Jest na to niesamowita odpowiedź, a jest nią to, że ludzie naprawdę mają wolną wolę i nawet jeśli Bóg wiedział, że upadną, nie było niczego, co mógłby zrobić, żeby to zatrzymać, chyba że odebrałby nam wolną wolę. Mógłby jedynie zmienić człowieka w niewolnika… albo w maszynę.

Tak więc wolna wola jest czymś tak ważnym, że odebranie jej człowiekowi nawet nie wchodziło u Boga w grę. Oto wartość wolności i osobistych decyzji… z Najwyższego punktu widzenia!

***

Oczywiście, na tym historia się nie kończy (ona się tutaj rozpoczyna). Biblia obiecuje czas, kiedy ludzie z własnej woli zechcą poddać się pod wolę Boga, bo uznają to za najlepszy wybór – nasz wolny wybór.

Jeśli więc dziwisz się, że jest źle i masz obawy, że będzie gorzej, jeżeli będziemy dalej szli (jako społeczeństwo) w obecną stronę, to może właśnie jesteśmy w przededniu globalnego przebudzenia i uznania, że sami, bez Boga doprowadzimy samych siebie jedynie do zagłady.

Można powiedzieć tak: nikt z nas nie odpowiada za obudzenie drugich (poza regularnym wydawaniem dźwięku, jak budzik). Nie wiemy, ile jeszcze totalitaryzmów, wojen światowych, rewolucji i anarchii potrzeba, byśmy – jako globalna rodzina – uznali, że nie dojdziemy nigdzie sami.

Jeżeli jednak chcemy temu wierzyć, to mamy w Biblii obietnicę, że taki czas nadejdzie – że po trudnych doświadczeniach ze złem, ludzie zapragną wrócić do wierności wobec Boga i do Jego sprawiedliwych praw. Miłość Boga tylko na to czeka, a razem z mądrością przygotowują wszystko wokół na ten moment. Widzę w tym niesamowitą wręcz cierpliwość i wytrwałość ze strony Boga.

Jeśli więc dzisiaj nie możesz zmienić sytuacji wokół: cierpliwości! To, o czym możesz zdecydować to osobiste uznanie, że Boski plan jest najlepszy i że nie ma nic lepszego niż droga za Jezusem. Z własnej woli możesz w tę drogę wyruszyć i pod wodzą Jezusa rozpocząć najtrudniejszy podbój: samego lub samej siebie. Resztą zajmie się Bóg, a liczba trudności w uporządkowaniu własnego życia i własnej relacji z Jezusem i z ludźmi wokół będzie tak duża, że oczekiwanie na przyszłą zmianę porządku tego świata wcale nie będzie się dłużyć.

Jaki język panuje dziś wśród ludzi? To język nienawiści, a jak my jedni z drugimi dzisiaj rozmawaimy? 2 Kor. 4:4 mówi, że Bogiem świata jest przeciwnik i że to on stoi za tym wszystkim.

Tylko Bóg i Jego wybrani święci mogą zaprowadzić porządek, ale z czego? Dopiero z chaosu, bo póki co to ludzie sami chcą zaprowadzać swój porządek.

Wolność to nauczenie się jak właśnie postępować. Można być niewolnikiem, ale wolnym w Panu, jak apostoł Paweł. A jak jest dziś? Za wszelką cenę – po trupach. Czy to jest duch Pański? Jak życiemy w małżeństwach, w rodzinach, z sąsiadami?

Zachęcamy do wysłuchania wykładu, który brat Czesław Ruciński przedstawił na nabożeństwie zboru Pana w Bydgoszczy; 20 marca 2022 r.

Niektóre wersety: 1 Kor. 6:2, 1 Kor. 10:23, 1 Kor. 13, Rzym. 8:21-22, 1 Tym. 2:3-6, Gal. 5:1, Łuk. 18:8, 1 Jana 2:2, Łuk. 7:22, Izaj. 61:1-3, Jana 13:23, Mat. 22:37-40, Mat. 7:12, Efez. 4:3, 2 Kor. 3:17.

Ci faryzeusze, posiadając prestiż przywódców religijnej myśli tamtych czasów, byli bardzo rozgniewani jasnością mowy naszego Pana i faktem, że On wskazywał zwykłym ludziom na ogólne reguły i zasady, według których religijni przywódcy powinni być oceniani; przez posiadanie lub brak dobrych cech charakteru – że faryzeusze nie mieli być oceniani po swych zapewnieniach, lecz według ich czynów. Oni szczycili się dokładnym przestrzeganiem Prawa, lecz Pan wykazał im, że liczne obrządki, których dokonywali, w rzeczywistości nie były Prawem Bożym, lecz przykazaniami ludzkimi i że prawdziwą istotę Boskiego Prawa, miłość i sprawiedliwość, w dużej mierze ignorowali, nie tylko w swych naukach, lecz także w postępowaniu. Dlatego faryzeusze obawiali się, że wysoka pozycja, którą zachowywali – ich prestiż, została zachwiana i w wyniku tego została urażona ich duma, stąd nienawidzili Pana bez uzasadnionej przyczyny. Oni powinni byli okazać zadowolenie, że zwrócono im uwagę na ich złe czyny, aby mogli je naprawić, lecz nie taka jest postawa nieodrodzonego serca, które raduje się z nieprawości, a nie z Prawdy. Takie serce cieszy się ze wszystkiego, co podsyca jego pychę i dodaje koloru jego przechwałkom na temat swych sukcesów. Dla takich osób faryzeizm oznaczał wszystko, a upadek faryzeizmu zapowiadał upadek całej religii.

(…)

Prześladowcy zawsze twierdzą, że popierają zasady sprawiedliwości, gdyż tylko w ten sposób mogą zwieść tych, których zjednują do swej sprawy – tych, którzy mają lepsze serca i sumienia niż ich własne. Jak Izraelici uważali, że wszystko co podkopuje ich religijny system będzie szkodziło Boskiej sprawie, tak obecnie wydaje się, że każda część Babilonu, każdy wielki odłam chrześcijaństwa jest w pełni przekonany, iż wszystko co podkopuje ich błędy, będzie szkodziło sprawie Pana; dlatego uważają, że przez popieranie sekciarstwa w jego odłamach walczą dla Boga.

______
Źródło: Sztandar Biblijny nr 222, s. 23.

Uznać swoją własną grzesznośc i nienawidzić jej.

To jest POCZĄTEK WOLNOŚCI. Dla pilnego chrześcijanina wolność otwiera się na wielu frontach. A więc właściwie iloma sposobami ktoś może być zniewolony, tyloma jest stopniowo uwalniany. (Czytaj dalej na ten temat: „Zbawienie króla”, „Sztandar Biblijny” nr 165-166, s. 82-84)

*****

Jedna z największych niewoli, w które może wpaść człowiek, to strach. Lęki przeszłości – a co jeśli Bóg nie przebaczy moich dawnych grzechów? Słuchaj Słowa: PRZEBACZY. Lęki dzisiejszego dnia – a co jeśli Boga nie ma ze mną w moich próbach? Słuchaj Słowa: BÓG JEST Z TOBĄ. Lęki przyszłości – a co jeśli trafię na wieczne męki do piekła, albo będę na zawsze oddalony od Boga, co jeśli nie spotkam znowu moich bliskich? Słuchaj Słowa! Śmierć to nieświadomy stan śmierci (porównany do snu), ale Jezus wskrzesi nas wszystkich i da wszystkim CZASY ODNOWIENIA WSZECHRZECZY.

*****

Zapraszamy do wysłuchania wykładu na temat wolności w Chrystusie:

Uwolnieni w Chrystusie – nagranie wykładu

fot. petmedical.com.au

Jest to wykład przygotowany na bazie artykułu Brata Johnsona z 1926 r., który w polskiej Teraźniejszej Prawdzie został opublikowany po raz pierwszy 1938 r. Jest on pokłosiem obserwacji Brata Johnsona, a trzeba przyznać, że był bardzo uważnym i wnikliwym obserwatorem, dokonanych podczas wydarzeń towarzyszących podziałowi Ludu Bożego  po śmierci Brata Russella i związanych z tym zachowań Braci. Ujawniły się wówczas cechy skrywane i nieujawniane wcześniej ze względu na brak sprzyjających okoliczności. A życie pokazuje, że to właśnie sytuacje kryzysowe ujawniają jacy naprawdę jesteśmy.

W pewnym stopniu z analogiczną sytuacją mieliśmy do czynienia klika lat temu, gdy nie chcieliśmy wędrować do królestwa za ludzkim przewodnikiem. Wówczas również ujawniły się zachowania, o które wcześniej nie podejrzewalibyśmy naszych Braci i Sióstr, a często niestety również i samych siebie.

—
Wykład przedstawiony przez Jarosława Ślipka na spotkaniu chrześcijańskim w Rzeszowie – KĄSANIE I POŻERANIE JEDNI DRUGICH – 22.08.2021 r. 

Można też zobaczyć wersję wideo (z gorszą jakością głosu).
—

Jako tekstu przewodniego do artykułu Brat Johnson użył tekstu z listu do Galatów. Cały ten list też był reakcją Apostoła Pawła na sytuację kryzysową. Do Zboru w Galacji dotarli bowiem głosiciele, którzy kwestionowali apostolstwo Pawła i negowali głoszoną przez Niego Ewangelię. Próbowali oni ponownie obciążyć naśladowców Pańskich przepisami Zakonu Mojżesza. Te nauki wywołały spore niesnaski wśród członków Zboru, które przybrały bardzo gwałtowną i pozbawioną ducha miłości formę. Dlatego Apostoł z całą stanowczością wystąpił przeciwko mącicielom ostrzegając przed ich złym wpływem, używając przy tym bardzo mocnych słów. Z pewnością pamiętamy sformułowanie „O głupi Galatowie! Któż was omamił?” Gal. 3:1.

Ale nie one będą pod naszą rozwagą, a słowa zapisane w

Gal. 5:15

Lecz jeśli jedni drugich kąsacie i pożeracie, baczcie, abyście jedni drugich nie strawili.

Obserwujemy w świecie jak często ludzie są w stosunku do siebie agresywni i pozbawieni empatii. Czasy, w których żyjemy, są właśnie takie: sprzyjają zachowaniom egoistycznym,  nie liczącym się z drugim człowiekiem. Dzisiaj chciałbym rozważyć wspólnie z Wami pewien aspekt nowej rzeczywistości, który stanowi znaczący krok wstecz w rozwoju dobrych relacji między ludźmi, a niestety czasem również i między braćmi.

Być może niektórych to zdziwi, ale odczytane przed chwilą słowa Apostoła nie były skierowane do świata, ale słowa te były napisane do Nowych Stworzeń. Jest to przecież list do Zboru w Galacji, który składał się z jednostek poświęconych. W Wieku Ewangelii, a na pewno na jego początku, poświęcenie wiązało się ze spłodzeniem z Ducha Świętego.

SYMBOLICZNE KĄSANIE

Oczywiście w tekście tym nie chodzi o literalne kąsanie i pożeranie, ale o symboliczne. Na przykładzie dzikich zwierząt, które walcząc ze sobą wzajemnie się kąsają i gryzą, Apostoł chciał wskazać, że podobne, choć symboliczne, działania wkradają się również pomiędzy lud Boży.

MEDIA SPOŁECZNOŚCIOWE

Szczególnie gdy mamy do czynienia z mediami społecznościowymi, gdy nie trzeba patrzeć Bratu lub Siostrze w oczy, gdy nie trzeba mówić tylko się pisze. Wtedy o wiele łatwiej dać się ponieść złym sugestiom i myślom, które potem za pomocą klawiatury wpuszczamy w formie pisanej do internetu. Sam widziałem wpisy atakujące innych Braci za ich poglądy. Powiedzieć o tych wpisach, iż były niegrzeczne to stanowczo za mało. Były wręcz aroganckie. Szczególnie łatwo przychodzi to ludziom młodym, którym wydaje się, że pozjadali wszystkie rozumy.

WALKI PSÓW

Walczące ze sobą psy: kły na wierzchu, próbują wzajemnie się gryźć i kąsać, leje się krew,

i choć jeden z psów jest zwycięzcą, to wychodzi mocno pokaleczony. Jedynie zadowoleni są ci, którzy te psy na siebie napuszczają i czerpią z tego zysk.

Podobnie gdy lud Boży wzajemnie się kąsa, to największą radość ma przeciwnik Boży szatan, który staje się w takiej walce jedynym zwycięzcą. Dlatego stara się judzić jednych na drugich.

DUCHOWA RODZINA

Duchowa rodzina jest różna. Są między nami różne charaktery, różne temperamenty. Ale jak w zdrowej, przepełnionej miłością, Rodzinie, nie powinno być między nami zawiści, zazdrości czy złych podejrzeń.

SŁOWA

Najwięcej kłopotów w rodzinie sprawiają słowa. Mogą one być balsamem, mogą być też ogniem trawiącym. Potwierdza to wiele tekstów biblijnych.

Przykładowe dwa z Księgi Przypowieści:

Przyp. 18:21

Śmierć i życie są w mocy języka …

Przyp. 15:1

Łagodna odpowiedź uśmierza gniew, lecz przykre słowo wywołuje złość.

PRZYKŁADY KĄSANIA I POŻERANIA

Brat Johnson podał ich 21. Postaram się większość chociaż skrótowo omówić, ale niestety część z nich tylko przytoczę.

1. Kłótliwość – Br. Johnson: kłótliwi są jak ciernie przy drodze rozdzierają każdego kto obok nich przechodzi – atak na pokojowe usposobienie

Polskie przysłowie: U kłótliwego kułak za pasem (kułak = z rosyjskiego zaciśnięta pięść).

Pięść zawsze w pogotowiu do bitki, nawet z byle powodu.

Kłótliwość jest wiele razy napiętnowana w Biblii.

Przyp. 26:21

Czym węgiel dla żaru i drzewo dla ognia, tym człowiek kłótliwy dla wzniecenia sporu.

Przyp. 17:1

Lepsza kromka suchego chleba i przy tym spokój, niż dom pełen mięsa, a przy tym kłótnia.

Jak. 3:16

Bo gdzie jest zazdrość i kłótliwość, tam niepokój i wszelki zły czyn.

Apostoł Paweł daje wytyczne jak powinien postępować naśladowca Chrystusa.

Tyt. 3:1-2,9

(1) Przypominaj im, aby zwierzchnościom i władzom poddani i posłuszni byli, gotowi do wszelkiego dobrego uczynku,

(2) aby o nikim źle nie mówili, nie byli kłótliwi, ale ustępliwi, okazujący wszelką łagodność wszystkim ludziom.

I niestety nie jest to przypadłość związana z relacjami z tzw. światem.

(9) A głupich rozpraw i rodowodów, i sporów, i kłótni o zakon unikaj; są bowiem nieużyteczne i próżne.

Czyli nie każdy spór o prawdę, a szczególnie o zwyczaje i praktykę, jest dobry. Czasem staje się on kłótnią, która ubiera się w złe słowa, a nawet czyny. Dlatego Apostoł Paweł w odczytanym tekście wprost przestrzega Tytusa:

– Kłótni o Zakon unikaj, są bowiem nieużyteczne i próżne.

Czyli wspólne rozważanie i dochodzenie do Prawdy: TAK.

Kłótnia na temat Prawdy: NIE.

Często zdarza się, dyskusje na tematy biblijne, szczególnie na forach internetowych, zamieniają się w spór, w którym biorą górę złe emocje. Ma to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy wymiana poglądów dotyczy tematów nie wyjaśnionych przez Sług Pańskich oraz interpretacji bieżących wydarzeń, czy naszych oczekiwań odnośnie przyszłości.

Bo gdy z Biblią w ręku, albo przy pomocy literatury można coś wyjaśnić, to nie ma miejsca na negatywne emocje. Na zborowych badaniach często się ze sobą nie zgadzamy. Mamy różne opinie w wielu kwestiach. Ale taki spór nie przeradza się w kłótnię. Dzieje się tak nie tylko dlatego, że mamy do siebie pozytywne uczucia, ale również dlatego, że się widzimy, nawet przez monitor. Gdy natomiast wyłączymy kamerę i nie jesteśmy widoczni, to jest już nieco łatwiej wypowiadać zaczepne słowa i opinie. Zwróćcie na to uwagę.

Wbrew pozorom nie jest to praktyka obca chrześcijanom i świadczy o braku ducha Prawdy, nawet pomimo, jeżeli ktoś tej Prawdy poznał bardzo dużo.

1 Tym. 6:3-5

(3) Jeśli kto inaczej naucza i nie trzyma się zbawiennych słów Pana naszego Jezusa Chrystusa oraz nauki zgodnej z prawdziwą pobożnością,

(4) ten jest zarozumiały, nic nie umie, lecz choruje na wszczynanie sporów i spieranie się o słowa, z czego rodzą się zawiść, swary, bluźnierstwa, złośliwe podejrzenia,

(5) ciągłe spory ludzi spaczonych na umyśle i wyzutych z prawdy, którzy sądzą, że z pobożności można ciągnąć zyski.

Filip. 1:17

drudzy zaś głoszą Chrystusa z kłótliwości, nieszczerze, sądząc, że wzmogą przez to ucisk więzów moich.

Głoszenie Prawdy przez takich może rodzić zawiść, bluźnierstwa, złośliwe podejrzenia i ciągłe spory. Nie warto walczyć do upadłego. Jest granica, której nie warto przekraczać.

2. Szorstkie, gwałtowne, a nawet brutalne słowa – zła mowa – wzbudza gniew i urazę – atak na długie znoszenie

1 Mojż. 42:7

Gdy Józef ujrzał braci swoich, poznał ich, lecz udawał wobec nich obcego i rozmawiał z nimi szorstko. I rzekł do nich: Skąd przyszliście? A oni odpowiedzieli: Z ziemi kanaanejskiej, aby zakupić żywność.

Budowanie dystansu, bariery oddzielającej od rozmówcy (udawał wobec nich obcego). Szorstkie słowa mają przekazać przesłanie: nie jest mi z Tobą dobrze.

Oczywiście czasem można mieć zły dzień i coś odburknąć Bratu lub Siostrze, ale trzeba pilnować się, żeby takie słowa nie były odzwierciedleniem naszych rzeczywistych uczuć. A z drugiej strony nie od razu trzeba podejrzewać taką osobę o złą wolę w stosunku do nas.

3. Podejrzliwość – napełniają smutkiem – atak na radość

1 Tym. 6:3-5 – w przed chwilą odczytanym fragmencie listu Ap. Pawła

(3) Jeśli kto inaczej nie trzyma się nauki zgodnej z prawdziwą pobożnością,

(4) ten jest …, złośliwie podejrzliwy,

Podejrzliwość jest cechą ludzi zranionych. Zranienia w miłości rodzą w człowieku głęboką obawę przed dalszymi ranami. Podejrzliwość jest pewną formą lęku, jest odruchową, bezrefleksyjną formą obrony przed kolejnym zranieniem w miłości. Podejrzliwość blokuje spontaniczne ludzkie relacje wzajemnej życzliwości, sympatii, przyjaźni i miłości; izoluje człowieka; zamyka go w sobie. Podejrzliwość czyni człowieka smutnym; zabija radość życia.

4. Mściwość – atak na miłość

Mściwość, to cecha, która nie daruje krzywdy, która szuka zemsty.

Z mściwością i zemstą łączy się gniew. Oczekujemy od Boga aby wzbudzał w sobie gniew przeciwko złemu, które nas otacza i dotyka, ale jednocześnie chcielibyśmy, aby powstrzymał się od gniewu, gdy to my jesteśmy winni.

Mściwość jest cechą ludzi słabych.

Powiedziałem przed chwilą, że mściwość to atak na miłość. Dlaczego? Bo na to wskazuje sama Biblia.

3 Mojż. 19:18

(17) Nie będziesz chował w sercu swoim nienawiści do brata swego. Będziesz gorliwie upominał bliźniego swego, abyś nie ponosił za niego grzechu.

(18) Nie będziesz się mścił i nie będziesz chował urazy do synów twego ludu, lecz będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego. Jam jest Pan!

Bóg przeciwstawia mściwości miłość.

Rzym. 12:19

Najmilsi! Nie mścijcie się sami, ale pozostawcie to gniewowi Bożemu, albowiem napisano: Pomsta do mnie należy, Ja odpłacę, mówi Pan.

Kolejne trzy przykłady to atak na przyjacielskość wyrażoną przez wzrok, mowę i czyny.

5. Dumne spojrzenia – duma – atak na przyjacielskość

Duma to odczuwanie radości z powodu własnych osiągnięć i dokonań. I często słusznie. Bo czy np. dobrze wychowane dzieci nie mogą być powodem do dumy dla rodziców? Czy pokonanie przeciwności pomimo licznych przeszkód, które zniechęciły innych, nie może być powodem do dumy?

Łatwo jednak duma przeradza się w pychę dlatego Bóg piętnuje w swoim słowie dumę w takim znaczeniu.

Ps. 138:6

Zaiste, wzniosły jest Pan, a jednak spogląda na uniżonego, A dumnego z daleka poznaje.

Jak. 4:6

Owszem, większą jeszcze okazuje łaskę, gdyż mówi: Bóg się pysznym przeciwstawia, a pokornym łaskę daje.

Przyp. 6:17

(16) Tych sześć rzeczy nienawidzi Pan, a tych siedem jest dla niego obrzydliwością:

(17) Butne oczy …

6. wyniosłe słowa – wyniosłość, szyderczość – atak na przyjacielskość

WYNIOSŁOŚĆ

Przyp. 16:18

Pycha chodzi przed upadkiem, a wyniosłość ducha przed ruiną.

Łuk. 16:15

I powiedział im: Wy jesteście tymi, którzy chcą uchodzić w oczach ludzi za sprawiedliwych, lecz Bóg zna serca wasze. Gdyż to, co u ludzi jest wyniosłe, obrzydliwością jest przed Bogiem.

SZYDERCZOŚĆ

Przyp. 22:10

Wypędź naśmiewcę, a ustanie kłótnia i ucichnie swar i zniewaga.

Szydercy są postawieni przez Boga między głupcami i prostakami.

Przyp. 1:22

Jak długo wy, prostaczkowie, kochać się będziecie w prostactwie, a wy, szydercy, upodobanie mieć będziecie w szyderstwie, a wy, głupcy, nienawidzić będziecie poznania?

7. aroganckie postępowanie – arogancja – atak na przyjacielskość

Arogancja to – zgodnie z definicją słownikową – zuchwała pewność siebie, połączona z lekceważeniem innych. Człowiek arogancki będzie więc w każdej sytuacji traktował swoje otoczenie z wyższością, pogardzał cudzymi opiniami, dyskredytował osiągnięcia innych.

Arogancja = buta, i taka arogancja jest jedną z rzeczy, których nienawidzi Bóg Jehowa, o czym czytaliśmy przed chwilą w Przyp. 6:17.

8. Upór – atak na cichość

Upór a wytrwałość.

Upór to cecha człowieka, który nie zmienia swojego stanowiska niezależnie od tego czy ma rację.

Wytrwałość to cecha człowieka, który mimo trudności nie ustępuje i nie rezygnuje z osiągnięcia wyznaczonego celu.

Czyli uparty nie znaczy wytrwały. Uparty to raczej ten, który nie chce odstąpić od swoich postanowień nawet wtedy, gdy inni wykazują mu, że nie ma racji.

I to do takiej postawy odnoszą się określenia: uparty jak osioł czy z uporem maniaka.

Faraon był uparty.

Faryzeusze byli uparci odrzucając jawne cuda Pana Jezusa.

Ps. 32:8,9

(8) Pouczę ciebie i wskażę ci drogę, którą masz iść; Będę ci służył radą, a oko moje spocznie na tobie. Rozważ moją radę i posłuchaj jej. Nie bądź uparty jak osioł.

(9) Nie bądźcie nierozumni jak koń i jak muł, Które wędzidłem i uzdą trzeba wstrzymywać, aby się nie zbliżały.

Seneka Starszy: Błądzić jest rzeczą ludzką, trwać w błędzie (upór) – głupotą.

Jak widzimy bardzo cienka linia oddziela upór od głupoty.

9. Gwałtowność – atak na miłość braterską i chęć zgromadzania się

Gwałtowne reakcje na wypowiedzi innych Braterstwa. Można się nie zgadzać, ale trzeba szanować prawo innych do odmiennego zdania. Gwałtowne zwalczanie odmiennego zdania może świadczyć o:

• poczuciu własnej wyższości (jestem mądrzejszy),
• braku szacunku dla innych (jesteście głupsi),
• kwestionowaniu nadzoru Pana nad Zborem (nie wyraża swojej woli poprzez decyzję większości).

Taka postawa może odstręczać innych od społeczności braterskiej (brak empatii ze strony innych, brak akceptacji dla mnie, poniżanie mnie, brak więzi duchowej, brak przestrzegania Pańskich zasad, brak miłości, klerykalizm). Dlaczego walczysz z moim prawem do posiadania innego zdania? Nie narzucaj mi swojej woli.

10. Ambicja aby być kimś – samolubna ambicja – atak na jedność

Gal. 5:26

Nie bądźmy chciwi próżnej chwały, jedni drugich drażniąc, jedni drugim zazdroszcząc.

Dobro Zboru, duchowe dobro Braci i Sióstr jest ważniejsze niż moje chciejstwo. To powinno być przedmiotem naszej ambicji z zastrzeżeniem, że to Pan jest głową Zboru i czuwa nad wszystkim nawet gdy Zbór błądzi a ja mam rację.

Filip. 2:3

I nie czyńcie nic z kłótliwości ani przez wzgląd na próżną chwałę, lecz w pokorze uważajcie jedni drugich za wyższych od siebie.

11. Sekciarstwo – atak na wolność

Zniechęcanie do Prawdy i służenia Bogu. U was jest tak samo jak gdzie indziej. Czym się różnicie? Znieczulanie na miłość do innych. Ważny jest nasz Ruch, ważniejsza jest organizacja. Specjalny czas wymaga specjalnych działań.

Bolszewicy, naziści, oprawcy japońscy, chińscy czy kambodżańscy – rewolucja wymaga poświęceń: musicie zabijać wrogów nowego porządku, nie patrzcie na wasze sumienia. Cel uświęca środki. A że przy okazji stajecie się bestiami ludzkimi? To nie ma znaczenia.

W imię religii (rzekomo dla Pana) zerwijcie kontakty z waszymi bliskimi, oni już nie są wam bliscy, to są obcy, to są wrogowie Pana i prawdy. Bóg od was tego wymaga.

To tępi wrażliwość, niszczy chrześcijański charakter, zamiast rozwijać miłość do bliźniego, niszczy ją, kształtuje fałszywy obraz Boga i Jego wymagań, Jego standardów. Przekształca sumienie w jego karykaturę.

Człowieka, który dzięki przyjęciu zaproszenia Boga stał się wolnym, pozbawia wolności a uzależnia od ludzkich organizacji. Stawia wyżej posłuszeństwo ludziom od posłuszeństwa Bogu i Panu Jezusowi. Po praniu mózgu wydaje się takim, że honor i honorarium znaczą to samo.

Przyp. 6:19

Obrzydliwością dla Pana jest sianie niezgody między Braćmi

12. Próżność – atak na uznanie

13. Chłód – atak na braterską uprzejmość

14. Obojętność – podobnie jw. atak na braterską uprzejmość

15. Nauczanie i rozpowszechnianie błędu – atak na wiarę.

Niektórzy, szczególnie Bracia, mają głębszą, a inni płytsza znajomość niektórych zakresów Prawdy. Nie każdy też ma odpowiednie możliwości i predyspozycje, aby zagłębiać się w szczegóły. I staje się czasem, szczególnie jest to groźne dla mówców (cięższy sąd odniosą), że próbują przedstawiać niektóre swoje przemyślenia jako prawdę pochodzącą z Biblii. Być może tak jest, a być może nie. Pół biedy jeżeli uprzedzą, że to ich przemyślenia. Gorzej jeżeli tego nie zrobią. Pamiętacie artykuły w Teraźniejszej Prawdzie, gdy nowy redaktor przedrukowywał artykuły wcześniejszych sług wprowadzając do nich zmiany bez adnotacji o zmianie treści? Z pewnością pamiętacie też straszenie nas rzekomymi zarządzeniami Pańskimi, których nikt nigdy nie widział i nie potrafił udokumentować.

16. Wyszukiwanie wad – atak na odwagę, poczucie własnej wartości (zamiłowanie do właściwej samooceny), zamiłowanie do dobrej opinii.

Moja babcia była osobą, która żyła wyszukiwaniem wad i krytykowaniem. Było to do tego stopnia, że mój Tato, jej syn, nie powiedział jej że się żeni tylko przywiózł moją Mamę do rodzinnego domu dopiero po ślubie. Wiedział bowiem, że gdyby zrobił to wcześniej, to okazało by się że nogi ma albo krzywe albo zbyt proste, krzywy nos, jest albo za niska albo za wysoka i tak naprawdę nie nadaje się na synową. A tak było już za późno. Ślub się odbył i na wymyślanie rzekomych wad było już za późno.

17. Przypominanie przeszłych czynów – wzniecanie sporów – atak na braterską uprzejmość

Moja babcia i jej rodzina to prawdziwa kopalnia takich historii, które mogą być ilustracją do dzisiejszego tematu. Wypominała wszystko sprzed dziesiątków lat. Niczego co było złe dla niej, a może raczej co się jej takim wydawało, nie zapominała i nie darowała. Kiedyś, albo ona albo jej siostra, wracając lub idąc do kościoła, spotkała swoją rodzoną siostrę. Zaczęły rozmawiać i okazało się, że i jedną i drugą boli głowa. Tak się przy tym pokłóciły, którą z nich głowa boli bardziej, że nie rozmawiały z sobą przez kilkadziesiąt lat aż do śmierci. Po pewnym czasie jedna z nich szła w Wielkanoc do spowiedzi, a jej siostra już ze spowiedzi wracała. Ta już oczyszczona z grzechów chciała nawiązać rozmowę i być może naprawić wzajemne relacje mówiąc:

„Bądź pochwalony Jezus Chrystus”.

Ale moja babcia, która była jeszcze przed spowiedzią i mogła coś do worka swoich przewinień dorzucić, nie namyślając się długo, odpowiedziała:

„Pocałuj mnie w ….” I tu padło niecenzuralne określenie miejsca, na którym należałoby złożyć pocałunek.

To taki może humorystyczny przykład, ale pokazujący w pewnym przejaskrawieniu pielęgnowanie zadry w sercu i umyśle. Po pewnym czasie rośnie to do wymiarów monstrualnych, tak jak spór o ból głowy rozdzielił te dwie kobiety na dziesiątki lat.

18. Nietaktowna krytyka – brak taktu – atak na gorliwość.

Jest to dosyć trudne, bowiem niektóre osoby nie posiadają w sobie taktu w ogóle. Jest to dla nich odległy, nieznany ląd, dlaczego trudno oczekiwać od nich biegłości w praktykowaniu taktu. I znowu przykład mojej babci. Mam nadzieję, że mi wybaczy gdy wstanie z grobu, bo przytaczam to ku przestrodze. Kiedyś szła z moim Tatą, który był wówczas małym chłopcem, i spotkała sąsiadkę. Zaczęły rozmawiać o tym, że innej sąsiadce zmarło dziecko. I moja babcia powiedziała wówczas:

– Ta to ma szczęście, jedna gęba mniej do wyżywienia.

Nie zdawała sobie sprawy jak wielkie negatywne wrażenie wywarły te słowa na jej małym, stojącym obok, synku. Te słowa zapamiętał na całe życie. Ale pomimo tego wszystkie siedem jej dzieci troszczyły się o nią aż do śmierci i o siebie wzajemnie. Rzadko spotyka się tak dbające o siebie rodzeństwo. Bieda oraz brak miłości i czułości w domu nie stanowił przeszkody do wyrobienia miłości w dzieciach.

Wróćmy jednak do osób nietaktownych. Nieświadomość nie zmienia jednak faktu, że ich postępowanie może wyrządzać szkodę innym. Być może dobrym rozwiązaniem byłoby otwarte zwrócenie się bezpośrednio do sprawcy, żeby uniknąć podobnych sytuacji w przyszłości, i żeby jednocześnie „sprawca” zyskał świadomość o swoich brakach w tym zakresie. To wszystko wymaga otwartości i braku podejrzeń o złą wolę.

Ale może warto podjąć próbę?

Krytyka jest cenna bowiem pozwala korygować błędy. I jako taka powinna być motorem napędowym do zmian na lepsze. Czasem jednak ze względu na brak taktu, przejaskrawienia i wyolbrzymianie problemów, może zupełnie podciąć skrzydła. A tego przecież nikt z członków duchowej rodziny nie chce.

Wiktor Hugo:   Prawdziwy dowód wielkości to przyjmowanie krytyki bez urazy.

Przysłowie:  Zwróć głupcowi uwagę – to cię znienawidzi. Zwróć uwagę mędrcowi – będzie ci wdzięczny. Tak ich rozpoznasz.

Leonardo da Vinci:   Krytykuj przyjaciela w cztery oczy, a chwal przy świadkach.

Dajmy się poznać jako mędrcy nie kryjąc w sercu urazy za gorzkie słowa. Często są one nie dostrzeganą przez nas prawdą i wypływają z miłości, z chęci udzielenia pomocy. Gdybym  był temu komuś obojętny, to po co miałby się narażać na przykrość wypowiadając przykre słowa?

19. Samolubstwo – atak na miłość

Dbanie o siebie nie jest samolubstwem, nie jest egoizmem. Jeżeli nie będziemy dbali o swój rozwój nie będziemy mogli dać niczego innym. Z pustego naczynia niczego się nie naleje.

Przykład z mojego wykładu o miłości do samego siebie:

Jezioro Galilejskie – miłośc własna,

Morze Martwe – egoizm, samolubstwo.

20. Pesymizm – atak na nadzieję – jest wysoce kaloryczną pożywką dla strachu

Pesymizmem można zarażać. On nie tylko niszczy wewnętrznie osobę zarażoną pesymizmem, ale rozsiewa się na innych. Czasy są niepewne:

Czy covid rozprzestrzeni się?

Czy szczepienia pomogą?

Czy szczepionki są bezpieczne?

Czy zamkną znowu sklepy i fabryki?

Czy stracę pracę?

Czy wypłacą mi emeryturę?

Czy jeszcze będziemy się mogli spotykać?

Powodów do niepokoju, do smutku jest wiele. Ale poddawanie się zwątpieniu, pesymizmowi, strachowi nie jest dobrym kierunkiem.

Pesymizm:

• bezpośrednio atakuje naszą wiarę w Boskie obietnice i
• zapewnienia o Jego opatrzności.
• Każe patrzeć z obawą na rozwój Boskiego planu.
• Podkopuje naszą odwagę,
• osłabia nasze męstwo.
• Niszczy naszą nadzieję.

Oczywiście każdy z nas ma obawy, bo przecież widzimy do czego świat zmierza. Ale obawa nie może przerodzić się w pesymizm, który okaże się silniejszy niż radość z nadchodzącego Królestwa Bożego. Z punktu widzenia przyszłości czeka nas króciuchny i lekki ucisk. Gdy ten ucisk przyjdzie, będziemy się nim martwić. Dzisiaj lepiej zbierać siły do walki.

21. Złe sugestie.

SZKODA DLA DZIECI BOŻYCH

Jak z pewnością zauważyliśmy w trakcie rozważań duch kąsania i pożerania nie pochodzi od Pana. Jest on bronią obosieczną, która niczego nie leczy a wręcz przeciwnie: kaleczy obie strony. Osoby, których dotykają takie doświadczenia mogą albo je znieść w cichości i pobłażliwości, kierując się duchem miłości braterskiej, albo jeżeli są słabsze, zareagować w taki sam sposób jak zostali zaatakowani. To oczywiście podkopuje charakter i czyni szkody nie tylko jednej i drugiej stronie, ale może również gorszyć tych, którzy na to patrzą.

Zauważyliśmy być może, że te działania wystawiają na próbę i narażają na szwank:

• niższe pierwszorzędne łaski
• samoocena
• zamiłowanie do dobrej opinii u innych
• spokój
• bezpieczeństwo
• skrytość
• bycie przyjemnym dla innych
• umiłowanie rodziny (duchowej)
• drugorzędne łaski
• pokora
• skromność
• nieskwapliwość
• odwaga
• szczerość
• bezstronność
• trzeciorzędne łaski
• cichość
• gorliwość
• uprzejmość
• radość
• wierność

Jest to zatem podkopywanie charakteru i wystawianie na szwank życia wiecznego.

Nasz podstawowy tekst mówi bowiem, że efektem kąsania i pożerania może być nawet duchowa śmierć: baczcie abyście jedni drugich nie strawili.

Nowa Biblia Gdańska: jedni przez drugich nie zostali zniszczeni

Inne przekłady: nie zjedli, nie pożarli

SZKODA DLA PANA BOGA I PANA JEZUSA

To w oczywisty sposób szkodzi naszemu Bogu i naszemu Panu. Omówione przed chwilą działania stawiają w złym świetle Boga, Jego zamierzenia i charakter. Doprowadzają do duchowej choroby, a nawet śmierci, tych których zaprosił do społeczności z sobą i za które umarł Pan Jezus. Niweczy pracę naszego Pana oczyszczania z grzechu tych, którzy zdecydowali się pójść za Nim.

SZKODA DLA ZBORU

Takie działania niszczą społeczność braterską, tę duchową więź, która nas tak mocno łączy. Doświadczyliśmy przecież rozpadnięcia się Zborów z powodu niektórych z tych działań.

Jesteśmy różni. I choć mamy tego samego Pana, tak samo w ogromnej większości rozumiemy przekaz Słowa Bożego i zawartą w nim Prawdę, to jednak każdy z nas jest inny.

Przysłowie:   Mąż i żona śpią na tej samej poduszce, ale sny mają różne.

Winston Churchill: o potrzebie odwagi

Odwaga jest tym czego potrzeba aby wstać i mówić.

Odwaga jest również tym, czego potrzeba, aby usiąść i słuchać.

Bądźmy zatem odważni zarówno gdy mamy coś do powiedzenia innym, jak również wtedy, gdy będziemy musieli wysłuchać tego, co inni będą mieli do powiedzenia nam. Nie jesteśmy doskonali i z pewnością nie raz zdarzy się nam powiedzieć albo zrobić coś, co urazi naszego Brata lub naszą Siostrę. Miejmy odwagę o tym rozmawiać. Nie dopuśćmy do tego, o czym mówi Apostoł Paweł:

Gal. 4:16

Czy dlatego stałem się waszym wrogiem, że mówiłem wam prawdę?

Najgorzej, gdy pozwolimy zagnieździć się w naszych umysłach podejrzeniom o złą wolę albo celowe szkodzenie nam. To jest wyłom, przez który szatan zaleje nas gorzkością i pozbawi radości życia. Będziemy jak moja babcia, która nie umiała czerpać radości z bycia z bliskimi.

Odwaga aby stanąć w twarz z krytyczną uwagą wobec nas jest elementarną cechą charakteru chrześcijanina. Jeżeli tego nie potrafimy, szczególnie gdy pochodzi ona od bliskich i kochających nas osób, to jak staniemy do walki z prawdziwymi, a nie urojonymi, wrogami?

Jesteśmy badaczami Biblii. Ale żeby nie była to tylko nazwa, a cecha naszej osobowości, powinna przejawiać się na różnych polach. Ktoś kto jest badaczem nie boi się sprawdzać. To jest wręcz część jego natury. I choć może dojść do fałszywych wniosków, to jednak dąży do poznania prawdy. Prawdy dotyczącej przede wszystkim samego siebie.

Mądry człowiek uczy się każdego dnia, Głupi wie już wszystko.

Jeżeli coś uzna za wadę, przystąpi do jej naprawy. Jeżeli coś po zbadaniu uzna za fałszywy zarzut, odrzuci go i skoncentruje się na dalszej wędrówce i nie będzie pozwalał, aby ktoś go w tej podróży zatrzymywał.

Winston Churchill:   Nigdy nie dotrzesz do celu, jeśli będziesz się zatrzymywał i rzucał kamieniami w każdego szczekającego psa.

Chyba zatem nie warto reagować na każdą zaczepkę.

ZAKOŃCZENIE

Gal. 5:13-25

(13) Bo wy do wolności powołani zostaliście, bracia; tylko pod pozorem tej wolności nie pobłażajcie ciału, ale służcie jedni drugim w miłości.

(14) Albowiem cały zakon streszcza się w tym jednym słowie, mianowicie w tym: Będziesz miłował bliźniego swego, jak siebie samego.

(15) Lecz jeśli jedni drugich kąsacie i pożeracie, baczcie, abyście jedni drugich nie strawili.

(16) Mówię więc: Według Ducha postępujcie, a nie będziecie pobłażali żądzy cielesnej.

(17) Gdyż ciało pożąda przeciwko Duchowi, a Duch przeciwko ciału, a te są sobie przeciwne, abyście nie czynili tego, co chcecie.

(18) A jeśli Duch was prowadzi, nie jesteście pod zakonem.

(19) Jawne zaś są uczynki ciała, mianowicie: wszeteczeństwo, nieczystość, rozpusta,

(20) bałwochwalstwo, czary, wrogość, spór, zazdrość, gniew, knowania, waśnie, odszczepieństwo,

(21) zabójstwa, pijaństwo, obżarstwo i tym podobne; o tych zapowiadam wam, jak już przedtem zapowiedziałem, że ci, którzy te rzeczy czynią, Królestwa Bożego nie odziedziczą.

(22) Owocem zaś Ducha są: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność,

(23) łagodność, wstrzemięźliwość. Przeciwko takim nie ma zakonu.

(24) A ci, którzy należą do Chrystusa Jezusa, ukrzyżowali ciało swoje wraz z namiętnościami i żądzami.

(25) Jeśli według Ducha żyjemy, według Ducha też postępujmy.

Archiwalne nagranie, wykład wygłoszony na łączonym zebraniu w Chełmie, październik 2018 r., mówi Wiktor Szpunar:

____
„Ja i Ojciec jedno jesteśmy”, „Aby i oni stanowili w nas jedno”. Jaki to rodzaj jedności? Na pewno nie jedność osoby, ale jedność myśli, pragnienia, działania, nadziei, miłości.

Jaka jest podstawa tej jedności? To Słowo Boże czyli prawda i wynikający z niej duch –
[REALIZACJA W I WIEKU] Dzieje 4:32 – „Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących.”
Dzieje 2:42 – „Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwie”

— prosta nauka Apostołów:
I – wszyscy jesteśmy upadli i potrzebujemy zbawiciela
II – Jezus Chrystus jest tym posłanym od Boga zbawicielem, który umarł jako okup za nas
III – przez wiarę w Jezusa jako naszego odkupiciela możemy zbliżyć się do Boga
IV – Bóg pragnie naszego pełnego oddania się jemu w Chrystusie i oferuje za to wielką nagrodę
V – nadejdzie czas, gdy Jezus powróci, by nagrodzić wiernych i dać czasy naprawy całej ziemi

Apostoł Paweł cieszył się, gdy widział, że słuchacze rozważają tę naukę w świetle istniejących Pism. Chwalił za to społeczność w Berei.

Do swojego duchowego syna, Tymoteusza, pisał – 2 Tym. 3:14-17 – „Ty natomiast trwaj w tym, czego się nauczyłeś i co ci powierzono, bo wiesz, od kogo się nauczyłeś. Od lat bowiem dziecinnych znasz Pisma święte, które mogą cię nauczyć mądrości wiodącej ku zbawieniu przez wiarę w Chrystusie Jezusie. Wszelkie Pismo od Boga natchnione [jest] i pożyteczne
do nauczania, do przekonywania, do poprawiania, do kształcenia w sprawiedliwości – aby człowiek Boży był doskonały, przysposobiony do każdego dobrego czynu.”

– Pismo Św. może uczynić człowieka doskonałym (zupełnym), gotowym do dobrych działań

Jak pamiętacie apostoł Paweł jeszcze za swego życia przeczuwał, że nadejdzie czas, gdy zacznie się odchodzenie od tej jedynej podstawy. Zapowiadał, że pewni ludzi zaczną głosić przewrotne nauki, aby pociągnąć za sobą uczniów (Dzieje 20:28-30).

– przewrotne nauki  to np. połączenie filozofii z Biblią (Ci, którzy wierzyli w platońskie wyobrażenia o nieśmiertelnej duszy, łączyli je teraz ze swoją wiarą w Jezusa. Mitologiczny Hades połączono z biblijnym <szeolem>; pogańską nieśmiertelność duszy z biblijnym „jeziorem ognia”. Kult bożków zamieniono kultem świętych i relikwii…)

– Jednym z najgorszych błędów był ten o panowaniu jednych nad drugimi w kościele.
Nasz Pan surowo zabraniał tego, by ktoś uważał się za lepszego lub ważniejszego z powodu funkcji lub poziomu wiedzy. Mateusza 23:8-10 – „Otóż wy nie pozwalajcie nazywać się Rabbi, albowiem jeden jest wasz Nauczyciel, a wy wszyscy braćmi jesteście. Nikogo też na ziemi nie nazywajcie waszym ojcem; jeden bowiem jest Ojciec wasz, Ten w niebie. Nie chciejcie również, żeby was nazywano mistrzami, bo jeden jest tylko wasz Mistrz, Chrystus.”

– Po śmierci apostołów zasady te łamali nowi przywódcy. Pozwalali na to wierni, zresztą już za czasów apostolskich niektórzy poszukiwali na ziemi mistrzów i ojców duchowych. –
1 Kor. 1:10-13 – „A przeto upominam was, bracia, w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa, abyście byli zgodni, i by nie było wśród was rozłamów; byście byli jednego ducha i jednej myśli. Doniesiono mi bowiem o was, bracia moi, przez ludzi Chloe, że zdarzają się między wami spory. Myślę o tym, co każdy z was mówi: «Ja jestem Pawła, a ja Apollosa; ja jestem Kefasa, a ja Chrystusa». Czyż Chrystus jest podzielony? Czyż Paweł został za was ukrzyżowany? Czyż w imię Pawła zostaliście ochrzczeni?”

– Po śmieci apostołów jedność chrześcijan przetrzymała trudne czasy prześladowań. Prześladowania sprawiały, że lud Boży tym mocniej trzymał się razem i wzrastał w miłości do wszystkich, którzy wierzą w Jezusa i są gotowi oddać za niego życie; Historyk John Lord napisał w książce „Stary rzymski świat”: „W drugim stuleciu cisi biskupi, nieustraszeni męczennicy, którzy przemawiali do wierzących po domach, nie posiadali światowych odznak. W trzecim stuleciu Kościół stał się instytucją dość silną. W czwartym stuleciu, gdy chrześcijaństwo stało się religią dworu cesarskiego, było użyte do popierania wszelkiego zła przeciw któremu pierwotnie walczono. Duchowieństwo stało się ambitnym, światowym, szukającym wywyższenia i odznaczenia; stało się leniwe, aroganckie i niezależne. Kościół został połączony z państwem, a dogmaty religijne były wprowadzane siłą miecza.”

– Okazało się, że nie prześladowania, ale spokój i władza przyniosły upadek chrześcijaństwa.
Za czasów Konstantyna władze kościelne stawały się władzami ziemskimi, toczyły się walki o wpływy, a wierna mniejszość kościoła była prześladowana i przepędzana. Historyk Edward Gibbon w książce „Zmierzch Cesarstwa Rzymskiego” napisał o prześladowaniu Ariusza i jego zwolenników: „Zamysł wymazania z powierzchni ziemi tych wstrętnych heretyków, a już przynajmniej zahamowania ich pochodu, przeprowadzano energicznie i skutecznie. Niejeden z przepisów karnych skopiowano z edyktów Dioklecjana (prześladowcy chrześcijan), przy czym taka metoda nawracania spotkała się z uznaniem tych samych biskupów, którzy swego czasu odczuli już czym jest ucisk i przemawiali [wtedy] w obronie praw człowieka.”

– Lud Boży znalazł się w sytuacji, którą w obrazach zapowiadała Ks. Obj. 12, gdzie pod symbolem Niewiasty ukryci zostali wierni naśladowcy naszego Pana. – Obj. 12:14 –
„I dano Niewieście dwa skrzydła orła wielkiego, by na pustynię leciała na swoje miejsce, gdzie jest żywiona przez czas i czasy, i połowę czasu, z dala od Węża.” Nie będziemy wnikać w szczegóły tej symboliki. Podobnie jak niewiasta została na pustyni lub na pustkowiu, tak lud Boży znalazł się poza głównym nurtem królującego „chrześcijaństwa”. Niewieście dano jednak dwa skrzydła orła wielkiego, a wiernym dwie części Biblii – Stary i Nowy Testament.

– Brat Russell opisuje te niewielkie grupy wiernych w II tomie, s. 334 – „Od najwcześniejszych przejawów władzy, która stopniowo rozwinęła się potem w system papieski, istnieli ludzie, którzy przeciwstawiali się tym siłom. Opór ten okazywała jednak tylko garstka wiernych, którzy mieli bardzo niewielki wpływ na przytłaczający wpływ światowości, zalewający kościół. Stopniowo, kiedy spostrzegali błędy, wycofywali się po cichu z wielkiego odstępstwa, aby chwalić Boga zgodnie z własnym sumieniem, nawet pod groźbą prześladowań. Najznaczniejsi z nich zostali później nazwani waldensami, albigensami, wycliffitami i hugenotami. (…) Utrzymywali oni, że powinno się postępować według nauk Pisma Świętego, a nie według tradycji i roszczeń kościoła w Rzymie. Uważali oni papieża za głowę wszystkich błędów i twierdzili, że odpuszczenie grzechów można otrzymać jedynie przez zasługi Pana Jezusa.”

– przed reformacją uczyli tak choćby John Wycliffe i Jan Hus, którzy zachęcali by wierni nie skupiali się na dogmatach papieży i sprzecznych naukach soborów, lecz wracali do Biblii. Był to też początek tłumaczenia Biblii na języki narodowe, gdy wcześniej była ona skutecznie zamknięta w łacinie znanej tylko kapłaństwu.

– Reformacja XVI w. przyniosła wiele prawdy, ale nie przyniosła wzajemnego zrozumienia lub większej jedności, nawet wśród samych reformatorów. Kalwin doprowadził do śmierci Serveta, Zwingli zginął w bitwie walcząc literalnym mieczem. Prześladowani stawali się prześladowcami w imię prawdy, a często w imię swoich interpretacji i dogmatów. Protestanci zmuszeni do ucieczki z Europy do Ameryki nagle mogli rządzić się po swojemu. Często jednak okazywało się, że dla mniejszości stawali się tak samo bezduszni jak ci, którzy ich samych zmusili do opuszczenia Europy. I tak np. uciekający z Europy pielgrzymi prześladowali w Ameryce baptystów i inne mniejszości. Ruch protestancki był podzielony na mnóstwo dużych i mniejszych oddziałów. Jak kiedyś mówiono: ja jestem Pawłowy, a ja Apollosowy, tak w XVII i XVIII wieku mówiono: ja jestem Kalwinowy, ja Lutrowy, ja – Serveta, a ja jestem Mennonitą (Menno Simons).

– Cały świat około roku 1800 był pełen kontrastów. Z jednej strony do głosu dochodzili ewangelizatorzy chrześcijańscy pokroju braci Wesleyów. Z drugiej strony zarówno w Europie, jak i Ameryce, rozwijał się handel niewolnikami, którzy byli często traktowani gorzej niż zwierzęta. Biblia, o której tak wiele mówiono, wciąż nie była zbyt dostępna. Jeśli znacie bracia i siostry historię Mary Jones (1784–1864) to za czasów jej dzieciństwa [czyli około roku 1800] w bogatszych regionach Anglii na 25 rodzin przypadała jedna Biblia. W regionach uboższych była to książka całkowicie nieznana. Przełom XVIII i XIX wieku był czasem wielkich skrajności, sytuacja chłopów i robotników w Europie była fatalna. Wyzysk ze strony arystokracji i kościoła we Francji doprowadził ludzi do wybuchu rewolucji.

W tym samym czasie całe chrześcijaństwo było skłócone i pełne wzajemnych nieufności, rozbite na mnóstwo podziałów. Rosła niewiara w jej różnych formach i filozofie takie jak racjonalizm, deizm, agnostycyzm i ateizm. Wtedy, w roku 1801 w Stanach Zjednoczonych swoje działanie zaczął Ruch Odnowy i jego słabo znana, ale bardzo ważna część, znana jako ruch Stone’a-Campbella.

Gdyby jednym zdaniem nazwać główną myśl Stone’a i Campbella – „lud Boży jest jeden i powinien jednoczyć się tylko w oparciu o Biblię, jako jedyną podstawę wiarę”

Chciałbym żebyśmy poświęcili nieco czasu, by zobaczyć czy możemy się czegoś nauczyć od braci i sióstr działających w tym ruchu sprzed 200 lat.

Kilka słów o założycielach –
1. Barton Stone – znany pastor prezbiteriański ze stanu Kentucky, który w sierpniu 1801 r. zorganizował jedno z największych kilkudniowych spotkań ewangelizacyjnych tej epoki.
W spotkaniu uczestniczyło około trzydzieści tysięcy ludzi (duża konwencja), którzy przyjeżdżali wozami z daleka i na kilka dni rozbijali obóz. Jak notują historycy nawróciło się tam wtedy około tysiąca osób. Barton Stone popadł jednak w tarapaty, bo władzom kościelnym prezbiterian nie spodobało się, że działał on razem z baptystami i metodystami. Blokowany przez kościół Stone utworzył „Springfield Presbytery”, stowarzyszenie, które skupiało się na studiowaniu nauki Nowego Testamentu na temat organizacji Kościoła.

– Efekt tych badań był ciekawy, bo sprawił, że członkowie stowarzyszenia zamknęli je i stwierdzili, że odtąd nazywać się będą „jedynie chrześcijanami” i nie będą już tworzyć żadnej organizacji. Ostatecznie pewna liczba zborów w Kentucky odłączyła się od wszelkich innych nazw kościołów i organizacji, a Stone jeździł do przyjmujących go zborów mówiąc wykłady m.in. na temat: Dlaczego nie mogę dłużej mówić wam kazań jako prezbiterianin?

– Drugim z twórców ruchu był Thomas Campbell. Campbell starał się pojednać skłóconych prezbiterian w Irlandii, ale gdy to się nie udało, wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Trochę o nim (TP nr 479): „Campbell walczył o zasadę biblijnej jedności wszystkich chrześcijan, wolnych od wszelkich elementów sekciarstwa, które czyniło ich niewolnikami wodzów, narzucało warunki wyznania wiary, prowadziło do podziałów i sporów oraz do zamykania się na postępujące światło. Nauczał on, że te różne formy zła, zostałyby odsunięte na bok przez przyjęcie Biblii jako jedynego wyznania wiary w ufności, iż Pan przez Swego Ducha otworzy jej tajemnice dla kroczących w postępującym świetle, gdy staną się one prawdami na czasie. Jego nauki zachęcały do chrztu dorosłych i prostoty w zarządzaniu kościołem. Tytuły takie jak Wielebny i Doktor Teologii zostały odrzucone jako sprzeczne
z duchem Chrystusa, gdyż wszyscy członkowie byli uważani za równych.”

Co ciekawe choć Stone i Campbell prowadzili niemal identyczną pracę, osobiście poznali się dopiero w roku 1824, ponad dwadzieścia lat po rozpoczęciu tej reformacji. Thomas Campbell szukał pierwotnego porządku, biblijnej organizacji kościoła. Chciał powrotu kościoła do biblijnych zasad, był wybitnym teologiem. Dla Bartona Stone’a ważniejszy był powrót do serca ewangelii, chciał odnowy ducha miłości i pasji, ducha, którego odczuwał czytając Nowy Testament. Chciał wewnętrznej reformacji i gorących uczuć między wszystkimi prawdziwie wierzącymi. Byli różni, ale podobni, jak części w ciele, które są różne, ale stanowią całość.

Myślę, że istnieje przynajmniej 5 zasad, które Ruch Odnowy starał się wcielać w życie i których możemy się od nich nauczyć.

1 zasada – Gdzie Biblia mówi – my mówimy, gdzie Biblia milczy – my milczymy

Dlaczego ta zasada jest dobra i prowadzi do jedności? Bo to nauka Biblii na ten temat.
1 Kor. 4:6 – „…abyście mogli zrozumieć, że nie wolno wykraczać ponad to, co zostało napisane, i niech nikt w swej pysze nie wynosi się nad drugiego.”

Apostoł Paweł stanowi tu wielki wzór. Gdy jednak spojrzymy na pisma drogiego nam wszystkim reformatora, jakim był brat Russell, zauważymy dokładnie to samo nauczanie. W 1 tomie, s. 12, brat Russell pisze: „Poszukiwacze Prawdy powinni opróżnić swe naczynia z błotnistych wód tradycji i napełnić je u źródła Prawdy, czyli Słowa Bożego. Nie należy przywiązywać wagi do jakiejkolwiek nauki religijnej, jeśli nie prowadzi ona Poszukującego Prawdy do owego źródła.”
I dalej, s. 21 – „Nie potrzebujemy niczego, co nie jest zapisane, bowiem Pismo św. może uczynić nas mądrymi ku zbawieniu przez wiarę w Jezusa Chrystusa (2 Tym. 3:15)”

Także apostoł Piotr pisał na ten temat.
1 Piotra 4:11 – „Jeśli kto mówi, niech mówi jak Słowo Boże.” Komentarz biblijny:
„Czyjeś słowa o tyle są ważne, o ile są poparte Słowem Bożym i duchem Chrystusowym.”

2 zasada – W sprawach zasadniczych – jedność, w sprawach drugorzędnych – wolność, a we wszystkich – miłość

Nie można chyba ująć tego lepiej. W Rzymian 14:1 apostoł Paweł napisał: „A tego, który jest słaby w wierze, przygarniajcie życzliwie, bez spierania się o poglądy.”

Z drugiej strony, istnieją pewne rzeczy, o które należą walczyć mieczem Ducha – Słowem Bożym. Apostoł Juda w wersecie 3 pisze o tym: „Umiłowani! Wkładając całe staranie w pisanie wam o wspólnym naszym zbawieniu, uważam za potrzebne napisać do was, aby zachęcić do walki o wiarę raz tylko przekazaną świętym.” —- ta wiara raz przekazana świętym to wiara apostolska, podstawy naszego zbawienia. Nie każdy z naszych mniej ważnych poglądów jest godny forsowania i toczenia wokół niego ciągłych polemik.

Czasami bracia mają skłonność do czynienia z każdej myśli, którą zrozumieli np. z tomów brata Russella rodzaj egzaminu dla innych braci. Tak jednak nie powinno być i mówił o tym sam brat Russell, w VI tomie swoich wykładów, na stronie 240. Pozwolę sobie przeczytać ten dłuższy fragment:

„Jedność wiary jest rzeczą pożądaną; należy się o nią ubiegać, lecz nie o taki rodzaj jedności, jaką się powszechnie uznaje za cel. Jedność powinna panować pod względem „wiary raz świętym podanej”, czystej i prostej, dającej jednak każdemu członkowi wolność zajęcia różnych stanowisk co do pomniejszych zagadnień bez jakichkolwiek instrukcji dotyczących ludzkich spekulacji, teorii itp. Biblijnie pojmowana jedność opiera się na fundamentalnych zasadach Ewangelii: (1) Naszym odkupieniu przez kosztowną krew i usprawiedliwieniu przez okazaną wiarę w to odkupienie; (2) Naszym uświęceniu, oddzieleniu na służbę Panu i Prawdzie, obejmującym także usługiwanie braciom; (3) Bez tych podstaw, co do których należy wymagać jedności, biblijna społeczność nie może istnieć. W każdym innym punkcie należy zgodzić się na pełną wolność, pielęgnując jednak pragnienie zrozumienia – i wspierania innych w zrozumieniu – Boskiego planu w każdym jego aspekcie i szczególe. W taki sposób każdy członek Ciała Chrystusowego, zachowując swą osobistą wolność, będzie do tego stopnia oddany Głowie i wszystkim członkom, że z ochotą odda za nich wszystko, włącznie z własnym życiem.”

Przyjmowanie prawdy z miłości do niej, w atmosferze szacunku, to coś całkiem innego niż uczenie na pamięć i powtarzanie pewnych formułek.

3 zasada – Jesteśmy wolni, aby się różnić, ale nie dzielić

Zasadę tę Thomas Campbell rozwija w swoim najbardziej znanym dziele pt. Deklaracja i wezwanie. Przeczytajmy: „Boże Słowo stosuje się do wszystkich w tej samej mierze i jedynie w oparciu o Boże Słowo należy osądzać nasze konkluzje. Dlatego nie mamy prawa narzucać swoich opinii innym, gdy podejmują swe decyzje, a oni nie mają prawa narzucać swoich opinii nam. Wynikają z tego dwie prawdy:
1) Żaden brat nie może rozstrzygać za innego tych kwestii.
2) Żaden brat nie ma prawa osądzać poglądów innego w oparciu o własną interpretację. Mamy prawo osądzać braci jedynie wtedy, gdy w wyraźny sposób sprzeciwiają się temu, co rzeczywiście mówi Biblia – a nie temu, co my uważam, że ona mówi.”

Brat Russell napisał w tej sprawie (R-5284): „Naszą radą dla wszystkich wiernych Pańskich jest, aby nie kładli jarzm jedni na drugich, ponad te fundamentalne punkty wymienione wyżej [1. upadek w Adamie, 2. odkupienie w Jezusie, 3. usprawiedliwienie i poświęcenie Bogu] – aby pod wszelkimi innymi względami starali się być wolnymi i pozastawiali wolność drugim, będąc w społeczności i zgodzie jedni z drugimi, na ile to możliwe.”

W Deklaracji i wezwaniu Thomas Campbell pisał jeszcze: „Jedność i miłość nie powinny być niszczone poprzez stawianie ludzkich opinii i tradycji na równi z autorytetem Słowa Bożego. (…) Nie odrzucajmy jedności chrześcijańskiej poprzez żądania, aby inni zgadzali
się we wszystkim z naszym zrozumieniem, opiniami, konkluzjami i konikami.”
/ Różnice są czymś normalnym, sytuacja za życia br. Russella – wiele nowych osób przychodzi do prawdy, duże różnice, ale wspólnie pragnienie wzrostu w duchu i w prawdzie, a do tego łagodność i pokora oraz trzymanie się jasnej nauki Biblii) /

4 zasada – Jesteśmy jedynie chrześcijanami, ale nie jedynymi chrześcijanami

1 część: Jesteśmy jedynie chrześcijanami – znaczy to, że nie przyjmujemy żadnych innych pośredników poza Jezusem, żadnych ciał kierowniczych, przewodów, ziemskich organizacji i kościołów. Wystarcza nam Chrystus i jego święte Słowo. Chcemy też być znani wyłącznie jako chrześcijanie, uczniowie i naśladowcy Jezusa.

2 część: Nie jesteśmy jedynymi chrześcijanami – drodzy bracia i siostry, nie twórzmy nowej sekty, nie dzielmy braci. Lud Boży to prawdziwie wierzący i praktykujący chrześcijanie.
Nie ma znaczenia czy rozumieją wszystko dokładnie tak, jak my. Nie ma znaczenia czy należą obecnie do jakiegoś ziemskiego kościoła czy nie.

Czasem dużo mówi się o miłości, a wystarczy żebyśmy po prostu szanowali i uznawali za chrześcijan naszych braci i siostry z innych grup pomimo różnic. To niewiele, a jednak bardzo wiele, bo tam gdzie jest wzajemny szacunek i zrozumienie, tam też może zrodzić się szczera rozmowa i jedność w sprawach Biblii… nawet jeśli na pełną jedność trzeba będzie poczekać.

5 zasada – Nie jesteśmy jedynymi zborami Chrystusowymi, ale jedynie Chrystusowi

Powinniśmy pamiętać, że Bóg nie będzie nas osądzał z powodu etykietek, którymi kierują się ludzie. Nie sądźmy, że z powodu siedzenia w ławkach zboru o takiej lub innej nazwie, z takimi lub innymi naukami, osiągniemy zbawienie lub też nie. Zbawienia nie da przynależność do świadków Jehowy, nie da go bycie baptystą ani mormonem. Ale zbawienia nie da też bycie w zborze badaczy Pisma Św., nie da go bycie w zborze „Epifanii” ani „Stowarzyszenia”. Zbawienie jest z łaski Bożej we krwi naszego Pana.

Wierzę, że w Bydgoszczy jesteśmy jednym z wielu, a nie jedynym zborem Chrystusa. Nasi bracia z ul. Pomorskiej, mały zborek baptystów, który spotyka się pół godziny po naszych nabożeństwach. Różnimy się w poszczególnych poglądach, ale łączy nas miłość dla Boga i Biblii. Z różnych powodów nie tworzymy dziś jednego zboru, ale w sercu powinniśmy pamiętać, że jesteśmy jedną rodziną Bożą, że są to nasi bracia i siostry w Jezusie.

Zasada brzmi: Nie jesteśmy jedynymi zborami Chrystusowymi, ale jedynie Chrystusowymi. Druga część tego zdania jest bardzo ważna. Nie dajmy się zmylić. Nie poczuwajmy się do bycia zborami „Stowarzyszenia”, zborami „Epifanii” lub zborami „Opozycji”. Nie nazywajmy się nawet zborami „Russelitów”. Bądźmy zborami Jezusa i zawsze pamiętajmy, że kupił nas wszystkich swoją krwią. (Pięknie pisze na ten temat br. Russell, tom 6, s. 80)

TUTAJ WAŻNE, BY PODKREŚLIĆ: ani Biblia ani poglądy Thomasa Campbella tak jak zapisał je w swojej „Deklaracji i wezwaniu” nie ograniczają nikogo w korzystaniu z pomocy do studiowania Biblii i w poszanowaniu dla Bożych sług. Napisał on: „Nie oponujemy przeciw chrześcijanom, używającym innych pomocy w dochodzeniu do lepszego zrozumienia Pisma Świętego i poznawania prawdy w nim zawartej. Na przykład, Wyznanie Wiary i Katechizm Westminsterski dowiódł swej przydatności [– tak pisał Campbell – dla nas taką pomocą mogą być np. książki brata Russella czy innych cenionych przez nas sług Bożych jak brat Barton czy brat Edgar. Jak np. wiele dziś cytuje z br. Russella i z br. Campbella] —cytuje dalej—, lecz takie pomoce nie powinny zastępować Biblii. Nasza wiara i posłuszeństwo powinny wynikać ze znajomości Biblii. Powinniśmy wiedzieć, jak studiować Pismo Święte. Powinniśmy wiedzieć, jakie są związki jednej części Pisma z drugą i jak jeden temat wiąże się z innym. Powinniśmy wiedzieć, jak studiować takie tematy, jak zbawienie czy życie chrześcijańskie.”

Przykład to pewna droga mi starsza siostra-baptystka z Bydgoszczy – kiedyś kupiła od nas konkordancję, a ja byłem ciekaw jak z niej korzysta. Wyobrażałem sobie, że może szuka słów takich jak hades czy szeol. Jednak tę siostrę bardziej interesowały takie hasła jak: pieniądze, dom i rodzina. Wiele godzin poszukiwała np. co Biblia mówi o zarządzaniu pieniędzmi.

Od innych chrześcijan możemy się uczyć. Czy widzieliście kiedyś jaka była reakcja chińskich chrześcijan na przysłane im Biblie? To była prawdziwa euforia, całowano otrzymane egz. Biblii i długo trwały modlitwy (podobną reakcje opisywał br. Łagowski na Ukrainie, „głód Słowa”). Chrześcijanie w Chinach uczą się setek wersetów na pamięć, bo nigdy nie są pewni, czy tego dnia Biblia nie będzie im odebrana, a tak chociaż jej część będzie z nimi w więzieniu lub gdziekolwiek trafią za wiarę. Pastor Czesław Bassara, który służył w Chinach mówił, że gdy podawał werset na kazaniu ktoś po prostu wstawał i z pamięci go recytował. Kościoły i zbory w Europie są opustoszałe, a tymczasem na warsztatach biblijnych w Burkina Faso w Afryce pastorzy musieli usługiwać setkom osób od 8 rano do 9 wieczorem z krótkimi przerwami na jedzenie, sześć dni w tygodniu. Przyjazd kogoś mówiącego o Biblii i z Biblii to tam ogromne święto.

Nie uważajmy nigdy, że posiadanie prawdy jest naszą szczególną zasługą i że gdy zostało nas mało jako „badaczy”, to nie ma już ludu Bożego na ziemi. Przypominajmy sobie często Eliasza i 7000 tysięcy tych, którzy nie kłaniali się Baalowi. Nie jesteśmy sami na świecie. Jednak jesteśmy ludem prawdy i jako taki mamy szczególne radości i obowiązki. Widzimy
w Biblii piękne nauki takie jak okup Jezusa za wszystkich, prawdziwa natura śmierci, nadchodzące Królestwo Boże na ziemi, restytucja, odnowa Izraela. Możemy się tym dzielić z drugimi, apostoł Paweł pisał nawet: biada mi! Gdybym ewangelii nie opowiadał. Byłby to wielki smutek, gdybyśmy nie głosili. Jednak nasze głoszenie tylko wtedy będzie owocne, gdy gdy będziemy mieli szacunek i miłość do tych, którym głosimy.

Jest pewna gorzka ironia związana z ruchem Stone’a-Campbella. Ten piękny ruch prawdy o tym, że lud Boży powinien być w jedności opartej tylko na Biblii, szybko niestety zaczął się dzielić. Najbardziej smucą powody. Jeden z podziałów dotyczył grania lub nie-grania na instrumentach muzycznych podczas nabożeństw. Tak powstały tzw. zbory „grające” i
„nie-grające”. Ten podział istnieje aż do dziś.

Myślę, że to co możemy zachować z ruchu odnowy to szukanie równowagi pomiędzy naszym umiłowaniem prawdy i potrzebą jedności. Wydaje się, że wszyscy mamy skłonność do popadania w skrajności. Jedni z nas wpadają w „doktrynerstwo” i zaciętą walkę o najdrobniejsze kwestie, w których nie musimy się zgadzać. Inni mogą mieć problem z „ekumenią” i łączeniem się bez biblijnej podstawy, dla innych celów takich jak miła społeczność. Wnioski z tych rozmyślań pozostawiam oczywiście Wam, bracia i siostry. Oby Bóg dopomógł nam wszystkim w staraniach o rozwój tak w prawdzie, jak i w jedności. Oby modlitwa Jezusa spełniła się w 100% w Królestwie. Oby świat rozpoznał, że to Jezus jest posłanym od Boga Zbawicielem i Królem.

„I policzysz sobie siedem lat sabatowych, to jest siedem razy siedem lat; i będziesz miał siedem lat sabatowych, czyli czterdzieści dziewięć lat. Dziesiątego dnia, siódmego miesiąca; obwieścisz dęciem w róg [szofar czyli róg barani] w dniu pojednania, ogłosisz to rogiem po całej waszej ziemi. I będziecie święcić rok pięćdziesiąty, i w ten sposób ogłosicie wolność wszystkim mieszkańcom całej ziemi; będzie to dla was jubileusz; i każdy wróci do posiadłości swojej, każdy wróci do rodziny swojej.”

„Jakże radosne musiały być okrzyki, gdy lud Izraela usłyszał brzmienie szofar ogłaszające wolność! Niebawem miały być umorzone wszystkie długi, słudzy mieli pożegnać swych panów, drzwi więzień miały stanąć otworem, a więźniowie mieli być uwolnieni, utracone posiadłości miały być odzyskane przez tych, którzy je stracili, następowało też ponowne połączenie się rodzin, których radości nie można opisać.

Wszystko to oczywiście było typiczne i prorocze. Lud Izraela w owych dwunastu pokoleniach razem z pogańskimi narodami czeka na obiecanego Mesjasza, potomstwo Abrahama, przez które „błogosławione będą wszystkie narody ziemi” (1 Moj. 12:3; 22:15-18). Przez Mesjasza jako Pośrednika PAN „uczyni z domem Izraelskim i z domem Judzkim przymierze nowe”; obiecuje On: „miłościwy będę nieprawościom ich, a grzechów ich nie wspomnę więcej” (Jer. 31:31-34). Będą słuchać tego wielkiego Pośrednika, którego PAN wzbudza spośród nich, ich braci (5 Moj. 18:15).

Pomazańcy PAŃSCY (Mesjasz) ogłoszą wolność pojmanym, wypuszczą na wolność tych, którzy będą związani w więzieniu śmierci (Dan. 12:2), zawiążą rany serc skruszonych, pocieszą wszystkich płaczących, dadzą im olejek radości zamiast smutku i szatę ozdobną zamiast ducha ściśnionego, przywrócą im utraconą własność (utraconą w Adamie), ich bliskich i sprawią, że zwycięstwo i chwała ukażą się wszystkim narodom (Iz. 42:7; 49:9; 61:1-11; 25:8). Jakże wspaniały będzie ten antytypiczny Jubileusz!”
________
Źródło: artykuł „Rok Jubileuszowy”, Sztandar Biblijny, czerwiec 1994, s. 46.

„Pewnego razu, nie tak dawno temu, w New Jersey była pewna kobieta, która myślała o chrzcie, ale nie wiedziała gdzie mogłaby okazać swe poświęcenie. Nie chciała pójść do baptystów, nie chciała udać się do metodystów, nie chciała przyłączyć się do żadnej z tych organizacji, a bała przyłączyć się do Świeckiego Ruchu Misyjnego, nie chciała być wiązana ze ŚRM, nie wiedziała gdzie się ochrzcić. Wyjaśniłem jej [pisze brat Raymond G. Jolly]: „Ty nie przyłączasz się do ŚRM, gdy się poświęcasz, ty przyłączasz się do Pana. Nie dbam o to, gdzie zostaniesz zanurzona przed zgromadzeniem ludu Pańskiego, to zanurzenie powinno obrazować to, co nastąpiło w twoim sercu między tobą i Bogiem”.

Tak i tutaj stwierdzamy, że Bóg pragnie przyprowadzić swój lud do siebie. „Przetoż teraz jeśli słuchając posłuszni będziecie głosu memu, i strzec będziecie przymierza mego, będziecie mi własnością nad wszystkie narody; chociaż moja jest wszystka ziemia”. W jaki sposób zatem stajemy się orłami? W jaki sposób stajemy się tą szczególną własnością Boga? Przez przyjście do Niego. Przez nasze usprawiedliwienie i poświęcenie Bóg przyprowadza nas do siebie, jako swoje orły.”

(„Teraźniejsza Prawda” nr 425, listopad-grudzień 1992, s. 88)

***

„Pewien brat w Chrystusie jako zaproszony mówca ze Stanów Zjednoczonych przyjechał kiedyś na spotkanie biblijne do Polski. Było to na wsi i pewna staruszka – gorliwa, poświęcona katoliczka bardzo chciała z nim porozmawiać. Przeszła wiele kilometrów pieszo, żeby tylko porozmawiać. Gdy temu bratu to powiedziano, wyszedł na podwórku i rozmawiał tam z tą staruszką. Bracia i siostry byli ciekawi, jaka to będzie dyskusja. Ale zaczęli się dziwić, bo nie poruszano żadnych spornych spraw, żadnych doktryn. Ten brat zadał tej staruszce te same pytania, które wcześniej tego dnia zadał chętnym do symbolu chrztu. Gdy odpowiedziała, że wierzy w Jezusa Chrystusa jako swego Zbawiciela i że oddała życie Bogu to uścisnął jej dłoń i powiedział, że podaje jej dłoń jako siostrze w Jezusie Chrystusie. Było to dwoje ludzi, którzy patrzyli na Jezusa i wierzyli, że otrzymają zbawienie przez Jezusa. To wystarczyło, by stali się dla siebie duchowym bratem i siostrą.”

(z wykładu pt. Dziwny lek na śmiertelną chorobę)

_____
Zobacz inne świadectwa.

Na spotkaniu w Strykowie (czerwiec 2019 r.) Beniamin Nagorny przypomniał postać Piotra z Goniądza. Zostawiamy przepisany fragment na ten temat i nagranie całego wykładu pt. Co jest podstawą naszej wiary.

„Chciałbym posłużyć się jeszcze innym przykładem z historii, który może nie jest tak często poruszany, a też bardzo ciekawy, z naszego własnego polskiego podwórka: Piotr z Goniądza.

Może jest to rzadko używany argument, rzadko rozważany przykład wspaniałego reformatora, który z początku miał duże uprzedzenie. (…)

W XVI wieku do Polski prawda, taka jak została rozpoznana przez Michała Serveta, trafia przez trzy głównie jednostki, które zapoznały się z tą prawdą: Lelio Socyn, Jerzy Blandrata i Franciszek Stankar. (…)

Franciszek Stankar trafił jako profesor języka hebrajskiego do Akademii Krakowskiej i tam głosił pewne rzeczy, które wydały się być wręcz herezją. Głosił on, że modlitwy zasyłane do świętych nie mają żadnych podstaw biblijnych ani zdroworozsądkowych. Miał odwagę to głosić, ale spowodowało to bunt katolickich studentów, na czele których stał właśnie Piotr z Goniądza. (…)

Sprzeciw wobec takim naukom spowodował, że profesora Stankara uwięziono. Później miał on zorganizowaną ucieczkę i uciekł, ale przez pewne wpływowe jednostki [Piotr z Goniądza] został dostrzeżony. Uznano, że może być dobrym obrońcą wiary katolickiej. Taki aktywny, spowodował takie sprzeciwienie się [herezji]. Sfinansowano mu więc dalsze studia w Padwie.

Mogłoby się wydawać, że taki człowiek, wręcz fanatyczny, nie rozpoznał prawdy i narzędzia, którego niewątpliwie Bóg używał, by przedstawić prawdę; że taki człowiek będzie już poza Boską łaską, poza nawiasem, że jest już stracony. Wcale nie. Bóg dostrzega coś, czego ludzie często nie są w stanie zauważyć. Czystość i szczerość sumienia. Pomimo, że mogą być w błędach, ale ich prawdziwym pragnieniem jest, by służyć Bogu, tak jak Go rozumieją. U takiej osoby umysł działa do pewnego poziomu, ale jest ona zupełnie szczera w oddaniu Bogu, w pracy dla Niego, tak jak Go rozumie.

Z opatrzności Pańskiej, Piotr z Goniądza trafia tam [w Padwie] na Matteo Gribaldiego, profesora, który bardzo dobrze znał nauki Serveta i przedstawił mu wszystko, całą prawdę z jej argumentami. Wtedy spadły łuski z oczu, z duchowego wzroku, Piotra z Goniądza i od tej pory zupełnie zmienił on swoje stanowisko, bardzo podobnie jak apostoł Paweł. (…)

Był on tak nowatorski w tamtych czasach szesnastego wieku, że przez wielu był odrzucany, także przez zbory. Najpierw, kiedy zaprzeczał istnieniu Trójcy, było to coś tak dziwnego i tak trudnego do przyjęcia, że określano go jako wyprzedzającego swoją epokę. (…)

Piotr z Goniądza wiele zrozumiał z nauk Serveta i głosił je, przez wiele zborów był odrzucany w swoim głoszeniu, a później dopiero po jakimś czasie zbory analizując podstawy Słowa Bożego odnajdywały, że ten człowiek rzeczywiście głosi prawdę. On [jednak] nie zatrzymał się przy tym, co osiągnął Servet. Servet nie rozumiał przedludzkiej natury naszego Pana Jezusa Chrystusa, tego, że istniał jako Logos. A Piotr z Goniądza to zrozumiał. Poszedł dalej. To, że Servet tego nie rozumiał, było dla niego drugorzędne. Widział w podstawach Słowa Bożego istnienie naszego Pana Jezusa Chrystusa w jego przedludzkiej naturze. I znowu – zbory odrzucały jego głoszenie.

To są dowody na to, że nierozpoznanie jakiegoś wodza, którego niewątpliwie Bóg używał jako swoje narzędzie, w odpowiednim czasie, to wcale jeszcze nie znaczy, że Bóg odrzuca danego człowieka od swojej łaski. Być może ten człowiek jest bardzo szczery w swoim pojmowaniu na tyle, na ile może. I albo w tym życiu Bóg oświeci go prawdą, albo w przyszłości (…) [Wtedy może wyprzedzi [on] wielu tych, którzy takiej szczerości nie posiadali i którzy chociaż posiadali wiele prawdy, ale z prawdy tej nie czynili użytku..

Skoro mówimy o Piotrze z Goniądza to chciałbym zacytować kilka jego słów z książki o nim napisanej i z jego dzieła, które nosiło tytuł „O trzech, to jest o Bogu, o Synu jego i o Duchu ś. przeciwko Trójcy sabelliańskiej”, gdzie podaje on argumenty, dlaczego tak wierzy, w co wierzy; podaje argumenty Słowa Bożego, co jest dla niego najważniejsze. (…)

Bóg żąda od każdego: «Synu mój, daj mi serce twoje!». Więc niech to serce będzie osobiście upewnione przez ciebie, żebyś rozumiał tak, jak uważasz sam, osobiście, na podstawie Słowa Bożego.

Sumienie jest tutaj bardzo ważną sprawą. Czasami wydaje się, że jak ktoś nie przyjął prawdy przez dane narzędzie to sumienie jest drugorzędne. Nie jest tak. Sumienie jest pierwszorzędne i na ile ktoś poznaje prawdę, na tyle ma się jej trzymać. (…)

[Piotr z Goniądza pisał]

„Lepiej jest tego nie wiedzieć, czego nam Bóg słowem swoim nie oznajmił, niźli chcąc wiedzieć, abo jakoby dobrze wiedział, wymyślonymi słowy je chcieć oznajmić. (…) Gdy Bóg czego nam słowem swoim nie oznajmił, a człowiek to słowem swoim chce oznajmić, to tu się już słusznie każdy będzie bał, aby to nie ludzka rzecz była, ponieważ są ludzkie słowa. I kto na to nie przyzwoli, o czym nie może być mówione, jedno ludzkimi słowy, ten nie będzie sektarz, jeśli na to wszystko zezwala, co jest w Słowie Bożym, a nie kręci ani wywraca Słowa Bożego, ale na prostym, a szczyrym Słowie Bożym przestaje. Ten to jest sektarz, który rzekomo o rzeczy Boskiej mówi, ale o niej nie mówi Słowy Bożymi, ale słowy swoimi, a Słowo Boże kręci i wywraca.

Nie drzewiej [wcześniej] ustaną sekty i nie drzewiej wszystkie zbory z sobą się pojednają i w miłości będą mieszkać, które się teraz w nienawiści mają, aliż gdy posłuchają Pawła, przez imię Pana naszego Jezu Chrysta proszącego, i uczynią to, o co tak bardzo prosi, to jest gdy jedno wszyscy będą mówić. (…)

A na ten czas, każdy dobrze wierzy, gdy wiara jest podobna wierzę apostolskiej. Bo wiara prawdziwa we wszystkich jest jedna, a nieprawdziwa jest różna i nie ta, którą prorocy i apostołowie mieli. Nie drzewiej mamy w co wierzyć, aliż gdy za pewne będziem to u siebie mieć, że toż prorocy i apostołowie wierzyli. (…)”

Prostota tego człowieka w jego zrozumieniu Słowa Bożego jest naprawdę cudowna. Myślał bardzo podobnie, jak Servet, który choć był człowiekiem uczonym i zdolnym, powiedział jednak, że Biblia jest dla prostych ludzi.”

11 listopada 1918 r. Niemcy podpisały w Compiègne z państwami ententy rozejm kończący straszliwą I wojnę światową. W jego wyniku wolność odzyskało dziewięć narodów europejskich, w tym Polska. 

100 lat niepodległości narodowej to okazja do wielkiej radości, ale i wielu pytań.
Przy okazji Święta Niepodległości chrześcijanie mogą zadać jeszcze dodatkowe pytania, a przede wszystkim: na czym tak naprawdę polega tak szeroko opisywana w Biblii wolność Chrystusowa?

Co to znaczy, że w Chrystusie nie ma już „ani niewolnika, ani wolnego”; jak rozumieć Jego słowa, że „nasza ojczyzna jest w niebie”? Gdy Jezus z Nazaretu przedstawił się Żydom, oni spodziewali się dowódcy, który uwolni ich spod panowania Rzymu. Jezus zachęcał jednak do wolności przede wszystkim od grzechu, fałszu, samolubstwa i przyziemnych rzeczy tego świata.

Jak stać się dzisiaj wolnym człowiekiem i wolnym chrześcijaninem? 

Co robić, żeby wiernie wytrwać w tej wolności?

Zachęcamy do wysłuchania wykładu:

(Mówca – Beniamin Nagórny, spotkanie biblijne w Bydgoszczy, 10.11.2018 r.)