Mam pytanie do Was na początku. Kto ma tajemnice? Ja mam. Mi się wydaje, że wszyscy mamy jakieś tajemnice. Czy to indywidualnie, tylko my sami, gdzie nawet nasi najbliżsi nie wiedzą o tych rzeczach… Mamy tajemnice w swoim gronie: z mężem, żoną mamy tajemnice, o których wiemy tylko my dwoje. W rodzinie mamy może tajemnice, w zborze albo wśród przyjaciół.

Pan Bóg też ma tajemnice. I o takiej szczególnej ukrytej tajemnicy Biblii przypomnimy sobie teraz niektóre myśli.

Wykład wygłoszony przez br. Lukasa Sellina na spotkaniu chrześcijańskim w Bydgoszczy, 27.09.2026 r.

Tajemnica w Biblii

Najpierw zastanówmy się, co Biblia rozumie pod słowem „tajemnica”. Greckie słowo „mysterion” (występuje 27 razy w NT) i tłumaczy się na tajemnicę lub sekret. Ale to słowo greckie nie oznacza czegoś nielogicznego, z natury niemożliwego do zrozumienia lub czegoś sprzecznego (1. Ze sobą, 2. Z innymi wersetami Pisma Świętego, 3. Z innymi naukami Pisma Świętego, 4. Z charakterem Bożym, 5. Z okupem, 6. Z faktami, 7. Z jakimś celem Planu Bożego).

Oznacza raczej coś, co przez pewien czas pozostaje ukryte, a później zostaje objawione. Inaczej mówiąc: jest to rzecz niezrozumiała dla niewtajemniczonych, ale zrozumiała i harmonijna dla tych, którym została wyjaśniona. Widzimy to w wielu miejscach Pisma, np.

W Łuk. 8:10 Jezus mówi do uczniów, że jednym dano poznać tajemnice Królestwa Bożego, a innym nie i mówi im w przypowieściach.

Historia ukrytej tajemnicy

Pierwsze światło pojawiło się już w Edenie. Po grzechu Adam i Ewa utracili życie i szczęście. Wtedy Bóg wypowiedział pierwszą obietnicę, mówiąc do węża:

1 Moj. 3:15: „I wprowadzę nieprzyjaźń między tobą a kobietą, między twoim potomstwem a jej potomstwem. Ono zrani ci głowę, a ty zranisz mu piętę.”

Dzisiaj widzimy w tych słowach wiele znaczenia, ale dla naszych pierwszych rodziców było to jedynie słabe światło nadziei. Nie rozumieli tej obietnicy.

Około dwa tysiące lat później Bóg powiedział pewne słowa do Abrahama:

1 Moj. 22:18: „I w twoim potomstwie będą błogosławione wszystkie narody ziemi, dlatego że posłuchałeś mojego głosu.”

 Wyglądało więc na to, że obietnica zaczyna się wyjaśniać. We właściwym czasie urodził się Izaak. Czy to on był tym obiecanym Wyzwolicielem? Nie! Bóg jednak nadal podtrzymywał obietnicę, powtarzając ją Izaakowi i Jakubowi.

Potomkowie Jakuba zostali nazwani dwunastoma pokoleniami Izraela. Można było wtedy pomyśleć, że może cały naród izraelski jest obiecanym nasieniem Abrahamowym, które obejmie ziemię Chanaan i będzie błogosławić inne narody. Ale w Egipcie Izrael dostał się do niewoli. Zamiast błogosławić inne narody, sam potrzebował wyzwolenia.

Wtedy pojawił się Mojżesz – wielki wyzwoliciel Izraela. Bóg przez niego dokonał potężnych czynów i wyprowadził naród z Egiptu. Czy Mojżesz był więc tym obiecanym Wyzwolicielem? Nie! Sam Bóg powiedział do Mojżesza:

5 Moj. 18:18: „Wzbudzę im proroka podobnego do ciebie spośród ich braci i włożę moje słowa w jego usta, a on powie im wszystko, co mu rozkażę.” 

Bóg wzbudzi proroka podobnego do Mojżesza. Tutaj pojawia się więc dalsze światło: nie tylko naród jako całość miał odegrać ważną rolę, ale głównie konkretna osoba wybrana spośród tego narodu.

Po Mojżeszu pojawił się Jozue. Jego imię oznacza „wyzwoliciel” albo „zbawiciel”. To on wprowadził Izrael do ziemi obiecanej. Mogło więc wyglądać, że właśnie on jest tym oczekiwanym wodzem. Ale Jozue umarł, a obietnica nadal nie została całkowicie wypełniona.

Później nadeszły czasy Dawida i Salomona. Izrael osiągnął wtedy wielką potęgę i sławę. Znów mogło się wydawać, że obietnica jest bliska spełnienia. Ale po Salomonie królestwo zostało podzielone, a później Izrael znalazł się pod panowaniem innych narodów.

Kiedy narodził się Jezus, wielu Żydów oczekiwało w tym czasie Mesjasza.

Łuk. 3:15: „A gdy ludzie trwali w oczekiwaniu i wszyscy myśleli w swych sercach o Janie, czy może on nie jest Chrystusem;”

Spodziewali się jednak przede wszystkim potężnego króla, który przyniesie Izraelowi chwałę i władzę. Proroctwa o chwale Mesjasza były dla nich tak wyraźne, że przeoczyli inne świadectwa – mówiące o cierpieniu i śmierci. Nie zrozumieli, że zanim przyjdzie błogosławieństwo, najpierw musi nastąpić okup – cena odkupienia człowieka. Kiedy więc Jezus przyszedł jako ofiara, nie rozpoznali w Nim prawdziwego Mesjasza. Nawet Jego uczniowie byli zaskoczeni Jego śmiercią. Powiedzieli w drodze do Emmaus:

Łuk. 24:21: „A my spodziewaliśmy się, że on odkupi Izraela. Lecz po tym wszystkim dziś już trzeci dzień, jak to się stało.”

Kiedy jednak Jezus zmartwychwstał, ich nadzieje ponownie ożyły. I właśnie po zesłaniu Ducha Świętego wielka tajemnica zaczęła być wyraźnie objawiana dla nich.

Na czym polega wielka tajemnica?

Kol. 1:26,27: „Tajemnicę, która była ukryta od wieków i pokoleń, ale teraz została objawiona jego świętym; Którym Bóg zechciał oznajmić, jakie jest wśród pogan bogactwo chwały tej tajemnicy, którą jest Chrystus w was [lepsze tłumaczenie niż Chrystus między wami], nadzieja chwały.”

Słowo Chrystus znaczy „Pomazaniec”.

Wielki Pomazaniec

Jezus został pomazany Duchem Świętym.

Dz. Ap. 10:38: „Jak Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą Jezusa z Nazaretu, który chodził, czyniąc dobrze i uzdrawiając wszystkich opanowanych przez diabła, bo Bóg był z nim.”

Ale pomazanie (uchrystusowanie) otrzymali również Jego wierni naśladowcy.

1 Jana 2:20: „Ale wy macie namaszczenie od Świętego [od Ojca] i wiecie wszystko.”

Pierwsze pomazanie Kościoła nastąpiło w dniu Pięćdziesiątnicy, a później objęło również pogan, począwszy od Korneliusza.

I tutaj pojawia się wielka tajemnica. Chrystus nie jest przedstawiony jedynie jako Jezus, ale również jako Jezus połączony ze swoim Kościołem. Razem tworzą wielkiego Pomazańca.

Jedność Ciała i Dziedzictwa

Dlatego Paweł porównuje Chrystusa do ludzkiego ciała.

1 Kor. 12:12: „Jak bowiem ciało jest jedno, a członków ma wiele i wszystkie członki jednego ciała, choć jest ich wiele, są jednym ciałem, tak i Chrystus.”

Nie oznacza to oczywiście, że Kościół jest równy Jezusowi. Jezus pozostaje Głową, a Kościół członkami Jego Ciała.

Tę samą myśl widzimy w przymierzu Abrahamowym. Paweł mówi, że obiecanym nasieniem Abrahama jest Chrystus. A następnie dodaje:

Gal. 3:29: „A jeśli należycie do Chrystusa, to jesteście potomstwem Abrahama, a zgodnie z obietnicą – dziedzicami.”

Tak więc owym obiecanym Nasieniem, przez które wszystkie narody mają otrzymać błogosławieństwo, jest Chrystus – Jezus i Kościół. To właśnie jest jedna z największych tajemnic Boskiego planu.

Jak Biblia przedstawia tę tajemnicę?

Biblia używa wielu różnych obrazów, aby przedstawić związek Jezusa i Kościoła.

Oblubieniec i Oblubienica
Jezus i Kościół są również przedstawiani jako Oblubieniec i Oblubienica (Obj. 19:7). Ten obraz szczególnie podkreśla ich bliski związek i miłość.

Kapłaństwo
Jezus jest Najwyższym Kapłanem, a Kościół jest przedstawiany jako kapłani (Żyd. 3:1; Obj. 1:6). Wskazuje to na przyszłe dzieło błogosławienia świata.

Biblia przedstawia Jezusa i Kościół również jako drugiego Adama i drugą Ewę, Pierworodnego i Jego braci, Wodza i żołnierzy, Sędziego i współsędziów, a także jako Nowe Stworzenia.

Wszystkie te obrazy podkreślają różne strony tej samej wielkiej tajemnicy.

Żywe kamienie

Bardzo pięknym obrazem są również żywe kamienie.

1 Piotra 2:4, 5: „Zbliżając się do niego, do kamienia żywego, odrzuconego wprawdzie przez ludzi, ale przez Boga wybranego i drogocennego; I wy sami, jak żywe kamienie, jesteście budowani w duchowy dom, stanowicie święte kapłaństwo, aby składać duchowe ofiary, przyjemne Bogu przez Jezusa Chrystusa.”

Jezus jest głównym kamieniem narożnym. Możemy to zilustrować figurą piramidy. Kamień szczytowy wyznacza wszystkie linie budowli. Każdy kolejny kamień musi zostać odpowiednio ukształtowany, aby harmonizować z kamieniem szczytowym. Podobnie członkowie Kościoła musieli zostać ukształtowani według wzoru Jezusa. Bez Niego nie mogliby stanowić tej budowli.

Jak tajemnica była ukryta w typach?

Ta sama prawda była przez wieki ukrywana w różnych obrazach Starego Testamentu. Paweł sam wskazuje jeden z nich w Gal. 4.

Abraham przedstawia Boga, Sara – przymierze, a Izaak – Chrystusa. Podobne obrazy znajdujemy także w Adamie i Ewie, Mojżeszu, Aaronie i jego synach, czy w Przybytku. W taki sposób Boski plan był zapisany w Piśmie, ale jednocześnie pozostawał ukryty aż do właściwego czasu.

Jak przygotowywani byli członkowie Chrystusa?

Jeżeli członkowie Kościoła są przedstawieni jako żywe kamienie, to każdy taki kamień musiał zostać odpowiednio przygotowany. Musiał być niejako szlifowany, polerowany i dopasowywany do wzoru Jezusa. Dlatego członkowie tej klasy musieli całkowicie poddać się Boskiej woli. Nie mogli kierować się własną upartą wolą, lecz musieli uczyć się pokory i posłuszeństwa. Najpierw pokutowali i uwierzyli w Jezusa. Następnie zostali usprawiedliwieni, poświęcili się Bogu i zostali spłodzeni z Ducha Świętego.

Od tego momentu rozpoczął się rozwój Nowego Stworzenia – wzrost, wzmacnianie, oczyszczanie, równoważenie charakteru i jego udoskonalanie. To właśnie jest Wysokie Powołanie – powołaniem Wieku Ewangelii do stania się członkiem Ciała Chrystusa.

Poświęceni wierzący Wieku Ewangelii otrzymali przywilej uczestniczenia w tym powołaniu. Dzięki Duchowi Świętemu mogli też lepiej rozumieć niektóre przypowieści, typy i inne elementy Boskiego planu, co pomagało im w biegu po nagrodę.

Dlaczego tajemnica musiała pozostać ukryta?

Dlaczego Bóg w ogóle zachowywał ten plan w tajemnicy? Paweł daje ważną odpowiedź:

1 Kor. 2:7,8: „Lecz głosimy mądrość Boga w tajemnicy, zakrytą mądrość, którą przed wiekami Bóg przeznaczył ku naszej chwale; Której nie poznał żaden z władców tego świata. Gdyby ją bowiem poznali, nigdy nie ukrzyżowaliby Pana chwały;”

Gdyby władcy tego świata poznali Boską mądrość, nie ukrzyżowaliby Pana chwały. Plan musiał więc przez pewien czas pozostać ukryty. Gdyby Szatan, źli aniołowie i świat dokładnie rozumieli Boski plan, próbowaliby go udaremnić. Nie doszłoby w taki sam sposób do śmierci Jezusa jako okupu i nie byłoby również odpowiednich prób wiary dla członków Kościoła.

Dla świata tajemnicą był nie tylko sam plan Boży. Tajemnicą było także zachowanie Jezusa i Jego naśladowców. Ludzie mogli pytać: Dlaczego człowiek o takich zdolnościach jak Jezus nie wykorzystał ich do zdobycia wpływów politycznych, religijnych czy społecznych? Z ludzkiego punktu widzenia wyglądało to jak zmarnowanie życia.

Jan 10:20: „I wielu z nich mówiło: Ma demona i szaleje. Czemu go słuchacie?”

Podobnie było z Apostołami. Dlaczego Paweł porzucił swoją pozycję i możliwości, aby głosić o ukrzyżowanym Jezusie i niewidzialnej koronie? Dlatego również jego uważano za szaleńca.

Dz. Ap. 26:24: „Gdy on to powiedział w swojej obronie, Festus odezwał się donośnym głosem: Jesteś szalony, Pawle! Wielka uczoność doprowadza cię do szaleństwa.”

Świat po prostu nie rozumiał wartości, o które oni się ubiegali.

Koniec tajemnicy

Przez Wiek Ewangelii trwał wybór członków Kościoła. Kiedy ten wybór się zakończył, Ciało Chrystusa zostało skompletowane i nie trzeba było tego więcej trzymać w tajemnicy. O tej chwili mówi:

Obj. 10:7: „Lecz w dniach głosu siódmego anioła, gdy zacznie trąbić, dokona się tajemnica Boga, jak to oznajmił swoim sługom, prorokom.”

Tajemnica kończy się tutaj w dwóch znaczeniach. Po pierwsze – zostają objawione poszczególne zarysy Boskiego planu. Po drugie – kończy się kompletowanie samej „tajemnicy Bożej”, czyli Ciała Chrystusa. Nie ma już wtedy powodu, aby dalej ją ukrywać. Następuje bowiem kolejne wielkie dzieło. W Tysiącleciu świat otrzyma pełniejsze światło. Wtedy ludzie zrozumieją, dlaczego Jezus i Kościół postępowali w taki sposób i dlaczego byli gotowi cierpieć dla rzeczy niewidzialnych. Ci, których wcześniej uważano za głupców i szaleńców, zostaną ukazani jako ci, którzy wybrali lepszą cześć. Nastąpi objawienie synów Bożych. A wtedy obiecane Nasienie – Chrystus, Głowa i Ciało – rozpocznie wielkie dzieło błogosławienia ludzkości. I właśnie do tego dzieła prowadzi cała ukryta przez wieki tajemnica. I o te dzieło codziennie się modlimy!

____________________
Źródła:
„Boski plan wieków”, wykład V “Ukryta Tajemnica”, str. 87-98
T.P. 1951, „Mojżesz, Aaron i Maria – figura i pozafigura”, str. 34
T.P. 1960, „Światy i Wieki Biblijne”, str. 17
T.P. 1960, „Pytania i Odpowiedzi”, str. 43
T.P. 1961, „Czy drzwi wejścia do wysokiego powołania są zamknięte?”, str. 88-93
T.P. 1966, „Niższe pierwszorzędne laski Boskiego charakteru”, str. 9,10
T.P. 1986, „Badanie dogmatu Trójcy”, str. 51
T.P. 1987, „Zakryta Tajemnica”, str. 41-46 por. z.:
Tom E 16, rozdział 7 „Zakryta Tajemnica”, str. 299-312
Tom E 1, rozdział 8 „Pogańskie fałszywe poglądy na temat Boga”, str. 473-475, 497

– Ewangelia wg Jana 16:12 –

Zobacz też: 
Jak i dlaczego Bóg ukrywa prawdę? – część 1
Jak i dlaczego Bóg ukrywa prawdę? – część 2

Photo by Susan Holt Simpson on Unsplash

ZNACZENIE WIEDZY jest podkreślane w całym Piśmie Świętym.

Podobnie jak judaizm, chrześcijaństwo koncentruje się wokół przekazanego tekstu, którego studiowanie jest niezbędne do zrozumienia nie tylko samej wiary, ale także funkcjonowania świata wokół nas. Chrześcijaństwo jest zatem religią, którą można bronić za pomocą przekonujących argumentów – zarówno z własnego systemu, jak i z naturalnego porządku rzeczy.

Używając porównania do żołnierza – takiego, który w jego czasach był częstym widokiem na ulicach Palestyny – apostoł Paweł przedstawia uzbrojenie obronne i zaczepne w sensie duchowym (List do Efezjan 6:13-17):

„Dlatego weźcie pełną zbroję Bożą, abyście mogli przeciwstawić się w dzień zły… przepasawszy wasze biodra prawdą… Weźcie też miecz Ducha, którym jest Słowo Boże.”

W Liście do Hebrajczyków 4:12 apostoł rozwija obraz miecza – przerażającego narzędzia w ręce wprawnego wojownika – opisując Słowo Boże jako:

„żywe [żyjące lub pełne energii] i skuteczne, ostrzejsze niż wszelki [dosłowny] miecz obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne rozsądzić myśli i zamiary serca.”

Istotą Słowa Bożego jest poznawanie, dociekanie i potwierdzanie prawdy. „Wszystkiego badajcie [sprawdzajcie]; a trzymajcie się tego, co dobre” (1 Tesaloniczan 5:21). Ewangelia to nie tylko poselstwo ewangelizacyjne na rzecz nawracania dusz, ale ma swoje korzenie w prawdzie o Abrahamie i danej mu Boskiej obietnicy. Apostoł Paweł określa ewangelię, gdy mówi (Galacjan 3:8):

„A Pismo, które przewidziało, że Bóg z wiary będzie usprawiedliwiał pogan, wcześniej ogłosiło ewangelię Abrahamowi: W tobie będą błogosławione wszystkie narody.”

Zrozumienie Bożego planu wieków, który ma charakter dyspensacyjny, wymaga, abyśmy patrzyli na historię przez Boski obiektyw, śledząc bieg wydarzeń prowadzących od upadku człowieka (Księga Rodzaju) aż do jego przywrócenia na końcu dni (Księga Objawienia). Upadek i powstanie człowieka to dwie klamry spinające rozległą i złożoną historię, którą obejmuje doktryna o dozwoleniu zła. Nauki Biblii dotyczą zarówno wewnętrznego życia wierzącego („duszy i ducha… stawów i szpiku”), jak i otaczającego nas świata, w którym wszyscy żyjemy.

Proroctwa zawarte w Słowie informują myślącego chrześcijanina o tym co, kiedy, jak i dlaczego – w odniesieniu do Boskiego postępowania z ludzkością. W ostatecznym rozrachunku zbawienie obejmuje bowiem nie tylko wierzących z przeszłości i teraźniejszości, ale także potencjalnych wierzących w przyszłości, gdy Królestwo Chrystusa zostanie ustanowione na ziemi, a umarli powstaną i zostaną nauczeni życiodajnych prawd. Chrystus umarł za wszystkich, bez wyjątku. Jak ujmuje to Księga Jeremiasz 31:34, mówiąc o rozprzestrzenieniu się sprawiedliwości po całym świecie w owym dniu:

„Wszyscy będą mnie znali, od najmniejszego aż do największego z nich, mói PAN. Przebaczę bowiem ich nieprawość, a ich grzechów więcej nie wspomnę.”

W owym dniu znajomość zbawienia będzie dostępna dla wszystkich. Jednak pokuta za grzech i wiara w Chrystusa jako Zbawiciela i Króla to jedyna podstawa, na której ktokolwiek otrzyma życie wieczne.

Przyszłość wciąż przed nami

Jako chrześcijanie, z konieczności jesteśmy w świecie, choć duchem i upodobaniami nie należymy do niego. W tym dwudziestym pierwszym wieku wciąż czekamy na błogosławioną zmianę dyspensacji („przyjdź królestwo Twoje”) z jej długo obiecanym Abrahamowym błogosławieństwem dla wszystkich rodzin ziemi. Opóźniło się ono – a przynajmniej tak nam się wydaje, tutaj na dole, na naszym małym skrawku ziemi. Ale to nie Bóg się spóźnia; to my nie rozumiemy Jego harmonogramu. Jak ktoś powiedział: „Bóg nie płaci wszystkich rachunków w czwartek”. Jego zegar nie musi chodzić w tym samym rytmie co nasz.

Wielu wyznaczało daty nadejścia Królestwa – pokusa, by to czynić, jest najwyraźniej bardzo silna – ale nikt nie trafił, a przepowiednie zawsze zawodziły. Przyszłość fascynuje nas wszystkich. Bardziej niż którekolwiek z poprzednich pokoleń, nasze zdaje się mieć szczególne zainteresowanie tym, co ma nadejść. Jako pokolenie zalewane przez media i filmy jesteśmy świadomi swojego miejsca w historii i mamy wyostrzone poczucie upływu czasu, kontrastów między starym a nowym, i zastanawiamy się, co może pojawić się na horyzoncie.

Przypowieść o grzywnach

Dlaczego Pan nie mówi nam, kiedy nadejdzie Królestwo? Dlaczego ukrywa takie informacje przed tymi, którzy ich pragną? Ponieważ – jak powiedział Jezus do swoich uczniów (Jan 16:12) – „Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz nie możecie tego znieść”. Innymi słowami: (1) prawda o dokładnym czasie nadejścia Królestwa Chrystusowego nie jest jeszcze przeznaczona do ujawnienia, (2) z powodów, których jeszcze nie możemy pojąć.

Że nastanie nieokreślona przerwa między pierwszą a drugą obecnością Chrystusa oraz okres zamętu wśród czuwających uczniów – sugeruje przypowieść Jezusa o „grzywnach”, w której pan domu odchodzi, nakazując swoim sługom: „obracajcie nimi, aż wrócę” [„handlujcie, aż przyjadę”], to znaczy, aż do mojego powrotu (Łukasza 19:13).

Panem jest Chrystus; sługami jest Jego lud, oczekujący Jego obiecanej obecności u kresu wieków. Jednak mówi On nam, że mamy „prowadzić interesy” albo „handlować” (takie mamy greckie słowo u Łukasza 19:13) – z cierpliwym poddaniem, w postawie pełnej nadziei wyczekiwania, aż Chrystus objawi się światu. Fakt, że to nastąpi, jest pewny; ale kiedy dokładnie – nie jest tu objawione.

Patrząc z innej perspektywy, Królestwo Chrystusowe jest jednocześnie bliskie i dalekie – sprzeczność, którą uważny i rozważny obserwator może docenić, a którą apostoł Piotr wyraża w ten sposób (2 Piotra 1:19–21):

„[19] Mamy też mocniejsze słowo prorockie, a wy dobrze czynicie, trzymając się go jak lampy, która świeci w ciemnym miejscu, dopóki dzień nie zaświta i jutrzenka nie wzejdzie w waszych sercach; [20] To przede wszystkim wiedząc, że żadne proroctwo Pisma nie podlega własnemu wykładowi. [21] Nie z ludzkiej bowiem woli przyniesione zostało kiedyś proroctwo, ale święci Boży ludzie przemawiali prowadzeni przez Ducha Świętego.”

Dążenie do pobożności w tym obecnym złym świecie wymaga, aby żyć w ufności wiary, ożywianej nadzieją przyszłego wyzwolenia. Tylko przez ufność w oświadczenia i proroctwa zawarte w Słowie Bożym możemy przenikać mgłę zasłaniającą przyszłość. Mamy pozostać użyteczni i zajęci, wykonując nasze codzienne sprawy w postawie wdzięczności wobec Boga i z gorliwym pragnieniem czynienia we wszystkim Jego woli.

Tajemnica

Apostoł Paweł podkreśla wartość prawdy – wiedzy opartej na faktach – wobec Tymoteusza, swego młodego podopiecznego. Pisze on (1 do Tymoteusza 4:16): „Pilnuj samego siebie i nauki, trwaj w tych rzeczach, bo to czyniąc, i samego siebie zbawisz, i tych, którzy cię słuchają”. Gdzie indziej (2 do Tymoteusza 3:1) dodaje: „Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne do nauki, do strofowania, do poprawiania, do wychowywania w sprawiedliwości”.

Być dojrzałym chrześcijaninem oznacza być zarówno pobożnym, jak i poinformowanym. Bycie świadomym otaczającego nas świata to nastawienie się na znaki czasu – wskaźniki proroctw danych dawno temu. Zrozumienie planu wieków wymaga od nas inteligentnego zwracania uwagi na sposób, w jaki Bóg realizuje swój zamysł. Nie oznacza to, że możemy zrozumieć wszystko z wyprzedzeniem – bardziej niż sam Jezus wiedział wszystko, gdy był w ciele. Objawienie Boskiej prawdy przychodzi we właściwych porach i do tego czasu pozostaje „tajemnicą” – tajemnicą nie dlatego, że jest niezgłębiona lub magiczna, ale dlatego, że czas na jej wyjaśnienie jeszcze nie nadszedł.

Paweł pisze np. w Liście do Rzymian 11:25: „Nie chcę bowiem, bracia, abyście nie znali [gr. agnoeo, dosł. 'nie chcę … abyście byli niewiedzący lub nieświadomi] tej tajemnicy [sekretu]… że zaślepienie po części przyszło na Izrael, dopóki nie wejdzie pełnia pogan”.

„Sekret” nie polega tu na tym, że Żydzi zostali zaślepieni lub zatwardzeni na prawdę, albo że Chrystus był ich Mesjaszem – to było wówczas widoczne – ale że mieli pozostać w tym stanie, aż „pełnia” lub „pełna liczba” Kościoła, Maluczkiego Stadka, zostanie zgromadzona i powróci w chwale z Chrystusem – to wydarzenie wciąż jest przed nami. Jak Paweł wskazał gdzie indziej, naród żydowski – reprezentowany przez drzewo oliwne – został przycięty do stosunkowo niewielu, którzy odpowiedzieli na ewangeliczne powołanie. Na ich miejsce wszczepiono wierzących pogan. Oznaczało to, że Kościół wówczas i odtąd składał się z większej liczby pogan niż Żydów – naturalnych spadkobierców obietnicy Abrahama. Wszystko to jest wyjaśnione w Liście do Rzymian 11:13–32, do którego odsyłamy.

Zaślepienie lub zatwardziałość serca zostanie zdjęte z Izraela, gdy Chrystus powróci ze swoim Kościołem, by ustanowić królestwo na ziemi, a Izrael będzie nawrócony. Jednak ich nawrócenie nie mogło nastąpić przed uzupełnieniem Kościoła. Ten fragment Listu do Rzymian informuje nas zatem o co najmniej trzech ważnych faktach:

1. że Izrael został zaślepiony w pewnym celu (aby Bóg mógł się nad nim zlitować);

2. że ich zaślepienie nie mogło być usunięte, zanim Kościół nie został uzupełniony; oraz

3. że istnieje górna granica liczbowa tych, którzy mieli się stać członkami Kościoła.

Z tym ostatnim punktem wiąże się prawda, dotychczas niezrozumiana, że „ciało [Chrystusa] nie jest jednym członkiem, ale wieloma” (1 Koryntian 12:12,14,27). Porównaj ten fragment z Listem do Efezjan 5:31–32, w którym Paweł odnosi się do tej samej tajemnicy pod obrazem męża i żony, gdzie Chrystus Jezus jest Oblubieńcem, a Kościół – Jego Oblubienicą (solidny dowód – jeśli w ogóle był potrzebny – że małżeństwo jest uzasadnione tylko wtedy, gdy jest zawarte między mężczyzną a kobietą).

Patrząc w ten sposób, biblijna „tajemnica” nie jest fantastycznym zlepkiem niemożliwych do przyjęcia koncepcji, ale sekretem, nieujawnionym przed właściwym czasem, z powodów, które Ojciec Niebiański zastrzega dla siebie.

Niewiedza a (tymczasowy) brak wiedzy

Tylko te rzeczy, które Bóg uczynił znanymi, mogą być poznane – czy to przez stworzenie, czy przez objawienie. Niektóre sprawy życia i wszechświata są oczywiste dla zmysłów i racjonalnego umysłu, a taka wiedza jest naturalnym dziedzictwem ludzkości. Badanie otaczającego świata jest ludzkim zadaniem. Wiedza często jest zdobywana kosztem czasu oraz wysiłku umysłowego i fizycznego, i powinna być ceniona i szanowana. Trzeba zapłacić wysoką cenę, by stać się ekspertem w czymkolwiek. Ale tych rzeczy, które Bóg trzyma w zanadrzu, nie można w ten sposób wydobyć.

Nic nie działa lepiej niż pilność narzucona przez zbliżający się termin, i moglibyśmy pomyśleć, że gdybyśmy znali datę nadejścia Królestwa Chrystusowego, pracowalibyśmy ciężej. Jednak wobec braku wyraźnego terminu można uznać, że wydarzenie to nie jest tak bliskie, jak moglibyśmy sobie życzyć. Najlepiej zamierzone prognozy były (oczywiście) błędne, choć często ten, kto je formułował, usprawiedliwiał niepowodzenie przepowiedni, twierdząc, że rozczarowanie było dobrą próbą charakteru dla ludu Pańskiego. Jest to być może wątpliwy sposób ogłaszania połowicznego sukcesu.

Jasna przyszłość

Bóg nie zamierzył tego tak, by utrzymywać nas w niewiedzy, ale są pewne rzeczy, które zachowa w zanadrzu aż do czasu, gdy będziemy gotowi je przyjąć. Dotyczy to również poziomu osobistego. Jest wiele rzeczy, które chcielibyśmy wiedzieć, ale może pewna wiedza o rodzinnej katastrofie lub o własnej śmierci nie należą do nich. Niektórych rzeczy lepiej nie wiedzieć. A co do bardziej odległej przyszłości, nabierzmy otuchy ze słów 1 Listu do Koryntian 2:9:

„Czego oko nie widziało ani ucho nie słyszało, ani nie wstąpiło do serca człowieka, to przygotował Bóg tym, którzy go miłują.”

_______
Źródło: UK Bible Students, „How And Why God Conceals Truth, Part Three of Three”.

– Ewangelia wg Jana 16:12 –

Zobacz też: 
Jak i dlaczego Bóg ukrywa prawdę? – część 1
Jak i dlaczego Bóg ukrywa prawdę? – część 3

Photo by Susan Holt Simpson on Unsplash

Poprzednia część tego cyklu zakończyła się wnioskiem, że Bóg ujawnia tylko tę wiedzę, która jest potrzeba i że ukrywa informacje, gdy ich ukrycie przynosi korzyść Jego ludowi, a w drugiej kolejności – także światu. Zasada ta znajduje potwierdzenie zarówno w Starym, jak i w Nowym Testamencie.

Na przykład, w związku z nadchodzącym zniszczeniem Sodomy, 1 Mojżeszowa 18:17-18 informuje nas: „Wtedy PAN powiedział: Czy mam zataić przed Abrahamem, co zamierzam uczynić? Przecież Abraham na pewno rozmnoży się w lud wielki i możny, a w nim będą błogosławione wszystkie narody ziemi.”

Ten fragment daje nam wskazówkę, że Wszechmogący jest skłonny wyjaśniać swoje działania tym, z którymi – jak z Abrahamem – łączy Go przymierze. To właśnie Abrahamowi Bóg obiecał syna, przez którego będą błogosławione wszystkie narody ziemi, a później potwierdził to przysięgą. Obietnica ta znana jest jako przymierze Abrahamowe lub potwierdzone przysięgą i stanowi podstawę wszystkich późniejszych działań Boga wobec Jego ludu Izraela oraz wobec pogan, którzy później mieli uwierzyć w Chrystusa (1 Mojżeszowa 12:1-3; 22:15-18; Galatów 3:7-9). Psalm 25:14 mówi podobnie: „Tajemnica PANA jest objawiona tym, którzy się go boją [„okazują Mu cześć”], oznajmi im swoje przymierze.” Porównaj z Amosa 3:7: „Doprawdy, Pan BÓG nic nie czyni, jeśli nie objawi swojej tajemnicy swym sługom, prorokom”.

Nie znaczy to jednak, że Bóg ma obowiązek zapowiadać z wyprzedzeniem wszystkie swoje plany lub odsłaniać swoje motywy – i nie czyni tego. W przypadku Elizeusza i zmarłego dziecka prorok wypowiada osobliwe zdanie, że Bóg „zataił to” przed nim (2 Królewska 4:18-20,27). I chociaż Jahwe objawił cnotliwemu Danielowi wiele ważnych proroctw, to jednak uniemożliwił mu zrozumienie pewnych szczegółów dotyczących wielkiego czasu ucisku, który miał nadejść w przyszłości – okresu poprzedzającego ustanowienie królestwa Chrystusa na ziemi – nakazując mu „zamknąć te słowa i zapieczętować tę księgę aż do czasu końca” (Daniela 12:4).

Ograniczone horyzonty

W pierwszej części tego cyklu zauważyliśmy, że sam Jezus nie był w pełni oświecony co do szczegółów dotyczących „tego pokolenia, które nie przeminie”, gdy oświadczył, że „o tym dniu i godzinie nikt nie wie, ani aniołowie, którzy są w niebie, ani Syn, tylko Ojciec” (Marka 13:32; zobacz też: Mateusza 24:34-36).

Może się to wydawać dziwne, że Syn Boży pozostawał w nieświadomości co do jakiegokolwiek aspektu planów Ojca, ale musimy zakładać, że był ku temu dobry powód. Bez wątpienia wszystko zostało Jezusowi objawione po Jego zmartwychwstaniu – ponieważ jako drugi po Wszechmogącym i ustanowiony przez Boga Jego głównym wykonawcą niebiańskiego planu, Jezus musiał być wtajemniczony we wszelką wiedzę niezbędną do sprawowania swojego wywyższonego urzędu.

Ojciec powierzył Synowi wszelką władzę (Mateusza 28:18): „Dana mi jest wszelka moc na niebie i na ziemi”. Zobacz także Jana 17:1-2 („władzę nad wszelkim ciałem”).

Wydaje się jednak, że szerszą lekcją, jaką można wyciągnąć z Marka 13:32, jest nie tyle to, co mówi nam o Jezusie, ile raczej to, że informuje nas, iż przebywając w ciele, słudzy Boży mają ograniczoną zdolność rozumienia spraw wykraczających poza czas, w którym żyją i działają. To wyjaśnia, dlaczego ludzkie przewidywania – zarówno w dziedzinie religijnej, jak i świeckiej – niezmiennie się nie spełniają.

Oczywiście, rzecz jasna, Jezus był inny. Był doskonały i będąc w ciele, był napełniony Duchem Świętym i rozumiał sprawy niebieskie niedostępne dla nikogo innego. Niemniej jednak, z powodów znanych najlepiej Jego Ojcu, Jezus pozostawał w ciemności co do niektórych aspektów planów swojego Ojca – w tym na przykład tego, jak wiele będzie musiał wycierpieć na Kalwarii. Być może wiedza o tym z wyprzedzeniem osłabiłaby wartość próby jego wiary, gdyż „Chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał” (Hebrajczyków 5:8). W swojej niezgłębioności Jahwe zawsze zastrzega sobie prawo do zatajania informacji – nawet przed swoim jednorodzonym Synem. Ten podstawowy fakt – że Jezus był zależny od Boga w kwestii wiedzy i kierownictwa – przemawia przeciwko doktrynie Trójcy.

Przypadek apostoła Pawła

Przypadek apostoła Pawła jest interesujący. Mówiąc o sobie w trzeciej osobie, informuje nas, że otrzymał „widzenie” „trzeciego nieba”, w którym ukazano mu rzeczy tak niezwykłe, że nie wolno mu było ich ujawnić (2 do Koryntian 12:1-5,7). Najwyraźniej wiedza o tych rzeczach była przeznaczona dla jego własnego zbudowania; objawienie to być może zwiększyło skuteczność jego posługi dla całego Kościoła, a dla nas – poprzez jego pisma. Myśl ta może znajdować odzwierciedlenie w jego słowach z 1 do Tymoteusza 1:16: „Lecz dostąpiłem miłosierdzia po to, aby we mnie pierwszym Jezus Chrystus okazał wszelką cierpliwość jako przykład dla tych, którzy mają w niego uwierzyć ku życiu wiecznemu”.

Bóg wobec królów

W Przypowieściach 25:2 czytamy: „Chwałą Boga jest sprawę taić, ale chwałą królów – dociekać sprawy.”

Stworzony pierwotnie na obraz Boga, człowiek zachował zdolność dociekania, którą został obdarzony i którą Bóg przeznaczył mu do używania. Rzeczywiście, nie ma końca ludzkiej ciekawości dotyczącej tego, jak działa świat – człowiek jest bowiem gorliwym zbieraczem informacji. Od najwyższych wyżyn po najgłębsze głębiny: na ziemi, pod morzem i w kosmosie – ludzki umysł bada i analizuje zarówno samego siebie, jak i prawa natury, aby zrozumieć, a tam gdzie to możliwe, przekształcać rzeczywistość według własnego uznania. Ludzka pomysłowość przynosiła często mieszane rezultaty, ale przyniosła też wiele dobrego, a jako całość ludzkość skorzystała na praktycznym zastosowaniu wiedzy naukowej.

Ten werset z Księgi Przypowieści (25:2) zwięźle opisuje trwające napięcie między Bogiem Stwórcą – zawsze na szczycie tej relacji – a Jego stworzeniem, człowiekiem, który jest petentem poszukującym odpowiedzi na Boskie tajemnice, ale który nigdy nie osiąga pełni prawdy, ponieważ brakuje mu pokory. Błędem jest zakładać, że ateizm jest po prostu wynikiem szczerej i bezstronnej oceny faktów dotyczących istnienia Boga i że gdyby ateistom przedstawiono wiarygodne dowody, natychmiast zmieniliby zdanie. Filozofie ludzkiego pochodzenia stawiają człowieka na miejscu Boga – usuwają Go z tronu, nie potrafią one poprawnie odczytywać dowodów otaczającej je rzeczywistości, ponieważ ich podstawowe założenia są błędne. Można się zastanawiać, jakie dowody zostałyby uznane przez ateistę za wystarczające do udowodnienia istnienia Boga bez cienia wątpliwości. Faktem jest, że wielu nie wierzy, ponieważ nie chce wierzyć.

W następnej części przyjrzymy się temu, jak czasem brak wiedzy może wyjść na dobre – zarówno ludowi Bożemu, jak i całemu światu.

Ciąg dalszy nastąpi…

_______
Źródło: UK Bible Students, „How And Why God Conceals Truth, Part Two”.