Roboczy zapis wykładu:

Drodzy Braterstwo, zacznę od jednego z poematów, jaki mamy w „Wierszach Brzasku”. Wiersz nr 7, zatytułowany „Kościół Prawdziwy”. Tam czytamy takie słowa:

„Raz w dzień świąteczny o świcie zbłądziłem.
O pomoc pielgrzyma pewnego prosiłem:
Powiedz – pytałem – przez jakie iść niwy,
By znaleźć ten jeden kościół prawdziwy?
On odrzekł: Świat cały przeszukasz dokoła,
A nigdzie nie znajdziesz takiego kościoła.”

I końcowa część:

„W kurzu klęknąłem i tak się modliłem
O Chryste, Panie! Pomóż, gdy wołam,
Do prawdziwego zaprowadź kościoła.
On odrzekł, a człowiek tak mówić nie zdoła:
Nikt znaleźć nie może takiego kościoła.
Odtąd, gdy szukasz, kościoła nie szukaj,
Lecz jego Głowy i tak nauczaj!”

Ten temat, jak widać, nie jest tematem nowym, współczesnym, że też się rozglądamy: co, jak, gdzie, z kim, dlaczego – w sprawie kościoła i organizacji kościoła. To jest temat, który cały czas towarzyszył Ludowi Bożemu.

I pytanie, który kościół jest prawdziwy pojawiało się wielokrotnie na przestrzeni tych wielu, wielu lat od naszego Pana, aż do naszych czasów. Nam przyszło wzrastać w czasie, kiedy jesteśmy wiązani ze Świeckim Ruchem Misyjnym Epifania. I można by powiedzieć, że przez samo takie uczestniczenie w tym Ruchu, korzystanie z pewnych rzeczy, które ten Ruch dostarczał, nasz udział w konwencjach, korzystanie z literatury itd., itd. sprawiło, że niejednemu gdzieś tam w głowie taka myśl się pojawiała: no to to jest ten nasz jedyny kościół. To jest ten ruch, ten prawdziwy. I teraz takie mam pytanie.

Czy ruch jest tym prawdziwym kościołem dającym prawdę? Mam nadzieję, że wszyscy, jak tu jesteśmy, odpowiemy, że nie. Bo Ruch nie daje prawdy. Ruch ma drukować, wydawać czasopisma, ewentualnie organizować konwencje, ewentualnie wysyłać do zborów, które zaproszą, mówców. No ma taką rolę organizacyjną, wydawniczą tego typu, ale nie podaje prawdy. Więc też tak ciekawie, albo nieciekawie się złożyło, że na przestrzeni tych lat, tutaj powiedzmy tego dwudziestego naszego wieku, jak był wódz ludu Bożego, to był jednocześnie opiekunem Ruchu. I nam się tak jakby też zaczęło powoli wydawać, że Ruch i opiekun to jedno.

W związku z tym, jeżeli prawda idzie, to idzie z Ruchu. A jak idzie z Ruchu i najczystsza prawda, bo faktycznie mamy taką prawdę, to znaczy, że Ruch wydaje prawdę. Ruch nie wydaje prawdę. Ruch wydaje „Teraźniejszą Prawdę”, czasopismo, wydaje tomy, wydaje wszystkie inne rzeczy, które są możliwe, ale nie jest kościołem. Nie jest tym prawdziwym kościołem, o którym tu poszukiwacz też właśnie mówił: „szukam kościoła prawdziwego”.

Nie ma prawdziwego kościoła w sensie organizacyjnym. Ruch jest na usługach zboru, a nie pełni funkcji kontrolnej dla zboru, ani zarządzającej dla zboru. No też o tym troszkę jakby się zapomniało.

Ja, powiem braterstwu, że widzę dwa skrajne stanowiska. Taka polaryzacja, jest taka solidna polaryzacja. Jedno, niedawno rozmawiam z siostrą, która mówi: „No ale Bracie, gdyby nie było Ruchu, to kto nam powie, co mamy robić?” Ja mówię: „no, ale przypomnij mi, kto jest głową zboru?”. „No Jezus Chrystus.” Ja mówię: „no to nam powie”. Niepotrzebny jest ruch do tego, żeby powiedział, co zbór ma robić. Bo zbór jest tak zorganizowany i tak przez Boga prowadzony i jest pod głową, czyli pod Jezusem Chrystusem, że nie potrzebuje nikogo z zewnątrz, żeby mówił, co ma robić.

Ale prawda jest też taka, że w wielu zborach wykształtował się pogląd, że Ruch ma do powiedzenia w tych sprawach trochę. I w związku z tym jest jakaś sprawa w zborze, list do centrali: „Co mamy robić?”. No jeżeli tak napisze takich listów paręnaście, parędziesiąt zborów i ileś tam razy, to centrala też zaczyna się przekonywać do tego, że ma prawo się wypowiadać w tych sprawach. Jak ją proszą o radę, to radzi. Ale potem nie tylko radzi. Potem już mówi, tak macie zrobić.

No i, drodzy Braterstwo, myślę, że w ten sposób. To jest jakby jedna strona. Nie ma Ruchu, nie wiemy, co robić, jest problem, a problemu nie ma tak naprawdę, bo Głowę mamy, naszego Pana mamy, a w organizacji kościoła ta Głowa myśli, co robić, podejmuje decyzje, sprawia, że takie czy inne kroki podejmujemy.

No i druga jakby strona medalu jest taka: „Ruch nam się z pewnych konkretnych powodów nie podoba i w związku z tym musimy się koniecznie odłączyć od Ruchu”. No brat Johnson pisał w wielu miejscach, że my nie mówimy, że organizacja jaką jest zbór nie ma korzystać z pomocy takich instytucji jak tłumacz, jak twórca słownika, konkordancji, wydawcy, tacy, inni itd.

I ruch taką funkcję pełni, dopóki ją pełni – taką funkcję. Dopóki nam niczego nie narzuci, dopóki mamy prawo podejmować decyzje, dopóki możemy tak funkcjonować, żeby realizować swoją misję jako zboru (i za chwilę o tej misji troszkę powiemy sobie), to niekoniecznie musimy zrywać kontakty, bo my się nie utożsamiamy z Ruchem jako podającym prawdę, tylko jako tym, który wydaje „Teraźniejszą Prawdę”, „Sztandar Biblijny”. Inne książki były wydawane i będą wydawane z tego, co wiem, czyli to jest coś, co jest nam potrzebne i z czego korzystamy jako z organizacji świeckiej, która pełni funkcje potrzebne nam również.

I tak, jak powiedziałem, dopóki jesteśmy niezależni, dopóki sami podejmujemy decyzje, dopóki nikt nam nie zabrania niczego uczynić, a nie zabrania nam akurat, więc powiem, że nie musimy robić radykalnych ruchów odejścia od Ruchu, ale to nie zwalnia nas z pewnej bardzo ważnej rzeczy, bo w dalszym ciągu jest tak, że wydawane „Teraźniejsze Prawdy”, te bieżące, aktualne i „Sztandary Biblijne”, no w nich nauki są umieszczane przez kogoś, kto stoi na czele tej pracy. Ja wiem, że wszyscy uznajemy, że na pewno aktualnie brat w Stanach Zjednoczonych jest opiekunem Ruchu, bo jest, został wybrany na opiekuna Ruchu, ale czy jest wodzem Ludu Bożego? Nie ma za bardzo argumentów na ten temat: ani w Piśmie Świętym, ani w początkowych poczynaniach brata, bo początkowe poczynania brata są takie, że my wsiadamy na wóz i jedziemy, na rydwan tak naprawdę i jedziemy, czyli jesteśmy organizacją, Bożą organizacją, jedyną Bożą organizacją. Jak to czytamy, to są pewne wątpliwości, czy ten brat wie, dokąd nas prowadzi.

Ostatnio czytałem list brata Franka Janke, zwolnionego niedawno ze służby i on napisał bardzo sympatyczny list do brata aktualnie zarządzającego Ruchem i napisał, że życzy mu Błogosławieństwa Bożego, ale za nim nie pójdzie. Nie pójdzie, no bo nie ta droga. Zupełnie zaczyna się pewna zmiana w naukach, w doktrynach i nasza rola jest taka, żeby przecedzić to i wybrać to, co jest dobre, a to, co jest złe, odrzucić.

No i teraz, przy okazji tego, że te tematy nas na pewno w obecnym czasie nurtują, że te tematy są dla nas ważne, istotne, chciałbym przypomnieć pewne myśli zawarte w artykule napisanym przez brata Johnsona, to jest z szóstego tomu epifanicznego, drugi rozdział i tam jest mowa o… temat, znaczy tytuł artykułu jest „Kościół kompletnie zorganizowany”. Bo to nie jest tak, że mamy takie jakieś bezhołowie, używając tego nieładnego słowa, gdzie nie ma żadnej organizacji w Kościele, bo to też nie jest tak, że Pismo Święte i Bóg poprzez to Pismo Święte nie zadbał o to, jak kościół ma funkcjonować. Kościół jest zorganizowany, ale nie po ludzku i nie dla ludzkich celów, ale dla celów zdecydowanie wyższych.

Czyli tam w tym szóstym tomie, rozdział drugi, a w „Teraźniejszej Prawdzie” pierwszy raz pojawił się ten artykuł w 1931 roku, na 51 stronie pojawia się tam pierwsza strona tego artykułu. I ten artykuł zaczyna się od podania kilku wersetów mówiących o tym, że kościół jest zorganizowany. Chciałbym tutaj jeszcze jedną rzecz powiedzieć, że wersety, o których tu jest mowa, mówią o Kościele, ale w tej takim jakby podstawowej komórce kościoła, czyli mówią o zborach.

Bo czytamy, że ustanowił w zborach starszych czy tam ustanowił to, że w zborach podejmowano takie czy inne decyzje. Czyli zbory, albo zbór jest reprezentacją całego kościoła, dlatego że zbór składa się z tych, którzy podjęli decyzję, że będą szli za Jezusem, będą go naśladowali i będą realizowali pewną misję. O tej misji za chwilę powiemy.

Jeżeli tak, to są one tą podstawową komórką, bo tak jak w społeczeństwie małżeństwo jest tą komórką podstawową, tak się to nazywa, tak zbór w Kościele jest tą podstawową komórką. Nad każdym zborem jest nasz Pan jako Głowa. I 1 List do Kolosan 1:18 – jest tam porównywany kościół do ciała. List do Rzymian 12:4-8 – tam też jest porównanie kościoła do ciała, czyli funkcjonowanie kościoła, czyli zboru jest porównane do funkcjonowania naszego ciała jako organizmu.

No i podobnie w Liście do Efezów 4:11-13 – nie będziemy ich na razie odczytywać, za chwilę do nich wrócimy, ale jest podane jak ma być zorganizowany kościół i jakie są w nim relacje. To nie są relacje tego typu, że ja każę, ty wykonujesz, tylko są relacje, że jeden drugiemu pomaga. Jeden organ bez drugiego organu nie może funkcjonować, że ucho jest istotne dla organizmu, ale samo dla siebie nie jest istotne.

Dostarcza informacji, dzięki temu mózg przetwarza je, możemy reagować na takie czy inne rzeczy. Więc wszystko ze sobą jest zespolone, zsynchronizowane i jedno drugiemu służy. To nie jest hierarchiczna jakaś konstrukcja, gdzie ten mówi, ten wykonuje, ten jest jeszcze niżej, jeszcze niżej.

Chociaż nogi są najniżej, ale mają taką samą funkcję, może nie taką jak głowa, bo głowa jest najważniejsza, ale mają taką samą funkcję jak wszystkie inne narządy ciała. Czyli jest zorganizowany kościół, ale na innych zasadach niż różne świeckie organizacje. Te relacje są właśnie najlepiej zobrazowane przez nasz organizm.

I dlatego pisarze Nowego Testamentu tak właśnie do tego podchodzili. Drodzy Braterstwo, bez organizacji nie można prowadzić żadnego przedsięwzięcia i o tym wie każdy z nas, że jak nie zaplanujemy, nie wytyczymy jakiegoś celu, nie założymy, czyli jak nie będziemy wiedzieli co chcemy osiągnąć, to nie będziemy wiedzieli jakie środki nam będą potrzebne, żeby to zorganizować. I nie będziemy tego tematu rozważać, bo to jest oczywiste.

Natomiast, tak wracając jeszcze do tych obrazów, które są zawarte w wersetach, jakie wymieniłem, to jest tam w Liście do Efezów 4:16 czytamy: „ciało przystojnie złożone”, czyli to jest organizacja, przystojnie złożone, tak ten przekład gdański mówi, „i spojone we wszystkich stawach, przez które jeden członek drugiemu posiłku dodaje przez moc, która jest w każdym członku”. Czyli każdy z nas ma swoją rolę do wykonania w zborze i każdy wykonując te czynności, jakie wykonuje, to wynika z jego zdolności, z jego usposobienia, z jego wiedzy, z różnych rzeczy, które ma i daje tej społeczności to, co może dać. I dzięki temu, że zbór ma swoje potrzeby, te możliwości są wyzwalane z każdego z nas i pomagamy.

Jeden ma umiejętność, nie wiem, takiego rzeczowego, konkretnego wykładu, a drugi ma umiejętność porozmawiania z kimś w taki sposób, że za chwilę ten ktoś, kto przed chwilą miał, jak to się mówi, nos na kwintę, za chwilę jest radosny, uśmiechnięty i jest mu dobrze. Czyli umiejętność tego podniesienia na duchu i dodania energii, ale inny potrafi przyjść i kogoś napomnieć i powiedzieć: „słuchaj, no, zastanów się przynajmniej nad tym, bo wydaje mi się, że to jest nie tak”. Ale drugi, który nie ma do tego zdolności, przyjdzie i powie: „źle postępujesz i jak tego nie zmienisz, to pamiętaj, co cię czeka.” No i w kimś się zaraz, ten ktoś zamiast przyjąć, to powie: „a co ty masz do mnie?”. Bo tak też może być.

Więc tak jak Pismo Święte mówi, każdy z nas w zborze ma do wypełnienia swoją funkcję. I tu nie ma kogoś, kto jest mniejszy czy większy, to nie może być tak, że jak słyszeliśmy, bywały takie odpowiedzi na konwencjach, że nie może starszy zborowy albo diakon nie może się modlić. No co to jest? To jest po prostu, nie wiem, nie potrafię tego nazwać, bo to pokazuje, że jest, że tworzy się hierarchia, że tylko tym na górze wolno, bo oni są bliżej Boga. No nie są bliżej Boga. W jaki sposób? To taki tylko przykład, gdzie się braciom przestały pewne rzeczy podobać, bo tak się nie postępuje.

Nie można mówić albo na konwencji mogą tylko pielgrzymi i ewangeliści się modlić. Jaka zasada tym rządzi? Gdzie to jest wyczytane? Skąd to jest wzięte? Nie ma czegoś takiego, a faktycznie stosowane, regularnie. Ja się kiedyś też naraziłem, bo na konwencji w Bydgoszczy to nie tyle modlitwy dotyczyło, co tego roznoszenia chleba. I mówię sobie: „no to ci, co usługiwali, to niech roznoszą”. I dałem kilku ewangelistom. A to tylko pielgrzymi mogą. Ja tak mówię: „mogą”. Mogą wszyscy. Nie ma zasady. Ale ja zostałem zawołany na dywanik. „Dlaczego pielgrzymi?”. Jeden z ewangelistów też mówi: „no ale my nie możemy”. „No jak to, jak ja ci daję chleb i mówię roznoś, to możesz.” No i wziął ten chleb i poszedł. Pewnie może też był wezwany na dywanik. Nie wiem.

Niezależnie od tego, to są podziały stworzone bardzo dziwne takie. I to wskazuje, że jakby zapomina się o tym, że jeden drugiemu ma służyć jak najlepiej potrafi i ma to wspólnie dobrze działać, tylko że już jest hierarchia. Ten może, ten nie może. Ten jest wyżej, ten jest niżej. Nie ma czegoś takiego. Pismo Święte o tym nie mówi.

I teraz tak na chwilę wrócimy, bo tak jak mówiłem, każda organizacja, która ma przed sobą jakiś cel, jakieś zadania, jakiś cel do osiągnięcia, jakieś zadanie do wykonania, to musi do tego dostosować swoje środki, podjąć odpowiednie działania. To zastanówmy się i przypomnijmy tak naprawdę, bo wiemy o tym, jaka jest misja kościoła, czyli: czemu ma służyć organizacja kościoła. I to jest tak… Używał będę troszkę słownictwa, które w tym artykule było, bo pewnie będzie to najlepiej, ale czasem będę przetłumaczył, czasem będę przekładał na nasz język.

Czyli tak, posłannictwo, pierwsza zasada, pierwsza rzecz. Posłannictwo względem Boga i Chrystusa. To znaczy, że mamy w zborze robić wszystko, żeby oddawać Bogu cześć najwyższą, jaka jest możliwa, wielbić Boga przez różne formy naszych działań, jakie mamy.

Bo w 1 do Koryntian 10:31 czytamy: „przeto lub jecie, lub pijecie, lub cokolwiek czynicie, wszystko ku chwale Bożej czyńcie. Nie bądźcie obrażeniem i Żydom, i Grekom, i zborowi Bożemu.” Czyli podstawowe zadanie: oddawanie czci Bogu.

I po to się tutaj zbieramy, po to też oddaliśmy się Bogu na służbę przez poświęcenie, żeby to czynić. I tu nie ma żadnych wątpliwości. I do tego naprawdę niepotrzebna jest jakaś zewnętrzna organizacja, która by coś wnosiła do tego, bo nie.

Po drugie, czyli kolejną rzeczą, jaką mamy do uzyskania tutaj w tym zborze, kiedy się spotykamy, to jest posłannictwo względem nas samych. Więc my też mamy tutaj korzystać. Mamy korzystać, po pierwsze, przez doskonalenie się w każdym dobrym słowie i pracy.

No i tutaj to można by odczytać List do Efezów 4:11-13, że dla tego celu właśnie, żeby to realizować, mamy podane, że „tenże dały niektóre apostoły, niektóre proroki, drugie ewangelisty, drugie też pasterze i nauczyciele.” Po co? „Ku spojeniu świętych, ku pracy usługiwaniu, ku budowaniu ciała Chrystusowego. A iżbyśmy się wszyscy zeszli w jedność wiary i znajomości Syna Bożego, w męża doskonałego, w miarę zupełnego wieku Chrystusowego.”

Chodzi o rozwój charakteru, rozwój tej najważniejszej cechy naszej osobowości, jaką jest miłość – maksymalnie jak to jest możliwe w naszym niedoskonałym tutaj jestestwie, jakie mamy. No i teraz Brat Johnson dzieli to na takie trzy etapy. Pierwszy to: mamy gromadzić osoby ze świata, które odpowiedzą na Boskie zaproszenie i żeby stały się jego własnością, żeby się stały członkami zboru, członkami kościoła jednocześnie. Czyli muszą być te osoby. To jest jedno, żeby ten zbór funkcjonował.

Drugie, żeby kościół się oczyszczał ze wszelkiej nieczystości ciała i ducha. Czyli znowu moglibyśmy List do Efezów 5:25-27: „Mężowie, miłujcie żony waszej, jako ich Chrystus umiłował kościół i wydał samego siebie za niego, aby go poświęcił, oczyściwszy umyciem wody przez słowo, aby go sobie wystawił chwalebnym kościołem, nie mającym zmazy, albo zmarszku, albo czego takiego, ale iżby był święty i bez nagany”. No taki jest cel, żeby ci, którzy przyszli już, dzięki działaniom zboru, ale też dzięki powołaniu, jakie dostali od Boga, żeby potem oczyścili się z tego, z czym przyszli. I ostatecznie, aby stał się podobny w charakterze do Chrystusa. Czyli nie tylko oczyszczenie, ale rozwój. Czyli: „Albowiem, które on przejrzał, te też przeznaczył, aby byli przypodobani obrazowi Syna Jego, aby on był pierworodny między wieloma braćmi.”

To do List do Kolosan 3:10-17 i inne wersety mówią o tym, że ci, którzy stali się dziećmi Bożymi, którzy przyszli do Boga, którzy przyszli do kościoła, to mają oprócz tego, że oczyścić się, to również rozwijać się na podobieństwo tego, który jako pierwszy szedł tą drogą, czyli Jezusa Chrystusa. Ta pierwsza część tej pracy na rzecz siebie, każdy z członków kościoła na rzecz siebie i innych, którzy są w zborze. Pierwsza część mówiła, że to jest doskonalenie w każdym dobrym słowie i pracy. I to w tych trzech elementach rozwinęliśmy.

A druga to jest taka, żeby się oczyszczać z tego, co… i odłączać od tych, którzy są takimi jawnymi, niepoprawnymi grzesznikami. I rzeczywiście Pismo Święte mówi o tym, żeby z takimi zrywać społeczność. Jeżeli to jest ktoś, kto na prośbę czy na rozmowę brata czy siostry nie reaguje, na rozmowę ze zborem nie reaguje, a jego działanie czy też jego życie, jego postępowanie ma negatywny wpływ na funkcjonowanie zboru, to jest konieczne wtedy, żeby przeciąć te więzy i żeby nie było złego wpływu. To Pismo Święte o tym wspomina, że ma to funkcjonować i funkcjonowało. I też opisane są te metody, zasady, jak to powinno być i nie powinno to być robione w złych uczuciach i w złej wierze ze strony tych, którzy to czynią, ale z miłości do tego, w stosunku do którego to czynią.

I to nie ma być tak, że ma być pozbawiony możliwości naprawy i powrotu, bo to jest istotna sprawa. Ktoś może pobłądzić, może zejść na niewłaściwą drogę, ale ma też prawo powrotu. I trzecią częścią tego działania kościoła na rzecz siebie, czyli wszystkich członków zboru na rzecz siebie, czyli każdego indywidualnie i całego zboru jako takiego, to jest przeprowadzanie różnych spraw tego typu, jak wybory sług, jak ustalanie planów naszego działania, rozkładów: co, kto i kiedy będzie wykonywał. To są rzeczy, które zbór ma prawo i powinien czynić, żeby dobrze funkcjonował i żeby ta misja, którą ma przed sobą, była wykonywana.

Czyli tak, jak mówiliśmy, pierwsze to były działania na rzecz wychwalania Boga i oddawania czci Bogu. Druga, na naszą rzecz, czyli nasz rozwój wewnętrzny poprzez: najpierw przybycie tutaj na miejsce, dzięki powołaniu Bożemu i działaniu zboru, choćby nawet przez zabrania te otwarte nasze, czy działalność internetową, czy inną. I po trzecie: oczyszczanie i rozwój, czyli przyjście, oczyszczanie i rozwój. A kolejna sprawa to jest jakby uczynienie jakiejś granicy między tym, kto niepoprawny jest i nie chce pomocy nawet ze strony zboru. To ma służyć jego przywróceniu, zwróceniu mu uwagi na to, że jest naprawdę źle i danie jednocześnie szansy powrotu.

No i kolejna sprawa to jest to, że zbór ma podejmować różne działania. Niedługo będzie zebranie gospodarcze, będziemy ustalać, co robimy, kto będzie robił, kto będzie jakie działania wykonywał i co planujemy w przyszłym roku zrobić, żeby tę misję realizować. Czyli: będziemy robić zebrania publiczne, czy nie będziemy robić? Czy będziemy mieli takie wykłady, czy inne? Czy prosimy o sług przyjeżdżających, czy nie prosimy. Kogo zapraszamy.

Te rzeczy są w gestii zboru. To jest organizacja, która ma służyć nam tutaj w tym zborze. No i zbór ma też właśnie działania, może w bardziej ograniczonym zakresie, ale ma, w stosunku do świata. Czyli rozmawiamy z ludźmi i mówimy, że temu światu będzie uczyniony koniec; że przyjdzie Królestwo, o które się modlimy; że dobrze by było już teraz się trochę nad tym zastanowić i być może zmienić już swoje postępowanie, bo będzie łatwiej w przyszłości.

Czyli dawanie świadectwa światu. I myślę, że bardziej może przez nasze postępowanie: karcenie świata za to, że wykonuje grzech. Bo my nie wyjdziemy i nie powiemy do każdego, kto źle czyni: „Ty, grzeszniku, co ty robisz. Przecież ty postępujesz niezgodnie z Pismem Świętym”, bo popatrzyliby na nas jak na jakiegoś, przynajmniej, że się ze „Świeciem” by się kojarzyło, albo z innymi sprawami. Bo to nie to.

Ale jeżeli my będziemy w miarę możliwości postępować sprawiedliwie, dobrze, uczciwie, to ludzie patrząc na to sami się osądzają. „No, jest jednak coś”. „Ja wolę zatrudnić jednak świadka Jehowy albo jakiegoś badacza Pisma Świętego, bo mam pewność, że mi nic nie zginie”. Czyli on, nikt mu tego nie musiał mówić. On, patrząc na to, co się dzieje, jak postępują i jak się zachowują, już sam osądza siebie i innych. „Nie, nie, w innych kategoriach tutaj, ja jednak wolałbym mieć kogoś takiego”. Naszą rolą jest zwracanie światu uwagi niekoniecznie przez słowo, bo to może być przez nasze zachowanie, przez te, tak jak apostoł mówi, że jesteśmy „żywymi listami”, które inni czytając będą chwalić Boga. Jesteśmy listami.

Naszym postępowaniem mówimy innym, kim jesteśmy, jakie zasady wyznajemy, ku jakiemu celowi dążymy. Drodzy Braterstwo, tak naprawdę, to jeżeli będziemy mieli w pamięci to, jaka jest misja kościoła, czyli zboru, to bez problemu ustalimy, jaką będzie musiał mieć ten zbór organizacji, bo ustalimy, co służy, a co nie służy. I my jesteśmy zmuszeni do podejmowania takich różnych decyzji na bieżąco.

Myślę, że tutaj teraz dla przypomnienia dobrze będzie odczytać te wersety, o których wspominałem, te, które mówią, tak obrazowo ilustrują organizację kościoła. List do Kolosan 1:18 mówi: „On też jest głową ciała, to jest kościoła, który jest początkiem i pierworodnym z umarłych, aby on między wszystkimi przodkował”. Czyli pierwszy obraz.

Jest głowa, Jezus Chrystus, a kościół to ciało. Bez rozróżnienia na jakieś tam narządy poszczególne tego ciała, bez rozróżnienia na funkcje w tym ciele. Nasz Pan jest głową, a ciało to kościół jako całość.

Czyli zbór jako całość. 1 List do Koryntian 12:12-30. Odczytam: „Albowiem jako ciało jedno jest, a członków ma wiele, ale wszystkie członki ciała jednego, choć ich wiele jest, są jednym ciałem, tak i Chrystus. Albowiem przez jednego ducha my wszyscy w jedno ciało jesteśmy ochrzczeni, bądź Żydowie, bądź Grekowie, bądź niewolnicy, bądź wolni, a wszyscy napojeni jesteśmy w jednego ducha. Albowiem ciało nie jest jednym członkiem, ale wieloma. Jeśliby rzekła noga, ponieważem nie jest ręką, nie jestem z ciała. Izali dlatego nie jest z ciała? A jeśliby rzekło ucho, ponieważ nie jestem okiem, nie jestem z ciała. Izali nie jest z ciała? Jeśli wszystko ciało jest okiem, gdzieś słuch. A jeśli wszystko słuchem, gdzież powonienie? Ale teraz Bóg ułożył członki, każde z nich osobno w ciele, jako chciał. A jeśli by wszystkie były jednym członkiem, gdzież by było ciało? Ale teraz, acz jest wiele członków, lecz jedno jest ciało. Nie może być wtedy rzec oko ręce, nie potrzebuję ciebie, albo zaś głowa nogom, nie potrzebuję was. I owszem, daleko więcej członki, które się zdadzą być najmdlejsze w ciele, potrzebne są. A które mamy za najpoczciwsze w ciele, tym większą poczciwość wyrządzamy, a niepoczciwe członki nasze obfitszą poczciwość mają. Bo poczciwe członki nasze tego nie potrzebują. Lecz Bóg tak umiarkował ciało, dawszy członkowi, któremu czci nie dostaje obfitszą poczciwość. Aby nie było rozerwania w ciele, ale iżby jedne członki o drugich jednakie staranie miały. A przetoż, jeśli jeden członek cierpi, cierpią z nim wszystkie członki. A jeśli bywa uczczony jeden członek, radują się z nim wszystkie członki. Lecz wy jesteście ciałem Chrystusowym i członkami, każdy z osobna. A niektórych Bóg postanowił we zborze najpierw apostołów, potem proroków, po trzecie nauczycieli, a potem cudotwórców, potem dary uzdrawiania, pomocników, rządców, rozmaitość języków. Izali wszyscy są apostołami, i zali wszyscy są prorokami, izali wszyscy są nauczycielami, izali wszyscy cudotwórcami, izali wszyscy mają dary uzdrawiania, izali wszyscy językami mówią, izali wszyscy tłumaczą?”

To są pytania retoryczne, na które odpowiadamy: Nie. Nie wszyscy. Każdy ma inną funkcję. Każdy jest do czegoś innego przygotowany i jego życie dotychczasowe go do tego przygotowywało. I w takim charakterze, w jakim jest, może najlepiej służyć, w takim służy. List do Efezów 4:4-16:

„Jedno jest ciało i jeden duch. Jako też jesteście powołani w jednej nadziei powołania waszego. Jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest. Jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest nada wszystko i po wszystkim i we wszystkich was. Lecz każdemu z nas dana jest łaska według miary daru Chrystusowego. Dlatego Pismo mówi: wstąpiwszy na wysokość wiódł pojmanych więźni i dał dary ludziom. Ale to, że wstąpił, cóż jest jedno, iż pierwej wstąpił do najniższych stron ziemi, a który zstąpił, ten jest, który wstąpił wysoko na wszystkie niebiosa, aby napełnił wszystko. Tenże dał niektóre apostoły, niektóre proroki, drugie ewangelisty, drugie też pasterze i nauczyciele.”

Po co? To jest ten cel, ta misja zboru kościoła. „Ku spojeniu świętych, ku pracy usługiwaniu, ku budowaniu ciała Chrystusowego. A iżbyśmy się wszyscy zeszli w jedność wiary i znajomość Syna Bożego, w męża doskonałego, w miarę zupełnego wieku Chrystusowego. Abyśmy więcej nie byli dziećmi chwiejącymi się i unoszącymi się każdym wiatrem nauki przez fortel ludzki i przez chytrość podejścia błędem, ale szczerymi będąc w miłości, rośnijmy w onego we wszystkim, który jest głową, to jest w Chrystusa, z którego wszystko ciało, przystojnie złożone i spojone we wszystkich stawach, przez które jeden członek drugiemu posiłku dodaje przez moc, która jest w każdym członku według miary jego wzrost ciału należącej bierze ku budowaniu samego siebie w miłości.”

Odczytuję te wszystkie wersety praktycznie bez komentarza, bo one wyraźnie pokazują, że jest w zborze zróżnicowanie, ale to nie jest zróżnicowanie hierarchiczne, że jeden jest większy od drugiego, tylko zróżnicowanie w możliwościach jakie mamy i każdy daje co może, każdy wnosi to co może i dzięki temu wszyscy mogą korzystać, a ten kto daje, odnosi też błogosławieństwo, ponieważ w tym dawaniu pokazuje się jego zaangażowanie, jego miłość do drugiego, do bliźniego, ale również do brata, który tu jest na tej sali, do siostry, która jest na tej sali. Podobnie czytamy w Liście do Rzymian 12:4-8: „Albowiem jako w jednym ciele wiele członków mamy, ale wszystkie członki jednoż dzieło mają, tak wiele nas jest jednym ciałem w Chrystusie, aleśmy z osobna jedni drugi członkami, mając wtedy różne dary według łaski, która nam jest dana, jeśli proroctwo niech będzie według sznuru wiary, jeśli posługiwanie niech będzie w posługiwaniu, jeśli ktoś naucza niech trwa w nauczaniu, jeśli kto napomina w napominaniu, kto rozdaje w szczerości, kto przełożony w pilności, kto czyni miłosierdzie niech czyni z ochotą.”

I drodzy Braterstwo, to jest organizacja kościoła, innej nie trzeba, bo to są wzajemne relacje między członkami zboru, takie relacje jakie są między organami w naszym organizmie, wszystkie działają i dzięki nim możliwe jest funkcjonowanie organizmu. Kiedyś tam był taki trend, żeby już dzieci pozbawiać wyrostka robaczkowego, tak to się nazywa, bo takie prewencyjne działanie, żeby w przyszłości się nie pojawiło i żeby nie było jakichś problemów, bo uważano, że on jest niepotrzebny. Taki przeżytek jakiś, pozostałość nie wiadomo po co, taki tam. A się okazuje, że jest potrzebny, że jest bezpiecznikiem i to solidnym bezpiecznikiem. No więc jak wycięto, jak go nie było, to pojawił się pewien problem, któremu on zapobiega i nie ma bezpiecznika, czyli robi się poważniejsza awaria.

Więc jedyną organizacją jaką mamy podaną w Piśmie Świętym to jest to, że jest organizacja oparta na dobrych relacjach między poszczególnymi członkami zboru i wspólne pragnienie czynienia dobrze jeden drugiemu i wspólny cel jaki mamy, właśnie oczyszczenie się i ta przemiana na podobieństwo naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Tam czytaliśmy, że ciało mając wiele członków jest tylko jedną całością, ponieważ ma jednego ducha, jedną nadzieję, jedną pracę, jednego Pana, jedną wiarę, jeden chrzest i jednego Boga. I tu przy okazji chciałbym się zatrzymać nad pewną sprawą. Na przestrzeni ostatnich lat pojawiło się sporo takich informacji, że członkiem zboru epifanicznego może być tylko ten, kto przyjmuje wszystkie nauki epifaniczne, bez wyjątku.

A jak nie, to niech sobie założy swój zbór. Drodzy Braterstwo, jak się wstecz popatrzy w literaturę, którą mamy, to tam jest podane, że skupiają nas tutaj dwie podstawowe rzeczy. Pierwsze, uświadamiamy sobie, że jesteśmy grzesznikami, a po drugie: uświadamiamy sobie, że Jezus Chrystus po to przyszedł, żeby nas odkupił.

I jeżeli w to wierzymy i przyjmujemy, to wystarczy, żeby tutaj być. To wystarczy, żeby podjąć decyzję, bo jeżeli jeszcze chcemy oddać się Bogu na służbę i podejmujemy tę decyzję, to jest wszystko, co możemy uczynić. I jeżeli tu przychodzimy i chcemy korzystać z tego, co tu się dzieje, bo widzimy, że ta organizacja tej społeczności odpowiada mi, bo widzi się wzajemne, dobre relacje, to nie trzeba nic więcej.

Więc jeżeli ktoś mówi, że to chyba było przy okazji pytania: „czy diakon może, czy jeżeli diakon nie przyjmuje tam wszystkich nauk epifanicznych, to czy może usługiwać”, czy coś. Nie pamiętam dokładnie. A odpowiedź była taka: „jaki diakon? On nawet członkiem zboru nie może być”. No więc, jeżeli taki duch się pojawia, to pojawia się jakieś zaniepokojenie, że jest coś nie tak.

I w związku z tym musimy patrzeć, co się dzieje wokół nas i właśnie w Ruchu jako takim. A Pismo Święte mówi, że tak niewiele trzeba i ta literatura nasza dotychczasowa też mówi, że tak niewiele trzeba, żeby być tu w społeczności Ludu Bożego. To nie oznacza przyjęcia wszystkiego. Wielu rzeczy możemy nie rozumieć i nawet nie odrzucamy, po prostu nie rozumiemy. Niektóre: mamy mieszane jakieś uczucia i z tym możemy pozostać, bo nikt nas nie może zmusić do tego, żebyśmy… no jak można przekonać kogoś do tego na siłę. I jest nakaz, przyjmuj, bo to jest napisane.

Więc jeżeli ktoś przyjmuje, bo jest napisane (w literaturze), to znaczy, że już jest źle. Bo Pismo Święte mówi, że mamy sprawdzić to, co jest napisane. Przeanalizować, zobaczyć jak to się ma do tego, co Pismo Święte na ten temat mówi. I jeżeli przyjmiemy, to dobrze. Jeżeli nie przyjmiemy, bo nie zrozumiemy, to na tym etapie zostajemy.

A propos tego prawdziwego kościoła i czy jest jakiś prawdziwy kościół, jak to wygląda? Wiemy, że widzialnej organizacji ziemskiej, ludzkiej, która byłaby prawdziwym kościołem, nie ma. No, zbory też nie są, że tak nie możemy powiedzieć tylko u nas i tylko w zborze w Bydgoszczy, nigdzie indziej, bo to też nie o to chodzi. I my mówimy tak, nie ma takiego kościoła, bo kościół jest niewidzialny. No bo jest niewidzialny.

Bo więzy, które łączą członków kościoła, prawdziwego kościoła Bożego, to są więzy, to jest właśnie jeden duch, jedna wiara, jeden chrzest, jeden Pan, no, jedne cele do osiągnięcia. Ale, drodzy Braterstwo, no to jeżeli jest niewidzialny, to w takim razie jak to się ma do naszego zboru tutaj teraz? Mamy salę widzialną, mównicę dotykalną, mamy braci, siostry, mamy godziny urzędowania, że tak powiem nieładnie, czyli jesteśmy widzialni. No i tu rzeczywiście to tak jest, że tak jak z prądem, chyba, można by to porównanie tutaj też wprowadzić, bo prąd jest niewidzialny, ale skutki działania prądu są widzialne.

Bo stoi silnik, do którego doprowadzimy prąd, ten silnik zaczyna pracować, tam gdzieś jakiś pas transmisyjny albo jakiś inny przekaźnik porusza jakąś maszynerię, która coś tam wytwarza. Albo mąkę, albo bułki nam piecze, albo inne rzeczy dzięki tej elektryczności niewidzialnej. Czyli można by powiedzieć, że ten niewidzialny kościół przejawia się w jakiś widzialny sposób w postaci osób, w postaci miejsca, w postaci działań podejmowanych. Jakby z ludzkiego punktu widzenia możemy go dostrzec, jest widoczny. I to dotyczy, tak jak wspomniałem, organizacją tego, co tu się przejawia na tym miejscu w tej chwili. Organizacja jest duchowa, jest wewnętrzna, jest niewidzialna. Cel jest w sercu każdego wypisany i każdy tu przychodzi nie dlatego, że mu każą, tylko że chce tutaj przyjść. Godzinę sobie ustaliliśmy, więc to jest przejaw ten widzialny. Sala jest, to jest widzialne, to znaczy miejsce, gdzie przychodzimy, ale więzy, które są między nami, które nas tutaj sprowadzają i cele, które nas tutaj sprowadzają są niewidzialne, są ukryte.

Czyli można powiedzieć ogólnie o tym, że działanie kościoła, to, do czego zmierza, to, co chce osiągnąć, to, że chce innych też przyprowadzić, to, że chcemy oczyścić się, to, że chcemy się przemienić, to, że chcemy tę całą sferę, tę otoczkę taką, która jest potrzebna do funkcjonowania, czyli te spotkania, miejsca i tak dalej… Więc to wszystko, drodzy Braterstwo, w dwóch wymiarach funkcjonuje rzeczywiście, ale ten przejaw zewnętrzny, który tu jest, nie jest kościołem. Kościołem są ci, którzy tu przychodzą i którzy mają swoją drogę i mają swój sposób postępowania taki, a nie inny.

Drodzy Braterstwo! To można by powiedzieć, że czy lokalnie jako zbór, czy też ogólnie, globalnie jako kościół Boży, wszyscy ci, którzy tutaj są w tej chwili w zborze w Bydgoszczy, ci, którzy są poświęceni, którzy starają się Bogu służyć, oni są częścią zboru i są częścią niewidzialnego kościoła jako takiego, czyli tego, który Bóg powołuje i prowadzi ostatecznie do osiągnięcia tego celu, jaki jest przed nami.

Także musimy w jakiś sposób sobie uzmysłowić, że żyjąc tu w tym ciele, żyjąc tu w tych realiach, żyjąc między ludźmi, posługując się tym wszystkim, co mamy, musimy to wykorzystywać i gdybyśmy nie wiedzieli o tym, skąd to się bierze, to byśmy patrzyli jak na taki film. Nie wiadomo dlaczego, jakieś osoby przychodzą, jakieś wychodzą, jakieś stają tu za mównicą i coś mówią. Gdyby to był niemy film i nie wiedzielibyśmy, kto tym wszystkim porusza, to byśmy nie wiedzieli o tym, że jest to niewidzialny kościół Boży, który się rozwija, który zmierza do pewnego celu. Ale jednak to się dzieje w naszych realiach, w jakich jesteśmy i my wiemy, co się dzieje, dlaczego. Dlaczego przyszedłem, dlaczego ten ktoś tutaj stoi i mówi, dlaczego za chwilę ktoś inny przyjdzie i będzie mówił.

Takie są potrzeby, żebyśmy funkcjonowali my jako ludzie. Czyli można by powiedzieć, że to takie przemieszanie jest tego właśnie ducha, który jest w nas, tego ducha, który nas jednoczy i tej ziemskiej części tego kościoła, wyrażanej tutaj poprzez zbór. Uzewnętrznianej przez zbór, obrazowanej przez zbór, bo innej możliwości i innej formy nie ma.

Jeszcze może tak na chwilę jedna rzecz. Wśród tych różnych informacji, jakie padały ostatnimi czasy, jest taka, która mówi, że przez poświęcenie stajemy się członkami Ruchu. Wchodzimy do Ruchu. No tak faktycznie niefortunnie chyba, ale nieraz to było powiedziane i w związku z tym chciałbym też przypomnieć, bo brat Johnson, kiedy polemizował z Towarzystwem, a szczególnie z Rutherfordem, no to podkreślał to w szczególny sposób, że poświęcenie nie jest dla Towarzystwa, tylko poświęcenie jest dla Boga. Przez długi czas nawet takiego pytania nie było, ale ja byłem na Kongresie Świadków Jehowy, gdzie było postawione pytanie, oprócz tych podstawowych, to ostatnie pytanie było, czy przez to zanurzenie manifestujesz swoją przynależność do Organizacji Świadków Jehowy. No to podobno było jedno z pierwszych tego typu pytań postawionych no jakby bliżej już naszych czasów.

Wcześniej tego nie było i brat, który mnie zaprosił od świadków na ten kongres, ja spojrzałem na niego i mówię: „to co, chyba przesadził?”. A on mówi: „no chyba”. To było do niego też nowe. Więc takich pytań wcześniej nie stawiano. No w tej chwili to jest na porządku dziennym, przy każdym symbolu chrztu takie pytanie jest stawiane. No nam się przydarzyło w naszym Ruchu przydarzyło się, że takie pytanie postawiono. Czy w ten sposób manifestuję przynależność do Ruchu? No nie. Były też podawane konkretne pytania dotyczące przedmiotów wiary, czyli tematów konkretnych. I tych pytań było dużo. To był jakiś taki przejaw słabości wtedy brata, który to prowadził, ale rzeczywiście dokładnie powtórka była z rozrywki, czyli było tak zapytane.

Stąd też wielu braci jeszcze w jakiś sposób czujących taką przynależność do Ruchu ma zastrzeżenia do tego i ma wątpliwości. Ja tak jeszcze raz może a propos tego na przykład wypisywania się z Ruchu, bo niektórzy mówią wypiszmy się z Ruchu. No nikt się nie zapisywał do Ruchu. Kto z nas się zapisywał? I nikt nas też przy symbolu chrztu nie pytał jeszcze wtedy, czy przez chrzest manifestujemy przynależność do Ruchu, bo pytano nas o to, czy wiemy, że jesteśmy grzesznikami? Wiemy. Czy wiemy, że Jezus Chrystus nas odkupił pod tego wyroku? Wiemy. Czy w związku z tym podejmujesz decyzję, żeby oddać Bogu siebie samego, czyli że będziesz czynił wolę Bożą? Tak. Czy chcesz to zamanifestować? Już takie pytanie nie pada. Czyli dziękujemy, zamanifestujesz to przez zanurzenie w wodzie.

Umierasz dla siebie, żyjesz dla Boga. Nie dla Ruchu, tylko dla Boga. W związku z tym my się nie mamy z czego wypisywać. To, że my statutowo, bo statutowo jesteśmy częścią Ruchu jako zbór. Przez całe dziesiątki lat nas przekonywano, że statut nie jest dla nas, tylko jest dla władz. No, żeby jakoś tam było. W związku z tym to nie dotyczy nas absolutnie i nie wiąże nas i nie powinno wiązać i my jako zbór w Bydgoszczy tak czuję, że się nie czujemy związani statutem. Absolutnie. I robimy to, co jest potrzebne, aby realizować cele naszego zboru.

A cele naszego zboru przed chwilą wymienialiśmy. Mamy swoją misję, mamy swoje zadanie do osiągnięcia i inne sprawy są nam niepotrzebne. Natomiast, jeżeli mamy wydawnictwo jako wydawnictwo, to brat Johnson mówi: „nie mówimy, żeby nie korzystać z takich wydawnictw słownikowych, encyklopedycznych, innych”. Również i wydawnictwa jakim jest ruch, gdybyśmy w tej chwili to podciągnęli pod tą sprawę, to jest to coś, z czym możemy mieć kontakt i korzystać. Ja mam troszkę mieszane uczucia, jeżeli chodzi o korzystanie ze sług. I to nie, żeby tam nie było dobrych sług, bo są.

Tylko nie wiadomo dlaczego uznali za punkt honoru, że mają głosić prawdy takie, jakie dla nich są prawdami, czyli atakować zbory, które szanują sobie wolność i niezależność. I przyjeżdżają do nas i nam mówią te sprawy. Bo jeżeli przyjeżdża tutaj ktoś i mówi rzeczy niewłaściwe, to tak siedzimy i nie wiadomo, czy się śmiać, czy płakać, bo te dwie możliwości się pojawiają, bo nie korzystamy.

Jeżeli przyjedzie ktoś, kto nam mówi wykład z Pisma Świętego i nas uczy i podnosi nas na duchu i dodaje nam siły i chcemy, bo byli też tacy właśnie bracia z Ruchu, którzy tak właśnie postępowali, tak mówili, to jesteśmy zadowoleni. To jest taki minus pewien tych naszych wspólnych relacji.

Poruszyłem ten temat, on na pewno nie jest wyczerpany, ale chciałbym, żebyśmy się zastanawiali nad tym. Po pierwsze, żeby nie być skrajnie po tej stronie, bo niektórzy mogą być i mają do tego prawo, że ruch to jest przewód prawdy, bo nie jest przewodem prawdy, bo cała literatura i Pismo Święte mówi, że nie jest, bo przez ruch nigdy Bóg nie dawał prawdy, tylko przez jednostki, przez poszczególne osoby na przestrzeni Wieku Ewangelii. To jest jedna rzecz. Czyli nie można się trzymać Ruchu jako prawdziwego kościoła, bo on nie jest prawdziwym kościołem, jako przewodu prawdy, bo nie jest przewodem prawdy. To jest jedna rzecz.

A druga rzecz, że nie musimy też do końca od razu wyrzucać wszystkiego, bo to tak jest, że jest ewolucja, jest rewolucja. Ewolucja wykorzystuje co byłoby dobre i naprzód powinno się iść, a rewolucja: zniszczyć wszystko i budować od nowa.

Więc my tutaj, myślę, na tyle jest zbór prężny, na tyle silny i na tyle staramy się wykonywać wolę Bożą, żeby te cele, jakie mamy przed sobą, realizować. Jeżeli Ruch w jakiś sposób nam może pomagać, chyba będziemy chcieli z tego korzystać, na tyle, na ile to jest potrzebne i możliwe.

Chciałbym jeszcze może taką jedną rzecz przy okazji powiedzieć. W Piśmie Świętym często, no, Pismo Święte jest symboliczne, Stary Testament w dużej mierze i tam używane są wozy jako symbole organizacji. I taki jeden szczegół jest istotny, że w narodzie izraelskim wśród tych, którzy mieli tam różne funkcje do wypełnienia, nie wszyscy korzystali z wozów. Na przykład kapłani nie korzystali z wozów, a lewici korzystali z wozów.

Wóz w symbolice biblijnej reprezentuje organizację i Pismo Święte nie pokazuje nam i nie wynika to ani ze Starego Testamentu, ani z Nowego, że mielibyśmy się organizacjami posługiwać. Tam jest użyte w zasadzie nie słowo „wóz”, tylko to słowo, które tam jest, ono może oznaczać „rydwan” właśnie albo powóz. Więc tak a propos tej wzmianki, którą już uczyniłem, że brat piszący, aktualnie brat funkcjonujący, pisząc informacje podawał, że ruch jest tym Bożym rydwanem, na którym jedziemy. Czyli jakby mówi: mamy organizację. A w związku z tym zaprzecza temu, co Pismo Święte mówi i pokazuje, że jakby w złą stronę to idzie. Dokładnie tego samego słownictwa używają w tej chwili z dużym naciskiem bracia Świadkowie Jehowy, mówiąc o rydwanie, które pruje w tej chwili już bardzo szybko i powiększa się liczba osób, powiększa się zasięg, powiększa się działanie. Organizacja kwitnie.

Właśnie nie o to chodzi, bo organizacja nigdzie w Piśmie Świętym nie jest podana jako ta forma, która ma pozwalać realizować cele. Chyba, że inne są cele. Chyba, że celem jest na przykład podbicie całego świata i podporządkowanie go sobie. Jeżeli tak, to kościół rzymsko-katolicki, żeby ten cel zrealizować użył ognia i miecza. I ruszyli.

Ruszyli w świat: wyprawy krzyżowe i różne dziwne rzeczy, bo oni nie realizowali celu „nauczajcie”, tylko realizowali cel swój: „nawracajcie”. I nie wiadomo, nieważne jakim kosztem, jakimi środkami i z jaką jakością to nawracanie. Władca przyjął chrześcijaństwo, wszyscy stali się chrześcijanami. No, oni nie byli chrześcijanami, ponieważ stracono z oka cel i zastosowano też inne środki, inne organizacje.

Niektórzy ludzie patrząc z ludzkiego punktu widzenia mówią tak: „Jak ja bym zarządzał tym wszystkim, to ja bym tutaj zrobił wam, pokazał jak to ma funkcjonować. Ludzie by przychodzili szybciutko. Takie i takie metody bym zastosował”. I patrzą na to z punktu widzenia, nie wiem, z punktu widzenia jakiegoś sprzedawcy, czy kogoś kto robi nabór kadr czy coś takiego i tam ma swoje metody, swoje zasady działania. Ale to nie o to chodzi, bo Bogu nie zależy na tym. Gdyby Bóg chciał, to by to zrobił. Bóg ma zamiar znaleźć zupełnie inne osoby. Byłyby inne osoby w tej organizacji zupełnie.

Bóg kogo innego szuka. Szuka tych, którzy chcą mu służyć, którzy mają serce teraz, w dzisiejszych czasach otwarte, gotowe do przyjęcia Boga, otwarte do zmiany w swoim życiu, w swoim postępowaniu i przychodzą z potrzebą tego poczucia bezpieczeństwa i pokoju, którego świat dzisiejszy nie daje. A ci, którzy tak mówią z ludzkiego punktu widzenia, no to mówią: „ja bym tak zorganizował, żeby to zupełnie inaczej chodziło”. To byłaby ludzka organizacja. I takie są. I ktoś może powiedzieć, czy Bracia Świadkowie Jehowy są skuteczni w tym, co robią? No są. Mają dobrą organizację? Mają. Ale jaki cel osiągają? To nie chodzi tylko o to, żeby zgarnąć każdego, kto przyjdzie, tylko żeby przyszedł, żeby zaprosić tego, komu Bóg w odpowiedzi na jego dobre serce, kogo zaprosił i zachęcił do tego. I tylko nas posyła tam, żeby przygarnąć tylko już, bo już jest gotowy ten ktoś, chce, tylko trzeba go przygarnąć. Z ludzkiego punktu widzenia może się wydawać ta organizacja nawet ułomna, jakoś dziwna taka. Z Bożego punktu widzenia nie, bo ona służy Boskim celom.

Gdyby była zła, to nie zrealizował by Bóg swojego celu, jaki miał przez Wiek Ewangelię, czyli zebrać wszystkich do kościoła. Zapieczętować, zgromadzić, zapieczętować i wszystkich te 140 tys. zostało zgromadzone. Taki był cel – i cel został zrealizowany. Inne będą cele Wieku Tysiąclecia i inne będą też działania Wieku Tysiąclecia. Ale dzisiejsza organizacja to jest ta bardziej organizacja rodzinna, w sensie relacji i uczuć, niż organizacja świecka, która ma cele świeckie do osiągnięcia.

Tak patrzę na ten zegar, nie widzę nic, czyli tak odczuwałem, że już trzeba skończyć. Drodzy Braterstwo, myślę, że tak: niektóre tematy tylko zasygnalizowałem, niektóre tematy może troszkę więcej zostały omówione. Niech to, co tutaj zostało powiedziane w jakiś sposób przyczyni się do przemyśleń, do zajmowania właściwej postawy wobec tego, co się dzieje na świecie, co się dzieje również i w Ruchu, tak abyśmy mogli realizować te cele, jakie mamy przed sobą. Jasno wytyczone cele, które Bóg postawił przed nami, które my przyjęliśmy jako swoje i które staramy się realizować. Na pewno będzie to możliwe, jeżeli będziemy się nawzajem wspierać, jeżeli będziemy jak najczęściej tutaj, na tym miejscu, jeżeli będziemy się wsłuchiwać nawzajem w siebie, w to, co każdy z nas mówi i jeżeli będziemy pomagać sobie nawzajem.

Życzę tego Wam wszystkim. Ja również chciałbym skorzystać z Waszej pomocy tam, gdzie będzie to potrzebne. Dziękuję.

Kiedy wszystko wokoło nas się rozpada i wali,
Rządzący zapewniają że są wielcy a są tacy mali.
Gdy nie potrafią zatrzymać wojen i robią widowisko,
Miej ufność i mocną wiarę w Boga mimo wszystko!

Kiedy padają wokoło uznane przez ludzi autorytety,
Ci którzy im zaufali i uwierzyli doznają zawodu niestety.
Ufność Bogu i Jezusowi tą cenną przewagę daje,
Ten który im wierzy, nigdy zawodu nie doznaje.

Droga ta nie jest prosta ani też nie różami wysłana,
Pewna jest jednak i warto po niej iść bo jest od Pana.
Nie ma tam kłamstwa, obłudy, zdrady ani podłości,
Przynosi na każdym etapie tak wiele radości.

Kiedy będą starać się powiedzieć, że to dziwowisko,
Nie zwracaj na nich uwagi i idź mimo wszystko.
Stawiaj pewnie kroki pokonując duże i małe wady,
Idziesz przecież drogą, na której Jezus zostawił ślady.

Droga ta przyniesie Ci dużo szczęścia, ale i radości,
Bo jest to bardzo ważne bo pokój w sercu zagości.
Inni być może powiedzą, że to 21 wiek i to dziwowisko,
Bądź konsekwentny w obranej drodze mimo wszystko!

Gdy ludzkie plany upadną i będzie wielkie gruzowisko,
Wtedy inni powiedzą patrzcie miał wiarę mimo wszystko.
Niech radość z podjętej decyzji w Twoim sercu gości,
Podążaj tą drogą odważnie mimo różnych przeciwności!

Wrzesień 2026 – Walter Onyszko*

__________
[*] Br. Walter napisał ten wiersz z okazji uroczystości chrztu wodnego na spotkaniu w Bydgoszczy (26.09.2026 r.). Nagranie z tej uroczystości dostępne jest tutaj. Wykład rozpoczyna się od 2:24:12, a samo zanurzenie w wodzie następuje po nim. Tytuł wiersza odnosi się do ostatniego nagranego wykładu, który powiedział w naszym zborze br. Leszek Szpunar. Brat Leszek zmarł 21.09.2026 r. w wieku 70 lat, a tutaj można przeczytać wspomnienie o nim.

Kazn.Sal.12:1

Radością jest dla Rodziców, Dziadków, dalszych krewnych i nas wszystkich gdy młode serca wybierają drogę życia dla Chrystusa w swojej MŁODOŚCI. Jednak nie zawsze do końca zdajemy sobie sprawę z tego z czym dzisiaj mierzą się nasi Młodsi Bracia i Siostry.

Wykład wygłoszony przez br. Dawida Wardzińskiego na spotkaniu chrześcijańskim w Bydgoszczy, 27.09.2026 r.

Chciałbym w naszej lekcji zwrócić uwagę na kilka kwestii, które wg. mnie są bardzo istotne dla młodych chrześcijan (zarówno tych którzy już wybrali drogę z Jezusem, jako zachętę do dalszego na niej trwania i tych którzy jeszcze tego nie uczynili). Obraz, który jest wyświetlony będzie nam towarzyszył przez całą lekcję i będziemy do niego nawiązywać.

Widzimy na nim młodego wierzącego w Pana Boga człowieka który dochodzi w pewnym momencie swojego życia do takiego symbolicznego drogowskazu. Do momentu gdy musi podjąć decyzję w którą stronę w swoim życiu chce się udać. Ten człowiek poznał Słowo Boże, może przez swoich Rodziców, a może przez kogoś innego. Człowiek ten dorastając miał styczność w mniejszym lub większym stopniu z dwoma przeciwstawnymi stronami:

1. Słyszał od kogoś bliskiego o Panu Bogu i życiu dla Niego, chodził na zebrania, słuchał rozmów dorosłych. Słuchał o różnych wyrzeczeniach, umartwianiu ciała. Dostał nawet Biblię, którą trzyma w ręku.
2. Z drugiej strony stykał się z tym, co oferował „ten świat” chodząc do szkoły, na uczelnię wyższą i słyszał o zupełnej wolności, o braku ograniczeń, o wszelkich przyjemnościach tego świata, a poznając swoje umiejętności zaczął słyszeć od innych o swoich zdolnościach i możliwościach zrobienia kariery po zakończeniu szkoły, możliwości osiągnięcia bogactw i posiadania wszystkiego czego zapragnie.

W pewnym momencie ten Młody Chrześcijanin dochodzi do momentu w swoim życiu kiedy dojrzał i na podstawie nauki jaka została mu wpojona w latach wcześniejszych, na postawie obserwacji i własnej analizy musi podjąć samodzielną decyzję, którą drogę chce obrać. Decyzja ta będzie rzutowała na całe jego życie.

Czy wybierze drogę do Pana Boga i życie na Jego zasadach – drogę na której wszystko podporządkowuje Stwórcy – drogę usłaną różami ale z kolcami o które będzie się ranił, drogę prowadzącą w górę, wąską ścieżkę z przepaściami obok niej, drogę niebezpieczną (w pokusy, zwątpienia, samotność, upadek, a może zmęczenie), ale na końcu której jest obiecane Królestwo Boże na ziemi?

Czy może wybierze drugą drogę szeroką, przyjemną, pełną ziemskich sukcesów, kariery, przyjemności ciała, wygody, popularności i życia bez większych zobowiązań? Nasz Pan mówi o tych drogach: Mat.7:13,14. Do takiego miejsca (w umyśle, na pewnym etapie rozwoju człowieka) niektórzy z naszych Młodszych Braci i Sióstr już doszli, a niektórzy stoją przed takim wyborem a jeszcze inni mają trochę drogi do pokonania, aby do tego miejsca dojść.

Zwróćmy uwagę na kilka istotnych kwestii. Zapraszam wszystkich a zwłaszcza Młodszych Braci i Siostry do tej analizy:

1. Z czym muszą się dzisiaj zmagać i czy łatwo jest się temu przeciwstawiać?

Co dzisiaj oferuje ten świat dla MŁODEGO człowieka z czym stykamy się prawie każdego dnia?

• „Musisz się wykształcić”; ogromna ilość edukacji świeckiej, coraz więcej zajęć dodatkowych, wykształcić się za wszelką cenę, już nie tylko na uczelniach w kraju ale i za granicą – samo wykształcenie nie jest złe jednak zatracenie się w tym i poświęcenie większości życia na edukacje świecką może powodować: coraz mniej czasu na modlitwę w Twoim życiu, mniej czasu na czytanie Słowa Bożego, na Zebrania, Spotkania z Braćmi i Siostrami, często wiara nabyta za młodu zaczyna się przeradzać w tradycję, zwyczaj rodzinny lub zborowy.
• Presja otoczenia – chęć dopasowania się do rówieśników może prowadzić do kompromisów w zachowaniu, języku, relacjach czy wartościach, które zostały Wam wpojone. Często niemożność spełnienia presji otoczenia powoduje tragedie w postaci samobójstw.
• Media społecznościowe i nadmiar bodźców – ciągłe korzystanie z telefonu, krótkich treści i rozrywki może zabierać czas na modlitwę, refleksję i rozwój duchowy, a także wzmacniać porównywanie się z innymi
• Pornografia i treści erotyczne wylewające się praktycznie ze wszystkiego – począwszy od reklamy mleka aż do filmów i czasopism o treści dla dorosłych. Treści te są dzisiaj dostępne na wyciągnięcie ręki.
• Używki – narkotyki i wszelkie środki odurzające, powszechnie dostępne
• Ideologie Gender, LGBT i inne – które próbują zaszczepić w młodych umysłach, że to przecież normalne, naturalne i mamy to akceptować
• Niewłaściwe autorytety i treści internetowe oraz TV – influencerzy, politycy, dziennikarze, internetowi nauczyciele czy też atrakcyjnie podane poglądy mogą kształtować przekonania bardziej niż Biblia.
• Dążenie do sukcesu i bogactwa – „ten świat” woła: „i ty możesz to mieć”, „ta rzecz jest dla ciebie na wyciągnięcie ręki” – ale jakim kosztem? Dziś wielu młodych nie wierzących uważa że im się wszystko należy – zapominając że ktoś musi na to zapracować. Kariera, pieniądze, wygląd, status i komfort mogą stać się ważniejsze od rozwoju charakteru chrześcijańskiego
• Zniechęcenie po własnych upadkach – młody chrześcijanin może dojść do przekonania, że skoro kolejny raz popełnił błąd, nie ma sensu dalej walczyć, nie ma sensu ponownie próbować, starać się
• Czymże jest wiara w świetle tego co oferuje bóg tego świata?
• Jak mam wierzyć, skoro nie czuję bezpośredniego wpływu mocy Bożej w moim życiu?
• Brak rówieśników – często nasi MŁODZI cierpią na brak towarzystwa rówieśników, nasze społeczności maleją.

I wiele innych z którymi wszyscy a zwłaszcza nasi Młodsi Bracia i Siostry się stykają. Czy tak jest? Kol.3:1,2.

Wyobraźmy sobie człowieka, który stoi na froncie wojennym pośród zmasowanego ostrzału. Czy łatwo jest ostać się na pierwszej linii ognia licząc na to że żaden pocisk nie dosięgnie tego żołnierza. Myślę, że odpowiedź na to jest jedna: NIE.

Podobnie z naszą Kochaną Młodzieżą. Nie jest im łatwo stać pośród tego świata i zwyciężać. Czasy Końca „tego świata” w jakich żyjemy są najgorszymi jakie dotychczas miały miejsce. Czasy które całą swoją mocą mają za zadanie odwracać naszą uwagę od Boga, Jezusa, czasy które chcą wciągnąć każde młode serce, aby swoje uczucia, uwagę przyłożyło nie do Boga ale do rzeczy tego świata. Dojście do momentu wyboru swojej życiowej drogi oraz dokonanie właściwego wyboru wydaje się dziś naprawdę trudne wobec tego co oferuje „ten świat”, a wydaje się że nigdy świat nie oferował tak wiele za tak niewiele!

Kochani nie dajcie się wciągną w tą drogę oferującą tylko przyjemność ciała. Tym bardziej cieszymy się że jesteście z wśród tej społeczności. Wzmacniajmy i pamiętajmy o każdym młodym sercu Oni naprawdę potrzebują naszej pomocy i wsparcia!

2. Jakie gwarancje niesie za sobą wybranie drogi dla Chrystusa?

Droga do Pana Boga jest drogą usłaną trudnościami. Pan Jezus wielokrotnie mówił o tym iż Ci którzy chcą Go naśladować prześladowani będą włącznie z tym, że będą musieli oddać swoje literalne życie.  2Tym.3:12

Obiecuje/gwarantuje On jednak coś zupełnie ciekawszego, coś czego na drodze tego świata nie zaznamy. Coś co jest dostępne tylko dla tych którzy wybierają drogę z Chrystusem.

• W czasie wojen, kataklizmów, chorób, strachu społeczeństw w dzisiejszych warunkach – On gwarantuje swój pokój: 4:7, Jan 14:27 który daje spokój i ukojenie pośród wydarzeń na tym świecie. Ludzie bez Boga szukają prawdziwej pociechy, spokoju i oparcia ale ich nie odnajdą. Dzieci Boże oddane Panu i pokładające w nim ufność zachowają trwały pokój w sobie.
• Pan obiecał poświęconym, że mimo trudów wąskiej drogi nigdy nie da doświadczeń ponad ich siły: 1Kor.10:13. Takiej obietnicy nie posiada ten który podąża tą lekką i przyjemną drogą, wielu nie wytrzymuje jej ciężarów….
• Dla wiernych kroczących tą wąską drogą Pan obiecał że ich struktura wiary i charakteru nie ulegnie zniszczeniu mimo różnych burz, nawałnic ucisku: Mat.7:24-27
• Pan obiecał że cały czas będzie z nami swoją mocą i wpływem: Mat.28:20
• Obiecał że jeśli skupimy się na naszej drodze do Królestwa Bożego i Jego szukaniu, gdy wszystko podporządkujemy w naszym życiu pod warunki tej drogi, to wszystkie rzeczy cielesne potrzebne do naszego życia w tej drodze będą nam dane Mat.6:33,34 – obietnica że niczego Wam nie zabraknie, jedzenia, picia, ubioru! Tej obietnicy nie mają ludzie żyjący bez Pana Boga!
• Możliwość osobistego rozwoju – rozwoju charakteru na podobieństwo Chrystusa czym możecie się wyróżniać pośród innych ludzi i będą często widzieć w was inne zachowanie aniżeli u większości ludzi. Nie jest to rozwój osobisty jaki oferuje „ten świat” ale doskonały, najlepszy rozwój z możliwych 5:22,23, Mat.11:28-30
• Daje nam symboliczną broń do walki z przeciwnościami i obiecuje że jeśli będziemy jej używać wytrwamy we wszelkich duchowych atakach, nic nie będzie wstanie Was złamać w drodze do Królestwa – Ef.6:13-17. Nic, czy rozumiemy co znaczy być niezwyciężonym ?
• Pan Bóg daje perspektywę życia wiecznego w warunkach Jego doskonałego Królestwa a nie tak jak świat: żyj chwilą, liczy się to co tu i teraz.
• Wszystkie rzeczy jakie napotykamy mają działają dla dobra poświęconych – Rzym.8:28

I wiele innych. Jak myślicie co jest lepsze?

Droga prostsza dziś – ale bez perspektyw na przyszłość, bez spokoju ducha?

Czy ta Droga trudniejsza dziś – ale ze wspaniałymi błogosławieństwami w dzisiejszym życiu i na całą wieczność.

3. Dlaczego warto oddać swoją młodość Chrystusowi?

W czasach waszego dzieciństwa a obecnie młodego wieku niektórzy byli a niektórzy są jeszcze pod szczególną opieką Pana Boga w usprawiedliwieniu przez Waszych poświęconych rodziców. Jednak przyszedł lub przychodzi czas gdy samodzielnie musicie podjąć decyzję którą drogą chcecie postępować w Waszym życiu. Nie wybieracie tej drogi dla Rodziców, dla Zboru ale dla Siebie. To co wybierzecie (albo już wybraliście) będzie kształtowało całe Wasze życie! Tak Kochani. Przychodzi moment w życiu człowieka kiedy staje się przed wyborem, który będzie rzutował na całe Wasze życie. Lepiej podejmować działania gdy jesteśmy młodzi, posiadamy dużo siły, pomysłów, werwy do działania, czy może lepiej poczekać z tym do emerytury? (nasz tekst z KaznSal.12:1). Kochani odkładanie decyzji o wyborze swojej drogi w życiu jest także wyborem! Posłuchajcie Jozuego: Joz.24:15!

Jeszcze raz zapytam: Jak myślicie czy warto iść tą drogą prostą i łatwą skoro czytaliśmy że prowadzi do śmierci? Czy może lepiej wybrać tą trudniejszą drogą z pomocną dłonią naszego Pana?

Ja tak jak i wielu tutaj obecnych już wybrało Nasi Kochani Młodzi. Cieszymy się tymi wspaniałymi błogosławieństwami już dziś. Te obietnice to nie są populistyczne obietnice wyborcze, to nie są kolejne mrzonki które się nie spełnią. One są PRAWDZIWE, REALNE i TEGO MOŻECIE BYĆ PEWNI. Dlaczego? Bo to obiecał Sam Pan Bóg. Doświadczenia Braci i Sióstr i opatrzności jakich doznają to potwierdzają. Jeżeli miałbym komuś coś doradzać powiedziałbym nie zwlekaj z wyborem swojej drogi i z całą mądrością wybierz drogę prowadzącą do Jezusa i do Pana Boga.

Mamy wiele wersetów pochwalających oddawania swojej młodości dla Pana, zachęcających aby to co najpiękniejsze oddać Panu.

Kazn. 12:1 — „Pamiętaj o swoim Stwórcy w dniach swojej młodości…”

Przyp. 20:29 — „Ozdobą młodzieńców jest ich siła…”

1 Tym. 4:12 — „Niech nikt nie lekceważy twego młodego wieku…”

Ps.119:9 – W jaki sposób oczyści młodzieniec swoją ścieżkę? Gdy zachowuje się według twego słowa.

Treny 3:27 – Dobrze jest człowiekowi nosić jarzmo od swej młodości.

Ps. 144:12 — „Niech nasi synowie będą jak rośliny wyrosłe w młodości…”

4. Przykłady młodych osób z Biblii i świata chrześcijańskiego

• młody Dawid w walce z Goliatem 1Sam 17
• młodzieńcy w piecu ognistym Dan 1:3-8
• młody Józef sprzedany do Egiptu i dworze faraona 1Moj.39
• młody Samuel od młodości uczy się słuchać głosu Boga w 1 Sam. 3.
• młody Jezus w świątyni rozmawiający z nauczonymi w piśmie
• Młoda Marry Jones z XVIII w – w swoim pragnieniu zdobycia Biblii
• Caspar Cruciger – w wieku 17 lat przeniósł się do Wittenbergi, by studiować teologię. Później został bliskim współpracownikiem Lutra i uczestniczył w pracy nad niemieckim przekładem Biblii
• Wielu reformatorów którzy swoją działalność dla Pana prowadzili w latach 19-25
• Charles Spurgeon – Nawrócił się w wieku 15 lat, mając 16 lat wygłosił pierwsze kazanie, a w wieku 17 lat był już pastorem zboru w Waterbeach.

5. Jeszcze jeden bardzo ważny czynnik. Wpływ osób którzy sami siebie nie zaliczają do tych Młodych wiekiem, a jednak są bardzo potrzebni z uwagi na swój pozytywny wpływ, mądrość wynikającą z doświadczenia życiowego i bliskości z Panem.

Jeśli Kochani Młodzi dziś nie rozumiecie w pełni, nie czujecie tej bliskości ze Słowem Bożym i Panem, albo może mieliście jakieś oczekiwania od wiary w Boga, które się nie spełniły, czy należy odłożyć tą część życia na półkę i uznać ją za nieatrakcyjną a może niedziałającą?

Pamiętajcie o Jak.4:3: „Prosicie, a nie otrzymujecie, dlatego że źle prosicie, chcąc tym zaspokoić wasze żądze” – prośmy/proście o wszelkie rzeczy zgodne z wolą Bożą.

Nie bójcie się porozmawiać :

• Przede wszystkim z Panem Bogiem i w zaufaniu oddawać mu najskrytsze Wasze smutki i problemy z jakimi się mierzycie Ps.103:14, Ps.19:13-15
• z Waszym Tatą, Mamą na temat wiary, życia z Bogiem – dopóki macie taką możliwość, ponieważ ta możliwość może kiedyś się skończyć
• ze starszym, doświadczonym zaufanym Bratem czy Siostrą ze Zboru – Waszym Wujkiem i Ciocią przy których może się wychowywaliście. Zapytajcie o ich przywiązanie do Boga, czy ono zawsze tak wyglądało? Z jakimi problemami się spotykali i jak sobie z nimi radzili? Nic tak nie jest pomocne w nauce jak doświadczenie które się samemu przechodzi; lecz mądry człowiek uczy się z doświadczeń innych ludzi. Korzystajcie z takiej możliwości. Ten siwy włos na głowie Starszego Brata (i Siostry) powinien być wyrazem że w życiu przeszedł wiele doświadczeń które go ukształtowały do tego stanu jakim jest.

Drodzy Braterstwo mamy dużą odpowiedzialność za naszych Młodszych. Rozmawiajmy z Nimi, dopytujmy jak się miewają, jak sobie radzą w szkole, na uczelni, jak sobie radzą w kwestii wiary? Czy wykazujemy zainteresowanie z naszej strony zwłaszcza tymi z którymi mamy styczność w naszych Zborach, na spotkaniach? Nie czekajmy aż sami przyjdą „z problemem”. Wykazujmy żywe zainteresowanie Nimi samymi. Czy angażujemy w choćby małe sposobności służby naszą Młodzież? Czy na Zebraniach są angażowani czynnie w naszych badaniach i ogólnie w życiu zborowym? Jeśli tego nie będzie nie będą się czuć częścią naszej społeczności! Jest to bardzo ważne!

Kochani Bracia i Siostry wykorzystujcie jak najlepiej MŁODOŚĆ jaką macie – Kazn.Sal.12:1. Z pełną mocą podejmujcie właściwe wybory w Waszym życiu. Przede wszystkim podejmijcie właściwy wybór drogi Waszego życia już gdy dojdziecie w Waszej MŁODOŚCI do tego rozwidlenia, najlepiej dla Was jeśli to będzie droga prowadząca do Królestwa Bożego. A dla tych którzy już dokonali tego wyboru życzę wytrwałości i zwycięstwa w ich boju o nagrodę Zbawienia.

Nie puszczajcie nigdy Pana i Prawdy z Waszych rąk.

Fil. 4:4

Radość jest owocem Ducha Świętego, jak o tym mówi Gal. 5:22

Radość jest łaską trzeciorzędną, czyli łaską złożoną, co oznacza, że jest złożeniem wielu łask, które stanowią jej elementy składowe, gdyż w naturalny sposób wyrasta z ich działania.

Radość można zdefiniować jako wesołość, czy też zadowolenie serca i umysłu, uniesienie serca i umysłu, SZCZĘŚCIE SERCA I UMYSŁU.

Wykład wygłoszony przez br. Marka Urbana na spotkaniu chrześcijańskim w Bydgoszczy, 27.09.2026 r.

Istnieje kilka rodzajów Radości. Jest na przykład (1) taki rodzaj radości, którego grzesznik doświadcza, oddając się swoim zepsutym upodobaniom. Taka radość jest jednak przemijająca — podobna do blasku fajerwerków, które przez chwilę świecą jaskrawo, po czym gasną w ciemności. Jest jak wezbrany potok, który gwałtownie przybiera, zalewa ziemię, lecz niesie ze sobą mętną wodę i spustoszenie. Jest też jak taniec nad jamą przykrytą kwiatami, której piękne przykrycie załamuje się pod ciężarem tancerza, a on sam spada na jej dno ku swojej zgubie. W moralnym porządku rzeczy nie może być inaczej, jak tylko tak, że ci, którzy znajdują przyjemność w niewierze, błędzie, nieposłuszeństwie wobec przełożonych, morderstwie, cudzołóstwie, rozpuście, kradzieży, oszczerstwie, chciwości, złośliwości, nienawiści, złych podejrzeniach, obmowie itd. itp., stają się nieszczęśliwi.

Istnieje również (2) samolubna i światowa radość, wynikająca z zaspokajania naturalnych skłonności samolubnych i światowych — na polu samooceny, uznania ze strony innych, fizycznej wygody, życia i pożywienia, ukrywania tego, co niekorzystne, bronienia się i przeciwstawiania temu, co szkodliwe, a także w kwestii płciowości, cielesnej rodziny, domu, przyjaciół i ojczyzny. Chociaż taka radość może być odczuwana bez grzechu, to jednak w najlepszym razie jest ona przemijająca, nie daje pełnego zaspokojenia i nierzadko przynosi rozczarowanie.

Nawet w swoich najlepszych przejawach nie dorównuje duchowej radości, jaką Bóg daje swoim wiernym dzieciom.

Duchowa radość skupia się na naszych duchowych dobrach, takich jak osoba, charakter, słowa, dzieła i urzędy Boga i Chrystusa.

Photo by Jessica Mangano on Unsplash

Skupia się na naszych błogosławieństwach i przywilejach związanych:

(a) z Bogiem jako naszym Stwórcą, Opiekunem, Odkupicielem, Nauczycielem, Usprawiedliwicielem, Uświęcicielem i Wybawicielem;

(b) z Jezusem jako naszym Prorokiem, Wyzwolicielem, Kapłanem, Orędownikiem, Usprawiedliwicielem, Oblubieńcem, Głową, Zbawicielem, Wodzem, Lekarzem, Królem, Panem, Sędzią, Oczyszczającym, Rafinerem/Rafinatorem i Pasterzem;

(c) z rodziną Bożą — jako synami Boga, braćmi Jezusa i świętymi;

(d) z kolejnymi etapami zbawienia — oświeceniem, pokutą, wiarą, usprawiedliwieniem, naszym powołaniem, zwycięstwem w naszych bojach oraz nadzieją ujrzenia Chrystusa i przebywania z Nim w Królestwie;

(e) ze światem — któremu obecnie dajemy świadectwo Prawdzie, a w przyszłości będziemy pomagać w pozbywaniu się skutków przekleństwa, czyli degradacji w charakterze;

(f) z ostatecznym obaleniem złych zasad oraz ich zwolenników;

(g) z ostatecznym triumfem dobrych zasad i tych, którzy je reprezentują;

(h) z wiecznym życiem i szczęściem ludzi dobrych.

Radość wypływająca z powyższych powodów nie jest przemijająca, niespełniająca ani rozczarowująca. Przeciwnie, jest wieczna, zaspokajająca i triumfująca.

Nasz werset zachęca nas, abyśmy zawsze się radowali, wskazując w ten sposób, kiedy powinniśmy się radować. ‘Zawsze’ obejmuje nie tylko czas, ale również okoliczności naszej radości. Z punktu widzenia naszego ciała, okoliczności mogą być sprzyjające lub niesprzyjające, łatwe lub trudne, przyjemne lub nieprzyjemne, pomyślne lub przeciwne; lecz dla naszych poświęconych serc i umysłów wszystkie okoliczności powinny być uważane za sprzyjające, łatwe, przyjemne i pomyślne. Do tego powinniśmy dążyć i taką postawę w sobie kształtować.

Dla człowieka poświęconego nie ma doświadczeń przypadkowych ani pozbawionych znaczenia. Chociaż z punktu widzenia ciała pewne sytuacje wydają się bolesne, trudne czy niepożądane, to z punktu widzenia nowego serca wszystkie one są sprzyjające, ponieważ znajdują się pod nadzorem mądrości i miłości Bożej. To, co wydaje się przeciwnością, w rzeczywistości jest sposobnością do rozwoju; to, co wydaje się stratą, może prowadzić do głębszego zaufania Bogu; a to, co wydaje się porażką, może stać się przygotowaniem do przyszłych zwycięstw.

Dlatego chrześcijanin nie ocenia swoich doświadczeń jedynie według tego, czy są przyjemne dla ciała, lecz przede wszystkim według tego, czy przyczyniają się do jego duchowego wzrostu. Wie bowiem, że Ojciec nie dopuszcza niczego, co nie mogłoby zostać obrócone ku jego dobru. W tym znaczeniu nawet najtrudniejsze doświadczenia są pomyślne, ponieważ służą uświęceniu charakteru i przygotowują do przyszłej chwały.

Tak więc dla poświęconego serca nie istnieją okoliczności naprawdę niekorzystne. Są tylko różne sposoby, za pomocą których Pan prowadzi swoje dzieci do coraz większego podobieństwa do Chrystusa. A skoro wszystkie rzeczy współdziałają ku dobremu tym, którzy miłują Boga (Rzym. 8:28), to nawet łzy, próby i rozczarowania stają się narzędziami Jego łaski i powodami do wdzięczności oraz radości.

Dla człowieka cielesnego pomyślne są tylko te doświadczenia, które przynoszą wygodę, powodzenie i uznanie. Dla człowieka poświęconego miarą pomyślności jest coś znacznie wyższego — wszystko, co przybliża go do Boga, pogłębia jego podobieństwo do Chrystusa i przygotowuje do przyszłej służby w Królestwie.

Dlatego wiara uczy nas patrzeć na nasze doświadczenia nie oczami ciała, lecz oczami nowego serca i umysłu. Wówczas nawet to, co dla świata wydaje się nieszczęściem, może okazać się błogosławieństwem. Choroba może nauczyć cierpliwości, rozczarowanie może uwolnić od nadmiernego przywiązania do rzeczy ziemskich, a przeciwności mogą rozwinąć ufność, współczucie i głębsze docenienie Bożych obietnic.

Nie oznacza to, że mamy nazywać zło dobrem lub udawać, że cierpienie nie boli. Apostoł wyraźnie mówi, że „ żadne karanie w danej chwili nie wydaje się radosne, ale smutne.” (Żyd. 12:11). Jednak wiara potrafi spojrzeć poza chwilowy ból i dostrzec „błogi owoc sprawiedliwości”, który dzięki takiemu karaniu, czy też dyscyplinowaniu zostanie wydany.

Tak więc dla poświęconego serca wszystkie okoliczności są sprzyjające, ponieważ wszystkie znajdują się pod kierownictwem nieskończonej mądrości i miłości naszego Ojca. Nie wszystkie są łatwe dla ciała, ale wszystkie są pomyślne dla nowego stworzenia. Nie wszystkie są przyjemne dla naszych naturalnych uczuć, ale wszystkie są pożyteczne dla naszego duchowego rozwoju. A skoro pochodzą z ręki Tego, który „nie szczędził własnego Syna” (Rzym. 8:32), możemy być pewni, że nie ma wśród nich ani jednego doświadczenia, które nie byłoby zdolne przynieść nam ostatecznego dobra.

To prawda, że nie możemy radować się z naszych niekorzystnych, trudnych, nieprzyjemnych i przeciwnych doświadczeń oraz sytuacji (Żyd. 12:11); ale jeśli nie patrzymy na rzeczy widzialne — samolubne i światowe — lecz na rzeczy niewidzialne — nasze obecne i przyszłe duchowe błogosławieństwa — wtedy możemy radować się nawet, jeśli nie z samych przeciwności, to możemy radować się pośród nich (2 Kor. 4:16-18; Rzym. 5:3-5).

Oczywiście łatwo jest radować się w przyjemnych doświadczeniach — tylko ludzie nienormalni nie cieszą się w takich chwilach. Lecz naszym przywilejem jest radować się w Panu nawet wtedy, gdy z ludzkiego punktu widzenia wszystko układa się całkowicie źle; a mocny oraz ugruntowany chrześcijanin właśnie wtedy się raduje, ponieważ wie, że „wszystko współdziała ku dobremu tym, którzy miłują Boga” (Rzym. 8:28). A jeśli nie śpimy duchowo, będziemy gorliwie starać się radować nawet w doświadczeniach, które z ludzkiego punktu widzenia są niekorzystne, trudne, nieprzyjemne i przeciwne.

Radość różnie się wyraża, bardziej lub mniej żywiołowo. idealnym wyrazem radośći jest spokojna pogoda ducha. Zgodnie z charakterem każdego człowieka należy pozwolić tej cesze na swobodny wyraz, niech więc żywiołowi nie potępiają pogodnych i spokojnych, a ci ostatni niech nie gardzą pierwszymi; Pan ma upodobanie w obu tych postawach, gdy są one oparte na wierze, nadziei, miłości i posłuszeństwie, ponieważ różnica wynika jedynie z temperamentu.

Niektórzy przywiązują zbyt wielką wagę do uczucia radości jako dowodu Boskiej aprobaty, co często wywołuje u nich poważne wątpliwości co do ich stanu przed Panem. Uczucie to bowiem podlega większej lub mniejszej zmienności — ma swoje wzloty i upadki. Niektóre prawdziwe dzieci Boże, które nigdy nie doznawały w swoim chrześcijańskim życiu szczególnie wielkiej radości, słysząc, że radość jest tak mocno podkreślana jako niezbędny dowód właściwego stanu przed Panem, popadają w przygnębienie i nieraz rodzą się w nich poważne obawy, czy rzeczywiście cieszą się Boską aprobatą.

Zdarza się też, że ci, którzy na początku swojej drogi z Panem przeżywali wręcz zachwyty, później, pod wpływem ciężkich doświadczeń, tracą tę ekstatyczną radość i zaczynają wątpić, czy są przyjęci przez Boga.

W rzeczywistości takie chwilowe przygnębienie może wynikać z choroby lub napotkanych przeciwności; dlatego należy wystrzegać się tego, by takie niekorzystne okoliczności nas przygnębiały lub, by okresy obniżonego nastroju prowadziły do zwątpienia i chwiejności. Ogólnie rzecz biorąc, pogoda ducha chrześcijanina jest tylko jedną z wielu części jednego z siedmiu z dowodów synostwa Bożego — wzrastania na podobieństwo Chrystusa.

Kto przechodzi przez opisane wyżej wątpliwości, powinien pamiętać, że istnieją 24 łaski pierwszorzędne, 17 drugorzędnych i 14 trzeciorzędnych, które składają się na wzrost w podobieństwie do Chrystusa. Oprócz wzrastania na podobieństwo Chrystusa istnieje jeszcze sześć innych form świadectwa Ducha. Są nimi: (1) oceniająca znajomość głębokich rzeczy Bożych, (2) aspiracje związane z Królestwem, (3) sposobności służby, (4) karcenie za błędy, (5) prześladowanie dla prawdy i sprawiedliwości oraz (6) próby i doświadczenia charakteru pośród pokus do czynienia zła ^{(zob. E 15, rozdz. 10)}. A pośród trzech ostatnich z tych doświadczeń tylko naprawdę dojrzali chrześcijanie potrafią się radować.

Dlatego pamiętając o tych rzeczach, nie przeceniajmy radości (poczucia szczęścia) jako dowodu naszego synostwa Bożego.

Tak dobra cecha jak radość powinna być rozwijana, wzmacniana, harmonijnie równoważona i krystalizowana, aż stanie się nieodłączną częścią naszego charakteru. Przedstawimy teraz kilka sposobów prowadzących do rozwinięcia tej łaski.

(1) Pierwszym z nich jest wchodzenie w kolejne etapy życia chrześcijańskiego i wierne postępowanie naprzód w każdym z nich. Każdy etap życia chrześcijańskiego przynosi bowiem właściwą sobie radość. Gdy okazujemy pokutę wobec Boga i wiarę w naszego Pana Jezusa prowadzącą do usprawiedliwienia, Słowo Boże wzbudza w naszych sercach radość właściwą usprawiedliwieniu.

Co oznacza, że gdy przez szczerą pokutę odwracamy się od grzechu i z wiarą przyjmujemy naszego Pana Jezusa Chrystusa jako Zbawiciela, Słowo Boże wzbudza w naszych sercach radość właściwą usprawiedliwieniu. Nie wypływa ona jedynie z chwilowego wzruszenia ani z ulotnych uczuć, lecz z pewności wiary, że Bóg dla zasługi Chrystusa przebaczył nasze grzechy, uznał nas za sprawiedliwych i przyjął do swojej rodziny. Świadomość, że ciężar winy został zdjęty z naszego sumienia, że przestało ciążyć nad nami potępienie, a pokój z Bogiem został przywrócony, napełnia serce głęboką wdzięcznością i radością.

Jest to radość człowieka, który po długim okresie niepewności usłyszał wyrok uniewinniający. Jest to radość dłużnika, któremu darowano dług, oraz zagubionego dziecka, które odnalazło drogę do domu Ojca. Nie dziwi więc, że Pismo Święte tak często łączy usprawiedliwienie z pokojem i radością serca. Tam, gdzie wcześniej panował lęk przed sądem Bożym, pojawia się ufność; gdzie było poczucie oddalenia od Boga, rodzi się społeczność z Nim; gdzie sumienie oskarżało, tam teraz przemawia zapewnienie o przebaczeniu.

Ta radość nie opiera się jednak na naszej własnej sprawiedliwości ani na przekonaniu o własnej doskonałości. Przeciwnie, wypływa z uświadomienia sobie, że zostaliśmy usprawiedliwieni wyłącznie dzięki łasce Bożej i okupowej ofierze Jezusa Chrystusa. Dlatego jest to radość pokorna. Nie prowadzi do wynoszenia się ponad innych, lecz do głębokiej wdzięczności wobec Boga i szczerej miłości ku Temu, który „umiłował nas i wydał samego siebie za nas”.

Im pełniej rozumiemy wielkość darowanego nam przebaczenia i wartość przypisanej nam sprawiedliwości Chrystusa, tym głębsza staje się radość usprawiedliwienia. Nie jest ona jedynie początkiem życia chrześcijańskiego, lecz pozostaje jego trwałym źródłem, do którego wierzący powraca w chwilach prób, oskarżeń sumienia i duchowego znużenia. Pamięć o tym, że „mając usprawiedliwienie z wiary, pokój mamy z Bogiem przez Pana naszego Jezusa Chrystusa”, nieustannie odnawia jego ufność, wdzięczność i radość.

Wejście w stan poświęcenia wprowadza nas w radość uświęcenia — radość płynącą: (a) z uśmiercania własnej woli i woli świata oraz ożywiania w sobie woli Bożej, (b) z oddawania całego naszego człowieczeństwa na służbę Bogu, (c) z coraz większego upodabniania się do życia Chrystusa.

Wejście w stan poświęcenia otwiera przed chrześcijaninem zupełnie nowy wymiar radości. Nie jest to już jedynie radość płynąca z przebaczenia grzechów i usprawiedliwienia, lecz radość wynikająca z życia całkowicie oddanego Bogu. Jest to radość, której świat ani nie rozumie, ani nie potrafi dać.

Po pierwsze, jest to radość płynąca z uśmiercania własnej woli i woli świata oraz z ożywiania w sobie woli Bożej. Dla starego człowieka wyrzeczenie się własnych planów i ambicji wydaje się stratą. Dla nowego stworzenia jest ono jednak wyzwoleniem. Im bardziej uczymy się mówić: „Nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie”, tym większego pokoju i głębszej radości doświadczamy. Ustaje bowiem wewnętrzna walka między własnymi pragnieniami a Bożym prowadzeniem, a serce znajduje odpocznienie w przekonaniu, że najlepszą drogą jest zawsze droga wyznaczona przez Ojca.

Po drugie, poświęcenie przynosi radość wynikającą z oddawania całego naszego człowieczeństwa na służbę Bogu. Każda zdolność, każdy talent, każda siła umysłu i ciała nabierają nowego znaczenia, gdy zostają wykorzystane dla Pana. Człowiek odkrywa wtedy, że największe zadowolenie nie płynie z tego, co zachowuje dla siebie, lecz z tego, co może ofiarować Bogu i bliźnim. W służbie Bożej nawet najmniejsze zadanie nabiera wielkiej wartości, ponieważ wykonywane jest dla Tego, którego miłujemy.

Po trzecie, największą radością poświęconego jest coraz większe upodabnianie się do Chrystusa. Każde zwycięstwo nad sobą, każda nowo nabyta łaska, każda wiernie zniesiona próba i każda okazja do okazania ducha Chrystusowego przynoszą głęboką satysfakcję. Chrześcijanin raduje się nie dlatego, że uważa się za już doskonałego, ale dlatego, że dostrzega w sobie działanie Bożej łaski, która stopniowo przemienia go na obraz umiłowanego Syna Bożego. Świadomość, że każdego dnia — choćby nieznacznie — stajemy się bardziej podobni do Chrystusa, należy do najczystszych i najtrwalszych źródeł chrześcijańskiej radości.

Tak więc radość poświęcenia nie opiera się na zmiennych okolicznościach życia, lecz na nieustannym dziele Boga w sercu człowieka. Im pełniej poddajemy się Jego prowadzeniu, im wierniej służymy Mu wszystkim, co posiadamy, i im bardziej odzwierciedlamy charakter Chrystusa, tym głębsza, dojrzalsza i bardziej trwała staje się nasza radość.

Szczególnie mocna jest myśl: „dla starego człowieka wyrzeczenie się własnej woli wydaje się stratą; dla nowego stworzenia jest wyzwoleniem.” To bardzo dobrze oddaje paradoks chrześcijańskiego poświęcenia i naturalnie prowadzi do zrozumienia, dlaczego poświęcenie nie odbiera radości, lecz ją pomnaża.

Paradoks to sytuacja lub stwierdzenie, które wydaje się całkowicie sprzeczne z intuicją lub zdrowym rozsądkiem. Jak można być prawdziwie wolnym, jeśli całkowicie podporządkowało się komuś innemu i oddała mu się wszystko?

Chrześcijański piosenkarz Michael Card tak opisał ten paradoks: Oczyma wiary można zrozumieć, że tylko niewolnik może być prawdziwie wolny (‘sługa’ greckie doulos tłumaczone w NT jako ‘sługa’, dosłownie znaczy ‘niewolnik’). To zdanie ukazuje jeden z najgłębszych paradoksów życia chrześcijańskiego — paradoks całkowitego poddania się Bogu. Z ludzkiego punktu widzenia oddanie własnej woli może wydawać się utratą wolności. Jednak Pismo Święte uczy czegoś przeciwnego. Człowiek, który dobrowolnie staje się sługą Chrystusa, zostaje wyzwolony z niewoli grzechu, spod panowania świata i z ciężaru potępienia oraz wstydu. Im pełniej poddaje się woli Bożej, tym bardziej doświadcza prawdziwej wolności ducha. Chrystus nie odbiera człowiekowi wolności, lecz uwalnia go od wszystkiego, co go zniewala, aby mógł z radością czynić to, do czego został stworzony — żyć dla Boga.

Świat uważa, że wolność polega na czynieniu własnej woli, lecz Słowo Boże uczy, że taka droga prowadzi jedynie do niewoli grzechu, samolubstwa i świata. Dopiero wtedy, gdy człowiek dobrowolnie składa swoją wolę na ołtarzu poświęcenia i staje się sługą Chrystusa, osiąga prawdziwą wolność. W miarę jak umiera dla własnej woli, jest uwalniany od panowania grzechu, od lęku przed ludzką opinią, od tyranii własnych namiętności oraz od więzów światowego ducha. Paradoksalnie więc najpełniejsza wolność rodzi się z najpełniejszego poddania się Bogu. Im mniej człowiek żyje dla siebie, tym bardziej żyje dla Boga, a im bardziej żyje dla Boga, tym pełniej doświadcza pokoju, radości i wolności, które może dać jedynie Chrystus.

Podejmowanie chrześcijańskiej walki oraz odnoszenie w niej zwycięstw przynosi radość właściwą wybawieniu (W 1 Kor. 1:30 słowo zazwyczaj tłumaczone jako ‘odkupienie’, może być również oddawane jako ‘wyzwolenie’, co jest lepszym tłumaczeniem, bo odkupienie zawiera się w usprawiedliwieniu). Jest to radość, która rodzi się nie z samego faktu prowadzenia walki, lecz z dostrzegania działania Bożej mocy w naszym życiu. Każde zwycięstwo nad grzechem, każda pokonana pokusa, każdy odrzucony błąd i każdy przezwyciężony przejaw samolubstwa lub światowości utwierdzają nas w przekonaniu, że Pan rzeczywiście prowadzi swoje dzieci drogą zwycięstwa.

Chrześcijańskie życie nie jest biernym oczekiwaniem na przyszłe błogosławieństwa, lecz codziennym zmaganiem się z przeciwnikami nowego stworzenia. Szatan, świat i nasze upadłe ciało nieustannie usiłują odwrócić nasze serca od Boga, osłabić naszą wiarę, zagasić miłość i odebrać nadzieję. Każda wiernie stoczona walka i każde odniesione zwycięstwo są więc nowym dowodem, że łaska Boża jest wystarczająca, a moc Chrystusa skutecznie działa w tych, którzy Mu ufają.

Radość wybawienia wzrasta szczególnie wtedy, gdy uświadamiamy sobie, że z pomocą Bożą stajemy się coraz mniej podatni na to, co kiedyś łatwo nas pokonywało. Dawne słabości stopniowo tracą nad nami władzę, pokusy nie wydają się już tak nieodparte, a serce coraz chętniej wybiera to, co podoba się Bogu. Takie doświadczenia umacniają w nas przekonanie, że dzieło uświęcenia rzeczywiście postępuje i że Pan wiernie prowadzi nas ku ostatecznemu zwycięstwu.

Nie oznacza to, że chrześcijanin nigdy nie doświadcza porażek. Zdarzają się chwile słabości, upadki i bolesne lekcje własnej niedoskonałości. Nawet one jednak, jeśli prowadzą do głębszej pokory, gorliwszej modlitwy i większego zaufania Bogu, stają się częścią procesu wybawienia. Uczą nas bowiem coraz mniej polegać na sobie, a coraz bardziej na Tym, który „zawsze daje nam zwycięstwo przez naszego Pana Jezusa Chrystusa”.

Radość wybawienia nie jest więc triumfalizmem ani zadowoleniem z własnych osiągnięć. Jest spokojną i wdzięczną świadomością, że Bóg nie pozostawia swoich dzieci samych na polu walki. Każde zwycięstwo przypomina nam, że to On uzdalnia nas do wiernego trwania, umacnia w doświadczeniach i prowadzi od jednego zwycięstwa do następnego. Im częściej doświadczamy Jego pomocy, tym głębsza staje się nasza ufność, tym większa wdzięczność wypełnia nasze serca i tym pełniejsza jest radość płynąca z Jego wybawiającej łaski.

Dlatego chrześcijanin raduje się nie dlatego, że walka dobiegła końca, lecz dlatego, że w każdej bitwie może liczyć na obecność i pomoc swojego Wodza. Każde odniesione zwycięstwo jest zapowiedzią ostatecznego wybawienia, kiedy wszelka walka ustanie, a wierni otrzymają koronę życia przygotowaną dla tych, którzy wytrwali do końca.

Z kolei wzrastanie w oświeceniu, które towarzyszy trzem poprzednim etapom życia chrześcijańskiego, sprawia, że Prawda udziela nam radości odpowiadającej każdemu z tych etapów. Tak więc, wchodząc w kolejne etapy życia chrześcijańskiego, rozwijamy radość, która jest z nimi związana, a tym samym pielęgnujemy tę cenną cechę charakteru.

Im głębiej bowiem poznajemy Boży plan, tym wyraźniej dostrzegamy mądrość, sprawiedliwość, miłość i moc objawiające się we wszystkich Jego dziełach. Prawda przestaje być dla nas jedynie zbiorem (teoretycznych) nauk i staje się światłem, które rozjaśnia drogę naszego życia, umacnia wiarę, podtrzymuje nadzieję i pobudza serce do jeszcze gorętszej miłości ku Bogu.

Każde nowe zrozumienie Słowa Bożego przynosi wierzącemu świeżą radość. Gdy lepiej pojmujemy wielkość okupu Chrystusa, głębiej radujemy się z usprawiedliwienia. Gdy coraz wyraźniej rozumiemy cel naszego poświęcenia i sposób, w jaki Bóg kształtuje w nas charakter Chrystusowy, z większą ochotą oddajemy Mu samych siebie. Gdy poznajemy znaczenie doświadczeń i duchowych walk, łatwiej przyjmujemy je jako narzędzia naszego wybawienia. W ten sposób Prawda nieustannie ożywia radość związaną z każdym wcześniejszym etapem naszego chrześcijańskiego życia.

Oświecenie przynosi również radość płynącą z coraz pełniejszego oglądania harmonii Bożego planu. To, co wcześniej wydawało się niezrozumiałe lub przypadkowe, z czasem układa się w spójną całość. Coraz wyraźniej widzimy zgodność wszystkich części Pisma Świętego, celowość Bożych działań oraz piękno Jego zamierzeń wobec Kościoła i całej ludzkości. Takie poznanie nie prowadzi do pychy ani do samozadowolenia z posiadanej wiedzy, lecz rodzi głęboką wdzięczność wobec Boga, który zechciał objawić swoim dzieciom „głębokie rzeczy Boże”.

Jednak prawdziwe oświecenie nie polega wyłącznie na powiększaniu zasobu wiadomości. Każda nowa prawda powinna znajdować odbicie w życiu. Im wierniej postępujemy zgodnie z otrzymanym światłem, tym więcej światła Bóg nam udziela. Posłuszeństwo otwiera drogę do głębszego poznania, a głębsze poznanie prowadzi do jeszcze większej radości. W ten sposób poznanie i praktyka wzajemnie się uzupełniają, a chrześcijanin wzrasta jednocześnie w światłości, świętości i radości.

Tak więc, wchodząc w kolejne etapy życia chrześcijańskiego i wiernie postępując naprzód w każdym z nich, rozwijamy radość właściwą każdemu etapowi. Radość usprawiedliwienia daje pokój z Bogiem, radość poświęcenia rodzi zadowolenie z pełnienia Jego woli, radość wybawienia umacnia nas przez zwycięstwa odnoszone nad grzechem i złem, a radość oświecenia coraz pełniej odsłania przed nami chwałę Bożego planu. Wszystkie te doświadczenia splatają się ze sobą, tworząc dojrzałą, głęboką i trwałą radość chrześcijańską, która nie zależy od zmiennych okoliczności życia, lecz od coraz bliższej społeczności z Bogiem i coraz pełniejszego poznawania Jego prawdy. – KONIEC

Im wierniej ktoś żyje zgodnie z wymaganiami życia usprawiedliwionego, tym bardziej pomnaża się jego radość z usprawiedliwienia, a wraz z nią rozwija się ta łaska. Im wierniejszy jest w poświęceniu — pozostając umarłym dla siebie i świata, a żywym dla Boga we wszystkich doświadczeniach poświęconego życia, wykorzystując swoje człowieczeństwo w służbie Bożej i rozwijając uczucia oraz łaski życia chrześcijańskiego — tym bardziej wzrasta w nim radość poświęcenia, a wraz z nią rozwija się także sama radość jako cecha charakteru.

Im wierniejszy ktoś jest w swoich zmaganiach o prawdę, sprawiedliwość, miłość i zabieganie o sprawy Królestwa (kingdom-mindedness) — zarówno w swoim wnętrzu, jak i w kontaktach z innymi — przeciwstawiając się grzechowi, błędowi, samolubstwu i światowości, którymi Szatan, świat i nasze ciało usiłują go pokonać, tym większa staje się jego radość z odnoszonych zwycięstw, a wraz z nią wzrasta ta łaska.

Wreszcie, im bardziej ktoś postępuje w oświeceniu, pozostając wiernym na trzech pozostałych etapach życia chrześcijańskiego, tym pełniej doświadcza radości płynącej z Prawdy, a tym samym coraz bardziej rozwija w sobie tę cnotę.

Krótko mówiąc, wierne wchodzenie i postępowanie naprzód we wszystkich czterech etapach życia chrześcijańskiego jest pierwszym sposobem rozwijania radości.

Szczególnie ważna jest tu myśl: „Posłuszeństwo otwiera drogę do głębszego poznania, a głębsze poznanie prowadzi do jeszcze większej radości.” Myśl ta dobrze oddaje występującą tu zależność: wzrost w łasce nie przebiega liniowo, lecz tworzy cykl — wierność prowadzi do większego światła, większe światło do większej radości, a większa radość z kolei pobudza do jeszcze wierniejszego postępowania.

Wykład przed uroczystością chrztu wodnego. Wygłosił go br. Mirosław Sellin na spotkaniu w Bydgoszczy, 26 września 2026 r. 

Słowo Boże przepełnione jest myślami, które dają nam instrukcje jak możemy wrócić do społeczności z Bogiem. W skrócie mówiąc musimy znowu wrócić do stanu doskonałości, jaki mieli nasi pierwsi rodzice przed zgrzeszeniem. Bóg pokazuje nam drogę jak możemy do tego stanu dojść. Musimy stać się doskonali w ciele, ale i w duchu, czyli w charakterze. To nie jest łatwe, gdy pomyślimy jakimi grzesznymi i niedoskonałymi ludźmi staliśmy się wszyscy przez odziedziczenie upadłego stanu, życie w niedoskonałym otoczeniu, poddani ciągłym pokusom największego przeciwnika Boga, czyli szatana.

Najłatwiej będzie Bogu zrealizować ten Plan w przyszłym Królestwie, ponieważ wtedy te wszystkie przeszkody zostaną usunięte. Ale czy teraz, żyjąc w tym „teraźniejszym złym świecie” (tak nazywa nasz świat, w którym żyjemy Apostoł Paweł w Gal. 1:4) nie możemy już pracować na nasze zbawienie? Oczywiście, że TAK. Już teraz możemy kroczyć w kierunku Zbawienia.

Gdy mówimy o Zbawieniu to mamy na myśli DWA ZBAWIENIA. Jedno to zbawienie od przekleństwa Adamowego. Ono jest Bezwarunkowe. A drugie to zbawienie do życia wiecznego. Ono jest Warunkowe. TP 1968 str.52

Już w tym „teraźniejszym złym świecie” Bóg proponuje nam korzystanie, jeśli nawet tylko częściowe, z tych dwóch Zbawień. W Usprawiedliwieniu z Wiary próbnie zbawia nas od przekleństwa Adamowego a w poświęceniu, które jest niczym innym jak przyrzeczeniem, że będziemy wypełniać Boską Wolę zamiast swojej własnej, możemy kroczyć ku doskonałości. Bo jaka jest Boska Wola wobec nas? Abyśmy postępowali zgodnie z Jego Prawem, z Jego zasadami. A jeśli tak będziemy starali się czynić to czy nie będzie nas to przybliżać do doskonałości w charakterach? Oczywiście, że tak.

Doskonałe ciała uzyskamy dopiero w Królestwie, które nastąpi, ale pamiętając o tym, że w grobie nie następuje żadna przemiana nikt nam tam cudownie nie zmieni naszych charakterów. Wstaniemy ze snu śmierci z takim samym charakterem w jakim poszliśmy do grobu. Stąd wniosek, że warto już teraz pracować nad naszymi charakterami, aby w Królestwie mieć już pewien bardzo cenny kapitał na starcie. Osobiście uważam, że ci, którzy zdobędą w tym życiu ten kapitał nie upadną w końcowych próbach, którymi podda Bóg ludzkość pod koniec Swojego Królestwa.

Dzisiaj zajmuje nas temat poświęcenia. Lecz aby dojść do tego momentu poświęcenia należy najpierw odwrócić się od grzechu i przyjść do sprawiedliwości, czyli Usprawiedliwienia.

Aby ta sprawiedliwość była przyjemna w obliczu Bożym, MUSI ona być uczyniona przez Jezusa Chrystusa, Naszego Pana.

(Heb 2:9 [PUBG]) “Ale widzimy Jezusa, który stał się niewiele mniejszy od aniołów, ukoronowanego chwałą i czcią za cierpienia śmierci, aby z łaski Boga zakosztował śmierci za wszystkich (a dosłownie za każdego człowieka – Kody, BW, NBG, PBD_G, SNPD4_SJ)”

Gdy rozmawiamy z jednym ze świadków Jehowy to oni mówią, że nie ma nadziei dla Adama.

Gdy pytamy się, dlaczego to zaczynają opowiadać swoją historyjkę, tą, którą główna kwatera im dała mówiąc mi, że Adam był dobrowolnym grzesznikiem. Miał życie, był on na próbie do życia i stracił to życie. I dlatego nie ma już w przyszłości nadziei dla niego.

My zgadzamy się, że Adam był dobrowolnym grzesznikiem. Co się tyczy jego grzechu, nie ma on żadnego usprawiedliwienia. A zatem potrzebował on Zbawiciela, jeżeli miałby być zbawiony.

Bracia z Organizacji twierdzą jednak, że dla niego nie ma nadziei. Wtedy pytamy się, za kogo Jezus umarł. Pytamy się czy wierzycie jeszcze w cenę Okupu? Oni mówią, że tak wierzą. I dalej pytamy – czy to znaczy, że jest to oko za oko, ząb za ząb i doskonałe życie za doskonałe życie. Czyli doskonała istota za doskonałą istotę. Oni nie są w stanie powiedzieć, za kogo Jezus swoje doskonałe życie, doskonałą istotę złożył, za jaką inną doskonałą istotę?

Jeżeli z uwagi stracimy okup, równoważną cenę, to nie możemy już jasno rozumować.

Było tylko jedno utracone doskonałe życie – Adama i było potrzebne inne doskonałe życie, aby je odkupić – Jezusa.

(1 Tym. 2:3-6 [PUBG]) “Jest to bowiem rzecz dobra i miła w oczach Boga, naszego Zbawiciela; Który chce, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy. Jeden bowiem jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus; Który wydał samego siebie na okup za wszystkich, na świadectwo we właściwym czasie.”

To również jest w zgodzie z tym, co czytaliśmy w Liście do Heb. 2:9, że Jezus Chrystus skosztował śmierci za każdego człowieka. Czy Adam był człowiekiem? Tak.

Dzisiaj uwolnieni z tego potępienia śmierci są tylko ci, którzy są wierzącymi to jest ci, którzy przyjmują Jezusa przez wiarę jako Zbawiciela. Oni są uwolnieni spod potępienia śmierci.

Dlatego czytamy w (Rzym. 5:1 [PUBG]) “Będąc więc usprawiedliwieni przez wiarę, mamy pokój z Bogiem przez naszego Pana Jezusa Chrystusa;”

Jesteśmy usprawiedliwieni z wiary. Być usprawiedliwionym znaczy być sprawiedliwym. Ale obecnie rzeczywiście jeszcze nie stajemy się sprawiedliwymi. Ale z Boskiego punktu widzenia jesteśmy uważani jak byśmy byli sprawiedliwymi. A to z tego powodu, że przyjęliśmy Jezusa jako naszego Zbawiciela. A zatem Bóg nam przypisuje zasługę Jezusa Chrystusa, przykrywa nas Jego szatą sprawiedliwości. I w ten sposób jesteśmy usprawiedliwieni z wiary.

Zauważmy, co jeszcze czytamy do (Rzym. 8:1 [PUBG]) “Dlatego teraz żadnego potępienia nie ma dla tych, którzy są w Jezusie Chrystusie, którzy nie postępują według ciała, ale według Ducha.”

Jezus nas wybawił od potępienia grzechu. A zatem nie ma już potępienia dla tych, którzy są w Jezusie Chrystusie. Przykryci Jego szatą sprawiedliwości.

Ale zauważmy, że w tym tekście mamy powiedziane dla tych, którzy nie według ciała chodzą, ale według ducha.

Mimo usprawiedliwienia z wiary, gdybyśmy z powrotem postępowali według ciała, to wtedy z powrotem dostajemy się pod potępienie. Tracimy to Usprawiedliwienie.

Nasz Pan wybawia nas również od świadomości grzechu. Bo ta świadomość, że jesteśmy grzeszni, upadli i tak dalej, ma na nas zły wpływ. I z tego właśnie Bóg nas wybawia przez Jezusa.

Lepiej to zrozumiemy, gdy przypomnimy sobie przykład Martina Lutra. On koniecznie usiłował znaleźć pokój z Bogiem. On wiedział, że był grzesznikiem. On odczuwał potępienie grzechu na sobie. I on zadawał sobie wiele, wiele pokut, ażeby zgładzić grzech, pojednać grzech. Ale nigdy nie mógł tego pokoju zdobyć w tym znaczeniu, żeby widział uznanie Boże. Ale jak zaczął badać Słowo Boże to on się dowiedział, że nie może być człowiek usprawiedliwiony przez dobre uczynki, ale tylko przez to, że Jezus za niego umarł on może być usprawiedliwiony z wiary. A to przez przyjęcie Jezusa, który bierze miejsce grzesznika. I gdy on się dowiedział, że z łaski Bożej jesteśmy usprawiedliwieni, to wielce z tego się radował. Jego bój ze świadomością grzechu zakończył się.

To przypomina pewnego żeglarza, którego statek się rozbił. Ponieważ wielka burza na morzu rozbiła jego statek, on był miotany falami. I walczył o swoje wyzwolenie, wybawienie od wody, od fal, ale w końcu się wyczerpał. Aż w końcu uczepił się skały i bardzo silnie trzymał się tej skały podczas burzy. Aż nastąpił dzień. A ci, którzy szukali tego żeglarza znaleźli go jeszcze przy życiu trzymającego się silnie tej skały. No i go wyratowali. I pytali się go, czy ty nie trząsłeś się ze strachu podczas tej strasznej burzy? A on mówi, że tak. Ale skała się nie trzęsła. I dlatego, że ona się nie trzęsła, ja się jej silniej trzymałem.

Tak podobnie my, gdy czujemy, że jesteśmy winni grzechów i że jesteśmy dziećmi gniewu w oczach Bożych, to stojąc przed Nim, mając tą świadomość trzęsiemy się. Ale w tej naszej jakby burzy wewnętrznej, on nam wskazuje na skałę. Gdzie tylko możemy znaleźć bezpieczeństwo i zbawienie? W Jezusie. A więc powinniśmy się chwycić tej skały, wtedy nie będziemy się trząść.

Najbardziej rozpowszechnioną wersję tej historii przypisuje się C.H. Spurgeonowi, jednemu z najbardziej znanych XIX-wiecznych brytyjskich kaznodziejów baptystycznych (zwanemu „księciem kaznodziejów”).

Zauważmy, co czytamy jeszcze w liście do (Heb 10:21-23 [PUBG]) “I mając wielkiego kapłana nad domem Bożym; Zbliżmy się ze szczerym sercem, w pełni wiary, mając serca oczyszczone od złego sumienia i ciało obmyte czystą wodą. Trzymajmy wyznanie nadziei niechwiejące się, bo wierny jest ten, który obiecał.”

A zatem przybliżmy się z czystym sercem w zupełnym zaufaniu wiary. A więc wyznajmy wyznanie nasze bez obawy. Skała ta nie będzie się trzęsła. Ponieważ ten, który obiecał jest wierny.

Jezus wyzwala nas też od mocy grzechu.

Grzech jest mocą niewoli. Inaczej jeszcze mówiąc, grzech trzyma nas pod kontrolą. Dlatego też Apostoł Paweł mówi w Rzym.7, że to, co nie chcę, czynię, że to, co chcę czynić, nie mogę, a co nie chcę czynić, to czynię. I mówi: „Nędzny ja człowiek! Któż mnie wybawi z tego ciała śmierci?”. A zatem widzimy, że moc grzechu chce trzymać nas pod kontrolą i działa w naszym umyśle i w naszym ciele.

Chociaż grzech usiłuje kontrolować nas, to nowy umysł, nowe serce powinno mieć kontrolę nad nim. Wyzwalanie się spod mocy grzechu jest to trudne dzieło i powolne, stopniowe dzieło. Bóg dokonuje tego dzieła w nas. Jednak my musimy z nim w tym współpracować. Jezus wyzwala nas z mocy grzechów, w miarę jak my używamy Jego mocy. Apostoł Paweł podziękował Bogu za pomoc w tym dziele: „Dziękuję Bogu przez Jezusa Chrystusa, naszego Pana. Tak więc ja sam umysłem służę prawu Bożemu, lecz ciałem prawu grzechu.”. Dlatego musimy stale bojować on dobry bój wiary (Manna z 24.09.)

W innym miejscu apostoł Paweł napomina nas w (2 Kor. 7:1 [PUBG]) “Mając więc te obietnice, najmilsi, oczyśćmy się z wszelkiego brudu ciała i ducha, dopełniając uświęcenia w bojaźni Bożej.”

Widzimy więc, że mamy pewną pracę do wykonania w nas samych. Musimy się oczyszczać ze wszelkiej zmazy ciała i ducha. To dzieje się w umyśle i przekłada się stopniowo na nasze słowa i czyny. Nowa wola powinna trzymać w poddaniu ciało, aby było one posłuszne woli Bożej.

I tutaj już dochodzimy do uświęcenia, poświęcenia.

Najpierw uzyskujemy usprawiedliwienie i wyzwolenie spod potępienia grzechu. I uzyskawszy ten stan usprawiedliwienia jesteśmy zaproszeni, by ofiarować nasze ciała jako ofiarę żywą.

(Rzym. 12:1 [PUBG]) “Proszę więc was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście składali wasze ciała jako ofiarę żywą, świętą, przyjemną Bogu, to jest wasza rozumna służba.”

Z powodu tego, że sprawiedliwość Jezusa jest nam przypisana nasza ofiara jest przyjemna Bogu.

W naszym poświęceniu oddajemy się Bogu. I wtedy dopiero Bóg dokonuje w nas przemiany. Przemieniamy się (metamorfoza) przez odnowienie naszego umysłu. Dlatego jest powiedziane, te tedy obietnice mając najmilsi, oczyszczajmy samych siebie od wszelakiej zmazy ciała i ducha wykonując uświęcenie, poświęcenie w bojaźni Bożej.

A teraz zachodziłoby pytanie, jakich narzędzi powinniśmy używać, by oczyszczać wszelkie zmazy ciała i ducha.

Jezus nam mówi, w Ewangelii (Jana 15:3 [PUBG]) “Wy już jesteście czyści z powodu słów, które do was mówiłem.”

Widzimy, że Słowo Boże działa na nas jakby woda, która nas oczyszcza. Jeżeli więc przyswajamy sobie Słowo Boże i przez nie się oczyszczamy, to wtedy jesteśmy wyzwalani spod mocy grzechu.

(Efez. 5:25 [PUBG]) “Chrystus umiłował kościół i wydał za niego samego siebie; Aby go uświęcić, oczyściwszy obmyciem wodą przez słowo;”

Chociaż nie jesteśmy Kościołem zasada biblijna pozostaje niezmienna. Jesteśmy omyci wodą. A tą wodą jest Słowo Boże. A zatem jesteśmy oczyszczeni wodą Słowa Bożego.

Musimy oczyszczać nasze łaski charakteru. (Izaj. 52:11 [PUBG]) “…oczyśćcie się, wy, którzy nosicie naczynia PANA.”

Nie możemy w naszym poświęceniu być przyjęci przez Boga, jeżeli będziemy źle postępowali i czynili nieprawość, czyli grzech.

Jest taka anegdota opowiadana już przez mnichów, pustelników w IV, V wieku n.e. Używa się jej często do dziś w chrześcijańskim nauczaniu młodzieży. Przy tej okazji warto powiedzieć, że życie na pustelni nie jest poświęceniem dla Boga w biblijnym jego rozumieniu. A tak wtedy rozumiano poświęcenie.

Pewnego razu spacerował ojciec z synem. Spacerowali w lesie i ojciec mówi do syna, widzisz, to zielsko, jak rośnie?”. I mówi do niego „Wyrwij je “. No, i syn łatwo wyrwał to zielsko. Później już był dość duży krzak. I również ojciec do niego mówi, wyrwij ten krzak. Najpierw się szamotał, ciągnął, aż w końcu jednak wyrwał ten krzak również. A później ojciec wskazuje mu na wielkie drzewo. “Widzisz to wielkie drzewo?” On odpowiada, “Oczywiście” “To wyrwij również to drzewo”. “Tego drzewa już nie mogę.” Wtedy właśnie ojciec synowi zwraca uwagę, tak podobnie sprawa się przedstawia, gdy już mały korzeń grzechu wyrasta, to zaraz go wyrwij. Bo jeżeli go zaraz nie wyrwiesz, gdy ten grzech jest jeszcze mały to ten grzech będzie rósł i urośnie jak te drzewa, a w końcu już nie będziesz w stanie go wyrwać.

Dlatego też apostoł Paweł zwraca nam uwagę, że (Heb 12:15 [PUBG]) “Uważajcie, żeby nikt nie pozbawił się łaski Boga, żeby jakiś korzeń goryczy, wyrastając, nie wyrządził szkody i aby przez niego nie skalało się wielu”

Jest też inna anegdota z 1858 roku znana w kulturze zachodniej pod nazwą „Nos wielbłąda” (ang. The Camel’s Nose),

Pewien Arab spał pod swoim namiotem. No a Wielbłąd włożył tam swój nos. No i powiada, czy mogę mój pysk mieć w namiocie, bo za chłodno jest, ja bym troszkę chciał ciepła. No więc Arab mówi, to nie jest nic takiego złego, niech już ma ten nos wetknięty w mój namiot. I temu wielbłądowi dalej było zimno, więc później mówi do swego pana, Araba, a może bym i uszy też schronił w namiocie, bo mi zimno w nie. No i mówi, czy nie mógłbym całą następnie głowę, nie tylko pysk włożyć. No a ten Arab nie widział nic w tym złego. Mówi tak. No i zezwolił. I później znów ten wielbłąd jego pyta się, a może przednie nogi będę mógł włożyć też do namiotu, bo mi zimno. No i się zgodził Arab. I tak to trwało, aż wielbłąd znalazł się cały w namiocie i Arab został z niego wyparty.

Jeżeli więc nie będziemy bardzo starannymi i pilnymi, to tak te skażenie zagnieździ się w naszym sercu jak ten wielbłąd. No i wtedy nowe wola, nowy duch zostaną usunięte, a to skażenie na stałe zajmie jego miejsce.

Poświęcenie jest prawdziwym chrztem. Nasz Pan był ochrzczony w Jordanie. On był już poświęcony Bogu, a w Jordanie okazał to przez zanurzenie w wodzie.

A jeszcze długo po tym jak był ochrzczony w wodzie, w Jordanie powiedział, że jeszcze ma przejść chrzest. (Łuk. 12:50 [PUBG]) “Lecz chrztem mam być ochrzczony i jakże jestem udręczony, aż się to dopełni.”

Jak Jezus mógł powiedzieć już dawno po chrzcie, dokonanym w rzece Jordan, że on ma być jeszcze ochrzczony? Czy miał on z powrotem wrócić do rzeki Jordan i tam jeszcze raz być ochrzczony? Oczywiście, że nie. On mówił tutaj o prawdziwym chrzcie, którego zanurzenie we wodzie było tylko symbolem. Prawdziwy chrzest oznacza oddanie, pozbycie się własnej woli a przyjęcie w zamian woli Bożej by ta rządziła w naszym sercu i umyśle. Oczywiście to jest pięknie przedstawione przez chrzest wody. Bo w literalnym chrzcie zanurzenie we wodzie przedstawia pozbycie się własnej woli, a ponowne powstanie z wody przedstawia nam stopniowe powstawanie. To znaczy, że umieramy dla własnej woli a następnie przychodzimy jakby do nowego życia, czyli przychodzimy do przyjmowania woli Bożej.

Widzimy, że osoba, która jest zanurzona zupełnie się poddaje. Ale gdy osoba ponownie jest z wody podnoszona, to mimo woli, odruchowo zaraz jakby w tym chciała dopomóc, czyni pewne wysiłki. A więc podobnie, my też powinniśmy współpracować z Bogiem w naszym powstawaniu do nowego życia.

Każdy, który chce okazać swoje poświęcenie przez chrzest we wodzie musi najpierw uznać siebie za grzesznego z powodu upadku adamowego i przyjąć Jezusa jako swojego Zbawiciela.

Poświęcenie się Bogu nie jest też przymusem. Musi być dobrowolne.

Jest jednak niewątpliwie piękną, wspaniałą rzeczą pozbyć się grzechu i okazać owoce pokuty. A następnie przyjąć Jezusa jako swego Zbawiciela. I jeszcze wtedy poświęcić swe życie Bogu na służbę. Uzyskawszy stan usprawiedliwienia, jest właściwą rzeczą poświęcić się Bogu na służbę. Bo to pomaga nam w kroczeniu do doskonałości i jest jednocześnie oddaniem Chwały Bogu za wszystko, co dla nas uczynił. I właśnie w poświęceniu możemy najlepiej zapracować na ten kapitał, o którym wspomniałem na początku w postaci charakteru jak najbardziej zbliżonego do wzoru pozostawionego w Naszym Panu. Dzisiejszy tekst Manny mówi: One (kamienie) muszą poddać się koniecznemu cięciu, łamaniu, rzeźbieniu, nacinaniu, szlifowaniu, tarciu i polerowaniu – każdy indywidualnie i we wzajemnej harmonii.

Gdy czytamy komentarze w Mannie to zauważymy, że Poświęcenie opisane jest tam jako oddanie własnej woli Bogu, oddanie całego siebie, a nie tylko części, uznanie, że nie jesteśmy już „sami swoi”, oddanie Bogu naszych zdolności, czasu, środków i życia, poddanie się kierownictwu Chrystusa, gotowość do służby, samozaparcia i cierpienia, trwanie w tym oddaniu aż do śmierci oraz codzienne wypełnianie tego poświęcenia, a nie tylko jednorazowe podjęcie decyzji.

Także i Jezus podjął siedem rodzajów kroków, podążając wąską drogą: (1) za­parcie się siebie i świata, (2) studiowanie Boskiego Słowa, (3) gło­szenie Boskiego Słowa, (4) praktykowanie Boskiego Słowa, (5) czuwanie, (6) modlitwę oraz (7) znoszenie doświadczeń związanych z wiernością w trakcie sześciu poprzednich kroków. E15 str.68

A teraz chciałbym na świadectwo zadać Wam kilka pytań. I jeżeli się zgadzacie z tymi pytaniami, to możecie odpowiedzieć TAK.

Czy uznajecie, że jesteście grzeszni, upadli i czy pokutowaliście za swoje grzechy?

Czy okazaliście w sercu pragnienie powrócenia do społeczności z Bogiem?

Czy uznaliście, że jedyna droga powrotu do społeczności i pokoju z Bogiem prowadzi przez Jezusa Chrystusa?

Wobec tych odpowiedzi wierzymy, że poświęcenie Wasze, ofiara Wasza jest godna przyjęcia przez Naszego Stwórcę i cieszymy się, że możemy przyjąć Was do społeczności poświęconych dzieci Bożych.

Ruszyła właśnie nowa strona internetowa:

https://czasopismobiblijne.pl

Jest to miejsce, w którym będą pojawiały się kolejne numery “Czasopisma Biblijnego dla dzieci i młodzieży”. Pierwszy numer jest już dostępny i można go bezpłatnie pobrać w formacie PDF.

W zakładce “Jak korzystać” jest też świetny filmik instruktażowy, pokazujący, w jaki sposób wydrukować i własnoręcznie oprawić taką gazetkę, którą można potem wręczyć dzieciom. Myślę, że ciekawa aktywność i dobrze, że poza ekranami!

Twórcą jest mój kolega – chrześcijanin opierający się mocno na Biblii, a prywatnie także mąż i ojciec dwójki dzieci 😊 Nie jestem “targetem” tej publikacji, ale pierwszy numer “Czasopisma Biblijnego” już przeczytałem 😃 i bardzo polecam: rodzicom, a przede wszystkim dzieciom! 😁 Niezwykle interesujące ciekawostki, a dłuższe teksty bardzo przyjemnie się czyta!

Jak mówi sam twórca:

Generalnie zrobiłem to tylko dla moich dzieci, i z myślą o nich, a cała reszta jest bonusem. Szukałem sposobu, żeby porozmawiać z nimi o Boskim Planie zbawienia, a potem wpadł mi do głowy pomysł na czasopismo i jakoś tak ten pomysł lawinowo urósł. Zacząłem spisywać pomysły i tworzyć plan w głowie i wyszło mi, że to całkiem fajny pomysł.

Ciekaw jestem jak Wam się ten pomysł (i wykonanie) spodoba! Będę czekał na opinie i chętnie podzielę się nimi z autorem.

Zapraszam do zajrzenia na stronę i przeczytanie pierwszego numeru. Każdy odzew naprawdę się przyda. Z tego, co wiem, redakcja 😃 pracuje teraz nad kolejnym wydaniem.

Pozdrawiam serdecznie,

Wiktor Szpunar

Pobierz artykuł w wersji PDF.

Przyzwyczajenia – dobre i złe

„Jak człowiek myśli w sercu swoim, takim też jest” – Przyp. 23:7, KJV

CHARAKTER człowieka można zdefiniować jako sumę jego przyzwyczajeń, a przyzwyczajenia człowieka wyrabiane są przez główny bieg jego myśli. Każda nasuwająca się myśl, pozostawia pewien ślad w mózgu. Mózg składa się z dwóch wielkich półkul białej substancji wzajemnie połączonych u podstawy i pokrytych cienką warstwą szarej substancji. Ponieważ powierzchnia mózgu głębokimi i płytkimi sulci (rowkami) zwinięta jest w płaty i zwoje, powierzchnia szarej substancji mózgu jest bardzo duża. Jeśli bardzo cienkie partie tej szarej substancji badane są pod silnym mikroskopem, znajdziemy tam, wzajemnie stłoczone, malutkie ciałka zwane neuronami lub komórkami nerwowymi. Połączone są one ze sobą i ze wszystkimi częściami ciała delikatnymi włóknami nerwowymi, które tworzą białą substancję mózgu. Fizjolodzy przypuszczają, że te neurony kierują naszymi myślami, słowami i czynami i że są magazynem naszej pamięci.

Umysłem ludzkim nie jest ani mózg, ani wola, lecz można go zdefiniować jako (1) intelekt lub (2) treść intelektu, tj. sumę tych wrażeń, które przez wpływy jakim człowiek podlega są utrwalane w mózgu pod kierunkiem woli. Także wrodzone zdolności włączając uczucia, decydują o skłonności lub kierunku myśli, słów i postępowania w danych okolicznościach.

Pamięć odgrywa w tym bardzo ważną rolę, gdyż spełnia ona tę umysłową funkcję, która umożliwia człowiekowi przechowywanie i przywoływanie w świadomości przyszłych doznań. Gdyby umysł nie posiadał tej zdolności gromadzenia i przywoływania powziętych w przeszłości myśli, słów lub czynów, to niemożliwe byłoby przyswojenie sobie jakiejkolwiek wiedzy. Gdyby każde wrażenie, myśl lub uczucie było zapomniane z chwilą ich ustania, to umysł traktowałby je jako niebyłe i nie mógłby je rozpoznawać ani przywoływać. Osoba bez pamięci nie miałaby żadnego zamiaru, celu lub planu co do przyszłości, bo te obejmują znajomość przeszłych spraw i wymagają pamięci. Pamięć to nie tylko zdolność przypominania, ale również możność i zdolność odbierania wrażeń i przechowywania ich w podświadomości umysłu na przyszły użytek.

Mózg noworodka można przyrównać do czystej kartki papieru, na której mają być zarejestrowane myśli. Pismo na papierze może być słabe i niewyraźne lub głęboko wyryte, wyraźne i dobitne. Można też je wymazywać. W ten sam sposób wczesne wrażenia są rejestrowane w mózgu. Niemowlę szybko dowiaduje się gdzie i jak zaspokoić swój głód, że jego płacz zwraca uwagę, że matka inaczej wygląda niż ojciec i inni ludzie, że uśmiech i określony ton głosu oznacza zadowolenie a zmarszczenie brwi i inny ton głosu wskazują na niezadowolenie, że klaps jest czymś odmiennym od rozkosznych pieszczot itd. Początkowo niemowlę może bać się wody, gdy wkłada się je do kąpieli, może bać się nieznanego głosu lub widoku, ale powtarzanie tych samych rzeczy bez żadnych nieprzyjemnych rezultatów usuwa stopniowo bojaźń i może nawet stać się przyjemnością.

KONIECZNE JEST ZAINTERESOWANIE I UWAGA

Siła nacisku stosowana w trakcie pisania na papierze dobrze ilustruje stopień zainteresowania i uwagi z jaką dana myśl jest rejestrowana w mózgu. Zainteresowanie i uwaga określają głębokość i wyrazistość zapisu wrażenia. Brak zainteresowania i uwagi, skierowanych na to, co poprzez zmysły może oddziaływać na umysł, nie pozostawia niczego lub pozostawia mały ślad w mózgu.

Na przykład w domu towarowym pewien mężczyzna przez długi czas stał w kolejce do urzędniczki, by wnieść wiele zażaleń, a gdy w końcu przyszła na niego kolej, powiedział on do niej: „Podziwiam wielką cierpliwość pani w przyjmowaniu skarg tylu ludzi w tak łagodny i wyrozumiały sposób. Jak pani może słuchać od rana do wieczora tylu skarg i ciągle okazywać taki spokój, opanowanie i tak łagodne usposobienie?” W odpowiedzi pokazała mu napis na swoich kolczykach. Na jednym przeczytał „WEJŚCIE”, a na drugim „WYJŚCIE”! Tak więc te skargi ona jednym uchem wpuszczała a drugim wypuszczała! Robiły one na niej małe wrażenie albo i nawet nie robiły żadnego wrażenia.

Zainteresowanie i uwaga mogą być dobrowolne lub odruchowe. Niektóre niezwykłe wypadki, na przykład wielkie katastrofy czy niezwykłe wydarzenia, same przez się mogą wyryć tak niezatarte ślady w mózgu i umyśle, że nigdy nie będą zapomniane. Natomiast czyjaś wola, zdecydowanie, może do tego stopnia wzbudzić w kimś zainteresowanie, ciekawość i uwagę na pewne sprawy, zmusić oczy, uszy itp. do skoncentrowania się na nich, że wyryje to odpowiedni ślad w czyimś mózgu, umyśle i pamięci. Z pewnością dzieci mogą potwierdzić, że jest to prawdziwe tak względem ich szkolnych lekcji, jak i umysłowego rozwoju. Powtarzanie stanowi również wielką pomoc w głębszym utrwalaniu myśli.

Ta sama zasada dotyczy spraw fizycznych. Dziecko nigdy nie nauczy się chodzić, jeżeli nie będzie miało ku temu szczerych chęci, nie zadba o to i nie skłoni się do dobrowolnego wysiłku. To samo jest z jego nauką biegania, skakania, grania, wypełniania różnych zadań, gry na pianinie, pisania na maszynie itd.
Te same zasady stosuje się również do moralnych i religijnych ćwiczeń i osiągania sukcesów w tej dziedzinie. A powtarzanie wyrabia przyzwyczajenie, z tym jednak, że tak jak dziecko samoczynnie uczy się chodzić, biegać, pisać na maszynie, grać na pianinie, to ono również uczy się mówić prawdę, uczciwie postępować, być delikatnym wobec innych itp. bez zastanawiania się i rozmyślania nad tym, jak wykonać każdy drobny szczegół w tym rozwoju. Jednak jego serce musi pragnąć tego, jeżeli chce ono być dobrze rozwinięte przez ten sposób kształtowania dobrych przyzwyczajeń. „Jak człowiek myśli w sercu swoim, takim też jest”.

CO JEST PRZYZWYCZAJENIEM?

Co się rozumie przez przyzwyczajenie? Można je zdefiniować jako nawyk umysłu lub skłonność do myślenia czy kierowania działaniem według pewnych uprzednio i zazwyczaj stosowanych zasad. Nawyki mają ogromną moc w kierunku dobra i zła. Przysłowie mówi: „Siejesz myśl a zbierasz pobudkę, siejesz pobudkę a zbierasz czyn, siejesz czyn a zbierasz skłonność, siejesz skłonność a zbierasz nawyk, siejesz nawyk a zbierasz charakter, siejesz, charakter a zbierasz przeznaczenie”. Nawyk rodzi zamiłowanie do wykonywanego czynu. Nawyk niekontrolowany, kieruje naszym ogólnym postępowaniem – naszymi myślami, mową, gestami, tonem głosu, ruchami, ubiorem, zwyczajem, itp.

Pewien wybitny pisarz powiedział: „Strzeż. się przyzwyczajenia. Przyzwyczajenie jest najbardziej znaczącym słowem, jakie znajduje się-w angielskim słownictwie. Poproś jakiegoś artystę, aby ci je wymalował ognistymi literami, i powieś je na ścianach swego pokoju tam, gdzie twój wzrok dostrzeże jego posłanie, gdy będziesz się udawał na spoczynek i gdzie będzie mogło znowu cię powitać wraz ze wschodem słońca. Spoglądaj na nie dopóki nie zostanie głęboko wyryte w świątyni twej duszy, właśnie tam gdzie lampa życia może rzucić swe czerwone światło na nie. Przyzwyczajenie jest twoim przekleństwem lub błogosławieństwem, ono cię zwycięży lub umożliwi ci zwycięstwo. Obecnie przekształca cię ono w pochlebcę lub w księcia wolności. Teraz albo opasujesz swą duszę więzami smutku, albo budujesz powóz, który zawiezie cię do raju. Dobre przyzwyczajenia są tak samo skuteczne do wyzwolenia, jak złe do zniewolenia i udręczenia. Człowiek może zdecydowanie wyrabiać w sobie nawyk czystości, uczciwości, wierności do tego stopnia, że będzie oddychał atmosferą Boskości tak jak swoim ojczystym powietrzem, aż ostatecznie stanie się specjalistą i mistrzem, melodii przez lata nieugięcie ćwiczonej”.

„PRZEMIEŃCIE SIĘ”

Niewątpliwie, moc przyzwyczajenia w wielkiej mierze prowadzi zarówno ku dobremu, jak i ku złemu, lecz nie zapominajmy o tym, że woła. ludzka choćby najsilniejsza czy ustawicznie ćwiczona może mieć swoje największe osiągnięcie i najbardziej korzystne efekty tylko wówczas, gdy znajduje się w szkole Chrystusowej – gdy jest pouczana przez Boga. To przez prawdę Jego Słowa jesteśmy uświęcani, pouczani i naprawiani (Jana 17:17; 2 Tym. 3:14-17). Jeżeli chcemy być „wyuczeni przez Pana” (Iz. 54:13), powinniśmy pokutować za grzech (Dz. Ap. 17:30), wierzyć w Jezusa Chrystusa jako naszego Zbawiciela i przyjąć Go jako naszego Dobrego Pasterza, starannie postępując według Jego kierownictwa (Jana 3:15, 16; 10:4, 5, 9; 14: 6; 1 Piotra 2:21), poświęcając się zupełnie Bogu. by czynić Jego wolę i trwać w dochowaniu Im. bezwzględnej wierności (Przyp. 23:26; Mar. 12: 30; Rzym. 12:1; Żyd. 10:7). To oznacza, że powinniśmy „podbić każdą myśl pod posłuszeństwo Chrystusowe” (2 Kor. 10:5), gdyż mamy „przemienić się przez odnowienie umysłu” (Rzym. 12:2). Nikt nie będzie dostatecznie przystosowany do życia wiecznego, jeżeli jego serce nie będzie w harmonii z Bogiem. „Jak człowiek myśli w sercu swoim, takim też jest”.

Prawdopodobnie niewielu jasno zdaje sobie z tego sprawę, jak nieodzowna jest przemiana w podobieństwo Chrystusa – rozwinięcie prawdziwego chrześcijańskiego charakteru odpowiednio przygotowanego do życia wiecznego. Wydaje się, że wielu spośród wyznaniowych chrześcijan zbyt mało zwraca uwagi na napomnienie „z bojaźnią i ze drżeniem zbawienie swoje sprawujcie” (Filip. 2:12). Musimy „bojować on dobry bój wiary”, jeśli chcemy „chwycić się żywota wiecznego” (1 Tym. 6:12). Musimy „odwrócić się od [unikać] złego a czynić dobre” (1 Piotra 3:11), co oznacza pozbycie się wielu złych przyzwyczajeń i wyrabianie wielu dobrych. Musimy je przezwyciężyć, jeżeli chcemy być uznani za zwycięzców. „A przeto każdy z nas sam za się odda rachunek Bogu” (Rzym. 14:12).

Powinniśmy pamiętać, że każda myśl i każdy oczyn wywierają na nas wrażenie i oddziaływają na nasz charakter. Każda właściwa myśl i czyn przyczyniają się do wyrobienia charakteru w sprawiedliwości, natomiast każda zła myśl i czyn i każde okłamywanie samego siebie przyczynia się do wyrobienia i utrwalenia nieprawego charakteru. A gdy został przyjęty zły sposób postępowania i jest ciągle praktykowany – gdy sumienie jest tłumione, Pismo Święte i rozsądek są wypaczane w celach samolubnych, serce jest oszukiwane a sprawiedliwy sąd jest powstrzymywany – któż potrafi przewidzieć pokutę i poprawę takiej osoby?

Uporczywie rozmyślni grzesznicy godzą się na nieustanny rozwój złych przyzwyczajeń i w ten sposób rozwijają swe charaktery tak odalekie od harmonii z Bogiem i sprawiedliwością, że w końcu zupełnie nie będą się nadawać do życia wiecznego i ostatecznie zasługiwać tylko na zniszczenie (Żyd. 6:4-6; Ps. 145:20; 2 Tes. 1:8, 9; 2 Piotra 2:1). Jak tacy będą mogli „ujść przed sądem ognia piekielnego” – gehenny – wiecznego zniszczenia lub unicestwienia, „drugiej śmierci” (Mat. 23:33; Obj. 20:14; 21:8)? Bóg nie zezwoli, by ktokolwiek żył wiecznie mając wolę utwierdzoną w nieprawości.

Jak odpowiedzialne stanowisko zajmują ci, którzy budują swoje i innych charaktery! Pamiętajmy, że nasze charaktery są objawiane oprzez nasze życiowe przyzwyczajenia. Każda odobra, zła, obojętna myśl lub czyn, nawet te najmniejsze, zmierzają do wytworzenia nowego przyzwyczajenia lub do utrwalenia poprzednio nabytego przyzwyczajenia. Jak wobec tego ważne jest, aby nasze myśli i czyny nie były daremne, bezcelowe, lecz celowe (1 Kor. 10:31)! A nade wszystko, jak ważne jest, aby nasze charaktery były „nie przypodobane temu światu, ale przemienione [zmienione, zreformowane] przez odnowienie umysłu” (Rzym. 12:2), abyśmy odrzucając zło i wszelkie inne wpływy, które skłaniają ku złemu, odebrali od Niebiańskiego Ojca przez Jego Słowo, „… ducha zdrowego zmysłu”, „… zmysł Chrystusowy” (2 Tym. 1:7; 1 Kor. 2:16)!

JAK PRZEZWYCIĘŻYĆ ZŁE NAWYKI

Najpierw musimy stwierdzić, że posiadamy złe przyzwyczajenia i jakie. Wymaga to starannej samoegzaminacji w świetle prawdy i właściwych wzorców (2 Kor. 13:5; Efez. 5:10, 15). Złe nałogi można uszeregować od zniewalającej skłonności do tytoniu, alkoholu i narkotyków, od przesady wypowiadania „niewinnych kłamstw” do zwykłego kłamstwa, oszustwa i obłudy, od obmowy i kłótni do walki na pięści i cielesnych obrażeń, od używania bez zezwolenia rzeczy należących do innych ludzi do kradzieży i innych form rabunku. Po odkryciu swoich złych nawyków, kategorycznie musimy stawić im czoła i szczerze pragnąć uwolnienia się od nich.

Zanim nawyki zostaną wyrobione i utrwalone upływa pewien okres czasu. Stare przysłowie hiszpańskie mówi: „Z początku nawyki są jak pajęczyny, a później jak liny”. Inne przysłowie mówi: „Przyzwyczajenie jest jak lina, codziennie splatamy jej nitki, dopóki nie stanie się tak mocna, że nie możemy jej rozerwać”. Bardzo trudno jest pozbyć się złych nawyków! Lecz nie zniechęcaj się – z odpowiednią pilnością i wytrwałością, wcześniej lub później, nawet liną można rozerwać! Nawet wymowa angielskiego słowa h-a-b-i-t (przyzwyczajenie) jest dwuznaczna, bo jeśli odejmiemy h pozostanie abit, jeśli odejmiemy a pozostanie bit (wędzidło), jeśli odejmiemy b pozostanie jeszcze it (to)!

Im wcześniej zaczniemy pozbywać się złego przyzwyczajenia, tym łatwiej będzie można się go pozbyć. Złe przyzwyczajenia, które pozostaną nienaruszone, będą coraz silniejsze. W coraz większym stopniu będą nas tyranizować, kontrolować nasze codzienne życie, żądając zupełnego podporządkowania się im. Ostatecznie staniemy się ich niewolnikami i jeżeli jesteśmy bardzo nieostrożni, to polubimy je. Jeśli się ich nie pozbędziemy, z biegiem czasu one zwiążą nam ręce i nogi.

MOC PRZYZWYCZAJENIA

Pewnego razu jakiś ojciec chciał wpoić swemu synowi mądrość dotyczącą bezzwłocznego przezwyciężania niektórych złych przyzwyczajeń, jakie syn rozwijał i przez powtarzanie czynił je częścią swego charakteru. Wziął go więc na spacer do lasu. Zatrzymali się pod wielkim klonem, gdzie wyrastało wiele młodych klonów. Ojciec poprosił swego syna, aby wyrwał jedną młodą sadzonkę, co chłopiec z łatwością uczynił. Wówczas ojciec wskazał na drzewko o wysokości około 60 centymetrów i poprosił go, aby i to wyrwał. Z wielkim wysiłkiem udało się chłopcu spełnić prośbę ojca. Następnie poprosił go ojciec o wyrwanie wielkiego drzewa. Chłopiec stanął zdumiony taką prośbą. Wtedy ojciec wyjaśnił mu, w jaki sposób powinien on wykorzeniać swe złe przyzwyczajenia, zanim one staną się tak wielkie i osiągną taką moc, jako część jego charakteru, że prawie niemożliwe będzie uwolnienie się od nich.

Podobno najlepszym sposobem pozbywania się złego nawyku jest nie tylko podjęcie wysiłków w celu uwolnienia się od niego, lecz zastąpienie go dobrym przyzwyczajeniem. Powinniśmy „nie dać się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężać” (Rzym. 12:21). W ten sposób wadę charakteru można zawsze stopniowo usunąć przez rozwój i praktykowanie przeciwstawnej zalety. I tak nowe, dobre przyzwyczajenia zostaną ukształtowane i stopniowo będą usuwać i zajmować miejsca przeciwnych im złych przyzwyczajeń.

CZTERY ZASADY

Wybitny psycholog William James uważa, że stare niepożądane przyzwyczajenie możesz zastąpić nowym pożądanym przyzwyczajeniem. Radzi on: W przyswajaniu nowego przyzwyczajenia czy też w pozbywaniu się starego należy pamiętać o czterech podstawowych zasadach:

1. Musisz zadbać o to, aby podjąć te starania wykazując silną inicjatywę, o ile to tylko jest możliwe.
2. Nigdy nie pozwól, aby zaistniał jakikolwiek wyjątek, aż do czasu, gdy nowe przyzwyczajenie będzie już mocno utwierdzone w twoim życiu a stare wykorzenione.
3. Staraj się skorzystać z pierwszej nadarzającej się okazji w odpowiedzi na każde podjęte przez ciebie postanowienie.
4. Trwaj w gotowości do podjęcia wysiłku, codziennie bez przymusu wykonując krótkie ćwiczenia.

NAWYK MARTWIENIA SIĘ

Dla ilustracji, przypuśćmy, że chciałbyś przezwyciężyć zły nawyk martwienia się. Przez wiele lat praktykowałeś go, aż głęboko zakorzenił się w tobie jako część charakteru. Zdajesz sobie sprawę z tego, że twój nawyk martwienia i niepokojenia się, o to co się wydarzy lub mogłoby się wydarzyć, utrzymuje cię w niespokojnym stanie umysłu i w napięciu nerwowym. Prowadzi do zburzenia pokoju serca i umysłu, którego Pan udziela swoim uczniom, tym którzy w pełni Jemu ufają jako swemu Pasterzowi (Jana 14:27; Filip. 4:6, 7). Napełnia on twój umysł wątpliwościami, obawami, trwogą, błędnym zrozumieniem, lękami i przygnębiającymi przeczuciami, a to utrudnia ci wyznawanie właściwej wiary w Boga i skuteczne służenie Jemu. Dlatego też szczerze chciałbyś przełamać ten zły nawyk.

Niektórzy popełniają błąd usprawiedliwiając się lub przymykając oczy na niego i określając ten nawyk jako właściwe zainteresowanie lub troskliwość. Lecz zmiana określenia nie zmienia faktu, gdyż w rzeczywistości oni się martwią. Pewne stare przysłowie dowodzi jak bezowocne jest martwienie się: „Martwienie się jest jak kołysanie się w bujaku – masz coś do zrobienia, ale nigdy tego nie zrobisz”.

Najbardziej człowiek się martwi i trapi tym, czego w żaden sposób nie może zmienić. Profesor mojej starej uczelni powiedział swoim studentom jak nierozsądne jest martwienie się, tymi słowy: „Są tylko dwa rodzaje spraw, którymi można się martwić, sprawy, w których nie możesz pomóc i te, w których możesz pomóc. Nierozsądne jest martwienie się sprawami, w których nie możesz dopomóc, gdyż to ani trochę nie zmieni sytuacji, i tak samo nierozsądne jest martwienie się sprawami, w których. możesz pomóc – natychmiast zajmij się nimi i udzielaj pomocy”.

Większość spraw, którymi ludzie się zamartwiają, w rzeczywistości nigdy nie nastąpi. Jak pewien Holender z Pensylwanii kiedyś tak się wyraził: „Och kłopoty, martwiliśmy się o to, co nigdy się nie wydarzyło”. Przypominamy poemat (w wolnym tłumaczeniu) z naszej książki „Poems of Dawn”, str. 302, pod tytułem:

GRANITOWY MUR

Doszedłem do granitowego muru,
Nie mogłem go rozbić ani wygiąć,
Próbowałem go obejść dookoła
Wydało się, iż jest bez końca.

Usiłowałem wspiąć się na niego,
Lecz ściany jego były zbyt strome.
Usiłowałem podkopać się pod nim,
Ale fundament był za głęboki.

Zwróciłem się ze swym problemem do Pana
I powierzyłem, go Jego uwadze,
Gdy ponownie szukałem tego muru
Nigdzie go już nie było.

Zauważmy jak wyżej wymienione cztery zasady mogą nam pomóc w przezwyciężaniu złego nawyku martwienia się.

WYKAZANIE PEŁNEJ INICJATYWY PRZECIW MARTWIENIU SIĘ

1. Podejmując wobec siebie silną inicjatywę o ile tylko jest to możliwe, najpierw powinieneś udać się w modlitwie do Boga przez Chrystusa, zapewniając Go o swojej szczerej chęci przezwyciężenia tego złego nawyku martwienia się, prosząc o niezbędną instrukcję, kierownictwo i zwycięską moc, która sprawia że wszystko staje się możliwe. Powinieneś modlić się w zupełnym upewnieniu wiary, polegając na tak niezawodnych obietnicach jak: „Pan udziela, i nie odmawia, co jest dobrego, tym, którzy chodzą w niewinności” (Ps. 84:12). ON ma upodobanie i „da rzeczy dobre tym, którzy Go proszą” (Mat. 7:11), oraz „Bóg mój napełni wszelką potrzebę waszą według bogactwa swego, chwalebnie, w Chrystusie Jezusie (Filip. 4:19). Jeśli jeszcze nie przyjąłeś Jezusa jako swego Zbawiciela i nie poświęciłeś swego życia Bogu, uczyń to, gdyż to jest główny warunek otrzymania prawdziwego pokoju Bożego przez Chrystusa (Rzym. 5:1, 2; Filip. 4:6, 7).

Następnie powinieneś dla zachęty studiować Słowo Boże, szczególnie wiele jego wersetów odnoszących się do pogody ducha, spokoju, odpoczynku serca i umysłu, pokoju i ufności (np. Ps. 119:165; Przyp. 3:2, 5, 6; Iz. 26:3; 32:17; Jana 14:27; Filip. 4:7; Kol. 3:15), pamiętając zawsze o tym, że Bóg cię miłuje i chce, abyś i ty Go miłował i posiadał Jego pokój. Bóg chce abyś stał się jak On miłym i pogodnym i że On, „sprawuje w was chcenie, i skuteczne wykonanie według upodobania swego” (Filip. 2:13) – jeżeli tylko pozwolisz Mu to uczynić i będziesz z Nim współpracował. A im więcej będziesz badał i przyswajał sobie kosztownych obietnic, które należą do ciebie, jako do poświęconego dziecka Bożego oraz dostrzegał i doceniał wartości cnót, szczególnie wiary, odwagi i pokoju, które jeśli są praktykowane, będą przeciwstawiać się zmartwieniom przybierającym różne formy w zależności od siły twojej inicjatywy.

Inny sposób wzmocnienia twej inicjatywy – w zgodzie ze wskazówkami zamieszczonymi u Jakuba 5:16 – polega na wyznaniu twej wady martwienia się, jednemu lub więcej braciom, w miarę możności na zebraniu świadectw, informując o swej walce z nią i o swym zdecydowaniu w pokonywaniu jej łaską Bożą i proszeniem braci o pomoc oraz modlitwę. Poinformowanie o tym współczujących niewierzących czasem okazuje się także pomocne). Ale nie należy popełnić błędu, jaki zrobiła pewna siostra, gdy wyznając swoją wadę, skłonności do przesadzania, i prosząc o modlitwy za nią, wyraziła się następująco „Wylewam wiele beczek łez nad tą wadą”. Upewnij się, wyznając swój grzech polegający na braku pełnej ufności do swego Niebiańskiego Ojca, martwiąc się o to, co powierzyłeś Jemu, że nie martwisz się dodatkowo w tym czasie, gdy tak postępujesz.

NIE POZWALAJĄC SOBIE NA ZMARTWIENIE

2. Przez rozwijanie nowego przyzwyczajenia przez zastępowanie wad, które towarzyszą zmartwieniu (takie jak: brak ufności do Boga i Jezusa, niedowierzanie, niepokój, nerwowość, trwoga, lęk, złe poczucie itp.) przeciwstawnymi im zaletami charakteru, wypierającymi te wady (takie jak: ufność, zaufanie, upewnienie, pokój, pogoda ducha, spokój itp.), nigdy nie powinniśmy dopuścić do popadnięcia choć raz w zmartwienie. Mając to na uwadze, że jak człowiek myśli w sercu swoim, takim też jest, a gdy jesteśmy kuszeni aby się martwić, powinniśmy natychmiast tak skierować nasze myśli na drogocenne obietnice Słowa Bożego, aby rozproszyć nawyk martwienia się.

Możesz być kuszony, aby nadmiernie troszczyć się, martwić się o takie rzeczy jak pokarm, napój, ubiór, mieszkanie, pracę, zabezpieczenie na starość itp., te właśnie rzeczy, o których Jezus powiedział, że nie mamy się martwić (Mat. 6:24-34). Zwróćmy uwagę na zapewnienie Jezusa wyrażone w w. 8, „wie Ojciec wasz, czego potrzebujecie, pierwej niż byście wy go prosili”. Zwróć się zatem ze swymi problemami do Ojca, „Wszystko staranie wasze y/rzuciwszy nań, gdyż On ma pieczę o was” (1 Piotra 5:7). „Spuść na Pana drogę twoją a ufaj w nim, a on wszystko uczyni” (Ps. 37:5). „Ufaj w Panu ze wszystkiego serca twego a na rozumie twoim nie spolegaj. We wszystkich drogach twoich znaj Go a On prostować będzie ścieżki twoje” (Przyp. 3:5, 6). „Od Pana bywają sprawowane drogi człowieka dobrego a droga jego podoba Mu się, gdy upadnie nie stłucze się, albowiem Pan trzyma go za rękę jego” (Ps. 37:23, 24).

Jeśli więc walczysz ze złym nałogiem martwienia się i starannie praktykujesz przeciwstawne dobre przyzwyczajenie okazywania zupełnej ufności i upewnienia w wierze, pokoju serca i umysłu oraz przyjemnego odpoczynku pod miłościwą opieką swego Ojca, z silnym postanowieniem, by już więcej się nie martwić – to nie zniechęcaj się, gdy czasem w tej walce, szczególnie na jej początku, potkniesz się i upadniesz. Bóg trzyma cię za rękę (jeżeli tylko Mu na to pozwalasz) i On cię znowu podźwignie (jeśli będziesz z Nim współpracował). „Wiele złego przychodzi na sprawiedliwego, ale z tego wszystkiego wyrywa go Pan” (Ps. 34:20). „Bo choć siedemkroć upada sprawiedliwy, przecie zaś powstaje” (Przyp. 24:16). „A to jest zwycięstwo, które zwyciężyło świat, wiara nasza” (1 Jana 5:4).

Zacznij z wiarą spoglądać na Boga a twoja rzekoma potrzeba martwienia się będzie stopniowo zanikać. W chrześcijańskim życiu rzeczywiście nie ma miejsca na zmartwienie, gdyż „tym którzy miłują Boga, wszystkie rzeczy dopomagają ku dobremu” a „jeśli Bóg za nami, któż przeciwko nam?” (Rzym. 8:28, 31). Ci, którzy martwią się, faktycznie obrażają Boga i objawiają swój brak wiary, czyli zaufania lub ufania Jemu. Zmartwienie jest tym wrogiem, który powinien zostać odparty przy każdym zbliżaniu się do nas.

NATYCHMIASTOWE ZAPRZESTANIE MARTWIENIA SIĘ

3. Zgodnie z trzecią zasadą powinniśmy skorzystać z najbliższej okazji, aby zaprzestać martwienia się i rozwijać silną wiarę – ufność lub zaufanie – w naszego Ojca i w Jego opatrznościową opiekę. TERAZ jest właściwy czas na rozpoczęcie przezwyciężania tego złego nawyku polegającego na martwieniu się (Kaz. 9:10). Nie odkładaj tego na potem. „Zwlekanie jest złodziejem czasu”.

CODZIENNE ĆWICZENIE W ZWALCZANIU MARTWIENIA SIĘ

4. „Dobrze czyniąc nie słabiejmy” (Gal. 6:9), codziennie „bojuj on dobry bój wiary” (1 Tym. 6:12), pamiętając o tym, że „kto wytrwa do końca, ten zbawion będzie” (Mat. 24:13). Codzienne praktykowanie prawdziwej wiary w Boga (gdyż „bez wiary nie można podobać się Bogu” – Żyd. 11:6), nadziei zwycięstwa (która trzyma się jak kotwica „bezpieczna i pewna” – Żyd. 6:19) oraz doskonałej miłości (która „precz wyrzuca bojaźń, bo bojaźń ma udręczenie” – udręczenie zmartwienia, niepokoju, powątpiewania, złych przeczuć, obawy o przyszłość, strasznych przewidywań, itp. 1 Jana 4: 18), da nam zwycięstwo. Takie postępowanie nie pozostawi żadnego miejsca dla zmartwienia a tym sposobem zupełnie przełamie ten zły nawyk.

Jakąż cudowną siłę czerpiemy z Boskiej obietnicy zawartej w proroctwie Izajasza 26:3, 4! „Człowieka spolegającego na tobie zachowywasz w pokoju, w pokoju mówię, bo w tobie ufa. Miejcie nadzieję w Panu aż na wieki; boć w Panu, w Panu jest skała wieczna” – [skała wieków, zobacz uwagę na marginesie].

Te same cztery zasady mogą być zastosowane i do innych, wielkich lub małych, złych przyzwyczajeń. Zastosowanie dyscypliny, samokontroli i wytrwałości, nawet przy mało znaczących przyzwyczajeniach (Pieśni Sal. 2:15), przyniesie szczególne korzyści. Można to przyrównać do składek ubezpieczeniowych, jakie ktoś płaci za swój dom. Może mu się wydawać, że jest to nieopłacalne, bo nigdy mu się one nie zwrócą. Lecz w przypadku pożaru jego uprzednie wpłaty zabezpieczą go przed poważną stratą.

Podobnie ktoś, kto obecnie przez skoncentrowaną uwagę, energiczną wolę i wyrzeczenie się zbędnych rzeczy, przełamuje codziennie swoje złe przyzwyczajenia a na ich miejscu rozwija odpowiednie dobre przyzwyczajenia, będzie we właściwym czasie zbierał plon dobrego charakteru a przez łaskę Boża. życie wieczne w Królestwie Bożym, przez swego Zbawiciela Jezusa Chrystusa (2 Piotra 1:5-11). Taki, jak mocna wieża, będzie stał niewzruszony pośród burz życiowych, gdy wszystko wokół niego będzie upadać.

TP ’87,117-122; BS ’73,74.

Przezwyciężanie nałogu palenia tytoniu

POŚWIĘCONY chrześcijanin przez Chrystusa przedstawił swoje ciało jako ofiarę żywą, świętą (usprawiedliwioną przez wiarę w przelaną za niego krew Jezusa i dlatego), przyjemną Bogu, co jest jego rozumną służbą (Rzym. 12:1). Taki chrześcijanin zdaje sobie sprawę, że jego ciało obecnie jest świątynią Bożą, że Duch Boży mieszka w nim i nie powinien plugawić tej świątyni Bożej (1 Kor. 3:16, 17; 6:19, 20).

Po poświęceniu się Bogu wszyscy dowiadujemy się w świetle Jego Słowa, że w naszym upadłym stanie ciągle jeszcze posiadamy więcej lub mniej złych nawyków, których musimy się pozbyć – mamy ich więcej niż z początku zdaliśmy sobie z tego sprawę. Szczerze pragniemy „oczyścić samych siebie od wszelakiej zmazy ciała i ducha”, dopełniając świątobliwości w bojaźni Bożej [pełną czci oceną Jego wielkość] 2 Kor. 7:1. Jeśli pragniemy przybliżyć się do Boga „z prawdziwym sercem w zupełności wiary”, to musimy mieć „oczyszczone serce od sumienia złego i omyte ciało wodą czystą” – „omyciem wody przez słowo” (Żyd. 10:22, 23; Efez. 5:26; Jana 3:5; 15:3).

Przypuśćmy, że ktoś stając się jednym z drogich dzieci Bożych obarczony jest nałogiem palenia tytoniu. Lecz odtąd chce on żyć nie dla siebie, ale dla Boga i Jezusa, który odkupił go tak wielką ofiarą (2 Kor. 5:15; 1 Piotra 4:2-6) i który oferuje mu życie wieczne. Pragnie on we wszystkich sprawach IM przypodobać się i być „przykładem wiernych” (1 Tym. 4:12). Wie, że palenie tytoniu jest szkodliwe dla zdrowia i zdaje sobie sprawę, że nie może palić „ku chwale Bożej” (1 Kor. 10:31), tak więc szczerze pragnie odzwyczaić się od tego złego nałogu, gdyż przyznaje, że w rzeczywistości jest to jedna z form grzechu przeciwko swemu poświęceniu się Bogu.

Używanie tytoniu jest pożądliwością (pragnieniem) ciała, uznaną zarówno przez lekarzy jak i powszechnie przez ludzi, za szkodliwą dla fizycznego zdrowia. Również jest ona szkodliwa dla duchowego dobra. Powiedziano nam, abyśmy „powstrzymywali się od cielesnych pożądliwości, które walczą przeciw duszy” (1 Piotra 2:11). Im dłużej będziemy studiować Pismo Święte i starać się przemieniać (Rzym. 12:2) według wspaniałych wzorców prawdziwego życia chrześcijańskiego, tym bardziej będziemy pragnęli przezwyciężyć ten zły nałóg, który stanowi zarówno cielesny jak i duchowy grzech. Palenie tytoniu także przeszkadza nam w służbie Ewangelii, gdyż wiele osób nieżyczliwie będzie przyjmować nasze przedstawianie Ewangelii wiedząc, że nie przezwyciężyliśmy tego nałogu.

Można grzeszyć przeciw fizycznym jak i przeciw duchowym prawom Bożym. Jezus dokonując fizycznych uzdrowień często łączył chorobę z grzechem (zobacz np. Mat. 9:2-7). A po uzdrowieniu przy sadzawce Betesda niedołężnego człowieka z jego słabości, Jezus dowiódł, że to grzech doprowadził go do kalectwa, bo powiedział do niego „nie grzesz więcej, aby co gorszego na cię nie przyszło” (Jana 5:14).

Także i obecnie wiele chorób fizycznych jest skutkiem grzeszenia przeciwko fizycznym prawom Bożym. Jeśli masz możliwości wyboru a mimo to wielokrotnie (zwłaszcza świadomie) spożywasz szkodliwe pokarmy i napoje, czy nawet dobre pokarmy w nadmiarze, to grzeszysz przeciwko własnemu ciału i w odpowiednim czasie poniesiesz takie lub inne złe następstwa. Udowodniono, że nikotyna i smoły pochodzące z palenia tytoniu w różny sposób szkodzą zdrowiu i są główną przyczyną raka płuc, jak również czynnikiem potęgującym wiele innych dolegliwości. „Bo kto sieje ciału swemu, z ciała żąć będzie skażenie” (Gal. 6:8). „Niechże tedy nie króluje grzech w śmiertelnym ciele waszym, żebyście mu posłuszni byli w pożądliwościach jego” (Rzym. 6:12). „Wszelka niesprawiedliwość jest grzech” (1 Jana 5:17). „Ocućcie się ku sprawiedliwości a nie grzeszcie” (1 Kor. 15:34).

Palenie tytoniu jest pragnieniem doznania cielesnego zadowolenia, zaspokojenia swoich zmysłowych, fizycznych, cielesnych pożądliwości. Zanim zostaliśmy ożywieni przez Świętego Ducha Bożego, „chodziliśmy według zwyczaju świata tego … między którymi i my wszyscy obcowaliśmy niekiedy w pożądliwościach ciała naszego, czyniąc to, co się podobało ciału i myślom i byliśmy z przyrodzenia dziećmi gniewu, jako i drudzy” (Efez. 2:1-3). Lecz Apostoł Piotr mówi nam „Aby już więcej nie cielesnym pożądliwościom, ale woli Bożej żył ostatek czasu w ciele. Albowiem dosyć nam, żeśmy przeszłego czasu żywota popełniali lubości pogan … Jako synowie posłuszni, którzy się nie przypodobywacie przeszłym w nieumiejętności waszej pożądliwościom; Ale jako ten, który was powołał, święty jest, i wy bądźcie świętymi we wszelkim obcowaniu” (1 Piotra 4:2, 3; 1:14, 15).

Doznając w świetle Słowa Bożego i ożywczego wpływu Jego świętego Ducha, szczerego pragnienia przezwyciężania złego nałogu palenia tytoniu, dziecko Boże powinno postąpić w zdecydowany i bezkompromisowy sposób z tym swoim wrogiem ciała i ducha jak i z innymi swoimi złymi nałogami. Bóg zarządził, że „grzech nad wami panować nie będzie” (Rzym. 6:14), i obiecał, że „Jeźlibyśmy wyznali grzechy nasze, wiernyć jest Bóg i sprawiedliwy, aby nam odpuścił grzechy i oczyścił nas od wszelkiej nieprawości” (1 Jana 1:9).

Możesz toczyć ciężką walkę ze swoimi cielesnymi pożądliwościami, lecz pamiętaj o Boskiej obietnicy oczyszczania cię i spolegaj na Jego mocy, która jest dostateczna i nigdy nie zawodzi. Natychmiast przerwij swój zły nałóg palenia tytoniu. Zazwyczaj przez kilka pierwszych dni toczy się najtrudniejszą walkę. W większości przypadków po pięciu dniach pożądanie jest wyraźnie mniejsze, a po dziesięciu dniach możesz być pewny zwycięstwa. Wypijaj sześć do ośmiu szklanek wody pomiędzy posiłkami, by wypłukać nikotynę ze swego ciała. Nie siadaj w wygodnym fotelu po posiłkach, gdyż to zachęca do palenia. Wyjdź, przespaceruj się, oddychaj głęboko i bądź tak aktywnym jak tylko to jest rozsądnie możliwe. Przez pewien czas, szczególnie przez pierwsze dwa tygodnie dobrym sposobem jest unikanie tak dalece, o ile to jest rozsądnie możliwe, wszelkich posiłków mięsnych, smażonych pokarmów, przypraw i deserów – żadnych cukierków, ciast, ciasteczek lub lodów. Należy jadać wszelkie owoce, ziarna, warzywa, orzechy. Pokarmy nie gotowane zawierają więcej witamin niż gotowane a owoce są najlepszym pokarmem na oczyszczenie krwi. W księgarniach dostępne są broszury z pomocnymi wskazówkami w tej sprawie.

Znajdziesz wiele pomocy stosując te cztery zasady, które zostały podane w poprzednim artykule. Gdy porzucisz nałóg palenia tytoniu, bądź stanowczym, by nigdy do niego nie powrócić. Nigdy nie poddaj się pokusie zapalenia „tylko jeszcze jednego papierosa”. Nie bądź takim jak Mark Twain, który powiedział, „Łatwo jest przestać palić, ja robię to sto razy na dzień”. Skieruj swoje uczucia ku wyższym rzeczom (Koi. 3:2). Ciesz się z tego, że uwolniłeś się z niewoli tego nałogu i nie wracaj do tych słabych i nędznych żywiołów i do wynikającej z nich niewoli (Gal. 4:9). Nie tęsknij do tego, co z zadowoleniem porzuciłeś dla Pana. Przypomnij sobie o żonie Lota!

O ile to jest rozsądnie możliwe unikaj zadymionego powietrza i palących przyjaciół, nigdy nie bierz pierwszego papierosa, ale mów „Nie, dziękuję, przestałem palić”. To wzmocni twoją pozycję u przyjaciół i również- u siebie samego. Nigdy nie pozwól się osłabić ani ponownie usidlić.

Zwróć uwagę na następującą wypowiedź podaną w czasopiśmie „These Times” z lipca 1973 roku:

NIE MA BEZPIECZNEGO POZIOMU PALENIA TYTONIU

„Nie ma takiego poziomu palenia tytoniu, który byłby bezpieczny” mówi dr Alton Ochsner, starszy, konsultant w Oddziale Chirurgicznym Kliniki Ochsnera.

Dr Ochsner, uprzednio także profesor chirurgii na Uniwersytecie w Tulane i jeden z pierwszych autorytetów medycznych zajmujących się badaniem skutków palenia tytoniu, podał swoje oświadczenie w marcowym numerze czasopisma „Smoke Signals”.

Według dr Ochsnera, najlepszym sposobem uniknięcia złych skutków palenia tytoniu jest całkowite zaprzestanie palenia. „Mając duże doświadczenia w leczeniu pacjentów, jestem przekonany, że najlepszym sposobem zaprzestania palenia jest całkowita abstynencja a nie tylko ograniczanie palenia” mówi dr Ochsner, który dokonał około 2500 operacji u pacjentów chorych na raka płuc.

„Szczególnie jest to istotne u tych osób, które dużo paliły i nastąpiły u nich zmiany, które czynią ich bardziej wrażliwymi na skutki ciągłego palenia, nawet wówczas, gdy ograniczyli palenie tytoniu”. Dr Ochsner mówi, że u niektórych osób cofnęły się oznaki głodu nikotynowego. Natomiast główny problem stanowią próby przełamania zwyczaju ponawiania palenia papierosów. Ten zwyczaj jest powodem, że „przez długi okres czasu, były palacz może mieć chęć zapalenia papierosa”, mówi dr Ochsner.

„Bezwzględnie nie należy się zaciągać, ponieważ w takim przypadku istnieje możliwość powrotu do palenia. Dla nałogowego palacza zapalić jednego papierosa jest tak samo ryzykowne, jak dla alkoholika wypić jeden kieliszek”.

TP ’87,122-123; BS ’73,77.

Tytuł mojego dzisiejszego wykładu pochodzi z 2 Listu Piotra, rozdział 3,

i wersetu 11: „Skoro to wszystko ma się rozpłynąć,

 to jakimi wy powinniście być w świętym postępowaniu i pobożności;?”

 Tak, Drodzy Bracia i Siostry,

„jakimi ludźmi powinniśmy być?”, jeśli to wszystko ulegnie ,,rozpłynąć.”

– wykład wygłoszony przez br. Waltera Onyszko na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 14 czerwca 2026 roku:

W niektórych tłumaczeniach Biblii „…rzeczy… rozpłynięte” oznaczą zniszczenie lub stopienie.

Podoba mi się to tłumaczenie „rzeczy… stopione” z dwóch powodów:

W USA bardzo popularne jest powiedzenie „jesteśmy tyglem”.

Jeśli chodzi o ten kraj, ludzie przyjeżdżają z wielu stron świata – w tym ja i moja rodzina.

Stany Zjednoczone to „tygiel” kultur, mieszający się, scalający i zmieniający się. Niektórzy mówią: silniejszy od każdego z osobna, ale jednocześnie te jednostki tracą swoją tożsamość.

Drugim powodem jest to, że „topnienie” przypomina mi BAŁWANA.

Lepienie bałwana to dla dzieci świetna zabawa, a wiele z nich stara się zachować go na zawsze. Oczywiście jest to niemożliwe, zmiany temperatury lub deszcz prędzej czy później go rozpuszczą.

Proces topnienia pokazuje nam, że to zajmuje trochę czasu, ale „obiekt – jak bałwan” całkowicie zniknie, ponieważ cały śnieg zamieni się w wodę, a cała woda zostanie wchłonięta przez glebę.

Jak małe dziecko płaczące za stopionym bałwanem – możemy powiedzieć, że niektórzy ludzie będą płakać, gdy Stary Porządek Świata ulegnie rozpadowi   lub stopi się jak te symboliczne „bałwany”.

Niezależnie od tego, czy ten płacz jest wyrazem bólu, rozczarowania czy rozczarowania – Biblia objawia, że ​​Bóg ma Plan i pełną kontrolę nad nim.

Drodzy Bracia i Siostry,aby zrozumieć znaczenie słów Apostoła

w 2 Liście Piotra 3:11,

i odpowiedzieć na kluczowe pytanie w nim zawarte, a także uzyskać lepszy kontekst,  przeczytajmy werset 10 z tego rozdziału 3:

„A dzień Pański nadejdzie jak złodziej w nocy, w którym niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ziemia i dzieła ludzkie na niej spłoną”.

 Co oznacza „…to wszystko”?

Co ulegnie rozpuszczeniu, stopieniu, a nawet, co gorsza, „zachowa się w ogniu”?

Wiele osób uważa, że ​​w Biblii tylko Objawienie jest księgą symboli.

Ale, wiecie, to nieprawda!

Wiele lat temu rozmawiałem z moim kolegą z pracy, który powiedział: „Ziemia zostanie spalona”. Powiedziałem mu więc, że „to symboliczne”, bo nie da się spalić czegoś, co nie jest łatwopalne!

Odpowiedział: „Wiem, jak zbudować dom, a mój pastor umie czytać Biblię i wierzę mu”.

Zapytałem go więc, czy kiedykolwiek rozpalił ognisko? Odpowiedział: „Tak!”.

Zapytałem go więc ponownie: „Jak ugasiłeś ogień, kiedy już wszystko było gotowe?”.

Odpowiedział: „Po prostu przykrylem ogień ziemią”.

Moja odpowiedź brzmiała: „Nie rób tego więcej, możesz spalić całą ziemię!

Jego odpowiedź brzmiała: „Walter, jesteś bardzo zabawnym facetem”.

Tak, jestem zabawnym facetem, a moje wyjaśnienie było trafne,

o ile tylko chciał użyć logiki. Jak to się mówi: „ziemia spalona słońcem”, albo taktyka militarna: „taktyka spalonej ziemi”.

Drodzy Bracia i Siostry, wierzę, że wiecie, iż Piotr odnosi się do symbolicznego nieba i symbolicznej ziemi, a nie do dosłownych.

Co symbolizują Niebiosa?

I dlaczego muszą zostać rozpuszczone, stopione w „gorącym żarze/ogniu”?

Brat Russel pisze (R-5735):

„W proroctwach Biblii – niebiosa oznaczają władze kościelne/(religijne), a

ziemia oznacza zorganizowane społeczeństwo,

w tym władzę finansową i polityczną”.

„Wszystko, co należy do obecnego porządku, wkrótce przeminie – jego instytucje bankowe, sprawy monetarne, akcje i obligacje, polityka, wielkie systemy religijne, a wręcz cała tkanka społeczna. Cały ten system wkrótce ulegnie stopieniu. (…)

Dla całego świata będzie to nieoczekiwana i przytłaczająca katastrofa;

ale dla prawdziwych Dzieci Bożych, czuwających tak, jak chce tego Pan,

nie będzie to zaskoczeniem; bo są to „dzieci światłości”, a ten Dzień Pański nie zaskoczy ich jak złodziej”.

Tak, Braterstwo, JESTEŚMY Dziećmi Światłości” – musimy kroczyć jak w świetle!

Nie zagłębiając się w politykę, a jedynie obserwując „Znaki Czasu” – zauważamy, że „Stare Niebo” – budowane tak długo przez Szatana, teraz „topnieje”.

Przyjrzyjmy się obrazowi „bałwana”.

Jak zachowamy zmiany, jakie zaszły w „bałwanach” na dłużej?

Prawdopodobnie trzeba go umieścić w ciemnym i zacienionym miejscu, aby zapobiec jego stopieniu.

Szatan znalazł sposób na ochronę swojego królestwa – symbolicznego Nieba – religii, ziemskich rządów – utrzymywał ludzi w mroku błędów i przesądów.

Matka Ewa została przez niego najpierw oszukana, ale to był dopiero początek.

Przez wieki ludzie wierzyli w Boskie Prawa Królów, Duchowieństwa i Arystokracji, świadomość zmarłych, wieczne męki i wiele innych kłamstw.

Lecz za zgodą Boga, czas panowania Szatana dobiega końca.

Za czasów Noego na ziemi byli obecni Giganci – Nefilimowie, faworyzowani „dzieci” Szatana.

Czy dziś mamy Gigantów? Czy ich widzimy? Czy mamy ich wśród znajomych na Facebooku?

Dzisiejsi „Giganci” ukrywają się za korporacjami, różnymi organizacjami, stowarzyszeniami, instytucjami i firmami, są „spragnieni” władzy i kontroli, ale ich siła i potęga to iluzja, Bóg sprawuje nad nimi kontrolę.

A Biblia głosi – „STOPI SIĘ W ŻARLIWYM GORĄCU”.

ŻARLIWY GORĄC – oznacza spory i dyskusje.

W przeszłości (za czasów Noego) Bóg oczyścił ten świat wodą, ale w przyszłości

zostanie on oczyszczony symbolicznym ogniem.

Pamiętajmy, że pragnieniem Szatana było ustanowienie swojego królestwa, utrzymywanie ludzi w ciemności i przesądach.

Szatan nie może wiecznie trzymać się swoich kłamstw; społeczeństwo stopniowo staje się coraz bardziej wykształcone. Nawet jego zagorzali zwolennicy „systemu papieskiego” muszą mówić językiem zrozumiałym dla wiernych uczestniczących w niedzielnych nabożeństwach – inaczej kościoły będą puste.

W Polsce katolicy mogli słuchać kazań w języku polskim już w 1960 roku lub mniej więcej w tym czasie – wcześniej była to jedynie łacina – zrozumiała dla nielicznych księży.

Nasz Pan Jezus, „Słońce Sprawiedliwości”, znieważając prawdę świecką i religijną, topi „Bałwana” ulepionego przez Szatana!

Szatan, gorliwie ukrywając swoje kłamstwa i błędy, nie jest już w stanie tego zrobić, Prawda jak olej zawsze wypłynie na wierzch.

„Żar” rozprzestrzenia się szerzej na ulice i chodniki, symboliczne „kije i kamienie” nie są w stanie kontrolować społeczeństwa i uniemożliwić dostępu do wiedzy i prawdy.

„Bałwan” topnieje, narody zyskują wolność i niepodległość, ludzie zdobywają wiedzę.

PT 527 wrzesień-październik 1973, s. 78-79 – lista 70 nowych państw, które uzyskały niepodległość od 1945 roku.

Izrael ponownie stał się państwem 14 maja 1948 roku.

Izaj. 40:1-2 – „pocieszajcie, pocieszajcie mój lud” i Łukasz 21:29 – „Spójrzcie na drzewo figowe i na wszystkie drzewa figowe, „drzewa”.

Widzimy, że „żarliwy żar płonie” – coraz wyraźniej i jaśniej objawia się prawda świecka i religijna.

Rządy są słabsze i podejmują decyzje, które skłaniają coraz więcej obywateli do krytyki i protestów.

W Nowym Jorku, na rogu 1.-Alei i 43-Ulicy, znajduje się budynek z zakrzywioną ścianą, zaprojektowany i zbudowany dla siedziby Organizacji Narodów Zjednoczonych. Na tej zakrzywionej ścianie wyryto fragment Biblii zapisany w Księdze Izajasza 2:4.

Przekują miecze na lemiesze, a włócznie na sierpy; naród nie podniesie miecza przeciwko narodowi i nie będą się już uczyć sztuki wojennej.

Czegoś takiego jeszcze nie widzimy.

Co więc widzimy, gdy włączamy telewizję, komputer lub czytamy gazetę?

Władcy świata przeznaczają pieniądze na budowę dronów i innej zaawansowanej broni, zamiast tego przeznaczając je na pomoc potrzebującym.

Jak na razie na świecie jest wielu ludzi, którzy bardzo potrzebują jedzenia, leków, a nawet czystej wody.

Narody toczą wojny, wiele ofiar śmiertelnych, mnóstwo bólu i cierpienia. Dyktatorzy wykorzystują wiele sposobów, aby znaleźć pieniądze na wydatki wojskowe, podczas gdy ludzie głodują – Korea Północna, niewiele lepiej jest w małych miastach i wioskach w Rosji czy na Ukrainie.

Kilka lat temu widzieliśmy małe dzieci bawiące się w parkach dronami – pozornie niegroźnymi zabawkami – ale dziś drony służą jako szpiedzy i broń.

Dzieła dumnych zostaną spalone! Przeczytałem to w internecie:

„Wykształceni inżynierowie zbudowali Titanica,

a niewykształcony rolnik z trzema synami zbudował Arkę”.

Widząc to wszystko… – ale przyjrzyjcie się uważnie – dzisiejsze media podają informacje wybrane przez właścicieli mediów i ich sponsorów. Mówią nam to, co chcą, abyśmy wiedzieli i wpływają na nasze zrozumienie.

Bracia, Biblia jest najlepszym źródłem informacji dla nas, słowem Bożym, i nie potrzeba hasła, aby je otworzyć. Powtórzę to z rymem, może nie jest to rym po polsku. NIE POTRZEBUJESZ HASŁA, PO PROSTU OTWÓRZ I PRZECZYTAJ.

Z tego powodu, Drodzy Braterstwo,

głęboko wierzę, że musimy ją dalej studiować, abyśmy mogli lepiej zrozumieć, co Bóg dla nas przygotował.

Biblia i jej interpretacja przez wybranych przez Boga sług jest dla nas najlepszym źródłem informacji, inspiracji i zachęty.

2 Piotra 1:21 – „Albowiem proroctwo nie przychodziło kiedyś z woli ludzkiej, lecz głosili je święci ludzie Boży, natchnieni Duchem Świętym”.

Jakimi Powinniśmy Być?

• Najpierw musimy zadać sobie pytanie – nazywam je „szekspirowskim stylem” –

„BYĆ albo NIE BYĆ?”

Kiedy zadajemy sobie pytanie: „Czy jestem chrześcijaninem, czy nie?”

A jeśli odpowiemy: Tak, jestem chrześcijaninem!, to pójdźmy dalej i zapytajmy:

Jakimi ludźmi NIE powinniśmy być?

Ap. Piotr bardzo jasno odpowiedział na to pytanie, czytając wcześniejsze wersety.

Piotr mówił nam, abyśmy nie byli szydercami.

Przeczytajmy werset 2 Piotra 3:1-4 –

,,1. Drodzy przyjaciele, to już mój drugi list do was. Napisałem oba jako przypomnienia, aby pobudzić was do zdrowego myślenia.

2. Chcę, abyście przypomnieli sobie słowa wypowiedziane w przeszłości przez świętych proroków i nakaz dany przez naszego Pana i Zbawiciela za pośrednictwem waszych apostołów.
3. 3. Przede wszystkim musicie zrozumieć, że w dniach ostatnich przyjdą szydercy, szydzący i podążający za własnymi złymi pożądliwościami.
4. Będą mówić: „Gdzie jest to «przyjście», które obiecał? Odkąd umarli nasi przodkowie, wszystko toczy się tak samo, jak od początku stworzenia.”

Szydercy –  szydzą z Bożej prawdy.

Szydzą z Boga, Jego planu zbawienia, Jego Syna i Jego ludu. W całej historii widzieliśmy, że to Szatan był największym szydercą ze wszystkich.

Szydził z Boga jeszcze przed powstaniem świata. Szydził z Bożej mądrości, kusząc Adama i Ewę.

Braterstwo, Boży czas jest idealny!

Nie możemy popadać w myślenie, że Bóg opóźnia przyjście obiecanego Królestwa. W rzeczywistości Bóg jest cierpliwy wobec nas wszystkich. Pamiętajcie, że Boży czas jest idealny, nigdy nie jest za wcześnie, nigdy nie jest za późno!

A zatem, jeśli jesteśmy chrześcijanami, JAKIMI POWINNIŚMY BYĆ?!

Jest praca do wykonania dla nas, indywidualnie i jako zgromadzenie Boże. Ponieważ wiemy, że nic nie trwa wiecznie tu na ziemi, staramy się wykonywać naszą duchową pracę – pracować nad naszym charakterem, panować nad naszymi myślami, które nie zostaną rozpuszczone w ogniu.

Musimy być pilni w Studiując Słowo Boże, pamiętając prawdy, których się nauczyliśmy i odkrywając nowe, wzrastając w łasce i poznaniu naszego Zbawiciela.

Nie pozwól, aby jakikolwiek dzień minął ci bez modlitwy, obserwowania naszych myśli i motywacji, wykonując pracę, do której zachęca nas Bóg.

Bądź jak pożyteczny sługa, który zrobił coś więcej – nie wystarczy po prostu robić to, czego się od nas wymaga.

• Nie wystarczy samo uczestnictwo w studium biblijnym w niedzielę. Jesteśmy dziećmi Bożymi każdego dnia, nie tylko czasami, nie od czasu do czasu. Nie chcemy być nazywani: „Niedzielnymi chrześcijanami”.
• Nie wystarczy samo dawanie pieniędzy na nadchodzące spotkania lub wspieranie potrzebujących.
• Nie wystarczy samo podróżowanie na spotkania/konwencje.
• Nie wystarczy samo poznawanie Prawa Bożego, prawdy, ale musimy również przestrzegać go i żyć nim każdego dnia, zgodnie z jego duchem.

GDZIE MIESZKAJĄ CHRZEŚCIJANIE?

Ten świat nie jest jeszcze naszym domem. W Biblii jesteśmy nazywani przybyszami, pielgrzymami i cudzoziemcami. Jesteśmy nazywani ambasadorami nadchodzącego Królestwa Bożego. Jana 17:16 – „Oni nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata” – Jezus wspomniał tu o uczniach swoich naśladowców i innych. Bycie „Berejczykami” oznacza codzienne badanie Pisma Świętego – Dzieje Apostolskie 17:11 – Ci byli szlachetniejsi od Tesaloniczan, oni codziennie badają Pismo Święte.

Mamy książkę zatytułowaną: „ Codzienna Manna Niebiańska” – i nie możemy zmienić jej tytułu na „Manna Niebiańska Tygodniowa”.

SPRAWY ZIEMSKIE – żyjemy na ziemi i mamy obowiązki, o których Jezus powiedział bardzo jasno – „Oddajcie Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga”.

Co chrześcijanie muszą zrobić?

Jak odnaleźć się w tym świecie?

Co to znaczy żyć w tym świecie, ale nie być z tego świata?

Na te pytania musimy odpowiedzieć sami i nikt nie odpowie za nas.

Lekcja jest taka: postaw swoje życie w świetle wieczności. Patrz na rzeczy tak, jak widzi je Bóg, a następnie poświęcaj się każdemu dniu we wszystkim, co robisz, jakby to była ostatnia okazja.

Życie chrześcijanina to długi proces wzrostu, nauki i kształtowania charakteru – wspinania się, tak jak robimy to po drabinie – wspinania się coraz wyżej.

Apostol Piotr w rozdziale 2, wersetach 5-8 wyjaśnia, że ​​ten fragment Pisma Świętego znany jest jako „Drabina Piotra”, a wzrastanie z łaskami jest jak wspinanie się po drabinie.

Podstawowe zasady bezpieczeństwa: podstawa drabiny musi być stabilna, niczym kotwica podtrzymująca łódź. Zydow 6:19 – „Mamy tę nadzieję jako kotwicę dla duszy, mocną i bezpieczną…” – To jest kotwica, że ​​potrzebujemy 3 punktów podparcia podczas wspinaczki.

• 2 stopy
• 1 ręka lub
• 1 stopa
• 2 ręce

Bardzo ważne jest, aby nie nosić niczego w rękach.

W USA istnieje powiedzenie, które może być dobre wszędzie: „Nie można wspinać się po drabinie sukcesu z rękami w kieszeniach”.

Co to dla nas oznacza?

Stopy reprezentują nasze postępowanie, zachowanie.

Kazn. Salom. 4:17 – „Pilnuj swoich kroków, gdy idziesz do domu Bożego ,….”.

 Ręce – reprezentują naszą pracę.

Niektórzy mogą powiedzieć: „Pracuję głową”.

Powiem, więc jeśli drapie się po głowie, to jest to praca? Nie bądź leniwy!

W Biblii mamy wiele fragmentów potwierdzających, co symbolizują ręce.

Kazn. Salom. 9:10 – „Wszystko, cokolwiek twoja ręka postanowi czynić, czyń z całej swojej siły; nie ma bowiem żadnej pracy ani zamysłu, ani wiedzy, ani mądrości w grobie, do którego zmierzasz.”.

Braterstwo,

Sportowcy, którzy zakwalifikowali się do Igrzysk Olimpijskich, są uczestnikami i jest ich niewielu. Widzami są ci, którzy oglądają igrzyska, a jest ich wielu, i zachowują się różnie – niektórzy są cisi, a inni bardzo głośni.

Dzieci Boże w swoim chrześcijańskim życiu są uczestnikami, a nie widzami.

Ale dzieci Boże w sprawach tego świata powinny być widzami, a nie uczestnikami!

W naszym codziennym życiu musimy być czujni i ostrożni, ponieważ wielokrotnie możemy znaleźć się w sytuacji, w której musimy zrewidować swoją pozycję – Uczestnika czy Obserwatora – i dokonać właściwego wyboru, w jaki sposób się angażujemy:

Czy naprawdę obserwujemy tylko „Znaki Czasu”?

Bóg w swojej miłości i mądrości obdarzył nas w naszym otoczeniu wszystkim, czego potrzebujemy do zbudowania, zachęty i karcenia, i tylko od nas zależy, jak wykorzystamy te źródła.

Naszymi głównymi źródłami są Słowo Boże i Opatrzność, ale mamy również chrześcijańskie książki, hymny, wiersze, filmy, traktaty, broszury i wykłady z wielu konwencji i spotkań.

Kilka przykładów:

• Piękna alegoryczna opowieść o postaci Chrześcijanina i jego drodze do zbawienia – napisana przez Bunyana w książce „Pilgrim Progress”.
• Hymny: na przykład: Hymn nr 152 „Tysiąc lat”,

po polsku będzie brzmiał nr 342 „O pielgrzymie dokad spieszysz”:

(…)Podnieście głowy zrozpaczeni pielgrzymi

Oddajcie wiatrom wasze niepotrzebne lęki

Ten, który umarł na górze Golgoty,

Wkrótce będzie panował tysiąc lat.(…)

Lub Hymn

• „Usłyszałem głos Jezusa mówiącego” – napisany przez Horacego Bonara w 1846 roku

(…)Usłyszałem głos Jezusa mówiącego

Przyjdź do mnie i odpocznij

Połóż się, znużony, połóż

głowę swoją na moim Brześciu

Przyszedłem do Jezusa i byłem

Zmęczony, wyczerpany i smutny

Znalazłem w Nim miejsce wytchnienia

I uradował mnie.(…)

Zbliżając się do końca, musimy jeszcze porozmawiać o

„… ŚWIĘTYCH ROZMOWACH I POBOŻNOŚCI”.

Dzisiaj ludzie nie są zainteresowani prowadzeniem świętych rozmów i mówieniem o Bożym planie. Wielu ludzi karmi się telewizją, internetem i mediami w ogóle, a to jest ich codzienny pokarm przygotowywany przez influencerów – MMBN.

Słyszeliście ten akronim MMBN?

Zmodyfikowane wiadomości medialne – to, co otrzymujemy z mediów, jest dobrze przygotowane i łatwe do przełknięcia przez masy, więc uważajcie, co przyjmujecie.

Apostoł Paweł napisał swój List do Kolosan z więzienia, jest on pożyteczny dla nas, żyjących w XXI wieku. Nasz duchowy pokarm jest bardzo ważny – to, co czytamy i czego słuchamy!

Braterstwo,

List do Kolosan możemy podzielić na dwie części:

Rozdziały: 1 i 2 są doktrynalne, a 3 i 4 praktyczne.

Kolos. 4:5 – Postępujcie mądrze wobec tych, którzy są poza wami, wykupując czas.

Oznacza to, że nie należy poświęcać zbyt wiele czasu rzeczom nieistotnym, należy ustalić priorytety, innymi słowy, zwracać uwagę na to, co ma wartość. Mądrze inwestuj w rzeczy, które nie zginą.

Kolos. 4:6 – „Mowa wasza niech będzie zawsze miła i zaprawiona solą, abyście wiedzieli, jak należy każdemu odpowiadać”.

Sól była używana z dwóch powodów:

1. nadawała smak potrawom, mięsu lub rybom;
2. konserwowała produkty, ponieważ lodówki nie były jeszcze wynalezione.

Mowa „miła i solna” wnosi wartość do rozmowy, podnosi na duchu słuchaczy i pozostaje w pamięci.

• William D. Longstaff napisał w 1882 roku piękny wiersz – w „Wierszach Brzasku” nr 144 (przekład polski nr 136) – Założę się, że go znasz:

(…) Znajdź czas na świętość

Poświęć czas na świętość, rozmawiaj z Panem,

Trwaj w Nim zawsze i karm się Jego słowem,

Zaprzyjaźnij się z Bogiem Dzieci, pomagajcie słabym,

Nie zapominając o niczym, Jego błogosławieństwa, by szukać.(…)

Manna codzienna przez 3 dni z rzędu 26, 27, 28 lutego –

daje nam dobre myśli do rozważenia z Filip. 4:4-6.

Jeden werset dziennie: czysty chleb z nieba, niezmodyfikowany, „Słowo Boże”,

„Pokarm dla myślących chrześcijan”.

Pokarm, który zawiera tylko dobre składniki – przeczytaj 2 Tm 3:16,17

Znalazłem ciekawe zdanie na Facebooku o Biblii:

„Biblia jest jak „spadochron”, działa tylko wtedy, gdy jest otwarty”.

Możemy znaleźć również interesującą myśl w „Daily Manna” – na przykład posłuchajcie kilku myśli z „Manny” z 30 marca:

„Z pewnością podobieństwo do Boga nie obejmuje żadnej szkodliwej plotki, żadnej nieczystej lub nieświętej rozmowy, żadnych nielojalnych lub buntowniczych słów. Niech takie rzeczy będą odsunięte od każdego, kto w szczerości i prawdzie wzywa imię Chrystusa.

I pamiętajmy codziennie o rozliczaniu się z Panem, aby żaden zapis próżnych słów, z których nie żałujemy, a tym samym nie zostaje nam przebaczony, nie stał nam na drodze. Jeśli codziennie będziemy oddawać Bogu nasze rachunki i szukać Jego łaski dla większej mocy zwyciężania z każdym kolejnym dniem, zostaniemy uniewinnieni w sądzie i staniemy przed Bogiem zaszczyceni przez Chrystusa, mając świadectwo Jego Ducha Świętego z naszymi duchami, że jesteśmy Mu przyjemni i mili”.

Ja Nie potrafię tego lepiej ująć.

Drodzy Bracia i Siostry,

bądźcie zachęcani, a nie zniechęcani,

ceńcie czas, który daje wam Bóg,

Uczcie się, ćwiczcie, pracujcie nad swoim charakterem

ze wszystkich sił.

I oby Bóg dodał swoje błogosławieństwo!

Wąska droga [„Wiersze Brzasku”, nr 38]

Mat. 7:14

O, Dobry Panie, droga tak ciemna,
Nic na niej prawie zobaczyć nie mogę.
Tak, dziecię, wiem – będę twym światłem.
Ja ci pomogę!

O, Drogi Panie, samotna ta droga
I nie wiem, gdzie są moi przyjaciele?
O, dziecię moje, pamiętaj, że inna ich droga,
Że dzieli mnie od nich tak wiele.

O, Drogi Mistrzu, wciąż tracę siły.
Już ledwo na swych nogach stoję.
Nie ufaj, dziecię, w swoje siły,
Pójdź , chwyć się ręki mojej.

Ja szedłem już kiedyś tą drogą,
Która w ciemności przed tobą się kryje.
Znam każdy jej skrawek i każdą trwogę.
Czy teraz z ufnością twe serce bije?

Tak, Panie, choć obca, samotna i ciemna
Ta droga okazać się może,
Ja będę silny, bo Ty będziesz ze mną,
Ty przewodnikiem i Ty pomożesz.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

„A jeśliby zgrzeszył brat twój, idź, upomnij go sam na sam; jeśliby cię usłuchał, pozyskałeś brata swego.” – Mat. 18:15 (NP)

Natan i Dawid

Pierwszy przykład pochodzi z historii Dawida. Dawid popełniał w swym życiu błędy, ale jeden z nich jest szczególnie znany. Podobnie jak znana jest nagana udzielona królowi przez proroka Natana.

Chodzi o historię cudzołóstwa Dawida z Betszebą oraz zamordowania jej męża, Uriasza.

Zapisana jest ona w 2 Księdze Samuelowej w rozdziałach 11 i 12. Nie wiemy, na ile powszechna była świadomość grzechu Dawida wśród otaczających go ludzi.

Pan Bóg, który wszystko widzi, posłał proroka Natana, aby wykazać jego grzech i go strofować.

Zadanie nie było proste. Trzeba było udzielić nagany urzędującemu królowi.

Natan nie mógł być pewien, jak zareaguje człowiek posiadający pełnię władzy i będący gotów jej użyć w celu pozbycia się niewygodnego człowieka, czego dowiódł wysyłając na śmierć swego wiernego towarzysza broni – Uriasza.

Tak więc i życie Natana było zapewne zagrożone, gdy wkraczał w progi pałacu królewskiego.

Przypuszczalnie obawa przed gniewem króla i mądrość skłoniły Natana do wybrania szczególnego sposobu strofowania.

Nie wypomina on wprost grzechu Dawida, ale opowiada historię, jakby udając, że chodzi o kogoś innego, a od króla oczekuje wydania wyroku w tej sprawie.

Mogło się to wydać zupełnie normalne, gdyż król pełnił wówczas rolę najwyższego sędziego w Izraelu. W 2 Sam. 12:2-6 zapisana jest historię dwóch ludzi, których Natan poddał pod sąd Dawida:

„Bogaty miał owiec i wołów bardzo wiele; A ubogi nie miał, jedno owieczkę, jedną małą, którą był kupił i chował ją, aż urosła przy nim, także i przy dziatkach jego; z bochna jego jadała i z kubka jego pijała, i na łonie jego sypiała, a była mu jako córka.

A gdy przyszedł gość do onego męża bogatego, żałował wziąć z owiec swoich albo z wołów swoich, aby nagotował ucztę gościowi, który był do niego przyszedł: ale wziął owieczkę męża onego ubogiego i nagotował ją mężowi, który był do niego przyszedł.”

Reakcja sędziego Dawida była natychmiastowa i nie pozostawiająca żadnych wątpliwości:

„Tedy zapaliwszy się gniewem Dawid na onegoż męża bardzo, rzekł do Natana: Jako żywy Pan, że godzien śmierci jest mąż, który to uczynił; Owcę tę nagrodzi czworako, przeto iż to uczynił, a nie żałował go.”

I dopiero teraz, gdy Dawid nieświadomy, żądając zadośćuczynienia wydaje wyrok na samego siebie: „I rzekł Natan do Dawida: Tyś jest tym mężem”.

Dawid nie odpowiada obroną ani agresją ( co my zwykle robimy), ale wyznaje swój grzech słowami: „Zgrzeszyłem Panu”.

Reakcja Dawida dowodzi nie tylko jego wielkiej pokory, ale także słusznego i umiejętnego sposobu strofowania, obranego przez proroka.

Nie wiadomo, czy król zareagowałby tak samo, gdyby prorok przyszedł do niego z zarzutami skierowanymi wprost i bezpośrednio.

Szczerości wyznania Dawida dowodzi prosty fakt, że jeden z synów Betszeby, młodszy brat Salomona został nazwany imieniem proroka (1 Kron. 3:5).

Wspaniały wyraz tych uczuć znajdujemy w Dawidowym Psalmie 51, napisanym po tym, „gdy do niego przyszedł Natan prorok”.

Ciekawe, że król Dawid jeszcze dwukrotnie został zganiony przez swych podwładnych. Joab, chcąc nakłonić Dawida do przebaczenia Absalomowi, używa podobnego sposobu, jak Natan.

Historia ta opisana jest w 2 Sam. 14 rozdział.

Gdy jednak król Dawid wymagał kolejnego strofowania po policzeniu Izraela, przychodzi do niego prorok Gad i nie opowiada już żadnej historii, ale daje królowi do wyboru jeden z trzech rodzajów kary, która musi spaść na naród grzesznego króla.

W historii tych napomnień widać więc pewne stopniowanie.

Na początku Bóg stosował metody łagodne, choć nie pozbawione zdecydowania i kary, potem stopniowo zaostrza sposób przemawiania do swego przyjaciela, Dawida.

Apostoł Paweł i Piotr

Drugi przykład pochodzi z Nowego Testamentu.

„A gdy przyszedł Piotr do Antyjochii, sprzeciwiłem się mu w twarz; i był godzien nagany. Albowiem przedtem, niż przyszli niektórzy od Jakóba, wespół z poganami jadał; a gdy ci przyszli, schraniał się i odłączał, bojąc się tych, którzy byli z obrzezania.

A wespół z nim obłudnie się obchodzili i drudzy Żydzi, tak że i Barnabasz uwiedziony był tą ich obłudą.

Ale gdy zobaczyłem, że nie prosto chodzą w prawdzie Ewangelii, rzekłem Piotrowi przed wszystkimi: Ponieważ ty, będąc Żydem, po pogańsku żyjesz a nie po żydowsku, czemuż pogan przymuszasz po żydowsku żyć?” – Gal. 2:11–14

W pierwotnym Kościele bardzo żywą była kwestia, czy chrześcijanie z pogan powinni wpierw stawać się Żydami, tzw. prozelitami.

Apostoł Paweł – były faryzeusz i gorliwy propagator idei bezpośredniego związku pogan z Chrystusem bez pośrednictwa judaizmu – uważał, podobnie jak i my obecnie, że nauka judeo-chrystianizmu jest wielkim błędem, który należy aktywnie zwalczać, gdyż w rezultacie doprowadzi on do wielkiego odstępstwa.

Jak bardzo miał rację, dowodzi historia rozwoju kościoła katolickiego, który jeśli chodzi o liturgię odpuszczania grzechów i obrzędowość należy w gruncie rzeczy do nurtu judeo-chrześcijaństwa, jednak z ogromnym odstępstwem.

Nagana skierowana jest jednak przeciwko Piotrowi, który obłudnie zmienił swoje postępowanie, aby zadowolić judeo-chrześcijan.

Sposób nagany udzielonej przez św. Pawła jest dość charakterystyczny. Nie mamy wspomniane, żeby rozmawiał on wcześniej z Piotrem prywatnie.

Wydaje się, jakby pominął dwa pierwsze etapy strofowania, o których nauczał Pan Jezus, a od razu przystąpił do przedstawienia sprawy.

Nagana dla Piotra była publiczna, gdyż publiczne były skutki jego obłudnego postępowania.

Nagana miała na celu przekonanie nie tylko jego, ale i innych braci, że postawa judeo-chrześcijan jest błędna i szkodliwa. W tym przypadku celem było nie tyle pozyskanie brata, co udzielenie ogólnej lekcji wszystkim braciom.

Jak najbardziej – Św. Paweł pozyskał brata, skoro apostoł Piotr napisał w swym liście tak wspaniałe świadectwo o św. Pawle: „A nieskwapliwość Pana naszego miejcie za zbawienie wasze, jako wam i miły brat nasz Paweł według danej sobie mądrości pisał” – 2 Piotra 3:15.

„Miły brat Paweł” nie stracił brata Piotra, ale wręcz przeciwnie – pozyskał go i to może bardziej niż wtedy, gdy podawali sobie dłonie na znak zgody.

Pan Jezus i Piotr

Najwspanialsze przykłady strofowania pozostawił nam oczywiście Pan Jezus. Być może jest to kwestia osobista, ale spośród wielu sytuacji strofowania, jedna przemawia najmocniej.

Jest to rozmowa Pana Jezusa z Piotrem nad jeziorem Genezaret po zmartwychwstaniu. Historię tę zanotował św. Jan:

„A gdy obiad odprawili, rzekł Jezus Szymonowi Piotrowi: Szymonie Jonaszowy, miłujesz mię więcej niżeli ci? Rzekł mu: Tak jest, Panie! ty wiesz, że cię miłuję. Rzekł mu: Paśże baranki moje. Rzekł mu zasię po wtóre: Szymonie Jonaszowy! miłujesz mię?

Rzekł mu: Tak jest, Panie! ty wiesz, że cię miłuję. Rzekł mu: Paśże owce moje. Rzekł mu po trzecie: Szymonie Jonaszowy! miłujesz mię?

I zasmucił się Piotr, że mu po trzecie rzekł: Miłujesz mię? I odpowiedział mu: Panie! ty wszystko wiesz, ty znasz, że cię miłuję. Rzekł mu Jezus: Paśże owce moje.” – Jan 21:15–17

Po pierwszym przeczytaniu tej historii mógłby ktoś w zasadzie zapytać: I gdzie tu jest strofowanie. Jezus pyta tylko Piotra, czy ten go miłuje. Ale dlaczego powtarza to pytanie aż trzy razy? Dlaczego przy trzecim razie Piotr się zasmucił?

Pamiętamy św. Piotra: „Choćby się wszyscy zgorszyli z ciebie, ja się nigdy nie zgorszę.” „Choćbym z tobą miał i umrzeć, nie zaprę się ciebie” (Mat. 26:33–35).

Potrzeba było zaledwie kilku godzin, by Piotr przekonał się, ile były warte jego słowa. Wiemy, że po zmartwychwstaniu Pan ukazał się Piotrowi osobiście (Łuk. 24:34; 1 Kor. 15:5). O czym wtedy rozmawiali, nie jest napisane.

I tu możemy zadać pytanie :  Czy Pan Jezus wypomniał przyjacielowi chwilę słabości na dziedzińcu arcykapłana?

Gdy potem zgodnie z zaleceniem Pana udali się do Galilei, Piotr pierwszy, jak zwykle, zaproponował: „Idę ryby łowić”.

Lepiej zajmijmy się tym, co umieliśmy dobrze robić, powróćmy do codzienności, Pana z nami nie ma.

I wtedy Pan pokazuje im, że odtąd bez Jego wsparcia nawet w ziemskich sprawach nie zaznają powodzenia.

A gdy już wszystko minęło, gdy zjedli złowione ryby Pan pyta Piotra: „Szymonie Jonaszowy, miłujesz mię więcej niżeli ci?”

Ależ tak, Panie, jakże mogłoby być inaczej. Oczywiście, że miłuję Cię najwięcej ze wszystkich ludzi na ziemi.

Zawsze Cię miłowałem, i to jeszcze jak Cię miłowałem. Jaka ulga zapanowała w sercu Piotra. A więc Pan nie ma mi już za złe, że się go zaparłem.

Po kilku chwilach Pan zapytał raz jeszcze: „Szymonie Jonaszowy! miłujesz mię?”. Ależ tak, Panie, ty wiesz, że Cię miłuję.

Dlaczego pyta po raz drugi, dlaczego mnie nie porównuje do innych? Gdy pytanie padło po raz trzeci, w oczach Piotra pojawiły się łzy.

Oczywiście, Pan Jezus wszystko wiedział. Wiedział, co działo się w sercu Piotra i dlatego nie groził palcem,  ale pytał czy miłość jest rzeczywiście tak silna jak jego słowa.

Stąd być może wynikał smutek Piotra i świadomość, że Pan nawiązuje do jego trzykrotnego zaparcia się.

Długo można by jeszcze zastanawiać się nad tym wspaniałym przykładem strofowania, które nie pozbawiało nadziei, nie zabijało uczuć, ale stopniowo prowadziło grzesznika do uświadomienia sobie swej słabości.

To jest strofowanie, któremu nigdy nie dorównamy, ale warto go dobrze znać, aby ono oświetlało nam nasze działania, których celem ma być pomoc, a nie wymierzanie sprawiedliwości.

Strofowanie króla

Na podstawie tych trzech przykładów można stwierdzić, że sposób strofowania uzależniony jest nie tylko od tego, kim jest grzesznik, ale też od rodzaju grzechu i stanu grzesznika w danym momencie.

Pierwszą grupę ludzi, strofowaniu których powinna towarzyszyć szczególna ostrożność, określiliśmy mianem „króla”.

Są to ludzie, którzy stoją od nas wyżej, mają nad nami przewagę, zasługują na nasz szacunek. W naszym środowisku należą do tej grupy przede wszystkim osoby starsze wiekiem i starsi zborowi. Co do obu tych grup mamy wyraźne pouczenia, jak należy strofować:

„Starszemu nie łaj, ale jako ojca napominaj, młodszych jako braci, starsze niewiasty jako matki, młodsze jako siostry, ze wszelaką czystością.”

„Przeciwko starszemu nie przyjmuj skargi, chyba za dwoma albo trzema świadkami.” – 1 Tym. 5:1–2,19

Te ważne uwagi św. Pawła odnoszą się do sposobu strofowania.

Pokora jest w tym przypadku niezwykle ważna, ale i mądrość, która pomogła Natanowi znaleźć właściwy sposób strofowania.

Czasami oddanie komuś należnego szacunku, odwołanie się do jego urzędu może przełamać opór w przyjęciu uwagi ze strony młodszego brata czy siostry.

Czasami może pomóc przedstawienie problemu, który dostrzegamy u brata, jako swego własnego.

Na pierwszy rzut oka mogłoby nam się wydawać, że pójście do starszego brata i zapytanie go o radę, podając jego problem jako swój własny, jest obłudą i brakiem szczerości.

Ale pamiętajmy, że brutalna dosłowność w wielu przypadkach też do niczego nie prowadzi. Może więc, jeśli mamy coś zrobić, lepiej skorzystać z wypróbowanych wzorów biblijnych.

Może jak Natan warto przedstawić grzech jako problem innego człowieka, a dzięki temu brat starszy nie poczuje się nagi i obnażony przed innymi.

Może za kilka dni spotkamy się z nim jeszcze raz i usłyszymy takie słowa: „A wiesz, gdy przyszedłeś do mnie ze swoim problemem, to sobie uświadomiłem, że ja robię dokładnie to, co sam przed tobą osądziłem za zło.     Chyba Pan cię do mnie posłał, żeby mi uświadomić mój grzech”.

Oddanie grzesznikowi choćby części udziału w osądzeniu własnego grzechu pozbawia strofowanie charakteru wymierzania sprawiedliwości.

Czasem możemy się czuć osądzeni przez komentarz Manny. Strofowaniem może być wypowiedź w wykładzie czy pytanie w badaniu.

Zauważcie jednak, że jeśli tylko poczujemy, że ktoś mówi to w wyraźnym odniesieniu do nas, to natychmiast przyjmujemy postawę obronną, a co gorsza atakującą.

W tym sposobie strofowania ważne jest, aby w żadnym przypadku nie nasuwać skojarzeń z konkretną osobą, aby pozwolić jej samej współpracować w dziele osądzenia własnego grzechu.

Strofowanie brata

Zupełnie inaczej wygląda sprawa, gdy grzech zaczyna zataczać coraz szersze kręgi i zagrożony jest nie tylko grzesząca osoba, ale i wszyscy, którzy ją słuchają i jej ulegają.

Niektórzy wywołują presję na innych przez styl mowy i swoją osobowość.

Wtedy trzeba zgodnie z doradą apostoła zgromić niebezpieczne grzechy publicznie: „A tych, którzy grzeszą, strofuj przed wszystkimi, aby i drudzy bojaźń mieli.” – 1 Tym. 5:20

W takim jednak przypadku trzeba być bardzo ostrożnym i konkretnym ( o tym mówiłem w cz.1).

Nie wolno zostawiać niedomówień. Trzeba mieć odwagę powiedzieć wszystko do końca.

Strofowanie przyjaciela

To, co wynika z reguły strofowania podanej przez naszego Pana (18 rozdz. Mateusza), dotyczy właściwie jedynie trzeciego rodzaju strofowania – strofowania przyjaciela.

Tutaj też mamy największe pole do popisu. Nasze kontakty z braćmi, przyjaciółmi w Panu nie są bynajmniej idyllą.

Czasem zdarzają się między nami nieporozumienia i konflikty. Celowo albo nieświadomie wyrządzamy sobie krzywdę przez brak reakcji w danej sprawie, a wtedy bardzo potrzebna jest nam umiejętność strofowania,  taka, jaką pokazał Pan Jezus.

Umiejętność oceny grzechu i stanu serca błądzącego przyjaciela. Czy trzeba na niego krzyczeć: Idź precz szatanie, czy też po kilku dniach łagodnie pytać: Miłujesz ty mnie, bracie ?

Między tymi sposobami rozpościera się cała gama możliwości, np. rozmowy, spojrzenie, gest, wymowne milczenie.

To sprawa osobistej oceny i umiejętności. Niech nam się nie wydaje, że strofowanie musi polegać na tym, że przychodzimy do brata, chrząkamy dwa razy i mówimy: Słuchaj, bracie, popełniłeś grzech i ja tu przyszedłem ci na to zwrócić uwagę. Ale kto wie, może to i dobry sposób.

W tej kwestii możemy udzielić tylko jednej rady: Patrzmy na Jezusa, bo On zastawił nam wiele wspaniałych przykładów.

Bądźmy czuli, aby właściwie ocenić stan serca brata i nade wszystko: nie dajmy się ponieść emocjom. One są bardzo złym doradcą. I bądźmy bardzo ostrożni i to nie tylko ze względu na dobro brata ale i swoje własne.

Na koniec przeczytajmy słowa apostoła Pawła z Listu do Galacjan 6:1: „Bracia! jeźliby też człowiek zachwycony był w jakim upadku, wy duchowni: naprawiajcie takiego w duchu cichości, upatrując każdy samego siebie, abyś i ty nie był kuszony.”

Nie kuśmy i nie dajmy się kusić, ale miłością zakrywajmy grzechy jedni drugich.