba rodzi wynalazki. Prawdziwość tego powiedzenia mogą potwierdzić wspomnienia wydarzeń sprzed prawie pół wieku, a więc z okresu przed wybuchem II wojny światowej, kiedy to bracia z naszej społeczności podjęli się dzieła opracowania i wydania pierwszej polskiej konkordancji biblijnej, czyli słownika wyrazów występujących w Biblii. W innych krajach konkordancje biblijne istniały już od dawna i w większości były dziełem wyznań protestanckich. Nie musimy tłumaczyć, jak bardzo potrzebny i przydatny jest podręcznik tego rodzaju. Przy jego pomocy możemy bardzo szybko odnaleźć w Piśmie Świętym teksty potrzebne do opracowania jakiegoś tematu, kazania czy też do wysunięcia argumentów w dyskusji. Okres międzywojenny był w Polsce właśnie czasem dyskusji i walki prawdy z zakorzenionym od dawna błędem. Stało się to dzięki działalności badaczy Pisma Świętego, którzy na teren katolickiej Polski przynieśli ocalone od zapomnienia nauki o Królestwie Bożym i zaczęli głosić, że wypełniające się w historii świata proroctwa dowodzą bliskości tego Królestwa i czasu restytucji, czyli odnowy, odrodzenia całego świata. Dla skuteczniejszego głoszenia Ewangelii Jezusa Chrystusa oraz wypełniającego się w dziejach ludzkości Boskiego Planu Wieków potrzebna była większa znajomość Pisma Świętego. Pobieżna znajomość nie wystarczała, gdyż przeciwnicy prawdy oraz zwolennicy błędu i średniowiecznych tradycji podjęli z prawdą walkę również za pomocą Pisma Świętego.

Wówczas to właśnie z inicjatywą opracowania i wydania konkordancji w języku polskim wystąpił brat Teodor Bielawski wraz ze swoją żoną Martą. Mieszkali oni w Swarzędzu koło Poznania i – jak wielu mieszkańców tego regionu – dobrze znali język niemiecki. Wybranie brata Bielawskiego na starszego w miejscowym zborze miało dla podjęcia pracy nad tym wspaniałym dziełem decydujące znaczenie. Zauważył on mianowicie, jak bardzo jest mu potrzebna konkordancja biblijna w języku polskim do przygotowywania niedzielnych kazań i prowadzenia pracy ewangelizacyjnej wśród okolicznych zborów. Zapewne korzystał on nieraz z konkordancji niemieckiej, która jednak dla braci w innych regionach Polski była nieużyteczna.

Początkowo brat Bielawski zwrócił się ze swoim projektem do zwierzchników kościoła protestanckiego w Polsce, którzy jednak – ku jego zdumieniu – nie okazali zainteresowania tym dziełem ani też nie udzielili mu poparcia. Wówczas to, korzystając z konkordancji niemieckiej, opracował on przy pomocy swojej żony szczupły rękopis w języku polskim. Fakt, że braterstwo Bielawscy nie mieli potomstwa, umożliwił im pełniejsze wykorzystanie czasu w służbie Bożej.

Rękopis ten został następnie przedstawiony bratu Augustowi Stahnowi – przewodniczącemu Zrzeszenia Wolnych Badaczy Pisma Świętego w Polsce. Brat Stahn, gdy zobaczył dobry początek dzieła, porozumiał się z braćmi ze służby międzyzborowej oraz ze współwyznawcami w Stanach Zjednoczonych. Praca zaczęła się ożywiać, pomoc finansowa została zapewniona, a chętni do współpracy znaleźli się natychmiast. Brat Stahn skierował do Swarzędza kilku braci, aby pod kierownictwem inicjatora dzieła – brata Bielawskiego, uzupełniali zgromadzony już materiał i przygotowywali go do druku.

Bracia, którzy przybyli z różnych stron Polski, aby wziąć udział w pracy nad konkordancją, zamieszkali w domu braterstwa Bielawskich. Dom ten zamieszkiwała ponadto matka gospodarza, następnie starsza jego siostra Mierzwiak z mężem i synem oraz braterstwo Bąkowscy z dziećmi. Wszyscy oni cieszyli się bardzo z możliwości służenia braciom pomocą w tak poważnym przedsięwzięciu.

Warunki pracy nie były najlepsze, ponieważ na pracownię można było przeznaczyć zaledwie jeden pokój o powierzchni 16 m2. Pokój ten służył jednocześnie za sypialnię kilku braci – współpracowników. Wieczorem odsuwano stoły i krzesła, a na podłodze rozścielano materace z pościelą. Dwóch braci zostało zakwaterowanych w pobliskim Poznaniu u braterstwa Chwirotów, skąd regularnie nadsyłali zebrane przez siebie materiały.

Zespół redakcyjny konkordancji biblijnej. Od lewej: Teodor Bielawski, Jan Gładysek, Józef Lewandowski i Stefan Kloc.

Już na samym początku pracy okazało się, że zebrane i opracowane przez brata Bielawskiego materiały trzeba znacznie powiększyć. Do ich uzupełnienia przyczynił się w znacznym stopniu brat Gładysek, który jako kaznodzieja objazdowy Zrzeszenia rozporządzał dużym zasobem wyrazów zebranych z Pisma Świętego. Wraz z nim od września 1938 r. zasiedli do pracy nad konkordancją następujący bracia: Stefan Kloc, Feliks Lewiński, Edward Czapla, Józef Lewandowski i Władysław Szatyński. Jako ostatni przyłączył się do zespołu brat Antoni Chodakiewicz, który w 1939 r. uczestniczył w pracy przez kilka ostatnich tygodni. Wszyscy wymienieni byli ochotnikami, którym na czas pracy zapewniono dach nad głową i chleb powszedni bez jakiegoś dodatkowego wynagrodzenia materialnego.

Sposób wypisywania z tekstu Pisma Świętego wyrazów i gromadzenie materiałów stopniowo się udoskonalał. Na początku zdarzało się nieraz, że te same wyrazy wypisywały dwie pracujące osoby i przez to traciło się jakże cenny, szybko uciekający czas. Później wszyscy doszli do większej wprawy i doświadczenia, co widoczne jest w lepszym opracowaniu końcowych liter konkordancji.

Wkrótce zredagowano pierwsze części konkordancji i przekazano je drukarni o nazwie „Kompas” w Łodzi. Bracia baptyści, którzy zarządzali drukarnią, widząc przydatność dzieła, chętnie podjęli się jego druku. Próbne wydruki pierwszej i drugiej korekty nadchodziły z drukarni pocztą. Korektę obok brata Bielawskiego robili najczęściej bracia Lewińscy i Kloc. Natomiast pozostali członkowie zespołu cały swój wysiłek przeznaczyli na wypisywanie dodatkowych wyrazów. Jak wiadomo, wszystkie wyrazy konkordancji ułożone są alfabetycznie i zaopatrzone w krótki kontekst, ułatwiający czytelnikowi znalezienie poszukiwanego tekstu.

Przy pomocy naszego Niebiańskiego Ojca i Głowy Kościoła – Jezusa Chrystusa trudna praca szybko postępowała naprzód. Pracowano od rana do późnego wieczora. Duże zainteresowanie pracą oraz życzliwość miejscowego zboru stwarzały sprzyjającą i radującą serce atmosferę. Brat Tol oraz siostra Nitecka bardzo często przychodzili pomagać w wolnych chwilach, co dodawało otuchy ciężko pracującym braciom. Niedzielami natomiast odwiedzano się wzajemnie, a ulubioną pieśnią, która też mobilizowała do pracy, była pieśń „Działaj, bo noc nadejdzie”.

Jakoż noc rzeczywiście nadchodziła. Świadomość zbliżającej się na horyzoncie politycznym chmury pobudzała do gorliwości. Pracowano więc bez wytchnienia, aby zdążyć przed ową najgroźniejszą ze znanych do tego czasu zawieruch. Nie ma jednak takiej pracy dla Pana, w której by się obyło bez wyrzeczeń i ofiar. Jednemu z braci zaczął się psuć wzrok, a to właśnie z nadmiaru pracy lub też może z powodu złego oświetlenia. Wiadomo przecież, że czasy przedwojenne nie były łatwe i trzeba było oszczędnie dysponować funduszami, aby wystarczyły na skromne życie. Podobnie było i w domu braterstwa Bielawskich. Nad konkordancją pracowano też w długie wieczory, powstawała ona wówczas przy świetle, jakie dawały dwie lampy naftowe. Inny z braci zaczął odczuwać silne bóle głowy, które przeszkadzały mu w dalszej żmudnej pracy nad konkordancją.

Redakcję całości konkordancji zakończono w kwietniu 1939 r. Większość braci pracujących nad nią rozjechała się do swoich domów; brat Gładysek wrócił do zwykłego objazdu zborów rozsianych po całym kraju. Przy bracie Bielawskim pozostali jedynie bracia: Stefan Kloc i Feliks Lewiński, których zadaniem było dokończenie korekty arkuszy konkordancji nadsyłanych z drukarni „Kompas”. Pracę ukończono ostatecznie w czerwcu 1939 r.

Wybuch II wojny światowej przerwał proces powstawania pierwszej polskiej konkordancji biblijnej na etapie oprawiania wydrukowanych już arkuszy. Zdążono jedynie oprawić kilkadziesiąt egzemplarzy, które urosły już obecnie do rangi „białych kruków”. Pozostałe, nieoprawione arkusze, przeczekały szczęśliwie okres okupacji w magazynach drukarni. Dopiero po wojnie bracia baptyści powiadomili, że druki nie zaginęły. Za obopólną zgodą zostały one podzielone pomiędzy Zrzeszenie Wolnych Badaczy Pisma Świętego i Kościół Chrześcijan Baptystów, i w ten sposób bracia baptyści odebrali swoją należność za usługę drukarską.

Tak oto powstała pierwsza polska konkordancja biblijna, mianowicie do Biblii Gdańskiej. Jej pierwsze wydanie wydało Zrzeszenie w swoim wydawnictwie „Straż” w 1939 r. w Białymstoku, gdzie wówczas znajdowała się Centrala Zrzeszenia Wolnych Badaczy Pisma Świętego w Polsce. Sama nazwa „Straż” pochodziła od nazwy miesięcznika wydawanego w Stanach Zjednoczonych przez Zgromadzenie Wolnych Badaczy Pisma Świętego w Detroit. Pomoc braci z tego zgromadzenia zaważyła w wielkim stopniu na szczęśliwym ukończeniu podjętej pracy.

Po raz drugi i trzeci Zrzeszenie Wolnych Badaczy Pisma Świętego wydało konkordancję w swoim wydawnictwie „Na Straży” w 1965 i 1982 r. w Krakowie. Czwarte wydanie, ściśle według wydania z 1939 r., wyszło w wydawnictwie „Znaki Czasu” w Warszawie w 1982 r. w nakładzie 4 tysięcy egzemplarzy.

Krótkie wspomnienie o bracie Teodorze Bielawskim:

Podczas pracy nad konkordancją były chwile, kiedy nawał pracy malał i wtedy bracia, siedząc przy stołach zastawionych tysiącami kartek z notatkami, opowiadali swoje przeżycia na drodze do poznania Boga i Jego Prawdy. Również w niedziele, kiedy nie pracowano oraz podczas posiłków zawsze można było usłyszeć coś ciekawego. Podczas jednej z takich rozmów poznaliśmy przeżycia i drogę do Prawdy brata Teodora Bielawskiego, który – jak już mówiliśmy – zainspirował chwalebne dzieło opracowania i wydania pierwszej polskiej konkordancji biblijnej.

Dom rodzinny brata Teodora Bielawskiego był wyznania rzymsko-katolickiego. Pismo Święte – podstawa wiary każdego chrześcijanina – nie było jednak w nim znane. Podstawową natomiast lekturą były „Żywoty świętych”, w których rozczytywała się jego matka. Toteż można sobie wyobrazić radość matki, gdy syn doniósł jej o swojej decyzji wstąpienia do zakonu franciszkanów.

Już jednak krótki pobyt w podkarpackim klasztorze wystarczył mu do przekonania się, że podjął błędną decyzję. Doszedł do wniosku, że surowa reguła zakonna nadaje się raczej dla nowicjuszy. Wspólnie ze swoim poznańskim kolegą obserwował przełożonych przy ich mechanicznym odmawianiu modlitw i spożywaniu obfitych i wykwintnych posiłków. Okazała tusza starszych wiekiem mnichów uzupełniała widok leniwego błogostanu. Będąc wierzącymi chrześcijanami uznali, że tylko przez szczerą modlitwę mogą poznać wolę Bożą co do celowości ich dalszego pozostawania w klasztorze. Dlatego też po kryjomu schadzali się w klasztornej kaplicy na nocne modlitwy. Pewnej nocy, ku swemu wielkiemu przerażeniu usłyszeli przeraźliwy zwierzęcy ryk, przelatujący pod wysokim sklepieniem kaplicy. Niedostrzeżeni szybko opuścili kaplicę i resztę nocy rozmyślali nad tym nadprzyrodzonym zjawiskiem. Czy była to odpowiedź na ich modlitwy? Czy mieli oczekiwać na wyraźniejszy znak? Przecież Jezus też mówił w podobieństwach i alegoriach, a chrześcijanin powinien logicznie rozważać napotykane wydarzenia.

Po kilku dniach pełnych rozmyślań okazał się kolejny znak od Pana, tym razem podczas snu. Otóż bratu Teodorowi śniło się, że modlił się przed obrazem jednego ze świętych. Podczas najgorętszej modlitwy zauważył, że twarz z obrazu zaczęła się zmieniać i w końcu przybrała wygląd demona. Gdy się obudził i zwierzył koledze z nocnych snów, dowiedział się, że również on od dłuższego czasu powątpiewał w celowość modlitw do świętych i ich obrazów. Wydarzenie to było przełomowe w ich zakonnej karierze. Wkrótce zmyliwszy straże przy bramie, uciekli z klasztoru w strojach zakonnych. Ponieważ nie mieli pieniędzy na powrót koleją, pieszo wracali przez wsie i miasta w rodzinne strony. Brązowe suknie zakonne odesłali do klasztoru pocztą.

Po niedługim czasie brat Teodor otrzymał od swojego kolegi wiadomość, że znalazł on w Poznaniu ludzi, którzy czytają Pismo Święte i starają się żyć według jego nauki. Kiedy przyjechał sprawdzić wiarygodność tej informacji, znalazł ludzi, za których towarzystwem tęsknił od dawna. Swoją wiarę w Jezusa Chrystusa okazał wkrótce przez poświęcenie i symbol chrztu w wodzie.

Od tego czasu rozpoczęły się w domu Bielawskich niesamowite sceny. Matka, prawowierna katoliczka, widząc, że żadne perswazje ani błagania nie pomagają w odwiedzeniu syna od „kociej wiary”, zaczęła systematycznie dolewać mu „święconej wody” do jedzenia. Ponieważ to nie pomagało, pewnego razu wylała na głowę śpiącego syna większą jej ilość z dużego wiadra. Teodor, chociaż zupełnie przemoczony, zachował się jednak zupełnie spokojnie i pozostał w jeszcze radośniejszym nastroju niż przedtem.

Około 1927 r. zmarł ojciec Teodora, a na pogrzebie ksiądz powiedział, że zmarły od dawna był ukrytym innowiercą, tak jak jego syn Teodor. To niesłuszne powiedzenie rozgniewało bardzo nie tylko matkę Teodora, ale i całą jego rodzinę. Skutek tego był taki, że zaczęto z większą uwagą słuchać słów syna i brata o Królestwie Bożym. Wkrótce członkowie rodziny, jeden po drugim poświęcili się Bogu na służbę.

Radość poznania Prawdy o Boskim planie naprawienia wszechrzeczy była tak wielka, że pobudziła brata Bielawskiego do pracy misyjnej. Był on w tym czasie kawalerem i dysponował dużą ilością czasu, powziął więc zamiar głoszenia Ewangelii w Ameryce Południowej. Gdy przybył do Argentyny i Peru, natrafił w tych krajach na rozruchy wewnętrzne i walkę o władzę. Dopiero tam spostrzegł, jak nierealne było jego przedsięwzięcie. Bez znajomości języka hiszpańskiego i panujących stosunków, bez większej gotówki i organizacji, która by go wspierała w pracy misyjnej, poczuł się bezsilny i zdecydował się na powrót do kraju. Ponieważ zabrakło mu pieniędzy na podróż, urzędnicy konsulatu polskiego zaproponowali mu odwiezienie do Polski chorego Żyda, w zamian za co jego rodzina pokryje koszty całej podróży. Brat Bielawski skorzystał z tej okazji. W podróży okazało się, że konwojowany jest groźnym furiatem, na statku poturbował kilka osób; brat Teodor znalazł jednak w sobie moc, którą korzystnie oddziaływał na chorego, tak że dalsza podróż przebiegała spokojnie.

Po powrocie do Polski brat Teodor Bielawski ożenił się, a wkrótce też nawiązał kontakt z Wolnymi Badaczami Pisma Świętego. Od tej pory całą swoją energię skierował na głoszenie Ewangelii w okolicach Poznania.

Był nader szczęśliwy, że jego pomysł opracowania konkordancji został zrealizowany. Widocznie osiągnął już w pełni wiek Chrystusowy, a pewien nowy sen zapowiadał mu koniec jego ziemskiej pielgrzymki (por. Efezj. 4:13). Na kilka dni przed wybuchem II wojny światowej, mając 41 lat, został zmobilizowany do służby wojskowej jako mechanik lotniczy. Do domu już nie wrócił, a okoliczności jego śmierci nie są dotąd znane.

Przedstawiliśmy, w jaki sposób i przez kogo zrealizowany został szczęśliwy projekt opracowania i wydania pierwszej polskiej konkordancji biblijnej. Niech więc każdy czytelnik czy student Pisma Świętego, gdy sięgnie po tę książkę, aby skorzystać z udogodnień, jakie ona daje, wspomni i uświadomi sobie, że opracowano ją w trudnych warunkach, a przede wszystkim – niech uwielbi naszego Ojca Niebiańskiego, który tak cudownie osłaniał to dzieło swoją opatrznością.

___
Zobacz inne świadectwa.

Wspominać jest miło, ale pytanie czy to, czego z Biblii nauczał Pastor Russell realizuje się jakoś w naszym życiu, w życiu Badaczy Pisma Świętego. Co zostawił nam pastor Russell? Co w tym wszystkim jest najważniejsze? Dla brata Russella był to Jezus – krzyż Jezusa Chrystusa – odkupienie. A drugą podstawą było pójście za Panem Jezusem drogą wiary i poświęcenia. Oto nieco informacji na temat jego życia i nauczania:

_______
***

Slajdy z prezentacji do przejrzenia: 

Treść wykładu: 

Slajd 1

Slajd 1: Witam serdecznie, ta prezentacja była przedstawiona po raz pierwszy w roku 2016, na spotkaniu z okazji setnej rocznicy śmierci Charlesa Taze’a Russella. Nagranie z tamtego spotkania nie było najlepsze, więc postanowiłem przedstawić ją jeszcze raz w formie komputerowej. „Charles Taze Russell – wspomnienie i nasze dziedzictwo”. Wspominać jest miło, ale pytanie czy to, czego z Biblii nauczał Pastor Russell realizuje się jakoś w naszym życiu, w życiu Badaczy Pisma Świętego. Co zostawił nam pastor Russell. Co w tym wszystkim jest najważniejsze? Dla brata Russella był to Jezus – krzyż Jezusa Chrystusa – odkupienie. A drugą podstawą było pójście za Panem Jezusem drogą wiary i poświęcenia.

Slajd 2

Slajd 2: Zwracam się dziś do Poszukiwaczy Prawdy. Brat Russell czasem porównywał takich poszukiwaczy Prawdy do zbieraczy kwiatów. On sam był takim zbieraczem kwiatów, szukał ich w Biblii, splatał z nich wianuszki, które przekazywał drugim. W pierwszym numerze wydawanej przez siebie „Strażnicy”, w roku 1879, napisał:

„Prawda, jak skromny, mały kwiatek w zdziczałym ogrodzie życia, jest otoczona i niemalże zaduszona przez wybujały wzrost chwastów błędu. Jeśli chcesz ją znaleźć, to musisz cały czas się rozglądać. Jeśli chcesz zobaczyć jej piękno, musisz odgarnąć na bok chwasty błędu i ciernie fanatyzmu. Aby ją posiąść, musisz schylić się, by ją uchwycić. Nie zadowalaj się jednym kwiatem prawdy. Gdyby jeden miał wystarczyć, to nie istniałoby ich tak wiele. Zawsze zbieraj i szukaj.”

Gdyby pójść dalej myślą tego artykułu to czytamy tam: „Spleć je wszystke jak girlandę”, albo jak „wianuszek” kwiatów.

Slajd 3

Slajd 3: Na slajdzie mamy rodziców Charlesa. Joseph Russell, tata brata Charlesa był jego wieloletnim wsparcie, bratem w Chrystusie i przyjacielem. Jeśli chodzi o mamę, Elizę Ann Russell to zmarła ona, gdy Charles miał 9 lat. Miała w tym 29 lat. Zanim umarła, była między nimi rozmowa, w której mama powiedziała mu, że kiedy miał około 7 lat, oddała go Panu, że w modlitwie mówiła do Boga, aby jej syn był pod opatrznością Boską stał się sługą ewangelii. Było to jej największe pragnienie serca. Odnotowałem, że rodzice Charlesa w roku 1845 wyemigrowali do Ameryki ze Szkocji i Irlandii. To szkocko-irlandzkie wychowanie było dość surowe, a jednocześnie bardzo religijne, bardzo związane z Bogiem i szacunkiem dla Boga. Brat Russell wspomina, że pięć razy został w swoim dzieciństwie ukarany i że każde to ukaranie pamiętał. Kiedy pewnego razu mama ukarała go za to, że w jakiejś sprawie konfabulował, opowiadał nieprawdę, to odczytała mu z Objawienia 21:8, że wszyscy kłamcy znajdą się tam, gdzie ogień i siarka i powiedział mu:  ‹‹Charles, nie chciałabym, żebyś miał udział z tymi w jeziorze gorejącym ogniem i siarką, a moim obowiązkiem jako twej matki jest ukarać cię i muszę to zrobić. Nie chcę cię bić, ale muszę to uczynić dla twojego dobra. Taka jest nauka Słowa Pańskiego o tym, co cię czeka, jeśli wyrośniesz na kłamcę i staniesz się złym człowiekiem››.”

Brat Russell powiedział, że może gdyby mama poznała później czystszą ewangelię, to używałaby innych wersetów, ale cenił sobie to, że jej pragnieniem było wychować go na dobrego człowieka.

Slajd 4

Slajd 4: Tutaj mamy po prawej stronie brata Russella, a obok jego braciszek – Thomas, który niestety zmarł w wieku 5 lat. W ogóle było pięcioro dzieci, z czego tylko dwójka doczekała dorosłości. Nie była to też rzadkość w tamtych czasach, niestety tak się często zdarzało. Najdłużej z tego rodzeństwa przeżyła siostra Marget, która przeżyła 90 lat i dożyła roku 1940.

Slajd 5

Slajd 5: Jako młody chłopak brat Russell pisywał na chodnikach wersety zachęcające do nawrócenia, można powiedzieć, że był prekursorem dla dzisiejszych twórców graffiti. Pisał na tych ścianach mądre rzeczy. Jego pragnieniem było, żeby z mocy piekła wyzwolić jak najwięcejd dusz. Poza tym był bardzo zaradny i już jako 12-latek zaczął pomagać ojcu w sklepie galanteryjnym. Sklep nazywał się „Sklep Starego Kwakra”. Brat Russell spisywał umowy handlowe dla klientów i trzy lata zajęło aż z ojcem rozbudowali tę firmę do sieci sklepów. Wkrótce tak naprawdę Charles tą siecią zarządzał. Miał wielkie zdolności i łatwo przychodziło mu zarządzanie: finansami, przedsiębiorstwem, co później bardzo mu się przydało.

Slajd 6

Slajd 6: W wieku 16 lat Charles próbował nawrócić swojego przyjaciela, ale okazało się, że to ten inteligentny kolega zmusił Charlesa do myślenia. Ten kolega zapytał go: „Czy wierzysz, że Bóg jest mądry, miłosierny, sprawiedliwy?”. Brat Russell: „Oczywiście, że wierzę”. A on pyta: „No to jak wytłumaczysz, że taki Bóg mógłby nieodwołalnie przeznaczyć ogromną większość ludzkości na takie męki?”. Russell powiedział, że nie wie i zaczął myślę, że nie jest w stanie obronić tego wyznania wiary, które reprzentuje. Tutaj zaczęły się pytania, co tak naprawdę jest prawdą. Russell pobiegł do pastora swojego zboru i spytał: „Gdzie jest miłość, jeśli Bóg miałby męczyć ludzi w piekle po wieczność?”. Było nawet specjalne spotkanie, gdzie bracia z tego zboru zaczęli wyjaśniać mu z Biblii różne wersety o tym, że tak będzie, że ludzie będą męczeni w piekle. Zaczęli mu przytaczać „męczenie we dnie i w nocy”, Bogacz i Łazarz, klasa kozłów i tak dalej, i to doprowadziło do tego, że Russell odnotował: „Ta Biblia nie jest od mego Boga, bo mój Bóg jest Bogiem miłości.”

Slajd 7

Slajd 7: Tutaj zaczął się poważny problem światopoglądowy. Postanowienie Russella było dobre: „nigdy nie uwierzę w coś sprzecznego z Boskim charakterem” – a rozumiał, że ten charakter to miłość, sprawiedliwość, mądrość i moc. I ten młody człowiek nie był jakimś współczesnym ateistą. Nie był człowiekiem bez wiary, ale zaczął wątpić i sceptycznie patrzeć na doktryny, których go nauczano. Było w nim religijne myślenie i postanowił szukać prawdy na własną rękę. Nie widzę go w tym zborze, w tym co mówią pastorzy, ale będę go szukał. Mamy tutaj różne religie, którym się przyglądał. Ostatecznie nie znalazł w nich tego, czego szukał. Nie uznał, że w którejś z nich byłaby prawda. Napisał też takie słowa: „Religie pogańskie są mniej racjonalne w pewnych aspektach, chociaż mniej diabelskie niż nasze własne wyznania.”

Slajd 8

Slajd 8: Charles Taze Russell nei stracił nadziei. Dalej wierzył w Boga miłości, ale bez religii. Na pewno powoli stawało się jednak zniechęcające, bo trudno jest człowiekowi być samemu. Trudno też zostać bez podstawy, bez gruntu, na którym można się oprzeć, a on stracił ten grunt, który miał wcześniej. Pewnego razu, gdy 18-letni Charles szedł przez miasto ulicą, usłyszał pieśń, jakiś chrześcijański śpiew. A że był ciekawy, chciał poznać, co gdzie się kryje, więc po prostu poszedł tam. Trzeba było zejść w dół, była to taka piwniczna salka i tam w małym zborze składającym się z kilku osób przemawiał Jonas Wendell. Brat Russell wmówi: „Ten wykład nie był w pełni jasny, ale był wystarczający, żeby odnowić we mnie tę tlącą się wiarę w natchnienie Biblii”. Wendell radzi Russellowi: „ODRZUĆ TŁUMACZENIA WSZYSTKICH WYZNAŃ, WEŹ BIBLIĘ I SPRAWDŹ SAM, CO ONA MÓWI.” I brat Russell potem napisze: „Pierwszą myślą, którą uznałem z Biblii za prawdę były słowa Jezusa: „Będziesz miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego, i ze wszystkiej duszy twojej i ze wszystkiej myśli twojej … Będziesz miłował bliźniego twego, jak siebie samego.” Russell uznał: jeżeli to jest w Biblii to trzeba dalej patrzeć na Biblię, ale już w nowy sposób.

Slajd 9

Slajd 9: Mamy tu zdjęcie Pisma Świętego, które należało do brata Russella. Russell pełen entuzjazmu, razem ze swoim ojcem, razem z jeszcze kilkoma osobami, wspólnie zaczęli spotykać się i większą część swojego czasu przeznaczać na Biblię. Był tam brat Jones, który prawnikiem tego biznesu odzieżowego, który prowadzili. Był tam pan Conley. Chcieli oni, żeby Biblia sama siebie tłumaczyła. Mieli otwarte konkordancje i szukali np. wszystkich wystąpień słowa: ‚szeol’. Co to jest? Wszystkich wystąpień słowa: ‚hades’. Jakie jest znaczenie tych słów, ale tak naprawdę w Biblii, a nie to, co mówią kościelne creda.

Slajd 10

Slajd 10: Na tym zdjęciu jest już raczej starszy brat Russell. Stoi oni tutaj po lewej stronie, bardziej w środku. Modli się i przemawia podczas chrztu w roku 1914. A dokładnie 40 lat wcześniej sam został ochrzczony w podobny sposób, przez zanurzenie w wodzie. Razem z nim chrzest przyjął wtedy jego tata Joseph i jego siostra Margaret. Wszyscy zdecydowali się, że okażą swoje poświęcenie przez zanurzenie w wodzie, bo zrozumieli, że swoje życie chcą w pełni oddać służbie ewangelii. Rok 1874.

Slajd 11

Slajd 11: W ciągu kilku lat badacze Biblii doszli do takich wniosków:

• że człowiek upadł z doskonałości w grzech
• że zapłatą za grzech jest śmierć, a nie wieczne męki
• że umarli są nieświadomi („śpią” oczekując zmartwychwstania)
• że Okup Jezusa jest gwarancją zbawienia od śmierci „adamowej” nie tylko dla wybranych, ale dla wszystkich ludzi w Królestwie. Śmierć Adamowa czyli wynikająca z upadku Adama, to, że ten upadek przyniósł na wszystkich ludzi śmierć, potępienie
• kolejna myśl, że fizyczny świat jest wieczny (tak jak Biblia mówi: „Ziemia stoi na wieki”, a zniszczony będzie symboliczny świat – porządek rzeczy, władze, instytucje, a ten ogień będzie to ogień rewolucji i anarchii
• dalej, że Druga obecność Chrystusa, której w sumie wielu się bało, bo wielu, gdy o tym rozmyślało, to mówili: „nawet jeżeli my byśmy jakoś przetrwali, no to nasze rodziny cóż, spalone razem z ziemią, koniec wszystkiego, koniec naszych relacji, znajomości”, a brat Russell i badacze Biblii mówią: druga obecność ma na celu naprawę, odnowienie ludzkości, oczyszczenie tych warg, które były brudne i które mówiły złe rzeczy, aby wszyscy ludzie poznali prawdę i cieszyli się słowem Bożym
• dalej, doszli do wniosku, że są dwie cześci tego Królestwa, niebiańska i ziemska. Że to niebo nie jest dla wszystkich, a tylko dla szczególnych wiernych, wybranych. Że nagrodą dla tych, którzy będą wierni w przyszłości, pod rządami Jezusa, po tysiącleciu, będzie życie na ziemi i też będzie to szczęście, też piękna oferta i w zasadzie człowiek był stworzony tutaj na ziemi po to, żeby zamieszkiwać ziemię
• i spojrzeli też na karę dla szatana za to, co uczynił, na karę dla grzeszników, którzy nie będą chcieli się reformować i stwierdzili, że nie będzie to wieczne męki. To nie będzie tak, że Bóg który stworzył Lucyfera, który stworzył tego, który później sprzeniewierzył się nie mógłby też zakończyć jego zaistnienia. Bóg ma moc to zrobić i jest to na pewno o wiele lepsza informacja niż to, żeby gdzieś tam w jakimś ogniu demony znęcały się nad duszami niewiernych.

Slajd 12

Slajd 12: Z tymi poglądami i gorącą wiarą 25-letni Russell w roku 1877 sprzedał sieć sklepów. Dostaje za to 300 tysięcy dolarów. Ktoś wyliczał, że na dzisiaj może to być równowartość około 10 milionów dolarów. Przeznaczył to wszystko na głoszenie biblijnej prawdy. Możemy sobie pomyśleć, że na dzisiaj takie 10 mln dolarów to nie jest mała kwota. Tu zaczyna się współpraca z Barbourem, przy czym oni rozeszli dosyć szybko w tej pracy, z powodu odkupienia, z powodu innych jeszcze zagadnień, ale brat Barbour podał wtedy jedną ważną rzecz: żeby brat Russell zwrócił uwagę na chronologię biblijną, na to, że powrót Pana Jezusa rzeczywiście można dostrzec w Biblii: kiedy będzie miał on miejsce. Wspólnie uważali, że ten pogląd będzie niewidzialny dla ludzkiego oka, a widzialny tylko dla oczu zrozumienia. Potem Barbour odszedł od tej nauki. W każdym razie w roku 1879 pojawił się nowy dwutygodnik, a to jest pierwsza strona pierwszego numeru „Strażnicy Syjońskiej i Zwiastuna obecności Chrystusa”. Mniej więcej w tym czasie tak wyglądał brat Russell. Miał 27 lat. Tę „Strażnicę” brat Russell wydawał aż do swojej śmierci. Poza tym kilka podręczników biblijnych, bestseller „Boski plan wieków” i też ważna rzecz – książeczka – „Co Pismo Swięte mówi o piekle?” – już za jego życia 3 miliony egzemplarzy tej ulotki rozeszło się po świecie.

Slajd 13

Slajd 13: Tu na slajdzie mamy zaproszenie na jeden z wykładów publicznych. „Do piekła i z powrotem – kto tam jest? Nadzieja, że wielu stamtąd wróci”. Powiedzmy jednak nie o tym roku 1906, a o pierwszych dwóch latach pracy – 1879-1880. Tylko przez te dwa lata załozono około 30 zborów badaczy Pisma Świętego. Regularnie jeździł do nich Pastor Russell. Kiedy przyjeżdżał miał zaplanowany cały dzień od rana do wieczora. Tam było po prostu skupienie na sprawach Bożych biblijnych, zawsze był wykład, odpowiedzi na pytania i intensywne studia biblijne w tym zgromadzeniem. Brat Russell uważał, że wielką korzyść dają spotkania w bardzo małych grupach. Napisał: „Zgromadzajcie się we własnym domu ze swą rodziną lub nawet z kilkoma zainteresowanymi osobami. Wspólnie czytajcie, studiujcie, śpiewajcie i módlcie się, a gdzie dwóch albo trzech spotyka się w imieniu Jezus, tam będzie wśród was Pan – wasz nauczyciel”. Tu już brat Russell podkreśla, kto jest nauczycielem dla badaczy Pisma Świętego. Nasz Pan ma być nauczycielem tych społeczności. Nie miało to mieć nic wspólnego z tworzeniem organizacji, nad którą brat Russell miałby panować. Brat Russell szanował wolność społeczności, wolność jednostki, w odpowiedzi na pytanie powiedział: „Nigdy nie będzie źle z twej strony, gdy będziesz postępował według twego sumienia, nawet gdyby później okazało się to niewłaściwym. Dobrze uczynisz, gdy za wszelką cenę będziesz się starał postępować tak, jak ci sumienie dyktuje. Bóg nie poczyta nikomu za grzech, jeżeli postąpił tak, jak umiał najlepiej.” Bardzo treściwa myśl, która nie zwalnia nas z jeszcze jednej rzeczy – żeby w Biblii sprawdzać co to moje sumienie powinno mi mówić, jak powinno ono zostać uregulowane. To właśnie radził brat Russell, nie narzucał braciom jakichkolwiek ciężarów, ale mówił: sprawdzajcie w Biblii, co Bóg do was przemawia, bo to On kiedyś będzie was rozliczał z tego, czy słuchaliście Słowa Bożego do was skierowanego.

Slajd 14

Slajd 14: 1878 rok. Podczas dwóch niedziel rozdano 50 000 egzemplarzy tej właśnie książeczki pt. „Pokarm dla myślących chrześcijan”. To taki jakby zalążek 1 tomu „Wykładów” – Boskiego planu wieków – lecz napisany z trochę inne perspektywy. Bardziej był to atak na różne wyznania wiary. Bardzo zbijający naukę o piekle, naukę o trójcy. Były tam mocne treści. Ciekawostka jest taka, że ta akcja rozdania tych broszurek nie była zorganizowana za pieniądze Russella. Przyszedł człowiek zupełnie obcy tej grupie i powiedział: „Podoba mi się to i chce, żeby tak było”. O tym człowieku nic więcej już nie wiadomo. Przyszedl, zostawił pieniądze, powiedział: „chciałbym, żeby tak było” i poszedł. Boska opatrzność jest najlepsza.

Slajd 15: Jak przemawiał pastor Russell? Zobaczmy krótki film, na który to widać.

Slajd 16

Slajd 16: Jak widać pastor Russell był wspaniałym mówcą. Był spokojny i elegancki w gestykulacji. Zauważali to dziennikarze. Czasopismo „New York American” napisało o nim 10 października 1910: „Potężnym, a mimo to urzekającym głosem napełniał wielką salę koncertową. Niekonwencjonalny duchowny przemawiał tak, że każde jego słowo słyszalne było dla wszystkich słuchaczy. Jego głos brzmiał bardzo przyjemnie dla uszu, a elegancka gestykulacja prędko skupiała na sobie wszystkie oczy i już za kilka chwil jego dobitnie wszechstronna wiedza w zakresie omawianego tematu wymownie apelowała do ich umysłów.”

To co najważniejsze w tych kazań, to była ich treść, a nie forma. Są to głębokie kazania, nieraz bardzo skomplikowane, ale bardzo ciekawe. Mamy po polsku książkę pt. „Kazania pastora Russella”. Kazania mówione z pamięci i wersety odczytywane z Biblii tylko dla umocnienia słuchaczy.

Slajd 17

Slajd 17: Jedną z najważniejszych nauk pastora Russella był powrót łaski Bożej do Izraela. Nawet biografię brata Russella historyk David Horowitz zatytułował: „C.T. Russell – wczesny amerykański chrześcijański syjonista”. Niespodzianka, że akurat tak zostanie nazwany. Ale te prorocze słowa podawane przez Russella były zaskoczeniem nawet dla samych Żydów. Bo on do nich zwracał się, że Królestwo Boże na ziemi zacznie się od was, zacznie się od Izraela i od wzbudzenia świętych Starego Testamentu – proroków, sędziów. Jak widzimy, to proroctwo się wypełnia, jeden z ważnych momentów to rok 1948 – powrót Izraela na mapy świata, ogłoszenie niepodległości państwa Izrael. Wcześniej powrót Żydów do ojczyzny po dwóch tysiącach lat diaspory. Znana jest też seria 12 artykułów Russella na ten temat pt. „Wybrany lud Boży”, gdzie znów zwraca się do Żydów. Też kiedy był w Europie to kilka razy przemawiał specjalnie do Żydów. Np. w Londynie w Royal Albert Hall przemawiał do około 5000 Żydów.

Slajd 18

Slajd 18: W Nowym Jorku w żydowskiej gazecie przed spotkaniem w Hipodromie, gdzie pastor Russell mówił do Żydów, opublikowano takie dwa rysunki. Na pierwszym jest taki sędziwy Żyd-tułacz, zasmucony i zniechęcony – taki jak Żydzi w tym czasie. Zydzi, którzy nie widzieli w tym czasie w ich losie jako narodu. A już takie historie, że w Palestynie odrodzi się państwo Izrael, było to dla nich zbyt cudowne, by mogło być rzeczywistością. A na drugim rysunku pojawia się człowiek z brodą – brat Russell – który ma w ręku zwój Tory i z tej właśnie Tory, z Tanachu, ze Starego Testamentu, przemawia do Żydów z ich własnych proroctw i mówi: „Spójrzcie na to, proroctwa dla Was i o Was są ciągle aktualne”. One są skierowane do Was. Dla nich to był szok, bo chrześcijańscy duchowni starali się raczej nawracać Żydów, mówili, że muszą przyjąć Jezusa i przyjść do takiego czy innego kościoła. A brat Russell w tych wszystkich kazaniach do Żydów posługiwał się wyłącznie Torą i Prorokami, a na Mesjasza wskazywał w sposób bardzo delikatny, raczej tylko zachęcający do myślenia niż narzucający cokolwiek Żydom. Russell uważał, że nadzieją Izraela jest narodowe nawrócenie i że dokona tego sam Bóg, a my mamy tylko świadczyć na ten temat.

Slajd 19

Slajd 19: W tej książce „„C.T. Russell – wczesny amerykański chrześcijański syjonista” David Horowitz pisze:

„Zmarły pastor (Russell) (…) wyprzedził Teodora Herzla w przynaglaniu Żydów z całego świata, aby ponownie ustanowili swoje starożytne państwo w Palestynie (…) przepowiedział powrót narodu żydowskiego do Palestyny (…) już w 1889 r. zanim świat żydowski usłyszał o Herzlu i syjonizmie. Pastor Russell opublikował książkę: Nadszedł Czas, w której przedstawił proroctwa zaznaczające ważną zmianę dla wybranego ludu Bożego – Izraela.”

A co tutaj robi ten polityk? Premier Izraela, Benjamin Netanjahu. On też wypowiedział się o bracie Russellu i to co dostrzegł jest bardzo ciekawe:

Cytat z Benjamina Netanjahu: „Dawid Horowitz w sposób otwarty przedstawił wierzenia i osiągnięcia Ch. T. Russella. Uznanie tak ważnej roli pastora Russella jako wczesnego chrześcijańskiego obrońcy syjonizmu jest bardzo spóźnione. Pan Horowitz wykonał godną podziwu usługę przywracając do publicznej wiadomości historię tego wybitnego chrześcijańskiego syjonisty.”

Slajd 20

Slajd 20: Przechodzimy dalej: podróż pastora Russella dookoła świata. Lata 1911-1912. Jest film na ten temat, można go sobie obejrzeć, wiele zdjęć i ciekawych historii można się dowiedzieć o tej podróży. Jeszcze siedmiu współpracowników podróżowało razem z nim. Powodów było sporo. Chcieli się przyjrzeć jak działają misje chrześcijańskie na świecie, czy przynoszą efekty i jakie efekty? Chcieli zobaczyć czy poszczególne miejsca swiata potrzebują restytucji, jaka jest sytuacja na świecie. Do tego była to szansa, by powiedzieć coś na temat czasów odnowy i Królestwa Bożego na ziemi. Pastor Russell był wtedy powszechnie znanym na świecie człowiekiem i jego podróż stała się tematem relacji prasowych. Prasa pisała o jego kolejnych wizytach w różnych miejscach, a wszędzie głosił on nadchodzące czasy odnowy.

Slajd 21

Slajd 21: Trasa podróży wiodła przez Hawaje, Japonię, Koreę, Chiny, Filipiny, Singapur, Indie, Egipt, Grecję, Włochy, Francję i Anglię. W tej podróży nie był w Polsce, ale był w Polsce wcześniej – w Warszawie, w Krakowie i wtedy też w Polsce – we Lwowie, który był wtedy miastem w Polsce.

Slajd 22

Slajd 22: Szczególną uwagę brat Russell zwrócił na Indie, bo tam, kiedy przyjechali w roku 1911, to już było 16 zborów, które regularnie przeprowadzały badania Pisma Świętego. Pewne osoby, które wyemigrowały do Ameryki potem wróciły z tą Prawdą. W największym spotkaniu z bratem Russellem uczestniczyło tam 800 osób. Cała ta podróż trwała 4 miesiące i pozostawiła za soba 40 nowych zborów.

Slajd 23

Slajd 23: Tutaj pastor Russell przemawia w obozie dla trędowatych na Cejlonie, czyli na Sri Lance.

Slajd 24

Slajd 24: Tutaj mamy go z ważnymi osobistościami w Hongkongu.

Slajd 25

Slajd 25: Brat Russell interesował się Wielką Piramidą i pisał o niej, np. w dodatku do książki „Przyjdź Królestwo Twoje”. Tutaj mamy rok 1912 i zdjęcie z Gizy, gdzie brat Morton Edgar oprowadzał brata Russella po Wielkiej Piramidzie. Morton i John Edgar byli największymi badaczami Piramidy w tamtym czasie.

Slajd 26

Slajd 26: Tutaj zwiedzali Partenon w Atenach, rok 1912. Ciekawostka jest taka, że brat Russell przemawiał w Koryncie i w Atenach i zawsze w kazaniach odnosił się do miejsca, w którym akurat był. Wykorzystywał sytuację do tego, by zwiastować ewangelię. Wzorował się w tym na Panu Jezusie, bo Pan Jezus gdziekolwiek był to stawał i patrzył, do czego można nawiązać, a to różne rodzaje gleby, a to polne kwiaty, a to bawiące się dziecko.

Slajd 27

Slajd 27: Ta podróż brata Russella nadała rozmachu jego pracy w gazetach. Tam gdzie był, tam też rozmawiał z dziennikarzami czy dałoby się przedrukowywać jego kazania dalej. To własnie po tej podróży bardzo wzrosło zainteresowanie kazaniami i aż 2000 gazet na świecie publikowało je. Dawało to łącznie ponad 15 milionów czytelników. Z taką siłą docierało do ludzi poselstwo ewangelii Królestwa.

Slajd 28

Slajd 28: Tu na slajdzie mamy plakat promujący film „Fotodrama Stworzenia – jak zharmonizować naukę, historię i Biblię?”. Premierowy pokaz tego filmu trwał 8 godzin. Z przerwami. A pomimo to obejrzało go 5000 widzów. Za chwilę obejrzymy fragment tego filmu. Dzisiaj ta technologia nie robi już takiego wrażenia, chociaż jest tu użyty nawet pewien efekt specjalny, jak to zobaczymy. Stworzenie tego dzieła kosztowało 300 tysięcy dolarów, czyli tyle ile brat Russell pierwotnie wpłacił na pracę ewangelii. Brat Russell napisał później: „Bóg łaskawie zasłonił nasze oczy w zakresie ilości pracy związanej z Fotodramą. Gdybyśmy na początku byli świadomi, ile czasu, pieniędzy i cierpliwości będzie potrzebne, nigdy nie rozpoczęlibyśmy tego dzieła.” [Ale dalej mówi:] „Ale wcześniej nie wiedzieliśmy również o wielkim sukcesie Fotodramy, ponieważ dzięki niej prawie 8 milionów ludzi w USA i Kanadzie usłyszało chwalebne posłanie Boskiego Słowa (cenne posłanie, którego nigdy nie zapomną), a kolejne setki tysięcy w innych krajach słyszą „cudowne słowa życia” w swoim własnym języku.”

Jak pisze Rusell: „Wyjątkowość Fotodramy zdawała się przynosić korzyść pewnej grupie ludzi, których wiara niemal umarła, którzy zaczynali wątpić w Biblię i wszystko związane z przyszłością. Niektórzy z nich napisali do nas piękne i patetyczne listy, wyrażając uznanie i dziękczynienie Bogu”.

Slajd 29: No i teraz, żeby za dużo nie mówić, chciałbym pokazać fragment „Fotodramy Stworzenia” zatytułowany „Jezus w Getsemane”. Może tylko dodam jedno słowo komentarza. Najczęściej kojarzymy „Fotodramę” ze slajdami, że były to zdjęcia i głos komentarza w tle, który omawiał daną ilustrację. Jednak nie jest to tylko to. W „Fotodramie” brali też udział aktorzy, były sceny z aktorami i to było to pionierskie rozwiązanie. Pierwszy raz w historii kinematografii połączono kolorowy ruchowy obraz i dźwięk.

Taki scen w „Fotodramie stworzenia” było kilka. W tej mieliśmy np. ten efekt ukazania się anioła na kamieniu w ogrodzie Getsemane. Oczywiście ta kopia, którą oglądaliśmy, wiele straciła ze swojej dawnej świetności.

Slajd 30

Slajd 30: Oczywiście dziś „Fotodrama” nie robi na nas zbytniego wrażenia od strony wizualnej. W chwili premiery było to jednak dzieło przełomowe także technicznie. Odczytam: „Był to pierwszy film zawierający ruchomy obraz i kolorowe przezrocza zsynchronizowane z muzyką i głosem”. Nie pierwszy film religijny, ale w ogóle pierwszy tego typu film w historii kinematografii i uczą się o tym nawet studenci zajmujący się historią kinematografii. Po premierze mówiono, że pastor Russell pojawiający się na ekranie filmu wygląda na bardziej prawdziwego niż na żywo.

Slajd 31

Slajd 31: Żeby sobie uzmysłowić jak nowoczesne było to rozwiązanie, czyli „Fotodrama tworzenia”, to zobaczmy inne metody jakimi posługiwali się wtedy bracia i siostry. Tutaj mamy brata, który zawiesił wykresu wieków na swoim wozie.

Slajd 32

Slajd 32: Tutaj mamy Tomobil (więcej w Straży 1/2008) czyli walizka ze składanymi kółkami do transportu literatury. Bywał też nazywany wózkiem brata Cole’a, bo brat Cole pierwszy sobie taki tomobil skonstruował.

Slajd 33

Slajd 33: Wiele można by mówić o pracy brata Russella także w związku z ogłaszaniem znaczenia roku 1914 i końca czasów pogan. Zarówno brat Russell, jak i pielgrzymi, nieustannie podróżowali głosząc słowo Boże. Jako przykład można podawać brata Johnsona, który w najbardziej aktywnym momencie pracy przez 15 miesięcy dał 259 wykładów publicznych, a więc średnio 4 do 5 wykładów publicznych tygodniowo! Można się tylko domyślać, ile to kosztowało energii i wysiłku, bo aż trudno w to uwierzyć. Dzień w dzień mówili Słowo Boże, było na pewno wiele pytań, do tego zwykłe wykłady do zborów w danych miejscowościach. To było coś niewykłego jak bardzo ci bracia spalali swoje siły i swoje życie w służbie Panu.

Slajd 34

Slajd 34: No i podsumowanie czyli trochę takich statystyk, co brat Russell zrobił w swoim życiu. Nie da się tego wymienić i dlatego te kropki na dole, ale pokrótce:

• sześć niezrównanych książek na temat Biblii
• ich łączny nakład za jego życia to ponad 10 mln egzemplarzy, a ile jest dzisiaj nikt tak naprawdę nie wie, np. kopie w internecie – ile osoby je przeczytały? Nie wiemy
• Dodatkowo opublikował ponad 200 traktatów i setki artykułów – i teraz pytanie: kiedy on je pisał? Przecież były tu informacje, jak wiele miał zadań
• Nadzorował tłumaczenie książek na 19 języków i tłumaczenie czasopism na 35 języków
• Odbywał wielkie trasy z wykładami mówionymi dwa razy dziennie, łącznie przez 5 godzin
• Zarządzał domem „Betel” (czyli taką taką centralą pracy wydawniczej w tym czasie), a dom ten zatrudniał od 125 do 175 pracowników
• Przygotował Fotodramę stworzenia i osobiście wybrał wszystkie użyte w niej slajdy, a przynajmniej aprobował te slajdy
• …………………………..

Slajd 35

Slajd 35: Tu brat Russell przy pracy w swoim biurze w Brooklynie, rok 1910. Widać, ze sporo jest tam Biblii, słowników i różnych opracowań naukowych.

Slajd 36

Slajd 36: Tutaj przemawia na konwecji w Shasta Springs. Jest to nad jakimiś wodospadami.

Slajd 37

Slajd 37: A tu jedne z ostatnich słów, jakie brat Russell powiedział w wykładzie do braci. Brzmiały one: „Czyż nie jest to piękna myśl – zachowajcie Ducha między sobą. Miejcie zupełne zaufanie w Bogu, a On poprowadzi wszystko dobrze. Nie przyszliśmy do Prawdy przez żadne ludzkie piękne słowa, lecz przez Słowo Boże. Jesteśmy pewni, że Pan wszystko dobrze uczyni. Zatem ze wszystkimi: do widzenia!” Brat Russell zmarł 31 października 1916 roku, w rocznice ogłoszenia przez Marcin Lutra jego „95 tez”. Ta data złączyła w ten sposób te dwa wydarzenia.

Slajd 38

Slajd 38: Gdyby przyjrzeć się naukom br. Russella to okaże się, że zgadzają się one z głównymi naukami reformatorów. Wszystkie one mają też wspólne źródło: Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu. Zobaczmy tylko niektóre:

• Usprawiedliwienie jest z łaski Bożej jedynie przez wiarę w zasługę krwi Jezusa Chrystusa ( była to główna nauka Marcina Lutra, ale czy nie jest to nasza nauka? Też jest, bo tego się trzymamy)
• Wieczerza Pańska jest symbolem przyswajania sobie przez wiarę zasługi Jezusa (czyli nie coś w rodzaju eucharystii, ale prawdziwa Pamiątka i prawdziwy symbol oznaczający codzienne spożywanie przez wiary tego, co zrobił dla nas Jezus. Głosił to Ulrich Zwingli, ale my znamy to z 6 tomu „Wykładów Pisma Świętego” brata Russella)
• Biblia jako źródło wiary chrześcijańskiej jest jedyną podstawą jedności ludu Bożego (głosił to Thomas Campbell, ale brat Russell uczył tego samego)
• Biblijne czasy i chwile pozwalają na ustalenie proroczej chronologii aż do ustanowienia Królestwa (o tym mówił brat William Miller, ale tego też nauczał brat Russell)
• Jest jeden Bóg, który jest miłością (Michał Servet, który za głoszenie tego został spalony na stosie)
• Prawdziwą religią jest najwyższa miłość do Boga i miłość do bliźniego jak siebie samego (tu można napisać: Jezus Chrystusa i tak samo w każym tym podpunkcie, ale George Fox był tym, który szczególnie bronił tej myśli, kiedy chrześcijaństwo stało się bardzo skostniałe.)
• No i myśl Roberta Browne’a, że każdy zbór jest pod Chrystusem niezależny od wszelkiej zewnętrznie kontroli religijnej. Też bardzo ważna i też myśl brata Russella, którą wiele razy podkreślał.

No i teraz, czy są to nauki brata Russella? Tak i nie. Czy to są nauki tych reformatorów? Też tak i nie. Bo są to po prostu nauki Biblii, które oni wszyscy w Biblii zauważali. To jest też nasze dziedzictwo. Nie są to nasze nauki i tylko nasze, ale są to nauki Biblii, które powinniśmy dokładnie sprawdzać, analizować, zgłębiać, bo one mówią o naszym Panu, mówią o Bogu, mówią o Zbawieniu, a jeśli będziemy jeszcze wprowadzać te nauki w życie, to będzie to też nasze zbawienie i nasze Królestwo.

Slajd 39

Slajd 39: Takie szczególne nauki brata Russella dotyczyły powrotu Jezusa.

Po pierwsze – że celem tego powrotu jest błogosławienie wszystkich narodów ziemi: czasy odnowienia wszystkich rzeczy, a nie zniszczenie ziemi i zniszczenie ludzkości
Po drugie – że sposób powrotu Jezusa jest niewidzialny, możliwy do poznania przez obserwację znaków czasu, oczami zrozumienia, na początku paruzji tylko przez oczy wiary jego wiernych sług
Po trzecie – że czas powrotu Jezusa już nadszedł i że po krótkotrwałym czasie ucisku, Armagedonu, anarchii, nastanie pokój świata

Ponadto uczył:
– że śmierć jest stanem nieświadomego snu (tutaj znowu moglibyśmy podać serie artykułów Stetsona i Storrsa i wielu reformatorów, którzy pomogli mu zrozumieć te myśli), a nadzieją człowieka jest zmartwychwstanie na mocy okupu i ten okup został przez Pana Jezusa dany za wszystkich ludzi
– że Bóg ma plan zbawienia ludzkości, który konsekwentnie realizuje

Slajd 40

Slajd 40: Co jeszcze warto podkreślić? Na pewno to, że Pastor Russell nie założył organizacji Świadków Jehowy. Jest mu to czasem przypisywane. Jest nawet zrobiona tablica w miejscowości Allegheny, tam gdzie mieszkał, która sugeruje, że był twórcą tej organizacji. Nie jest to prawdą. W przeciwieństwie do nauk tej grupy, brat Russell nauczał: „Strzeż się organizacji. Jest zupełnie niepotrzebna. Nie potrzebujesz żadnych reguł oprócz reguł biblijnych. Nie usiłuj wiązać cudzych sumień i nie pozwól, by inni wiązali twoje. Tak wierz i tak bądź posłuszny jak obecnie rozumiesz Słowo Boże. I nadal wzrastaj w łasce, poznaniu i miłości dzień po dniu.”

Brat Russell wierzył, że prawdziwym ludem Bożym są ci, którzy decydują się iść za Jezusem, a o przyjęciu ich poświęcenia przez Boga nie decyduje czy są w tej grupie czy w tamtej grupie, w tym czy tamtym wyznaniu, ale to czy są oni wierni w sercu i w swojej decyzji, że idą za Jezusem. Brat Russell mówił: „Bóg nie czyni mnie odpowiedzialnym za was ani was odpowiedzialnymi za mnie, lecz każdy powinien starać się wychwalać Ojca jak tylko potrafi najlepiej.”

W tym miejscu kończę. Niech będą wielkie dzięki Bogu za wspaniałe nauki, które podał przez wiernego sługę, brata Russella i za wielki przykład jego poświęcenia i oddania.

Robert Cleaver Chapman – patriarcha z Barnstaple

Czy zastanawialiście się nad tym, co oznacza ten werset?

”Lecz jeśli twój nieprzyjaciel jest głodny, nakarm go. Jeśli spragniony, daj mu się napić. To czyniąc, zgarniesz na jego głowę rozżarzone węgle.”
– Rzymian 12:20

Co oznacza to zgarnianie rozżarzonych węgli na jego głowę?

Gdy tak rozmyślałem nad tym słowem, w ręce moje wpadła piękna biografia Roberta Cleavera Chapmana. Ten wielki Boży człowiek, zwany jest ”patriarchą z Barnstaple”. Postrzegany jest jako jedna z najbardziej niezwykłych i zadziwiających osobowości. W jego zwyczaju było codzienne wstawanie o 3:30 oraz kąpiel w chłodnej wodzie. W ten sposób rozpoczynał każdy nowy dzień. Tak orzeźwiony, spędzał kilka godzin na społeczności z Bogiem, potem szedł, aby usługiwać innym. Robił to niezłomnie każdego dnia, w wieku 98 lat głosił na ulicy Dobrą Nowinę. Jego motto życiowe brzmiało ”Jest wielu, którzy głoszą Chrystusa, ale niewielu takich, którzy żyją Chrystusem”.

Mieszkał w maleńkim, wynajmowanym domku w najbiedniejszej dzielnicy, choć sam pochodził z bogatej rodziny. Był świetnie zapowiadającym się adwokatem, lecz w chwili nawrócenia przewartościował całe swoje życie i postanowił służyć innym.

Jest wiele pięknych historii i opowieści z jego życia, może przytoczę tylko jedną: Pewnego dnia, postanowił odwiedzić go jeden z jego krewnych. Gdy wysiadł na stacji, poprosił dorożkarza, by ten zawiózł go pod dom Chapmana. Kiedy dorożka zatrzymała się pod jego domem, krewny powiedział dorożkarzowi, że ten pewnie się pomylił, tu nie może mieszkać Chapman. Usłyszał jednak z ust dorożkarza potwierdzenie, że jest to właśnie ten dom. Dość zniesmaczony podszedł do drzwi i zapukał. Po chwili jego oczom ukazał się sam Robert Chapman.
– Robert, co Ty tutaj robisz?? – zapytał krewny
– Służę Panu w miejscu, w którym mnie postawił – odpowiedział Chapman
– Jak możesz tak żyć? Masz jakiekolwiek pieniądze na koncie?
– Ufam mojemu Panu. Mówię Mu co potrzebuję i jeszcze nigdy mnie nie zawiódł.
Krewny z ciekawości porozgladał się po maleńkim mieszkanku Chapmana, zajrzał do spiżarni i faktycznie niewiele tam było.
– Czy mogę zrobić ci zakupy? – zapytał
Chapman zgodził się, ale pod jednym warunkiem, że zakupy zrobi tylko w jednym, konkretnym sklepie. Krewny zgodził się i udał się do tegoż sklepu. Zaczął kupować, a wraz ze wzrastającą liczbą artykułów oczy właściciela stawały się coraz większe a jego serce zaczęła wypełniać przeogromna radość. Zakupionych artykułów było tak wiele, że właściciel zasugerował, że może towar sam dostarczyć do domu, tylko potrzebuje dokładnego adresu.
– Proszę bardzo, oto adres – krewny podał adres Chapmana.
Gdy właściciel sklepu spojrzał na adres powiedział:
– To chyba pomyłka…
– Nie, pan Chapman prosił, bym dokonał zakupu w pańskim sklepie.
Właściciel sklepu był zdruzgotany… przez wiele lat oczerniał Chapmana. Zaciekle walczył przeciwko niemu. Ta cała sytuacja, to całe zdarzenie nie pozwoliły mu dłużej siedzieć w sklepie. Udał się jak najszybciej do domu Chapmana. Z drżącym sercem delikatnie zapukał. Kiedy otworzyły się drzwi, jego oczom ukazał się sam Chapman.
Całej sytuacji przyglądał się krewny. Ku jego zaskoczeniu zobaczył jak właściciel sklepu schyla się przed Chapmanem, płacze i prosi o wybaczenie. Trwało to jakiś czas. Tam w tych drzwiach, właściciel sklepu prosił o wybaczenie. Ze łzami w oczach powierzył też swoje życie Jezusowi.
Czy już rozumiesz co znaczy: To czyniąc, zgarniesz na jego głowę rozżarzone węgle?

______
To świadectwo znaleźliśmy na profilu FB Jagny Wasilewskiej. Pierwszy chyba zapisał tę opowiastkę po polsku Daniel Skirpan, w oparciu o biografię Roberta Cleavera Chapmana. Zobacz inne świadectwa. 

1 Księga Kronik to taka część Biblii, która stwarza czytelnikom sporo kłopotów. Zwłaszcza tym, którzy starają się przeczytać Słowo Boże „od deski do deski”. Jeśli otworzymy 1 Księgę Kronik 1:1 to czytamy tam:

Adam, Set, Enos. Kienan, Mahalaleel, Jared, Enoch, Matuzalem, Lameh, Noe, Sem, Cham i Jafet… Synami Jafeta byli: Gomer, Magog itd.
[Żadnych zdań, żadnych opisów, po prostu kolejne postaci, genealogia…]

2:1 – Ci są synowie Izraela: Ruben, Symeon, Lewi… (itd.)

3:1 – Ci są synowie Dawida, którzy mu się urodzili w Hebronie…

4:1 – Synowie Judy: Fares, Hebron i Charmi, i Hur, i Sobal… i tak dalej…

W tych pierwszych rozdziałach trudno znaleźć o kimś więcej niż jedno zdanie. To sama genealogia i podział Izraela na jego pokolenia lub rodziny. I na tym tle ważną postacią staje się Jabes, opisany w 1 Kronik 4:9-10. Tak jak mówiłem tylko dwa wersety, ale dosyć ważne skoro akurat o Jabesie podano więcej informacji niż o kimkolwiek w tych czterech rozdziałach. Przeczytajmy:

1 Kronik 4:9-10 – „(9) Lecz Jabes był znakomitszy niż jego bracia. Jego matka nazwała go Jabes, gdyż pomyślała: W bólu rodziłam. (10) A Jabes wołał do Boga Izraela tymi słowy: Obyś mi prawdziwie błogosławił i poszerzył moje granice, oby ręka twoja była ze mną i obyś zachował mnie od złego, aby mnie ból nie dotknął. I Bóg spełnił jego prośbę.”

Temat wykładu: Jabes i jego modlitwa

Właściwie nie wiemy o tym człowieku wiele więcej niż to, co przeczytałem. Oczywiście można snuć na jego temat wiele rozważań, ale czy są słuszne – to pewnie powie nam Jabes kiedy Pan Jezus obudzi go z grobu.

Z kilku powodów ta postać jest bardzo ciekawa:

1. Nie mamy żadnych informacji o jego ojcu, a to co wiemy o matce, to że urodziła go w bólu, może tu chodzi o fizyczny ból, ale nawet to nie jest tutaj dokładnie powiedziane.
2. Jabes należy do spisu potomków Judy, ale do tego pokolenia dołączono także ludy, które przyłączyły się do Izraela, np. lud Kenitów. Ten ród został włączony do pokolenia Judy, gdy Kenici przyłączyli się do Izraela w zdobywaniu ziemi Kanaan. Kenitą był Jetro, teść Mojżesza, a więc i żona Mojżesza – Sefora. Mojżeszowi zależało, żeby Kenici, a szczególnie jego szwagier – Hobab, towarzyszyli Izraelowi w wędrówce do Kanaanu (Sędziów 1:16, 4 Mojż. 10:29-36).
3. Żydowska tradycja podaje, że Jabes był prawdopodobnie ojcem jednej z rodzin wywodzących się z tych właśnie Kenitów i że był on tym, który szczególnie sprzyjał wierze w Boga Izraela.

Nazwa „Jabes” w Biblii pojawia się jeszcze raz – tym razem nie jako imię, lecz miejscowość. W 1 Kronik 2:55 zapisano: [To są] rody pisarzy, mieszkających w Jabes: Tireatyci, Szimeatyci, Sukatyci. Ci są zatem Kenitami, pochodzącymi z Chammat, od ojca domu Rekaba.

Wg części biblistów nazwa miasta pisarzy pochodzących z ludu Kenitów, Jabes, wywodzi się właśnie od Jabesa, o którym czytamy w rozdziale czwartym. Jak czytaliśmy miał on być znakomitszy lub też bardziej poważany od braci (może chodzi o braci z tego samego rodu, a może o braci rodzonych).

Opisani w 1 Kronik Kenici, pochodzący z Chammat, od ojca domu Rekaba byli ciekawymi ludźmi (byli znani jako Rechabici). Bóg przez usta proroka Jeremiasza wypowiedział się pochlebnie o ich posłuszeństwie prawom, które otrzymali od przodków (Jer 35).

Aby nie przedłużać zwróćmy uwagę na to, co rzeczywiście napisane jest o samym Jabesie i jego modlitwie:

1 Kron. 4:9 – Lecz Jabes był znakomitszy niż jego bracia…

Inne przekłady mówią tutaj, że był on „zacniejszy” lub „bardziej poważany”. Oczywiście, ktoś może być bardziej poważany, choć obaj mogą być niezbyt poważani. Ktoś może mieć 1% a ktoś 2% poważania i ten drugi będzie miał dwa razy więcej poważania. Tutaj jednak chodzi o to, że Jabes naprawdę się wyróżniał. Na pewno musiał też być człowiekiem, który szanował Boga Jahwe, bo gdyby Jabes nie szanował Boga, to i Bóg nie szanowałby jego i z pewnością nie wysłuchałby jego modlitwy tak łaskawie.

Tę zasadę widać dobrze w stosunkach Pana z kapłanem Helim i jego rodziną. Bóg miał z nim kontakt, lecz gdy synowie Heliego odeszli od wiary i dobrych uczynków, w 1 Księdze Samuela 2:30 czytamy:
Dlatego [taka] wyrocznia Pana, Boga Izraela: Wyraźnie powiedziałem domowi twojemu i domowi ojca twego, że będą zawsze chodzić przede mną, lecz teraz – wyrocznia Pana – dalekie to ode mnie. Tych bowiem, którzy mnie szanują, szanuję i ja, a tych, którzy mnie znieważają – czeka hańba.

Tak jak Jabes powinniśmy starać się o to, żebyśmy byli poważani. Ale nie jest tak ważne to, czy będą nas szanować i wysoko cenić ludzie. Najważniejsze, że mamy kontakt z Bogiem na tyle, na ile będziemy szanowali i czcili Go jako pierwszą osobę w naszym życiu i we wszystkich naszych relacjach. Szacunek dla Boga, chęć poznania Jego Słowa, chęć podążania Jego drogą, to dobry wstęp do modlitwy, która może być wysłuchana. W Jana 9:31 zapisane mamy słowa uzdrowionego przez Jezusa niewidomego, który bronił naszego Pana przed faryzeuszami słowami: „Wiemy, że Bóg grzeszników nie wysłuchuje, natomiast Bóg wysłuchuje każdego, kto jest czcicielem Boga i pełni Jego wolę.”

Czego dalej dowiadujemy się o Jabesie?

Jego matka nazwała go Jabes, gdyż pomyślała: W bólu rodziłam…

Imię Jabes jest grą liter (odwróceniem liter) i wywodzi się od hebr. oseb / aseb, słowa które znaczy: ‘ból’, ‘trud’, ‘smutek’, ‘utrapienie’, ‘mozół’. Biorąc pod uwagę znaczenie, jakie w Izraelu przywiązywano do imion, nie był to łatwy start. Może ludzie śmiali się z Jabesa i mówili, że nigdy nie uda mu się osiągnąć szczęścia. Znamy podobną sytuację z Biblii. Kiedy Rachela umierała przy porodzie swego syna, zdążyła jeszcze nazwać go „Ben Oni” – Syn mojego bólu. Ojciec, Jakub, nie chciał jednak by syn żył z takim piętnem i zmienił jego imię na „Ben Jamin” – Syn mojej prawicy.

Niestety, Jabes nie miał tyle szczęścia. Możemy wyobrazić sobie i pomyśleć: może był niechciany, może uważany przez ludzi wokół za człowieka bez szans na zmianę, był w końcu „powodem bólu”, był „utrapieniem”. Może był odrzucany, poniżany, samotny. To tylko przypuszczenia.  Nie ma jego biografii w Biblii.

Imię Jabes niekoniecznie znaczy, że człowiek ten był na co dzień ponury. W Księdze Izajasza o naszym Panu powiedziane jest, że był „mężem boleści, oswojonym z cierpieniem”. Trudno jednak wyobrazić sobie Pana Jezusa ciągle ponurego i wciąż smutnego. Jezus musiał być pogodnej twarzy, bo garnęły się do Niego dzieci, które chętnie przyjmował, raczej nie przychodziłyby one do ponuraka.

W USA w pewnym katalogu grup religijnych badaczy Pisma Św. określono jako tzw. „grupę pesymistyczną”. Chodziło o pesymizm co do obecnego ustroju świata. I rzeczywiście, pesymistycznie patrzymy na obecny porządek świata. Wierzymy, że obecny „porządek spraw” na świecie upadnie i przeminie. Ten pesymizm nie sprawia jednak, że jesteśmy smutni.

Można powiedzieć, że za chmurami widzimy słońce. Za chmurami obecnego ucisku widzimy słońce Królestwa Bożego. Mamy zapowiedzi proroków i pewność opartą na Biblii, że przyjdzie Królestwo, w którym nie będzie już płaczu, smutku czy śmierci. Brat Gohlke opowiadał jak pewien czarnoskóry brat z Nowego Jorku zawsze uśmiechał się od ucha do ucha wielkim białym uśmiechem. Kiedyś jechał on tramwajem i tak szeroko się uśmiechał, że jeden człowiek spytał: CZEMU pan tak bardzo się śmieje? I już ten brat miał możliwość, by opowiedzieć ewangelię – radosną nowinę, która tak go rozweselała. Wniosek, że warto się uśmiechać.

Z drugiej strony, czasami jesteśmy smutni i nieraz przeszkadza nam ból (fizyczny i nie-fizyczny). Tak na pewno było też z Jabesem. Dlatego jak czytamy dalej:

I wzywał Jabes Boga Izraela…

Jabes wołał do Boga, to brzmi jak głos kogoś komu bardzo zależy i kto wręcz zdesperowany woła do Boga. Co było kluczem do sukcesu Jabesa? Zawołał do Boga Izraela. Do Boga żywego.

Ten człowiek zawołał nie zważając na to, co myśleli o tym ci, którzy znali jego imię i jego historię. Zrobił to, o czym mówił też Ijob. Ij. 12:4 – „Narażam się na drwiny bliźnich, gdy proszę, by Bóg się odezwał.” Nie powinniśmy zważać na to, co drudzy mówią lub myślą o naszych próbach, by zbliżyć się do Boga. Ważne jest to, że Bóg bierze pod uwagę nasze modlitwy.

Jabes odważył się wołać prosto do Boga! Dziś niektórzy modlą się modlitwą Jabesa, powtarzają słowa tej modlitwy jak zaklęcie. Nie o to jednak chodziło. Jabes własnymi słowami zwrócił się do Boga. Nie odmawiał formalnych modlitw, ale zawołał i uwierzył, że zostanie wysłuchany. Posłuchajmy o co Jabes prosił Boga. Po pierwsze: Obyś mi prawdziwie błogosławił…

 W hebrajskim jest tu użyty zwrot: barak barak. Obyś mi błogosławił – błogosławił. Powtórzenie dwa razy tego samego słowa to w j. hebrajskim stopniowanie: obyś mi prawdziwie błogosławił, obyś najlepiej błogosławił! Coś jak dodanie kilku wykrzykników: BŁOGOSŁAW MI [PANIE]!!
Bardzo często modlitwa nie musi być dokładnym przedstawieniem naszych życzeń. Prośba o prawdziwe błogosławieństwo to też zaufanie, że Bóg wie co dla nas najlepsze i że da nam to, co najlepsze. Jabes pozwolił Bogu, żeby to Bóg spełnił swoje plany co do niego, a nie odwrotnie! Modlił się dokładnie o to czego pragnął Bóg. Nie ma nic złego w powiedzeniu Bogu czego byśmy chcieli, ale warto pamiętać o tym duchu modlitwy Jabesa. O to byśmy prosili o najlepszy Boski plan dla naszego życia. (I mieli odwagę ten plan przyjmować)

W Biblii wiele mamy zachęty, aby w tej części modlitwy naśladować Jabesa. Psalm 37:5 mówi: Powierz Panu swoją drogę i zaufaj Mu: On sam będzie działał! U Jeremiasza, w 17 rozdziale, 7 i 8 werset mówią: Błogosławiony mąż, który pokłada ufność w Panu, i Pan jest jego nadzieją. Jest on podobny do drzewa zasadzonego nad wodą, co swe korzenie puszcza ku strumieniowi; nie obawia się, skoro przyjdzie upał, bo utrzyma zielone liście; także w roku posuchy nie doznaje niepokoju i nie przestaje wydawać owoców.

Bóg obiecuje stokrotne błogosławieństwo w tym życiu i życie wieczne na później tym, którzy mu zaufali i są mu wierni. Lecz Bóg może też poddać take osoby próbie ogniowej, tak jak zrobił z hebrajskimi młodzieńcami w Babilonie. Pamiętamy, że w piecu ognistym ogień spalił wyłącznie ich powrozy. Anioł Pański był z nimi i będzie z nami w trudnych doświadczeniach. Apostoł Paweł trzy razy modlił się, aby Bóg usunął cierń w jego ciele. Bóg jednak nie uczynił tego, lecz odpowiedział: „Wystarczy ci mojej łaski. Moc bowiem w słabości się doskonali” (2 Kor 12:9) Bóg dał mu siłę, by pomimo wady wzroku szedł dalej, a dzięki tej wadzie zachował go w pokorze.

Po drugie [Jabes prosił:] Obyś poszerzył moje granice…

 Niektóre przekłady oddają to: Rozszerz granice moje do granic… Nie wiemy dokładnie, o co Jabes prosi w tych słowach. Być może jest to pragnienie by jego decyzje były słuszne i żeby nie zubożał, lecz rozszerzał swoje posiadanie. Jest też jednak myśl, że Jabes prosił Boga o pomoc w uzyskaniu ziemi, która przypadła mu w podziale Ziemi Obiecanej. W Księdze Jozuego [od rozdziału 13], opisane jest jak pomiędzy pokolenia Izraela podzielona została ziemia Kanaan. Być może Jabes zdawał sobie sprawy, że bez Bożej pomocy nie będzie w stanie uzyskać tej ziemi, pokonać i wypędzić jej mieszkańców, jak nakazał Bóg.

Nasze rozszerzenie powinno być jednak rozszerzeniem w uczuciach, w charakterze. W 2 Koryntian 6:11-13 święty Paweł napisał: „Usta nasze otwarły się przed wami, Koryntianie, serce nasze szeroko się otwarło; Nie u nas jest wam ciasno, ale ciasnota jest w sercach waszych; Ponieważ zaś należy się odwzajemniać, przeto jak do dzieci mówię: Rozszerzcie i wy serca wasze!”

Apostoł Paweł pokazał Koryntianom, że są ograniczeni w miłości, że jeszcze nie rozwinęli się w niej.

Jako chrześcijanie chcemy więcej symbolicznej ziemi – symbolicznego Kanaanu. W wykładach na stronie badaczebiblii.pl można znaleźć bardzo ciekawy wykład pt. „Nasi kananejscy wrogowie”.

Wykład ten szeroko tłumaczy, że antytypiczna ziemia kananejska (na obecny czas) to serca i umysły ludu Bożego. Nim przyszliśmy do Pana w tej ziemi byli mieszkańcy kananejscy. Przedstawiają oni różne zło jakie zamieszkuje w naszych sercach i umysłach. Tak jak w Kanaanie mieszkali: Amorejczycy, Jebuzejczycy, Girgazejczycy, Kananejczycy, Peryzejczycy, Hetejczycy i Chiwwijczycy, tak  w naszych sercach i umysłach mieszkają: grzeszność, błądzenie, samolubstwo, światowość, przesiewawczość (czyli skłonność do czynienia podziałów), tchórzostwo i sekciarstwo (taki wykaz tych wrogów przedstawia br. Johnson). Modlitwa o rozszerzenie naszych granic to też modlitwa o usuwanie z naszych serc i umysłów tych wad (które w nich mieszkają). Sposób, by skutecznie usuwać z serca wady to poświęcenie czyli oddanie się Bogu na służbę. Jeśli idziemy z Bogiem żaden wróg nie jest nam straszny, Bóg doda nam potrzebnej mądrości i mocy. Modlitwa o wypełnienie naszych serc Boskim prawem to modlitwa o coraz większe zdobywanie Kanaanu. Chcemy się cieszyć owocami tej ziemi, jak czytamy w Liście do Galatów 5:22 – „Owocem zaś Ducha są: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, wstrzemięźliwość”, chcemy więcej miodu i mleka – więcej prawdy i radości z Boskich obietnic.

Księga Przysłów 16:32 mówi: Więcej wart jest cierpliwy niż bohater, a ten, kto opanowuje siebie samego, więcej znaczy niż zdobywca miasta. Czy więcej znaczymy dla drugich? Czasami tak, a czasami nie. Ale na pewno więcej znaczymy dla Boga, jeśli tak postępujemy.

Jeśli jest jedna rzecz, o którą możemy bez wahania prosić Boga, to jest to więcej ducha czyli charakteru Pana Jezusa w nas. Powinniśmy modlić się o to z wiarą i każdego dnia czuwać i pracować nad własnym zbawieniem. W swoim czasie Bóg odpowie na nasze modlitwy. Staniemy się bardziej podobni do Chrystusa. Tylko czasami Bóg odpowiada na nasze modlitwy przez doświadczenia. Niektóre zalety jak cierpliwość i samokontrola nie mogą być rozwinięte bez doświadczeń i prób. Kiedy więc mamy doświadczenia, pytajmy samych siebie: Dlaczego Pan zsyła na mnie to właśnie doświadczenie? Jaki cel ma dla mnie ta próba? W ten sposób spojrzymy inaczej na próby, zobaczymy w nich cel i światło, spojrzymy na nie jak na stopnie w duchowym rozwoju.

Radość z doświadczeń nie jest rzeczą prostą i nie wiem czy i kiedy dojdziemy do takiego stanu. Apostoł Paweł dotarł jednak do tego punktu, gdy mówił, że jest nader radosny z doświadczeń. W 2 Koryntian 7:4 napisał: Pełen jestem pociechy, opływam w radość w każdym utrapieniu naszym.

[Trzecią prośbą Jabesa było:] Oby ręka twoja była ze mną…

 W Księgach Nehemiasza i Ezdrasza można się nieco dowiedzieć o wyrażeniu: ręka Pańska… W Ks. Nehemiasza 2:7-8 czytamy: I rzekłem królowi [mówi Nehemiasz]: „Jeśli to odpowiada królowi, proszę o wystawienie dla mnie listów do namiestników Zarzecza, aby mnie przepuścili, aż przyjdę do Judy; – również pisma do Asafa, zawiadowcy lasu królewskiego, aby mi dał drewna do sporządzenia bram twierdzy przy świątyni, bram muru miejskiego i domu, do którego się wprowadzę”. I król mi zezwolił, gdyż łaskawa ręka Boga mojego czuwała nade mną.

Król Cyrus zgodził się na powrót Izraelitów i odbudowę świątyni. Nehemiasz jednak wie, że tylko dzięki Boskiej opatrzności było to możliwe. Tak jak Nehemiasz powinniśmy zawsze działać, ale też pamiętać o tym, od kogo pochodzi sukces. Jak to ktoś powiedział: Módlmy się [zawsze] tak, jakby wszystko zależało od Boga, a pracujmy tak, jakby wszystko zależało od nas. Bóg używa naszych talentów, chce, żebyśmy używali umysłu. Bóg chce mieć myślące i rozsądne dzieci, chce mieć swoje dzieci z wolną wolą a nie roboty. W tym wszystkim trzeba jednak wiedzieć, że bez Boga nic nie uczynimy, że to jego czuwająca ręka otwiera wszystkie drzwi i okna w naszym życiu.

MODLITWA WIECZORNA

Ojcze, dzień ustępuje nocy,
Umęczony siebie przynoszę.
Okryj mnie, potrzebuję pomocy,
Cieniem Twego skrzydła, proszę.

Oczyść mnie, Panie, z grzechu plam,
Przebacz winy dnia minionego.
Przychodzę, bo pragnienie mam:
Uczyń ze mnie człowieka prawego.

Zetrzyj ślady smutku z mojej twarzy,
Przytul do swej piersi miłującej.
Daj siłę na to, co jutro się zdarzy
I odpocznienie pokój niosące.

Jest też jednak jeszcze inna modlitwa, którą warto przypomnieć (proszę słuchać uważnie, zwłaszcza końcówki):

Modlitwa codzienna

Dobry Boże!
Przez cały dzisiejszy dzień
postępuję tak, jak należy:
nie złościłem sie,
nie byłem chciwy, samolubny,
zazdrosny ani uszczypliwy.
Nic jeszcze nie wypiłem
ani nie paliłem.
Nawet ani razu dziś nie skłamałem.

Jestem Ci za to bardzo wdzięczny.

Ale, Drogi Boże,
za chwilę zamierzać wstać z łóżka
I od tej pory bardzo będę potrzebował
Twojej pomocy…

******

[Czwarta i ostatnią prośbą Jabesa było:] obyś zachował mnie od złego, aby mnie ból nie dotknął…
Modlitwa Jabesa styka się tu z modlitwą „Ojcze Nasz”: I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego… ||| Bóg nie chce żebyśmy doznali więcej cierpienia i zła niż to potrzebne dla naszego rozwoju. To ważna rzecz, by prosić o zachowanie nas od zła w tym świecie.

Zachowajmy wiarę w to, co obiecane w Psalmie 121:4 – Oto nie drzemie, ani nie zasypia stróż Izraela. [ i w. 7 ] Pan strzec cię będzie od wszelkiego zła, strzec będzie duszy twojej. Módlmy się o to z pełną wiarą. To co zachowa Bóg to nowy umysł, serce i wola tych, którzy mu ufają. Bóg nie obiecuje wyzwolenia od doświadczeń, chorób i śmierci. Pod względem fizycznym żyjemy, chorujemy i umieramy jak wszyscy inni ludzie. Bóg zapewnia jednak, że jeśli będziemy trwali przy Nim to On zachowa nas od takich doświadczeń, które zniszczyłyby nas duchowo. Mamy też obiecane obudzenie z grobów w nowym świecie i życie wieczne dla wiernych.

Druga część tej prośby Jabesa – aby mnie ból nie dotknął… Łączy się to z jego imieniem. Ból z tego wersetu to własnie oseb / aseb, od którego wywodzi się to imię. W jednym z angielskim tłumaczeń słowa te oddano: „that I may not cause pain” – „abym nie był przyczyną bólu”. Ten, który przyniósł ból, teraz prosi, aby jego imię nie było znaczące na dalsze lata życia. Aby mógł być człowiekiem, który niesie szczęście, a nie smutek.

Jest taka angielska pieśń pt. „Make me a blessing”. Refren w tłumaczeniu brzmi: „Uczyń mnie błogosławieństwem, niech Jezus zabłyśnie w moim życiu, uczyń mnie błogosławieństwem dla kogoś dzisiaj!” [To dobra modlitwa]

Jak czytamy dalej: I Bóg spełnił jego prośbę.

W Księdze Izajasza 38:5 znaleźć można słowo Boże dla króla Ezechiasza po jego modlitwie: „Tak mówi Pan … Słyszałem twoją modlitwę, widziałem twoje łzy”.

Bóg usłyszał Ezechiasza i usłyszał też Jabesa. Bóg może usłyszeć dzisiaj Ciebie i mnie. Musimy tylko modlić się z serca, z wiarą, mądrze.. i czuwać, w jaki sposób Pan będzie odpowiadał. Nasze czuwanie i działanie jest ważne, bo jak mówi powiedzenie: Sukces przyjdzie, ale musi Cię zastać przy pracy. Jeśli za słowami nie pójdą czyny, zostaniemy tam, gdzie jesteśmy. Jak pisał Exupery: Co z tego, że stoisz na środku skrzyżowania, jeżeli nie masz chęci, by gdziekolwiek iść?

Przeczytajmy jeszcze raz piękny fragment Biblii o Jabesie:

1 Kronik 4:9-10 – „(9) Lecz Jabes był znakomitszy niż jego bracia. Jego matka nazwała go Jabes, gdyż pomyślała: W bólu rodziłam. (10) A Jabes wołał do Boga Izraela tymi słowy: Obyś mi prawdziwie błogosławił i poszerzył moje granice, oby ręka twoja była ze mną i obyś zachował mnie od złego, aby mnie ból nie dotknął. I Bóg spełnił jego prośbę.”

Życzę nam wszystkim Bracia i Siostry, aby historia Jabesa dodała nam ducha modlitwy i oddania się Bogu. Obyśmy nie poddawali się w wędrówce, którą prowadzimy. Obyśmy dalej próbowali rozszerzać nasze serca i panować nad nimi. Nie poddawajmy się, bo dobra i najlepsza przyszłość jest przed nami.

Oby dobry Bóg błogosławił wszystkim w imieniu Jezus. Amen!

George Matheson, wybitny poeta i człowiek Boży, utracił w młodości wzrok i przeżył czterdzieści lat jako ociemniały. Z Bożą pomocą nauczył się żyć w ciemności, co więcej, nauczył się wykorzystywać swoją ułomność.

Na każdym z nas spoczywa bez wątpienia odpowiedzialność za przestrzeganie zasad zachowania zdrowia. Powinniśmy dążyć do tego, by wyzbyć się szkodliwych nawyków. Jednym słowem, powinniśmy czynić wszystko, co w naszej mocy, by zachować zdrowie, by właściwie wykorzystywać dane nam przez Boga ciała. Resztę powinniśmy pozostawić z ufnością Bogu. W innym bowiem razie staniemy się hipochondrykami, przekonanymi o posiadaniu zarazków wszelkich chorób. Możemy kłaść się do łóżka pewni, że Bóg albo da nam dobre zdrowie, albo też łaskę znoszenia choroby.

Zaufanie Bogu w sprawie dobrego zdrowia nie oznacza, że zawsze będziemy się nim cieszyć. Nie powinniśmy też przypuszczać, że choroba jest koniecznie pewną karą, wynikającą z braku zaufania lub innego powodu. Kiedy przychodzi choroba, musimy uznać, że Bóg może nas cudownie z niej wyleczyć, ale nie musi tego dokonać. W żadnym wypadku, Jego decyzja nie zależy od poziomu naszej wiary. Raczej, decyzja ta uzależniona jest od Jego zamierzeń. Ci, którzy obiecują Boskie leczenie komukolwiek, kto posiada dostateczną wiarę, w dużym stopniu błędnie odczytują Pismo Święte.

Apostoł Paweł, jeden z najwierniejszych chrześcijan, o których wspomina Pismo Święte, prawie całe życie cierpiał na chroniczną słabość, którą określał jako swój „bodziec ciału”. Nie jesteśmy dokładnie powiadomieni o jaką słabość chodzi …Apostoł powiada, że trzykrotnie w trzech oddzielnych przypadkach wnosił specjalną prośbę do Boga o uleczenie. Jednakże ów człowiek wiary nie został uleczony. Boską odpowiedź stanowił nie cud, lecz obietnica: „Dosyć masz na łasce mojej; albowiem moc moja wykonywa się w słabości” (2 Kor. 12:9).

Pozwólcie mi podzielić się z wami moją krótką definicją łaski. Łaska to pomoc Boża przez Jego Syna. Aby odkupić nas od grzechu, Bóg ofiarował Swego Syna Jezusa Chrystusa na ukrzyżowanie. W czasie prób lub choroby dar Boga w postaci Jego Syna, Jego święta obecność umożliwia nam znoszenie wszelkiego bólu, jaki staje się naszym udziałem. Apostoł Paweł przekonał się, że może ufać Bogu w sprawie swego zdrowia. I rzeczywiście, z powodu swej słabości odnalazł on nowy wymiar w swych stosunkach z Ojcem. A oto co możemy usłyszeć od Apostoła: „Dlatego się kocham w krewkościach, w potwarzach, w niedostatkach, w prześladowaniach i w uciskach dla Chrystusa; bo gdym jest słaby, tedym jest mocny” (2 Kor. 12:10). Musimy być ostrożni, by nie zrozumieć błędnie tego, co mówi Apostoł. Nie wyraża on radości z powodu swej słabości. Raczej, czuje on radość pomimo owej słabości, pomimo jej trwania, bowiem wystarcza mu Chrystus.

George Matheson, wybitny poeta i człowiek Boży, utracił w młodości wzrok i przeżył czterdzieści lat jako ociemniały. Z Bożą pomocą nauczył się żyć w ciemności, co więcej, nauczył się wykorzystywać swą ułomność. Zauważcie jak opisywał swe zwycięstwo: „Boże mój, nigdy nie zdołam wyrazić Ci mych podziękowań za ten cierń. Tysiąc razy dziękowałem Ci za róże, ale ani razu za mój cierń. Oczekiwałem światła, w którym otrzymam zadośćuczynienie za mój krzyż, ale nigdy nie uważałem tego krzyża za doczesną chwałę. Naucz mnie chwały mego krzyża. Naucz mnie wartości mego ciernia. Pokaż mi, że drogą cierpienia wzniosłem się ku Tobie. Pokaż mi, że moje łzy stały się moją tęczą”.

Russell Henry Stafford ma rację mówiąc: „Nie zawsze dobro jest dobrem a zło złem”. Na podstawie takiej obietnicy możemy ufać Bogu w sprawie naszego zdrowia. Gdy rozpoczęły się pierwsze nieszczęścia Ijoba, pukał on nieustannie do drzwi nieba pytając: Dlaczego, dlaczego, dlaczego? Jednakże, jego pielgrzymka strapień przywiodła go ostatecznie do uświadomienia sobie, że właściwą reakcją było pytanie: Jak? Innymi słowy, musimy pytać Boga, jak najlepiej mamy reagować na nasze zdrowie lub jego brak. Nasza reakcja jest kluczem do życia.

Każdy ma problemy. Każdy posiada jakąś chorobę. Ważne jest jednak to, by pytać Boga, jak mamy się do niej ustosunkować. Zaufanie musi stanowić centrum naszej reakcji. Bóg wie, co jest nam przeznaczone. Wie, co zgodnie z Jego pragnieniem mamy zdobyć. Dlatego też możemy zaufać Mu pod każdym względem. – B. W. Woods.

Źródło: Sztandar Biblijny nr 10, s. 188-189, „Zaufanie do Boga w sprawie swego zdrowia”

_______
Zobacz inne świadectwa.

Pewien młody chrześcijanin pakował bagaże do podróży i powiedział do przyjaciela: „Prawie skończyłem pakowanie. Muszę jeszcze tylko włożyć przewodnik, latarkę, lusterko, teleskop, jakiś tomik pięknej poezji, kilka biografii, plik starych listów, śpiewnik, miecz, młotek i kilka książek, które czytam.

„Ale nie zmieścisz tego wszystkiego w swoje torbie”, sprzeciwił się przyjaciel.

„Ależ tak”, odpowiedział chłopak, „popatrz”, po czym umieścił swą Biblię w rogu walizki i zamknął ją.

Urodzony w Hull 24 sierpnia 1759 roku, William Wilberforce był synem dobrze prosperującego biznesmena, który zarobił fortunę na handlu w rejonie basenu Morza Bałtyckiego, rozwijającemu się dzięki portowi w Hull. William był małym chłopcem o słabym wzroku i delikatnym zdrowiu, lecz był inteligentny i miał bystry umysł.

Pierwszy z serii artykułów pod tytułem „Słudzy Boga i człowieka”.

• William Wilberforce. Działacz na rzecz zniesienia niewolnictwa
• Ira David Sankey. Autor muzyki i śpiewak w kampanii odnowy religijnej Moody?ego
• William i Catherine Booth. Założyciele Armii Zbawienia

Wczesne wpływy

Miał dziewięć lat, kiedy umarł jego ojciec i matka wysłała go, aby mieszkał ze swoim wujem i ciotką. Ciotka była religijną kobietą, która bardzo ceniła metodyskiego kaznodzieję George’a Whitefielda. Chłopiec rósł otoczony miłością krewnych, a będąc pod szczególnym wpływem charakteru swej ciotki, rozwinął poważne i pobożne usposobienie. Ten wpływ był w pewien sposób neutralizowany przez wysiłki jego matki, aby zaangażować go w światowe towarzystwo, w którym sama znajdowała przyjemność.

Życie na Uniwersytecie w Cambridge również oferowało wiele rozrywek, a ponieważ William odziedziczył od swej rodziny niezależny majątek, nie musiał pracować. Będąc w Cambridge, zdecydował się na wstąpienie do parlamentu oraz podjęcie służby publicznej i w 1780 roku został wybrany na członka parlamentu miasta Hull. Tam odnowił swoją znajomość z Williamem Pittem – który wkrótce został premierem – którego spotkał w Cambridge i wtedy zostali przyjaciółmi na całe życie. Śmietanka towarzyska Londynu oferowała wiele świeckich atrakcji i w swej wczesnej karierze William czerpał przyjemność z czynnego życia towarzyskiego.

Rozwój duchowy

Lecz wczesne uczucia religijne Williama ponownie rozbudziły się i pogłębiły, kiedy Isaac Milner, znajomy ze szkolnych czasów w Hull, towarzyszył mu w podróży do Francji. Spędzili oni czas wspólnie czytając „Początek i postęp religii w duszy”, Filipa Doddridge’a, dysydenckiego sługi Ewangelii oraz Grecki Nowy Testament. Wilberforce był pod takim wrażeniem charakteru swego towarzysza i ich wspólnej lektury, że jego religijne skłonności zostały bardzo pobudzone i wzmocnione.

John Newton, autor pieśni i przyjaciel, którego rady William potrzebował podczas kryzysu emocjonalnego, przekonał go do kontynuowania kariery politycznej. Newton przed swym nawróceniem był handlarzem niewolników. Przyłączywszy się do grupy ewangelicznych chrześcijan, znanych później jako „Sekta Claphama”, William stopniowo rezygnował ze światowych przyjemności londyńskiego towarzystwa, poświęcając się sprawom dobroczynności, takim jak ruch Szkół Niedzielnych, a potem Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne, a w szczególności opowiadając się za zniesieniem niewolnictwa i podejmując kampanię w parlamencie na rzecz tej sprawy.

Ulubiona pieśnią Wilberforce’a była, napisana przez Johna Newtona, „Cudowna Boża łaska”. Pod jej angielskim tytułem Amazing Grace kilka lat temu nakręcono film prezentujący niektóre fakty z biografii przywódcy abolicjonistów.

Handel niewolnikami

Właściciele brytyjskich statków przez wiele lat prowadzili ten intratny handel, lecz warunki w jakich kupowano, transportowano i sprzedawano niewolników rzadko były znane osobom postronnym. Majątki zbijano również na ładunkach cukru, rumu i tytoniu przewożonych statkami, które wracały do Liverpoolu z niewolnikami. Odważni ludzie opowiadający się za zniesieniem tego handlu, spotkali się z wielką opozycją osób żywotnie nim zainteresowanych.

(Zobacz w Wikipedii schemat statku Brookes przewożącego niewolników, ilustrujący nieludzkie warunki jakie istniały na pokładach tego typu statków)

Długa walka

Pitt zachęcił Wilberforce’a do złożenia w tej sprawie wniosku w parlamencie. On uczynił tak w czasie debaty w maju 1789 i kończąc swą trzy i pół godzinną mowę, zaapelował do słuchaczy:

Panowie, został nam teraz przedstawiony charakter i okoliczności tego handlu. Już dłużej nie możemy zasłaniać się niewiedzą. Nie możemy pominąć tego milczeniem. Lecz możemy nim wzgardzić. Możemy go usunąć z naszej drogi. Lecz nie możemy się odwrócić, by na to nie patrzeć (Oliver Warner, „William Wilberforce i jego czasy”, Londyn 1962).

Pitt i inni umiejętnie wspierali Wilberforce’a, lecz zanim parlament zdecydował, że handel niewolnikami powinien być stopniowo znoszony, był już rok 1792, a ustawa przeszła ostatecznie w 1801 roku. Jednak wolność dla niewolników nie została jeszcze zdobyta i kampania trwała nadal, choć zły stan zdrowia Wilberforce’a oznaczał, że już dłużej nie mógł odgrywać znaczącej roli.

Długie lata minęły zanim oddano sprawiedliwość tej sprawie i w sierpniu 1833 roku parlament uchwalił projekt ustawy dającej wolność wszystkim niewolnikom w Koloniach Brytyjskich. Wilberforce umarł dokładnie miesiąc wcześniej, wiedząc, że projekt przeszedł drugie czytanie.

Może on zostać uznany za twórcę Anglii w tym znaczeniu, że zaprezentował ogółowi świata typ Anglika gotowego do zużycia swej energii dla dobra ludzkości. … Istnieje coś takiego jak altruizm, a ludzie tacy jak Wilberforce są tego dowodem (Oliver Warner, „William Wilberforce i jego czasy”, Londyn 1962).

Źródło: Sztandar Biblijny, styczeń 2004.

Fałszywą (a często spotykaną) myślą, jest przekonanie, że błędne nauki i praktyki Świadków Jehowy przekazał im Charles Taze Russell. Inną błędną myślą jest to, że jest on założycielem ich Organizacji. Choć jest prawdą, że Pastor Russell z kilkoma przyjaciółmi zapoczątkował ruch religijny i stworzył Watch Tower Bible and Tract Society (obecnie w posiadaniu ŚJ) jako fundację czy środek, za pomocą którego dary mogłyby być użyte na głoszenie Ewangelii i chociaż był on Prezydentem tego Towarzystwa oraz Redaktorem czasopisma Watch Tower (Strażnica) aż do śmierci (w 1916 r.), to jednak wcale nie on był założycielem organizacji Świadków Jehowy ani autorem ich krańcowości w doktrynie i praktyce.

Pastor Russell nie był założycielem organizacji „Świadków Jehowy”

Organizacja ŚJ została założona przez Josepha F. Rutherforda w roku 1931. Po śmierci pastora Russella, Rutherford wskutek wybiegów prawnych zdołał rozwiązać radę dyrektorów, która zgodnie z zarządzeniami testamentowymi Russella, miała pieczę nad działalnością Towarzystwa. Tym samym przywłaszczył on sobie kierownictwo nad całym ruchem.

Josepha F. Rutherford zachował niektóre nauki Russella, ale stopniowo prawie wszystkie odrzucił, zastępując je swoimi własnymi naukami, które w wielu wypadkach nie są zgodne z Pismem Świętym, są bezwzględne i przesadzone (Więcej dowiesz się m.in. w artykule: Nadzieja dla mieszkańców Sodomy). Ktokolwiek te błędy, wypaczone proroctwa i niedorzeczne nauki Rutherforda i jego następców przypisuje pastorowi Russellowi, przedstawia go w fałszywym świetle.

Kim był Charles Taze Russell

Pastor Russell był największym autorem, redaktorem, kaznodzieją, wykładowcą, nauczycielem i pastorem swoich czasów. Urodził się w 1852 r., a jego działalność śmierć zakończyła 31 października 1916 roku. W poniższym artykule skupimy się na tym czego nauczał Charles Taze Russell.

Dzieła wydane przez pastora Russella

• Cel i sposób powrotu naszego Pana, 1878
• Pokarm dla myślących chrześcijan, 1978
• Cienie Przybytku, 1881
• Sześć tomów Wykładów Pisma Świętego:
  1. Boski Plan Wieków, 1886
  2. Nadszedł Czas, 1889
  3. Przyjdź Królestwo Twoje, 1891
  4. Walka Armagedonu, 1897
  5. Pojednanie człowieka z Bogiem, 1899
  6. Nowe Stworzenie, 1904
• Liczne traktaty (np. Co to jest piekło, Gdzie są umarli)

Był redaktorem czasopism

• Watch Tower and Herald of Christ?s Presence
• Bible Students Monthly

Był wykładowcą

Od 1878 r. aż do ostatniej godziny życia (zmarł wracając z miejscowości, w której służył wykładami Pisma Świętego), do października 1916:

• Przebył 1 609 300 kilometrów.
• Miał 30 000 wykładów.
• Przemawiał na wszystkich kontynentach, zdobywając przydomek pastora, którego kazalnicą jest świat.

Był autorem artykułów drukowanych przez 4000 gazet.

• Czego nauczał ten człowiek w swoich sześciu głównych dziełach?
  Przyjrzyjmy się kolejno każdemu z nich.

I tom Wykładów Pisma Świętego:
Boski plan wieków

• Biblia jest rozumnym i prawdziwym objawieniem planu dobrze uporządkowanego, pełnego sprawiedliwości, mądrości i miłości.
• „Klucz znajomości” Pisma Świętego (Łuk. 11:52) został odnaleziony, a dzięki niemu lud Boży może zrozumieć zakrytą tajemnicę (Kol. 1:26).
• Pan Jezus Chrystus i jego wierni będą w przyszłości nie tylko kapłanami, lecz także królami.
• To Królestwo obecnie jest zakładane, a wola Boża wykonywać się będzie w czasie wtórej obecności Pana Jezusa.
• Zamiarem Bożym jest wybrać oraz odkupić Kościół w Wieku Ewangelii i użyć go dla błogosławienia całej ludzkości w Tysiącleciu.
• „Okup za wszystkich” znaczy, iż wszyscy ludzie będą mieć sposobność powrócenia do utraconej doskonałości.
• „Dzień Sądu” będzie trwał 1000 lat i będzie dniem próby [sposobności i szansy] dla świata.
• Natura ludzka i natura duchowa są dwiema odrębnymi rzeczami i bardzo się różnią jedna od drugiej.
• „Wąska ścieżka, która prowadzi do żywota” jest ścieżką samozaparcia i kończy się z tym wiekiem.
• Droga świętobliwości i sprawiedliwości, na której nie będzie więcej bólu (Obj 21:1-5), zostanie otwarta podczas Tysiąclecia dla całej ludzkości.
• Królestwa tego świata zostały założone tylko na pewien czas i przy końcu tego czasu ustąpią, aby zrobić miejsce nowemu, które będzie wysłuchaniem modlitwy: „Przyjdź Królestwo Twoje”.
• I TOM WYKŁADÓW udziela jasnej odpowiedzi na temat dozwolenia zła i tego, jaki jest stosunek ludu Bożego do panowania grzechu, śmierci i do ich skutków.

II tom Wykładów Pisma Świętego:
Nadszedł czas

• Upłynęło 6000 lat od stworzenia Adama do 1872 r.
• Nasz Pan narodził się w październiku, 2 roku przed naszą erą.
• Zwiastowanie Marii miało miejsce około 25 grudnia, 3 roku przed naszą erą.
• Nasz Pan został ochrzczony w październiku, 29 roku naszej ery.
• „Siedemdziesiąt tygodni” łaski dla Izraela skończyło się w 36 roku naszej ery.
• „Żniwo” Wieku Żydowskiego trwało 40 lat, od 29 do 69 roku naszej ery.
• „Żniwo” Wieku Chrześcijańskiego trwało 40 lat, od 1874 do 1914 r.
• Żydowskie Jubileusze były typami Czasów naprawienia wszystkich rzeczy (Dz. Ap. 3:19-21).
• Typiczne Jubileusze wskazują na datę ich antytypu.
• „Czasy Pogan” skończyły się w 1914 r.
• Wiek Żydowski w swej długości, ceremoniach itd. przedstawiał rzeczywistość Wieku chrześcijańskiego i jego długość.
• Antychryst już się objawił. W II TOMIE WYKŁADÓW dowiesz się: Jak? Gdzie? i Kiedy?

III tom Wykładów Pisma Świętego
Przyjdź Królestwo Twoje!

• Żyjemy obecnie w „czasie końca” Wieku Ewangelii.
• Nasza epoka jest „Dniem” przygotowania Bożego do Wieku Tysiąclecia.
• „Dni oczekiwania” skończyły się, a „Oczyszczenie Świątnicy” (Kościoła), zwiezienie do spichlerza jego Pszenicy i niszczenie Kąkolu odbywa się w naszym czasie.
• Jest to powodem, dla którego Bóg zaczyna przywracać swoją łaskę cielesnemu Izraelowi, zaślepionemu od wieków, aby móc zgromadzić wybraną klasę spośród pogan.
• Ta łaska objawia się w sposób stopniowy i jest nazwana Syjonizmem.
• Królestwo Immanuela jest teraz zakładane.
• Wielka Piramida w Egipcie jest świadkiem wszystkich tych wydarzeń minionych Wieków, jak również i naszego obecnego czasu i świadczy o nich przez symbole.

IV tom Wykładów Pisma Świętego:
Walka Armagedonu

• Wiek Ewangelii ma się zakończyć „Dniem Pomsty”.
• Ów dzień obejmie cały świat a szczególnie chrześcijaństwo tylko z nazwy.
• Wszystkie systemy polityczne, społeczne, finansowe i religijne upadną (Więcej na ten temat dowiesz m.in. w artykule: Koniec świata w Apokalipsie wg Jana).
• Sądy te mają się rozpocząć od Domu Bożego i rozciągnąć się na wszystkich.
• Okres ten jest nazwany przez Proroków „Dniem Pańskim”.
• Jest on symbolicznie pokazany jako „Dzień ciemności”, „Dzień chmury” itd.
• Ucisk (lub zamieszanie) tego dnia jest przy równane do huraganu, potopu, ognia, itd., te znamienne typy zostały użyte, aby móc ocenić i równocześnie zakryć rzeczywisty stan tego „Czasu Ucisku” (lub zamieszania), jakiego nigdy nie było odkąd narody poczęły istnieć.
• Przygotowania na ten „ogień”, do tej symbolicznej „Burzy” są obecnie w toku i wkrótce rozpoczną swoją gwałtowną działalność.
• Rozpętają się spory między masami ludu a grupami bogatych i uprzywilejowanych.
• Wielu rozpoznaje ten ucisk i ucieka się do różnych planów, aby go odwrócić, lecz wszystkie plany i zabiegi świata całkowicie zawiodą.
• Królestwo Boże, jedyna nadzieja dla ludu Bożego i całego świata, jest pewne.
• Dojście człowieka do ostateczności okaże się dla Boga sposobnością ustanowienia Królestwa Bożego ? Tysiącletniego Królestwa Chrystusowego, które ustanowi sprawiedliwość mocą Bożą.

V tom Wykładów Pisma Świętego:
Pojednanie między Bogiem a człowiekiem

WSZYSCY PRAWDZIWI CHRZEŚCIJANIE WIERZĄ W POJEDNANIE, lecz bardzo mało osób, nawet z najlepiej poinformowanych, może wytłumaczyć fakt, lub filozofię, pojednania między Bogiem a człowiekiem. Z książki „Pojednanie…” każdy może dowiedzieć się:

• Że Pismo Św. uczy o wielkim Autorze Pojednania, Panu Bogu, i o wielkim Pośredniku Pojednania, Chrystusie.
• O konieczności Pojednania i o konieczności dla „Jednorodzonego” stania się „ciałem”, następnie o Jego śmierci i zmartwychwstaniu z umarłych, aby dokonać Pojednania.
• O zadaniu i pracy Ducha Świętego w odniesieniu do Pojednania. I o poważnej części Pojednania, która pozostaje do ukończenia ? która oczekuje Wtórego Przyjścia Chrystusa w Jego chwale.
• O głównej doktrynie Pojednania, mianowicie o Okupie ? czym on jest ? dlaczego był i jest ośrodkiem lub „piastą koła” wokół której i do której wszystkie nauki Biblii się stosują.
• W jaki sposób ta wielka doktryna o Okupie jest testem prawdziwości lub fałszu wszystkich doktryn; tak że gdy raz jasno będzie zrozumiana stanie się ochroną przed błędem we wszystkich jego formach.
• O człowieku, który jest przedmiotem wielkiego Pojednania, o jego naturze, o jego grzechu, o jego karze, o jego wybawieniu przez Chrystusa i o jego przyszłych możliwościach przez przyjęcie tego Pojednania.

VI tom Wykładów Pisma Świętego:
Nowe Stworzenie

• Rzuca nowe i interesujące światło na Tydzień Stworzenia z Księgi Rodzaju.
• Uznaje prawdziwy Kościół Chrystusowy, spłodzony z ducha jako Nowe Stworzenie.
• Stara się wytłumaczyć na podstawie Pisma Św. stopnie łaski Bożej: usprawiedliwienie, uświęcenie i wyzwolenie w Pierwszym Zmartwychwstaniu.
• Wyjaśnia w kolejności zadania i powinności Nowego Stworzenia wobec Pana, jedno wobec drugiego, wobec przyjaciół i sąsiadów, wobec rodziców, dzieci, mężów, żon itd.
• Tłumaczy Pamiątkową Wieczerzę Pańską i omawia oraz wyjaśnia: czym ona jest a czym nie jest i co powinno być jasno rozeznane przez wszystkie dzieci Boże.
• Chrzest jest przedmiotem całego rozdziału. Liczne błędy prawie wszystkich denominacji są wyjawione w duchu uprzejmym, a następnie prawdziwy chrzest jest przedstawiony w sposób przekonywujący i niezbity.
• Starannie bierze się pod uwagę sprawę nieprzyjaciół i niebezpieczeństw Nowego Stworzenia, podając biblijny sposób do pokonania ich, jak również omawia obecne i przyszłe dziedzictwo świętych.

Pastor Russell – podsumowanie

Zaskakujące, że ci, którzy atakują Russella, odwołują się do nauk, których wcale nie wyznawał! „Podróżujący kaznodzieja” nie nauczał, że badacze Pisma Świętego to wybrany lud Boży, nie brał udziału w sporach o imieniu Bożym. Nie uczył też o „palu męki” i nie odnosił się do przetaczania krwi. Nie był również przeciwnikiem państwowego hymnu czy godła. „Cesarzowi oddawał co cesarskie, a co boskie ? Bogu”, będąc przy tym sługą dobrym i wiernym we wszystkim, nad czym postawił go Pan.

Jeśli interesują Cię nauki pastora Russella, zamów bezpłatnie 1 tom jego wykładów pt. „Boski plan wieków”.

Na zakończenie: fragment przemówienia pastora Russella (1914 r.) na temat śmierci i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Jedno z nielicznych nagrań, na których mamy okazję go zobaczyć i posłuchać.