Zastanówmy się więc nad tematem: Dzień z Bogiem. Podobny temat mówiłem na spotkaniu online we Wrocławiu Podstawą był artykuł Richarda Baxtera „Jak spędzić dzień z Bogiem” i zawarty tam podział dnia na 14 obszarów życia. Dziś nie będę już przypominał biografii Baxtera, a z jego artykułu „Jak spędzić dzień z Bogiem” zacytuję tylko to, czego nie cytowałem ostatnio. Spróbujemy jednak skorzystać z tych ram, które zarysował Baxter, tych 14 obszarów życia i zobaczymy, co mówi na ich temat Słowo Boże, nauczyciele prawdy i co mówi nasze osobiste doświadczenie.

Zobacz też:
– Richard Baxter i jego artykuł „Jak spędzić dzień z Bogiem”
– Jak rozwijać społeczność z Bogiem w codziennym życiu
– Dzień z Bogiem [część 2]
– Dzień z Bogiem [część 3]
– Dzień z Bogiem [część 4]

2 Kronik 27:6 – „Jotam umocnił się dlatego, że uporządkował swoje drogi przed Jahwe, swoim Bogiem.”

I my też spróbujmy rozważyć i uporządkować swoje drogi – swój dzień z Bogiem. Dzisiaj część 1, pierwsze cześć obszarów życia, o których wspominał Baxter.

1. SEN: Fakt, że się dzisiaj spotkaliśmy, już pokazuje, że wybieracie Boże sprawy zamiast tego, żeby np. pospać do południa. Jednak pewnie niektórzy mogliby tutaj spotykać się na 8:00 rano, a niektórym trudno jest na 10:00. Jesteśmy różni. Ja kiedyś myślałem, że istnieje tylko taki podział na skowronki (które rano wstają i wcześnie się kładą, „ranne ptaszki”) i na sowy (które lubią aktywność wieczorem i nocą, za to nie lubią rano wstawać, „nocne marki”). Jak się jednak wczytałem w ten temat, to okazało się, że dziś mówi się o takich chronotypach jak niedźwiedź, delfin, wilk i lew.

Znaczenie snu jest ważne. W E1, s. 497 czytamy – „By utrzymać ją [temperaturę krwi, i wynikające z niej zdrowie – dop. ws] w najlepszym stanie, potrzebne jest zdrowe pożywienie w umiarkowanych ilościach, świeże powietrze, dobry sen, pewna ilość ćwiczeń i pogoda ducha. Bardzo potrzebne jest żelazo, którego brak czyni człowieka słabym i anemicznym.”

Dobry sen to nie długi sen, ale taki, który jest odpowiedni dla danej osoby i zapewnia jej dobre funkcjonowanie. Trudno o dobry sen, gdy się przed nim objadamy, gdy pijemy późno kawę, gdy zasypiamy przy telefonie, przy światłach i dźwiękach. Trudno też zasypiać, kiedy bardzo się martwimy.

Biblia dużo mówi na temat snu duchowego, więc kiedy czytamy „ocuć się, który śpisz”, to nie znaczy, że mamy chodzić bezsenni i ciągle niewyspani, bo nie wolno nam spać. Oczywiście możemy w poświęceniu zdecydować, że dla sprawy Pana konieczne jest byśmy nie spali, apostoł Paweł pisze o tym, że był „częstokroć w niedosypianiu”, ale musi to mieć określony, dobry cel, to nie ma być regułą.

Kazn. Sal. 5:11 mówi: „Słodki jest sen służącego, czy zje mało, czy wiele; lecz dostatek bogatego – jemu brak tchu, aby spać.”

Jest to ciekawy fragment, który brat Johnson komentuje: „Podczas gdy ciężko pracujący, który zjadł mniej lub więcej, cieszy się słodkim snem, nadmiar bogactw przeszkadza w śnie [w spaniu]” (E11, s. 680). Prawdopodobnie przeszkadza to, że ktoś nadmiernie się troszczy, o to ile zyskał, a ile stracił, czy nikt mu nie zabierze, czy na pewno zamknął wszystkie sejfy i bramy itd. Kto ma niewiele śpi spokojniej.

Są fragmenty Biblii na temat snu, które mają w sobie warstwę literalną i duchową:

Przykłady to Przyp. Sal. 3:24: „Gdy się położysz, nie będziesz się lękał; a gdy zaśniesz, twój sen będzie przyjemny.” [Jeżeli będziesz trzymać się słów mądrości Bożej]. Także Psalm 4:9 mówi: „W spokoju się położę i zasnę, bo ty sam, PANIE, sprawiasz, że mieszkam bezpiecznie.”

Oczywiście możemy na to spojrzeć jako na pokój ducha, możemy też myśleć o tym, z jakim spokojem człowiek wierzący może umierać, gdy ma nadzieję obudzenia w Królestwie. Myślę jednak, że ten pokój ducha może też wpływać na literalny sen. Wiemy, że Pan Jezus miał tak wielki pokój w sercu, że spał w czasie sztormu.

Mam nadzieję, że jeszcze wszyscy nie zasnęli, bo chciałbym podać pewien fragment zachęcający do pobudki i czuwania. Przyp. 20:13 – „Nie kochaj spania, abyś nie zubożał, miej otwarte oczy – będziesz miał chleba pod dostatkiem.” I komentarz (E11, s. 649): „Nie można być miłośnikiem bezczynności, by nie zubożeć w łaskach, znajomości i służbie; należy raczej szukać sposobności do działania i podejmować je, co przyniesie obfitość wszystkiego, co potrzebne.” Tyle na temat snu.

2. Pierwsze myśli

Myślę, że to jest wielki problem w dzisiejszym świecie. Ja podam mój przykład: pracuję w ‘home office’ czyli z domu i pojawia się taki nawyk, że jak się zbudzę to od razu iść do komputera, bo wcześniej zacznę, to wcześniej skończę. I tak, może nie być nawet chwili na rozmyślania. Podobnie może być jak ustawiamy kolejne drzemki i np. mamy tylko parę minut, żeby zdążyć na autobus. I znów tracimy poranek z Panem. A przecież społeczność z Bogiem daje pokój serca, którego często tak nam brakuje w czasie dnia.

Co np. zauważyłem, że dopóki nie wejdziesz na tego Facebooka, Messengera, dopóki nie dasz znaku życia, a w pracy dopóki nie włączyć tej ikonki, że jesteś „dostępny” to nikt nie pisze. Pomyślmy o tym i zanim się zalogujemy do życia z innymi ludźmi i do życia w pracy, to sprawdźmy naszą komunikację z Bogiem w tym dniu. To jest najważniejsze wi-fi naszego życia i nawet jeżeli wcale nie ma internetu, to ta łączność z Bogiem wystarczy, ale bez niej nic innego nie wystarczy dla człowieka wierzącego.

Br Johnson radzi w E1, s. 140: „Rozmyślajmy nad Jego świętym charakterem objawionym w Jego planie tak pobożnie, z taką wiarą, miłością i czcią, byśmy powoli i coraz bardziej przemieniali się w ten sam obraz z chwały w chwałę, jako od Ducha Pańskiego (2 Kor. 3:18)”.

To znaczy, że już samo poranne rozmyślanie o Bogu uruchamia Pańskiego Ducha w nas. Zaczynamy iść w dobrą stronę. Pierwsza rzecz, którą robimy w ciągu dnia ma wielkie znaczenie. Ale jeszcze ważniejsza jest pierwsza myśl. Jeśli pierwsza myśl jest dobra, to wystarczy za nią pójść. Jednak jeśli pierwsza myśl jest zła, to trzeba zmienić myśl, a wtedy zmieni się pierwsza rzecz, którą świadomie zrobimy.

Co jednak zrobić, aby zmienić te pierwsze myśli? Możemy otoczyć się rzeczami, które dobrze wpływają na nasze myśli. To mogą być piękne myśli ze Słowa Bożego na naszych ścianach, na naszych szafkach, ważne myśli, do których wracamy, zdjęcia, które przywołują miłe i dobre wspomnienia. To mogą być miłe dźwięki budzika, choć z budzikiem pewnie trzeba uważać!

Przykładem takich dobrych rozważań mogą być słowa Jeremiasza zapisane w Trenach 3:22-29 (przeczytam w przekładzie Czesława Miłosza): „Zaiste nie skończyły się, nie wyczerpały zmiłowania Pańskie. Nowe są każdego ranka, wielka jest Twoja wierność. „Pan jest moim udziałem”, rzekła dusza moja, toteż będę ufał Jemu. Dobry jest Pan dla polegających na Nim, dla duszy, która Go szuka. Dobrze jest oczekiwać milcząc zbawienia od Pana. [i kończy ten fragment:] może jest jeszcze nadzieja”. Starajmy się żyć z Nadzieją. Biblia nie mówi, że nadzieja to matka głupich. Biblia mówi, że nadzieja oparta na Boskich obietnicach nie zawodzi i na pewno się spełni.

3. Modlitwa: Myślę, że kiedy mamy problemy to te modlitwy stają się gorące. Sam wiem jak nieraz w pracy modliłem się gorąco o pomoc, gdy miałem duże problemy. Ale jak być wytrwałym w modlitwie, gdy jest spokojnie, albo gdy odpowiedź długo nie przychodzi? Jak utrzymać relację z Bogiem?Jednym ze sposobów jest uważnie patrzeć i zapamiętywać w sercu, a może nawet zapisywać sobie fizycznie Boskie odpowiedzi na modlitwy.

Nie mam dzisiaj wszystkich odpowiedzi. Podaję pewne pytania do rozmyślań. Mamy piękną wskazówkę od Psalmisty Dawida. Ps. 5:4 – „Rano usłysz głos mój, Panie; rano przedstawię Ci moją modlitwę i będę czekał.” Bez wielkiego komentarza, widać tutaj, że mamy się modlić i czekać.

A czekać to znaczy wykonywać wszystko, co od nas zależy i patrzeć na Boskie kierownictwo i na Jego odpowiedzi, na któryś z Boskich sposobów: (1) przez Jego Słowo (czyli też przez badania!), (2) przez ducha świętego (np. przez rozmowy z braćmi!) i (3) przez Opatrzności, które będą nas dotykały.

Musimy, Bracia i Siostry, myśleć, o co się modlimy. To, o co najwięcej się modlisz, pokazuje kim jesteś i na czym Tobie zależy. Jeżeli oddaliśmy swoje życie Bogu i chcemy zdobyć wieczną radość w Królestwie Bożym, to czy modlimy się o rzeczy z tym związane? Piękny przykład modlitwy dobrej na rano to Psalm 19:15 – „Niech będą Ci przyjemne słowa moich ust i rozmyślanie mego serca, PANIE, moja Skało i mój Odkupicielu!”. Taka modlitwa podoba się Bogu i wzmacnia nas samych.

Nasza modlitwa nie ma być na pokaz. Mamy wejść do swojej komory lub izdebki (Mat. 6:6). Mamy znaleźć miejsce i czas, gdzie będziemy mogli odsunąć się od świata i przybliżyć się do Boga, czy to sami w modlitwie osobistej, czy z żoną lub mężem, czy z rodziną, czy ze zborem. W każdej sytuacji trzeba szukać przestrzeni dla naszej wiary.

1 Tes. 5:17 mówi: „Bez przestanku się módlcie”. Często może przychodzić myśl, że to już chyba trochę przesada i że nigdy mi się to nie uda, bo ledwo udaje mi się pomodlić rano i wieczorem, a czasami tylko rano albo tylko wieczorem. Jednak modlić się bez przerwy to nie znaczy mówić ale zachować taki stan, kiedy nasze serca stale chcą wyzwolenia od złego, kiedy ciągle pragniemy spełnienia Boskich obietnic. Nie mamy ciągle mówić; czasem musimy też skupić się na tyle na obowiązkach, by nawet wiele nie rozmyślać, ale starajmy się o to, żeby nasze serca zmierzały w dobrym kierunku, do Pana, gdy tylko przychodzi chwila oddechu od pracy czy różnych obowiązków.

4. Społeczność rodzinna: Słowo Boże zachęca byśmy spędzali czas razem jako rodzina. Nie „każdy sobie”, ale jako małżeństwo, jako rodzeństwo, rodzice i dzieci. Dziecko nasiąka jak gąbka, uczy się nie przez słowa, ale przez przykład i obserwacje, dziecko szybko umie naśladować.

Omawianie Słowa Bożego, wspólne rytuały i nawyki rodzinne nie są złe, jeśli są dobre; czyli jeśli nie są fanatyczne lub zbyt rygorystyczne. W 5 Moj. 4:9 czytamy: „Tylko strzeż się i pilnie strzeż swojej duszy, abyś nie zapomniał tych spraw, które oglądały twoje oczy i aby nie odstąpiły one od twojego życia, ale zapoznawaj z nimi swoich synów i synów swoich synów.” Jak tłumaczy nasza literatura w antytypie oznacza to jak Jezus przy końcu Wieku Ewangelii, szczególnie przez swoich posłanników paruzji i epifanii, ostrzega swój lud, żebyśmy nie zapominali o tym, jak Bóg cudownie z nami postępuje w sprawach swojego planu i Królestwa. Ale nawet ta dosłowna warstwa wiele mówi. Inny podobny fragment to 5 Moj. 11:18-19, wybrane myśli – „Połóżcie więc sobie te moje słowa na swoim sercu i duszy… Uczcie też ich waszych synów – mów o nich, gdy przebywasz w swym domu, i gdy odbywasz drogę, gdy kładziesz się i kiedy wstajesz.”

TP nr 84, s. 68 – „Zachęcamy drogich braci w Prawdzie wszędzie, aby dawali baczenie, żeby ich dzieci otrzymały najlepszą religijną naukę, jak również dobry przykład od nich w codziennym życiu. Każda rodzina powinna mieć swoje badanie biblijne, chociażby tylko było jedno dziecko. Każda niedziela powinna mieć swoją cichą świętą godzinę społeczności, modlitwy i śpiewu, w której uczestniczą rodzice i dzieci.”

Myślę, że znamy rzeczywistość naszych czasów i naszego życia, i to, że nie zawsze takie plany mogą dojść do skutku. Warto jednak próbować i cieszyć się z każdej dobrej chwili, nawet jeśli daleko nam do doskonałości. Jest to jak z tym muzykiem, którego zapytano czy w starszym wieku warto się zacząć uczyć grać na instrumencie. Odpowiedział: „Szanujcie każdy dźwięk, jakby miał coś opowiedzieć. Radość z gry będzie większa!”. I my też doceniajmy i dziękujmy Bogu za każdą taką dobrą chwilę. Szukajmy pomysłów, które najlepiej pasują do naszej rodziny i bądźmy delikatni i nie narzucający się.

5. Ostateczny cel
W swoim artykule Richard Baxter napisał to tak: „Pamiętaj o ostatecznym celu.
Gdy przygotowujesz się do codziennej pracy, lub rozpoczynasz jakiekolwiek działanie na tym świecie, przy każdej sprawie wypisz na swoim sercu POŚWIĘCONA PANU”. Mamy tu w artykule Baxtera odnośnik do Zach. 14:20. „Wówczas nawet na dzwoneczkach koni umieszczą napis: „Poświęcone dla Jahwe”, a kotły [zwyczajne] w domu Jahwe będą jak kropielnice przed ołtarzem. A każdy kocioł w Jerozolimie i w Judzie będzie poświęcony dla Jahwe zastępów”. Wiemy, że to opis tysiąclecia, ale dziś w naszym życiu tak właśnie możemy zrobić. Oddać siebie i to co mamy w ręce Pana.

Myślę, że ładnie ten ostateczny cel lub ostateczny sens wyraża pewna opowiastka ze zbiorów Bruna Ferrero: „Pytanie o sens życia. Słynny filozof codziennie starał się bardzo znaleźć sens życia. Poświęcił na rozwiązanie tej zagadki najlepsze lata swego życia. Ile badań przeprowadził, ile książek napisał, i ciągle nie miał odpowiedzi. Konsultował się z największymi mędrcami ludzkości, odbył niejedną rozmowę i dyskusję. Zwiedził świat wzdłuż i wszerz i nie znalazł zadowalającej odpowiedzi na to pytanie.
Pewnego wieczoru w ogrodzie przy domu, kiedy odpoczywał, wziął na kolana pięcioletnią córeczkę, która bawiła się wesoło i spytał ją:
– Córeczko, dlaczego jesteś tu na ziemi?
Dziewczynka odpowiedziała uśmiechając się: – Aby cię kochać tatusiu!”
Oby takie myśli przyświecały nam w stosunku do naszego Boga i do naszego Pana.

6. Gorliwość w powołaniu: W swoim artykule Richard Baxter podkreślał, że tym powołaniem jest po prostu to zajęcie, które obecnie wykonujemy. Czy to praca, czy szkoła, czy wychowywanie dzieci, opieka nad domem, czy cokolwiek innego co jest naszą powinnością, naszym obowiązkiem. W wykładzie na ten temat przeczytałem niektóre zalety gorliwości w naszym powołaniu, ale Baxter wymieniał ich więcej, więc wróćmy do nich teraz:

[cytuję z artykułu] „[przez gorliwość w swoim powołaniu] – wykażesz, że nie jesteś leniem i sługą ciała (jak ci, którzy nie mogą odmówić mu przyjemności) i przyczynisz się do umartwienia wszystkich cielesnych pożądliwości i pragnień, które są karmione życiem pełnym wygód i nieróbstwa;

– pilnie wykonując to co należy do twego powołania uzyskasz więcej czasu na święte obowiązki. Leniwi nie mają czasu na modlitwę i czytanie Pism, ponieważ tracą go ociągając się podczas pracy;”

Tyle Baxter, a John Wesley dodaje do tego ciekawe zdanie: „Napraw swoje ubranie, inaczej nigdy nie doczekam się, żebyś naprawił swoje życie. Oby nikt nigdy nie widział obdartego metodysty” (s. 313). My byśmy mogli wstawić „wierzącego”.

Myślę, że dziś duży problem, który może dotykać wielu osób, i to także z ludu Bożego, to tzw. prokrastynacja. Przede wszystkim: prokrastynacja to nie lenistwo. Ten termin jest potocznie utożsamiany z lenistwem, ale w rzeczywistości jest to głębszy i bardziej złożony problem natury psychicznej. Prokrastynacja to celowe i dobrowolne zwlekanie z realizacją zaplanowanych czynności, mimo świadomości pogorszenia przez to swojej sytuacji (np. zawodowej). Ktoś wie że powinien pracować, chciałby pracować, wie, że będzie gorzej, jeśli nie zacznie pracować, nie czuje się dobrze nie pracując, nie odpoczywa, jest przygnębiony i nerwowy, ale nie może.

Zdarza się, że taka prokrastynacja, a także syndrom wypalenia zawodowego są na tyle silne, że konieczne są konsultacje psychologiczne i leczenie psychiatryczne.
Nie ma w tym nic złego, ponieważ choroby nerwowe i psychiczne to takie samo schorzenie ciała jak choroby fizyczne. Nie jesteśmy tutaj szczególnie chronieni. Czasami dla naszego dobra możemy doświadczyć różnego rodzaju chorób (Rzymian 8:28).

Na pewno to schorzenie powiązane jest z ogólnym bezsensem wielu zadań w pracy, które trzeba wykonywać. Np. w korporacjach, ale też w innych firmach. Jedną z duchowych pomocy w takiej sytuacji, może być uświadomienie sobie, że nasz cel i motywacja to służenie Panu, a to służenie Panu tylko wyraża się w służeniu drugim. Ta myśl nieraz bardzo dodaje mi osobiście siły i chęci do pracy, gdy jest bardzo źle.

Widać to w Liście do Kolosan 3:23 – „Cokolwiek czynicie, z serca wykonujcie, jak dla Pana, a nie dla ludzi”. Na pewno zmieni to nieco nasze nastawienie.

Warto powtarzać sobie dobre rady ze słowami Bożego i obserwować księgę natury. To odkładanie na później to nie zawsze jest u nas choroba. Przyp. 6:6-8 – „Idź do mrówki, leniwcze, przypatrz się jej drogom i bądź mądry; Chociaż nie ma ona wodza ani przełożonego, ani pana; To w lecie przygotowuje swój pokarm i gromadzi w żniwa swoją żywność.” Obserwacja przyrody, np. ptaków, zachęca do działania.

Oczywiście, istnieją sytuacje, w których najlepszą decyzją będzie rezygnacja z pracy, która niszczy nas jako sług Bożych i nie pozwala nam się rozwijać duchowo. Jeśli możemy mieć pracę, która nie odbierze nam całych sił witalnych, a zarobimy w niej trochę mniej, to warto to rozważyć, bo życie i radość życia są ważniejsze od stanu posiadania.

Wiemy z przypowieści o siewcy (Mar. 4:19), że „ci, którzy zostali posiani między cierniami, są tymi, którzy słuchają słowa; lecz troski tego świata, ułuda bogactwa i żądze innych rzeczy wchodzą i zagłuszają słowo, i staje się bezowocne”.

Żyjmy dzisiaj Bracia i Siostry, niech naszym godłem będą słowa z Kazn. Sal. 9:10 – „Czyń wszystko, co znajdzie ręka twoja do czynienia, tak długo jak posiadasz siłę”.
Z tego wynikają 2. rzeczy: po 1/ to, by wiernie używać zdolności i możliwości służby, które mamy; 2/ nie odkładać na przyszłość, bo nie wiemy ile jeszcze dni tego doczesnego życia będzie nam dane. Rozważajmy co zrobić, żeby nasz dzień dzisiejszy był lepszy. Już wieczorem szykujmy się na kolejny dzień, a z Bożą pomocą będzie to dobry dzień!

Takiego dobrego dnia Wam życzę i na dzisiaj, i na kolejne dni. Niech dobry Bóg Wam wszystkim błogosławi!

Zgodnie z Pismem Świętym, Bóg przyjmuje wszystkich, którzy uznali Jego Syna Jezusa jako swojego Zbawiciela i Króla, bez względu na ich poglądy, denominację religijną, rasę, płeć czy narodowość (Dzieje Apostolskie 17:30-32, List do Galatów 3:28-29, List do Kolosan 3:11, [1]). Niektórzy z tych wierzących poświęcili lub poświęcą się, czyli oddadzą Bogu swoje serce, umysł i wolę. Inni pozostaną mniej lub bardziej na obrzeżach chrześcijańskiej wiary, choć nadal będą prowadzili życie, którego większa część będzie sprawiedliwa i szlachetna.

Oba rodzaje chrześcijan są usprawiedliwione przez wiarę w Chrystusa i tylko w Chrystusa.

Wierzących można dalej podzielić na różne kategorie, ale wystarczy powiedzieć, że każdy z tych dwóch ogólnych rodzajów chrześcijan będzie dawać świadectwo, choć w różnym stopniu, o zasadach i praktykach chrześcijaństwa, przez opowiadanie Słowa Bożego i przez pokazywanie Jego mocy w ich pobożnym postępowaniu.

Ci ludzie to symboliczne siedem tysięcy, o których wspomina 1 Księga Królewska 19:18 [2] i nie ma miejsca na sekciarstwo w tym obrazie (nie ma jednej grupy, która zgromadziłaby cały lud Boży). Jeśli porównać świat do wielkiego dramatu to wierzący odgrywają w tym dramacie bardzo różne role i kładą nacisk na różne aspekty Boskiego poselstwa.

Działania chrześcijan mogą dotyczyć naukowej obrony wiary i dobrego imienia Boga przed ateizmem i ateistyczną ewolucją. Inni mogą potwierdzać biblijny pogląd na płeć, seksualność i małżeństwo w opozycji do współczesnego zamieszania w tych tematach. Chrześcijanie mogą dawać przykład pobożnego życia zgodnego z ewangelią. Mogą też położyć nacisk na dzieło Chrystusa w wyzwalaniu grzeszników z różnych nałogów. Niektórzy podkreślają wartość wnikliwego studiowania Biblii i tak dalej.

Żadne ugrupowanie nie ma monopolu na chrześcijańską wiarę ani na jedyną słuszną formę, jaką ta wiara przybiera; ponieważ jakkolwiek i przez kogokolwiek dzieło Boże jest prowadzone, świadczenie o Bogu musi i będzie postępowało naprzód w tych historycznych dniach.

Możemy skorzystać z jeszcze jednego biblijnego porównania. Pan Jezus zaświadczył, że gdyby tłumy milczały podczas Jego uroczystego wjazdu do Jerozolimy, to kamienie musiałyby krzyczeć, ponieważ proroczego świadectwa nie da się uciszyć (Ewangelia wg Łukasza 19:38-40, [3]).

Nie ma więc znaczenia, jak bardzo zeświecczone i niegotowe na to poselstwo może się stać społeczeństwo, świadectwo zawsze będzie dawane przez symboliczne siedem tysięcy, których nie da się usunąć. Wielu z tych chrześcijan może przeżyć aż do Królestwa Bożego na ziemi, mogą nie umrzeć w czasie przejściowym, choć nie znamy wyraźnego fragmentu Biblii na ten temat.

______
Źródło: „God’s people?”, UK Bible Students, 2011.

[1] Dzieje 17:30-32 – „Bóg wprawdzie puszczał płazem czasy niewiedzy, teraz jednak wzywa wszędzie wszystkich ludzi, aby się upamiętali, gdyż wyznaczył dzień, w którym będzie sądził świat sprawiedliwie przez męża, którego ustanowił, potwierdzając to wszystkim przez wskrzeszenie go z martwych. A gdy usłyszeli o zmartwychwstaniu, jedni naśmiewali się, drudzy zaś mówili: O tym będziemy cię słuchali innym razem.”

List do Galatów 3:28-29 – „Nie ma już Żyda ani Greka, nie ma już niewolnika ani człowieka wolnego, nie ma mężczyzny ani kobiety; albowiem wy wszyscy jedno jesteście w Jezusie Chrystusie.”

List do Kolosan 3:11 – „W odnowieniu tym nie ma Greka ani Żyda, obrzezania ani nieobrzezania, cudzoziemca, Scyty, niewolnika, wolnego, lecz Chrystus jest wszystkim i we wszystkich.”

[2] 1 Królewska 19:18 – „Zostawię jednak w Izraelu siedem tysięcy takich, których kolana nie ugięły się przed Baalem i których usta go nie całowały.”

[3] Łukasza 19:38-40 – „I wołali głośno: «Błogosławiony Król, który przychodzi w imię Pańskie. Pokój w niebie i chwała na wysokościach». Lecz niektórzy faryzeusze spośród tłumu rzekli do Niego: «Nauczycielu, zabroń tego swoim uczniom!» Odrzekł: «Powiadam wam: Jeśli ci umilkną, kamienie wołać będą».”

Na pierwszy rzut oka temat jest prosty. Musimy jednak wiedzieć na czym ta służba ma polegać.

Wykład wygłosił brat Bogdan Kwaśniewski na spotkaniu zboru Pana w Bydgoszczy, 14.11.2021 r.

Kiedy Bóg przyjmuje moją służbę…? Kiedy mnie ocenia jako dobrego sługę? Boski punkt widzenia. Tego punktu widzenia powinniśmy się trzymać w każdej życiowej sytuacji.

Drugie spojrzenie –  ludzki punkt widzenia – ślepa uliczka. Niepotrzebne doświadczenia.

—
PIERWSZY WYKŁAD WYGŁOSZONY TEGO DNIA: Wesele w Kanie Galilejskiej
—

Artykułu brata Russella: Miłość = musimy poznać zasady jakimi kieruje się miłość i jakimi zasadami kieruje się sługa Boży.

1. miłość nie polega na spełnianiu zachcianek innych osób, na zaspokajaniu ich samolubnych pragnień.
2. Miłość nie jest też bezgranicznie tolerancyjna i bezgranicznie uprzejma, potrafi przybrać stanowczy ton, albo nawet skarcić.
3. Miłość rozróżnia – jednego człowieka należy obdarzać większym uczuciem a innego mniejszym.

Jeśli chodzi o służbę podstawa to zrozumienie na czym ta dobra, Boża, chrześcijańska służba polega.

Kiedy myślimy o służbie, czy o wspomnianej już miłości to mamy na myśli siebie czy innych? Rozważając jakiś aspekt życia chrześcijańskiego kogo analizujemy w naszych głowach: siebie czy innych?

Fakt czy inni nam okazują miłość, czy w pewnych sytuacjach stają się lub się nie stają moimi sługami nie ma żadnego znaczenia.

Celem mojego życia jest moje życie = celem jest, żebym ja był dobrym sługą Jezusa Chrystusa bez względu na to czy inni podążają tą drogą czy nie.

Rzym. 12:1 –  A zatem proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej. (nie tylko rozumnej ale Bożej – czyli nie ludzkiej)

Co to oznacza? Oznacza to, że może być te służba nierozumna i może być służba nie Boża, czyli taka ludzka – która nie skupia się na tym co boskie, tylko na tym co ludzkie.

Oprócz tego ta służba powinna być, jak ofiara żywa, powinna być święta i powinna być przyjemna dla Boga.

Dwie sytuacje z NT do których nasz Pan daje swój komentarz.

Mar. 10:35 – 44 – I przystąpili do niego Jakub i Jan, dwaj synowie Zebedeusza, i rzekli: Nauczycielu, chcemy, abyś nam uczynił, o co cię prosić będziemy. A On rzekł do nich: Co chcecie, abym wam uczynił? A oni mu rzekli: Spraw nam to, abyśmy siedzieli w chwale twojej, jeden po prawicy twojej, a drugi po lewicy. A Jezus im powiedział: Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich, który Ja piję albo być ochrzczeni tym chrztem, którym Ja jestem ochrzczony? Odpowiedzieli mu: Możemy. Wtedy Jezus rzekł im: Kielich, który ja piję, pić będziecie, i chrztem, którym jestem ochrzczony, zostaniecie ochrzczeni. Ale sprawić, abyście zasiadali po mojej prawicy czy lewicy, nie moja to rzecz; przypadnie to tym, którym zostało zgotowane. Gdy to usłyszało dziesięciu, poczęli się oburzać na Jakuba i Jana. Ale Jezus przywoławszy ich, rzekł do nich: Wiecie, że ci, których uważa się za władców narodów, nadużywają swej władzy nad nimi, a możni ich rządzą nimi samowolnie. Lecz nie tak ma być między wami, ale ktokolwiek by chciał być między wami wielki, niech będzie sługą waszym.

Drugi fragment

Mar. 9:33 – 35 – I przybyli [apstołowie] do Kafarnaum. A będąc w domu, zapytał ich [Jezus]: O czym to [tak] rozprawialiście w drodze? A oni milczeli, bo rozmawiali między sobą w drodze o tym, kto z nich jest największy. I usiadłszy, przywołał dwunastu i rzekł im: Jeśli ktoś chce być pierwszy, niechaj stanie się ze wszystkich ostatnim i sługą wszystkich.

DWa fragmenty to dwie różne sytuacje – ale jedna i ta sama postawa. Nasz Pan upomina uczniów za ich samolubne pragnienia bycia kimś ponad, kimś większym od innych.

Przy okazji pokazuje nam zasadę, którą kieruje się Bóg oceniając czyjąś wielkość:

• ktokolwiek by chciał być między wami wielki – niech będzie sługą waszym.
• Jeśli ktoś chce być pierwszy, niechaj stanie się ze wszystkich ostatnim i sługą wszystkich.

O wielkości nie świadczy to do czego jesteśmy jako ludzie przyzwyczajeni, stanowisko, uznanie, majątek, znajomości, dla niektórych może to być wiedza, albo jakiś szczególny talent… takie rzeczy świadczą o wielkości … ale w oczach ludzkich – to właśnie ludzki punkt widzenia.

Boski punkt widzenia? Żadna z tych wymienionych rzeczy nie mają w oczach Bożych znaczenia. Z Boskiego punktu widzenia o wielkości świadczy jak wielkim jesteś sługą, jak bardzo służysz innym.

Następnie wlał wody do misy i zaczął obmywać nogi uczniów i wycierać prześcieradłem, którym się przepasał.

Chociaż Jezus jest ich Panem i Mistrzem, co robi? Stawia siebie w roli sługi. Uczniowie – nie spodziewali się, że ich Pan i Mistrz zajmie tak uniżoną postawę. I na tym właśnie polega jego wielkość.

• Człowiek mały w oczach Bożych to człowiek wielki w oczach tego świata.
• Z kolei ludzi wielki w oczach Bożych – świat uznaje za małych.

Apostołowie pokazali to czym kierują się w większości przypadków grzeszni ludzie – samolubstwo.

Nasz Pan mówi – Wiecie, że ci, których uważa się za władców narodów, nadużywają swej władzy nad nimi, a możni ich rządzą nimi samowolnie.

Władcy, politycy – służą sami sobie, inni ludzie są po to aby realizować ich samolubne cele. Białoruś, czy Rosja, wiele krajów trzeciego świata – Wenezuela. Generalnie na świecie panuje tendencję dążenia do władzy, osiągania wysokich stanowisk.

Nawet jeżeli komuś nie udaje się osiągnąć tego wszystkiego to w głębi serca marzy o takim życiu. Jest to wzór.

Właśnie takimi zasadami rządzi się ten świat – Dlaczego nasz Pan o tym wspomina? Bo czasami takie postawy mogą imponować nawet ludowi Bożemu. Dlatego nasz Pan napomina apostolów: Lecz nie tak ma być między wami. Między wami =  czyli między jego naśladowcami – ponieważ żyją wg innych standardów, wg zasad Bożych: …ktokolwiek by chciał być między wami wielki, niech będzie sługą waszym.

To samo Rzym. 12:

w.2  – A nie upodabniajcie się do tego świata, ale się przemieńcie przez odnowienie umysłu swego, abyście umieli rozróżnić, co jest wolą Bożą, co jest dobre, miłe i doskonałe.

Służba – nie wg wzorców tego świata, nie mamy się upodabniać do tego co jest w świecie. Jest wręcz wymagana przemiana umysłu z cielesnego (który posiada każdy grzeszny człowiek) na duchowy, abyśmy jako lud Boży zrozumieli jaka służba jest zgodna z wolą Bożą, co jest w oczach Bożych dobre – sprawiedliwe, miłe i doskonałe – czyli dojrzałe postępowanie.

Co to znaczy być sługą innych i na czym ta służba ma polegać?

Dwa ważne obszary to:
1. Uczynki
2. Intencje

UCZYNKI.

Służba to bardzo praktyczna część naszego życia. Nie da się służyć w teorii – ponieważ służba to właśnie przede wszystkim uczynki. Służbę na rzecz innych po prostu widać.

Diakon – sługa w zborze.

Przykład naszego Pana.

Nasz Pan nie przyszedł na ziemię w czasie pierwszej swojej obecności aby Mu służono. Nie przyszedł na świat, aby zdobyć rzeczy materialne: kupić dom, posiadłość, winnicę i spokojnie sobie żyć, mając majątek i … dużo sług, którzy by mu usługiwali.

Nie przyszedł, żeby służył samemu sobie, nie przyszedł też po to, żeby mu służono. Nie kierował się samolubstwem – przyszedł aby służyć innym — aby zrealizować pewien konkretny cel i żeby z jego służby wyniknęło błogosławieństwo dla innych.

Wymagało to od niego poniesienia wielkich kosztów wielkiej hańby, cierpień i ostatecznie życia. On wykonał tę służbę na naszą rzecz bo … zaistniała taka potrzeba. Gdyby nie było potrzeby takiej służby nie zrobiłby tego. To była to jedyna droga aby nas uwolnić spod panowania grzechu.

Nawet po swojej misji nie oczekiwał od Boga jakiejś formy nagrody: uwielbij mnie Ojcze tą chwałą jaką miałem u Ciebie zanim świat powstał. Bóg i tak go wywyższył i darował mu imię – naturę i urząd, które jest ponad wszelkie imię..

Pierwszy wniosek: służba = uczynki. rozumna służba = rozumne uczynki. Wiara bez uczynków jest martwa, podobnie i służba bez uczynków nie istnieje.

Co to znaczy rozumna służba? Potrzeby drugiego człowieka, nie jego zachcianki – z zastrzeżeniem, że te potrzeby są zgodne z wolą Bożą – abyście umieli rozróżnić, co jest wolą Bożą, co jest dobre, miłe i doskonałe

• Nałóg – nie dasz przecież drugiemu człowiekowi pieniędzy na ten zaspokojenie tego nałogu chociaż bardzo tego pragnie. A czego ten człowiek potrzebuje? Wyzwolenia z tego nałogu.
• W sprawach duchowych podobnie: nie okażesz sympatii, poparcia czy uznania bratu lub siostrze, którzy zachowują złą postawę. Chociaż bardzo tego potrzebują i wręcz zabiegają o to. On potrzebuje wyzwolenia się z grzechu jaki w tym momencie nad nim panuje.

Nie wszystko czego inni pragną to naprawdę tego potrzebują.

Bóg nie zaspokaja wszystkich naszych pragnień – część naszych pragnień wynika z naszego samolubstwa, On wie lepiej co nam jest potrzebne. Nie zawsze to czego pragniemy jest tym czego potrzebujemy.

Istotna rzecz = umieć rozróżnić co jest rzeczywistą potrzebą drugiego człowieka a co jest jego zachcianką wynikającą z samolubstwa. Obiektem służby są rzeczywiste potrzeby duchowe lub doczesne, których najczęściej sami nie potrafią zaspokoić lub przychodzi im to z trudnością.

Co jest wolą Bożą jeśli chodzi o służbę?

Jakub 2:15,16 – Jeśli na przykład jakiś brat lub siostra nie mają w co się ubrać lub co jeść, a wy im powiecie: Idźcie sobie w pokoju, ogrzejcie się i najedzcie [gdzie indziej ] do syta – lecz sami nie dacie im nic z tego, co konieczne do życia – to na cóż wszystkie wasze słowa?

Bracia w Filipii – wspierają Apostoła Pawła.

Rzym.12: – okazje do służby można znaleźć np. w zborze.

w.3,4 społeczność braterską porównuje do ciała ludzkiego.

w.6 – Jeśli więc mamy różne dary według udzielonej nam łaski, to:

• jeśli ktoś ma dar prorokowania – czyli publicznego przemawiania – niech go używa zgodnie z wiarą,
• jeśli dar służby – niech służy, (dar służby, posługiwania – diakonia), czyli usługiwania
• jeśli dar nauczania – niech naucza – wyjaśniania Prawdy
• jeśli dar napominania – niech napomina,
• jeśli dar wspomagania – niech to robi z hojnością,
• – niech działa z gorliwością,
• kto pełni uczynki miłosierdzia, [niech to czyni] ochoczo…
• Wspierajcie świętych w potrzebach,
• okazujcie gościnność.

W stosunku do naszych nieprzyjaciół:

• Jeśli tedy łaknie nieprzyjaciel twój, nakarm go; jeśli pragnie, napój go

Bóg na pierwszym miejscu stawia sprawy duchowe:

1 Kor. 14:26 – Cóż tedy, bracia? Gdy się schodzicie, jeden z was służy psalmem, inny nauką, inny objawieniem, inny językami, inny ich wykładem; wszystko to niech będzie ku zbudowaniu.

Rzym. 14:17-19 – Albowiem Królestwo Boże, to nie pokarm i napój lecz sprawiedliwość i pokój, i radość w Duchu Świętym. Bo kto w tym służy Chrystusowi, miły jest Bogu i przyjemny ludziom. Dążmy więc do tego, co służy ku pokojowi i ku wzajemnemu zbudowaniu.

Dobra duchowe – służyć nimi w taki sposób aby inni byli zbudowani, rozwijali się w swoim poświęceniu.

Umycie nóg – większa potrzeba – duchowa lekcja nie tylko dla Apostołów ale także dla wszystkich jego naśladowców a więc i dla nas.

Drugi wniosek: służba na rzecz drugich powinna zaspokajać ich rzeczywiste najczęściej duchowe potrzeby.

Drugi OBSZAR nie mniej ważny – jeśli nie ważniejszy – służba musi być czyniona z właściwych pobudek. Głównym motywem służby jest miłość.

• 5:13 – Bo wy do wolności powołani zostaliście, bracia; tylko pod pozorem tej wolności nie pobłażajcie ciału, ale służcie jedni drugim w miłości.
• 1 Kor. 13:3 – I choćbym rozdał całe mienie swoje na żywność dla ubogich a miłości bym nie miał, nic mi to nie pomoże.

Jan.3:16 – tak Bóg umiłował świat…

Czy można pełnić służbę z innych pobudek niż miłość?

Bóg w Biblii pochwala dobrą służbę – czyli tę z dobrych pobudek a piętnuje służbę z niewłaściwych pobudek:

• 3:22 – Słudzy, bądźcie posłuszni we wszystkim ziemskim panom, służąc nie tylko pozornie, aby się przypodobać ludziom, lecz w szczerości serca, jako ci, którzy się boją Pana.

Pozorna służba, żeby ludzie podziwiali. Werset o podobnym wydźwięku:

• 6:6 – Nie pełniąc służby dla oka, jakobyście chcieli ludziom się przypodobać, lecz jako słudzy Chrystusowi, którzy pełnią wolę Bożą z całej duszy.

Można wykonywać służbę z motywem, że ktoś chce się podobać innym ludziom. Ludzki punkt widzenia – ludzkie zrozumienie służby. Boża zasada – służę innym ponieważ chcę się podobać Bogu.

Dlaczego niektórzy robią coś dla innych co im nie służy, co zaspokaja te właśnie samolubne potrzeby – zachcianki np. popierają ich niewłaściwe, a nawet popierają ich niechrześcijańskie postawy? Najwyraźniej chcą się im podobać, szukają ich aprobaty, uznania.

Apostoł Paweł nie zajmował takiej postawy:

1 Tes. 2:4 – Lecz jak zostaliśmy przez Boga uznani za godnych, aby nam została powierzona ewangelia, tak mówimy, nie aby się podobać ludziom, lecz Bogu, który przenika nasze serca.

Gal. 1:10 – Czy oznacza to, że szukam uznania u ludzi? Nie, ja pragnę uznania tylko u Boga. Czy zależy mi na tym, by się przypodobać ludziom? Gdybym pragnął przypodobać się ludziom, z pewnością nie byłbym sługą Chrystusa.

Te fragmenty bardzo mocne – pokazują nam, że:

• jeśli służba jest wykonywana z innych pobudek niż te właściwe – to ktoś rzeczywiście jest sługą – ale nie jest sługą Jezusa Chrystusa
• tylko ta służba, która jest czyniona w szczerości serca, jak dla Pana – jest przyjęta przez Boga.

Jeśli ktoś pełni służbę aby być widzianym, aby być docenionym i dostrzeżonym przez innych to jego służba ma inny cel – służy, żeby skupić uwagę na sobie, a powinien na Bogu.

Warto znać swoje pobudki czyli umieć odpowiedzieć sobie na pytanie dlaczego coś robię.

Miłość – dobra wola jest tą właściwą siłą, która pobudza nas do działania w służbie dla Boga i bliźnich.

Miłość sprawia, że nasza służba staje się ofiarą żywą. Jeśli nie ma tej miłości to służba staje się ciężarem lub przykrym obowiązkiem.

Rzym. 12:11 –  W gorliwości nie ustając, płomienni duchem, Panu służcie.

Gorliwość, zaangażowanie, płomień, żar w tej służbie. Czyli nie opieszale, niechętnie, w zniechęceniu …

Dobra wola w intencjach skłania nas do skupienia się na innych. Cała sztuka to umieć zauważać te właściwe potrzeby innych, obserwować co się wokół nas dzieje i wykorzystywać okazję, żeby zaspokoić czyjeś właściwe potrzeby zgodnie z wolą Bożą.

Filip. 2:4 – Niech nikt nie szuka tylko własnego dobra, lecz niech myśli o sprawach innych.

Niech każdy ma na oku nie tylko swoje własne sprawy, ale też i drugich!

Jeśli ktoś jest opieszały w tych rzeczach – to okazje do służby, których i tak teraz nie jest za wiele, będą go mijać. A więc nie będzie miał okazji do tego aby stać się sługą innych tak jak tego oczekuje od nas Bóg.

Taka postawa jest główna cecha owiec WT:

byłem nagi i przyodzialiście mnie, byłem chory i odwiedziliście mnie, byłem w więzieniu i przyszliście do mnie.

W tej przypowieści nic innego o tych owcach nie jest napisane. Tylko to! To właśnie postawa służby – to jest wszystko czego Bóg będzie oczekiwał w czasie restytucji i właściwie wszystko czego oczekuje od nas obecnie. Zwycięzcy tego okresu, którzy w ten sposób zyskają życie wieczne, które otrzymają właśnie w zamian za służbę na rzecz zmartwychwstałego świata. Zrobią to z miłości do Boga i z miłości do bliźniego.

Kozły? Służba na rzecz innych to nie robić im nic złego – będą korzystać z błogosławieństw Tysiąclecia wyłącznie dla swojej własnej korzyści. Taka postawa źle się dla nich skończy.

Nasz Pan zapyta ich: „Co uczyniliście jednemu z tych najmniejszych moich braci uczyniliście dla mnie”.

Naszą największą przeszkodą jest SAMOLUBSTWO.

Samolubstwo – miłość do samego siebie to oczywiście niższa pierwszorzędna łaska, która nie jest wadą pod warunkiem że zajmuje swoje miejsce. Jeśli staje się wyższą pierwszorzędną łaską – dochodzi do takiej zamiany miejsc: miłości własnej z miłością obowiązkową czy bezinteresowną. Wtedy miłość własna zajmuje zbyt wysoką pozycję, zajmuje miejsce łaski kontrolującej i przejmuje nad nami kontrolę.

W Biblii nie znajdziemy ani jednej zachęty do tego aby pracować nad miłością do samego siebie. Mamy wiele zachęt do rozwoju owoców ducha ale nie spotkałem osobiście wersetu, w którym np. apostoł Paweł zachęcałby do rozwoju miłości własnej.

Miłuj bliźniego jak siebie samego czy: MIŁUJ SAMEGO SIEBIE TAK JAK BLIŹNIEGO?

Bóg wiedział, że my nie będziemy mieli problemu z tym, że bardzo mało kochamy siebie a bliźniego to aż za bardzo. Jest dokładnie odwrotnie.

Rzym. 6:6,19 –   Wiedząc to, że nasz stary człowiek został wespół z nim ukrzyżowany, aby grzeszne ciało zostało unicestwione, byśmy już nadal nie służyli grzechowi; Po ludzku mówię przez wzgląd na słabość waszego ciała. Jak bowiem oddawaliście członki wasze na służbę nieczystości i nieprawości ku popełnianiu nieprawości, tak teraz oddawajcie członki wasze na służbę sprawiedliwości ku poświęceniu.

To jest coś co na pewno musimy zrobić: zniszczyć w sobie przesadną miłość własną. Umieścić tę zaletę tam gdzie jest jej miejsce.

Chrześcijanin działa na dwa fronty: z jednej strony stara się postępować w poświęceniu, żyć poświęconym życiem, wykonywać tę rozumną służbę Bożą a z drugiej strony karze swoje ciało – cielesne samolubne skłonności i podbija w niewolę, żeby jego życie było miłe Bogu, żeby było przyjemną dla niego wonią.

Rzym. 8:13 – Jeśli bowiem według ciała żyjecie, umrzecie; ale jeśli Duchem sprawy ciała umartwiacie, żyć będziecie.

Łuk. 17:10 –  Tak i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam polecono, mówcie: Sługami nieużytecznymi jesteśmy, bo co winniśmy byli uczynić, uczyniliśmy.

Brat Gohlke:

W tej lekcji wszyscy naśladowcy Jezusa mają naukę do zapamiętania, a szczególnie ma ona przemawiać do osób wzmiankowanych wyżej. Muszą pamiętać, że dzieło Bożej łaski, której są przedmiotem, jest wyrazem Bożej przychylności wobec nich i że ich posłuszeństwo Jego poleceniom ma na celu przede wszystkim ich poprawę i rozwój a także błogosławione przyszłe życie. Powinni pamiętać, że nawet ich służba dla Pana jest przywilejem i że ich usługi nie przynoszą Bogu pożytku.

Jesteśmy wszyscy sługami nieużytecznymi w tym sensie, że Bóg mógłby równie łatwo działać bez nas, w rzeczy samej, byłoby Mu łatwiej wykonać Swoje dzieło w inny sposób, aniżeli przez nas. Bóg mógłby użyć jako Swych posłańców aniołów lub różne życiowe środki opatrznościowe. Nikt z nas nie jest niezbędny do Jego pracy i Jego chwały. Zupełnie przeciwnie, sposobność wejścia do Pańskiej winnicy i pracowania w niej jest głównie dla naszej własnej korzyści. Służba przynosi nam pewne radości, których nie zdobylibyśmy w inny sposób. Przyczynia się do zyskania doświadczeń koniecznych dla naszego własnego rozwoju i uzdatnienia dla wyższych posług w Królestwie.

Wybrane fragmenty: Powinni pamiętać, że nawet ich służba dla Pana jest przywilejem i że ich usługi nie przynoszą Bogu pożytku …. posłuszeństwo Jego poleceniom ma na celu przede wszystkim ich poprawę i rozwój a także błogosławione przyszłe życie. Służba … przyczynia się do zyskania doświadczeń koniecznych dla naszego własnego rozwoju i uzdatnienia dla wyższych posług w Królestwie.

Czyli coś jednak z tej służby mamy dla siebie – w wyniku służby zyskujemy osobisty rozwój. Bardziej błogosławiony jest ten co daje niż ten co otrzymuje.

Dz.Ap.20:35 – W tym wszystkim pokazałem wam, że tak pracując, należy wspierać słabych i pamiętać na słowa Pana Jezusa, który sam powiedział: Bardziej błogosławioną rzeczą jest dawać aniżeli brać.

Podsumowując:

1. Żeby być dobrym sługą Jezusa Chrystusa i bliźniego, trzeba wiedzieć na czym na służba ma polegać.
2. służba na rzecz drugich powinna zaspokajać ich rzeczywiste potrzeby duchowe lub doczesne, których najczęściej sami nie potrafią zaspokoić lub przychodzi im to z trudnością.
3. Służba musi być czyniona z dobrych pobudek. Głównym motywem służby jest miłość.
4. Żeby służyć innym trzeba dostrzegać te obszary, trzeba uświadamiać – trzeba umieć zauważać.
5. POKORA – słudzy nieużyteczni.

Kto jest największym sługą we wszechświecie? Czy jest coś co możemy Bogu dać? Czy jest coś czym moglibyśmy zaspokoić jakiekolwiek Boże potrzeby? Nie mamy nic takiego, jesteśmy za mali. My możemy tylko od Niego brać. Jak wiele dostajemy każdego dnia, jak bardzo ten wielki Bóg dba o wszystkie nasze sprawy, pomimo tego, że często nie doceniamy tego, a wręcz szemramy, narzekamy, nie mówiąc o tym że większości rzeczy, które Bóg dla nas zrobił nie jesteśmy w stanie nawet zauważyć.

Dobrze sługo dobry i wierny – wejdź do Królestwa Bożego.

—
PIERWSZY WYKŁAD WYGŁOSZONY TEGO DNIA: Wesele w Kanie Galilejskiej
—

Czy jesteś w rękach Pana — czy starasz się pełnić Jego wolę? Jeśli tak, jakie motywy cię pobudzają — miłość, czy strach? Jeśli strach, twoja służba będzie mordęgą; możesz ją wykonywać, ale będzie ona ciężarem, a okazywanie posłuszeństwa Jego życzeniom będzie wymagało ustawicznego wysiłku.

Jeśli służysz Bogu z miłości, twoje doznania będą odmienne — pełnienie Jego woli będzie przyjemnością;

„Radością jest znaleźć na każdym miejscu
Coś, co jeszcze trzeba zrobić lub znieść” –

przyjemnością złożenia w ofierze ziemskich wygód lub przyjemności, kiedykolwiek Jego wola tak pokazuje.

Jakże prosty, a mimo to jakże niezbity jest niniejszy test na to czy i jak bardzo miłujemy Boga lub się Go boimy! Jeśli się boimy, możemy być posłuszni i będzie to uciążliwe, ale jeśli Go miłujemy, zachowujemy Jego przykazania i nie będą one uciążliwe.

O, jakże często zwracano nam uwagę na to uciążliwe posłuszeństwo Bogu! Ktoś, o kimś sądziliśmy, iż służy Panu w pełnym miłości posłuszeństwie zaczyna opowiadać nam, jak wiele cierpi ze względu na Chrystusa oraz jak bardzo znosi ciężar i żar dnia pracy w winnicy. Nie, jeśli mamy ducha Chrystusa, nie będziemy czuli uciążliwości przykazań naszego Ojca, ale będzie to przyjemna służba i będzie prawdą o nas jak było o Nim: „Abym czynił wolę twoją, Boże mój! Pragnę!”.

Jeśli zatem czynienie woli Boga będzie nam nieprzyjemne, jeśli nie będzie z nami tak jak z Pawłem, iż ofiara ziemskich rzeczy — ziemskiego bogactwa, wpływów, przyjemności — jest przywilejem i radością, jest tak ponieważ brakuje nam miłości Bożej, która tak przyciskała Pawła i wszystkich innych apostołów, iż uważali te rzeczy i samo życie za szkodę i żużel z powodu znajomości pomazanego Jezusa, naszego Pana, z powodu którego cierpimy stratę wszystkich rzeczy i uważamy je za plugawe śmieci, tak byśmy mogli zyskać Chrystusa (Filipian 3:8).

A zatem przyjdźcie wszyscy, którzy jesteście obciążeni w Pańskiej służbie, przyjdźcie do Tego, który mówi: „Pójdźcie do mnie wszyscy, którzyście spracowani i obciążeni, a Ja wam sprawię odpocznienie” (Mateusza 11:28). Przyjdźcie, weźmijcie z jego ducha zupełnego poświęcenia. Wtedy będziecie mogli powiedzieć z Nim: „Abym czynił wolę twoją, Boże mój! Pragnę”. Stąd będziemy wiedzieli, że nasze posłuszeństwo jest z miłości do Boga — jeśli Jego wola nie jest uciążliwa, ale jest naszym pragnieniem.

__________
Źródło: „Teraźniejsza Prawda”, nr 487, jesień 2003.