– Ewangelia wg Jana 16:12 –

Zobacz też: 
Jak i dlaczego Bóg ukrywa prawdę? – część 1
Jak i dlaczego Bóg ukrywa prawdę? – część 2

Photo by Susan Holt Simpson on Unsplash

ZNACZENIE WIEDZY jest podkreślane w całym Piśmie Świętym.

Podobnie jak judaizm, chrześcijaństwo koncentruje się wokół przekazanego tekstu, którego studiowanie jest niezbędne do zrozumienia nie tylko samej wiary, ale także funkcjonowania świata wokół nas. Chrześcijaństwo jest zatem religią, którą można bronić za pomocą przekonujących argumentów – zarówno z własnego systemu, jak i z naturalnego porządku rzeczy.

Używając porównania do żołnierza – takiego, który w jego czasach był częstym widokiem na ulicach Palestyny – apostoł Paweł przedstawia uzbrojenie obronne i zaczepne w sensie duchowym (List do Efezjan 6:13-17):

„Dlatego weźcie pełną zbroję Bożą, abyście mogli przeciwstawić się w dzień zły… przepasawszy wasze biodra prawdą… Weźcie też miecz Ducha, którym jest Słowo Boże.”

W Liście do Hebrajczyków 4:12 apostoł rozwija obraz miecza – przerażającego narzędzia w ręce wprawnego wojownika – opisując Słowo Boże jako:

„żywe [żyjące lub pełne energii] i skuteczne, ostrzejsze niż wszelki [dosłowny] miecz obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne rozsądzić myśli i zamiary serca.”

Istotą Słowa Bożego jest poznawanie, dociekanie i potwierdzanie prawdy. „Wszystkiego badajcie [sprawdzajcie]; a trzymajcie się tego, co dobre” (1 Tesaloniczan 5:21). Ewangelia to nie tylko poselstwo ewangelizacyjne na rzecz nawracania dusz, ale ma swoje korzenie w prawdzie o Abrahamie i danej mu Boskiej obietnicy. Apostoł Paweł określa ewangelię, gdy mówi (Galacjan 3:8):

„A Pismo, które przewidziało, że Bóg z wiary będzie usprawiedliwiał pogan, wcześniej ogłosiło ewangelię Abrahamowi: W tobie będą błogosławione wszystkie narody.”

Zrozumienie Bożego planu wieków, który ma charakter dyspensacyjny, wymaga, abyśmy patrzyli na historię przez Boski obiektyw, śledząc bieg wydarzeń prowadzących od upadku człowieka (Księga Rodzaju) aż do jego przywrócenia na końcu dni (Księga Objawienia). Upadek i powstanie człowieka to dwie klamry spinające rozległą i złożoną historię, którą obejmuje doktryna o dozwoleniu zła. Nauki Biblii dotyczą zarówno wewnętrznego życia wierzącego („duszy i ducha… stawów i szpiku”), jak i otaczającego nas świata, w którym wszyscy żyjemy.

Proroctwa zawarte w Słowie informują myślącego chrześcijanina o tym co, kiedy, jak i dlaczego – w odniesieniu do Boskiego postępowania z ludzkością. W ostatecznym rozrachunku zbawienie obejmuje bowiem nie tylko wierzących z przeszłości i teraźniejszości, ale także potencjalnych wierzących w przyszłości, gdy Królestwo Chrystusa zostanie ustanowione na ziemi, a umarli powstaną i zostaną nauczeni życiodajnych prawd. Chrystus umarł za wszystkich, bez wyjątku. Jak ujmuje to Księga Jeremiasz 31:34, mówiąc o rozprzestrzenieniu się sprawiedliwości po całym świecie w owym dniu:

„Wszyscy będą mnie znali, od najmniejszego aż do największego z nich, mói PAN. Przebaczę bowiem ich nieprawość, a ich grzechów więcej nie wspomnę.”

W owym dniu znajomość zbawienia będzie dostępna dla wszystkich. Jednak pokuta za grzech i wiara w Chrystusa jako Zbawiciela i Króla to jedyna podstawa, na której ktokolwiek otrzyma życie wieczne.

Przyszłość wciąż przed nami

Jako chrześcijanie, z konieczności jesteśmy w świecie, choć duchem i upodobaniami nie należymy do niego. W tym dwudziestym pierwszym wieku wciąż czekamy na błogosławioną zmianę dyspensacji („przyjdź królestwo Twoje”) z jej długo obiecanym Abrahamowym błogosławieństwem dla wszystkich rodzin ziemi. Opóźniło się ono – a przynajmniej tak nam się wydaje, tutaj na dole, na naszym małym skrawku ziemi. Ale to nie Bóg się spóźnia; to my nie rozumiemy Jego harmonogramu. Jak ktoś powiedział: „Bóg nie płaci wszystkich rachunków w czwartek”. Jego zegar nie musi chodzić w tym samym rytmie co nasz.

Wielu wyznaczało daty nadejścia Królestwa – pokusa, by to czynić, jest najwyraźniej bardzo silna – ale nikt nie trafił, a przepowiednie zawsze zawodziły. Przyszłość fascynuje nas wszystkich. Bardziej niż którekolwiek z poprzednich pokoleń, nasze zdaje się mieć szczególne zainteresowanie tym, co ma nadejść. Jako pokolenie zalewane przez media i filmy jesteśmy świadomi swojego miejsca w historii i mamy wyostrzone poczucie upływu czasu, kontrastów między starym a nowym, i zastanawiamy się, co może pojawić się na horyzoncie.

Przypowieść o grzywnach

Dlaczego Pan nie mówi nam, kiedy nadejdzie Królestwo? Dlaczego ukrywa takie informacje przed tymi, którzy ich pragną? Ponieważ – jak powiedział Jezus do swoich uczniów (Jan 16:12) – „Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz nie możecie tego znieść”. Innymi słowami: (1) prawda o dokładnym czasie nadejścia Królestwa Chrystusowego nie jest jeszcze przeznaczona do ujawnienia, (2) z powodów, których jeszcze nie możemy pojąć.

Że nastanie nieokreślona przerwa między pierwszą a drugą obecnością Chrystusa oraz okres zamętu wśród czuwających uczniów – sugeruje przypowieść Jezusa o „grzywnach”, w której pan domu odchodzi, nakazując swoim sługom: „obracajcie nimi, aż wrócę” [„handlujcie, aż przyjadę”], to znaczy, aż do mojego powrotu (Łukasza 19:13).

Panem jest Chrystus; sługami jest Jego lud, oczekujący Jego obiecanej obecności u kresu wieków. Jednak mówi On nam, że mamy „prowadzić interesy” albo „handlować” (takie mamy greckie słowo u Łukasza 19:13) – z cierpliwym poddaniem, w postawie pełnej nadziei wyczekiwania, aż Chrystus objawi się światu. Fakt, że to nastąpi, jest pewny; ale kiedy dokładnie – nie jest tu objawione.

Patrząc z innej perspektywy, Królestwo Chrystusowe jest jednocześnie bliskie i dalekie – sprzeczność, którą uważny i rozważny obserwator może docenić, a którą apostoł Piotr wyraża w ten sposób (2 Piotra 1:19–21):

„[19] Mamy też mocniejsze słowo prorockie, a wy dobrze czynicie, trzymając się go jak lampy, która świeci w ciemnym miejscu, dopóki dzień nie zaświta i jutrzenka nie wzejdzie w waszych sercach; [20] To przede wszystkim wiedząc, że żadne proroctwo Pisma nie podlega własnemu wykładowi. [21] Nie z ludzkiej bowiem woli przyniesione zostało kiedyś proroctwo, ale święci Boży ludzie przemawiali prowadzeni przez Ducha Świętego.”

Dążenie do pobożności w tym obecnym złym świecie wymaga, aby żyć w ufności wiary, ożywianej nadzieją przyszłego wyzwolenia. Tylko przez ufność w oświadczenia i proroctwa zawarte w Słowie Bożym możemy przenikać mgłę zasłaniającą przyszłość. Mamy pozostać użyteczni i zajęci, wykonując nasze codzienne sprawy w postawie wdzięczności wobec Boga i z gorliwym pragnieniem czynienia we wszystkim Jego woli.

Tajemnica

Apostoł Paweł podkreśla wartość prawdy – wiedzy opartej na faktach – wobec Tymoteusza, swego młodego podopiecznego. Pisze on (1 do Tymoteusza 4:16): „Pilnuj samego siebie i nauki, trwaj w tych rzeczach, bo to czyniąc, i samego siebie zbawisz, i tych, którzy cię słuchają”. Gdzie indziej (2 do Tymoteusza 3:1) dodaje: „Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne do nauki, do strofowania, do poprawiania, do wychowywania w sprawiedliwości”.

Być dojrzałym chrześcijaninem oznacza być zarówno pobożnym, jak i poinformowanym. Bycie świadomym otaczającego nas świata to nastawienie się na znaki czasu – wskaźniki proroctw danych dawno temu. Zrozumienie planu wieków wymaga od nas inteligentnego zwracania uwagi na sposób, w jaki Bóg realizuje swój zamysł. Nie oznacza to, że możemy zrozumieć wszystko z wyprzedzeniem – bardziej niż sam Jezus wiedział wszystko, gdy był w ciele. Objawienie Boskiej prawdy przychodzi we właściwych porach i do tego czasu pozostaje „tajemnicą” – tajemnicą nie dlatego, że jest niezgłębiona lub magiczna, ale dlatego, że czas na jej wyjaśnienie jeszcze nie nadszedł.

Paweł pisze np. w Liście do Rzymian 11:25: „Nie chcę bowiem, bracia, abyście nie znali [gr. agnoeo, dosł. 'nie chcę … abyście byli niewiedzący lub nieświadomi] tej tajemnicy [sekretu]… że zaślepienie po części przyszło na Izrael, dopóki nie wejdzie pełnia pogan”.

„Sekret” nie polega tu na tym, że Żydzi zostali zaślepieni lub zatwardzeni na prawdę, albo że Chrystus był ich Mesjaszem – to było wówczas widoczne – ale że mieli pozostać w tym stanie, aż „pełnia” lub „pełna liczba” Kościoła, Maluczkiego Stadka, zostanie zgromadzona i powróci w chwale z Chrystusem – to wydarzenie wciąż jest przed nami. Jak Paweł wskazał gdzie indziej, naród żydowski – reprezentowany przez drzewo oliwne – został przycięty do stosunkowo niewielu, którzy odpowiedzieli na ewangeliczne powołanie. Na ich miejsce wszczepiono wierzących pogan. Oznaczało to, że Kościół wówczas i odtąd składał się z większej liczby pogan niż Żydów – naturalnych spadkobierców obietnicy Abrahama. Wszystko to jest wyjaśnione w Liście do Rzymian 11:13–32, do którego odsyłamy.

Zaślepienie lub zatwardziałość serca zostanie zdjęte z Izraela, gdy Chrystus powróci ze swoim Kościołem, by ustanowić królestwo na ziemi, a Izrael będzie nawrócony. Jednak ich nawrócenie nie mogło nastąpić przed uzupełnieniem Kościoła. Ten fragment Listu do Rzymian informuje nas zatem o co najmniej trzech ważnych faktach:

1. że Izrael został zaślepiony w pewnym celu (aby Bóg mógł się nad nim zlitować);

2. że ich zaślepienie nie mogło być usunięte, zanim Kościół nie został uzupełniony; oraz

3. że istnieje górna granica liczbowa tych, którzy mieli się stać członkami Kościoła.

Z tym ostatnim punktem wiąże się prawda, dotychczas niezrozumiana, że „ciało [Chrystusa] nie jest jednym członkiem, ale wieloma” (1 Koryntian 12:12,14,27). Porównaj ten fragment z Listem do Efezjan 5:31–32, w którym Paweł odnosi się do tej samej tajemnicy pod obrazem męża i żony, gdzie Chrystus Jezus jest Oblubieńcem, a Kościół – Jego Oblubienicą (solidny dowód – jeśli w ogóle był potrzebny – że małżeństwo jest uzasadnione tylko wtedy, gdy jest zawarte między mężczyzną a kobietą).

Patrząc w ten sposób, biblijna „tajemnica” nie jest fantastycznym zlepkiem niemożliwych do przyjęcia koncepcji, ale sekretem, nieujawnionym przed właściwym czasem, z powodów, które Ojciec Niebiański zastrzega dla siebie.

Niewiedza a (tymczasowy) brak wiedzy

Tylko te rzeczy, które Bóg uczynił znanymi, mogą być poznane – czy to przez stworzenie, czy przez objawienie. Niektóre sprawy życia i wszechświata są oczywiste dla zmysłów i racjonalnego umysłu, a taka wiedza jest naturalnym dziedzictwem ludzkości. Badanie otaczającego świata jest ludzkim zadaniem. Wiedza często jest zdobywana kosztem czasu oraz wysiłku umysłowego i fizycznego, i powinna być ceniona i szanowana. Trzeba zapłacić wysoką cenę, by stać się ekspertem w czymkolwiek. Ale tych rzeczy, które Bóg trzyma w zanadrzu, nie można w ten sposób wydobyć.

Nic nie działa lepiej niż pilność narzucona przez zbliżający się termin, i moglibyśmy pomyśleć, że gdybyśmy znali datę nadejścia Królestwa Chrystusowego, pracowalibyśmy ciężej. Jednak wobec braku wyraźnego terminu można uznać, że wydarzenie to nie jest tak bliskie, jak moglibyśmy sobie życzyć. Najlepiej zamierzone prognozy były (oczywiście) błędne, choć często ten, kto je formułował, usprawiedliwiał niepowodzenie przepowiedni, twierdząc, że rozczarowanie było dobrą próbą charakteru dla ludu Pańskiego. Jest to być może wątpliwy sposób ogłaszania połowicznego sukcesu.

Jasna przyszłość

Bóg nie zamierzył tego tak, by utrzymywać nas w niewiedzy, ale są pewne rzeczy, które zachowa w zanadrzu aż do czasu, gdy będziemy gotowi je przyjąć. Dotyczy to również poziomu osobistego. Jest wiele rzeczy, które chcielibyśmy wiedzieć, ale może pewna wiedza o rodzinnej katastrofie lub o własnej śmierci nie należą do nich. Niektórych rzeczy lepiej nie wiedzieć. A co do bardziej odległej przyszłości, nabierzmy otuchy ze słów 1 Listu do Koryntian 2:9:

„Czego oko nie widziało ani ucho nie słyszało, ani nie wstąpiło do serca człowieka, to przygotował Bóg tym, którzy go miłują.”

_______
Źródło: UK Bible Students, „How And Why God Conceals Truth, Part Three of Three”.

– Ewangelia wg Jana 16:12 –

Zobacz też: 
Jak i dlaczego Bóg ukrywa prawdę? – część 2
Jak i dlaczego Bóg ukrywa prawdę? – część 3

Photo by Susan Holt Simpson on Unsplash

Słowa z naszego tekstu głównego (Jana 16:12) zostały wypowiedziane przez Jezusa do jedenastu uczniów krótko po Ostatniej Wieczerzy (Judasz już wcześniej wyszedł). Wiedząc, że jeszcze tej samej nocy zostanie aresztowany, Jezus chciał ich pocieszyć. W swojej „modlitwie arcykapłańskiej” z 17. rozdziału [Ewangelii wg Jana] zwraca się do Ojca w ich imieniu w niezwykle wzruszający sposób.

Możemy się tylko domyślać, jak ciężka atmosfera panowała wśród zebranych. Czy uczniowie wiedzieli, że stoją u progu najważniejszego wydarzenia w historii? Z pewnością byli oszołomieni i przerażeni, przepełnieni lękiem – z powodów, których być może sami do końca nie rozumieli. Jezus wiedział, ale nawet On nie był w stanie powiedzieć im niczego, co w pełni ukoiłoby ich niepokój i przygotowało na to, co się miało stać – i co musiało się stać.

Co wiedział Jezus?

W konkretnej sprawie swojego aresztowania Jezus wiedział przynajmniej, że jest ono nieuchronne. Skąd? Po pierwsze, studiował Pisma od dzieciństwa i rozumiał proroctwa dotyczące swojej misji. Przeczytał je i przyswoił sobie tak głęboko, że słuchacze dziwili się (Jan 7:15): „I dziwili się Żydzi, mówiąc: Skąd on zna Pismo [skąd ma wiedzę teologiczną], skoro się nie uczył?”.

Jezus musiał być doskonale zaznajomiony z takimi fragmentami jak 1 Mojżeszowa 49:10: „Nie będzie odjęte berło od Judy ani prawodawca spomiędzy jego nóg, aż przyjdzie Szylo i jemu będą posłuszne narody.” Być może z tego tekstu wiedział to, co zapisano w Jan 12:32-33: „A ja, jeśli będę wywyższony nad ziemię, pociągnę wszystkich do siebie. A mówił to, dając znać, jaką śmiercią miał umrzeć.” Musiał znać Izajasza 53 i przepowiednię z wersetu 3, że cierpiący sługa będzie „wzgardzony i odrzucony przez ludzi; mąż boleści i doświadczony cierpieniem”, oraz przepowiednię z wersetu 12, że przez swoją śmierć „poniósł grzech wielu i wstawił się za przestępcami”.

Jezus potrafił też czytać w ludzkich myślach i wiedział, kim byli, czego chcieli i dlaczego ci, którzy knuli przeciwko Niemu, chcieli Go zgładzić (Jana 2:24-25). Znał charakter Natanaela – „prawdziwego Izraelity” – i wiedział, że ten siedział pod drzewem figowym, zanim go spotkał (Jana 1:47-51). W spotkaniu z Samarytanką przy studni powiedział jej szczegóły z jej życia, co skłoniło ją do uznania Go za proroka (Jana 4:16-19).

Niewątpliwie wiedział, kiedy „nadeszła Jego godzina” i co mogła ona przynieść. Porównaj i zestaw ze sobą: Mateusza 26:45 i Marka 14:41 a Jana 2:4. W ogrodzie Getsemani modlił się do Ojca, aby podtrzymał Go podczas nadchodzącej próby, i wyraził gotowość wypicia kielicha gorzkiego smutku, który Ojciec dla Niego przygotował (Mateusza 26:39; Marka 14:36; Łukasza 23:42; Jana 18:11).

Nie mógł jednak mieć pewności, że zwycięsko odda życie. Wynika to z Jego okrzyku z krzyża (nawiązującego do Psalmu 22:2): „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?” (Mateusza 27:46; Marka 15:34). To opuszczenie najwyraźniej zaskoczyło Jezusa. Lecz wierny do końca, szybko pogodził się z tą grozą – podobnie jak młody Izaak (będący typem Jezusa) pogodził się z odkryciem, że jego ojciec Abraham zamierza zabić go na ołtarzu. Zasadnicza różnica między Izaakiem a Jezusem w tym epizodzie polega na tym, że Izaak nie umarł, ale Jezus umarł (Hebrajczyków 11:17-19; „otrzymał [Izaaka] na podobieństwo zmartwychwstania”; „jako obraz”). Przed śmiercią Jezus najwyraźniej zrozumiał pełny wymiar swojego opuszczenia – to znaczy, że musiał umrzeć na miejscu grzesznika, tak jakby sam nim był. Kiedy opanował chwilowy niepokój, zwrócił się do Boga: „Ojcze, w ręce twoje powierzam ducha mojego” (Łukasza 23:46).

Ograniczenia wiedzy Jezusa

Podczas swojej działalności Jezus dał kiedyś do zrozumienia, że Jego wiedza ma ograniczenia, gdy przepowiedział swój powrót, ale dodał: „Lecz o tym dniu i godzinie nikt nie wie, ani aniołowie, którzy są w niebie, ani Syn, tylko Ojciec.” (Marka 13:32; zob. także: Mateusza 24:36).

Z tych relacji możemy wyciągnąć kilka uzasadnionych wniosków. Możemy na przykład stwierdzić, że Jezus nie był Bogiem. Wynika to z odniesienia Jezusa do „Ojca” jako kogoś od Niego odrębnego. Sugeruje to, że Bóg ukrywał przed Jezusem pewne informacje.

Jak to jest możliwe? Stanowi to problem dla tych, którzy utrzymują, że Jezus był drugą Osobą Bóstwa. Twierdzą oni, że chociaż Jezus był „w stu procentach Bogiem”, to był również „w stu procentach człowiekiem”, a jako człowiek nie był wszechwiedzący. Ten tok rozumowania sugeruje, że Bóg – pierwsza Osoba – może ukrywać informacje przed Bogiem – drugą Osobą; albo że druga Osoba Boga może się zdecydować na to, że czegoś nie wie. Taki wniosek pomija to, co sam Jezus powiedział wprost. A wymieniając siebie razem z aniołami, Jezus pokazuje, że nie jest wszechmogącym i wszechwiedzącym Bogiem – tak samo, jak aniołowie nim nie są.

Inni utrzymują, że chociaż Jezus nie znał dnia swego powrotu w tamtym momencie, to poznał go później – zwłaszcza po swoim zmartwychwstaniu do boskiej natury. Jest to uzasadnione przypuszczenie. Jednakże, opierając się na założeniu, że całe Pismo zostało spisane dla naszego zbudowania i nauki, należy zapytać, dlaczego to zdanie zostało w ogóle zapisane – skoro wkrótce stało się nieaktualne przynajmniej dla samego Jezusa. (Rozwiniemy ten ciekawy szczegół w dalszej części tych rozważań; zob. jednak przypis na końcu tego odcinka.)

Podsumowując, z tych spostrzeżeń wynika, że Bóg ujawnia tylko to, co potrzebne – i zataja to, co należy zataić. Czyni to dla dobra swojego ludu, a pośrednio także dla dobra całego świata.

Ciąg dalszy nastąpi…

Kliknij i przeczytaj: część druga

Przypis: W Dziejach 1:7, które dotyczą wydarzeń po zmartwychwstaniu Jezusa, mówi On swoim wyznawcom: „Nie wasza to rzecz znać czasy i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą”. Nie ma tu wzmianki o tym, że sam Jezus nie zna „czasów i chwil”. Można by więc wnioskować, że teraz już posiadał informacje, których wcześniej nie miał. Jednak jak wiele znaczy ten szczegół – trudno powiedzieć. Nie ma tu także wzmianki o aniołach, co niekoniecznie oznacza, że oni też zostali oświeceni w sprawach „czasów i chwil”. Wręcz przeciwnie, apostoł Piotr informuje nas, że w czasie, gdy pisał swój list (1 Piotra 1:10-12), „aniołowie pragnęli wejrzeć w te sprawy” – to znaczy w sprawy dotyczące rozwoju Kościoła Wieku Ewangelii: powołania, usprawiedliwienia, uświęcenia i ostatecznego uwielbienia tej szczególnej klasy „Chrystusa”, przez którą zmartwychwstały Jezus prowadził dalej swoje dzieło zbawienia, z czego większość była jeszcze wtedy przyszłością.

_______
Źródło: UK Bible Students, „How And Why God Conceals Truth, Part One”.

fot. timeout.com

Faktem jest, że w przeciągu krótkich kilku lat obecnego życia i w obecnym upadłym, niedoskonałym i zdeprawowanym stanie nasze możliwości są zdecydowanie za małe, by warto było próbować wchłonąć cały zakres prawdy na każdy temat; dlatego widzimy, że światowi ludzie sukcesu są specjalistami w swojej dziedzinie. Człowiek, który poświęca swą uwagę astronomii, będzie miał aż nadto zajęć związanych ze swym zawodem – i niewiele czasu na geologię czy chemię, botanikę, medycynę czy najwyższą ze wszystkich nauk: „prawdę twoją” – Boski plan wieków.

Właśnie w świetle tego Apostoł, który sam był odpowiednio wykształconym człowiekiem swych czasów, radzi Tymoteuszowi, by „unikał ludzkich filozofii”, rzekomych teorii i nauk. Słowo „nauka” sugeruje prawdę i możemy być pewni, że Apostoł nie miał na celu kwestionowania wiarygodności naukowców swych czasów ani też sugerowania, że są umyślnymi fałszerzami; ale jego słowa przekazują nam myśl, którą potwierdza w pełni historia nauki, że choć istnieje część prawdy we wszystkich tych naukach, to jednak ludzkie teorie, nazwane naukami, nie są prawdą – nie są absolutnie poprawne. Są tylko najlepszymi przypuszczeniami, jakie byli w stanie przedstawić najpilniejsi badacze danej gałęzi wiedzy; a te – jak historia jasno dowodzi – od czasu do czasu zaprzeczają sobie nawzajem.

Apostoł Paweł napomina nas, byśmy odłożyli na bok wszelki ciężar i grzech, który nas łatwo usidla, i biegli z cierpliwością w wyścigu, który jest przed nami, patrząc na Jezusa, sprawcę naszej wiary, aż stanie się On jej „dokończycielem” (Hebr. 12:2). I jako napomnienie daje nam przykład swych własnych doświadczeń, mówiąc: „Ale jedno czynię”. Przekonałem się, że me pełne poświęcenie Panu nie pozwoli na rozproszenie moich talentów we wszystkich kierunkach ani nawet na zgłębienie każdej prawdy. Prawda Bożego objawienia, jaka zstąpiła na me serce i stopniowo kieruje jego już uświęconymi i poświęconymi talentami, ukazała mi jasno, że jeśli chcę dostąpić wielkiej nagrody, muszę poświęcić jej całą swoją uwagę, tak jak ci, którzy chcąc zdobyć ziemskie nagrody, poświęcają im swą całą uwagę.

____
Źródło: Charles Taze Russell, „Nowe stworzenie”, s. 138-139.

„Bo myśli moje, to nie myśli wasze, a drogi wasze, to nie drogi moje – mówi Pan, lecz jak niebiosa są wyższe niż ziemia, tak moje drogi są wyższe niż drogi wasze i myśli moje niż myśli wasze.”

Aby takiej mądrości nabywać – trzeba wiary, nadziei i wiedzy. Wynika to choćby ze słynnego dodawania Piotrowego z 2 Listu Piotra 1:5-7.

Nie znajdziemy mądrości jeśli w Biblii poszukiwać będziemy pozornych sprzeczności i podważać wszystko bez należnej Bogu czci, modlitwy lub rozsądnego rozważenia całego Pisma Świętego, a nie tylko wybranych wersetów.

Zachęcamy do wysłuchania wykładu, który w niedzielę, 10 lipca 2022 r. brat Marek Bejger wygłosił w zborze Pana w Bydgoszczy: