– niemiłowania świata,

– złożenia wszelkiego ciężaru i grzechu, który nas tak łatwo usidla,

– nieopuszczania wspólnego zgromadzenia naszego,

– codziennego badania Pisma Świętego oraz

– zupełnego wykorzystywania przywilejów, łask i błogosławieństw danych nam jako dzieciom Bożym.

To czyniąc, nigdy się nie potkniemy, tak bowiem hojnie nam dane będzie wejście do wiecznego królestwa Pana naszego i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa.”

(z ostatniej strony VI tomu „Wykładów Pisma Świętego” brata Charlesa Taze’a Russella)

Nagranie ze zboru Pana w Bydgoszczy, 12 lutego 2023 r.

Typy biblijne

List do Rzymian 5:14 – „A przecież śmierć rozpanoszyła się od Adama do Mojżesza nawet nad tymi, którzy nie zgrzeszyli przestępstwem na wzór Adama. On to jest typem Tego, który miał przyjść.”

1 List do Koryntian 10:6,11 – „Stało się zaś to wszystko, by mogło posłużyć za przykład dla nas, abyśmy nie pożądali złego, tak jak oni pożądali. (…) A wszystko to przydarzyło się im jako zapowiedź rzeczy przyszłych, spisane zaś zostało ku pouczeniu nas, których dosięga kres czasów.”

Nawet postronni obserwatorzy dostrzegaja, że przykładamy dużą wagę do typów. Poświęca się im sporą część naszych zebrań i wiele miejsca w naszej literaturze. Mówiąc o literackości Biblii wspomina się o jednym z wykładników tej literackości, jakim jest obecność figur retorycznych, czyli takich sposobów ukształtowania wypowiedzi, które zakładają obecność literalnego / dosłownego/ i figuralnego / przenośnego / znaczenia w celu wyjaśnienia, ozdobienia lub podkreslenia przekazywanej mysli / obrazowość /. Takimi figurami są porównania, metafory, przypowieści, alegorie i …TYPY.

Ogólne rozważania prowadzące do definicji :

Typ a inne figury retoryczne :

Podstawową cechą, która różni typ od innych figur retorycznych, jest to , iż te ostatnie funkcjonują tylko na płaszczyźnie językowej, podczas gdy typy na dwóch płaszczyznach : językowej i w rzeczywistości, tzn. w ich skład wchodzą przedstawienia pewnych faktów i same fakty. Miał to na myśli br. Rssell, który odpowiadając na pytanie : Jaka jest różnica między słowami typ , figura i obraz ? – powiedział:

„Typ jest figurą i jest także obrazem, nakreślonym do wyprowadzenia pewnych ważnych spraw i szczegółów… Obraz, figura albo przypowieść ma wagę i wartość według charakteru osoby, która uczyniła obraz albo przypowieść odpowiednio do swej istotnej zasługi. Typ byłby ponad to wszystko w tym , że jest jasniejszym określeniem i obejmuje Boskie przewidzenie i zrządzenie. B ó g daje TYPY. Człowiek może dać obrazy, figury albo przypowieści … Typ jest akuratnym wzorem swego antytypu, tak jak drukarskie czcionki odpowiadają temu , co jest wydrukowane z nich.” / Ks. Pytań… s. 631 /

Br. Johnson / TP ’79 s.71, nr 306 /  : „…typami są : instytucje , osoby , zasady , rzeczy i wydarzenia Starego Testamentu oraz osoby …Nowego Testament przepowiadające przyszłe rzeczy.”

Br. Johnson / TP ’70 s.69 / : „Oto główne figury retoryczne Biblii, o których chcemy podać kilka uwag i przytoczyć kilka przykładów : porównanie , metafora , przypowieść , typ …

Typ a proroctwo : Istnieje pewne podobieństwo między typem a proroctwem – przepowiadają przyszłość. W proroctwie jest jednak mowa tylko o przyszłości , typ mówi o przyszłosci prezentując teraźniejszość lub przeszłość. Autorzy piszący proroctwa byli świadomi , że prorokują, autorzy typów tego nie wiedzieli. Wiedział tylko Bóg .

Typ a alegoria i przypowieść : Podobieństwo polega na tym , że zarówno typ , jak i przypowieść prezentują rzeczywistość, która jest zapowiedzią innej. Różnica – przedstawiona w typie rzeczywistość naprawdę istniała / historia /, w przypowieści mamy do czynienia z fikcją literacką , zmyśleniem.

Definicje . Dotychczasowe rozważania pozwalają ustalić , że w literaturze Prawdy słowo t y p  używane jest w trzech znaczeniach . Oto one :

1. Typ to jeden z siedmiu sposobów nauczania nas przez Boskie Słowo / rzędów myśli

Bożych /. Definicja najogólniejsza , najobszerniejsza .

2. Typ to figura retoryczna , która polega na tym , że przedstawia pewne rzeczywiście

istniejące instytucje , osoby , zasady , wydarzenia itp. będące zapowiedzią przyszłych . W tym znaczeniu figury tworzy człowiek / grając rolę kronikarza /.

3. Typami są instytucje , osoby , zasady , rzeczy itp. przedstawione w Biblii , które są

zapowiedzią przyszłych instytucji … W tym znaczeniu typy daje Bóg , powołując do istnienia owe instytucje …

Ustalenia terminologiczne : Pary wyrazów t y p  i  a n t y t y p , o b r a z  i p o z a o b r a z, f i g u r a  i  p o z a f i g u r a  traktowane są w naszej literaturze zamiennie, synonimicznie.

W stosunku do trzeciej definicji najściślejsze jest określenie t y p  i  a n t y t y p .

Etymologia i zastosowanie w Nowym Testamencie . Polskie słowo  t y p wywodzi się z greckiego  t y p o s  / l.mn.  t y p o i /. W greckim NT słowo  t y p o s  pojawia się 15 razy . Jeden raz pojawia się wyraz  t y p i k o s  utworzony od   t y p o s  i  powinno być przetłumaczone jako ‘typicznie’ / w tł. ang. , w naszych ‘wzór’ – 1 Kor.10 : 11 / .

Słowo  t y p o s  w greckim NT użyte jest w czterech znaczeniach :

1. ‘znak’ – Jan 20 : 25.
2. ‘przykład’ – 2 Tes. 3 : 9 ; 2 Tym. 4 : 12
3. ‘wzór’ – Ap. 7 : 43,44 / kształt / ; Żyd. 8 : 5 / kształt /
4. ‘typ’ – Rzym. 5 : 14 ; 1 Kor. 10 : 6 i 11 – interesujące nas znaczenie ; trzecia definicja.

W 1 Piotra 3 : 21 w j. gr. Występuje wyraz a n t i t y p o s / w polskim przekładzie ‘wzór’/. Oznacza on wypełnienie typu. Żyd. 9 : 24 – antitypa , wyraz pokrewny .

Synonimy słowa  t y p o s : Wystepują one w Gal. 4 : 24 / przez co znaczą się insze rzeczy /

Kol. 2 : 16, 17 / cień / ,  Żyd. 9 : 9 ,23 ; 10 : 1 / cień przyszłych dóbr !! / ; Ef. 5 : 32 ; Żyd. 6 :20 ; 7 : 11 , 15 , 17 ; Żyd. 7 : 3 ; Jan 2 ; 11 ; Rzm. 1 : 17 .

Nowy Testament – polskie tłumaczenie : W żadnym ze wspomnianych wersetów ani słowo t y p o s  , ani wyrazy pokrewne lub synonimiczne nie zostały przetłumaczone  słowem

t y p  . Zastępowano je polskimi ‚znak’, ‘wzór’, ‘przykład’, ‘podobieństwo’, ‘kształt’itp.

Typowość Biblii – nie rodzi kontrowersji. Budzi je pytanie : Co w Biblii jest a co nie jest typem ? Zdania różnych badaczy Biblii na ten temat są podzielone. Nie zawsze też istnieje zgoda, gdy chodzi o wyjaśnianie , co jest typem czego ?

Sposoby rozpoznawania typów w Biblii  / Typy Biblii, TP ’79, s.72, nr 306 /. Brat Johnson podaje 10 sposobów / metod / rozpoznawania typów w Biblii. Siedmiu z nich używał

Br. Russell, trzech dalszych br. Johnson. Oto przykładowo dwa sposoby :

1. Jeśli Biblia wyraźnie oswiadcza, że cos jest typiczne, to możemy być pewni, że tak jest : Gal. 4 : 21-31 / w. 24 ; stąd wiemy, że Sara, Agara, Izaak i Ismael są typami ; 1 Kor. 10 : 1-11 / w. 6 i 11 ; podróż Izraela po pustyni jest typem ; Żyd. 9 : 23, 24 – przybytek i posługa najwyższego kapłana typem.
2. Porównywanie rzeczy z jednej dyspensacji z rzeczami z drugiej . Jan 3 :14,15 – ‘jako’ , wąż miedziany ; Gal. 4 : 28-31 – ‘jako’ Izaak’.

Czy znajomość typów potrzebna do zbawienia ?!

Nie. Znajomość typów daje nam jednak jeszcze większe uznanie dla wielkości i mądrości Boga. W typach ukrytych jest też wiele niezwykłych zagadnień dotyczących Boskiego planu zbawienia.

Bay Street w Toronto, rok 1918

Na konwencji w Toronto, niektórzy przeciwnicy przyszli z chorągiewką na której widniał napis: „Russellizm, Brzask Tysiąclecia, doktryna demonów”. Policja zmusiła ich do odejścia. W gazecie „News” z Toronto 25 VII 1913 pisano: „aktywności antyrusselistów z Toronto w tym tygodniu nie ograniczały się tylko do tego miasta, ale jak twierdzi p. Philip Sidersky z Baltimore, członek narodowej Federacji Misji Ewangelicznych, publikacje przeciw Russellowi zostały rozesłane do sekretarzy tej Federacji w całym świecie”. Niektórzy z tych przeciwników, gdy dowiedzieli się, że Russell ma służyć wykładem na konwencji w Toronto, zaczęli ze złością mówić: „Russell, ten demon, będzie obecny w naszym mieście w niedzielę”. Jeden z nich, nazwiskiem Tassey Raycove, mówił to samo, ale dodawał: „pójdę jednak go wysłuchać”. Pastor Russell mówił dwie godziny na temat duszy. Przed odejściem z sali Raycove zakupił sobie I tom [„Wykładów Pisma Świętego”]. Po przeczytaniu zamówił resztę tomów, które po prostu pochłaniał. Wtedy zerwał ze swoim kościołem i pozostał w Prawdzie.

Zamów bezpłatnie: 
„Boski plan wieków” [„Wykłady Pisma Świętego”, tom 1]

Dowiedz się więcej:
Co to jest dusza? 

_______
Źródło: Historia Badaczy Pisma Świętego, t. 2, wyd. 2 popr., s. 170

Zobacz inne świadectwa.

„Boski plan wieków” pozwala spojrzeć na Biblię jak na zgodną i uporządkowaną całość, która ujawnia wielką miłość Stwórcy dla człowieka. Autor staje w obronie wiary w Boga i w to, że Biblia jest Jego natchnionym Słowem. Wyjaśnia powody istnienia zła i przypomina proroctwa o nadchodzących czasach odnowy Ziemi i ludzkości.

Zapraszamy do wysłuchania audiobooka, oto link do całej listy odtwarzania:
https://www.youtube.com/playlist?list=PLH2a_3qLhHyPXbwhAU5kHWu1pYNCntxGj

Źródło audiobooka:
https://bibleresources.info/

Wersja papierowa do zamówienia bezpłatnie na stronach:
https://boskiplan.pl/
https://fundacja4rzeki.pl/projekty/boski-plan-wiekow/

Raymond Grant Jolly

Raymond G. Jolly był redaktorem naczelnym czasopisma „Teraźniejsza Prawda” w latach 1950-1979. Poniższe świadectwo umieszczono w numerze 382, listopad 1987. Redaktor opowiada w nim o swoich pierwszych kontaktach z Ewangelią Królestwa.

—

W swej Ojcowskiej mądrości i czułej trosce o nas Bóg pozwolił nam poszukiwać prawdy i borykać się aż do lata 1909 roku, gdy — chwała Jego świętemu imieniu — On dal nam odpowiedź przez „sługę wiernego i roztropnego” (Mat. 24:45—47; Łuk. 12:42—44) w Wykładach Pisma Świętego, wówczas nazywanych „Brzask Tysiąclecia”.

OBECNOŚĆ NA ZEBRANIU W SALI TAŃCA

W 1908 roku nieświadomie sprzeciwialiśmy się Prawdzie i innych pociągaliśmy w tym za sobą. Kiedyś zauważyliśmy ogłoszenie o mającym się odbyć publicznym biblijnym wykładzie w sali tanecznej Easton o godz. 3 po południu. Mówca nazywał się Fred Williamson. Tego dnia w czasie studenckiego obiadu wyłoniło się pytanie jaki rodzaj biblijnego wykładu będzie dany w sali tańca. Odpowiedź brzmiała: „Jeśli chcecie wiedzieć, dlaczego tam nie idziecie?” „Kto pójdzie ze mną?” zapytaliśmy. Kilku odpowiedziało i cała grupa poszła.

W długim kazaniu słyszeliśmy jak mówca w oparciu o Pismo Święte starał się dowieść, iż jest nadzieja w przyszłym życiu dla niektórych nie zbawionych zmarłych. W zamykającej spotkanie pieśni brzmiały słowa „Grzesznicy naprawią swoje postępowanie” — „w niedalekiej przyszłości”. Zwróciliśmy towarzyszom uwagę na te słowa jako (jak wówczas błędnie rozumieliśmy) przeciwne zapisanym w 2Kor. 6:2: „oto teraz dzień zbawienia” i zachęciliśmy ich do zabrania przygotowanej na stole bezpłatnej literatury. Na zakręcie ulicy otworzyliśmy pojemnik na śmieci i wrzuciliśmy ją do środka. Wierzyliśmy, iż w ten sposób uwolniliśmy się od zwodniczej i błędnej literatury. Ci drodzy bracia, którzy zorganizowali to spotkanie musieli pomyśleć, że wzbudzili wielkie zainteresowanie wśród nas, studentów wyższej uczelni!

JAK ZROZUMIELIŚMY PRAWDĘ NA CZASIE

Wierząc nadal w otrzymanie biblijnej, rozumnej i zadowalającej odpowiedzi na liczne nasze pytania w poszukiwaniu Prawdy, zdaliśmy wstępne egzaminy na Uniwersytet Harwardzki, ale dzięki Bogu, miał On inne i lepsze plany dla nas. Podczas wakacji w 1909 roku pracowaliśmy jako sprzedawca w Hackettstown, N. J., aby zarobić na opłacenie uczelni. Zamieszkaliśmy w jakimś pensjonacie i rozmawialiśmy tam z pewnym bratem kolporterem (z którym później razem zajęliśmy się kolporterstwem), który też w nim mieszkał i wyjeżdżając pozostawił komplet książek Brzask Tysiąclecia (tak dawniej nazywano Wykłady Pisma Świętego) mówiących o czasie wielkiego ucisku, jaki według Biblii miał wybuchnąć w 1914 roku. Ponieważ mieliśmy zamiar pełnić służbę zagranicznego misjonarza, byliśmy żywotnie zainteresowani tym przedmiotem.

Pewnego dnia padał deszcz tak bardzo, że nie można było pracować na dworze. Poprosiliśmy o te książki, aby je przejrzeć. Oczywiście zaczęliśmy od tomu II. W przedmowie jest powiedziane: „Nie możemy zbyt gorliwie nalegać na czytelnika, aby przed rozpoczęciem czytania tomu Nadszedł Czas poznał Plan Wieków. Studiowanie tej książki bez uprzedniej wiedzy o ogólnym charakterze spodziewanych wydarzeń, byłoby gorsze niż strata czasu”.

Na początku zignorowaliśmy tę dobrą radę ale Pan wkrótce przekonał nas o jej mądrości. Wróciliśmy więc do tomu I. Rozdział pierwszy był bardzo interesujący dla przyszłego misjonarza. Od ponad dwóch lat wygłaszaliśmy niedzielne kazania jako kaznodzieja pomocniczy kościołów w Pensylwanii i New Jersey. Byliśmy więc zadowoleni z rozdziałów drugiego i trzeciego, dawały nam bowiem świetny materiał do kazań. Od rozdziału czwartego podziwialiśmy wspaniałe odkrywanie Prawdy na czacie, mocno i harmonijnie opartej na Słowie Bożym. Z tej jednej książki dowiedzieliśmy się więcej o rzeczywistej prawdzie biblijnej niż z wszystkich dotąd przeczytanych w naszych wcześniejszych ćwiczeniach teologicznych. W ciągu trzech tygodni dokończyliśmy wstępne studia trzech tomów. Potem pozałatwialiśmy swoje świeckie zobowiązania i wróciliśmy do domu rodziców w Orangeville, gdzie znaleźliśmy czas na przestudiowanie następnych trzech tomów w swojej sypialni. W taki sposób Bóg udzielił odpowiedzi na nasze zawiłe pytania.

RODZICE SAMI WCZYTALI SIĘ W PRAWDĘ

Jak przedstawić rodzicom Prawdę na czasie było nie lada problemem, bowiem niestosowne było, aby syn był nauczycielem swoich rodziców. Modliliśmy się do Boga o mądrość. Od dzieciństwa nosiliśmy okulary z powodu słabego wzroku a matka, aby syna oszczędzić często nam czytała.

Zapytaliśmy ją wówczas czy nie zechciałaby czytać dla nas książki na temat Biblii, dodając iż jej też mogłaby się podobać. Oczywiście chętnie się zgodziła. Często, gdy usłyszeliśmy ojca powracającego od chorych i wyprzęgającego konia z powoziku, prosiliśmy ją o czytanie tomu I. Ojciec wchodząc do mieszkania mówił: „Widzę, że matka czyta dla ciebie, czy mogę przysiąść się do was?” Naturalnie został serdecznie zaproszony. Od czasu do czasu w trakcie czytania powstawały pytania i interesujące rozmowy. Większość pytań pozostawialiśmy do wyjaśnienia w następnych tomach.

Pewnego razu matka zauważyła: „Książka ta uczy dziwnego poglądu, dlaczego nie zaglądasz do książek prezbiteriańskich?” Odpowiedzieliśmy, że w naszych poszukiwaniach Prawdy dobrze jest zauważyć różne poglądy i sprawdzić które są najbardziej biblijne. Matka zauważyła, że książka została wydana przez Watch Tower Bibie and Tract Society i powiedziała, że doradca wizytujący ostrzegł komitet biblioteki szkoły niedzielnej przed nabywaniem książek Watch Tower i Adwentystów Dnia Siódmego. Uprzedzenie stopniowo mijało w miarę jak zagłębialiśmy się w Prawdę na czasie odsłaniająca się w pełni swej harmonijnej piękności.

Kiedy już we trójkę czytaliśmy tom II na temat biblijnej chronologii, Wielkiego Jubileuszu Ziemi i równoległych dyspensacji, ojciec, który kiedyś uczył matematyki w Orangeville Academy, zainteresował się ogromnie. Zabrał książkę do swego biura i po sprawdzeniu podanych wyliczeń uznał, że okresy czasowe podane w Biblii a dotyczące 1914 roku są prawdziwe i inne też.

Tak razem ukończyliśmy tomy I i II oraz rozdziały „Czas żniwa” i „Praca żniwa” z tomu III, gdy zrozumieliśmy, iż nadszedł czas powiedzieć rodzicom o zmianie swoich planów na rzecz służby Ewangelii. Towarzyszyłem ojcu w czasie jednej z jego dłuższych podróży do jakiegoś jego pacjenta. W drodze powrotnej powiedzieliśmy mu o pragnieniu zaangażowania się do Pańskiej pracy żniwiarskiej. Po wymianie kilku uwag ojciec zapytał: Czy w takim razie zrezygnowałeś ze studiów w Harwardzie?” Odpowiedzieliśmy: „Nie”. „Czy zrezygnowałeś z posług w kościele prezbiteriańskim?” zapytał. „Ojcze, czy mógłbym dalej nauczać błędów babilońskich, teraz gdy Pan dał mi Prawdę?” odpowiedziałem. Jedyną jego odpowiedzią było: „Hm”.

Wydawało się, że jego wizja naszej przyszłości runęła nagle. Koń z puszczonymi luźno lejcami szedł milę lub dwie a my siedzieliśmy w milczeniu. Kiedy wjechaliśmy na wzgórze u podnórza góry Knob oczom naszym okazała się piękna wieś Orangeville, ojciec ocknął się i zapytał „Czy rozmawiałeś już z matką?” Odpowiedziałem, że nie. „Dobrze” rzekł „myślę, że powinieneś to uczynić”. Zgodziłem się z nim. Matka nie przyjęła nowiny zupełnie lekko, ale po wspólnej rozmowie zgodziła się, że nasza droga była wytyczona przez Pana i dlatego najlepsza.

Wówczas udaliśmy się do Brookłynu, by spotkać br. Russella (gdy się poświęciłem miałem dwanaście lat i wówczas zostałem tylko pokropiony) i przyjąć chrzest przez zanurzenie. W Przybytku wysłuchaliśmy niedzielnego kazania br. Russella na temat chrztu i z dwunastoma innymi przyjęliśmy chrzest w wodzie.

—

Pierwszy tom „Wykładów Pisma Świętego” zamówić można bezpłatnie, wystarczy kliknąć tutaj.

Przypominamy dziś wykład wygłoszony przez Adama Urbana, mówcę Świeckiego Ruchu Misyjnego „Epifania”. Poniżej streszczenie, zapraszamy jednak wszystkich do samodzielnego przesłuchania.

Człowiek stworzony inaczej niż materia nieożywiona, która posłuszna prawom natury [także stworzonym przez Boga], nie może działać inaczej. Jesteśmy stworzeniami o wolnej woli, a Bóg chce byśmy działali zgodnie z Jego zasadami z wyboru, a nie z konieczności.

Próba w Edenie – człowiek upada głównie z powodu braku doświadczenia z grzechem i jego skutkami.

METODY POZNAWCZE

intuicja – w doskonałym stopniu właściwa jedynie Bogu
pouczenie – tylko ta dostępna wobec Adam
demonstracja – wtedy niemożliwa
doświadczenie – najlepsza, lecz zwykle długa i bolesna

Od samego początku nadzieja dla ludzkości:
zapowiedź zniszczenia szatana i jego wpływu przez nasienie niewiasty (1Moj.3:15)
okrycie nagości grzechu Adama i Ewy skórami zwierząt, a nie liśćmi figowymi zdobytymi ich własnym wysiłkiem (1Moj.3:7,21).

DLACZEGO SKÓRY ZWIERZĄT?
Boska zasada sprawiedliwości mówi „oko za oko, duszę za duszę” (2Moj.21:23,24).
Zrównoważenie grzechu Adama i odzyskanie dla niego utraconego przez niego życia mogło odbyć się jedynie przez oddanie życia, i to takiego samego – doskonałego życia ludzkiego. Dlatego nie mógł tego uczynić nikt z rodziny ludzkiej, bo wszyscy są dłużnikami i przestępcami prawa Bożego: wszyscy zgrzeszyli (Rzym.5:12).

Liście figowe [własne wysiłki usprawiedliwienia się przed Bogiem] nie mogły być więc uznane przez Boga, lecz jedynie takie okrycie, które oznaczało uprzednie przelanie krwi i oddanie życia (Żyd.9:22).

KTO NASIENIEM NIEWIASTY?
Oczywiście potomkowie Abrahama, któremu pierwotna zapowiedź wobec Adama została powtórzona w formie obietnicy, już bardziej szczegółowo (rozmnożę nasienie twoje … i błogosławione będą w nasieniu twoim wszystkie narody ziemi – 1Moj.22:16-18). Dlatego działalność Jezusa ograniczona tylko do Żydów.

Lecz Żydzi niegotowi na przyjęcie oferty zostania nasieniem, przez które w przyszłości miał być błogosławiony świat; spodziewali się natychmiastowego wywyższenia swego narodu i pierwszoplanowej pozycji na świecie. Nie poznali „czasu nawiedzenia swego” i dlatego odrzuceni – „pusty dom” – Mat.23:37,38.

Oferta członkostwa w nasieniu rozszerzona na pogan, począwszy od Korneliusza – 3,5 roku po śmierci Jezusa (Dz.Ap.10; 13:46).

Od tej chwili nasienie Abrahama to wszyscy posiadający wiarę jak on – nasienie duchowe (Gal.3:27-29); pogańskie gałęzie wszczepione do korzenia drzewa Abrahama (Rzym.11:7,17-21).

Jak dotąd,
BÓG NIGDY NIE CHCIAŁ ZBAWIĆ ANI NAWRÓCIĆ CAŁEGO ŚWIATA,
A JEDYNIE WYBRAĆ Z NIEGO NASIENIE,
przez które w przyszłości będzie błogosławił świat

Dz.Ap. 15:14-17: Szymon opowiedział, jak to Bóg pierwszy zatroszczył się o to, aby spomiędzy pogan wybrać lud dla imienia swego. A z tym zgadzają się słowa proroków, jak napisano: Potem powrócę i odbuduję upadły przybytek Dawida, i odbuduję jego ruiny i podźwignę go, aby pozostali ludzie szukali Pana, a także wszyscy poganie, nad którymi wezwane zostało imię moje, mówi Pan, który to czyni;

DLATEGO:

• Jezus celowo używał przypowieści, porównań i trudnego języka, by nie pociągnąć wszystkich (Mat.13:9,10,13-15)
• Jezus modlił się nie za całym światem, lecz jedynie za Swoim ludem (Jan 17:9)
• Jezus mówił o dwóch klasach owiec, zbawianych w dwóch różnych okresach (Jan 10:16)
• Apostołowie odróżniali swoje zbawienie od zbawienia świata (1Jan 2:2; Rzym. 8:19-23)

Lecz po zakończeniu wyboru tej klasy kolej na świat, by słowa Jana Chrzciciela Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata czy fragment modlitwy Przyjdź królestwo twoje... mogły się spełnić. Jezus umarł bowiem za każdego z nas i każdy kiedyś dowie się o tym – oświeca każdego człowieka przychodzącego na świat (Jan 1:9).

Czas ten jest bardzo bliski, czego dowodem rosnący niepokój i ucisk, który zgodnie z zapowiedzią Biblii poprzez wojny, rewolucje i anarchię usunie obecny porządek rzeczy (Dan.12:1; Mat.24:32-39; Łuk.21:25-33) – w jego władzach religijnych (niebiosach) i świeckich (ziemi), wprowadzając zupełnie nowe niebiosa i ziemię – 2Ptr 3:13.

Nic z obecnego porządku (religijnego ani świeckiego) nie przejdzie do Królestwa Boga (wizja Daniela o posągu 2:32-35; słowa Jezusa o winie i szacie – Mat.9:16,17).

Już niebawem wszyscy, co są w grobach usłyszą głos Jego (Jan 5:28,29) – nasienie wybrane w tym życiu powstanie do życia i roli błogosławienia pod Jezusem reszty świata, który wtedy stanie na sądzie = próbie uzyskania wiecznego życia, a nie wysłuchania wyroku.

Po podniesieniu do utraconej ludzkiej doskonałości, jaką początkowo posiadał Adam, każdy indywidualnie stanie na własnej próbie życia i śmierci, lecz już nie tylko pouczony o grzechu i jego skutkach, lecz mający za sobą długie lata bolesnych z nimi doświadczeń, co najlepiej przygotuje ludzkość do właściwego wyboru. Wtedy – pod Nowym Przymierzem zawartym z ludzkością – każdy grzesznik umrze za własne grzechy (Jer.31:29-34), lecz wszyscy posłuszni Bogu będą cieszyć się wiecznym życiem na doskonałej ziemi (Obj 21:1-5).

Fałszywą (a często spotykaną) myślą, jest przekonanie, że błędne nauki i praktyki Świadków Jehowy przekazał im Charles Taze Russell. Inną błędną myślą jest to, że jest on założycielem ich Organizacji. Choć jest prawdą, że Pastor Russell z kilkoma przyjaciółmi zapoczątkował ruch religijny i stworzył Watch Tower Bible and Tract Society (obecnie w posiadaniu ŚJ) jako fundację czy środek, za pomocą którego dary mogłyby być użyte na głoszenie Ewangelii i chociaż był on Prezydentem tego Towarzystwa oraz Redaktorem czasopisma Watch Tower (Strażnica) aż do śmierci (w 1916 r.), to jednak wcale nie on był założycielem organizacji Świadków Jehowy ani autorem ich krańcowości w doktrynie i praktyce.

Pastor Russell nie był założycielem organizacji „Świadków Jehowy”

Organizacja ŚJ została założona przez Josepha F. Rutherforda w roku 1931. Po śmierci pastora Russella, Rutherford wskutek wybiegów prawnych zdołał rozwiązać radę dyrektorów, która zgodnie z zarządzeniami testamentowymi Russella, miała pieczę nad działalnością Towarzystwa. Tym samym przywłaszczył on sobie kierownictwo nad całym ruchem.

Josepha F. Rutherford zachował niektóre nauki Russella, ale stopniowo prawie wszystkie odrzucił, zastępując je swoimi własnymi naukami, które w wielu wypadkach nie są zgodne z Pismem Świętym, są bezwzględne i przesadzone (Więcej dowiesz się m.in. w artykule: Nadzieja dla mieszkańców Sodomy). Ktokolwiek te błędy, wypaczone proroctwa i niedorzeczne nauki Rutherforda i jego następców przypisuje pastorowi Russellowi, przedstawia go w fałszywym świetle.

Kim był Charles Taze Russell

Pastor Russell był największym autorem, redaktorem, kaznodzieją, wykładowcą, nauczycielem i pastorem swoich czasów. Urodził się w 1852 r., a jego działalność śmierć zakończyła 31 października 1916 roku. W poniższym artykule skupimy się na tym czego nauczał Charles Taze Russell.

Dzieła wydane przez pastora Russella

• Cel i sposób powrotu naszego Pana, 1878
• Pokarm dla myślących chrześcijan, 1978
• Cienie Przybytku, 1881
• Sześć tomów Wykładów Pisma Świętego:
  1. Boski Plan Wieków, 1886
  2. Nadszedł Czas, 1889
  3. Przyjdź Królestwo Twoje, 1891
  4. Walka Armagedonu, 1897
  5. Pojednanie człowieka z Bogiem, 1899
  6. Nowe Stworzenie, 1904
• Liczne traktaty (np. Co to jest piekło, Gdzie są umarli)

Był redaktorem czasopism

• Watch Tower and Herald of Christ?s Presence
• Bible Students Monthly

Był wykładowcą

Od 1878 r. aż do ostatniej godziny życia (zmarł wracając z miejscowości, w której służył wykładami Pisma Świętego), do października 1916:

• Przebył 1 609 300 kilometrów.
• Miał 30 000 wykładów.
• Przemawiał na wszystkich kontynentach, zdobywając przydomek pastora, którego kazalnicą jest świat.

Był autorem artykułów drukowanych przez 4000 gazet.

• Czego nauczał ten człowiek w swoich sześciu głównych dziełach?
  Przyjrzyjmy się kolejno każdemu z nich.

I tom Wykładów Pisma Świętego:
Boski plan wieków

• Biblia jest rozumnym i prawdziwym objawieniem planu dobrze uporządkowanego, pełnego sprawiedliwości, mądrości i miłości.
• „Klucz znajomości” Pisma Świętego (Łuk. 11:52) został odnaleziony, a dzięki niemu lud Boży może zrozumieć zakrytą tajemnicę (Kol. 1:26).
• Pan Jezus Chrystus i jego wierni będą w przyszłości nie tylko kapłanami, lecz także królami.
• To Królestwo obecnie jest zakładane, a wola Boża wykonywać się będzie w czasie wtórej obecności Pana Jezusa.
• Zamiarem Bożym jest wybrać oraz odkupić Kościół w Wieku Ewangelii i użyć go dla błogosławienia całej ludzkości w Tysiącleciu.
• „Okup za wszystkich” znaczy, iż wszyscy ludzie będą mieć sposobność powrócenia do utraconej doskonałości.
• „Dzień Sądu” będzie trwał 1000 lat i będzie dniem próby [sposobności i szansy] dla świata.
• Natura ludzka i natura duchowa są dwiema odrębnymi rzeczami i bardzo się różnią jedna od drugiej.
• „Wąska ścieżka, która prowadzi do żywota” jest ścieżką samozaparcia i kończy się z tym wiekiem.
• Droga świętobliwości i sprawiedliwości, na której nie będzie więcej bólu (Obj 21:1-5), zostanie otwarta podczas Tysiąclecia dla całej ludzkości.
• Królestwa tego świata zostały założone tylko na pewien czas i przy końcu tego czasu ustąpią, aby zrobić miejsce nowemu, które będzie wysłuchaniem modlitwy: „Przyjdź Królestwo Twoje”.
• I TOM WYKŁADÓW udziela jasnej odpowiedzi na temat dozwolenia zła i tego, jaki jest stosunek ludu Bożego do panowania grzechu, śmierci i do ich skutków.

II tom Wykładów Pisma Świętego:
Nadszedł czas

• Upłynęło 6000 lat od stworzenia Adama do 1872 r.
• Nasz Pan narodził się w październiku, 2 roku przed naszą erą.
• Zwiastowanie Marii miało miejsce około 25 grudnia, 3 roku przed naszą erą.
• Nasz Pan został ochrzczony w październiku, 29 roku naszej ery.
• „Siedemdziesiąt tygodni” łaski dla Izraela skończyło się w 36 roku naszej ery.
• „Żniwo” Wieku Żydowskiego trwało 40 lat, od 29 do 69 roku naszej ery.
• „Żniwo” Wieku Chrześcijańskiego trwało 40 lat, od 1874 do 1914 r.
• Żydowskie Jubileusze były typami Czasów naprawienia wszystkich rzeczy (Dz. Ap. 3:19-21).
• Typiczne Jubileusze wskazują na datę ich antytypu.
• „Czasy Pogan” skończyły się w 1914 r.
• Wiek Żydowski w swej długości, ceremoniach itd. przedstawiał rzeczywistość Wieku chrześcijańskiego i jego długość.
• Antychryst już się objawił. W II TOMIE WYKŁADÓW dowiesz się: Jak? Gdzie? i Kiedy?

III tom Wykładów Pisma Świętego
Przyjdź Królestwo Twoje!

• Żyjemy obecnie w „czasie końca” Wieku Ewangelii.
• Nasza epoka jest „Dniem” przygotowania Bożego do Wieku Tysiąclecia.
• „Dni oczekiwania” skończyły się, a „Oczyszczenie Świątnicy” (Kościoła), zwiezienie do spichlerza jego Pszenicy i niszczenie Kąkolu odbywa się w naszym czasie.
• Jest to powodem, dla którego Bóg zaczyna przywracać swoją łaskę cielesnemu Izraelowi, zaślepionemu od wieków, aby móc zgromadzić wybraną klasę spośród pogan.
• Ta łaska objawia się w sposób stopniowy i jest nazwana Syjonizmem.
• Królestwo Immanuela jest teraz zakładane.
• Wielka Piramida w Egipcie jest świadkiem wszystkich tych wydarzeń minionych Wieków, jak również i naszego obecnego czasu i świadczy o nich przez symbole.

IV tom Wykładów Pisma Świętego:
Walka Armagedonu

• Wiek Ewangelii ma się zakończyć „Dniem Pomsty”.
• Ów dzień obejmie cały świat a szczególnie chrześcijaństwo tylko z nazwy.
• Wszystkie systemy polityczne, społeczne, finansowe i religijne upadną (Więcej na ten temat dowiesz m.in. w artykule: Koniec świata w Apokalipsie wg Jana).
• Sądy te mają się rozpocząć od Domu Bożego i rozciągnąć się na wszystkich.
• Okres ten jest nazwany przez Proroków „Dniem Pańskim”.
• Jest on symbolicznie pokazany jako „Dzień ciemności”, „Dzień chmury” itd.
• Ucisk (lub zamieszanie) tego dnia jest przy równane do huraganu, potopu, ognia, itd., te znamienne typy zostały użyte, aby móc ocenić i równocześnie zakryć rzeczywisty stan tego „Czasu Ucisku” (lub zamieszania), jakiego nigdy nie było odkąd narody poczęły istnieć.
• Przygotowania na ten „ogień”, do tej symbolicznej „Burzy” są obecnie w toku i wkrótce rozpoczną swoją gwałtowną działalność.
• Rozpętają się spory między masami ludu a grupami bogatych i uprzywilejowanych.
• Wielu rozpoznaje ten ucisk i ucieka się do różnych planów, aby go odwrócić, lecz wszystkie plany i zabiegi świata całkowicie zawiodą.
• Królestwo Boże, jedyna nadzieja dla ludu Bożego i całego świata, jest pewne.
• Dojście człowieka do ostateczności okaże się dla Boga sposobnością ustanowienia Królestwa Bożego ? Tysiącletniego Królestwa Chrystusowego, które ustanowi sprawiedliwość mocą Bożą.

V tom Wykładów Pisma Świętego:
Pojednanie między Bogiem a człowiekiem

WSZYSCY PRAWDZIWI CHRZEŚCIJANIE WIERZĄ W POJEDNANIE, lecz bardzo mało osób, nawet z najlepiej poinformowanych, może wytłumaczyć fakt, lub filozofię, pojednania między Bogiem a człowiekiem. Z książki „Pojednanie…” każdy może dowiedzieć się:

• Że Pismo Św. uczy o wielkim Autorze Pojednania, Panu Bogu, i o wielkim Pośredniku Pojednania, Chrystusie.
• O konieczności Pojednania i o konieczności dla „Jednorodzonego” stania się „ciałem”, następnie o Jego śmierci i zmartwychwstaniu z umarłych, aby dokonać Pojednania.
• O zadaniu i pracy Ducha Świętego w odniesieniu do Pojednania. I o poważnej części Pojednania, która pozostaje do ukończenia ? która oczekuje Wtórego Przyjścia Chrystusa w Jego chwale.
• O głównej doktrynie Pojednania, mianowicie o Okupie ? czym on jest ? dlaczego był i jest ośrodkiem lub „piastą koła” wokół której i do której wszystkie nauki Biblii się stosują.
• W jaki sposób ta wielka doktryna o Okupie jest testem prawdziwości lub fałszu wszystkich doktryn; tak że gdy raz jasno będzie zrozumiana stanie się ochroną przed błędem we wszystkich jego formach.
• O człowieku, który jest przedmiotem wielkiego Pojednania, o jego naturze, o jego grzechu, o jego karze, o jego wybawieniu przez Chrystusa i o jego przyszłych możliwościach przez przyjęcie tego Pojednania.

VI tom Wykładów Pisma Świętego:
Nowe Stworzenie

• Rzuca nowe i interesujące światło na Tydzień Stworzenia z Księgi Rodzaju.
• Uznaje prawdziwy Kościół Chrystusowy, spłodzony z ducha jako Nowe Stworzenie.
• Stara się wytłumaczyć na podstawie Pisma Św. stopnie łaski Bożej: usprawiedliwienie, uświęcenie i wyzwolenie w Pierwszym Zmartwychwstaniu.
• Wyjaśnia w kolejności zadania i powinności Nowego Stworzenia wobec Pana, jedno wobec drugiego, wobec przyjaciół i sąsiadów, wobec rodziców, dzieci, mężów, żon itd.
• Tłumaczy Pamiątkową Wieczerzę Pańską i omawia oraz wyjaśnia: czym ona jest a czym nie jest i co powinno być jasno rozeznane przez wszystkie dzieci Boże.
• Chrzest jest przedmiotem całego rozdziału. Liczne błędy prawie wszystkich denominacji są wyjawione w duchu uprzejmym, a następnie prawdziwy chrzest jest przedstawiony w sposób przekonywujący i niezbity.
• Starannie bierze się pod uwagę sprawę nieprzyjaciół i niebezpieczeństw Nowego Stworzenia, podając biblijny sposób do pokonania ich, jak również omawia obecne i przyszłe dziedzictwo świętych.

Pastor Russell – podsumowanie

Zaskakujące, że ci, którzy atakują Russella, odwołują się do nauk, których wcale nie wyznawał! „Podróżujący kaznodzieja” nie nauczał, że badacze Pisma Świętego to wybrany lud Boży, nie brał udziału w sporach o imieniu Bożym. Nie uczył też o „palu męki” i nie odnosił się do przetaczania krwi. Nie był również przeciwnikiem państwowego hymnu czy godła. „Cesarzowi oddawał co cesarskie, a co boskie ? Bogu”, będąc przy tym sługą dobrym i wiernym we wszystkim, nad czym postawił go Pan.

Jeśli interesują Cię nauki pastora Russella, zamów bezpłatnie 1 tom jego wykładów pt. „Boski plan wieków”.

Na zakończenie: fragment przemówienia pastora Russella (1914 r.) na temat śmierci i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Jedno z nielicznych nagrań, na których mamy okazję go zobaczyć i posłuchać.