Wśród wielu ciekawych tekstów pisanych znalazłem coś takiego:

Ludzie są nierozsądni, nielogiczni, samolubni,
kochaj ich mimo wszystko.
Jeśli czynisz dobro, ludzie oskarżają cię o ukryte egoistyczne pobudki,
czyń dobro mimo wszystko.
Jeśli osiągniesz sukces, zyskasz fałszywych przyjaciół i prawdziwych wrogów,
osiągaj sukcesy mimo wszystko.
To, co dzisiaj zrobiłeś dobrze, jutro będzie zapomniane,
rób dobrze mimo wszystko.
Uczciwość i szczerość sprawiają, że będziesz słaby,
bądź uczciwy i szczery mimo wszystko.
To, co budujesz latami, może być zniszczone przez jedną noc,
buduj mimo wszystko.
Ludzie naprawdę potrzebują pomocy, ale będą cię atakować, jeśli im pomożesz,
pomagaj mimo wszystko.
Daj światu , co masz najlepszego a dostaniesz od świata po głowie,
daj światu, co masz najlepszego, mimo wszystko.

WPROWADZENIE

Słowa te przypisywane są Matce Teresie z Kalkuty, która być może zebrała wypowiedzi różnych ludzi i utworzyła z nich jedną całość ze wspólnym refrenem: mimo wszystko.

[Już po wygłoszeniu wykładu natrafiliśmy na informację, że autorem tekstu jest Kent M. Keith. Pierwotnie tekst nosił nazwę Przykazań paradoksalnych, a z czasem zaczął być znany także pt. „Mimo wszystko”. Keith po raz pierwszy opublikował przykazania w książce dla liderów studenckich w 1968, gdy był studentem drugiego roku studiów. Powyższy tekst Matka Teresa uznała za tak wartościowy, że umieściła go na ścianie swego domu dziecka w Kalkucie.]

Przykłady użycia zwrotu mimo wszystko:

Będę się uczył, mimo wszystko.

Kocham Cię, mimo wszystko, co się stało.

Będę walczył o swoje marzenia, mimo wszystko.

Pomogę mu, mimo wszystko, co zrobił.

Będę wierny swoim zasadom, mimo wszystko.

Definicja: Wyraża determinację, upór lub zobowiązanie do działania, wbrew  trudnościom lub przeciwnościom

Mimo wszystko to zwrot, który oznacza: pomimo przeszkód, trudności, przeciwności lub niezależnie od okoliczności.

Synonimy:

Pomimo wszystko

Niezależnie od tego

Wbrew wszystkiemu

Bez względu na to

W kontekście praktyki chrześcijańskiej, czyli tego, co powinno nas interesować najbardziej, mimo wszystko wyraża zaufanie do Boga i determinację do działania zgodnie z Jego wolą.

Analizy tego tekstu dokonamy pod kontem wyrażania w nim myśli chrześcijańskiej, jego zgodności z Pismem Świętym. I tak:

Ludzie są nierozsądni, nielogiczni, samolubni,
kochaj ich mimo wszystko.

Słowa te mają swoje korzenie w naukach, w życiu i ofierze  Jezusa Chrystusa. Nakazują, by pamiętać, że ludzie (1) są niedoskonali (2) i takich właśnie należy kochać.

W Biblii, w Ewangelii Mateusza (5:44-45), Jezus mówi:

Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują, abyście byli synami Ojca waszego, który jest na niebiesiech; bo On sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych.

W praktyce chrześcijańskiej oznacza to, że mamy kochać wszystkich ludzi, niezależnie od ich postępowania, tak jak Bóg kocha nas. To nie znaczy, że mamy akceptować ich złe zachowania, ale raczej, że mamy okazywać im miłość i współczucie, tak jak Jezus okazywał miłość grzesznikom i wykluczonym. Pamiętajmy, że i my nie jesteśmy doskonali!

Kluczowe aspekty biblijnej miłości:

Bezinteresowność: Miłość nie szuka własnego interesu, ale dobra drugiego człowieka (1 Koryntian 13:5).

nie jest bezwstydna, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego;

Cierpliwość: Miłość jest cierpliwa i łaskawa (1 Koryntian 13:4).

Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą;

Przebaczenie: Miłość zakrywa wiele grzechów (1 Piotra 4:8).

Przede wszystkim miejcie gorącą miłość jedni ku drugim, bo miłość zakrywa wiele grzechów.

W praktyce, to oznacza, że mamy:

Modlić się za tych, którzy nas krzywdzą.

Okazywać współczucie i pomoc potrzebującym.

Przebaczać tym, którzy nas skrzywdzili.

To trudne, ale możliwe, gdy pamiętamy, że Bóg nas kocha bezwarunkowo.

Jeśli czynisz dobro, ludzie oskarżają cię o ukryte egoistyczne pobudki, czyń dobro mimo wszystko.

To kolejny cytat, który charakteryzuje nauki Jezusa o dawaniu i służeniu innym. W Ewangelii Mateusza (6:1-4) Jezus mówi:

Strzeżcie się, abyście nie czynili jałmużny waszej przed ludźmi, aby was oni widzieli; inaczej nie macie zapłaty u Ojca waszego, który jest w niebie. Gdy więc dajesz jałmużnę, nie trąb przed sobą, jak obłudnicy czynią w synagogach i na ulicach, aby ludzie ich chwalili; zaprawdę powiadam wam, już mają zapłatę swoją. Lecz gdy ty dajesz jałmużnę, niech nie wie lewa twoja ręka, co czyni prawa, aby jałmużna twoja była w ukryciu; a Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odpłaci tobie.

Praktyka chrześcijańska:

Dawanie w ukryciu: Czynimy dobro bez oczekiwania pochwały lub nagrody od ludzi.

Bezinteresowność: Nasza motywacja powinna być czysta i skierowana na pomoc innym.

Zaufanie do Boga: Bóg widzi nasze serca i nagradza nasze dobre uczynki.

To nie znaczy, że nie możemy być widoczni w naszym dawaniu, ale nasza intencja powinna być czysta i skierowana na chwałę Boga, a nie na ludzką pochwałę.

Jeśli osiągniesz sukces, zyskasz fałszywych
przyjaciół i prawdziwych wrogów, osiągaj sukcesy mimo wszystko.

To powiedzenie przypisywane jest Napoleonowi, ale ma swoje korzenie w nauce Jezusa o pokuszeniu i prześladowaniu. W Ewangelii Mateusza (5:10-12) Jezus mówi:

Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

Błogosławieni jesteście, gdy [ludzie] wam urągają i prześladują was, i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe na was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wasza nagroda wielka jest w niebie. Tak bowiem prześladowali proroków, którzy byli przed wami.

Praktyka chrześcijańska:

Nieustraszoność: Krytyka ani prześladowania za to, co słuszne, nie powstrzymają prawdziwych naśladowców Chrystusa przed działaniem.

Pokój w Jezusie: Chociaż nieraz się boimy, szukamy pokoju i siły w Bogu, a nie w ludzkiej pochwale.

Miłość do wrogów: Modlimy się za tych, którzy nas prześladują (Mt 5:44, 45).

A Ja wam powiadam: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują; tak będziecie synami Ojca waszego, który jest w niebie; ponieważ On sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych.

To nie znaczy, że sukces, powodzenie w jakichś sprawach życia, nie jest ważny, ale nie powinien być naszym głównym celem. Chrześcijanie powinni dążyć do sławy Boga, a nie własnej . Celem jest pełnienie woli Bożej a nie obiecana nagroda.

To, co dzisiaj zrobiłeś dobrze, jutro będzie zapomniane,
rób dobrze mimo wszystko.

To powiedzenie przypomina o tym, że nasze dobre uczynki mogą być szybko zapomniane przez ludzi. W Biblii, w Ewangelii Mateusza (6:1-4), Jezus mówi o dawaniu jałmużny i czynieniu dobra w ukryciu, tak aby Ojciec Niebieski, który widzi w ukryciu, mógł nas nagrodzić:

Strzeżcie się, żebyście uczynków pobożnych nie wykonywali przed ludźmi po to, aby was widzieli; inaczej nie będziecie mieli nagrody u Ojca waszego, który jest w niebie.( czystość zamiarów )

Praktyka chrześcijańska:

Dawanie bez oczekiwania nagrody: Czynimy dobro, bo Bóg nas kocha, a nie dla ludzkiej pochwały.

Zaufanie do Boga: Bóg pamięta o naszych uczynkach i nagradza nas (Mt 6:4 ).

Kiedy zaś ty dajesz jałmużnę, niech nie wie lewa twoja ręka, co czyni prawa, aby twoja jałmużna pozostała w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie.

Hbr 6:10

Nie jest bowiem Bóg niesprawiedliwy, aby zapomniał o czynie waszym i miłości, którą okazaliście dla imienia Jego, gdy usługiwaliście świętym i jeszcze usługujecie.

Skromność: Nie szukamy uznania ludzi, tylko chwały Boga.

To nie znaczy, że nie powinniśmy być doceniani, ale nasza motywacja powinna być czysta i skierowana na chwałę Boga, a nie ludzką pochwałę.

Uczciwość i szczerość sprawiają, że będziesz słaby,
bądź uczciwy i szczery mimo wszystko.

To powiedzenie przypomina o tym, że uczciwość i szczerość nie zawsze są nagradzane w świecie. W Biblii, w Psalmie 15:1-2, czytamy:

Panie, kto będzie gościem w przybytku Twoim? Kto będzie mieszkał na górze świętej Twojej? Ten, który chodzi w niewinności, i czyni słuszność, i mówi prawdę w sercu swoim.

Praktyka chrześcijańska:

Uczciwość jako wartość: Bóg ceni uczciwość i szczerość (Prz 12:22

Wstrętne Panu są wargi kłamliwe,
w postępujących wiernie ma On upodobanie.

( Ef 4:25).

Dlatego, odrzuciwszy kłamstwo, niech każdy z was mówi prawdę swemu bliźniemu, bo jesteście nawzajem dla siebie członkami.  ( zamiast wad – cnoty )

Nieustępliwość w prawdzie: Jezus mówił:

Niech wasza mowa będzie: Tak, tak; nie, nie (Mt 5:37).

Zaufanie do Boga: Bóg chroni i nagradza uczciwych (Prz 2:7-8).

On chowa powodzenie dla prawych, opiekę – dla żyjących nienagannie.

On osłania ścieżki prawych, ochrania drogę pobożnych.

Ps 37:18 Pan zna dni ludzi bez zarzutu, a ich dziedzictwo trwać będzie na wieki;

To nie znaczy, że będziemy zawsze postrzegani jako „słabi”, ale nasza wierność Bogu i prawdzie jest ważniejsza niż ludzka aprobata.

To, co budujesz latami, może być zniszczone przez jedną noc,
buduj mimo wszystko.

To powiedzenie przypomina o kruchości ludzkich wysiłków i planów. W Biblii, w Psalmie 127:1, czytamy:

Jeżeli Pan nie zbuduje domu, na próżno pracują, którzy go budują.

Praktyka chrześcijańska:

Zaufanie do Boga: Prawdziwy fundament to Jezus Chrystus (1 Kor 3:11).

Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego, jak ten, który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus

Trwanie w Bogu: To, co budujemy z Bogiem, nie może być zniszczone (Mt 7:24-27).

Każdego więc, kto tych słów moich słucha i wypełnia je, można porównać z człowiekiem roztropnym, który dom swój zbudował na skale. Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i uderzyły w ten dom. On jednak nie runął, bo na skale był utwierdzony. Każdego zaś, kto tych słów moich słucha, a nie wypełnia ich, można porównać z człowiekiem nierozsądnym, który dom swój zbudował na piasku. Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i rzuciły się na ten dom. I runął, a upadek jego był wielki.

Wiara w wieczność: Nasza prawdziwa nagroda jest w niebie (2 Kor 4:16-18).

Szczególnie dotyczy to klasy Kościoła, ale także i nas, którzy czekamy na ziemskie Królestwo z jego całym błogosławieństwem.

Dlatego to nie poddajemy się zwątpieniu, chociaż bowiem niszczeje nasz człowiek zewnętrzny, to jednak ten, który jest wewnątrz, odnawia się z dnia na dzień. Niewielkie bowiem utrapienia nasze obecnego czasu gotują bezmiar chwały przyszłego wieku dla nas, którzy się wpatrujemy nie w to, co widzialne, lecz w to, co niewidzialne. To bowiem, co widzialne, przemija, to zaś, co niewidzialne, trwa wiecznie.

Nie znaczy, że nie powinniśmy pracować i planować, ale nasze zaufanie i nadzieja powinny być w Bogu, a nie w ludzkich osiągnięciach.

Ludzie naprawdę potrzebują pomocy, ale będą cię atakować, jeśli im pomożesz,
pomagaj mimo wszystko.

To powiedzenie jest bardzo aktualne, zwłaszcza w kontekście służby innym. W Biblii, w Ewangelii Mateusza (5:44), Jezus mówi:

Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują

Praktyka chrześcijańska:

Miłość do wrogów: Jezus przykazał nam kochać i modlić się za tych, którzy nas źle traktują.

Dawanie bez oczekiwania wdzięczności: Niektórzy ludzie mogą nie być wdzięczni, ale Bóg widzi i nagradza nasze dobre uczynki (Łk 6:35, 36 )

Wy natomiast miłujcie waszych nieprzyjaciół, czyńcie dobrze i pożyczajcie, niczego się za to nie spodziewając. A wasza nagroda będzie wielka i będziecie synami Najwyższego; ponieważ On jest dobry dla niewdzięcznych i złych. Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny.

( Hbr 6:10).

Nie jest bowiem Bóg niesprawiedliwy, aby zapomniał o czynie waszym i miłości, którą okazaliście dla imienia Jego, gdy usługiwaliście świętym i jeszcze usługujecie.

Idź za przykładem Jezusa:

On pomógł wielu, którzy nie byli mu wdzięczni (J 1:10-11).

Na świecie było [Słowo], a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał. Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli.

To nie znaczy, że mamy być naiwni albo, że nie mamy pomagać, znaczy jednak, że nasz miłość i służba powinny być motywowane miłością do Boga i chęcią służenia innym – mimo wszystko.

Daj światu, co masz najlepszego a dostaniesz od świata po głowie,
daj światu, co masz najlepszego, mimo wszystko.

To powiedzenie przypomina o tym, że nie zawsze nasze najlepsze wysiłki będą doceniane. W Biblii, w Ewangelii Mateusza (5:38-42), Jezus mówi o oddawaniu dobra za zło i dawaniu więcej niż się oczekuje.

Słyszeliście, że powiedziano: Oko za oko i ząb za ząb! A Ja wam powiadam: Nie stawiajcie oporu złemu. Lecz jeśli cię kto uderzy w prawy policzek, nadstaw mu i drugi! Temu, kto chce prawować się z tobą i wziąć twoją szatę, odstąp i płaszcz! Zmusza cię kto, żeby iść z nim tysiąc kroków, idź dwa tysiące!  Daj temu, kto cię prosi, i nie odwracaj się od tego, kto chce pożyczyć od ciebie.

Praktyka chrześcijańska:

Dawanie bez oczekiwania wdzięczności: Jezus przykazał nam dawać i służyć bez oczekiwania nagrody (Łk 6:35).

Wy natomiast miłujcie waszych nieprzyjaciół, czyńcie dobrze i pożyczajcie, niczego się za to nie spodziewając. A wasza nagroda będzie wielka i będziecie synami Najwyższego; ponieważ On jest dobry dla niewdzięcznych i złych.

Miłość do nieprzyjaciół: Dajemy najlepsze, bo Bóg nas kocha i chce, byśmy kowali innych (Mt 5:44-45).

A Ja wam powiadam: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują; tak będziecie synami Ojca waszego, który jest w niebie; ponieważ On sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych.

Skupienie na Bogu: Naszą nagrodą jest życie wieczne w miłości i szczęściu na ziemi , dla Kościoła wieku Ewangelii niebie (Mt 6:1-4).

Strzeżcie się, żebyście uczynków pobożnych nie wykonywali przed ludźmi po to, aby was widzieli; inaczej nie będziecie mieli nagrody u Ojca waszego, który jest w niebie. Kiedy więc dajesz jałmużnę, nie trąb przed sobą, jak obłudnicy czynią w synagogach i na ulicach, aby ich ludzie chwalili. Zaprawdę, powiadam wam: ci otrzymali już swoją nagrodę. Kiedy zaś ty dajesz jałmużnę, niech nie wie lewa twoja ręka, co czyni prawa, aby twoja jałmużna pozostała w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie.

To nie znaczy, że mamy być wykorzystywani, ale nasza postawa serca powinna być szczera i bezinteresowna.

PODSUMOWANIE

To oświadczenie wyraża determinację i zobowiązanie do działania, pomimo przeszkód  i przeciwności. W kontekście praktyki chrześcijańskiej, to oznacza:

Zaufanie do Boga: Wierzę, że Bóg mnie prowadzi i daje siłę, że jest dobrym Ojcem, Który wie, co jest nam w danej chwili najbardziej potrzebne. Przykłady: Dawid, nasz Pan Jezus i wielu innych.

Nieustępliwość: Nie poddaję się trudnościom ani krytyce, będę się starał, moja wiara nie osłabła. Przykładem Ijob, prorocy, Paweł i inni.

Skupienie na celu: Moim celem jest służyć Bogu i innym, nie zważając na konsekwencje. To może być nasze motto na każdy kolejny dzień aż do nadejścia Królestwa.

Przykłady:

Będę kochał moich wrogów, mimo wszystko.

Pomogę potrzebującym, mimo wszystko.

Będę szczery i uczciwy, mimo wszystko.

To oświadczenie staje się deklaracją wiary i zobowiązaniem do działania zgodnie z wartościami chrześcijańskimi.

Ciekawie o tym mówi radosna piosenka, przypisywana Wesleyowi. Treść jest szlachetna i biblijna:

Czyń całe dobro, jakie możesz,

wszelkimi możliwymi sposobami,

na wszystkie możliwe sposoby,

w każdym miejscu, w którym możesz,

w każdym czasie, kiedy możesz,

wszystkim ludziom, którym możesz,

tak długo, jak możesz.

Św. Paweł krótko wyraża tę samą myśl słowami: Dopóki mamy czas, czyńmy dobrze wszystkim. Galacjan 6:10

Mówi: Jonatan Urban

▶️ „TOŻSAMOŚĆ CHRZEŚCIJANINA”, br. Jonatan Urban

Początek nowego roku to zwykle czas gdy tworzymy sobie jakieś postanowienia, cele robimy listy i ekscytujemy się nowym początkiem – “Nowy Rok – Nowy JA” …

Choć niemal połowa Amerykanów ustala sobie noworoczne postanowienia, według Uniwersytetu Columbia tylko około 25% osób pozostaje im wiernych po zaledwie 30 dniach. Jeszcze mniej —bo mniej niż 10% — faktycznie osiąga swoje cele.

Dlaczego tak się dzieje?

Co mówią o tym naukowe publikacje?

Kilka uniwersytetów w Stanach Zjednoczonych przeprowadziło badania na ten temat i doszli do takich wniosków:

“Nawyk, a nie świadomy wybór, kieruje większością naszych codziennych działań”

“Badacze ustalili, że 66 procent tych działań ma charakter nawykowy — co sugeruje, że wprowadzanie zdrowszych zmian w stylu życia polega mniej na zaczynaniu od zera, a bardziej na zastępowaniu jednego nawyku innym.”

„Wiele modeli psychologicznych przedstawia ludzi jako racjonalnych decydentów, którzy przed podjęciem działania dokładnie rozważają wady i zalety dostępnych opcji…

…Jednak wcześniejsze badania wykazały, że jednym z najbardziej wiarygodnych predyktorów przyszłego zachowania jest zachowanie przeszłe. Co więcej, duża część tych powtarzalnych działań jest wykonywana przy minimalnym namyśle i wynika z automatycznego wpływu nawyku.”

Nam się często wydaje, że podejmujemy decyzje w życiu świadomie, a tak naprawdę najczęściej jest to zasługa nawyku, pewnego automatyzmu, którego sami nie zauważamy.

Czyli gdy na przykład podjadamy słodycze to zapewne jest to nawyk – że zwykle np. po obiedzie jemy coś słodkiego i potem wieczorem, przy okazji wieczornej herbatki to znowu. Gdy sięgamy po tego cukierka to wydaje nam się, że podjęliśmy świadomą decyzję o jego zjedzeniu, a tak naprawdę decyzja podjęła się sama bez większego udziału naszej świadomości.

Dlaczego się tak dzieje – zobaczmy jak tworzą się nawyki.

Nawyki mają tendencję do tworzenia się w czteroetapowym cyklu:

Bodziec (Sygnał) – Pragnienie – Reakcja – Nagroda

W książce “Atomowe nawyki” James Clear opisuje je tak:

“Najpierw jest sygnał. Skłania on mózg do określonego zachowania. To pewna informacja poprzedzająca nagrodę. Nasi prehistoryczni przodkowie wypatrywali sygnałów zwiastujących dostępność najważniejszych nagród, takich jak pożywienie, woda i seks. Dziś większość czasu poświęcamy, na dostrzeganie sygnałów oznaczających drugoplanowe nagrody, takie jak pieniądze i sława, władza oraz status społeczny, pochwała i aprobata, miłość oraz przyjaźń bądź poczucie osobistej satysfakcji. … ponieważ sygnał jest pierwszą zapowiedzią bliskości nagrody, w naturalny sposób prowadzi on do pragnienia.”

“Pragnienia stanowią siłę napędową każdego nawyku. Bez jakiegoś rodzaju motywacji albo pragnienia (bez chęci zmiany) nie mamy powodu do działania. …Nie motywuje cię samo szczotkowanie zębów, ale raczej wrażenie świeżości w ustach.”

“Sygnały są bez znaczenia, dopóki nie zostaną zinterpretowane. Tym, co przekształca sygnał w pragnienie, są myśli, uczucia i emocje obserwatora.”

“Trzecim etapem jest reakcja. Reakcja to właściwy nawyk w formie myśli lub działania. Fakt wystąpienia reakcji jest uzależniony od twojej motywacji oraz od wewnętrznych oporów skojarzonych z danym zachowaniem”

“Wreszcie reakcja przynosi nagrodę. Nagrody są ostatecznym celem każdego nawyku. W sygnale chodzi o dostrzeżenie nagrody. W pragnieniu o chęć na nagrodę. Reakcja ma na celu otrzymanie nagrody. Gonimy za nagrodami, bo służą one dwojakim celom: 1) przynoszą satysfakcję oraz 2) uczą nas.”

Jak widać więc wszystkie etapy tworzenia nawyku służą jednemu celowi – chodzi o zdobycie nagrody – po co? Po pierwsze po to by zaspokoić dane pragnienie ( i to zwykle działa przez krótki czas). poklask, wyższy status, czyjś uśmiech,

A po drugie nagrody uczą wybierania działań, które warto zapamiętać na przyszłość. Uczą mózg co jest przyjemne co zaspokaja te pragnienia.

I to jest taki cykl, nieustanne się powtarzający

SYGNAŁ – PRAGNIENIE -REAKCJA – NAGRODA

SYGNAŁ – PRAGNIENIE -REAKCJA – NAGRODA

Całość tworzy tzw. pętlę nawyku. Poprzez powtarzanie nawyk staje się nieświadomy.

Nawyki mogą być dobre, neutralne albo szkodliwe.

Tu dodatkowa uwaga – jest psychologicznie pewna różnica między nawykami a uzależnieniem.

Szkodliwe nawyki zazwyczaj odpowiednią siłą woli, motywacją, zmianą otoczenia stosunkowo łatwo przerwać.

Natomiast uzależnienia zazwyczaj wymagają dłuższej terapii, czasem także leków, całkowitego unikania bodźców, które mogły by reaktywować uzależnienie.

Ta różnica wynika z tego, że w uzależnieniach zmienia się skład chemiczny naszego mózgu, tworzą się nowe połączenia w mózgu i jest to zmiana nie tylko taka w psychice ale też fizyczna, nasz mózg jest jakby przeprogramowywany.

Taka podstawowa lista rzeczy od których można się uzależnić to:

– alkohol

– różnego rodzaju narkotyki

– pornografia

– jedzenie!

– opioidy

– hazard

– obecnie coraz częściej dodaje się do tej listy media społecznościowe/internet

Każda czynność lub substancja, która przeprogramowuje układ nagrody w mózgu, może prowadzić do uzależnienia.

Uzależnienie to taki sztucznie przyspieszony sposób na pokonanie tego cyklu SYGNAŁ – PRAGNIENIE -REAKCJA – NAGRODA

Dlaczego o tym mówię? Częściowo po to by ostrzec i przypomnieć wam i sobie jakie niebezpieczeństwa czyhają na nas i jak łatwo wpaść w ich sidła, a częściowo by to była taka baza dla nas do dalszych myśli.

Skoro działamy w sporej części na zasadzie nawyków to logiczne, że dobrze by było wiedzieć jak nad nimi panować jak zmieniać te niekorzystne, na dobre i jak ustanawiać skutecznie nowe.

i tu zataczamy koło z powrotem do tych noworocznych postanowień i ogólnie do wyznaczania sobie celów, planowania co dalej w naszym życiu.

I tu uwaga! – NIE SKUPIAJMY SIĘ NA CELACH SAMYCH W SOBIE !!!

Dlaczego?

Problem jest taki, że nawyki w dużym stopniu kształtują naszą tożsamość, a ta nabyta z dzieciństwa, z młodości, z otoczenia, zwyczajów, błędnych poglądów tożsamość kształtuje to co dalej robimy.

Wyznaczenie sobie celu, zwykle dosyć ambitnego, wzniosłego, aspiracyjnego – niezgodnego z naszą dotychczasową tożsamością jest bardzo trudne do osiągnięcia i dlatego dążenie do takiego celu szybko się kończy…

Nie można oczekiwać zmiany rezultatów, bez zmiany tożsamości i związanych z nią uczuć. Kilka razy można się zmusić, gdy sprzyjają okoliczności. Ale gdy pojawią się pierwsze trudności, wewnętrzna słabość i okoliczności przestaną sprzyjać wtedy okazuje się, że jednak znowu się nie udało.

Tożsamość jest najgłębszą częścią nas, to z niej “wypływają” te automatyzmy, nawyki i to kim jesteśmy gdy nie mamy jakiejś silnej zewnętrznej motywacji.

Wg Słownika psychologii (2000): „Tożsamość osobista to zbiór samookreśleń, za pomocą których jednostka opisuje własną osobę, różnicując między Ja i Inni Ludzie w kategoriach Ja – nie Ja.

Czyli te rzeczy mi się podobają – te mi się nie podobają

Taki jestem – a taki nie jestem

W to wierzę – w to nie wierzę

Dlatego musimy skupić się na swojej tożsamości.

Kim jestem? Kim chciałbym być? Jak różnicuję się od innych? W co wierzę, a w co nie wierzę?

Łatwo wpaść na to że aaa… no to ja jestem oczywiście chrześcijaninem.

ALE CO TO WŁAŚCIWIE ZNACZY?

Jedną z rzeczy która jest naszą tożsamością jest wiara w Biblię jako natchnioną księgę daną ludziom przez Boga. Dlatego to właśnie tam powinniśmy szukać odpowiedzi na pytanie o naszą tożsamość.

Wszyscy ludzie są stworzeni przez Boga na jego obraz i jego podobieństwo.

Rdz 1:27: „Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boga go stworzył; stworzył ich mężczyzną i kobietą.”

Ps 139:14: „Wysławiam cię, bo zostałem stworzony w sposób zadziwiający i cudowny; przedziwne są twoje dzieła, a moja dusza zna je bardzo dobrze.”

Co to powoduje?

– Uważamy wszystkich ludzi za wartościowych, za Boże stworzenia, pod tym względem wszyscy są równi, i oczywiście możemy mieć różny poziom moralny, różny poziom inteligencji, różne zdolności – ale to nie powoduje że jesteśmy jakimś wyższym stworzeniem,

– Interesuje nas to kim jest Bóg ten nasz stworzyciel, jesteśmy wdzięczni za to, że nas stworzył i chcemy być takimi jak on zamierzał byśmy byli.

Jesteśmy grzeszni, potrzebujemy odkupiciela

Rz 3:23-24: „Wszyscy bowiem zgrzeszyli i są pozbawieni chwały Boga; A zostają usprawiedliwieni darmo, z jego łaski, przez odkupienie, które jest w Jezusie Chrystusie.”

Na początku historii człowieka, rodzaj ludzki zgrzeszył, postawiony w idealnych warunkach, doskonały ale bez doświadczenia z grzechem nie podołał próbie do jakiej z dozwolenia Bożego doprowadził Szatan. Nie będziemy tutaj czytać, znamy dobrze ten fragment Biblii.

– Przez to, wszyscy są grzeszni od urodzenia i potrzebują odkupienia, tym odkupicielem jest Jezus przez swoją śmierć na krzyżu

– kto świadomie staje się chrześcijaninem, uwierzy w Jezusa jako swojego odkupiciela z niewoli grzechu i przyjdzie do niego z pokutą dostępuje usprawiedliwienia z wiary

Mamy wolną wolę

Joz 24:15: „A jeśli wam się zdaje, że źle jest służyć PANU, wybierzcie sobie dziś, komu będziecie służyć: czy bogom, którym służyli wasi ojcowie po drugiej stronie rzeki, czy bogom Amorytów, w których ziemi mieszkacie. Lecz ja i mój dom będziemy służyli PANU.”

Ga 5:13: „Bo wy, bracia, zostaliście powołani do wolności, tylko pod pozorem tej wolności nie pobłażajcie ciału, ale z miłości służcie jedni drugim.”

– Wolna wola sprawia, że rozumiemy, że sami podejmujemy decyzje w naszym życiu, mamy wpływ na nasze postępowanie, to że dotychczas postępowaliśmy w jeden sposób nie znaczy, że nie możemy się zmienić

– To znaczy też, że możemy zacząć postępować gorzej, możemy wrócić do starych grzechów, wybrać fałszywego boga zamiast tego jedynego prawdziwego, zawsze jesteśmy zagrożeni wypadnięciem poza grono wiernych Bogu

Jesteśmy synami Bożymi

J 1:12: „Lecz wszystkim tym, którzy go przyjęli, dał moc, aby się stali synami Bożymi, to jest tym, którzy wierzą w jego imię;”

Czy to nie jest wspaniałe stać się Synem Bożym?… Synem, nie sługą! Czym się różni syn od sługi? No Syn jest częścią rodziny, ma być posłuszny ojcu, ale w zamian ma wiele przywilejów, bezpośredni kontakt, udział w dziedzictwie, błogosławieństwa ojcowskie.

Bycie Synem Bożym oznacza też to, że musimy się w pewien sposób zachowywać – odpowiedni, reprezentujemy Boga (tak jak Syn tym jak się zachowuje, decyduje jak ludzie postrzegają nie tylko go ale jego rodzinę – ojca)

Naszym zadaniem na całe życie jest walka z naszym ciałem

Ga 5:16-17: „Mówię więc: Postępujcie w Duchu, a nie spełnicie pożądania ciała. Ciało bowiem pożąda na przekór Duchowi, a Duch na przekór ciału; są one sobie przeciwne, tak że nie możecie czynić tego, co chcecie.”

1Kor 15:34: „Ocknijcie się ku sprawiedliwości i nie grzeszcie; niektórzy bowiem nie mają poznania Boga. Mówię to ku waszemu zawstydzeniu.”

Rz 6:12-16: „Niechże więc grzech nie króluje w waszym śmiertelnym ciele, żebyście mieli mu być posłuszni w jego pożądliwościach. I nie oddawajcie waszych członków jako oręża niesprawiedliwości grzechowi, ale oddawajcie samych siebie Bogu jako ożywieni z martwych i wasze członki jako oręż sprawiedliwości Bogu. Grzech bowiem nie będzie nad wami panował, bo nie jesteście pod prawem, lecz pod łaską. Cóż więc? Będziemy grzeszyć, bo nie jesteśmy pod prawem, ale pod łaską? Nie daj Boże! Czyż nie wiecie, że komu oddajecie siebie jako słudzy w posłuszeństwo, komu jesteście posłuszni, tego jesteście sługami: bądź grzechu ku śmierci, bądź posłuszeństwa ku sprawiedliwości?”

Więc nie jesteśmy grupą tych osób, które są z siebie zadowolone. My wiemy, że nasze ciało, to co z nas ciągle zostało starego sprzed wejścia na nową drogę z Chrystusem, one ciągle są, ciągle atakują nas, szatan próbuje je wykorzystać ciągle przeciwko nam – musimy walczyć z tym, więzić te drobne lisy, które nam podkopują tą naszą winnicę, nasze postępy w rozwoju charakteru

Czekamy na zmartwychwstanie i rozpoczęcie królestwa na Ziemi

Mt 6:10: „Niech przyjdzie twoje królestwo, niech się dzieje twoja wola na ziemi, tak jak w niebie.”

1 Kor 15:16-22: „Jeśli bowiem umarli nie są wskrzeszani, to i Chrystus nie został wskrzeszony. A jeśli Chrystus nie został wskrzeszony, daremna jest wasza wiara i nadal jesteście w swoich grzechach. Tak więc i ci, którzy zasnęli w Chrystusie, poginęli. Jeśli tylko w tym życiu mamy nadzieję w Chrystusie, jesteśmy ze wszystkich ludzi najbardziej nieszczęśliwi. Tymczasem jednak Chrystus został wskrzeszony z martwych i stał się pierwszym plonem tych, którzy zasnęli. Skoro bowiem śmierć przyszła przez człowieka, przez człowieka przyszło też zmartwychwstanie umarłych. Jak bowiem w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni.”

Obj 21:3-4: „I usłyszałem donośny głos z nieba: Oto przybytek Boga jest z ludźmi i będzie mieszkał z nimi. Oni będą jego ludem, a sam Bóg będzie z nimi i będzie ich Bogiem. I otrze Bóg wszelką łzę z ich oczu, i śmierci już nie będzie ani smutku, ani krzyku, ani bólu nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły.”

To jest podstawa naszej wiary, że to wszystko co się dzieje na świecie, nie jest dziełem przypadku, że kiedyś ta śmierć, która każdego dotyka, te choroby, nieszczęścia, bieda, niesprawiedliwość – one się kiedyś skończą i widzimy, że niedługo. To jest ta kotwica wiary.

Po co mówię o tych wszystkich rzeczach, jaki ma to związek z tymi nawykami, celami itd. ?

Jest naukowo i praktycznie udowodnione, że by skutecznie zmieniać swoje nawyki, realizować postawione przed sobą cele to trzeba budować systemy, schematy działania, które są głęboko wpisane w naszą TOŻSAMOŚĆ – a nie zapisać sobie tylko jakieś cele na kartce i rozczarować się po kilku dniach, czy tygodniach.

Zdecydowanie się na kroczenie ścieżką wiary w Jezusa i poświęcenie się jemu to jest taka bardzo duża deklaracja zmiany tożsamości.

Kim jestem? – jestem chrześcijaninem, aktywnym, starającym się każdego dnia

Co jest dla mnie najważniejsze? – Bóg na pierwszym miejscu, służba Bogu i Chrystusowi, braciom, rozwój charakteru, dbanie o rodzinę, bycie przykładem w zborze, domu i na co dzień.

W co wierzę? – to sobie właśnie wymienialiśmy, że jesteśmy Bożymi stworzeniami, mamy wolną wolę, że dzięki Chrystusowi możemy być odkupieni z grzechu, jesteśmy Synami Bożymi, walczymy z naszym upadłym ciałem i grzechem, czekamy na zmartwychwstanie i naprawienie wszystkich rzeczy.

Fajnie by było, raz np. przy poświęceniu przeżyć, zapamiętać i z głowy i O – jest nowa tożsamość 😉

Ale wiemy, że tak nie jest, jesteśmy naczyniami glinianymi, zapominamy, odstępujemy od tej dobrej drogi, po za tym nie da się w jednej chwili ot tak już naprostować swój umysł, i zmienić tożsamość, ona się zmienia pod wpływem czasu, pod wpływem drobnych rzeczy, nawyków które wykonujemy codziennie, ona ewoluuje, chociaż największy skok, największa zmiana jest na początku.

Więc, żeby to jakoś zebrać w całość:

Nie skupiajmy się na indywidualnych celach, szczególnie tych bardzo ogólnych typu: “będę lepszym mężem” ; “będę lepszym chrześcijaninem” ; “nie będę taki nerwowy w tym roku”

To nie zadziała, a co zadziała?

– Skupmy się na przypominaniu sobie naszej tożsamości jako chrześcijan, ugruntowujmy się w tym co już wiemy i dowiadujmy się coraz więcej z Biblii.

– Myślmy o tym, co taka osoba mająca taką tożsamość by robiła, najlepszym przykładem jest Jezus, ale też inni bracia, co dobrego w nich widzimy – naśladujmy, czy chrześcijanin powinien być porywczy, nieodpowiedzialny, samolubny? Czy Chrystus takim był?

– Jeżeli chcemy już wybrać jakiś konkretny aspekt do pracy nad nim to dzielmy go na małe etapy, ustalmy jakiś drobny postęp w danym aspekcie, taki możliwy do zrealizowania w niedługim czasie – nie chce być nerwowy – ok, to podzielmy to. Kiedy najczęściej się objawia moja nerwowość i kiedy jest to bez większego uzasadnienia?, skupmy się na tym przypadku i kiedy ta sytuacja nastanie starajmy się wtedy przypilnować i zareagować inaczej

– Budujmy systemy (otoczenia, ludzi), które będą nam pomagać w cementowaniu naszej tożsamości, a nie przeszkadzać. Czy można pozostać wśród światowych kolegów, którzy nas absorbują do rzeczy nie pożytecznych, a czasem nawet grzesznych? No można, jesteśmy wolni ale czy to jest pożyteczne?

Czy można z wygody łączyć się gdzieś tam tylko online, od czasu do czasu uczestniczyć w nabożeństwach? Można oczywiście, ale dlaczego nie wykorzystywać tych okazji dobrych, przecież społeczność braterska, rozmowy, badania będą nam pomagać w byciu takimi jak widzimy w Słowie Bożym, że powinniśmy być…

– Pilnujmy czy nie zgubiliśmy kursu, bo życie to jednak życie i może się zdarzyć, że gdzieś się zapomnimy – badajmy siebie, jaka jest moja tożsamość?, co jest dla mnie najważniejsze?, w co wierzę mocno?, do czego jestem głęboko przekonany i co w związku z tym powinienem robić?

Jest taka zasada, którą autor przytaczanej już książki “Atomowe nawyki” podaje – w odniesieniu do tego jak osiągać cele i budować dobre nawyki:

“Spraw by to było oczywiste, Spraw by to było atrakcyjne, Spraw by było łatwe, Spraw by było satysfakcjonujące.”

Jeżeli coś nie będzie dla nas oczywiste, nie będzie atrakcyjne, nie będzie łatwe (w pewnym sensie), nie będzie satysfakcjonujące – to jak chcemy to osiągnąć?

Wbrew temu co uważamy i kim jesteśmy? Tak się nie da.

Ta metoda nie sprawi, że będzie nam łatwo, że wszystko będzie się udawać. Ale gdy się jest przekonanym o słuszności działania, o atrakcyjności/wartości tego czego pragniemy to jest automatycznie też dużo łatwiej nawet gdy jest pod górkę.

Jest jeszcze jedna rzecz, o której żaden autor książek o samorozwoju, nawykach itp. niestety nie pisze….

Boża pomoc w tym wszystkim…niedawno mieliśmy świadectwa i zresztą często to słyszymy nawet od bardzo doświadczonych, braci i sióstr – że tylko dzięki pomocy Bożej udawało im się coś osiągnąć, w jakiś sposób się zachować, coś zmienić w życiu – dzięki Bogu.

Dzięki Bogu też za tą wspaniałą księgę, w której możemy kształtować naszą Tożsamość, tam jest wszystko co jest potrzebne, często potrzebujemy jakiś dodatkowych wyjaśnień by coś zrozumieć, ale wszystko wypływa z Biblii.

Życzę wam wszystkim i sobie, żeby w tym roku ugruntować swoją chrześcijańską tożsamość, może dla niektórych przypomnieć sobie te podstawy i dlaczego w to wierzę i kim jestem, może dla niektórych będzie to rok w którym podejmą decyzję, że to właśnie ta chrześcijańska, biblijna tożsamość jest tą, którą chcą wybierać jako jedyną, kierującą swoim życiem.

Pamiętajmy kim jesteśmy i trzymajmy się tego jak najmocniej, bo świat dookoła nas próbuje nam wyrwać to, przemienić nas w kogoś innego, coraz trudniej zachować siebie nieskażonym przez ten świat jak pisze apostoł Jakub…

Wiem, że Bóg na ile będziemy mu wierni, będzie nam w tym pomagał….

Usługa: brat Czesław Ruciński

▶️ „NASZE CELE”, br. Czesław Ruciński

Nowy rok rozpoczęliśmy w naszym zborze Badaczy Pisma Świętego w Bydgoszczy szczególnym wykładem noworocznym. Brat Czesław Ruciński skierował nasze myśli ku tematowi niezwykle ważnemu: celowi ludu Bożego oraz jego przyszłości.

Był to wykład pełen zachęty, osobistych refleksji i biblijnych napomnień, które pomagają nam właściwie patrzeć na nasze poświęcenie, doświadczenia oraz codzienne chrześcijańskie życie.

Chwała oddawana Bogu i Jego opieka nad ludem

„Bogu ślubujcie i oddajcie śluby; wszyscy, którzy jesteście wokół Niego, niech przynoszą dary Straszliwemu.”
(Psalm 76:12)

„Błogosławcie, ludy, Boga naszego i rozgłaszajcie głośno Jego chwałę! On zachował przy życiu duszę naszą i nie dał zachwiać się nodze naszej.”
(Psalm 66:8–9)

Już na początku zostaliśmy skierowani ku wdzięczności. To Pan jest Tym, który podtrzymuje nasze życie duchowe, który czuwa, aby nasza noga się nie potknęła ponad miarę. Każdy nowy rok to kolejna okazja, by świadomie odnawiać nasze śluby wobec Boga.

Główny cel: własne zbawienie

Jedna z najmocniej wybrzmiewających myśli wykładu była bardzo prosta, a jednocześnie fundamentalna:

Naszym głównym celem jest własne zbawienie.

Nie bogactwo, nie osiągnięcia tego świata, nie to, co zostawimy po sobie materialnie.
„Nagi przychodzisz i nagi odchodzisz” – niczego z tego świata ze sobą nie zabierzemy.

Doświadczenia, które Pan dopuszcza, nie są przypadkowe. One służą naszemu rozwojowi, oczyszczeniu i przygotowaniu do przyszłej służby Królowi.

Staranie o świętość i radość z poświęcenia

„Oczyszczajmy się więc z wszelkiej zmazy ciała i ducha, dopełniając świętości w bojaźni Bożej.”
(2 Koryntian 7:1)

Zmazy ciała potrafimy łatwo rozpoznać – niewłaściwe słowa, brak cierpliwości, nieopanowanie.
Ale były też zwrócone nasze myśli ku zmazom ducha:
– brak ufności,
– brak prawdziwej wiary,
– wewnętrzne nastawienie, które oddala nas od Pana.

Poświęcenie nie jest ciężarem – powinno być źródłem radości, bo to Chrystus swoją ofiarą położył podwaliny pod wszystko, czym dziś żyjemy.

Wzrastanie w miłości i jedności

„Abyście mogli pojąć wraz ze wszystkimi świętymi, jaka jest szerokość i długość, i wysokość, i głębokość, i poznać miłość Chrystusową…”
(Efezjan 3:18–19)

„Aż dojdziemy wszyscy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do męża doskonałego…”
(Efezjan 4:13)

Miłość Chrystusowa jest ogromna – i to w niej mamy wzrastać. Celem jest dojrzałość duchowa, nie tylko indywidualna, ale i zborowa.

Padły też bardzo osobiste słowa o obecności Pana:

„Gdzie dwóch albo trzech zgromadzonych w imię moje, tam jestem pośród nich” – duchem i wpływem.
To było szczególnie mocno odczuwalne w ostatnim czasie.

Upadki, które mogą wzmocnić

„Bo siedem razy upadnie sprawiedliwy, lecz znowu powstanie.”
(Przypowieści 24:16)

Upadki nie muszą nas niszczyć. Jeśli powstajemy, mogą stać się źródłem wzmocnienia i większej pokory.

Został też przywołany przykład apostoła Pawła, który trzykrotnie prosił Pana o ulgę, a odpowiedź brzmiała:

„Dosyć masz, gdy masz łaskę moją.”

Czasem Pan nie usuwa trudności, ale daje łaskę, by przez nie przejść.

Życie chrześcijańskie jako świadectwo

Nie zawsze musimy nauczać słowami.
Jeśli żyjemy po chrześcijańsku, ktoś to zauważy.

„Beze mnie nic uczynić nie możecie.”
(Jan 15:5)

To przypomnienie o całkowitej zależności od Pana – w przeszłości, teraz i w przyszłości.

Odpowiedzialność za samego siebie

„Pilnujcie więc samych siebie…”
(Dzieje Apostolskie 20:28)

Zanim spojrzymy na innych, mamy patrzeć na własne serce, własne motywacje i własną drogę poświęcenia.

Wielki obłok świadków

„Mając wokół siebie tak wielki obłok świadków… patrzmy na Jezusa, sprawcę i dokończyciela wiary.”
(Hebrajczyków 12:1–2)

Wspomniani zostali:

• wierni Starego Testamentu,

• wierni Wieku Ewangelii,

• Pan Jezusa jako nasz największy wzór i Pan
• ale także ci, którzy byli pośród nas w zborze.

Padło wzruszające wspomnienie dr Ewy Fryski – osoby utalentowanej i wykształconej, a jednocześnie „jednej z nas”. Sala, która kiedyś była pełna, dziś wygląda inaczej – ale pamięć o wiernych pozostaje. (Wśród osób, które pożegnaliśmy w roku 2025 była także żona mówcy, siostra Elżbieta Rucińska)

Szczerość, modlitwa i Słowo Boże

Pan chce ludzi szczerych i otwartych ludzi, którzy chcą pójść za Nim – reszta nie ma takiego znaczenia.

„Módlcie się w każdym czasie… za wszystkich świętych.”
(Efezjan 6:18)

Modlitwa to przywilej, nie kara.

„Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, sami siebie zwodzimy… A jeśli kto zgrzeszy, mamy Orędownika u Ojca – Jezusa Chrystusa.”
(1 Jana 1:8; 2:1–2)

Gdy upadamy – idźmy szybko do Pana.

Codzienne badanie Pisma

„Byli szlachetniejsi… codziennie badali Pisma, czy tak się rzeczy mają.”
(Dzieje Apostolskie 17:11)

Biblia została porównana do magazynu duchowej broni dla żołnierzy Krzyża:

„Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne…”
(2 Tymoteusza 3:16–17)

W świecie nowoczesnych technologii padło też proste, ale trafne stwierdzenie:

Sztuczna inteligencja nie ma uczuć.

Rodzina i wzajemny szacunek

(Efezjan 6:1–4)

Mąż nie jest królem w domu, nie jest powołany do rządzenia, lecz także do liczenia się ze zdaniem żony.
Żona również powinna liczyć się ze słowem męża. Tak właśnie cementuje się rodzina.

Wykład przypomniał nam, że:

• naszym celem jest zbawienie,

• naszą drogą jest poświęcenie,

• naszą siłą jest Pan,

• a naszą przyszłością – służba Królowi, naszemu Panu Jezusowi.

Niech te myśli towarzyszą nam przez cały nadchodzący rok.

Zapraszamy do wysłuchania.

1 List do Koryntian 4:1-4 – 

„I ja, bracia, gdy do was przyszedłem, nie przybyłem z wzniosłością mowy lub mądrości, głosząc wam świadectwo Boga. Postanowiłem bowiem nie znać wśród was niczego innego, jak tylko Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego. I byłem u was w słabości, w bojaźni i z wielkim drżeniem. A moja mowa i moje głoszenie nie opierały się na powabnych słowach ludzkiej mądrości, ale na ukazywaniu Ducha i mocy”

List do Galacjan 6:14-16 – 

„Co do mnie, nie daj Boże, abym się miał chlubić z czegoś innego, jak tylko z krzyża naszego Pana Jezusa Chrystusa, przez którego świat jest ukrzyżowany dla mnie, a ja dla świata. W Chrystusie Jezusie bowiem ani obrzezanie nic nie znaczy, ani nieobrzezanie, ale nowe stworzenie. A na tych wszystkich, którzy będą postępować według tej zasady, niech przyjdzie pokój i miłosierdzie, i na Izraela Bożego.”

List do Galacjan 2:15-20 – 

„My, którzy jesteśmy Żydami z urodzenia, a nie grzesznikami z pogan; Wiedząc, że człowiek nie jest usprawiedliwiony z uczynków prawa, ale przez wiarę w Jezusa Chrystusa, i my uwierzyliśmy w Jezusa Chrystusa, abyśmy byli usprawiedliwieni z wiary Chrystusa, a nie z uczynków prawa, dlatego że z uczynków prawa nie będzie usprawiedliwione żadne ciało. A jeśli my, szukając usprawiedliwienia w Chrystusie, sami okazaliśmy się grzesznikami, to czy Chrystus jest sługą grzechu? Nie daj Boże! Jeśli bowiem na nowo buduję to, co zburzyłem, samego siebie czynię przestępcą. Bo ja przez prawo umarłem dla prawa, abym żył dla Boga. Z Chrystusem jestem ukrzyżowany: żyję, ale już nie ja, lecz żyje we mnie Chrystus. A to, że teraz żyję w ciele, żyję w wierze Syna Bożego, który mnie umiłował i wydał za mnie samego siebie.”

List do Galacjan 5:24 – 

„A ci, którzy należą do Chrystusa, ukrzyżowali swoje ciało wraz z namiętnościami i pożądliwościami.”

List do Kolosan 2:12-14 – 

„Pogrzebani z nim w chrzcie, w którym też razem z nim zostaliście wskrzeszeni przez wiarę, która jest działaniem Boga, który go wskrzesił z martwych. I was, gdy byliście umarłymi w grzechach i w nieobrzezaniu waszego ciała, razem z nim ożywił, przebaczając wam wszystkie grzechy; Wymazał obciążający nas wykaz zawarty w przepisach, który był przeciwko nam, i usunął go z drogi, przybiwszy do krzyża”

List do Kolosan 3:1 – 

„Jeśli więc razem z Chrystusem powstaliście z martwych, szukajcie tego, co w górze, gdzie Chrystus zasiada po prawicy Boga”

List do Hebrajczyków 4:14-16 – 

„Mając więc wielkiego najwyższego kapłana, który przeszedł przez niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trzymajmy się naszego wyznania. Nie mamy bowiem najwyższego kapłana, który by nie mógł współczuć naszym słabościom, lecz kuszonego we wszystkim podobnie jak my, ale bez grzechu. Przystąpmy więc z ufnością do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia i znaleźli łaskę ku pomocy w stosownej chwili.”

Autorka obrazu: Tatiana Romanowa

Pytanie – Zauważyłem, że ludzie, którzy próbują żyć w prawy sposób i być chrześcijanami, częściej spotykają się z niepowodzeniami niż osoby samolubne i niegodziwe. Czy Biblia daje jakieś wyjaśnienie w tej kwestii?

Odpowiedź – Tak, Biblia podaje powód. Siłą rzeczy mała łódka płynąca pod prąd z dwukrotnie większym prawdopodobieństwem zderzy się z kłodami i gruzami, niż gdyby płynęła z prądem. Dlatego człowiek, który stara się sprzeciwiać samolubstwu i grzechowi, ma trudniejszą walkę. Naturalną tendencją świata jest podążanie w dół. Chrześcijanin odkrywa, że jest tak, jak powiedział Zbawiciel: „A ciasna [trudna] jest brama i wąska droga, która prowadzi do żywota; a mało jest, którzy ją znajdują” (Mat. 7:14). Pan dozwala, żeby chrześcijan doświadczał przeciwności, gdyż dzięki temu rozwija się jego charakter. Gotowość do odważnego sprzeciwu wskazuje na charakter, który jest przyjemny Panu. Słabi chrześcijanie zniechęcają się tymi doświadczeniami, lecz silni wzmacniają się w Panu i rozwijają zdecydowane charaktery. To wiernym chrześcijanom Bóg dał obietnicę współdziedzictwa z Jezusem w Jego Królestwie. Takim powiedział, „że przez wiele ucisków musimy wejść do królestwa Bożego” (Dzieje Ap. 14:22).

_____________
„Co powiedział pastor Russell”, s. 821

Autorka obrazu: Tatiana Romanowa

Zachęcamy do wysłuchania wykładu. Brat Bogdan Kwaśniewski z Rybnika wygłosił go na nabożeństwie zboru Pana w Bydgoszczy (14.08.2022 r.).

Kilka wspomnień o bracie Janie Iwaniczko, który na potrzeby i dla wygody życia w USA zmienił swe imię i nazwisko na John Evans.
Wspomina brat Walter Onyszko.

Spotkałem Brata Janka w USA w stanie Kolorado, w 1995 roku. Razem z jego rodziną zbieraliśmy się w niedzielę na badanie Pisma Świętego. Często też była sposobność na wspomnienia o Polsce, braciach, jego ciężkim życiu na Syberii, czy czasie wojny i przymusowej pracy w Niemczech.

Bardzo szybko otrzymał ode mnie przydomek  “Szeryf“, chociaż daleko mu było do typowego szeryfa, który by z bronią w ręku utrzymywał porządek na mieście, lub stał na straży tego, co przez prawo jest uznawane dobrem lub złem.

Nazwałem go „Szeryfem”, bo bardzo pilnował abyśmy na naszych zebraniach zborowych mówili po angielsku, bo …“to przecież Ameryka i tak trzeba”.

Ale także, „… bo jest tyle literatury w języku angielskim i trzeba czytać i studiować, a im szybciej się wszyscy nauczymy tym lepiej.”

Brat Janek był znany w środowisku Braci z LHMM, ale i Braci Wolnych Badaczy w USA. Utrzymywał też kontakt z braćmi z wielu różnych grup chrześcijańskich, bo wszyscy byli dla niego braćmi w Panu.

Znał wielu Pastorów kościołów protestanckich w okolicach Nowego Jorku, a potem Kolorado (gdzie mieszkał do końca swego życia), które skupiały emigrantów ze wschodu. Zawsze służył doradą i pomagał jak mógł, mimo że i dla niego USA też było nowym krajem.

Brat Janek z całą swoją rodziną byli zesłani na roboty, na Syberię, a ich przewinieniem była ich wiara. Jego żona Stefania dołączyła do niego dobrowolnie, chociaż nie było jej na tzw. Liście Innowierców. Przebywali tam od około 1947 roku do ok. 1955 – bo po śmierci Stalina razem z tzw. „odwilżą” – uwolnieniem przez amnestię Chruszczowa milionów więźniów politycznych, złagodzeniem terroru, wiezniowie religijni też zostali uwolnieni. Dzięki temu, wielu braci wróciło do Polski.

Kiedyś podczas przerwy czy obiadu na konwencji, jedna siostra (prawdopodobnie Roberta White) zapytała Janka: “Czy trudno było być chrześcijaninem na Syberii?”;  Odpowiedział jej: „tam na Syberii było bardzo łatwo, chociaż byliśmy z różnych denonominacji, to tu, w USA jest dużo trudniej”.

Inna ciekawa historią, którą pamiętam z opowieści brata Janka, dotyczyła tajnego agenta rosyjskiej KGB, który dołączył do wiernych jednego kościoła protestackiego, bo miał za zadanie dowiedzieć się, w jaki sposób przemycane są Biblie do byłego ZSRR. Oczywiście, udało mu się, bo nie było trudno oszukać i wykorzystać szczerość braci, jak i naiwność sekretarki pastora tego kościoła. A Biblie mimo to były nadal przemycane.

Powiedział mi też, że kiedy Gienek – jego pierworodny syn –  się urodził (na Syberii), to w całym byłym ZSRR dzwoniły dzwony. Myślałem, że on żartował, ale prawda była taka, że w tym samym dniu zmarł Stalin, i tak to obwieszczono. 😊

Ta historia o urodzinach Gienka zapadła mi w pamięci, jak i wspomnienia cieżkiego życia braterstwa Iwaniczko, więc kiedy Brat Gienek zmarł po cieżkiej walce z rakiem, napisałem rymem parę zwrotek wiersza.

Nie zdążyłem jednak z tym wierszem przed śmiercią Gienka, ale później przekazałem jego córkom – Kasi i Ani – a brzmiał on tak:

KOMU BIŁY DZWONY?

Gdy się urodziłeś to biły dzwony,
Ty na świat przychodziłeś, a odchodził dyktator szalony.
To ani twoja, ani rodziców wina,
Że dzień twoich urodzin był w dzień śmierci Stalina.

Urodziłeś się na zesłaniu, daleko w niewoli,
Dni wczesnego dzieciństwa płynęły ci powoli.
Kiedy z mamą przychodziłeś na brzeg Bieriuska rzeki,
Szeptały fale, że Bóg blisko choć kraj polski daleki.

W sercach twych rodziców była wiara,
Że coś się zmieni po śmierci ostatniego „cara”.
Bo Bóg kontroluje wszystko i kiedy czas, zmiany wnosi,
Zawsze spragnionym nadzieję i wolność przynosi.

Choć nie dane Ci bylo długimi latami życia się cieszyć,
Rodziny i przyjaciół przy stole dowcipem rozśmieszyć,
A Bóg zabrał Ciebie w zaskakującym dla nas czasie,
Zostawiłeś w smutku Żonę, Mamę, córki – Anię, Kasię…

Odcisnąłeś jednak ślad w niejednej pamięci,
Inspirowałeś nas wszystkich do pracy z wszelkich chęci.
Choć nasze serca dziś płaczą, nadzieja zostanie,
Spotkamy sie wszyscy razem gdy przyjdzie Zmartwychwstanie.

– Memory of Eugene – W. Onyszko 2016

Mogę szczerze powtórzyć i o Bracie Janku Iwaniczko –
(…) Inspirowałeś nas wszystkich do pracy z wszelkich chęci.
Choć nasze serca dziś płaczą, nadzieja zostanie,
Spotkamy sie wszyscy razem, gdy przyjdzie Zmartwychwstanie.

Gdy przyjdzie Zmartwychwstanie zobaczymy naszych ukochanych, zobaczymy i Brata Janka, wierzę że on sam nam wiele opowie.

– Br. Walter Onyszko – Everett, Grudzień, 2021

______________
Na stronie WykladyBiblijne.pl dostępnych jest sporo wykładów brata Jana Iwaniczko w języku polskim. Zachęcamy zainteresowanych do ich wysłuchania.

Zapraszamy do wysłuchania:

——

PYTANIE:

ODPOWIEDŹ: Pismo Święte mówi: „Wszystko mi wolno, ale nie wszystko pożyteczne; wszystko mi wolno, ale ja się nie dam zniewolić żadnej rzeczy” (1 Koryntian 6:12). W innym miejscu: „Przeto lub jecie lub pijecie, lub cokolwiek czynicie, wszystko ku chwale Bożej czyńcie” (1 Koryntian 10:31).

Przekaz jest jasny, to do nas należy obserwacja, czy to, co robimy, przybliża nas do Boga, czy ma pozytywny wpływ na nasz rozwój, na naszą osobowość. Do nas należy decyzja, co wybiorę, np. do słuchania. I jeżeli chcemy służyć Bogu, będziemy czuwać nad tym, by czynniki zewnętrzne były korzystne dla realizacji naszego zamiaru. Jeśli możesz powiedzieć, że ta muzyka przybliża Cię do Boga, to możesz jej słuchać. Jedni potrzebują czegoś, aby się wyciszyć, inni wolą coś mocniejszego. Jeżeli jednak muzyka, której lubisz słuchać, budzi w Tobie pewien niepokój, wewnętrzne rozkołysanie lub zły nastrój, to lepiej udać się do bardziej harmonijnych brzmień.

Interesującym uzupełnieniem może okazać się fragment z Księgi Przypowieści 23:7 – „Jak człowiek myśli w sercu swoim, takim jest” i jego wyjaśnienie w książce Codzienna Niebiańska Manna.

Podatni na wpływy

Wiele młodych osób zamiast szukać wzoru u swych rodziców czy innych ludzi, którym leży na sercu ich największe dobro, naśladują raczej popularne grupy rockowe, ich muzykę, śpiew i styl życia. A niektórzy popularni piosenkarze rockowi, nagrania których są szeroko rozpowszechnione, śpiewają o zażywaniu narkotyków, przedstawiając je bardzo pochlebnie, zbliżając do nich młodych ludzi, łamiąc ich opór i czyniąc bardziej podatnymi na ich użycie.

Podobnie, w muzyce rockowej, bardzo częste są nawiązania do innych używek (np. nadużywania akoholu) i tzw. wolności seksualnej. Biorąc pod uwagę, że trudno jest oddzielić dźwięki od przekazu utworów, warto jest zwrócić uwagę na to czego słuchamy. Jak powiedział apostoł: cokolwiek czynimy, powinniśmy zastanawiać się czy będzie to przynosić Bogu chwałę.

Muzyka ma wielką moc, czego najlepszym dowodem jest, że Paweł i Syla uwięzieni „około północy śpiewem wielbili Boga” (Dzieje 16:25). Wspólny śpiew nie tylko podnosił ich ducha, ale był też wspaniałym głoszeniem ewangelii innym więźniom i strażnikom.

Śpiew i muzyka chrześcijańska

Nie zniechęcając do muzyki rockowej (pozostawiamy to własnej ocenie), zapraszamy więc do wspólnego śpiewania i grania chrześcijan dla chwały Bożej. Z doświadczenia możemy powiedzieć, że takie spotkania to wspaniały czas, kiedy wznosimy uczucia i myśli do Boga. Nieco pieśni udostępniamy na naszej stronie (Muzyka chrześcijańska).

Być może interesujący okaże się również artykuł pt. Przygotowanie serca do służby Bogu? Życzymy wszystkiego najlepszego i powodzenia w tym dobrym postanowieniu.

fot. psylight

Głębocznica (chemin creux) w La Meauffe, Manche, France, źródło: https://en.wikipedia.org/wiki/File:La_Meauffe_-_Chemin_creux_1.JPG, dostęp: 2021-02-21

Poniższy tekst to tłumaczenie wykładu, który brat John Davis wygłosił 21 lutego 2021 r. na spotkaniu biblijnym zboru Riverside, California. 

Mój temat to GŁĘBOCZNICE*

[* Głębocznice – ang. Hollow ways – ewentualnie: WĄDROŻA, dosłownie: ZAPADNIĘTE DROGI, tj. drogi z wyjeżdżoną koleiną, tworzoną (i rozwijaną) głównie przez koła pojazdów, wozów konnych lub kopyt zwierząt gospodarskich. – dopisek tłumacza]

Większość z nas żyje w swego rodzaju twardym świecie. Mam na myśli, że żyjemy w trwałym otoczeniu, i że w większości jest ono betonowe. Świat jest zabetonowany do tego stopnia, jakiego Rzymianie – całe szczęście – nie mogliby sobie wyobrazić. Beton i stal są wszędzie. W miastach, na chodnikach, na drogach. Przeczytałem w magazynie Forbes, że Chiny w ciągu trzech lat wylały więcej betonu niż USA pomiędzy 1900 a 1999 rokiem. I pomyślałem o tym, że to raczej jakaś niewiarygodna liczba, ale zauważyłem, że historia ta – opublikowana w 2014 roku – została potwierdzona w innych miejscach. Zastanówcie się nad tym – wylano więcej betonu w 3 lata niż w 100. Cóż, powodem tego jest oczywiście to, że Chiny odnotowały późny start w ich rozwoju przemysłowym, a także posiadają ogromną populację. Warto zauważyć, że beton jest dość niszczący dla środowiska. To znaczy, że generuje dwutlenek węgiel, który trafia do atmosfery. Paradoksalnie, globalne ocieplenie, zmiany klimatyczne, z którymi teraz żyjemy, zostały zrozumiane w połowie lat osiemdziesiątych. Więc pod pewnymi względami nie ma nic nowego na świecie.

Kiedy mówię o  głębocznicach, mówię o warunkach, które poprzedzają epokę w jakiej obecnie żyjemy. To było środowisko które było miękkie – rolnicze i nietrwałe. Głębocznica jest charakterystycznym elementem krajobrazu bocage* w północno-zachodniej Francji, w Holandii, w Niemczech, i jest idealna do tworzenia okopów – czym właśnie głębocznica jest – a okopy były znaną cechą działań wojennych.

[* Krajobraz bocage – teren, w którym pola i łąki są ograniczone zboczami ziemnymi, obsadzone żywopłotami i rzędami drzew, oraz gdzie osadnictwo jest rozproszone w formie farm i małych osad. Teren w którym przeplatają się obszary zadrzewione i pastwiska, z krętymi drogami bocznymi ograniczonymi z obu stron wysokimi zboczami i kilkusetletnimi, gęstymi żywopłotami z obu stron, bardzo ograniczającymi widoczność. – dopisek tłumacza]

Głębocznica Mill Lane, Halnaker, England, źródło: https://www.flickr.com/photos/142508741@N02/29797089030, dostęp: 2020-02-21

Jeśli wzniesiesz się w górę samolotem, lub wyślesz drona w Europie, Wielkiej Brytanii, Stanach Zjednoczonych, będziesz w stanie zobaczyć formacje leżące pod ziemią, które umknęły ci na poziomie terenu. To bardzo interesujące zobaczyć cywilizacje, miejsca, wioski, miasta, które zostały zapomniane/porzucone. Jest to szczególnie prawdziwe w Wielkiej Brytanii. Widok z powietrza odsłania chaty, które zostały zniszczone, mury, które zostały usunięte, nawet pola, z wciąż widocznymi bruzdami pól i ogrodami, które zostały zlikwidowane, ponieważ jakiś arystokrata lub arystokratka chcieli rozszerzyć swój ogród, więc mieszkańcy wsi zostali przeniesieni.

Ukształtowanie krajobrazu jest bardzo ważnym elementem na przestrzeni dziejów. Jest wszystkim co mamy, ale jest wystarczająco wrażliwe i kruche, by ukazać ślady stóp. I tak właśnie powstały owe szlaki głębocznic, głównie dzięki bydłu przeprowadzanemu z jednej farmy do drugiej, ludziom przechodzącym na skróty przez pola i tak dalej.

Bocage w regionie Boulonnais, Francja, źródło: https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/5/56/Bocage_boulonnais.jpg, dostęp: 2021-02-21

Historyk Eric Hobsbawm mówi o długim XIX wieku. Określa go jako okres od 1789 do 1914 roku. Nazywa go „Długim Stuleciem”, ponieważ obejmuje on trzy stulecia: XVIII, XIX i XX, a tym samym czas, który my ogólnie nazywamy Czasem Końca, który zaczyna się, jak wiecie, od 1799 roku, a kończy w roku 1914, i trwa dalej. Eric Hobsbawm przyjmuje swoje spojrzenie, licząc go od rozpoczęcia Rewolucji Francuskiej a kończy wraz z wybuchem Pierwszej Wojny Światowej.

Rewolucja francuska w latach 1789-99 była okresem, który niezwykle wstrząsnął Francją i doprowadził do rozwoju i powstania Napoleona. Pozycja Napoleona w rewolucji doprowadziła do jego przemarszu poprzez historię ludzkości, a ten przemarsz na kartach podręczników nazywa się Wojnami Napoleońskimi. Wojny Napoleońskie tak naprawdę były toczone w Europie przez Napoleona, ale miały wpływ na kontynent północnoamerykański. Możemy wziąć za przykład Wojnę Sześćdziesięcioletnią, jak są nazwano, która w Stanach Zjednoczonych była przedłużeniem wojen Amerykańsko-Indiańskich.

Wojna od 1812 do 1814 roku była okresem, w którym Stany Zjednoczone zostały uwikłane nie tylko wewnątrz swojego kraju, ale zaczęły wdzierać się do Kanady. Kanadyjscy bracia znają Laurę Secord, słynną bohaterkę, która zapobiegła inwazji Amerykanów na Kanadę (próbujących zająć Montreal) i poniekąd jej się to udało. W rzeczywistości, podczas Rewolucji Amerykańskiej w latach 1775-1776, zanim rewolucja została usankcjonowana w Ameryce, Amerykanie próbowali najechać Kanadę. Penetrując tereny Dolnej Kanady, próbowali zaatakować Montreal. Niektórzy historycy twierdzą, był to sposób na rozszerzenie zasięgu Stanów na Kanadę. Innymi słowy – zapędy imperialne. Nie powiodły się. Wspominam o tych rzeczach tylko dlatego, że wiąże się to z wojną 1812-1814, która za czasów Madisona – prezydenta Madisona – była próbą ponownej inwazji Stanów Zjednoczonych na Kanadę. Thomas Jefferson przedstawiał ją jako „zwykłą czynność marszową”. Nie okazało się to takie proste, mieliście Indian, którzy byli w Kanadzie i zawarli sojusz z Brytyjczykami. I udało się im zepchnąć Amerykanów z powrotem na południe, i wtedy właśnie Brytyjczycy zajęli Waszyngton, spalili Biały Dom, najechali Kongres, i wypędzili Amerykanów z ich własnego miasta.

Wspominam o głębocznicach wyłącznie dlatego, że jestem szczególnie zainteresowany omówieniem wojny okopowej. Wojna okopowa była cechą charakterystyczną dziewiętnastego stulecia – okresu, o którym mówimy. Wojna okopowa została użyta w Wojnie Krymskiej, mającej miejsce w latach 1853-1856. Jest to okres, w którym Florence Nightingale wykonała ogromną część swojej działalności i określiła zasady nowoczesnego pielęgniarstwa, które stosujemy do dziś.

Po wojnie okopowej Wojny Krymskiej nastąpiła Amerykańska Wojna Domowa w latach 1861-1865. Jest to dość interesujące, ponieważ Wojna Krymska była ogólnie mówiąc wojną toczoną między imperiami (między Rosją a Wielką Brytanią), a Amerykańska Wojna Domowa, która była oczywiście „wojną brata z bratem”. Obie stały się przedmiotem badań historyków wojskowości, ponieważ Amerykanie używali kolei i przemieszczali swoich żołnierzy w sposób, który wskazywał na zmianę metod prowadzenia wojny. I to było badane dość szczegółowo przez obcokrajowców, przez wojskowych na całym świecie. Amerykańska Wojna Domowa była jedną z pierwszych wojen, w której użyto wojny okopowej. Chodzi w szczególności o bitwę pod Antietam, a także Fredericksburgiem – obie miały miejsce w 1862 roku. Bitwa pod Fredericksburgiem miała miejsce w grudniu, ale ta, którą jestem szczególnie zainteresowany to Antietam z września 1861 roku z udziałem generała A.P. Hill’a, który rozmieścił swoje oddziały w tym, co nazywano „Zagłębioną Aleją”. Był to w pewnym sensie naturalny okop. I usadowili się na drodze, która posiadała twardą, gliniastą budowę, lecz posiadającą coś co przypominało – jak to nazwali – „przedpiersie”. Sięgało do wysokości klatki piersiowej człowieka, i żołnierze mogli się ukryć za jego obrzeżem. Byli atakowani przez żołnierzy Unii pod dowództwem generała French’a. Była to jedna z najtragiczniejszych bitew tej Wojny Domowej. Doszło do niej w miejscu zwanym Sharpsburg. Hill ustawił swoich żołnierzy wzdłuż owej „Zagłębionej Drogi”. Bitwa trwała około czterech godzin. Żołnierze Unii wspięli się na zbocze, zostali odparci, podeszli ponownie i znów zostali odparci. I zanim bitwa się zakończyła po czterech godzinach, 5500 ludzi było już martwych. Nazwa owej drogi została zmieniona na „Krwawą Aleję”(„Blooding Lane”), aby podkreślić wielką rzeź, która miała miejsce w tym właśnie miejscu.

Następnie zajmiemy się Wojną Francusko-Pruską, kolejnej, w której zastosowano wojnę okopową. Saperami nazywano „ludzi z łopatami”. Byli to ci, którzy kopali okopy. Przede wszystkim byli podkładaczami min, a także wykrywaczami min, tak wiec ruszali przodem z łopatami, i oczyszczali teren z wszelkich przeszkód utrudniających atak. Saperzy teraz używają bardziej zaawansowanych narzędzi. Ale to jest ich praca. Kopali więc okopy kierując się zasadą, że jeśli jesteś nisko, poniżej poziomu, na którym ktoś może cię zobaczyć, masz większą szansę na jego zastrzelenie. Wojna Francusko-Pruska miała miejsce w 1870 roku. Dla Francji była ona upokorzeniem. Niemcy wzmacniały się pod rządami Bismarcka. A Bismarck szukał przygód. Zaatakował więc Francuzów, a wojna ta była szczególnie interesująca, ponieważ pomogła skonsolidować pozostałe państewka niemieckie i dała – pod wodzą kanclerza Bismarcka –  początek potężnym Niemcom, które wyłoniły się później.

Po Wojnie Francusko-Pruskiej nastąpiła w 1905 roku Wojna Rosyjsko-Japońska. Jest to interesujące, ponieważ jest ona uważana za pierwszą Wielką Wojnę XX wieku.

Tak więc te punkty odniesienia są ważne, ponieważ można zauważyć, że jeśli zaczniemy od 1789 r. do 1914 r., to powstanie całkiem długa lista wojen, zanim jeszcze dojdziemy do Wielkiej Wojny.

Następnie dochodzimy do Pierwszej Wojny Światowej, która początkowo nazywana była Wielką Wojną. Nie nazywano jej oczywiście Pierwszą Wojną, dopóki nie wybuchła większa wojna w latach 1939-45. W czasach Pierwszej Wojny Światowej wykopano 400 mil okopów. Zastanówcie się nad tym. Bitwa nad Sommą, po Verdun – wszystkie te bitwy były brutalne – masakra młodych mężczyzn, kwiatu Europy, kwiatu Wielkiej Brytanii, była porażająca. Zmieniła dotychczasowy świat. Zmieniła życie społeczne. Miliony mężczyzn zginęło, miliony kobiet zostało wdowami, a miliony dzieci zostały bez ojca. Czegoś podobnego jeszcze nie było. Dlatego słusznie uważano ją za najgorszą z dotychczasowych wojen, aż do II Wojny Światowej. Nie będę rozwodził się nad tym okresem czasu.

Wielka Wojna, I Wojna Światowa, po jej zakończeniu w 1918 roku, została zepchnięta na margines przez najgorszą pandemię zwaną hiszpanką. Hiszpańska grypa tak naprawdę wcale nie pochodziła z Hiszpanii. Pochodziła z amerykańskiej bazy wojskowej w Kansas. Kiedy Amerykanie przystąpili do wojny w 1917 roku, przywieźli wirusa ze sobą. I rozprzestrzenił się w tych przerażających warunkach, z którymi żołnierze musieli się mierzyć w okopach. Kiedy wojna dobiegła końca, podpisano zawieszenie broni i wszyscy żołnierze zaczęli wracać do domów, do Stanów, powracając z frontu do Indii, do Wielkiej Brytanii, do Europy, a kiedy zatrzymywali się na kolejnych stacjach kolejowych w drodze do domu by wreszcie spotkać się z rodzinami – przynosili wirusa ze sobą. Stany Zjednoczone były szczególnie ciężko doświadczone. Miały miejsce dwie bądź trzy fale. Ludzie umierali setkami tysięcy. Jak obecnie, maski były używane z zachowaniem pewnego stopnia dystansu społecznego, ale można zauważyć, że owe przeżycia dla żołnierzy z 1914 r. w rzeczywistości trwały aż do 1920 r. wraz z wejściem w obecny okres Wielkiego Ucisku, po którym świat już nigdy nie będzie taki sam.

Tak więc wojna okopowa jest jedną z najgorszych. I prawie niemożliwa do prowadzenia. Jest zasadniczo statyczna i wymaga sposobu walki polegającego na niebezpiecznej wspinaczce na okop i biegiem do przodu pod gradem kul i armat. I dlatego słusznie postrzegano ich jako mięso armatnie. Była to wojna, która zmieniła świat. Była to również wojna, która zakończyła Okres Żniwa i wprowadziła do Ruchu Prawdy zrozumienie, które mamy obecnie: że Czas Ucisku rozpoczął się w sposób wyraźny i jednoznaczny.

Oczywiście, to było wtedy, a tu jest teraz. Ale ja zamierzam cofnąć się jeszcze nieco dalej. Cofniemy się teraz do innego okresu, kiedy świat był inny.

Porozmawiamy nieco o czasach osadnictwa, kiedy pionierzy zaczęli przemieszczać się przez tereny zachodniej Kanady i zachodniej Ameryki. W dużej mierze korzystali z Szlaku Oregońskiego. Szlak Oregoński biegł przez 2000 mil od Independence w Missouri do Oregon City w Oregonie. Możecie sobie wyobrazić trudności, jakie napotykali owi pionierzy. Emigrowali z miejsc, które prawdopodobnie stały się przeludnione, szukając czegoś innego (ludzie zawsze szukają czegoś innego, lepszego niż to, co mają, zarówno kiedy imigrują, jak i emigrują). Ten ruch ludzi po Szlaku Oregońskim to był nie lada wyjątkowym zjawiskiem. Szacuje się, że około 400.000 pionierów przemieszczało się wzdłuż Szlaku Oregońskiego przerywając swą wędrówkę w różnych miejscach po drodze. I co ciekawe, posiadamy ich ślady stóp, które są utrwalone w tym, co nazywa się Deep Hill Ruts (Wzgórze Głębokich Kolein) w miejscu zwanym Guernsey w Oregonie. W rzeczywistości, jeśli tam się udasz, zobaczysz, że jest to upamiętnione jako pomnik narodowy, świadczący o jednym z wielkich wydarzeń w historii Ameryki.

Teraz porozmawiamy trochę o innym Kanadyjczyku. Jest pedagogiem i hierarchiologiem* (spróbuj powiedzieć to szybko: „hierarchiolog”). Nazywa się Laurence J. Peter. Peter wymyślił coś, co nazywa się „Zasadą Petera”. Zasada Petera ogólnie stwierdza, że w hierarchii, instytucji lub firmie, pracownik w końcu dojdzie do najwyższego poziomu niekompetencji. To oznacza, że możesz być odpowiednim na swoim stanowisku, ale wtedy możesz awansować z najlepszymi intencjami, i znaleźć się na stanowisku, na którym nie jesteś zbyt kompetentny. Być może niektórzy z nas znaleźli się w sytuacji, w której zostali awansowani. Zasada Petera dowodzi, że awans to niekoniecznie dobra rzecz, i że niektórym ludziom jest lepiej tam, gdzie są, i że większość pracy, która jest wykonywana umiejętnie, polega na pozostawieniu ludzi tam, gdzie są, albo przez ludzi, którzy są kompetentni. Jest to słynna zasada, którą sformułował. Jest ona bardziej skomplikowana niż to, co przedstawiłem, ale zasadniczo jej treść jest właśnie taka. Mówi on dalej, że z upływem czasu na każdym stanowisku pojawia się pracownik, który jest niekompetentny do wykonywania swoich obowiązków. Praca jest wykonywana przez tych pracowników, którzy nie osiągnęli jeszcze swojego poziomu niekompetencji. Laurence J. Peter stwierdził jeszcze coś ciekawego. Powiedział, że rutyna to taka „mogiła z powybijanymi końcami” (czyli rów, okop). Zamierzam użyć tego metaforycznie do chrześcijańskiego życia.

[* Hierarchiologia – dziedzina nauki badająca hierarchię. Obejmuje każdą organizację, której członkowie lub pracownicy uporządkowani są według rangi, stopnia lub klasy. – dopisek tłumacza]

Jeżeli jesteście tacy jak ja, bracia, to czasami macie problemy z wiarą. Czy twoja wiara jest wystarczająco silna, aby przyjąć, że Chrystus kocha cię tak bardzo, jak mówi, że cię kocha? Co ty robisz, gdy niepokoją cię twoje grzechy (które nazwałbym „odziedziczonymi grzechami” lub „grzechami ukrytymi”)? Co my robimy, kiedy już się nawróciliśmy? Przyjęliśmy Jezusa jako naszego Zbawiciela, jako naszego Odkupiciela. A jednak nie możemy zaakceptować tego, że zostało nam przebaczone. To nie jest niezwykła sytuacja. Widzicie, nawrócenie jest wspaniałą rzeczą, kiedy przychodzimy do Prawdy; jesteśmy uradowani ponad wszelką miarę. Ale co robimy, kiedy popadamy w rutynę, kiedy nasza rutyna, którą tworzymy, jest dziełem nas samych, kiedy mamy problem z uwierzeniem, że nasze grzechy są przebaczone? Otrzymać przebaczenie w pierwszym płomieniu nawrócenia to jedna rzecz. Ale co robimy, jeżeli popełniamy kolejne grzechy? Możemy długo żyć i wciąż popełniać grzechy. Inne grzechy, które popełniamy po nawróceniu, po otrzymaniu przebaczenia. Czy są wybaczalne? To może prowadzić do okresu depresji i naprawdę wpędzić nas w coś, co nazwałbym „grobem” („dołem”).

Ps. 88:4,5: „Jestem obezwładniony boleściami, a życie moje bliskie jest śmierci. Jestem zaliczony do tych, którzy idą do grobu/dołu, jestem jak ten, który nie ma siły.”

Co my tutaj mamy? Jest to dusza, która jest pogrążona w depresji, i wątpi w jej/jego/twoją/moją zdolność do przyjęcia przebaczenia, które obiecał Pan. To jest okropne miejsce dla chrześcijanina, w którym może się znaleźć. Przypomina to takie chodzenie „w tę i we w tę” w koleinie, czym czynimy ją jeszcze głębszą. Jest to ucisk wywierany na duszę, na serce, to zżeranie ducha. Przypomina to zwierzęta, i ludzi kopiących rowy, koleiny w ziemi, chodzących tam i z powrotem, żłobiących koleinę. Jest to nieprzyjemne i brzydkie miejsce, w którym można się znaleźć.

Jako sprawiedliwi czasami zachowujemy się niesprawiedliwie. Jeżeli nie żałujemy za nasze grzechy, to jedna sprawa. Ale załóżmy, że pokutowaliśmy, a mimo to wątpimy, że dostąpiliśmy przebaczenia.

W liście do Hebrajczyków 12:1 Apostoł powiada żeby biec w wyścigu:

„Wyrzucając wszelkie przeszkody (tak właśnie jest po grecku: „wyrzucając wszelkie przeszkody”) i biegnąc w wyścigu, odrzucając grzechy, które (w jednym przekładzie – Króla Jakuba) – nas nękają”. Jest też inne tłumaczenie, interlinearne z greckiego, które odnosi się do „powszechnych” grzechów. Nie wiem, jak wiele grzechów jest „powszechnych”’. Oznacza to grzechy wygodne, grzechy, z którymi może nam być wygodnie, na które nie zwracamy wystarczającej uwagi, grzechy, które włączyliśmy – że tak powiem – do naszej osobowości, do których się przyzwyczailiśmy, i które akceptujemy. Istnieje wielka różnorodność takich grzechów – w rzeczywistości jest ich niemal niezliczona ilość. Czy to jest to, co my robimy, co ty robisz, czy co ja robię? Oczywiście problem polega na tym, że jeśli znajdziemy się w tej koleinie, z której nie możemy się wydostać, ową koleinę pogłębiamy coraz bardziej i bardziej, aż nie możemy sięgnąć wzrokiem ponad jej bokami. Znajdujemy się w miejscu, z którego nie możemy się wydostać w kierunku pionowym, a w kierunku poziomym nie mamy żadnego celu. Jest to zła sytuacja dla chrześcijanina – ale nie jest to również stan, którego nie można sobie wyobrazić. To, co musimy zrobić, to uznać, że kiedy Pan Jezus mówi, że nam przebaczył, to na zawsze, a grzechy, które popełniamy, nie są tego rodzaju, aby mogły Go od nas oddalić. To znaczy, że On nas nie odrzuci. To jest bardzo ważnym. Nie być odrzuconym przez Pana, to największa korzyść i gratyfikacja, jaką może mieć każdy chrześcijanin.

Trzy fragmenty Pisma Świętego, chciałbym wam przeczytać.

Odczytam Psalm 32:5 (to jest wersja NIV, ale dowolna wersja będzie dobrą): „Wtedy uznałem mój grzech przed Tobą i nie zakryłem mojej nieprawości. Powiedziałem: „Wyznam Panu moje przewinienia”. A Ty przebaczyłeś mi winę mojego grzechu.”

Zauważmy, że „nie zakrywamy”. Nasze grzechy uznajemy i nie zakrywamy nieprawości. „A ja powiedziałem: „Wyznam je”.” Wyznanie jest dobre dla duszy, a także skutkuje przebaczeniem, które otrzymujemy.

Ps. 103:11,12: „Bo jak wysoko są niebiosa nad ziemią, tak wielka jest Jego miłość do tych, którzy się Go boją; jak daleko jest wschód od zachodu, tak daleko oddalił od nas nasze występki.”

Wschód i Zachód nie spotykają się.

I na koniec Izajasza 38:17:

„Z pewnością dla mojego dobra doznałem takiej udręki. W swojej miłości zachowałeś mnie od dołu zagłady; wszystkie moje grzechy wrzuciłeś za swoje plecy.”

To jest bardzo obrazowy opis. To dla mojej korzyści cierpiałem takie udręki. A ty schowałeś wszystkie moje grzechy za swoimi plecami, gdzie stały się niewidoczne. Żaden chrześcijanin nie musi cierpieć udręki wyobcowania od niebiańskiego Ojca, gdy jest On tak gotowy, by nam przebaczyć. Jeżeli znajdujemy się w stanie zwątpienia i rozpaczy, przygnębienia i w koleinie rozpaczy, to wtedy jesteśmy zniewoleni. Pamiętajmy, że jeśli nie mamy przeszłości, to nie mamy też przyszłości. W rzeczywistości, przyszłość jest zamierzona, aby odkupić naszą przeszłość. Na tym polega uświęcenie i usprawiedliwienie. To są dary chrześcijanina – poświęcenie, oddanie swojego serca, umysłu i woli. To jest to, co Pan kocha w nas, ponieważ bezwarunkowo zaakceptowaliśmy, że będziemy robić to, co On chce, abyśmy robili. I owszem, zawodzimy po drodze, ale musimy ufać, że skoro On wie, gdzie leżą nasze słabości, to dokona odpowiednich poprawek.

Więc trzymaj się usprawiedliwienia. I nie pozwól, by ktoś ci je odebrał. W Ruchu zdarzały się sytuacje, kiedy brat był przeciwko bratu, siostra przeciwko siostrze, a to nie jest to, czego Pan chce. Słyszeliśmy, że w niektórych przypadkach mówiono, że taka a taka osoba, która odchodzi od wiary – oficjalnej wiary Ruchu – że straciła usprawiedliwienie. To nie jest możliwe i nie jest prawdą. Dlatego nigdy nie powinniśmy dozwolić, aby tego rodzaju działania odwetowe miały mieć dla nas jakiekolwiek znaczenie. Naszym obowiązkiem jest kochać braci nie tylko jak siebie samych, ale być gotowym oddać za nich życie, kimkolwiek by nie byli. To jest to, co spoczywa na nas, jeśli kochamy Pana tak, jak świadczymy, że Go kochamy.

Teraz zamierzam dodać małą „kodę” do mojego wykładu, mam na to kilka minut. Pamiętacie, że brat Jolly w latach 70-tych bardzo szczegółowo mówił o Quasi Wybranych. Quasi Wybrani to ci, którzy wydają się być ale nie są faktycznie wybrani, lecz w okresie czasu, w którym się pojawili – czyli w okresie Epifanii – są najlepszą kategorią wybranych, jaka jest osiągalna w tym okresie czasu.

Brat Jolly zrobił coś bardzo interesującego, i to pokazuje, jak bardzo postępowym był on człowiekiem. Powiedział o Quasi Wybranych: to jest klasa, która jest usprawiedliwiona przez wiarę, co jest sprawiedliwe.

Ale nie tylko jest to klasa usprawiedliwiona przez wiarę (klasa, która nawet jeśli nie dokonuje poświęcenia, pozostaje usprawiedliwiona), ale co ważniejsze, że to usprawiedliwienie przyznawane jest  wszystkim tym, którzy przyjmują Chrystusa – i użył takiego wyrażenia – „przyjmują Chrystusa jako Zbawiciela i Króla”. Jest to niezwykle ważne. Jest to bardzo istotne rozwinięcie prawdy epifanicznej. I to takie, z którym powinniśmy – i być może jesteśmy – w pełni zaznajomieni. Braterstwo – wszystko, co to nam mówi, to to, że mamy braci i mamy siostry, którzy należą gdzie indziej niż my. Ale to także oznacza, że oni wierzą w Chrystusa jako Zbawiciela i Króla i to jest wystarczające, bez względu na to, czy jest się baptystą, prezbiterianinem, czy wesleyaninem. To jest to, czego nauczał nasz brat Jolly.

Pójdźmy krok dalej. Poświęceni Obozowcy Epifani są to poświęceni ludzie, którzy zamieszkują Obóz Epifaniczny. Obejmuje to was, może mnie, ale nie obejmuje jedynie was i mnie. A dzieło, które trzeba wykonać, jak rozumiem, polega na rozpoznaniu tego faktu, że mamy braci i siostry w każdym miejscu. Niektórzy z nich przenigdy nie staną się epifanicznymi braćmi. Nie staną się. Spójrzcie, jesteśmy ruchem zanikającym. Możecie to dostrzec patrząc na liczbę uczestników tego Zgromadzenia. Liczebnie jesteśmy niepozorni, ale nie chcielibyśmy, aby było nas jeszcze mniej. Byłoby cudownie, gdybyśmy mieli nagły napływ braci, którzy wpadają jeden na drugiego. Tak się nie stanie. Nie każdy kraj jest w takim samym położeniu. Ale ten jest, Wielka Brytania jest, Australia jest. Teraz, mamy braci w Ruchu Świt (Dawn Bible Movement), tych którzy są Badaczami Pisma Świętego, mamy braci Prawdy wszędzie. Wszyscy są – jak uważamy – naszymi braćmi, poświęconymi. W rzeczywistości pracowaliśmy –  brat Jolly ściśle współpracował z tymi braćmi – aby opublikować, wydrukować niektóre z tomów, które ty i ja studiujemy. Oni to zrobili. To znów była jedna z postępowych działalności brata Jolly’ego, aby współpracować z braćmi, a przez współpracę z nimi potwierdzać, że oni są w rzeczywistości braćmi, których powinniśmy kochać i szanować. Według mnie, naszym obowiązkiem jest kochać tych braci. Możemy nigdy nie spotkać tych braci.

Sam znam niektórych z tych braci. Chodzą do innych kościołów, do których ja nie chodzę, ale widzę to po ich usposobieniu, po ich sposobie myślenia czy po ich poświęceniu, że oni są chrześcijanami. Ujmę to następująco: dlaczego ktoś miałby wstawać w niedzielę rano, iść do kościoła i śpiewać o Jezusie, gdyby to nic by dla niego nie znaczyło? Dlaczego przyjaciele – a jest ich teraz tak wielu w Tokio, mieście pełnym krzyży na dachach – dlaczego mieliby wstawać wcześnie o piątej rano i śpiewać pieśni Jezusowi? To jest bardzo interesujące zjawisko. Wiele mówi o świecie, w którym żyjemy. Nie trzeba wielkiej wyobraźni, aby dostrzec, że w dzisiejszym świecie jest wiele przejawów człowieczeństwa, z których znaczna część jest realizowana przez chrześcijan. Znam niektórych pracowników służby zdrowia, którzy troszczą się o nas, troszczą się o mnie, którzy w efekcie oddają swoje życie i są gotowi je oddać, aby uratować pacjenta. Ta zdolność do takiego współczucia jest częścią obrazu Boga. Nie jest niczym przesadnym wyobrazić sobie, że wśród nich są chrześcijanie. Musimy więc uznać ich za takich, ale musimy też zdać sobie sprawę, że nie wierzą oni tak, jak my wierzymy.

Prawda Epifaniczna, Prawda, Prawda Żniwna jest wspaniałą, cenną rzeczą. W pewnym sensie, nie zasługujemy na nią, ale ją posiadamy. Ale większości – muszę podkreślić – większości Quasi Wybranych i większości Poświęconych Obozowców Epifanii, możemy nigdy nie spotkać, jednakże oni wykonują wiele ciężkiej pracy, której my nie możemy wykonać, ponieważ nie posiadamy odpowiedniej liczebności, ani odpowiedniego talentu, umiejętności czy intelektu. Wielu z nich znajdziecie zajętych, np. walką z ewolucją – ewolucją człowieka. Być może znajdą się tacy, którzy mają szczególne rozeznanie w zmianach zachodzących w świecie, którzy powstaną i jak Jan Chrzciciel będą sprzeciwiać się perwersyjnym zmianom [w naszym społeczeństwie], w których małżeństwo zostaje okaleczone, a perwersja staje się powszechnie obowiązującą. Myślę, że to, co musimy zrobić, to udostępnić przesłanie Prawdy sposobami, który przemówią do takich ludzi. Ale jak już powiedziałem, większość z nich nie przyjmie Prawdy. I rzeczywiście, większość z nich wierzy w Trójcę. Brat Frank nawiązał do tego – do reformatorów – Wesleya, Lutra i Melanchtona. Oni  wierzyli w Trójcę. A więc – co z tego wynika? Jak to jest możliwe, jak to jest możliwe, aby wierzyć w Trójcę, aby paść na kolana przed Bogiem i myśleć o Nim jako o Trzech w Jednym? Cóż, wydaje się to wręcz niemożliwe, ale – jeśli będziemy czekać, aż chrześcijanie zrezygnują z Trójcy, to się nie doczekamy.

Myślę, że musimy być optymistami, przyjąć pogląd, że cokolwiek na nas przyjdzie, niezależnie od tego, jak długi będzie ten Czas Ucisku, ten długi Czas Ucisku, i mieć wiarę, że we właściwym czasie Bóg doprowadzi do pojednania człowieka z samym Sobą, i może się okazać, że wielu z tych Poświęconych Obozowców Epifanii z innych kościołów, będą stać na czele. Musi być jakaś grupa braci, która przejdzie do Królestwa. Być może – i mam nadzieję – że będzie to ktoś z nas. Być może nie będę żył wystarczająco długo, aby to zobaczyć. Lecz może się też okazać, że inni bracia, którzy wiedzą, są pobożni, poświęceni, miłujący Chrystusa i miłujący Boga, mogą tego dokonać.

To jest to, na co musimy oczekiwać, i o co musimy się modlić. Zachowajmy siebie w pokorze, bądźmy otwartymi, zainteresowanymi i zachęcającymi dla wszystkich tych, którzy przychodzą do nas, i szukają tego, co mamy do zaoferowania. I przyjmijmy ten fakt bez urazy, że będą tacy, którzy nie są przeciwko Jezusowi, ale za Nim, a my nie powinniśmy ich ganić. Nie możemy odebrać im tego przywileju, nie możemy odbierać im usprawiedliwienia ani ich marginalizować, ponieważ ono należy do nich. Zasługują na nie, ponieważ uczynili Chrystusa Zbawicielem, tak jak my uczyniliśmy Chrystusa naszym.

Na tym zakończę. Niech Bóg błogosławi te słowa. Dziękuję.