Wykład wygłoszony przez brata Edmunda Baczewskiego, 5 kwietnia 2026 r. 

Ewangelia Łukasza przekazuje świadectwo uczniów:
„Pan rzeczywiście zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi” (Łukasza 24:34, UBG).

Zapowiedziana droga Mesjasza

Jezus wielokrotnie zapowiadał swoją śmierć i zmartwychwstanie:
„Oto idziemy do Jerozolimy, a Syn Człowieczy będzie wydany… i zabiją go, lecz trzeciego dnia zmartwychwstanie” (Mateusza 20:17-19, UBG).

Gdy apostoł Piotr próbował sprzeciwić się tej wizji, mówiąc:
„Panie, niech cię to nigdy nie spotka”, Jezus odpowiedział stanowczo:
„Idź za mną, szatanie! Jesteś mi zgorszeniem” (Mateusza 16:22-23, UBG).

Pokazuje to wyraźnie, że cierpienie i śmierć Mesjasza były niezbędnym elementem Bożego planu.

Proroctwa o cierpiącym Słudze

Już prorok Izajasz zapowiadał:
„Wzgardzony był i odrzucony przez ludzi… On był zraniony za nasze występki… jak baranek na rzeź prowadzony” (Izajasza 53:3-7, UBG).

Te słowa wypełniły się w osobie Jezusa Chrystusa.

Zmartwychwstanie a wskrzeszenie

Warto odróżnić pojęcie zmartwychwstania (gr. anastasis) od wskrzeszenia (egersis).

W Ewangelii Jana czytamy o wskrzeszeniu Łazarza (Jana 11). Było to przywrócenie do życia ziemskiego – jednak Łazarz nadal pozostawał pod wyrokiem śmierci.

Zmartwychwstanie Jezusa ma zupełnie inny charakter. Apostoł Piotr pisze:
„Chrystus… będąc umartwiony w ciele, został ożywiony duchem” (1 Piotra 3:18, UBG).

Jezus nie powstał już jako człowiek podlegający śmierci, lecz jako istota duchowa, wywyższona przez Boga:
„Dlatego też Bóg wielce go wywyższył” (Filipian 2:9, UBG).

Pusty grób i świadkowie

Grób Jezusa został starannie zabezpieczony (Mateusza 27), a mimo to:
„Anioł Pana zstąpił z nieba… odwalił kamień… strażnicy zadrżeli i stali się jak martwi” (Mateusza 28:2-4, UBG).

Nawet strażnicy – wbrew swojej woli – stali się świadkami niezwykłego działania Bożej mocy.

Niewiara i świadectwo

Saduceusze odrzucali naukę o zmartwychwstaniu (Mateusza 22:25-32), jednak Jezus jasno wykazał ich błąd, wskazując na moc Boga i prawdę Pism.

Apostoł Paweł podsumowuje:
„Chrystus umarł za nasze grzechy… został pogrzebany i trzeciego dnia zmartwychwstał według Pism” (1 Koryntian 15:4, UBG).

Ukazania zmartwychwstałego Jezusa

Po swoim zmartwychwstaniu Jezus ukazał się uczniom wielokrotnie. Wyróżnia się dwanaście takich ukazań:

1. Marii Magdalenie
2. Innym kobietom
3. Piotrowi
4. Dwóm uczniom w drodze do Emaus
5. Uczniom bez Tomasza
6. Uczniom z Tomaszem
7. Siedmiu uczniom nad Jeziorem Galilejskim
8. Jedenastu uczniom na górze w Galilei
9. Ponad pięciuset braciom naraz
10. Jakubowi
11. Apostołom przy wniebowstąpieniu
12. Pawłowi (późniejsze objawienie)

Znaczenie dla wierzących

Zmartwychwstanie Jezusa jest gwarancją życia wiecznego dla wszystkich wierzących. Jak czytamy:
„A to jest obietnica, którą on nam dał – życie wieczne” (1 Jana 2:25, UBG).

Jezus Chrystus jest dziś:
Królem wieków, nieśmiertelnym i niewidzialnym – zwycięzcą śmierci.

Podsumowanie

Zmartwychwstanie nie jest jedynie wydarzeniem historycznym. To żywa nadzieja dla każdego człowieka.

Bóg, który wskrzesił Jezusa, ma moc dać nowe życie również nam.

Wykład wygłoszony przez brata Czesława Rucińskiego na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 5 kwietnia 2026 r. 

Czas ucisku i jego znaczenie

Pan Jezus zapowiedział:
„Bo wtedy będzie wielki ucisk, jakiego nie było od początku świata aż dotąd ani nigdy nie będzie” (Mateusza 24:21, UBG).

Jednocześnie zapewnił:
„A gdyby te dni nie były skrócone, żadne ciało nie byłoby zbawione. Lecz ze względu na wybranych dni te będą skrócone” (Mateusza 24:22, UBG).

Ucisk, którego doświadczamy, nie jest przypadkowy. Psalmista wskazuje:
„Zaprawdę gniew człowieka będzie cię chwalił, a resztę gniewu powściągniesz” (Psalmów 76:11, UBG).

Oznacza to, że nawet trudne doświadczenia służą realizacji Bożego celu — wychowaniu i przemianie ludzkości.

Wezwanie do przebudzenia

Dziś szczególnie aktualne są słowa wzywające do duchowego przebudzenia. Jezus wskazał dwa najważniejsze przykazania:

„Będziesz miłował Pana, swego Boga, z całego swego serca, z całej swojej duszy i z całej swojej myśli. To jest pierwsze i największe przykazanie. A drugie jest do niego podobne: Będziesz miłował swego bliźniego jak samego siebie” (Mateusza 22:37-39, UBG).

To właśnie brak tej miłości prowadzi do chaosu i podziałów, które obserwujemy na świecie.

Obecność Chrystusa i niewidzialne Królestwo

Biblia uczy, że obecność Jezusa Chrystusa (paruzja) już się rozpoczęła. Jako wywyższony Król, posiadający Boską naturę, pozostaje niewidzialny dla ludzkiego oka.

Jego panowanie prowadzi do stopniowego obalania niesprawiedliwego porządku świata.

Upadek obecnego systemu

Pismo Święte zapowiada głębokie wstrząsy społeczne i moralne:
„Oto PAN opróżnia ziemię i czyni ją pustkowiem…” (Izajasza 24:1, UBG).

„Czy moje słowo nie jest jak ogień – mówi PAN – i jak młot, który kruszy skałę?” (Jeremiasza 23:29, UBG).

Opis „spalenia ziemi” nie odnosi się do fizycznego zniszczenia planety, lecz do końca obecnego systemu opartego na niesprawiedliwości (2 Piotra 3:10-14, UBG).

Cel Boży

Bóg nie dąży do zniszczenia ludzkości, lecz do jej odnowy:
„Pan… jest cierpliwy… nie chcąc, aby ktoś zginął, ale aby wszyscy przyszli do pokuty” (2 Piotra 3:9, UBG).

Jednak wielu ludzi nie szuka Boga:
„Biada tym, którzy zstępują do Egiptu po pomoc… a na PANA nie patrzą i nie szukają PANA” (Izajasza 31:1, UBG).

Nadchodzące Królestwo pokoju

Prorocy zapowiadają czas prawdziwego pokoju:
„Przekują swoje miecze na lemiesze… nie będą się więcej uczyć wojny” (Micheasza 4:1-3, UBG).

„W dniach tych Bóg nieba wzbudzi królestwo, które na wieki nie będzie zniszczone” (Daniela 2:44, UBG).

To Królestwo przyniesie sprawiedliwość, pokój i nowe zasady życia.

Nadzieja dla wierzących

Jezus zaprasza każdego:
„Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy jesteście spracowani i obciążeni, a ja wam dam odpocznienie” (Mateusza 11:28, UBG).

A prorok zapowiada przyszłość pełną radości:
„Odkupieni przez PANA powrócą… a radość wieczna będzie nad ich głową” (Izajasza 35:10, UBG).

Podsumowanie

Świat zmierza ku zmianie. Obecny porządek nie przetrwa, ale nie oznacza to końca nadziei – przeciwnie.

To początek nowej ery.

Prawdziwy pokój nastanie wtedy, gdy Królestwo Boże obejmie panowanie nad ziemią, a ludzie nauczą się sprawiedliwości, pokory i posłuszeństwa Bogu.

Czas między świętami upamiętniającymi ( choć błędnie ) narodziny Jezusa, a świętami przypominającymi Jego śmierć i zmartwychwstanie jest przez nas wykorzystywany, by przypominać o Jezusie i Jego roli w naszym życiu. Ten czas jest dla nas istotny jako czas przedpamiątkowy, czas, który ma nas przygotować do obchodzenia Pamiątki Jego śmierci.

Wykład wygłoszony przez Leszka Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 1 lutego 2026 r. 

Przypomnijmy o Jezusie

Jest Zbawicielem świata i obiecanym Mesjaszem. Jego przyjście zapowiadano od wieków. I przyszedł na Ziemię, aby wypełnić Boży plan zbawienia i uwolnienia ludzi od grzechu. Jego ofiara przyniosła nam nadzieję na życie wieczne i pojednanie z Bogiem.

Patrzyłem w nocnych widzeniach: a oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają  Go przed Niego. Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie. ( Dan. 7: 13,14 )

Dlatego Pan sam da wam znak: Oto PANNA pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem EMMANUEL. ( Iz. 7: 14 )

Jezus był początkiem stworzenia dokonanego przez Boga. Wszystkie inne istoty i rzeczy zostały stworzone przez Niego, Logosa. Logos to imię Jezusa w Jego duchowej naturze, zanim narodził się jako człowiek.

On to uwolnił nas spod władzy ciemności i przeniósł do królestwa swego umiłowanego Syna,  w którym mamy odkupienie – odpuszczenie grzechów. On jest obrazem Boga niewidzialnego – Pierworodnym wobec każdego stworzenia, bo w Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne i niewidzialne, czy to Trony, czy Panowania, czy Zwierzchności, czy Władze. Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone. On jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie. I On jest Głową Ciała – Kościoła. On jest Początkiem. Pierworodnym spośród umarłych, aby sam zyskał pierwszeństwo we wszystkim. ( Kol. 1: 13 – 18 )

Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, [z tego], co się stało.( Jan.1 : 1 – 3 )

Aniołowi Kościoła w Laodycei napisz: To mówi Amen, Świadek wierny i prawdomówny, Początek stworzenia Bożego: ( Obj. 3: 14 )

Jezus będąc bogatym ( w duchowej naturze ), wyniszczył samego siebie i urodził się jako człowiek, by ratować Adama, a w nim wszystkich ludzi (całe potomstwo).

On to, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stając się podobnym do ludzi. A w zewnętrznej postaci uznany za człowieka, ( Filip. 2: 6,7 )

Jezus narodził się z Marii jako doskonały człowiek, ale nie z grzesznej linii Adama, ponieważ Jego Ojcem był Bóg.

Gdy powziął tę myśl, oto anioł Pański ukazał mu się we śnie i rzekł: «Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów». A stało się to wszystko, aby się wypełniło słowo Pańskie powiedziane przez Proroka: Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel, to znaczy: „Bóg z nami”. ( Mat. 1: 20-23 )

Taki był plan Boga – aby Jezus stał się człowiekiem, Synem Bożym, którzy umrze, złoży swoje doskonałe życie jako okup za Adama, a w nim za całą ludzkość.

lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stając się podobnym do ludzi. A w zewnętrznej postaci uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stając się posłusznym aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej. ( Ps. 40: 7,8 )

 Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus,  który wydał siebie samego na okup za wszystkich, jako świadectwo, w oznaczonym czasie. ( 1 Tym. 2: 5,6 )

W wieku 30 lat Jezus przez chrzest pokazał, że ofiarował się na śmierć, aby dać wszystkim ludziom szansę na życie wieczne.

 Piłat zatem powiedział do Niego: «A więc jesteś królem?» [Odpowiedział Jezus:] «Tak, jestem królem. Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu». ( Jan. 18: 37

 Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. ( Jan. 3: 16 )

W ciągu 3,5-letniej misji Jezus nauczał, czynił cuda i okazał doskonałe posłuszeństwo Ojcu. Umarł na krzyżu, aby odkupić ludzkość, a trzeciego dnia zmartwychwstał. Wstąpił do nieba, do Ojca, obiecując swój powrót, by ustanowić Królestwo Boże na Ziemi

 … i rzekli: «Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba». ( Dz. Ap.1: 11 )

 Pokutujcie więc i nawróćcie się, aby grzechy wasze zostały zgładzone, aby nadeszły od Pana dni ochłody, aby też posłał wam zapowiedzianego Mesjasza, Jezusa, którego niebo musi zatrzymać aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy, co od wieków przepowiedział Bóg przez usta swoich świętych proroków. ( Dz. Ap. 3: 19 – 21 ) BT

 Zacznijcie więc pokutować i nawróćcie się, by wasze grzechy zostały wymazane, aby nadeszły od Pana czasy ochłody i aby ponownie posłał danego już wam wcześniej Mesjasza, Jezusa, bo trzeba było, by niebo gościło Go do czasu odnowienia wszystkiego. ( Biblia Pierwszego Kościoła – Vocatio )

Kim jest dla nas Jezus? Biblia odpowiada:

Światłem, które rozprasza ciemność, Chlebem, który daje życie i dobrym Pasterzem, który troszczy się o każdą owcę. On jest Drzwiami do nowego, wiecznego życia, jedyną Drogą do Boga.

O symbolach

Literacki charakter Biblii

Pamiętamy, że Pismo Święte jest dziełem literackim. Mówiąc o literackości Biblii wspomina się o jednym z jej wykładników, jakim jest obecność figur retorycznych (środków stylistycznych), czyli takich sposobów ukształtowania wypowiedzi, które zakładają obecność literalnego (dosłownego) i figuralnego (przenośnego) znaczenia. Nazywamy to obrazowością Biblii. Takimi figurami są porównania, metafory (przenośnie), przypowieści, alegorie, symbole, typy i wiele innych. Są one celowym i odpowiednim do przekazywanych myśli użyciem słów.

Czyli tym, co decyduje o obrazowości Biblii, o jej literackim charakterze jest m.in. obecność figur retorycznych, inaczej środków stylistycznych.

Symbole

Symbol to środek stylistyczny, który ma jedno dosłowne znaczenie i kilka ukrytych.

Odbiorca dzieła może zinterpretować symbol na kilka różnych sposobów.

Znaczenie symbolu jest nadane przez autora.

Można je odczytywać na wiele sposobów, ale zawsze należy trzymać się analizowanego tekstu i nie odchodzić od niego, bowiem kontekst pozwoli wybrać najwłaściwsze tropy. Ważne!!!

Symbole zatem to przedmioty, pojęcia, wyobrażenia, przeżycia związane jakimś wewnętrznym stosunkiem z innymi przedmiotami, pojęciami itd.

Symbole są stosowane w celu przedstawienia tego, co jest niepostrzegalne zmysłowo. Posiadają one pierwotne, dosłowne i wprost dane znaczenie oraz „drugie dno”.

1. Ricoeur napisał: zaiste, symbol jest tym, co „daje do myślenia” .

Mówiąc zatem o Jezusie, opisując Go, charakteryzując Pismo Święte używa m.in. symboli. I tak biblijny Jezus to:

Alfa i Omega

Jezus to Alfa i Omega ( Obj. 22: 13 )

Ja jestem Alfa i Omega, początek i koniec, pierwszy i ostatni.

Jezus jako „Alfa i Omega” (Obj 22:13) to symbol Jego udziału w dziele twórczym. To pierwsza i ostatnia litera greckiego alfabetu, co oznacza, że

Jezus jest:

Początkiem i Końcem wszystkiego (Obj 1:8, 21:6)

Oto nadchodzi z obłokami i ujrzy Go wszelkie oko i wszyscy, którzy Go przebili. I będą Go opłakiwać wszystkie pokolenia ziemi. Tak: Amen.
Ja jestem Alfa i Omega, mówi Pan Bóg, Który jest, Który był i Który przychodzi, Wszechmogący.

I rzekł mi: «Stało się. Ja jestem Alfa i Omega, Początek i Koniec. Ja pragnącemu
dam darmo pić ze źródła wody życia.

Pierwszym i Ostatnim (Obj 1:17, 2:8)

 Kiedy Go ujrzałem, do stóp Jego padłem jak martwy, a On położył na mnie prawą rękę, mówiąc: Przestań się lękać! Ja jestem Pierwszy i Ostatni, i Żyjący. Byłem umarły, a oto jestem żyjący na wieki wieków i mam klucze śmierci i Otchłani.

 Aniołowi Kościoła w Smyrnie napisz: To mówi Pierwszy i Ostatni, który był martwy, a ożył:

To deklaracja:

Jezus jako Stwórca – przez Niego wszystko powstało (J 1: 1-3)

Początek i koniec bezpośredniego stworzenia Bożego.

Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, [z tego], co się stało.

Zbawiciel – On jest początkiem i końcem naszego ocalenia. On dał podstawę prawną dla naszego zbawienia, przez swą śmierć i przygotowuje warunki , byśmy

z Jego śmierci mogli skorzystać. Dlatego musiał nie tylko umrzeć, ale i zmartwychwstać.

Jezus jako drzwi ( Jan. 10: 9 )

Jezus: Drzwi do życia z Bogiem ( Ja jestem drzwiami. Kto wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony (Jan 10:9). Co to znaczy?

Dostęp do Boga: Jezus otwiera drogę do relacji z Ojcem.

Ty natomiast trwaj w tym, czego się nauczyłeś i co ci powierzono, bo wiesz, od kogo się nauczyłeś. Od lat bowiem niemowlęcych znasz Pisma święte, które mogą cię nauczyć mądrości wiodącej ku zbawieniu przez wiarę w Chrystusie Jezusie. 2 Tym. 3: 14,15

Ocalenie: Tylko przez Niego mamy życie (Jan 14:5,6).

Odezwał się do Niego Tomasz: «Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę?» Odpowiedział mu Jezus: «Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie. 

Jezus to chleb życia ( Jan. 6 : 35 )

Jezus mówi: Ja jestem chlebem życia. Kto do Mnie przychodzi, nie będzie głodny, a kto wierzy we Mnie, nigdy nie będzie odczuwał pragnienia (Jan 6:35).

Symboliczne! Jezus jako „chleb życia” oznacza:

Źródło życia duchowego: Jak chleb fizyczny daje życie ciału, tak Jezus daje życie wieczne.

Relacja z Bogiem: Przez Jezusa mamy dostęp do Ojca (Jan 14:6).

Jezus to Baranek Boży ( Jan. 1: 29 )

A nazajutrz Jan zobaczył Jezusa przychodzącego do niego i powiedział: Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata.

Jezus jako „Baranek Boży” (Jan 1:29, Obj. 5:6) to symbol:

Ofiary – jak baranki w Starym Testamencie były składane w ofierze (np. Iz 53:7)

Czystości – baranek to zwierzę „niewinne”, bez wad (por. 1 P 1:19)

Zwycięstwa – w Apokalipsie Baranek zwycięża (Obj. 5:6, 17:14)

Czyli Jezus jako Baranek:

Daje życie za innych (umiera za nas)

Jest niewinny, doskonały

Zwycięża śmierć, grzech

Jezus to woda życia ( Jan. 4: 14 )

 Jezus mówi: Kto pije wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął wcale. A woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody, wytryskającej ku życiu wiecznemu.

To symboliczne! Woda życia to:

Uduchowienie, życie z Bogiem (por. Jan 7:37-39)

Zaspokojenie głodu duchowego – Jezus daje to, czego nikt inny nie da

Życie wieczne – ta „woda” prowadzi do Boga

Jezus to oblubieniec ( Mat. 25: 6, BW, Obj. 19: 7 )

Wtem o północy powstał krzyk: Oto oblubieniec, wyjdźcie na spotkanie.

 Cieszmy się i radujmy się, i oddajmy mu chwałę, bo nadeszło wesele Baranka, a jego małżonka się przygotowała.

Jezus jest określany jako „Oblubieniec” w kontekście Jego relacji z Kościołem (np. Ef 5:25-27, Mt 9:15).

To symboliczne przedstawienie:

Jezus jako Oblubieniec

Kościół (wspólnota wierzących) jako Niewiasta/Oblubienica

To obraz miłości, oddania, zjednoczenia. Jak w biblijnym obrazie małżeństwa.

W tym obrazie:

Jezus (Oblubieniec): kocha, daje się za Kościół, troszczy się (Ef 5:25)

Kościół (Oblubienica): jest „przygotowywana” na powrót Oblubieńca, ma być wierna (2 Kor 11:2, Obj 19:7)

To symbolizuje głęboką relację miłości między Jezusem a Jego ludem.

W Apokalipsie (19:7, 21:2) jest obraz „wesela Baranka” – to kulminacja tej relacji.

Lew z pokolenia Judy ( Obj. 5: 5 )

Wtedy jeden ze starszych powiedział do mnie: Nie płacz! Oto zwyciężył lew z pokolenia Judy, korzeń Dawida, aby otworzyć księgę i złamać siedem pieczęci.

W Apokalipsie (Obj 5:5) jest: „Oto zwyciężył Lew z pokolenia Judy, Odrośl Dawida”. To odniesienie do:

Pokolenia Judy – Jezus pochodzi z linii królewskiej Dawida, z pokolenia Judy (Mt 1:1-2).

Lew symbolizuje władzę, królewskość, zwycięstwo (por. Rdz 49:9-10).

Odrośl Dawida wskazuje na Mesjasza, który ma „odnowić” władzę Dawida (Iz 11:1).

Czyli to tytuł dla Jezusa jako Mesjasza, zwycięskiego Króla .

Jezus to dobry pasterz ( Jan. 10: 11 )

Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz oddaje swoje życie za owce.

 Tak, ciekawa uwaga! W Biblii Jezus jest też „Barankiem Boga” (Jan 1:29, Obj 5:6) – to inna metafora. Jako „Baranek” Jezus jest ofiarą, która daje życie za innych (Iz 53:7, Jan 1:29). Czyli Jezus jest i Pasterzem (opiekunem), i Barankiem (ofiarą) .

Gdybyśmy zapytali: Co to były za owce? znaleźlibyśmy liczne świadectwa Pisma Świętego, że pierwotnie naród Żydowski stanowił tę trzodę i że król Dawid uznawał siebie za jedną z tych owiec. Tak więc Bóg uczynił Hebrajczyków Swoim wybranym narodem. W miarę ich posłuszeństwa Jego przykazaniom, Bóg błogosławił im, gdy zaś schodzili na bezdroża, ćwiczył ich i przywodził ponownie pod Swoją opiekę.

Oprócz cielesnego nasienia, Abraham miał mieć jeszcze nasienie duchowe, które miało panować nad cielesnym i przez nie błogosławić wszystkie narody i rodzaje ziemi. Przeto rozumiemy, że tekst nasz ma szczególniejsze zastosowanie do duchowego Izraela, tak jak wszystkie najgłówniejsze obietnice Boże są właśnie dla tegoż Izraela duchowego. Cielesnym Izraelem były dzieci Abrahama według ciała, zaś duchowymi dziećmi są spłodzeni z Ducha Świętego do nowej natury – do natury duchownej. Przeto chociaż Bóg miał i wciąż jeszcze ma pieczę nad Izraelem cielesnym, to jednak większą i szczególniejszą opieką otacza Izraela duchowego.

TROSKLIWOŚĆ PASTERZA

On wielki Nad-Pasterz jest gotowy przyjąć wszystkie zbłąkane owce, chcące powrócić do Jego owczarni. On naznaczył na naszego Pasterza tego, który umarł za nas, aby tym sposobem mógł wybawić wszystkie owce z mocy onego złośnika – onego lwa ryczącego, który obchodzi szukając, kogo by pożreć.

Jezus to prawda, droga, życie ( Jan. 14: 6 )

Jezus mu odpowiedział: Ja jestem drogą, prawdą i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca jak tylko przeze mnie.

 Droga: Jezus jest „drogą” do Boga, do zbawienia. On nas prowadzi do Ojca.

Prawda: Jezus jest ucieleśnieniem prawdy Boga, On objawia prawdę o Bogu i o nas samych.

Życie: Jezus daje „życie wieczne”, On jest źródłem życia …

Jezus to krzew winorośli ( Jan. 15: 1, 2 )

 Ja jestem prawdziwą winoroślą, a mój Ojciec jest winogrodnikiem. Każdą latorośl, która we mnie nie wydaje owocu, odcina, a każdą, która wydaje owoc, oczyszcza, aby wydawała obfitszy owoc.

Jezus mówi: „Ja jestem prawdziwą winoroślą, a Ojciec Mój jest winiarzem… Ja jestem winoroślą, wy gałęziami” (Jan 15:1, 5). Chodzi o to, że jak gałęzie są połączone z krzewem winorośli, tak my mamy być połączeni z Jezusem, żeby przynosić „owoce” – dobre uczynki, miłość, życie. Bez połączenia z „krzewem” (Jezusem) nie możemy „owocować”.

Kto może owocować? Nie, nie wszyscy . Jezus mówi „wy gałęziami” odnosząc się do tych, którzy są Jego uczniami, którzy w Niego wierzą (Jan 15:5). To jakby zaproszenie do bycia „w Nim”, żeby przynosić owoce. Co to znaczy „przynosić owoce”.

W tym kontekście „przynosić owoce” znaczy żyć w zgodzie z nauką Jezusa, okazywać miłość, mieć dobre uczynki, być posłusznym Jego słowu. W Jan 15:8 Jezus mówi, że „przynoszenie owocu” to dowód, że jesteśmy Jego uczniami i to sprawia, że Ojciec jest „wysławiany”.

Jezus to wąż miedziany ( Jan. 3: 14, 15 )

A jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak musi być wywyższony Syn Człowieczy; Aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.

Odczytajmy ponownie wersety podstawowe / Jan 3: 14,15 / oraz zapis starotestamentowy / 4 Mojż.21: 6-9 /

Przybyli więc ludzie do Mojżesza, mówiąc: «Zgrzeszyliśmy, szemrząc przeciw Panu i przeciwko tobie. Wstaw się za nami do Pana, aby oddalił od nas węże». I wstawił się Mojżesz za ludem. Wtedy rzekł Pan do Mojżesza: «Sporządź węża i umieść go na wysokim palu; wtedy każdy ukąszony, jeśli tylko spojrzy na niego, zostanie przy życiu». Sporządził więc Mojżesz węża miedzianego i umieścił go na wysokim palu. I rzeczywiście, jeśli kogoś wąż ukąsił, a ukąszony spojrzał na węża miedzianego, zostawał przy życiu.

Lekarstwo-wąż miedziany, był dla Izraelitów wg ciała próbą wiary; trudno im było zapewne uwierzyć, że wystarczy patrzeć, by żyć, być uleczonym.

– 2 Kor.5: 21

On to dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu, abyśmy się stali w Nim sprawiedliwością Bożą. – ofiarą za grzechy ( hamartia – grzech i ofiara za grzech ).

Jedynie przyjęcie Chrystusa i to ukrzyżowanego zapewnia ludziom życie wieczne; przez swe ukrzyżowanie nasz Pan dokonał odkupienia; wiara w to zapewnia usprawiedliwienie i dalsze kroki prowadzące do Boga . Hebr.12: 2,3

Patrzmy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala. On to zamiast radości, którą Mu obiecywano, przecierpiał krzyż, nie bacząc na [jego] hańbę, i zasiadł po prawicy na tronie Boga. Zważcie więc na Tego, który ze strony grzeszników tak wielką wycierpiał wrogość wobec siebie, abyście nie ustawali, załamani na duchu.

To ciekawa kwestia! Wąż w Biblii jako symbol ma podwójne znaczenie. W Księgę Rodzaju (3) wąż jest symbolem zła. Ale w kontekście węża miedzianego, to raczej symbol uzdrowienia i zbawienia. Można to rozumieć tak, że Jezus bierze na siebie grzech (jak wąż symbolizujący grzech w Edenie), i poprzez swoją śmierć na krzyżu („podniesienie” jak wąż miedziany) przynosi uzdrowienie i zbawienie.

Wąż miedziany był również typem na naszego Pana Jezusa.

Jezus to światłość świata ( Jan. 8: 12 )

Jezus znowu powiedział do nich: Ja jestem światłością świata. Kto idzie za mną, nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światłość życia.

Jan. 1: 8,9

Łączność między Starym a Nowym Testamentem w kwestii Jezusa jako światła świata jest wyraźna. W Starym Testamencie prorocy jak Izajasz (9:1-2, 42:6-7) mówili o Mesjaszu jako źródle światła dla narodów i o narodzie izraelskim jako przekazującym to światło reszcie ludzkości:

Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką; nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło. Pomnożyłeś radość, zwiększyłeś wesele. Rozradowali się przed Tobą, jak się radują we żniwa, jak się weselą przy podziale łupu.

Ja, Pan, powołałem cię słusznie, ująłem cię za rękę i ukształtowałem, ustanowiłem cię przymierzem dla ludzi, światłością dla narodów, abyś otworzył oczy niewidomym, ażebyś z zamknięcia wypuścił jeńców, z więzienia tych, co mieszkają w ciemności.

Czyli, Jezus sam siebie nazywa 'światłością świata, jak czytaliśmy u Jana 8:12, a Mateusz (4:14-16) widzi w Nim wypełnienie tych przepowiedni. To pokazuje, że Jezus jest oczekiwanym światłem, które przynosi nadzieję i zbawienie.

Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza: Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego. Droga morska, Zajordanie, Galilea pogan! Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci światło wzeszło. Odtąd począł Jezus nauczać i mówić: «Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie».

Widzimy więc, że Jezus jako „Światło” to symbol obecny w Starym i Nowym Testamencie.

Oprócz Izajasza (np. Iz 9:1, 60:1-3), motyw światła w kontekście mesjańskim pojawia się też w: Psalmach (np. Ps 36:10 – Albowiem w Tobie jest źródło życia, i w Twej światłości oglądamy światłość), Habakuka (Ha 3:4 – Wspaniałość Jego podobna do światła) 4 Wspaniałość Jego podobna do światła, promienie z rąk Jego tryskają, w nich to ukryta moc Jego.BT

W Starym Testamencie to często symbol:

Obecności Boga (np. Wj 3:2 – krzew gorejący)

Ocalenia, zbawienia (np. Ps 27:1 – Pan jest światłem moim i zbawieniem)

Prawdy, mądrości (np. Prz 13:9 – Wesoło błyszczy światło sprawiedliwych)

Jezus w Nowym Testamencie  nie tylko o sobie mówi: Ja jestem światłością świata (Jan 8:12)

Synami światłości, synami dnia nazywa swych uczniów: 1 Tes.5: 4-8 Czyni to w przeciwieństwie do reszty świata, która jest w ciemności

Ale wy, bracia, nie jesteście w ciemnościach, aby ów dzień miał was zaskoczyć jak złodziej. Wszyscy wy bowiem jesteście synami światłości i synami dnia. Nie jesteśmy synami nocy ani ciemności. Nie śpijmy przeto jak inni, ale czuwajmy i bądźmy trzeźwi. Ci, którzy śpią, w nocy śpią, a którzy się upijają, w nocy są pijani. My zaś, którzy do dnia należymy, bądźmy trzeźwi, przyodziani w pancerz wiary i miłości oraz w hełm nadziei zbawienia.

Podobnie Jak. 1: 16-18, 5-6:

Nie dajcie się zwodzić, bracia moi umiłowani! Każde dobro, jakie otrzymujemy, i wszelki dar doskonały zstępują z góry, od Ojca świateł, u którego nie ma przemiany ani cienia zmienności.

Jeśli zaś komuś z was brakuje mądrości, niech prosi o nią Boga, który daje wszystkim chętnie i nie wymawiając, a na pewno ją otrzyma. Niech zaś prosi z wiarą, a nie wątpi o niczym.

O tych, którzy są w świetle mówi w Ew. Jana 17: 17, 19

Uświęć ich w prawdzie. Słowo Twoje jest prawdą. Jak Ty Mnie posłałeś na świat, tak i Ja ich na świat posłałem. A za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie.

 Wypełnia się to, o czym mówili:

Mal. 4: 2

 A dla was, czczących moje imię, wzejdzie słońce sprawiedliwości i uzdrowienie w jego skrzydłach. Wyjdziecie [swobodnie] i będziecie podskakiwać jak tuczone cielęta.

Ps. 97: 11

Światło wschodzi dla sprawiedliwego i radość dla ludzi prawego serca.

 Nawiązanie do tych proroctw znajdujemy u :

Łuk. 2: 77- 79, i UBG i BT

Jego ludowi dasz poznać zbawienie, [co się dokona] przez odpuszczenie mu grzechów, dzięki litości serdecznej Boga naszego. Przez nią nawiedzi nas Słońce Wschodzące z wysoka, by zajaśnieć tym, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają, aby nasze kroki zwrócić na drogę pokoju.

Mat. 13:43

Wtedy sprawiedliwi jaśnieć będą jak słońce w królestwie Ojca swego. Kto ma uszy, niechaj słucha!

Iz. 60:1-3

Powstań! Świeć, bo przyszło twe światło i chwała Pańska rozbłyska nad tobą.

Bo oto ciemność okrywa ziemię i gęsty mrok spowija ludy, a ponad tobą jaśnieje Pan, i Jego chwała jawi się nad tobą. I pójdą narody do twojego światła, królowie do blasku twojego wschodu.

Jak światło oświeca drogę naturalnym oczom, tak prawda – światło oświeca drogę oczom zrozumienia.

Gdyby o tym wszystkim pamiętali tłumacze Ew. Mat. 24: 27-28 nie tłumaczyliby słowa astrape na błyskawica zamiast na jasne świecenie.

Albowiem jak błyskawica zabłyśnie na wschodzie, a świeci aż na zachodzie, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego. Gdzie jest padlina, tam się i sępy zgromadzą.

Jezus nigdzie w Biblii nie jest nazwany błyskawicą. Natomiast w wielu miejscach, jak mogliśmy zauważyć, nazywany jest światłością, światłem czy wprost Słońcem.

Mamy tutaj przykład, jak starotestamentowe symbole pozwalają zrozumieć teksty Nowego Testamentu.

Usługa: brat Czesław Ruciński

▶️ „NASZE CELE”, br. Czesław Ruciński

Nowy rok rozpoczęliśmy w naszym zborze Badaczy Pisma Świętego w Bydgoszczy szczególnym wykładem noworocznym. Brat Czesław Ruciński skierował nasze myśli ku tematowi niezwykle ważnemu: celowi ludu Bożego oraz jego przyszłości.

Był to wykład pełen zachęty, osobistych refleksji i biblijnych napomnień, które pomagają nam właściwie patrzeć na nasze poświęcenie, doświadczenia oraz codzienne chrześcijańskie życie.

Chwała oddawana Bogu i Jego opieka nad ludem

„Bogu ślubujcie i oddajcie śluby; wszyscy, którzy jesteście wokół Niego, niech przynoszą dary Straszliwemu.”
(Psalm 76:12)

„Błogosławcie, ludy, Boga naszego i rozgłaszajcie głośno Jego chwałę! On zachował przy życiu duszę naszą i nie dał zachwiać się nodze naszej.”
(Psalm 66:8–9)

Już na początku zostaliśmy skierowani ku wdzięczności. To Pan jest Tym, który podtrzymuje nasze życie duchowe, który czuwa, aby nasza noga się nie potknęła ponad miarę. Każdy nowy rok to kolejna okazja, by świadomie odnawiać nasze śluby wobec Boga.

Główny cel: własne zbawienie

Jedna z najmocniej wybrzmiewających myśli wykładu była bardzo prosta, a jednocześnie fundamentalna:

Naszym głównym celem jest własne zbawienie.

Nie bogactwo, nie osiągnięcia tego świata, nie to, co zostawimy po sobie materialnie.
„Nagi przychodzisz i nagi odchodzisz” – niczego z tego świata ze sobą nie zabierzemy.

Doświadczenia, które Pan dopuszcza, nie są przypadkowe. One służą naszemu rozwojowi, oczyszczeniu i przygotowaniu do przyszłej służby Królowi.

Staranie o świętość i radość z poświęcenia

„Oczyszczajmy się więc z wszelkiej zmazy ciała i ducha, dopełniając świętości w bojaźni Bożej.”
(2 Koryntian 7:1)

Zmazy ciała potrafimy łatwo rozpoznać – niewłaściwe słowa, brak cierpliwości, nieopanowanie.
Ale były też zwrócone nasze myśli ku zmazom ducha:
– brak ufności,
– brak prawdziwej wiary,
– wewnętrzne nastawienie, które oddala nas od Pana.

Poświęcenie nie jest ciężarem – powinno być źródłem radości, bo to Chrystus swoją ofiarą położył podwaliny pod wszystko, czym dziś żyjemy.

Wzrastanie w miłości i jedności

„Abyście mogli pojąć wraz ze wszystkimi świętymi, jaka jest szerokość i długość, i wysokość, i głębokość, i poznać miłość Chrystusową…”
(Efezjan 3:18–19)

„Aż dojdziemy wszyscy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do męża doskonałego…”
(Efezjan 4:13)

Miłość Chrystusowa jest ogromna – i to w niej mamy wzrastać. Celem jest dojrzałość duchowa, nie tylko indywidualna, ale i zborowa.

Padły też bardzo osobiste słowa o obecności Pana:

„Gdzie dwóch albo trzech zgromadzonych w imię moje, tam jestem pośród nich” – duchem i wpływem.
To było szczególnie mocno odczuwalne w ostatnim czasie.

Upadki, które mogą wzmocnić

„Bo siedem razy upadnie sprawiedliwy, lecz znowu powstanie.”
(Przypowieści 24:16)

Upadki nie muszą nas niszczyć. Jeśli powstajemy, mogą stać się źródłem wzmocnienia i większej pokory.

Został też przywołany przykład apostoła Pawła, który trzykrotnie prosił Pana o ulgę, a odpowiedź brzmiała:

„Dosyć masz, gdy masz łaskę moją.”

Czasem Pan nie usuwa trudności, ale daje łaskę, by przez nie przejść.

Życie chrześcijańskie jako świadectwo

Nie zawsze musimy nauczać słowami.
Jeśli żyjemy po chrześcijańsku, ktoś to zauważy.

„Beze mnie nic uczynić nie możecie.”
(Jan 15:5)

To przypomnienie o całkowitej zależności od Pana – w przeszłości, teraz i w przyszłości.

Odpowiedzialność za samego siebie

„Pilnujcie więc samych siebie…”
(Dzieje Apostolskie 20:28)

Zanim spojrzymy na innych, mamy patrzeć na własne serce, własne motywacje i własną drogę poświęcenia.

Wielki obłok świadków

„Mając wokół siebie tak wielki obłok świadków… patrzmy na Jezusa, sprawcę i dokończyciela wiary.”
(Hebrajczyków 12:1–2)

Wspomniani zostali:

• wierni Starego Testamentu,

• wierni Wieku Ewangelii,

• Pan Jezusa jako nasz największy wzór i Pan
• ale także ci, którzy byli pośród nas w zborze.

Padło wzruszające wspomnienie dr Ewy Fryski – osoby utalentowanej i wykształconej, a jednocześnie „jednej z nas”. Sala, która kiedyś była pełna, dziś wygląda inaczej – ale pamięć o wiernych pozostaje. (Wśród osób, które pożegnaliśmy w roku 2025 była także żona mówcy, siostra Elżbieta Rucińska)

Szczerość, modlitwa i Słowo Boże

Pan chce ludzi szczerych i otwartych ludzi, którzy chcą pójść za Nim – reszta nie ma takiego znaczenia.

„Módlcie się w każdym czasie… za wszystkich świętych.”
(Efezjan 6:18)

Modlitwa to przywilej, nie kara.

„Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, sami siebie zwodzimy… A jeśli kto zgrzeszy, mamy Orędownika u Ojca – Jezusa Chrystusa.”
(1 Jana 1:8; 2:1–2)

Gdy upadamy – idźmy szybko do Pana.

Codzienne badanie Pisma

„Byli szlachetniejsi… codziennie badali Pisma, czy tak się rzeczy mają.”
(Dzieje Apostolskie 17:11)

Biblia została porównana do magazynu duchowej broni dla żołnierzy Krzyża:

„Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne…”
(2 Tymoteusza 3:16–17)

W świecie nowoczesnych technologii padło też proste, ale trafne stwierdzenie:

Sztuczna inteligencja nie ma uczuć.

Rodzina i wzajemny szacunek

(Efezjan 6:1–4)

Mąż nie jest królem w domu, nie jest powołany do rządzenia, lecz także do liczenia się ze zdaniem żony.
Żona również powinna liczyć się ze słowem męża. Tak właśnie cementuje się rodzina.

Wykład przypomniał nam, że:

• naszym celem jest zbawienie,

• naszą drogą jest poświęcenie,

• naszą siłą jest Pan,

• a naszą przyszłością – służba Królowi, naszemu Panu Jezusowi.

Niech te myśli towarzyszą nam przez cały nadchodzący rok.

Wykład wygłoszony przez brata Wiktora Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 7 grudnia 2025 r. 

TP nr 486, s. 44 (2003 r.) – pytanie o nasze podejście do innych chrześcijan:

Fragment odpowiedzi:

Bernard W. Hedman przy pracy w swoim biurze.

„A zatem jako epifaniczni bracia musimy być bardziej tolerancyjni w naszym podejściu niż 53 lata temu i stać się bardziej ewangeliczni w naszym podejściu. Z drugiej strony powinniśmy być ostrożni, by pamiętać o tym, kim jesteśmy oraz o znaczeniu br. Johnsona i Prawd Epifanii pośród nas, które są powodami, dla których w ogóle istniejemy oddzielnie.”

I z tej samej strony: „Nasze podejście [do innych] nie powinno być „ile błędu oni mają?” (któremu jesteśmy wielce skłonni opierać się), lecz powinniśmy raczej pytać „ile prawdy oni mają?” oraz budować na prawdzie, jaką oni posiadają, chociaż z naszego punktu widzenia może zostać ona uznana za niewielką. Św. Paweł był dobrym przykładem w Dz. Ap. 17:22,23: on dopasowywał się do różnych zdolności i osobliwości wszelkiego rodzaju … ludzi, by obdarzyć ich błogosławieństwami”

Przypomnijmy te słowa apostoła Pawła z Dz. 17:22-23 (było to na ateńskim areopagu): „Mężowie ateńscy, widzę, że pod każdym względem jesteście nadzwyczaj religijni. Przechadzając się bowiem i przypatrując waszym świętościom, znalazłem też ołtarz, na którym było napisane: Nieznanemu Bogu. Ja głoszę wam tego, którego nie znając, czcicie.”

Doskonały sposób głoszenia Ewangelii. Odszukanie punktu zgody, tego, co nas łączy. Apostoł Paweł znalazł taki punkt z wyznawcami skrajnej formy politeizmu.

Skąd w ogóle potrzeba takiego stawania się bardziej ewangelicznymi i bardziej tolerancyjnymi w naszym podejściu? Co to za 53 lata o których wspomina brat Hedman? Te 53 lata to czas od śmierci brata Johnsona (1950 r.) do napisania tego artykułu (2003 r.). Czy wniosek jest taki, że brat Johnson był zbyt mało ewangeliczny i zbyt mało tolerancyjny? // A może coś zmieniło się w sytuacji wśród ludu Bożego, na co powinniśmy zwrócić uwagę?

Co ukształtowało nas jako epifanicznych badaczy Pisma Św. tak, że mamy raczej skłonność do twardych debat i polemiki, a także bardziej do uderzania w błąd i błądzących niż do delikatnego wskazywania na prawdę? Co sprawiło, że jesteśmy zbyt mało ewangeliczni?

Niektóre z przyczyn wynikają z naszej historii. Bardzo dobrze widać to na obrazie CIENI Przybytku, na którym, jak dowiadujemy się z wyjaśnień sług prawdy pokazane są m.in. różne wydarzenia paruzji i epifanii. W czasie paruzji i służby brata Russella kończyła się praca wyboru kapłanów. Był duży ruch w stronę do świątnicy i ze świątnicy. Korony MS były tymczasowo udzielane a potem odbierane, gdy objawiała się niewierność Bogu. Działo się to pośród przesiewań i ogromnych doświadczeń.

Po zakończeniu tej pracy i po śmierci br. Russella, jedną z prac, które w epifanii podejmował brat Johnson i skupiony wokół jego pracy ruch epifaniczny, było opieranie się tzw. kozłowi Azazela, a więc błędom i złemu duchowi, które były wprowadzane do ludu Bożego z powodu cielesnych wad członków klasy wielkiej kompanii.

Jedna i druga praca już dawno się skończyła. Pozostało jednak dawne nastawienie, które nie do końca odpowiada czasom, w których żyjemy i misji, która jest przed nami do wykonania. Dlatego, szczególnie po roku 2000, brat Hedman dużo pisał na temat potrzeby byśmy stali się bardziej tolerancyjni i bardziej ewangeliczni w naszej pracy. | Chcę przytoczyć kilka fragmentów z artykułów opublikowanych w latach 2000-2003, czyli w ostatnich latach służby brata Hedmana, który zmarł 30 stycznia 2004 r.:

1 – Sz.B. nr 179, s. 5 (2003 r.) – „W naszych poglądach nie powinniśmy być sekciarscy. Pan odłączył dla siebie chrześcijan w wielu dziedzinach życia i w różnych instytucjach oraz denominacjach religijnych. Wszyscy, którzy przyjmują Chrystusa jako Zbawiciela i Króla, są Braćmi i Siostrami w wierze.”

Myślę, że dobrze to widać w historii opowiedzianej w jednym wykładzie, którego słuchałem: „Pewien brat w Chrystusie jako zaproszony mówca ze Stanów przyjechał kiedyś na spotkanie biblijne do Polski. Było to na wsi i pewna staruszka – gorliwa, poświęcona katoliczka bardzo chciała z nim porozmawiać. Przeszła wiele kilometrów pieszo, żeby tylko porozmawiać. Gdy temu bratu to powiedziano, wyszedł na podwórku i rozmawiał tam z tą staruszką. Bracia i siostry byli ciekawi, jaka to będzie dyskusja. Ale zaczęli się dziwić, bo nie poruszano żadnych spornych kwestii, żadnych doktryn. Ten brat zadał tej staruszce te same pytania, które wcześniej tego dnia zadał chętnym do symbolu chrztu. Gdy odpowiedziała, że wierzy w Jezusa Chrystusa jako swego Zbawiciela i że oddała życie Bogu to uścisnął jej dłoń i powiedział, że podaje jej dłoń jako siostrze w Jezusie Chrystusie. Było to dwoje ludzi, którzy patrzyli na Jezusa i wierzyli, że otrzymają zbawienie przez Jezusa. To wystarczyło, by stali się dla siebie duchowym bratem i siostrą.”

2 – Sz.B. nr 157, s. 19 (2001 r.) – „Niektórzy dzisiaj popełniają ten sam błąd [który popełnił faryzeusz z przypowieści o faryzeuszu i celniku]. „Boże, dziękuję Ci, że jestem członkiem takiego a takiego kościoła i że mam Prawdę. Dziękuję Ci, że nie jestem jak inni Chrześcijanie” – i tak dalej. Musimy być ostrożni. Może być wielu takich, którzy nie mają światła Prawdy, jakie my mamy, ale są wierniejsi niż my.”

Dalej na tej stronie jest zacytowana Ew. wg Mateusza 5:3 – „Błogosławieni ubodzy w duchu, ponieważ do nich należy królestwo niebieskie”.

I komentarz brat Hedmana: „Błogosławieni Pana muszą być pokorni („ubodzy w duchu”), mając niską samoocenę. Jeśli się wywyższają we własnej opinii, nie należą do tego Królestwa. Jeśli są pyszni, Bóg będzie się im sprzeciwiał. Błogosławieni pokorni, bez względu na to, czy są Żydami, arystokratami, czy też celnikami i grzesznikami. Błogosławieni są ci, którzy nie są bogaci we własnej samoocenie. Błogosławieni miłosierni – ci, którzy mają współczucie i ducha przebaczenia wobec innych, którzy są słabi i zbłądzili.”

Nie nośmy głowy zbyt wysoko. Benjamin Franklin opowiadał kiedyś spotkanie z pewnym duchownym, Cottonem Matherem. Gdy się żegnali, po spotkaniu, pastor prowadził go skrótem przez wąski korytarz, w którym nisko zawieszona była belka. Franklin, młody i pewny siebie, rozprawiał na jakiś temat i nie zwracał na nic uwagi. Nagle pastor zawołał: „Pochyl się! Głowa w dół!”. Ale Franklin nie zdążył – uderzył głową w belkę. Wtedy pastor powiedział coś, co Franklin zapamiętał do końca życia: „Jesteś młody, a świat stoi przed tobą. Pochylaj się, idąc przez życie — a unikniesz wielu twardych uderzeń.”

3 – Sz.B. nr 157, s. 19 (2001 r.) – „Szatan jest sekciarzem i wprowadził wiele szkody do prawdziwego ludu Pana, wikłając go w sekciarstwo poprzez łączenie się w przeciwne sobie grupy. Powinniśmy pokonywać mur sekciarstwa i uprzedzeń.”

4 – Sz. B. nr 179, s. 6 (2003 r.) – „Mamy budować mosty nad wielką przepaścią, która oddziela nas od otaczającego świata, aby ci, którzy obecnie nie znają Pana i Prawdy, mogli się przekonać. Musimy być czujni, zawsze gotowi, by głosić Słowo dla Pana, by świadczyć o Jego Prawdzie.”

Pokonywanie murów i budowanie mostów: oto nasza praca na dzisiaj. Ale ostrożnie, by nie stracić tej prawdy, którą mamy.

5 – Sz.B. nr 146, s. 32 (2000 r.) – myślę, że to jest cytat jednej z wczesnych Strażnic brata Russella, jeszcze z XIX wieku. Wybrał go jednak i umieścił w Sztandarze Biblijnym brat Hedman, przez co zaktualizował nam te słowa – „Strzeżmy się formalizmu i stawania się członkami organizacji religijnych, które dążą do krępowania i ograniczania nas. Biblijne zasady są jedynymi zasadami, jakich będziecie potrzebować.

…Nie próbujcie krępować sumień innych ludzi i nie pozwalajcie drugim krępować waszych. Wierzcie i bądźcie posłuszni tak dalece jak możecie rozumieć Słowo Boże dzisiaj, i tak z dnia na dzień wzrastajcie w łasce, znajomości i miłości … Poznanie doktryn nie jest ostatecznym celem naszych spotkań, lecz raczej budowanie charakterów na podobieństwo Chrystusowe.”

6 – Sz.B. nr 179, s. 5 (2003 r.) – „Wszystko co mówimy i czynimy powinno mieć na względzie postęp sprawy Mistrza. Kiedy świat patrzy na chrześcijanina, powinien dostrzegać, że on lub ona postępuje z Chrystusem.”

Mam tu znowu pewną historię. „Mężczyzna mało zainteresowany sprawami duchowymi, utrzymywał kontakty sąsiedzkie z chrześcijaninem mieszkającym obok. Rozmawiali przez płot, pożyczali sobie narzędzia… Niestety, żona niewierzącego sąsiada zachorowała na raka i zmarła. Oto fragment listu, który później napisał: „Byłem w całkowitej rozpaczy. Przygotowania do pogrzebu i samą ceremonię przetrwałem jak w transie. Po ceremonii poszedłem na spacer wzdłuż rzeki i chodziłem bez celu przez całą noc. Nie byłem jednak sam. Mój sąsiad – chyba się o mnie bał – został ze mną przez cały ten czas. Nic nie mówił, nawet nie szedł obok mnie. Po prostu szedł ze mną. Kiedy słońce w końcu wzeszło nad rzeką, podszedł i powiedział: „Chodźmy na śniadanie”. Chodzę teraz do kościoła. Do kościoła mojego sąsiada. Chcę się dowiedzieć więcej o religii, która może zapewnić mi taką troskę, jaką okazał mi mój sąsiad. Chcę kochać i być tak kochanym przez resztę mojego życia”.  —

List do Rzym. 12:9 (Przekł. Literacki EIB) – „Miłujcie innych szczerze; a nie dla pozoru”. Traktujmy ludzi życzliwie, a kiedyś otworzą swoje serca i umysły na prawdę, którą chcemy się podzielić. Może stanie się to już teraz, a może stanie się w Królestwie. Próbujmy jednak nie ustawać na tej drodze. Nie miejmy w głowie wciągania kogoś do naszego zboru albo grupy, ale raczej pokazanie mu Pana Jezusa jako drogi zbawienia i jako Pana i Króla.

7 – Sz.B. nr 179, s. 6 (2003 r.) – „[To jest ciąg dalszy tego poprzedniego fragmentu, że świat ma w nas widzieć, że postępujemy za Chrystusem…] To nie znaczy, że chrześcijanin ma być smętny, surowy i pozbawiony poczucia humoru … mamy korzystać ze świata, lecz nie nadużywać go. Wszędzie wokół nas są cierpiący, niedoceniani i zbłąkani. Jako chrześcijanie nie możemy ich lekceważyć, bo Chrystus ich nie lekceważył. Chociaż nasz Pan był zdeterminowany w oddaniu się swej misji – kładąc swoje życie dzień po dniu, a ostatecznie na krzyżu, jako Odkupiciel człowieka – On współczuł otaczającym Go ludziom, Żydom i poganom. Jego współczucie i wielkoduszność wyrażały uczucia Ojca, którego obecnością Jezus się rozkoszował. Niech tak będzie z każdym z nas.”

Żyjemy w takiej epoce skupienia na „ja”. Na sobie samym i sobie samej. Autor zachęca tu do pewnego wyjścia z tego kręgu i z tej perspektywy skupionej na sobie.

Myślę, że poglądy z tych artykułów dają szeroki punkt widzenia. Dzięki nim można lepiej dostrzec działalność chrześcijan w różnych sferach, ktoś pomaga potrzebującym, ktoś rozdaje Biblie. Różne grupy głoszą różne nauki (pewne głoszą baptyści, inne ŚJ, itd.). Bóg używa różnych ludzi – nie jest w żaden sposób ograniczony. Jeżeli dostrzegamy w innych ludziach Bożych sług to będzie nam łatwiej docenić ich pracę i w miarę możliwości wspierać ich pracę (choćby przez modlitwę i dobre słowo). Będzie nam też łatwiej służyć tym ludziom taką częścią ewangelii, którą my sami posiadamy.

Każdy ma oczywiście swoją własną służbę od Boga i miejsce w gronie dzieci Bożych. Odnajdujemy się na tej duchowej mapie przez nasze sumienie, które – na podstawie Biblii, opatrzności, modlitwy i ducha świętego – może nam powiedzieć, co robić w danym miejscu i czasie.

„Bardziej ewangeliczni”. Co przez to rozumieć? Br Arthur Ryppa przypomniał mi w Kiczycach o myśli siostry Marii Kwaśniewskiej, którą przynajmniej kilka razy powtarzała. O tym, że chciałaby w naszych wykładach i w naszym głoszeniu ewangelii więcej słyszeć o Jezusie. Prawda Biblii jest chrystocentryczna. My też powinniśmy pokazywać na Niego, szczególnie jako Zbawiciela i Króla.

Po wielu latach różnych sporów doktrynalnych i organizacyjnych pewne rzeczy mogły się trochę zatrzeć, choć nie powinny. Możemy być czasami zbyt zajęci wykazywaniem naszych racji. Może za bardzo skupiamy się na śledzeniu błędu u drugich. Może za bardzo staramy się podkreślić, że nasze postępowanie było wierne, a nasze zrozumienie słuszne. I może nam w życiu i w głoszeniu umykać to, co najważniejsze. To, że nikt nie przychodzi do Ojca inaczej niż przez Jezusa; że to On jest naszą drogą, prawdą i życiem. I że tylko okup Jezusa daje nam możliwość usprawiedliwienia przed Bogiem i zdobycia życia wiecznego; wreszcie, że tylko Jezusa możemy w 100% naśladować! Jak tydzień temu powiedział brat Marek Bejger: „Drudzy nie są dokładnie tacy jak my. My wszyscy mamy być podobni do Pana, a nie jedni do drugich na swój własny wzór”.

W pewien szabat w synagodze Jezusowi podano zwój i przeczytał z niego fragment z Izaj. 61:1-2 – „Duch Pana BOGA jest nade mną, bo Pan mnie namaścił, abym głosił dobrą nowinę cichym, posłał mnie, abym opatrzył rany skruszonym w sercu, abym zwiastował uwięzionym wyzwolenie, a związanym otworzenie więzienia; abym ogłosił miłościwy rok PANA”

Jezus powiedział, że to Pismo wypełniło się tego dnia. To było Jego posłannictwo – leczyć pokorne i skruszone serca. On skupiał się na tym, by leczyć, a nie żeby łamać serca. Duch święty pobudza nas by to samo robić dzisiaj.

Ps. 34:18 zapewnia: „Bliski jest Pan skruszonym w sercu i wybawia złamanych na duchu”; Bóg nie odrzuca pokornych i złamanych, lecz właśnie takich podnosi, leczy i pociesza. My też nie mamy ranić i kruszyć serc. Mamy tylko szukać tych, którzy już są zranieni – zawiedzeni, zrozpaczeni, rozczarowani sobą lub światem. I to do nich duch święty nas posyła.

„Zwiastowanie wolności więźniom” to ogłoszenie wyzwolenia z grzechu i śmierci – do wolności, którą daje tylko Jezus. On otwiera oczy duchowo ślepych i prowadzi ludzi do światła prawdy. A już niedługo otworzy oczy tych, którzy śpią w prochu ziemi.  Jezus ma taką moc i ma do tego prawo.

Jezus nie cytuje już tego, bo nie było to ważne w tamtym czasie,
ale Izaj. 61:2-3 mówi dalej: „Abym ogłosił … dzień pomsty naszego Boga; abym pocieszył wszystkich płaczących; abym sprawił radość płaczącym w Syjonie i dał im ozdobę zamiast popiołu, olejek radości zamiast smutku, szatę chwały zamiast ducha przygnębienia”

Żyjemy w „dniu pomsty”, w ucisku. Jednak to, co możemy powiedzieć chrześcijanom i światu jako nieliczni, to fakt, że Bóg nie zniszczy ludzkości, ale zniszczy zły porządek, by zrobić miejsce dla Królestwa pokoju i sprawiedliwości. Takie słowa będą podnosiły na duchu, ale nie wszystkich. One są przeznaczone dla „płaczących w Syjonie”. Dla tych w chrześcijaństwie, którym nie podobają się obecne warunki.

Wiemy, że ewangelia nie trafia dziś do wszystkich ludzi, ale właśnie ten zbadany fragment pokazuje, że nie musi. Nie powinniśmy się tym zniechęcać. Nasza ewangelia nie jest dla tych, o których mówi Amos 6:1 – „Biada beztroskim na Syjonie i pokładającym ufność w górze Samarii.” Nas interesują ci płaczący w Syjonie, a nie ci ‘beztroscy’, czyli zadowoleni z siebie, obojętni, którzy nie uznają swojego złego stanu. Nie powinniśmy też przeklinać tych miejsc, gdzie nas nie przyjęto i tych ludzi, którzy nas dzisiaj odrzucają.

NIE naśladujmy Jakuba i Jana w tym gdy chcieli spuścić ogień na miasta Samarytan, ale naśladujmy Jezusa, który przyszedł, aby zbawić ludzkie dusze, a nie je zatracać. A kiedy byli przepędzani mówił: „idźmy do innego miasteczka”. Mówił też byśmy pomiędzy ludźmi byli roztropni jak węże (czyli: mądrzy, sprytni, pomysłowi w tym co dobre) i niewinni (albo: szczerzy, prości, łagodni, nieskazitelni) jak gołębice.

Nasza postawa będzie wtedy miała dobry wpływ na drugich. Czasami potrzeba nam użycia wyobraźni. Co i jak zrobić, żeby zaciekawić naszych znajomych ewangelią? Możliwe, że zaciekawimy prawdą nowe osoby.
A może uda nam się pojednać też z braćmi i siostrami, którzy cały czas są blisko? Takie rzeczy nie są niemożliwe, choć oczywiście spodziewamy się ich więcej, gdy ucisk będzie narastał i gdy będzie zakończony. Wtedy znikną wszystkie organizacje, które ograniczają lud Boży dzisiaj.

Mamy jednak przykłady takie jak opisane w TP nr 478, s. 79 (2001 r.). Chodziło o Polskę w tamtym czasie: „Niektóre zbory, szczególnie na wschodzie spotykają się z obiema grupami dla społeczności i słuchania Słowa Pańskiego. Mogą to być małe kroki w kierunku Tysiąclecia, kiedy to będzie Jedna owczarnia i jeden pasterz” (Jan 10:16).”

Te obie grupy to w tamtym czasie Zrzeszenie Wolnych Badaczy i ŚRME. Teraz jednak też takie relacje są budowane. Już w roku 1989 w TP nr 402, s. 101-102, brat Hedman pisał:

„Innym zagadnieniem jest nasz związek z pozostałymi grupami braci w Prawdzie. Przeżyliśmy z tymi grupami różne etapy doświadczeń. Czasy Pastora Russella i czasy brata Johnsona, gdy ten ostatni zbijał ich błędy. (…) W ostatnich dziesięciu latach miały miejsce dalsze próby nawiązania kontaktów z nimi przez br. Gohlkego i innych braci, aby im dowieść, że naprawdę pochodzimy z tej samej rodziny, że często w to samo wierzymy i pragniemy im pomóc o tyle, o ile to jest możliwe.

Widzę zatem wzmożoną aktywność względem tych grup a my staramy się być bardziej pojednawczy. Niektórzy z tych braci nigdy nie słyszeli o Świecko Domowym Ruchu Misjonarskim ani o br. Johnsonie. Nie znają oni naszego prawdziwego stanowiska ani podstawy naszych nauk.

Mamy do czynienia z inną generacją ludzi w Prawdzie. Wśród nich jest wielu poświęconych i możemy im pomóc przez głoszenie posłannictwa o poświęceniu bez względu na wyznanie, o niesekciarstwie i o wzajemnych stosunkach wyznaniowych. Może zauważyliście, że TP i SZ.B. zrobiły pewien krok, aby z tymi braćmi rozmawiać przyjaźnie. Nade wszystko jednak Słowo Boże musi być wpierw „czyste, potem spokojne”. Naszej służby nie możemy doprowadzić do granicy kombinacjonizmu lub poświęcić prawdę.”

Kombinacjonizm to ruch zjednoczeniowy i połączeniowy w chrześcijaństwie. Prowadzi do łączenia sekt i ugrupowań formalnie zamiast łączenia się braci i sióstr na podstawie Biblii, oddolnie, w lokalne, niezależne zbory. Na tym polega także różnica między ekumenią, a biblijną jednością.

Proponuję, żebyśmy spojrzeli znowu na obraz Cieni Przybytku. Mówiłem na początku, że pewne działania dotyczące świątnicy i dziedzińca już się skończyły (nie ma już na ziemi ani klasy kościoła ani WK). Co teraz się dzieje z punktu widzenia tego, jak widzimy wypełnianie się obrazu Przybytku?

Na obecny czas w obozie wokół Przybytku pokazane jest nadal chrześcijaństwo, ale teraz są w nim zarówno poświęceni i usprawiedliwieni ludzie, jak i ci, którzy są chrześcijanami tylko z nazwy, nominalnie. Poza obozem znajduje się reszta ludzkości: muzułmanie, hinduiści, buddyści, agnostycy, ateiści itd.

To co robi lud Boży z grup badaczy Pisma Świętego to wskazywanie ludziom w obozie na białe zasłony dziedzińca, które pokazują Chrystusa jako Zbawiciela i Króla. Mamy zachęcać tych, którzy mają otwarte oczy i uszy, by przyszli bliżej. Robimy to głównie dlatego, że zbliża się czas, kiedy po przebraniu się w szaty czci i chwały antytypiczny arcykapłan (czyli Chrystus) wyjdzie do obozu i pobłogosławi najpierw tych, którzy będą przed nim zgromadzeni.

Wyobraźmy sobie 12 pokoleń Izraela, obóz, jako całe chrześcijaństwo w jego podziałach. Wiemy z pism brata Johnsona, że w WE było tam dwanaście głównych podziałów denominacji chrześcijańskich i każdej powierzono pewne prawdy do pielęgnowania. Był (1) Juda – prezbiteranie; (2) Isaszar – uczniowie Chrystusa, (3) Zebulon – adwentyści, 4) Ruben – grekokatolicy, (5) Symeon – rzymskokatoliccy, (6) Gad – episkopalanie, (7) Efraim – luteranie, (8) Manases – kongregacjonaliści, (9) Beniamin – sekty fanatyczne, (10) Dan – baptyści, (11) Aszer – metodyści, (12) Naftali – unitarianie-uniwersaliści. (Zobacz szczegóły: E8, s. 11)

Każda z tych grup i tysiące denominacji, które się z nich wywodzą, mają swoje główne prawdy. Dobrze, gdybyśmy je poznali i gdybyśmy umiejętnie przy ich pomocy umieli pokazywać ludziom z tych grup, jak mogą zdobyć więcej prawdy. Jak pisał brat Hedman powinniśmy bardziej patrzeć, jakie mają prawdy, a nie – jaki mają błąd.

W czasie Epifanii, w naszych czasach, wszystkie te grupy i zorganizowane kościoły jako takie oddalają się coraz bardziej na tyły obozu i ostatecznie wyjdą poza ten obóz (po ucisku już nie będzie denominacji a tylko ludzie, którzy się z nich wywodzą). I ostatecznie w obozie zostaną tylko ci, którzy będą trzymali się Pana Jezusa jako Zbawiciela i Króla.

Będziemy się różnić. Ale nie będą już nas dzielić płoty naszych denominacji, bo spali je ogień ucisku. Tacy wierzący będą coraz bliżej siebie nawzajem, bo będzie ich coraz mniej. Kiedy więc hipokryci i ci, którzy szukali korzyści, opuszczą chrześcijaństwo, to ludzie z różnych grup staną się sobie bliscy i będą się nawzajem bardziej cenić. To jak na Syberii i w ZSRR w trudnych czasach, gdzie na początku pytano tylko czy wy ‘wieruszczi’ czy wy ‘niewieruszczi’ – wierzący czy niewierzący?

Ap. Paweł pisał w 2 Tym. 4:2 (Literacki EIB) – „Głoś Słowo! Bądź gotowy w porę i nie w porę [BW: ‘w czas dogodny i w czas niedogodny’, dla ciebie], aby poprawić, upomnieć, zachęcić – z całą cierpliwością [gr. makrothymia – długocierpliwość, nieskwapliwość, wyrozumiałość], umiejętnie.” Mamy dać świadectwo ewangelii, kiedy nam to odpowiada i kiedy nam to nie odpowiada. Głosić prawdę w duchu miłości i rosnąć w podobieństwie do Chrystusa. Na tym polega nasza ewangeliczność. Naśladujmy Jezusa i ogłaszajmy światu, jak dobry jest Pan, jak wielkim jest Królem i Zbawicielem; i jak dobry i szeroki jest Boski plan zbawienia.

W TP nr 434, s.47 brat Hedman pisze (ja zacytuje to z tłum. br Adama Urbana z oryginału angielskiego, ale różnica jest niewielka): „Każdego dnia powinniśmy oczyszczać nasz stan przed Bogiem. Każdego wieczoru powinniśmy udawać się na spoczynek w takim stanie, w jakim chcielibyśmy to uczynić wiedząc, że nie obudzimy się następnego ranka. Rankiem, zanim wstaniemy, naszą pierwszą myślą powinno być: „Jak mogę dzisiaj sprawić Panu przyjemność i być pomocnym dla innych, a szczególnie jak mogę pokonać samego siebie?”.

Jakie są obietnice dla takich osób?

Ps. 91:14-15 – „Wybawię go, bo mnie umiłował, wywyższę go, bo poznał moje imię. Będzie mnie wzywał, a ja go wysłucham; będę z nim w utrapieniu, wyrwę go i otoczę chwałą.”

Tym, którzy pokochali Boga, Bóg nie obiecuje lekkiej drogi i tego, że zawsze będziemy rozumieli, czemu stało się tak czy inaczej w naszym życiu. Bóg jednak obiecuje, że w naszej rozpaczy, w naszych smutkach i w radościach On zawsze nas wysłucha i że będzie z nami obecny w różnych utrapieniach (nie będziemy sami).

Bóg obiecuje też, że tych którzy go kochają, tak czy inaczej wyprowadzi w końcu z doświadczeń i utrapień, i że na koniec udzieli wiernym nagrody.

4 obietnice dla człowieka, który przylgnął do Boga i umiłował go:
1) WYSŁUCHANIE ZE STRON BOGA („wysłucham”)
2) OBECNOŚĆ BOŻA W RÓŻNYCH NASZYCH DOŚWIADCZENIACH
(„będę z nim w utrapieniu”)
3) WYPROWADZENIE NAS Z DOŚWIADCZEŃ I UTRAPIEŃ („wyrwę go”)
4) NAGRODZENIE CZŁOWIEKA, KTÓRY ŻYJE Z BOGIEM („otoczę chwałą”)

Pytaniem nie jest, czy Bóg spełni swoje obietnice. Bóg na pewno to zrobi, bo jest wierny i zawsze spełni to, co obiecał. Bóg kocha spełniać swoje obietnice. Ale czy jestem człowiekiem, który umiłował Boga i poznał Jego imię? I czy stanę się „bardziej ewangeliczny”?

W tym wykładzie brat Czesław Ruciński przedstawia pierwszy z etapów Bożego planu zbawienia – zbawienie wszystkich ludzi od wyroku grzechu, który spadł na całą ludzkość w Edenie.
Punktem wyjścia rozważania jest fragment z 1 Listu do Tymoteusza 2:3-4, gdzie apostoł Paweł przypomina, że Bóg pragnie, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy.

Zapraszamy do słuchania i refleksji nad Słowem Bożym.

Jana 15: 1-11 – Ja jestem prawdziwą winoroślą, a mój Ojciec jest winogrodnikiem. Każdą latorośl, która we mnie nie wydaje owocu, odcina, a każdą, która wydaje owoc, oczyszcza, aby wydawała obfitszy owoc. Wy już jesteście czyści z powodu słów, które do was mówiłem. Trwajcie we mnie, a ja w was. Jak latorośl nie może wydawać owocu sama z siebie, jeśli nie będzie trwała w winorośli, tak i wy, jeśli nie będziecie trwać we mnie. Ja jestem winoroślą, a wy jesteście latoroślami. Kto trwa we mnie, a ja w nim, ten wydaje obfity owoc, bo beze mnie nic nie możecie zrobić. Jeśli ktoś nie trwa we mnie, zostanie wyrzucony precz jak latorośl i uschnie. Takie się zbiera i wrzuca do ognia, i płoną. Jeśli będziecie trwać we mnie i moje słowa będą trwać w was, proście, o cokolwiek chcecie, a spełni się wam. W tym będzie uwielbiony mój Ojciec, że wydacie obfity owoc; i będziecie moimi uczniami. Jak mnie umiłował Ojciec, [tak] i ja was umiłowałem. Trwajcie w mojej miłości. Jeśli zachowacie moje przykazania, będziecie trwać w mojej miłości, jak i ja zachowałem przykazania mego Ojca i trwam w jego miłości. To wam powiedziałem, aby moja radość trwała w was i aby wasza radość była pełna.

Wykład wygłoszony przez brata Marka Urbana na uroczystości chrztu wodnego. Spotkanie zboru w Bydgoszczy, 27 września 2025 r. 

Poświęcenie oznacza śmierć dla siebie samego i świata, a życie dla Boga. Ale co oznacza to, tak dobrze znane nam hasło? Jak realizuje się w codziennym naszym życiu? Co z niego w praktyce wynika?

Możemy powiedzieć, że poświęcenie to poddanie wszystkiego pod wolę Bożą w Jego służbie. To bycie pobożnym, czyli miłowanie Boga i Chrystusa miłością najwyższą, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej myśli swojej, i z całej siły swojej, tak jak mówi nasz Pan w Marka 12:30.

W związku z tym można by zapytać: „co to oznacza miłować Boga z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej myśli swojej, i z całej siły swojej?

Oznacza to stawianie Boga na pierwszym miejscu we wszystkim. W takim razie, co to znaczy stawiać Boga na pierwszym miejscu? Oznacza to, stawianie Go przed każdym i wszystkim – stawianie Go przed samym sobą (czyli Bóg jest ważniejszy niż moje ja, jakże rzadka postawa w dzisiejszym świecie ogarniętym epidemią samolubstwa do potęgi ‘n’, w którym coraz większy odsetek ludzi czyni Boga z samego siebie, czci samych siebie, swoje pragnienia, uczucia, myśli, i upodobania). Stawianie Boga na pierwszym miejscu oznacza również stawianie Go przed naszymi mężami/żonami, dziećmi, ojcem, matką, braćmi, siostrami, krewnymi, przyjaciółmi, domami, dobytkiem, ojczyzną, wiedzą, szkołą/nauką, pracą zawodową, miłością do sztuki i aprobaty innych osób, swoim bezpieczeństwem, wygodą, samoobroną, życiem, pokarmem i napojem – jednym słowem przed wszystkim innym, tak by zawsze miał prymat, czyli pierwszeństwo.

Oznacza to, że wszystko co robimy, konsultujemy najpierw z pobożnością (pytamy, czy podoba się to Bogu). Staramy się, by wszystko co robimy wypływało z pobożności jako przejaw/wyraz miłości do Boga i Chrystusa. Dlatego też będziemy miłowali naszych rodziców, nasze żony/naszych mężów, ojca, matkę, braci, siostry, sąsiadów, przyjaciół i wrogów, ponieważ miłujemy Go. Będziemy miłowali prawdę, ponieważ miłujemy Go. Będziemy miłowali naszą ziemską pracę w harmonii z Jego wolą, ponieważ miłujemy Go. Będziemy miłowali każde zadanie dane nam do wykonania, ponieważ miłujemy Go. Bycie pobożnym oznacza, że Bóg jest inspiracją (natchnieniem) wszystkiego, co robimy. Oznacza, że robimy, to co robimy, bowiem miłujemy Boga i Chrystusa, ponieważ są tacy dobrzy dla nas. Wszystko co czynimy, czynimy jako wyraz wdzięczności za Ich dobroć dla nas.

Co więcej, nasza pobożność będzie przynosić błogosławieństwa naszym bliźnim, bowiem będzie pobudzać nas do świadczenia dobra innym ludziom. Miłujemy innych, dlatego że miłujemy Boga i Chrystusa. Taki jest Boski standard. Nie mamy miłować innych ludzi w oderwaniu od Boga i Chrystusa, a nasza pobożność powinna wzmacniać naszą miłość do braci, do rodzaju ludzkiego w ogólności i do naszych wrogów. Naszą myślą powinno być, że czynimy to, czy tamto, ponieważ miłujemy Boga i Chrystusa, ponieważ Oni pragną, byśmy miłowali innych, a my chcemy miłować innych, bo jesteśmy oddani Bogu i Chrystusowi, gdyż miłujemy Boga i Chrystusa.

Pamiętajmy o Tym, że miłując Boga ponad wszystko, nie czynimy niczego spektakularnego, to przecież nasz obowiązek wynikający z tego, że Bóg nas stworzył, a potem zadbał o nasze odkupienie i szansę na zbawienie. Miłujmy więc, gdyż On nas przedtem umiłował, jak mówi  1 Jana 4:19.

Poświęcenie otwiera przed wami drogę do tego, by wniknąć i wgłębić się w Słowo Boże, w wysokość, głębokość, długość i szerokość Bożej miłości oraz prawdziwie docenić wagę spraw duchowych. Kiedy dokonacie już dużego postępu na tej drodze, wszystkie ziemskie rzeczy, nawet te dobre ziemskie rzeczy, staną się jako śmieci (‘gnój’ w BG), jak to pisze o tym apostoł Paweł w Fil. 3:8-11:

„Lecz więcej jeszcze, wszystko uznaję za szkodę wobec doniosłości, jaką ma poznanie Jezusa Chrystusa, Pana mego, dla którego poniosłem wszelkie szkody i wszystko uznaję za śmiecie, żeby zyskać Chrystusa i znaleźć się w nim, nie mając własnej sprawiedliwości opartej na zakonie, lecz tę, która się wywodzi z wiary w Chrystusa, sprawiedliwość z Boga, na podstawie wiary, żeby poznać go i doznać mocy zmartwychwstania jego, i uczestniczyć w cierpieniach jego, stając się podobnym do niego w jego śmierci, aby tym sposobem dostąpić zmartwychwstania”.

Poświęcenie się, to odłączenie się od stylu życia i sposobów tego świata, po to, by odtąd żyć dla Boga i dla Chrystusa, by podążać śladem naszego Pana, tak jak mówi dobrze nam znana pieśń nr 150: Niech swoją drogą idzie świat, nie dla mnie droga ta. Ja muszę dążyć w Pański ślad, bo tam powinność ma. Taką decyzję podjęli w swoim sercu nasi bracia (br. Maciej i br. Joel) okazujący dzisiaj swoje poświęcenie przed wieloma świadkami. Młodzi bracia oddający swe życie Chrystusowi podobnie jak Tymoteusz za dni apostołów, o którym apostoł Paweł napisał: Staczaj dobry bój wiary, uchwyć się żywota wiecznego, do którego też zostałeś powołany i złożyłeś dobre wyznanie wobec wielu świadków. Tak i my idąc za wzorem apostoła mówimy naszym młodym braciom, to dobrze, że podjęliście decyzję o poświęceniu się Bogu, to dobrze, że okazujecie swoje poświęcenie przed wieloma świadkami, a teraz staczajcie dobry bój wiary i uchwyćcie się życia wiecznego. Niech wiara i nadzieja na życie wieczne będą dla was siłą motywującą. Niech będą czymś realnym, co będzie pobudzało wasze serca do walki z starym Adamem.

Bowiem od kiedy poświęciliśmy się Bogu, mamy wzrastać duchowo, co oznacza I zewlekanie z siebie starego człowieka (wyzbywanie się błędu z naszego umysłu, a grzechu, samolubstwa i światowości z naszego serca), II oblekanie się w nowego człowieka (napełnianie się prawdą, sprawiedliwością, świętością, duchowością). Ef. 4: 22-24 Zewleczcie z siebie starego człowieka wraz z jego poprzednim postępowaniem, którego gubią zwodnicze żądze, i odnówcie się w duchu umysłu waszego, a obleczcie się w nowego człowieka, który jest stworzony według Boga w sprawiedliwości i świętości prawdy.

Wierność, z jaką kultywujemy (rozwijamy) tego nowego człowieka, wytrwale wypleniając stare nawyki myślowe i sposoby postępowania, zastępując je nowymi nawykami i sposobami, i szkoląc je w służbie Bożej, pokaże, czy jesteśmy godni, czy też jesteśmy niegodni zwycięstwa w naszej klasie ludu Bożego, i wpłynie na to, czy w ogóle otrzymamy życie wieczne pod Nowym Przymierzem.  Bez wiernego, stale podtrzymywanego wysiłku, nie osiągniemy odpowiedniego wzrostu chrześcijańskiego.

W Rzym. 8:11 apostoł pisze: „A jeśli Duch tego, który Jezusa wzbudził z martwych, mieszka w was, tedy Ten, który Jezusa Chrystusa z martwych wzbudził, ożywi i wasze śmiertelne ciała przez Ducha swego, który mieszka w was”.

Jeśli naprawdę tego ducha posiadamy, będzie on pobudzał nas do tego, byśmy wzrastali w łaskach Ducha Świętego, będzie sprawiał, że będziemy owocować w chrześcijańskich zaletach. W wersetach Rzym. 8:9, apostoł dodaje: Jeśli zaś kto nie ma Ducha Chrystusowego, ten nie jest jego. [można mieć tylko Prawdę, a nie mieć Ducha – jedynym pewnym dowodem bycia dzieckiem Bożym jest posiadanie Boskiego usposobienia w sobie. Posiadanie prawdziwych nauk o Bogu, samo w sobie nie daje żadnej gwarancji rozwinięcia ducha Bożego]

Rzym. 8:14 Bo ci, których Duch Boży prowadzi, są dziećmi Bożymi. [i tylko ci, można by dorzucić]

A zatem naszą rzeczą jest wzrastanie [czy też nawet naszym ‘biznesem’, tak, możemy powiedzieć, iż mamy swój własny biznes, duchowy biznes, który chcemy jak najbardziej rozkręcić] – rozwijanie tych elementów usposobienia, które uczynią nas godnymi czcicielami Boga, który szuka takich wyznawców, którzy czciliby Go w duchu i prawdzie [w swoim usposobieniu, czy też w charakterze i w prawdziwych poglądach na Jego temat].

Rozwijanie chrześcijańskiego charakteru jest dziełem powolnym, stopniowym mającym się odbywać każdego dnia, a nie od święta (np. w niedzielę, jak pójdę na zebranie to jest ze mnie wspaniała siostra, albo cudowny brat do rany przyłóż, w zwykle dzień warczy na rodzinę i gburowato odzywa się w pracy).

„Ktokolwiek, kto nie pożąda chrześcijańskiej doskonałości i kto, cały czas nie czyni  swoim celem tego, by ją osiągnąć, może uznać to za rzecz całkowicie pewną, iż nie ma prawdziwej religii.” Albert Barnes

„Nikt nie powinien spodziewać się, iż uczyni postęp w Prawdzie, kto nie poświęca temu celowi czasu i cierpliwego, ustawicznego wysiłku.”  R 572

Apostoł Piotr mówi nam, w jaki sposób możemy w sobie ten chrześcijański charakter rozwijać. Jego słowa wskazują, że nie możemy tego dokonać w jednym dniu, ani w kilku dniach, lecz że jest to dzieło stopniowe, wymagające każdodziennych wysiłków – jest to proces dodawania każdodziennie cnoty do cnoty i łaski do łaski. Wyjaśnia on tę sprawę w 2 Piotr.1:5-7,10 mówiąc:

„I właśnie dlatego dołóżcie wszelkich starań i uzupełniajcie waszą wiarę cnotą [NADZIEJA], cnotę poznaniem [WIEDZA], poznanie powściągliwością [SAMOKONTROLA], powściągliwość wytrwaniem [CIERPLIWOŚĆ], wytrwanie pobożnością, pobożność braterstwem, braterstwo miłością.” Po czym dodaje w w.10: „Albowiem te rzeczy czyniąc [poprawione tłumaczenie], nigdy się nie potkniecie [nie upadniecie]”.

Będąc poświęconymi Bogu, nie możemy żyć wyłącznie codziennością / sprawami życia codziennego: nauką w szkole, pracą zawodową, robieniem zakupów, zajmowaniem się domem, gotowaniem, sprzątaniem, wychowywaniem dzieci. Żyjąc w ten sposób nigdy nie wyjdziemy poza poziom przyzwoitego człowieka tego świata, porządni ludzie na tym świecie też tak żyją, żyjąc tak w niczym się od nich nie będziemy różnić.

Czy na tym ma polegać nasze poświęcenie? Chcąc prowadzić duchowe życie musimy odkupywać czas z rzeczy doczesnych na rzeczy duchowe. Oczywiście nie możemy rezygnować z wypełniania naszych obowiązków, ale możemy zadbać o to, by naszych obowiązków nie było zbyt wiele, by nas nie przytłaczały, byśmy nie byli przeciążeni pieczołowaniem o ten żywot.

Natomiast możemy i powinniśmy rezygnować z przyjemności i rozrywek w naszym życiu po to, by znaleźć czas na sprawy duchowe, na to by karmić się Boską Prawdą. Jeden z filozofów stwierdził, iż „nie znasz człowieka dopóki nie wiesz jak spędza swój wolny czas” – wtedy okazuje się jakim naprawdę jest. Zasada ta objawia także nas, zastanówmy się nad tym co robimy w wolnym czasie? Czy nasze serca lgną wtedy do rzeczy duchowych czy też do przyziemnych przyjemności tego świata, do rzeczy bliskich naszemu ciału, takich jak: komórka, telewizja, komputer, Internet, świeckie książki, itp.

Drodzy bracia, pamiętajcie o tym, że trzeba karmić się Słowem Bożym, bo to pożywienie / pokarm chrześcijanina. Tak jak cielesny pokarm składa się z rzeczy, które jemy, tak duchowy pokarm składa się z rzeczy, które czytamy i o których myślimy, o których rozmyślamy, tak jak mówi prorok Jeremiasz w Jer. 15:16: Ilekroć pojawiały się twoje słowa, pochłaniałem je; twoje słowo było mi rozkoszą i radością mojego serca, gdyż twoim imieniem jestem nazwany, Panie, Boże Zastępów.

Jednakże niech to nie uchodzi waszej uwadze, że nie wystarczy być jedynie słuchaczem, czy też czytaczem Słowa, trzeba przede wszystkim być Jego czynicielem. Nasz Pan mówi, że miłuje Go ten kto ma przykazania Jego i przestrzega ich (Jana 14:21), a w przypowieści o mądrym i głupim budowniczym dodaje: Wszelkiego tedy, który słucha tych słów moich i czyni je, przypodobam mężowi mądremu, który zbudował dom swój na opoce; I spadł gwałtowny deszcz, i przyszła powódź, i wiatry wiały, i uderzyły na on dom, ale nie upadł, bo był założony na opoce. A wszelki, który słucha tych słów moich, a nie czyni ich, przypodobany będzie mężowi głupiemu, który zbudował dom swój na piasku. I spadł deszcz gwałtowny, i przyszła powódź, i wiatry wiały, a uderzyły na on dom, i upadł, a był wielki upadek jego.[Mat. 7:24-27 BG]

Obydwaj mężowie budują na naszym Panu, obydwaj są chrześcijanami „oddanymi Bogu jednostkami”. Mąż mądry jest przykładem poświęconej Bogu jednostki, która jest Mu wierna, a mąż głupi reprezentuje tych poświęconych, którzy są niewierni w swoim poświęceniu, czy też mają problemy z dochowaniem wierności Panu, bo tylko słuchają i czytają, a za mało czynią.

Budowanie domu oznacza budowanie, czyli rozwijanie wiary i charakteru, to co w literaturze Prawdy nazywamy budowaniem struktury (actually, budowli) wiary i charakteru. Poprzez charakter rozumiemy wszystkie zalety, jakie się nań składają, a poprzez wiarę rozumiemy nauki, jakie wyznajemy. W poświeceniu mamy budować obydwie te rzeczy, czyli czynić to, co w innym miejscu Biblia nazywa 1. wzrastaniem w znajomości i łasce, a w jeszcze innym 2. czczeniem Boga w duchu i Prawdzie.

Nasze poświęcenie, królestwo Boże, sprawy ducha powinny być naszym skarbem, czyli czymś, co sobie wysoko cenimy; coś, do czego lgną nasze uczucia, czymś, co daje nam szczególną przyjemność, radość, jest powodem zadowolenia; czymś, co kochamy. Czymś, co daje nam natchnienie w życiu, jest dla nas inspiracją, siłą motywującą; czymś, co pobudza nas do energicznego działania, wytrwałości i znoszenia trudów, a wszystko po to, by osiągnąć nasz skarb. Poświęcamy mu nasz czas, talenty, zdolności, zasoby materialne. Nasz Pan mówi, byśmy nie gromadzili skarbów na ziemi, ale skarby w niebie (Mat. 6: 19-21). Możemy zatem zapytać się samych siebie czego szukamy w życiu? Skarbów ziemskich, czy skarbu niebiańskiego? Szczęścia ziemskiego, czy rozwoju duchowego?

Czy szukamy życia lekkiego, prostego i przyjemnego oraz ziemskiej pomyślności i szczęśliwości, czy też ciągle przypominamy sobie o tym [a przypominać sobie trzeba, bo mamy skłonność zapominać o tym], co jest celem naszego życia, tak jak wyraził to jeden z mężów Bożych Oswald Chambers: „Ustawicznie powtarzaj sobie, jaki jest cel twojego życia. Przeznaczeniem człowieka nie jest szczęście, ani zdrowie, lecz świętość”.

Podobną myśl wyraża apostoł Piotr [1 Pio 1:15,16]: lecz za przykładem świętego, który was powołał, sami też bądźcie świętymi we wszelkim postępowaniu waszym, ponieważ napisano: Świętymi bądźcie, bo Ja jestem święty.

Dlatego warto zastanowić się nad tym, czy nasz skarb jest rzeczywiście w niebie, czy też może na ziemi? A może mamy wiele skarbów, niektóre na ziemi, a inne w niebie! Ktokolwiek tak myśli i tak działa, zwodzi sam siebie. Nie można jednocześnie gromadzić sobie skarbów w niebie i na ziemi. Mat. 6:24 mówi, że Nikt nie może dwom panom służyć, gdyż albo jednego nienawidzić będzie, a drugiego miłować, albo jednego trzymać się będzie, a drugim pogardzi. Nie możecie służyć Bogu i mamonie. [sprzeczność, konflikt interesów]

Doświadczenie uczy, iż sukces można osiągnąć, koncentrując całą swoją uwagę i zdolności na jednym wybranym celu. Życie człowieka jest zbyt krótkie, jego zdolności i władze umysłowe są zbyt ograniczone, by osiągnąć wiele celów, by zdobyć więcej niż jeden skarb. Tak też mówi i Pismo Święte w Mat. 13:45, 46: Dalej podobne jest Królestwo Niebios do kupca, szukającego pięknych pereł, który, gdy znalazł jedną perłę drogocenną, poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił ją.  

Br. Russell w R5342 pisze, że wszyscy, którzy chcieliby zdobyć tę perłę [nagrodę w Królestwie Bożym], muszą sprzedać wszystko, co posiadają  z ziemskiego życia i ziemskich przywilejów [sprzedać Bogu, czyli poświęcić się Mu], co właśnie czynią nasi drodzy bracia.

A w R1657 dodaje, że „By kupować, musimy poświęcać i dawać – czas, siły żywotne, studiowanie. Każdy dzień będzie przynosił sposobności do oddania czegoś, co samolubny, cielesny umysł będzie uważał za coś cennego”.

Warto podkreślić to, że kupowanie tej perły nie jest aktem jednorazowego zakupu i jednorazowej sprzedaży. Sprzedawać wszystko, co mamy, i kupować perłę Królestwa Bożego, musimy każdego dnia, tak by na koniec życia perła była naszą. Jej ceną jest wszystko co mamy i co przez całe życie mieć możemy.

Taka jest droga poświęcającego się Bogu chrześcijanina. W oparciu o znajomość Boskiej Prawdy musi on podjąć decyzję o poświęceniu się Bogu – sprzedać wszystko co ma, po to, by kupić jedną perłę drogocenną –  a następnie każdego dnia podejmować decyzje, stanowiące wypełnienie tego poświęcenia się Bogu. Podejmować decyzje, czasami trudne, a niekiedy nawet z punktu widzenia mądrości tego świata głupie, niedorzeczne, nierozsądne i absurdalne. Ale Słowo Boże mówi mu, że taki sposób postępowania jest właściwy, że właśnie takie postępowanie podoba się Panu, że takie i tylko takie postępowanie jest mądre z Boskiego punktu widzenia! Że tylko tak można codziennie kupować tę perłę drogocenną. Zwycięstwa i udziału w Królestwie Bożym nie można zapewnić sobie jednym posunięciem, jednym zakupem. Codziennie trzeba sprzedawać wszystko, co się ma, by codziennie tę perłę drogocenną kupować.

Naszym skarbem, czy też naszą perłą, o którą zabiegamy jest życie wieczne jako część przed-Tysiącletniego nasienia Abrahama (POE). I składamy sobie ten skarb w niebie. By w pełni złożyć sobie skarb w niebie potrzeba wierności w wypełnianiu ślubów poświęcenia. Bóg będzie sądził każdego z nas na podstawie serca — rozwoju podobieństwa Chrystusowego — oraz według tego jak wytrwale walczyliśmy z wrodzoną ignorancją, słabościami adamowymi oraz innymi naszymi wrogami, a także w jakim stopniu grzeszyliśmy świadomie przeciwko posiadanemu światłu.

Drodzy bracia, Bóg udzieli wam również przywileju przechodzenia przez próby i doświadczenia po to, byście mogli dowieść swej wierności (tak jak dowiódł Abraham). Tak, próby i doświadczenia trzeba traktować jako przywilej. Choć prawdą jest to, że kiedy znajdujemy się w ogniu doświadczenia, dość często nie myślimy o nich jako o przywilejach. Niemniej jednak przynoszą one wielką korzyść, wypróbowują nas i oczyszczają z żużlu i zanieczyszczeń, byśmy mogli stać się czystym metalem przyjemnym w oczach Pana.

1 Piotra 4:13:  ale w tej mierze, jak jesteście uczestnikami cierpień Chrystusowych, radujcie się, abyście i podczas objawienia chwały jego radowali się i weselili.

Jak. 1:2-4:  Poczytujcie to sobie za najwyższą radość, bracia moi, gdy rozmaite próby przechodzicie, wiedząc, że doświadczenie wiary waszej sprawia wytrwałość, wytrwałość zaś niech prowadzi do dzieła doskonałego, abyście byli doskonali i nienaganni, nie mający żadnych braków.

Kor. 4:16-18:  Dlatego nie upadamy na duchu; bo choć zewnętrzny nasz człowiek niszczeje, to jednak ten nasz wewnętrzny odnawia się z każdym dniem. Albowiem nieznaczny chwilowy ucisk przynosi nam przeogromną obfitość wiekuistej chwały, nam, którzy nie patrzymy na to, co widzialne, ale na to, co niewidzialne; albowiem to, co widzialne, jest doczesne, a to, co niewidzialne, jest wieczne.

Żyd. 12: 5-13: Synu mój, nie lekceważ karania Pańskiego ani nie upadaj na duchu, gdy On cię doświadcza, bo kogo Pan miłuje, tego karze, i chłoszcze każdego syna, którego przyjmuje. Jeśli znosicie karanie, to Bóg obchodzi się z wami jak z synami; bo gdzie jest syn, którego by ojciec nie karał? A jeśli jesteście bez karania, które jest udziałem wszystkich, tedy jesteście dziećmi nieprawymi, a nie synami. Ponadto, szanowaliśmy naszych ojców według ciała, chociaż nas karali; czy nie daleko więcej winniśmy poddać się Ojcu duchów, aby żyć? Tamci bowiem karcili nas według swego uznania na krótki czas, ten zaś czyni to dla naszego dobra, abyśmy mogli uczestniczyć w jego świętości. Żadne karanie nie wydaje się chwilowo przyjemne, lecz bolesne, później jednak wydaje błogi owoc sprawiedliwości tym, którzy przez nie zostali wyćwiczeni. Dlatego opadłe ręce i omdlałe kolana znowu wyprostujcie, i prostujcie ścieżki dla nóg swoich, aby to, co chrome, nie zboczyło, ale raczej uzdrowione zostało.

Będziecie również cieszyć się przywilejem przystępu do Boga w modlitwie. W czasie potrzeby możecie przyjść do Niego po pomoc, tak jak mówi: Heb. 4:16 Przystąpmy tedy z ufną odwagą do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia i znaleźli łaskę ku pomocy w stosownej porze.  Możemy przyjść do Pana w modlitwie i u Jego stóp złożyć cały swój ciężar, który przygniata nasze serce. Modląc się szczerze i żarliwie sprawimy, iż ów ciężar przestanie nas przygniatać. On nie zniknie tak od razu, z tego tylko powodu, że przedstawiliśmy go przed Panem, ale, co najważniejsze, przestanie być naszym utrapieniem czy też cierpieniem. Wierząc i ufając znajdujemy łaskę ku pomocy.

Zostawić u stóp Pana możemy również lasze lęki, obawy, nasz ból, nasze zranienia. Możemy przed Panem otworzyć nasze serce, bowiem u Jego stóp jest miejsce, gdzie w ciszy pęka i uzdrawia się serce.

Kamienie życia

Pewnego dnia, pewien stary profesor został zaangażowany aby przeprowadzić kurs dla grupy dwunastu szefów wielkich koncernów amerykańskich, na temat skutecznego planowania czasu. Kurs ten był jednym z pięciu modułów przewidzianych na dzień szkolenia. Stary profesor miał więc do dyspozycji tylko jedną godzinę, by wyłożyć swój przedmiot. Stojąc przed tą elitarną grupą (która była gotowa zanotować wszystko, czego ekspert będzie nauczał), stary profesor popatrzył powoli na każdego z osobna, następnie powiedział: „Przeprowadzimy doświadczenie”. Z pod biurka, które go oddzielało od studentów, stary profesor wyjął sporej wielkości dzban, który postawił delikatnie przed sobą. Następnie wyjął około dwunastu kamieni wielkości piłki do tenisa i delikatnie włożył je kolejno do dzbana. Gdy dzban był wypełniony po brzegi i niemożliwym było dorzucenie jeszcze jednego kamienia, podniósł wzrok na swoich studentów i zapytał ich: „Czy dzban jest pełen?” Wszyscy odpowiedzieli: „Tak”. Poczekał kilka sekund i dodał: „Na pewno?”. Następnie pochylił się znowu i wyjął spod biurka naczynie wypełnione żwirem. Delikatnie wysypał żwir na kamienie po czym potrząsnął lekko dzbanem. Żwir zajął miejsce miedzy kamieniami… aż do dna dzbana. Stary profesor znów podniósł wzrok na audytorium i znów zapytał: „Czy dzban jest pełen?” Tym razem świetni studenci zaczęli rozumieć. Jeden z nich odpowiedział: „Prawdopodobnie nie”. „Dobrze” odpowiedział stary profesor. Pochylił się jeszcze raz i wyjął spod biurka naczynie z piaskiem. Z uwaga wsypał piasek do dzbana. Piasek zajął wolną przestrzeń miedzy kamieniami i żwirem. Jeszcze raz zapytał: „Czy dzban jest pełen?” Tym razem, bez zająknienia, świetni studenci odpowiedzieli chórem: „Nie”, „Dobrze” odpowiedział stary profesor. I tak, jak się spodziewali, wziął butelkę wody, która stała na biurku i wypełnił dzban aż po brzegi. Stary profesor podniósł wzrok na grupę studentów i zapytał ich: „Jaką wielką prawdę ukazuje nam to doświadczenie?” Niegłupi, najbardziej odważny z uczniów, biorąc pod uwagę przedmiot kursu, odpowiedział: „To pokazuje, że nawet jeśli nasz kalendarz jest całkiem zapełniony, jeśli naprawie chcemy, mażemy dorzucić więcej spotkań, więcej rzeczy do zrobienia”. „Nie” odpowiedział stary profesor, „Nie o to chodziło”. „Wielka prawda, którą przedstawia to doświadczenie jest następująca: jeśli nie włożymy kamieni jako pierwszych do dzbana, później nie będzie to możliwe”. Zapanowało głębokie milczenie, każdy uświadomił sobie oczywistość tego stwierdzenia. Stary profesor zapytał ich: „Co stanowi kamienie w waszym życiu?” „Wasze zdrowie?”, „Wasza rodzina?”, „Przyjaciele?”, „Zrealizowanie marzeń?”, „Robienie tego, co jest waszą pasją?” „Uczenie się?”, „Odpoczywanie?”, „Dawanie sobie czasu na to, czy na tamto?”, „Albo jeszcze coś innego?”, „Należy zapamiętać, że najważniejsze jest to, by włożyć swoje KAMIENIE jako pierwsze do życia, w przeciwnym wypadku ryzykujemy przegranie własnego życia. Jeśli damy pierwszeństwo drobiazgom (żwir, piasek), wypełnimy życie drobiazgami i nie będziemy mieć wystarczająco dużo cennego czasu, by poświęcić go na ważne elementy życia. Zatem nie zapomnijcie zadać sobie pytania: „Co stanowi kamienie w moim życiu?” Następnie, włóżcie je na początku do waszego dzbana (życia). „Przyjacielskim gestem dłoni, stary profesor pozdrowił audytorium i powoli opuścił salę…

„Choćbym wszystko miał”

1. Choćbym wszystko miał, lecz nie miał Pana, Czyż by warto staczać życia bój? Gdzie me serce miałoby schronienie, Gdzież by szczęścia mogło znaleźć zdrój? Choćbym wszystko miał, lecz nie miał Pana, Skąd bym siłę mógł do życia brać? Cóż mi mogą świata czcze rozkosze Za mojego Pana w zamian dać?

2. Choćbym skarby miał i sławę świata, Choćbym wielkim wpośród ludzi był, Jednak łodzią mą by wicher miotał — Bez ratunku w nędzy wciąż bym żył. Choćbym wszystko miał, lecz nie miał Pana, Który na śmierć umiłował mnie, Któż, o któż na tym szerokim świecie Serce ukoiłby strudzone, złe?

3. O, jak pusto byłoby na ziemi, Wszędzie nędza, ciemność, grzech i kłam. Bez Jezusa zginąłbym w otchłani, O, bez Niego byłbym wiecznie sam. Jakże mógłbym wytrwać bez Jezusa, Jaką drogę obrać z mnóstwa dróg? Kto by wiódł doliną śmierci cienia? Kto by mnie w raj wieczny przenieść mógł?

4. O jak błogo wszystko mieć w Jezusie, On balsamem jest dla serca ran, Z wszelkich grzechów Swoją krwią obmywa, W wszelkich troskach niesie pomoc Pan, O, gdy Pana mam, gdy mam Jezusa, Choć prócz Niego nic nie będę miał, W Nim mam jednak zawsze dość wszystkiego, Jego pragnę, w Nim mój życia dział!

Pytania do kandydatów

1. Czy wierzysz, że pochodzisz z upadłej rodziny Adama i jesteś grzeszny i niedoskonały?

2. Czy w związku z tym wierzysz, że nie możesz sam się zbawić?

3. Czy pokładasz nadzieję na zbawienie w Jezusie Chrystusie?

4. Czy jesteś zdecydowany poświęcić swoje życie Bogu?

– Ewangelia wg Jana 1:14

Wykład wygłoszony przez brata Leszka Świnieckiego na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 2 marca 2025 r.

(Notatki do wykładu pojawią się w tym miejscu później)

Archiwalny wykład wygłoszony przez brata Leszka Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, sobota, 28 września 2013 roku:

Biblia zawiera dwie różniące się obietnice, o których wypełnienie modlimy się m.in. słowami:

Ojcze nasz (…) przyjdź królestwo Twoje,
bądź wola Twoja, jako w niebie tak i na ziemi.

Wielkie obietnice dane przez Pana wiernym, a wśród nich królowanie (Objawienie 20:4) i sądzenie świata (1 Koryntian 6:2), nie są oczywiście dane wszystkim ludziom. Bóg jest jednak wielki w miłości dla całego swojego stworzenia. W nadchodzącym Królestwie poza rządem i administracją przewidział też miejsce dla obywateli, którzy pod rządami Chrystusa będą mogli powrócić do utraconej doskonałości i wiecznie żyć na odnowionej ziemi.

„Teraz jednak nie ma żadnego potępienia dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie.”

List do Rzymian 8:1

Świadomość, że nasze grzechy są przykryte wiarą w ukrzyżowanego Chrystusa, to ulga tak wielka, że jest to jak rozpoczęcie życia na nowo, otwarcie okien, aby wpuścić świeże powietrze.

A mimo to, życie nigdy nie będzie doskonałe i od czasu do czasu stare potępienie podniesie swoją groźną głowę i spróbuje nas ponownie przekonać o naszej winie.

To osobista, bolesna walka, którą wielu chrześcijan doświadcza regularnie. I choć jest to część ogólnego ludzkiego doświadczenia, sumienni i wrażliwi odczuwają te cierpienia bardziej dotkliwie.

Są chwile w naszym życiu, kiedy mówimy i robimy rzeczy, których później żałujemy i wstydzimy się ich.

Jak bardzo chcielibyśmy cofnąć czas i zrobić to lepiej lub raczej cofnąć to, co zrobiliśmy!

Młodość, brak doświadczenia, popęd seksualny, ego, ambicja, zmartwienia i mnóstwo presji społecznej lub rówieśniczej mogły przyczynić się do naszych głupstw, wydobywając z nas to, co najgorsze, i powodując krzywdę innych. Pomimo czynników łagodzących i zmian, których dokonaliśmy, często nadal czujemy pełną wagę odpowiedzialności – nawet po latach.

Syndrom „gdybym tylko…” jest znany większości z nas.

Ta potrzeba naprawienia, odzyskania straconych okazji, uzdrowienia rozbitych relacji, „rozpoczęcia od nowa”, jest jednym z najczęstszych ludzkich doświadczeń i znajduje swoje źródło w wewnętrznym niezadowoleniu, którym ludzkość jest dotknięta, i wynika z jej zerwanej relacji z Bogiem.

Biorąc to wszystko pod uwagę, nasza wiara i pełne przyjęcie przebaczającego Chrystusa przynosi promyk światła do ciemności.

Duma, chciwość, wrogie, zawzięte nastawienie – emocje, które leżą u podstaw wielu naszych grzechów – wszystkie one muszą codziennie poddać się panowaniu Chrystusa w wierzącym sercu. Uwolnieni od mocy tych i innych kompulsji będziemy w stanie na nowo ocenić świat wokół nas, dostosować nasze cele i uczucia zgodnie z myślą Chrystusa. I na pewno będziemy wzrastać w łasce.

______
Źródło: UK Bible Students, „Turning back the hands of time”