Rozważanie dotyczyło znaczenia wiary, różnych sposobów w jakie ludzie wierzą oraz tego, jakiej wiary uczy Biblia.

Zapraszamy do wysłuchania tego interesującego wykładu:

Wykład prowadzi również do refleksji nad tym, w co i komu powinniśmy wierzyć, aby nasza wiara była świadoma, żywa i oparta na Słowie Bożym.

📖 Zapraszamy do wysłuchania i do osobistego zastanowienia się nad rolą wiary w naszym życiu.

SŁOWO BOŻE [„Wiersze Brzasku”, nr 4]

O, jakże Słowo Boże przecudne!
Prawdziwą mądrość na kartach swych mieści.
Choćby je czytać od rana do nocy,
Nigdy nie straci swej wielkiej mądrości.
Każdy wers cenny, każda obietnica.
Ludzie, gdy zechcą, żyć mogą bezpiecznie.
Choć świat ten przeminie, zamieni się w nicość,
To Słowo Boże trwać będzie wiecznie.

O, jakże Słowo Boże przecudne!
To lampa wiodąca nas w stronę Boga.
Zawiesił to światło nasz dobry Ojciec,
Byśmy widzieli, którędy droga.
On sądy ma czyste i doskonałe,
Jego przestrogi prowadzą bezpiecznie,
Choć świat ten przeminie, zmieni się cały,
To Słowo Boże trwać będzie wiecznie.

O, jakże Słowo Boże przecudne!
W nim nasze zbawienie jedynie.
Mówi nam ono o sprawach trudnych,
O naszym grzechu i naszej winie.
Mówi o Zbawcy, na krzyż wskazuje,
Skąd przebaczenie czerpiemy bezpiecznie.
I chociaż światu się koniec gotuje,
To Słowo Boże trwać będzie wiecznie.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Archiwalny wykład wygłoszony przez brata Leszka Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, sobota, 28 września 2013 roku:

Biblia zawiera dwie różniące się obietnice, o których wypełnienie modlimy się m.in. słowami:

Ojcze nasz (…) przyjdź królestwo Twoje,
bądź wola Twoja, jako w niebie tak i na ziemi.

Wielkie obietnice dane przez Pana wiernym, a wśród nich królowanie (Objawienie 20:4) i sądzenie świata (1 Koryntian 6:2), nie są oczywiście dane wszystkim ludziom. Bóg jest jednak wielki w miłości dla całego swojego stworzenia. W nadchodzącym Królestwie poza rządem i administracją przewidział też miejsce dla obywateli, którzy pod rządami Chrystusa będą mogli powrócić do utraconej doskonałości i wiecznie żyć na odnowionej ziemi.

Zapis tekstowy wykładu:

Dzień dobry, dobre popołudnie lub dobry wieczór, zależnie od tego, gdzie kto jest.

Wybrałem jako swój temat: Określanie woli Boga.

Gedeon i runo

Jako werset główny będę używał Ewangelii wg św. Jana 5:30. Sądzę, że rozpoznajemy te słowa naszego Pana, który powiedział: „Nie szukam woli mojej, ale woli Ojca, który mnie posłał”.

Możemy powiedzieć, że tak naprawdę nasz Niebiański Ojciec posiada dwie wole. Po pierwsze – posiada doskonałą wolę, ale posiada także wolę „z dozwolenia”, wolę kontrolującą.

Pozwólcie, że podam kilka przykładów:

Po pierwsze, Bóg jest sprawiedliwą, świętą istotą i nienawidzi zła i nie chce nigdzie widzieć zła. Bóg nigdy nie naruszy wolnej woli swoich inteligentnych stworzeń. Jednym z przykładów mogłoby być to, że Bóg wolałby, żeby szatan nie zgrzeszył i nie upadł. Nie naruszył jednak wolnej woli szatana i pozwolił na to, by szatan zgrzeszył i upadł. Bóg jednak posiadał tutaj kontrolującą władzę i nie pozwolił na to, by grzech i upadek szatana ingerował w Jego plan. Plan Boga rozwija się tak gładko, jak gdyby szatan w ogóle nie zgrzeszył.

Bóg wolałby, żeby nasz praojciec Adam nie zgrzeszył i nie upadł. Nie ingerował jednak w wolną wolę Adama i pozwolił Adamowi upaść.

Trzecim przykładem będzie to, że Bóg wolałby, żeby całe Maluczkie Stadko, całe 144 000 członków zostało znalezione spośród Żydów. Bóg jednak przewidział to, że chociaż wielu Żydów stało się członkami Kościoła to była to liczba niewystarczająca i Bóg musiał udać się do pogan, aby ją uzupełnić.

Nie wiemy, jak Bóg wypełniłby swój plan, gdyby szatan nie upadł, gdyby Adama nie upadł i gdyby Maluczkie Stadko zostało całkowicie wybrane z Żydów; ale Bóg będąc wszechmocnym, zrealizowałby swoją wolę także w takich okolicznościach.

Zastanówmy się teraz nad wieloma decyzjami, jakie musimy podejmować w życiu każdego dnia.

Niektóre z tych decyzji są bezpośrednio związane z naszych duchowym życiem. Inne dotyczą bardziej kwestii życia doczesnego.

Niektóre z tych decyzji będą wielkimi decyzjami. Inne z nich będą względnie małymi decyzjami.

Lecz jako poświęcony lud Boży pragniemy być w harmonii z wolą Bożą dla naszego życia. A kiedy stoimy w obliczu decyzji, kiedy musimy je podejmować, z tego powodu musimy określić, jaka jest Jego wola dla nas.

Co więc robimy?

Udajemy się do Pana w modlitwie. Prosimy Go o kierownictwo i zapewniamy Go, że jesteśmy chętni przyjąć cokolwiek, co wskaże nam jako swoją wolę dla nas. Nawet, jeżeli nie będzie to naszym naturalnym wyborem, naszą naturalną preferencją.

Po modlitwie, powinniśmy udać się do Słowa Bożego i szukać wszelkich wersetów Pisma Świętego dotyczących bezpośrednio tej kwestii lub przykładów biblijnych. Przykładów z życia naszego Pana, apostołów, proroków i innych, które miałyby zastosowanie do naszego przypadku.

Jeśli Słowo Boże nie podaje nam odpowiedzi, powinniśmy zwrócić się ku duchowi Pana w znaczeniu zasad Słowa Pana. A zwłaszcza do zasad mądrości, mocy, sprawiedliwości i miłości.

Jeśli oddaliśmy nasze życie Panu w pełnym poświęceniu, On udzielił nam pewnej miary swojego ducha. 2 do Tymoteusza 1:7.

Jeśli żadna z powyższych metod: Słowo Boże, modlitwa i duch Pana, nie poda nam odpowiedzi, wtedy będziemy wyglądać ku Pańskim opatrznościom. Czy nasze okoliczności wydają się prowadzić w jednym kierunku lub innym? Jeśli Słowo Boże, duch lub opatrzności pokazują Boską wolę w naszym przypadku, to udajmy się niezwłocznie do Niego w modlitwie, dziękując Mu za objawienie nam Jego woli. A następnie przystąpmy do jej wykonania, bowiem czytamy w 1 do Tesaloniczan 5:18, „Za wszystko dziękujcie, taka bowiem jest wola Boga w Chrystusie Jezusie odnośnie was”.

Jeśli żadna z powyższych metod nie wskazujemy nam jaka jest wola Boża, może oznacza to jedną z dwóch rzecz:

1) nie obserwujemy wystarczająco starannie

2) odmawiamy przyjęcia odpowiedzi objawionej przez Niego

Jeżeli uważamy, że ta pierwsza z tych dwóch możliwości ma miejsce, udajmy się z powrotem do Pana w modlitwie. Poprośmy Go, by pomógł nam być bardziej czujnym i następnie ponownie przebadajmy Jego Słowo, ducha i opatrzności.

Jeśli ta druga możliwość ma miejsce i odmawiamy przyjęcia Jego objawionej woli, zabiegajmy o Jego pomoc i postanówmy odłożyć na bok nasze własne preferencje i zamiast nich przyjąć Jego wolę.

Inną możliwością jest to, że On jeszcze nie pokazał nam swojej woli i potrzeba więcej czasu. Jeżeli tak się rzeczy mają, to poprośmy Pana, by udzielił nam łaski, jakiej potrzebujemy w tych okolicznościach po to, byśmy mogli czekać, aż będzie gotów objawić nam swoją wolę.

Oczywiście są takie przypadki, kiedy czekali z podjęciem decyzji nie jest możliwe, jak ma to np. miejsce w pewnych nagłych przypadkach. Możliwe jest także, że Bóg nie ma swojej preferencji w danej kwestii i pozwala nam, byśmy postanowili sami za siebie.

Skąd jednak możemy wiedzieć, że On nie ma żadnej preferencji w danej sprawie? Czy tego także, by nam nie objawił? Mogliśmy, że tak powiem, rozłożyć runo.

Wielu z nas jest zaznajomionych z historią Gedeona i jego zabiegów o uzyskanie zapewnienia od Pana, że da zwycięstwo Izraelitom nad Midianitami w boju. On poddawał Pana próbie, wyjaśniając, że rozłoży runo wełniane na ziemi i kiedy nastanie ranek, spodziewał się zobaczyć pewne rezultaty. Kiedy Pan udzielił mu pożądanych rezultatów, Gedeon powtórzył podobną prośbę następnego dnia, ale tym razem poprosił o odwrotne rezultaty. Pan odpowiedział na drugą prośbę i Gedeon miał absolutne zapewnienie o zwycięstwie dla Izraelitów. Nie będziemy czytać tych wersetów, ale ta historia zapisana jest w Księdze Sędziów 6:37-40.

Nie sugeruję, abyśmy poddawali Pana próbie w ten sposób, a nasze okoliczności są prawdopodobnie bardzo odmienne od okoliczności życia Gedeona. Lecz zasada jest podobna. Moglibyśmy udać się do Pana i powiedzieć mniej więcej coś takiego: „Panie, Ty wiesz, co ja bym wolał, jeśli jest to w zgodzie z Twoją wolą, niech moje sprawy gładko się potoczą, ale jeśli podejmuję złą decyzję, połóż przeszkody na mojej drodze i nie pozwól mi popełnić wielkiego błędu”. Prawdopodobnie nie ma jakiejś konkretnej formuły, która pasowałaby do każdego przypadku, a ostatecznie poznanie woli Pana dla nas w jakiejkolwiek sprawie, jaką Mu przedstawiamy, musi zależeć od bliskości naszej relacji z Nim oraz mocy ducha świętego w naszym życiu, jak czytamy u Mateusza 9:29 – „Według wiary twojej niech ci się stanie!”.

Innymi słowy, im silniejsza nasza wiara, tym bardziej będziemy w stanie dostrzegać Jego wolę dla nas. Jeśli jednak nasza wiara jest słaba, to trudniej będzie nam dostrzec wolę Bożą dla naszego życia.

Kiedy poświęciliśmy nasze życie Bogu, przyjęliśmy Jego wolę jako wolę własną. Jednak, jako że jesteśmy upadłymi ludzkimi istotami, zawsze istnieje niebezpieczeństwo złego zrozumienia Jego woli i przyjęcia woli i planów naszego upadłego i niedoskonałego umysłu lub jednego z naszych bliźnich, zamiast woli Pana.

Pan wzbudza ludzkie narzędzia, by pouczać swój lud, ale szatan także używa ludzkiego umysłu i ludzkich pomocników, by wprowadzać w błąd i zwodzić.

Bóg pozwala na to, by nauczyć nas tego, że to On jest naszym wielkim mistrzem i nauczycielem. On podaje swoje Słowo jako test, dzięki któremu Jego lud ma rozróżniać między fałszywymi a prawdziwymi nauczyciela, mówiąc w Izaj. 8:20 – „Jeśli nie będą mówić według tego Słowa, to dlatego, że nie ma w nich światła”.

Pismo Święte uczy nas, że najważniejsza praca, jest pracą w nas samych: poskramianie, podbijanie i rządzenie samym sobą. Nasza służba wobec domowników wiary i nasze czynienie dobra dla wszystkich ludzi są drugorzędne dla tej pracy w nas samych.

Apostoł oświadcza: choćbyśmy głosimy ewangelię elokwentnie innym i choćbyśmy oddali wszystkiego nasze dobra, by nakarmić głodnych lub zostali męczennikami dla dobrej sprawy, bez miłości, ducha Ojca i Chrystusa rozwiniętego w nas jako rządząca zasada życia, bylibyśmy niczym z Boskiego punktu widzenia (1 do Koryntian 13:1-3).

Z drugiej strony, jeśli nasza własna wola jest martwa, a wola Pana została w pełni przyjęta jako nasza wola: w myślach, słowach i czynach, to nawet, gdyby odmówiono nam wszelkich sposobności służby na rzecz innych, możemy być spokojni, że jeśli zachowamy tę postawę, zostaniemy policzeni jako zwycięzcy. Z pewnością jednak Bóg udzieli nam sposobności, by nasze światło mogło świecić na Jego chwałę i dla błogosławienia rodzaj ludzkiego.

Jeśli szukamy sposobności służby i żadnych nie znajdujemy, to być może szukamy wykonania jakiejś służby według naszej własnej preferencji lub Pan widzi w nas trochę pychy, która najpierw musi zostać stłamszona. Jego Słowo stwierdza: „czyń swoją mocą to, co twoja ręka znajduje do zrobienia”. Być może On widzi, że najpierw potrzebujemy lekcji pokory. Tak jak czytamy: „ukórzcie się przeto pod potężną ręką Bożą”. Innymi słowy, by wykonywać jakąkolwiek służbę, jaką Jego opatrzność nam umożliwiła, aby On mógł wywyższyć was czasu słusznego (1 Piotra 5:6).

Drodzy Braterstwo, przyszłość prawdopodobnie przyniesie swoje własne, niespodziewane doświadczenia. Niektóre będą przyjemne, a inne nieprzyjemne. Niektórzy z ludu Pana mogą zostać nawet wezwani do tego, by znosić przeróżne i niezwykłe, ogniste próby. Tak z pewnością było z naszym Panem Jezusem.

Apostoł Piotr ostrzegał nas przed takimi próbami, swoimi pocieszającymi słowami zapisanymi w 1 Piotra 4:12 – „Umiłowani, nie uważajcie tego za rzecz dziwną, tych ognistych prób, które są, aby was wypróbować, jak gdyby jakaś dziwna rzecz się wam przydarzała”.

Niektóre z tych doświadczeń mogą obejmować prześladowania, a wraz z nimi pojawią się też pokusy. Przeciwnik będzie oddziaływał na nasze upadłe ciało i usiłował doprowadzić nas do zgorzknienia. Będzie pobudzał nas do nieprawego gniewu, złośliwości, nienawiści, zazdrości i sporów (swarów). Jeśli w tym mu się nie powiedzie, to odwoła się do naszych dobrych cech: takich, jak nasze poczucie sprawiedliwości lub miłości do rodziny i przyjaciół. Kiedy będzie się to działo, pamiętajmy, że prześladowania są próbą jaką przechodzimy, sprawdzającą naszą wierność Panu i Jego Słowu.

Przywołajmy takie wersety Pisma Świętego, jak Mateusza 5:44, „miłujcie swoich nieprzyjaciół, błogosławcie tych, którzy was przeklinają, czyńcie dobrze tym, którzy was nienawidzą i módlcie się za tych, którzy wam złość wyrządzają i prześladują was”.

Ponadto, zapytajmy samych siebie: czy odczuwamy pokusę do tego, by narzekać lub czuć się rozczarowani naszym losem w życiu? Jeśli tak, to jest to kolejny znak pokazujący, że nasza wola nie jest tak martwa, jak mieliśmy nadzieję. Jeśli nasza wola jest pogrzebana w woli Pana, to nie możemy spotkać się z żadnym rozczarowaniem. Bowiem w każdej sprawie życia rozpoznamy Boskie zrządzenie, nadzór i pieczę.

Jest to czas, by pamiętać takie wersety Pisma Świętego, jak Rzymian 8:28 – „I wiemy, że wszystkie rzeczy współdziałają dla dobra tych, którzy miłują Boga, tych, którzy są powołani według Jego postanowienia”.

Jest to dobra wiadomość, bo tak jak opór fizyczny czyni fizycznie ciała mocniejszymi, tak jak ma to miejsce z tymi, którzy podnoszą ciężary, ta sama zasada stosuje się do naszego duchowego życia.

Pierwsza bitwa jest najcięższa, a każde kolejne zwycięstwo robi się łatwiejsze, bo z każdym zwycięstwem nowa wola (wola Pana w nas) robi się silniejsza. Każde zwycięstwo przynosi swoje błogosławieństwa: coraz więcej pokoju, radości i pełnego zapewnienia wiary.

Tylko z tego punktu widzenia będzie możliwe przyjęcie z odwagą i rezygnacją wszelkich prób wiary, nadziei, miłości lub cierpliwości, jakim Pan może uznać za stosowne nas poddać.

Rozważmy krótko wersety w 5 rozdziale Ewangelii Jana poprzedzające nasz tekst.

Jezus dokonywał właśnie uzdrowień w dzień sabatu. Wielu Żydów prześladowało go, a nawet starało się go zabić, twierdząc, iż niniejsze uzdrowienia w dzień sabatu, naruszają Zakon. Jest to zapisane w wersetach od 1 do 16.

Kiedy Jezus odpowiedział: „Mój Ojciec pracuje dotąd, i ja pracuję”, Żydzi jeszcze bardziej się oburzeni, bowiem fałszywie oskarżali go o to, że rości sobie być równym Bogu. Jest to pokazane w wersetach 17-18. Jednakże zapewniło to Panu wspaniałą sposobność ogłoszenia wielkich prawd.

On wyjaśnił, że dzieła, których dokonuje, nie są jego własnym wymysłem, ale Jego Ojciec o nich nauczał i je zlecił. Jezus nigdy nie rościł sobie prawa do tego, by być autorem Boskiego prawa, ale zawsze oddawał chwałę Bogu, a nie sobie.

Jezus powiedział potem, że nauczy się i dokona jeszcze większych dzieł w przyszłości. Znajdujemy to w wersetach 19-23. On zaznaczył, że te większe dzieła będą dokonywane względem dwóch klas: Kościoła i świata. A sposobność uzyskania życia wiecznego zostanie udzielona każdej jednostce z obydwu klas. Jego uzyskanie będzie uzależnione od wiary i posłuszeństwa (wersety 24-29).

Przy okazji, Jezus zrobił tutaj aluzję do faktu, że cuda jakich dokonuje są przedsmakiem większych dzieł przyszłości. Większych przyszłych dzieł, które On wraz z Kościołem wykona względem świata. W szczególności wielkiego dzieła Restytucji – ziemskiej fazy Jego nadchodzącego Królestwa (znajdujemy to w Dziejach Apostolskich 3:19-21).

Dochodzimy obecnie do naszego tekstu, ostatniej części wersetu 30. „Nie szukam swojej własnej woli, ale woli Ojca, który mnie posłał”. Jezus objawia tutaj jedność, jaka istnieje pomiędzy Ojcem i nim samym. Nie jedność osoby, ale jedność serca, umysłu i celu. Jest to ta sama jedność, jaką nasz Pan przy innej okazji zachęcał swoich naśladowców, by zabiegali o nią. Jest to podane w Ewangelii wg Jana 17:11.

Jezus nigdy nie twierdził, że jest Ojcem ani że jest równy Ojcu. Największym roszczeniem, jakie kiedykolwiek wysunął, było to, że jest zaszczyconym przedstawicielem i posłańcem Ojca. Żydów 4:15 pokazuje, że Jezus był poddany próbie co do pełnego podporządkowania się woli Ojca, tak samo jak poddawana próbie jest także pełna wierność jego naśladowców. Jest to szczególnie pokazane w trzech pokusach, którym musiał stawić czoła na pustyni (zapisane jest to w Ewangelii wg Mateusza 4:1-11).

Klucz do jego sukcesu leży w jego odmowie wzięcia pod uwagę czegokolwiek przeciwnego planowi Boga. Obyśmy wszyscy spoglądali ku Jezusowi, jako najlepszemu przykładowi dla nas zapierania się samego siebie i zapierania się świata i zawsze szukania woli Ojca i jej wypełniania.

Po drugie, spoglądajmy ku innym wiernym przykładom: w Biblii, w historii a nawet pośród tych, których znaliśmy w naszym własnym życiu. Połączmy nasze serca, nasze modlitwy a przede wszystkim nasze nowe wole, nasze nowe ludzkie wole, i postanówmy stać się tak w pełni uświęconymi, tak w pełni odłączonymi do Pańskiego użytku, jak tylko jesteśmy w stanie. Tak jak czytamy w 1 do Tesaloniczan 4:3 – „Taka jest bowiem wola Boża, wasze uświęcenie”.

Braterstwo, udajmy się do tego wersetu. 1 do Tesaloniczan 4:3. Chcę tutaj dodać, jaka jest różnica między poświęceniem a uświęceniem. Po pierwsze, chciałbym powiedzieć, że poświęcenie i uświęcenie to prawie identyczne rzeczy. Zazwyczaj myślimy o poświęceniu jako pierwszym kroku, jakiego dokonujemy przy naszym poświęcaniu się i wchodzeniu na drogę chodzenia z Bogiem. Często czytamy ten sławny tekst z Rzymian 12:1 – „przeto błagam was drodzy bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście stawiali ciała swoje ofiarą żywą, świętą, miłą dla Boga, czym jest wasza rozsądna służba”. Często jednak nie rozważamy Listu do Rzymian 12:2, który mówi o uświęceniu. „A nie upodobniajcie się do tego świata, ale przemieńcie się przez odnowienie waszego umysłu, abyście mogli rozeznać, co jest dobrą, przyjemną i doskonałą wolą Boga”. Werset ten pokazuje, że potrzebujemy przemienić się poprzez odnowienie nie naszych duchowych umysłów, ale naszych ludzkich umysłów. Werset ten mówi o wiernym wykonywaniu naszych ślubów poświęcenia aż do śmierci.

Kiedyś jak się poświęciłem Bogu to wydawało mi się, że ta trudna część jest już za mną. W rzeczywistości jednak, pod wieloma względami, była to ta łatwa część. Jednakże, aby nikt nie był zniechęcony do poświęcenia, jest to największa pojedyncza decyzja, jaką ktokolwiek może podjąć w życiu, bowiem przynosi stukrotne błogosławieństwo dla tych, którzy dokonują tego kroku.

Drodzy Braterstwo, połączmy nasze serca, modlitwy, a przede wszystkim naszą nową wolę, po to, byśmy postanowili stać się tak w pełni uświęconymi, jak tylko jesteśmy w stanie. A następnie, polegajmy na wspomagającej łasce Pana. Bowiem on zawsze udzieli nam wystarczającej łaski w czasie potrzeby w naszym życiu. Ogólnie mówiąc, proporcjonalnie do stopnia, w jakim zachowujemy naszą własną wolę stłumioną i pozwalamy, by Boża wola w pełni rządziła w naszym życiu, w takim samym stopniu Bóg będzie w stanie używać nas bezpiecznie, abyśmy przynosili chwałę Jemu samemu, cześć naszemu Zbawcy i pomagali rozwijać Jego plan i być błogosławieństwem dla innych. Do takiego samego stopnia otrzymamy błogosławieństwo w odpowiedzi.

Zostało powiedziane, że największą rzeczą w życiu jest pozostawać w łasce Pana. Niechaj nasze modlitwy do Pana każdego poranka będą: „Niech słowa moich ust i rozmyślania mego serca będą przyjemne w Twoich oczach, Panie! Moja siło i mój odkupicielu!” (Psalm 19:15). A każdego wieczoru analizujmy miniony dzień. Oceniajmy nasze postępowanie pod kątem tego, czy wykonywaliśmy wolę Pana czy też odzywała się nasza własna wola? A potem dołóżmy modlitwę o wybaczenie naszych niedociągnięć oraz wdzięczność za siłę i łaskę, które przyniosły nam nasze zwycięstwa. Niech Pan doda swego błogosławieństwa do niniejszych słów. Amen!

Wspomniane we wpisie pudełeczko z „cukierkami” ze Słowa Bożego 🙂

„Cukierek albo psikus!” – wołają nieśmiało krwiożercze wampiry i wiedźmy, gdy otwieram drzwi mieszkania. Cóż… Mam dylemat, ale za psikusami raczej nie przepadam więc pozostają cukierki.

Wracam więc do pokoju, chwilę szukam, po czym wychodzę do licznej gromadki potworów z pudełeczkiem wersetów biblijnych, które zrobiłam na tego typu okazje. W końcu jak szaleć to szaleć.

Częstuję. Młoda, może dwunastoletnia wampirzyca, z zaciekawieniem wyciąga papierowego, kolorowego cukierka, czyta napisany specjalnie dla niej werset biblijny i uśmiecha się do mnie. Zaraz po niej swoje cukierki otwiera rezolutna wiedźma, a następne dwa tłuściutkie kościotrupy. Dostają jeszcze kilka ciasteczek – no bo musi być coś dla ciała – i tym optymistycznym akcentem żegnamy się radośnie.

Czy obchodzę Halloween? Nie, nie obchodzę, ale uważam, że to jedna z lepszych okazji do głoszenia Słowa Bożego w całym roku. W końcu niecodziennie dzieci pukają do moich drzwi, no bo i po co? A jeśli pukają to jak mam zareagować? Zbesztać je i tłumaczyć, że to, co aktualnie robią jest niewłaściwe, niedorzeczne, a może i satanistyczne? Gdybym była dzieckiem, z pewnością osoby stosujące tego typu argumenty nie przemówiłyby do mnie w ogóle.

Dla tych młodych osób to niewinna zabawa, która moim zdaniem jest przerażająca i niebezpieczna. Ale jaki mam na to wpływ? Czy jeżeli wyrażę swoje negatywne zdanie w tym temacie, to sprawi ono, że te dzieci przestaną przebierać się za potwory, wezmą moje słowa głęboko do serca i przestaną chodzić od drzwi do drzwi, by upolować jakiś nowy, czekoladowy kąsek? Szczerze wątpię.

Dlatego osobiście myślę, że danie takiej karteczki z wersetem może być korzystniejsze niż na przykład strofowanie, nie wspominając już o przepędzaniu. Przecież ja już nigdy mogę tych dzieci nie zobaczyć, mogę już nigdy nie mieć okazji, by z nimi porozmawiać.

Nie ma przypadków – nie ma z całą pewnością, a więc i te konkretne dzieci nie zapukały do moich drzwi przypadkowo. Kto wie, co może się stać? Jeśli nie teraz – to za 10, 20, a może 50 lat te dorosłe już osoby przypomną sobie biblijny werset, który dostały albo że w ogóle jakiś dostały i zechcą sięgnąć po Pismo? My nie wiemy, ale Bóg wie i daje nam sposobności do służenia Mu zawsze – na przykład w taki dzień jak dziś. Dlatego siejmy, kiedy mamy taką okazję, a wzrostem zajmie się Bóg – w stosownym czasie.

„Wszystko ma swój czas, i jest wyznaczona godzina na wszystkie sprawy pod niebem”. (Koheleta 3:1)

P.S.

Jako upadli grzesznicy mamy problemy z jednym i drugim, ale niektórzy twierdzą, że trudniej im ją rozpoznać niż pełnić. Ten wykład to próba wyjaśnienia uwarunkowań rozpoznawania woli Boga, tak by jej rozpoznawanie i następnie czynienie było bardziej świadome, łatwiejsze, a co za tym idzie – bardziej skuteczne.

Nagranie wykładu, który Adam Urban przedstawił w zborze w Chełmie 1 października 2023 r.

Chcemy zatem zrozumieć:

• jak Bóg nas prowadzi;

• co my możemy zrobić, by prowadzenie to było bardziej skuteczne / byśmy nie utrudniali tego Bogu, bo – jak się łatwo domyśleć – sukces lub porażka zależy tylko od nas, nie od Boga, który Swą część zawsze wykonuje doskonale i dla naszego najwyższego i wiecznego.

Bóg prowadzi swój lud przez 3 rzeczy:

nauki Biblii, opatrzność i ducha świętego w nas.

Który z tych elementów najważniejszy? Wszystkie równie ważne, bo już bez jednego upada cała reszta.

Zadajmy więc inne pytanie: który / które z nich zależne od nas, bo skoro nasz sukces lub porażka zależą od tego, czy my zrobimy to, co do nas należy, warto wiedzieć, co to jest. Przyjrzyjmy się więc każdemu z tych trzech sposobów prowadzenia nas przez Boga, najwięcej miejsca poświęcając temu / tym, który / które zależą od nas samych. Czy już wiemy, który lub które to będą?

1. Nauki Biblii / Prawda od Boga

Znajdziemy w niej: doktryny, przykazania, obietnice, napomnienia, proroctwa, historie, typy – wszystkie natchnione przez Boga, a więc w 100% pewne. Wszystko, co zawiera Biblia, podlega pod jedną z tych kategorii jako jeden z siedmiu kierunków jej myśli (= siedem duchów / nauk z Obj.1:4; 4:5; 5:6; jedno z 12 znaczeń słowa duch w Biblii, czyli ruach / pneuma, to nauka – por. 1 Jana 4:1 – w każdym znaczeniu słowa duch obecny element niewidzialnej mocy).

Wg 2 Tym.3:15-17 zapewniają one wszystko, co potrzebne do zbawienia (na uwagę zasługuje fakt, że w.15

Paweł musi mieć na myśli Pismo święte w znaczeniu tylko ST, do którego nauk jego zdaniem wystarczy dodać wiarę w

Jezusa, by zostać zbawionym – zarówno spod wyroku Adamowego, jak i do życia wiecznego).

W w.16 Apostoł podaje cztery zastosowania nauk Biblii, które ne zapewniają wszystko, czego dziecko Boże potrzebuje do zbawienia, bo są pożyteczne / pomocne do:

• nauki (w co należy, a w co NIE należy wierzyć.)
• obalania błędów (jak NIE należy, a jak należy postępować.)

• naprawiania / prostowania

• wychowywania / karności w sprawiedliwości

Odpowiada to dwóm przedmiotom w świątnicy – świecznikowi i stołowi z chlebami pokładnymi, które pokazują pełny zakres pokarmu dla dziecka Bożego – dla głowy (świecznik) i serca (chleby).

Trzeci i ostatni przedmiot świątnicy to złoty ołtarz – codzienne oddawanie Bogu naszych najlepszych ludzkich uczyć (kadzidła), które doprowadzane przez Boga do kontaktu z ogniem doświadczeń tworzą w wiernych miły zapach pachnących zalet charakteru, które przenikają poza zasłonę, do świątnicy najświętszej, bardzo podobając się Bogu. Są one duchem prawdy, którego nabywamy wprowadzając prawdę w życie – postępując zgodnie z jej treścią, gdyż wtedy duch zawarty w prawdzie oddziela się od niej i z umysłu, gdzie zaczyna się droga prawdy w nas, najpierw przenika do woli, a następnie powoli i stopniowo obejmuje i serce, w przypadku wierności ostatecznie wypełniając te trzy sfery naszego usposobienia – umysł, wolę i serce, czyniąc nas odpowiednimi do wiecznego życia.

Jeśli ta droga ducha prawdy z naszego umysłu do woli i serca nie zostanie nigdy rozpoczęta lub zostanie przerwana przed pełnym napełnieniem naszej woli i serca, nie będziemy się nadawać do życia wiecznego na żadnym poziomie, ale wciąż będziemy posiadać wystarczająco dużo prawdy / ducha świętego w naszym umyśle, by na tej podstawie móc popełnić grzech przeciwko duchowi świętemu, gdyż grzech przeciwko duchowi świętemu to grzech przeciwko prawdzie posiadanej w umyśle, której nie jest się posłusznym (posiadanie ducha świętego w woli i sercu uniemożliwia popełnienie tego rodzaju grzechu).

Wszyscy chrześcijanie posiadają to samo Słowo, a jednak nie wszyscy są tacy sami czy choćby z grubsza do siebie podobni, jak można by oczekiwać od wyznawców tego samego Boga i Jezusa (por. Dz.4:13 – nie poznali ich po wyglądzie, lecz po duchu podobnym do tego w Jezusie i Jego naukach). Zgodnie z zapowiedzią Jezusa, jedni pod wpływem tego Słowa są gotowi oddać swoje życie za innych, drudzy są gotowi je odebrać innym – i to chrześcijanom! Przyjdzie godzina, że wszelki, który was zabije, będzie mniemał, że Bogu posługę czyni / akt kultu przynosi Bogu (Jana 16:2).

Dlaczego? Od czego to zależy? Czy to wina Słowa Bożego, że jedni chrześcijanie prześladują i mordują innych – nie tylko pogan, których w przeszłości masowo mordowali w imię Chrystusa, ale i innych chrześcijan, którzy chcieli wierzyć i żyć inaczej od głównego nurtu kościołów nazywających siebie chrześcijańskimi, przede wszystkim w części rzymskokatolickiej, ale i protestanckiej, która także splamiła się zabijaniem braci chrześcijan tylko dlatego, że ci wierzyli inaczej od nich?

Na pewno nie jest to wina nauk Biblii, Słowa Bożego, które nakazuje miłować nawet nieprzyjaciół, lecz czegoś zależnego od człowieka, który pomimo wzniosłych i świętych nauk, jakie Bóg zawarł w Biblii, potrafi doprowadzić siebie do stanu gorszego od zwierząt lub im podobnego! Źródło tego stanu rzeczy musi zatem tkwić w czymś innym, czymś co jest zależne od człowieka, a treść Biblii na pewno tym czymś nie jest, bo Biblia pochodzi od Boga i jako taka jest czysta i święta.

I tak przechodzimy do drugiego sposobu prowadzenia ludu Bożego przez Boga, szukając wyjaśnienia tego niezrozumiałego, ale boleśnie widocznego zjawiska.

2. Opatrzność

Słowa opatrzność używamy w znaczeniu opieki Boga nad Jego stworzeniami, której pierwszy przejaw w Biblii już w 1 Moj.1:29-30.

Nas interesuje opatrzność w odniesieniu do ludu Bożego – ta zbiorowa i ta indywidualna, realizowana przez Boga przez stawianie na naszej drodze różnych doświadczeń – radosnych i smutnych – w celu rozwinięcia w nas charakterów nadających się do życia wiecznego. W ramach tej opatrzności przechodzimy wiele bolesnych doświadczeń w postaci strat, zawodów, opóźnień, ograniczeń, zwlekania, wad, braków, słabości, błędów, zaniedbań, kar, trudności, potrzeb, klęsk, nieporozumień, niezgody, podziałów, przeinaczeń, przeciwności, chorób, bólów, smutków, niebezpieczeństw i prześladowań, bo inaczej nie można rozwinąć charakteru godnego wiecznego życia, którego rozwinięcie w nas jest dla Boga ważniejsze niż nasze tzw. „szczęście” w tym życiu (Dz.14:22; Rzym.8:28; 1 Piotra 4:12-13 – ta świadomość jest źródłem pokoju Bożego (=odpoczynku umysłu i serca wynikającego ze świadomości harmonii z Bogiem i Jego zarządzeniami), nawet w czasie najciemniejszych burz życia – Fil.4:7; Jana 14:27).

Oto kilka wydarzeń z Biblii, które Boska opatrzność dopuściła dla dobra braci i sprawy Pana, których wielu początkowo nie nazwałoby wyrazem Boskiej opatrzności, lecz czymś dokładnie przeciwnym:

• dozwolenie na prześladowanie braci w Jerozolimie, by w ten sposób rozproszyć ich stamtąd po terenach wokół, gdzie istniała potrzeba głoszenia o Jezusie, co później okazało się korzystna służbą dla głoszących, jak i nowych wyznawców (Dz.8:1,4-8);

• ostry spór wśród braci kościoła pierwotnego co do obowiązku przestrzegania Zakonu przez pogan, no i

Żydów przyjmujących Jezusa, grożący pierwszym rozłamem wśród chrześcijan, będący ciężką próbą dla Pawła i Barnaby, ale ostatecznie pozwalający wyklarować prawdę na ten temat (Dz.15:1-2, 4-5, 7-11, 19-20, 28-31; do tej kategorii należą różne spory, przesiewania i rozłamy wśród braci, na które Bóg dozwala w celu oczyszczania prawdy i próbowania / doświadczania swego ludu, który w czasie rozłamów i przesiewań zawsze zajmuje jakieś stanowisko, a jeśli komuś wydaje się, że nie zajmuje żadnego, lecz pozostaje neutralny, to też je zajmuje, gdyż przed Bogiem nie ma neutralności: w Jego sprawie możemy być tylko gorący albo zimni, a bycie letnim / neutralnym = wyplucie z ust Pana / odrzucenie – Obj.3:15-16; por. też Mat.12:30);

• przeszkody w głoszeniu Ewangelii w jednym miejscu, by skierować je w inne (Dz.16:6-10, 13-15);

• cierń (zapewne słaby wzrok) w ciele Pawła, by blokować powstawanie w nim pychy (2 Kor.12:7);

• uwięzienie Pawła na 5 lat, co odciągnęło go od innej, być może bezowocnej pracy na innym polu, by w tym czasie Paweł mógł napisać listy ważne dla wszystkich następnych pokoleń Kościoła, w tym i dla nas (Rzymian, Efezów, Filipian, Kolosan, 1 do Tymoteusza, do Tytusa, Filemona); wtedy prowadził też badania, które później zaowocowały napisaniem listu do Żydów, jednej z największych, a może nawet największej księgi Biblii;

• przeżycia Piotra, od początku chodzącego za Panem, gdy w Antiochii został publicznie skrytykowany za dwulicowość, i to przez Pawła, wcześniejszego prześladowcę lud Bożego (Gal.2:11-14 – Piotr przyjął to we właściwym duchu, w cichości i pokorze jako od Pana przez Pawła, na co wskazuje jego późniejsze dobre zdanie o Pawle z 2 Piotra 3:15)?

Każdy z nas z własnego doświadczenia zna takie lub podobne bolesne doświadczenia, których nigdy byśmy nie chcieli i sami ich sobie ich nie zaaplikowali, a Bóg w swej opatrzności każe nam przez nie przechodzić, zawsze jednak dla naszego najwyższego dobra, bo taki jest nasz Bóg!

W odczytywaniu woli wyrażonej przez opatrzność ważne jest, by chcieć ją / wolę Boga uczciwie poznać, a następnie przystąpić do jej realizacji, cały czas wypatrując dalszych interwencji Boskiej opatrzności na wypadek, gdybyśmy na początku uczciwie popełnili błąd w jej odczytaniu, gdyż w takim wypadku Bóg postawi na naszej drodze przeszkody, których pokonanie będzie wymagało naruszenia albo sprawiedliwości, albo miłości bezinteresownej, która dla dziecka Bożego jest prawem obowiązującym go od chwili poświęcenia się Bogu.

Co rozumiem przez uczciwość w trakcie popełniania błędu? By zawsze był to tylko i wyłącznie błąd umysłu, nigdy serca! Błądzący w sercu są nieuczciwi, dwulicowi, oszukańczy, a Bóg takimi się brzydzi i ostatecznie odrzuca, bo szuka tylko tych, którzy uczciwie chcą poznać Jego wolę, nawet jeśli w trakcie jej poznawania popełnią błąd w umyśle i źle ją rozpoznają, gdyż wtedy wystarczy tylko szybkie skorygowanie złego zrozumienia, natomiast błądzenie w sercu wymaga lat bolesnych doświadczeń, gorzkich ziół WE / uderzeń laski żelaznej WT (por. Jana 7:17: Jeśli ktoś chce [w sercu] wypełniać jego wolę, ten będzie umiał rozeznać [w umyśle], czy ta nauka jest od Boga, czy ja sam od siebie mówię [no i czyje nauki głoszą inni głosiciele Ewangelii – te od Boga czy te od siebie, a wg w.18 decyduje to, czyjej chwały szukają – swej własnej czy Boga]

(skoro Jezus podkreśla tu znaczenie chcenia w sercu, sugeruje tym samym, że wielu po prostu nie chce, co tłumaczy trudności w przedstawianiu prawdy innym – większość jej nie chce i jej nie szuka).

Jakiekolwiek własne pragnienia, preferencje (często skrywane nawet przed samym sobą) fałszują Boską wolę dla nas: niby szukamy Boskiej woli, ale tak naprawdę mamy własne zdanie, preferencje, a od Boga oczekujemy jedynie tego, by Jego wola zgadzała się z naszą, a modlitwę traktujemy nie jako szukanie woli Boga, lecz jako wymuszanie na Nim naszej woli, często nawet szczycąc się, że jesteśmy wojownikami w modlitwie, bo potrafimy o coś prosić miesiącami lub latami, aż w końcu to otrzymamy (historia pastora, który chcąc zmusić Boga do zapewnienia pieniędzy na opłacenie czynszu za obiekt spotkań religijnych, narysował na podłodze koło, wszedł w nie i powiedział, że będzie siedział w nim tak długo, aż znajdą się pieniądze na czynsz, przy czym swoją własną rodzinę pozostawił samą sobie i zajmowali się nią obcy, podczas gdy on czekał na pieniądze).

Gotowość do przyjęcia woli Boga zamiast naszej można sprawdzić po gotowości przyjęcia woli innych zamiast naszej w codziennym życiu zawodowym, rodzinnym lub zborowym, do czego zachęca Apostoł Paweł w Efez.5:21, np. gdy bracia w zborze zdecydują w jakiejś sprawie inaczej niż chcielibyśmy tego my, czy przyjmujemy to jako wolę Pana, czy też czujemy się urażeni, stajemy z boku, nie angażujemy się, a być może nawet opuszczamy zbór lub sprawę, której dotąd służyliśmy [nieuznanie woli większości zboru możliwe tylko w sprawach dotyczących sumienia = gdyby to, co uchwaliła większość zboru, miało doprowadzić nas do grzechu przeciwko Bogu, ale takie sytuacje zdarzają się bardzo rzadko]).

Czy Boska opatrzność w naszym życiu może być odpowiedzialna za to, że źle rozpoznajemy wolę Boga? Na pewno nie, gdyż Boska opatrzność jest tak samo doskonała jak Jego Słowo, choć my możemy ją źle odczytywać i często tak robimy, ale źródło problemu nie tkwi w Słowie Boga ani w Jego opatrzności, lecz w trzecim i ostatnim sposobie prowadzenia nas przez Boga, o którym w następnej części.

Widok na Wały Hetmańskie na początku XX wieku (dziś aleja Wolności), jedną z najważniejszych promenad Lwowa.

Prawda dotarła do Łosińca (woj. lubelskie) w latach 20-tych. Najczęściej jednak przyjmowali tę prawdę ludzie biedni, biedni gospodarze, ludzie nie umiejący pisać i czytać, analfabeci, którzy na Bibliach, na śpiewnikach uczyli się czytać i pisać. Potem jednak poznał prawdę jeden z ukraińskich braci, brat Teodor Mikuła. Ten Teodor, gdy poznał prawdę, miał swego stryjecznego brata, bardzo pobożnego, Michała Mikułę, i tak starał się tego Michała pozyskać dla prawdy. Mówił: „on ma takie dobre serce, jest taki pobożny, że powinien prawdę poznać”, ale kiedykolwiek podchodził do niego z opowiadaniem prawdy, to ten Michał mówił do niego z ukraińska: „Feldku, de ty piszoł?” Gdzieś ty poszedł? „Do tich durakiw?” Do tych głupich ludzi? To nie dla ciebie to towarzystwo. On był bogatym gospodarzem i mówił: „z kim ty się tam łączysz?”.

Teodor myślał sobie: „jak ja bym go gdzieś zaprowadził do innych braci, zobaczyłby, że nie tylko analfabeci są w prawdzie, ale są bracia, którzy stoją na jakimś poziomie i przyszli do prawdy, i ten Michał na pewno by poznał ewangelię”. Zbliżała się konwencja we Lwowie i Teodorowi przyszła myśl: „O, gdybym go na konwencję zawiózł, to na pewno by prawdę poznał.” I pewnego razu pyta: „Michał, do Lwowa chciałbyś pojechać?”. Ten odpowiada: „Nie mam pieniędzy”. „No a jakbym ci opłacił i podróż, i pobyt we Lwowie, to pojechałbyś?”. „A tak to bym pojechał”. No i przychodzi czas konwencji i Teodor mówi: „Michał, jedziemy do Lwowa”. Wsiedli do pociągu i jadą do Lwowa, i dopiero wówczas Brat Teodor zdał sobie sprawę, co robi. Mówi: „no, wiozę takiego niedowiarka do Braci. A jak on powie, że on nie chce tam u Braci mieszkać?” Bo wtedy po mieszkaniach bracia tam we Lwowie gościli uczestników. „To co ja z nim we Lwowie zrobie? Gdzie ja go podzieję?”. Druga sprawa, tak sobie mówi: „Zacząłem myśleć: no jakim prawem ja go wiozę do braci, żeby go nocowali, żeby mu dawali jeść. Przecież konwencja jest dla poświęconych, a nie dla niedowiarków, dla wrogów braci”. No ale on się martwi, a pociąg jedzie dalej.

Przyjechali do Lwowa, a na ich powitanie wyszedł brat Bielec. Brat Bielec był mężczyzną można by powiedzieć niezwykle eleganckim. Nosił się zawsze bardzo starannie, miał taką hiszpańską bródkę. Był to taki, jak to się przed wojną mówiło: ładny pan. A oni przyjechali ze wsi, ubrani w taki sposób jak się wtedy ludzie na wsi ubierali.

Wysiedli jednak z pociągu, brat Bielec podszedł: „skąd przyjechaliście?”. „My, z Łosińca”. „A, to Wy bracia!”. Wycałował jednego, wycałował drugiego. Teodor wiedział dlaczego był całowany, ale Michał nie wiedział. Taki elegancki ktoś go tak wycałował. Był taki speszony, jak to się stało, dlaczego. Wsiedli do tramwaju, a brat Bielec pracował w tym przedsiębiorstwie komunikacyjnym. Przyszedł konduktor, a Bielec mówi: „za tych dwóch ja płacę”. „A kto to dla pana, panie Bielec?”. „A właśnie, to są moi bracia”. Bo on opowiadał tym pracownikom prawdę i konduktor wiedział, o co tu chodzi. Ale Michał mówi potem tak: „Ludzie patrzyli na mnie i na niego, na mnie i na niego, i gdzież ja podobny do jego brata”. Nie wiedział o co tu chodzi. Brat Bielec zaprowadził ich do domu. I ten Michał opowiada później tak: Dał nam jeść, dał nam wody, umyliśmy się, a potem przygotował mi posłanie. A potem przyszedł i mówi: „Bracie, a czy nie za wysoko ci pod głową, może niżej, czy ci będzie tak wygodnie?”. „Mnie nigdy mama nawet nie pytała czy mi wygodnie czy mi nie wygodnie. Jak się wróciło z roboty to byle się położyć i człowiek spał.” No ale potem ucałował mnie i poszedł. A ja sobie myślę: „czy mi się to śni? Czy to rzeczywiście jest prawdą, że ktoś mnie tak cudownie traktuje? I ktoś taki wspaniały…” Mówi: „uszczypnąłem się: boli, a to znaczy, że to jest prawda”.

Gdy następnego dnia Michał znalazł się na konwencji, oczywiście zaprowadzony tam przez tego drogiego brata Bielca, gdy zobaczył jeszcze potem braci, gdy usłyszał wykłady, bo oczywiście jego uszy były już teraz otwarte przez tą dobroć brata Bielca na słuchanie Słowa Bożego. I na drugi dzień był wykład do symbolu chrztu i przewodniczący mówi: „Kto chciałby jeszcze symbolizować swoje poświęcenie przez chrzest niech przyjdzie do przodu”. Michał maszeruje do przodu. Teodor za nim, szarpie go za marynarkę: „Michał, ty jeszcze nic nie rozumiesz, to jeszcze wiele czasu, zanim będziesz mógł być ochrzczony”. Ale nie dał się odciągnąć, mówi: „Ja rozumiem, to są moi bracia”. Ta dobroć przełamała go od razu. Przyjął symbol chrztu i do końca życia był wiernym bratem w prawdzie.

Przypominam sobie jeszcze jedną sytuację z tym naszym drogim bratem Bielcem. Podczas okupacji inni bracia zawiesili swoją służbę, bo przecież było to bardzo niebezpieczne. Ale brat Bielec ciągle odwiedzał zbory, jeździł mimo niebezpieczeństwa. Kiedyś przyjechał bardzo rano pociągiem ze Lwowa do Łosińca i przyszedł taki zmaltretowany, taki pobity. Myliśmy jego rany i płakaliśmy nad nim, nad tym staruszkiem, który był tak zmaltretowany. Pytamy co się stało: ano jakiś człowiek pytał go ile ma lat. Miał wtedy 77 i ten odliczył mu 77 uderzeń. Po tym umyciu, po napiciu się jakiegoś ciepłego napoju, bo jeść nie chciał, położyliśmy go do łóżka i zasnął. Przychodzili bracia, u nas miało być zebranie, ojciec mówi: „nie będzie zebrania, brat Bielec jest ciężko chory”. I gdy tak któregoś z rzędu ojciec odprawiał i gdy bracia wychodzili na zewnątrz by zdecydować co dalej robić, to brat Bielec ocknął się i pyta: „Co, co ty mówisz, zebrania nie będzie? Bracia, ja się już ubieram, zaraz będzie zebranie”. I stanął, jak gdyby się nic nie stało. Sińce na twarzy były widoczne, a one były na całym ciele. Służył braciom. Przez swoją postawę, wpoił im tyle otuchy, że bracia choć na zebranie przychodzili każdy oddzielnie, bo się bali, to z zebrania poszli wszyscy razem.

Więcej w wykładzie „Dzieci w chrześcijańskiej rodzinie”: 

Kliknij tutaj, by przeczytać całość w wersji tekstowej

________
Zobacz inne świadectwa.

Wykład archiwalny, nagrany w zborze Pana w Bydgoszczy 8 stycznia 2017 r.

Znaczenie myśli

Myśl: początek wszechświata

Myśl: początek każdego naszego działania

„Myśli to nasiona, z których wyrastają rośliny i owoce”

„Strzeż się złych myśli. Spowodowały one wiele krzywd w świecie. Uważaj na nie, módl się przeciwko nim. Przygotowują one drogę dla przeciwnika.”

„Ktokolwiek zachowuje czystość myśli, będzie potrzebował stosunkowo mało wysiłku do zachowania czystości słów i czynów.” (Charles Taze Russell)

Słowo Boże to dobre nasienie – myśli Boga utrwalone w słowach

Gdy ktoś jest bardzo mądry. Doszedł do wspaniałych rzeczy, chce je drugiemu przekazać, musi to napisać w formie książki i dopiero wtedy taka książka dociera do szkół. Mądrość kogoś b.mądrego, który swoje myśli przekazuje drugim. Tak podobnie Ojciec niebieski wspaniałe myśli przekazuje w Biblii. Są to myśli, które Ojciec niebieski nam objawił. Przyp. Sal. 9:1 – Mądrość zbudowała sobie dom i wyciosała siedem kolumn. Siedem kierunków myśli Bożych: doktryn, przykazania, obietnice, napomnienia, proroctwa, historie i typy. Boże myśli, które Pan nam przekazuje, nad którymi powinniśmy zwrócić szczególną uwagę, napełniać nasz umysł. Apostoł Paweł w Liście do Rzymian 12:2 mówi, że pierwsza przemiana jaka dokonuje się w chrześcijanie jest w myślach, a nie w czynach. A nie przypodobywajcie się temu światu, ale się przemińcie przez odnowienie umysłu waszego, abyście doświadczyli, która jest wola Boża… Nasz umysł: stąd zaczyna się początek odnowy życia chrześcijańskiego. Mózg to coś wspaniałego. (…)  Tu się odbywa rejestr. Tam się tworzy grawer, tam się ryje w naszym mózgu. Wszelkie bodźce, nasze myśli, wszystko to ryje się na naszym umyśle, może wyryć się dobre lub złe.

Patrzmy na dzieci małe: od maleńkości to dziecko wie: mały brzdąc, trzy cztery razy matka nakarmi piersią. Czy on szuka gdzie ucho, gdzie nos? Zaraz wie. Od małych lat rejestry. Jak najprędzej, ażebyśmy zawsze jak najwięcej dobrych myśli zasiać w naszych mózgach, by ryły piękne bruzdy rzeczy dobrych. Myśl jest bardzo ważna. Od myśli zależy życie wieczne bądź nie. Myśl prowadzi do pobudki, ten pobudki pobudzenie do zrobienia. Będzie czyn, potem skłonność. Będę skłonny to stale będę robił -> przyzwyczajenie, nawyk. Gdy zasieje się skłonność, wtedy zrodzony będzie charakter, zasiejemy charakter – mamy przeznaczenie, życie lub śmierć.

cokolwiek jest prawdziwego

Cokolwiek prawdziwego – o prawdzie rozmyślajcie, co nam to daje: rozmyślać o prawdzie? Np. my dziś jesteśmy bombardowani z różnych stron na nasz umysł. Oglądamy TV, widzimy coś, skończyło się. I teraz co ja z tego mogę na chwałę Bożą wyciągnąć? Zapominam o tym co się stało, jeśli nie jest to mądre, dobre. Jak on tak mógł postąpić? Jak on mógł ją otruć? I takie myślenie o otruciu żony, w pracy się dzielimy (widzieliście ten film)? Widziałem, skończyło się ,przeleciało. Jak do jakiejś rzeczy lub do czegoś przyłożymy serce to jest wtedy dla nas grzechem. Ale gdy nie przykładamy serca, to czy to nam zaszkodzi? Nie. Możemy mieć TV – nie zniszczy życia chrześcijańskiego, ważne jest jakie są nasze myśli. Rozmyślanie o prawdzie jak najwięcej. To o czym rozmyślamy to prawda Słowa Bożego. Och, my mamy nieraz egzaminację. Gdy weźmiemy inną książką, światową, żeby to się skończyło, bo już nie mogę, a jak bierzemy literaturę Prawdy, aż się płakać chce.Tak się rozczulił czytając prawdę Boską. Gdy się człowiek urwie i może postudiować, pobadać. Jakie to jest piękne gdy to serce przyłożymy do prawdy Słowa Bożego.

rzeczy prawdziwe…
„Rzeczami prawdziwymi są rzeczy Boskiego planu.” (Paul S.L. Johnson)

– czy Bóg mnie nie opuści? (obiecał, że nie)

cokolwiek poczciwego

rzecz poczciwa: godna czci, mamy rozmyślać o takich rzeczach, które są godne czci. Może być coś prawdziwego, ale czy jest godne czci? Brat coś zlego zrobił, a ja będę o tym tylko myślał. Znów źle zrobił. No ja o prawdzie rozmyślam. TO jest prawda, to fakt, ale czy to jest godne czci. Czy to da komuś jakiś szacunek, jakąś pomoc?

Musimy dojść do tego stanu: ja mam takie warunki życia, Pan mi to dał, będę za to Bogu wdzięczny, zadowolenie, albo odwrotnie: miłość obowiązkowa do braic. Ja muszę z obowiązków –popatrzeć, że coś od siebie chciałbym dać tej drugiej stronie, a wielu jak się żeni to jak do magazynu wchodzą: Mąż, anreszcie się pozbędę kłopotu – i żądają od tej drugiej strony. Każdy precyzuje co chce. Ale co ty chcesz dać do tego małżeństwa? Był jeden brat który miał żonę przeciwną, światową, była jego największym wrogiem, ajk on do brata Jolly przytsedł i mówi: ja nigdy nie wyrobię miłość oboiwążkowej, do żony itd. A brat Jolly mówi: Zobacz czy ona coś dobrego ma, coś sprawiedliwego w sercu, idzie do domu: co tu znaleźć? Ale wszedł do domu i ona krzyczy. Co tu dobrego? Patrzy, mieszkanie posprzątane. Już myślał tylko o tych dobrych cechach swojej rzeczy. I tak myśli: ja mam dobrą. Patrzy: obiad smaczny ,dobra gospodyni, jak wspaniale gotuje, dalej patrzy – czystą koszulę ma i tak mówi: coraz szlachetniejsze rzeczy w tej żonie. I nagle ona mówi: co się z tym mężem stało, on taki miły dla mnie? I ze względu na zmianę jego rozmyślania i ona stała się mu bliższa. Ona coś też wymaga, jakiejś wdzięczności. Tak samo w zborze, w pracy.

Prawdziwe, lecz nikczemne, niegodne myśli podsuwane naszym umysłom są, być może, najczęściej związane ze słabościami, błędami, głupotą i nie wiadomo czym jeszcze, naszych bliźnich i przyjaciół. Zachowywanie takich myśli, rozważanie ich będzie dla nas niekorzystne, lecz im szybciej je zrozumiemy i odrzucimy tym lepsze, tym szczęśliwsze, tym zacniejsze będą nasze serca. Odrzucenie tych niegodnych myśli pozostawi nam sposobność i energię, jeśli tego zechcemy, do poświęcania więcej czasu na rzeczy, które nie tylko są prawdziwe, lecz także prawe, godne naszej uwagi jako nowych stworzeń w Chrystusie Jezusie. – -Sz.B. nr 113

cokolwiek sprawiedliwego

„…sprawiedliwość to dobra wola, jaką jesteśmy winni z wdzięczności za dobro nam wyświadczone. Aby rozwinąć ją w charakterze, konieczne jest rozważanie w sercu naszych zobowiązań względem Boga i człowieka we wszystkich sprawach życia…” (Paul S.L. Johnson)

Jak bylibyśmy ostrożni w zakresie tego, nad czym rozmyślamy, gdyby Bóg uczynił nam głowy ze szkła, tak żeby inni mogli zajrzeć do środka i o każdej porze odczytać nasze myśli. Gdybyście byli w jednym wagonie z połową tuzina innych osób i one wszystkie by was obserwowały, wy zaś wiedzielibyście, że mogą zobaczyć, co jest w waszej szklanej głowie, bardzo byście uważali na swoje myśli. Powiecie: »Cieszymy się, że nie mamy szklanych głów«. A jednak macie. My wszyscy mamy szklane głowy, ale Bóg w swej mądrości uczynił nasze głowy ze specjalnego rodzaju szkła. Wiedział, że jeśli zrobi je ze zwykłego szkła, tak żeby nasze otoczenie mogło czytać, co jest w naszej głowie, świat popadłby w jeszcze bardziej zepsuty stan, niż zamierzał On dozwolić.

cokolwiek czystego

Czystość myśli to bezgrzeszny Cel chwalenia Boga. Oczyścić myśli od tych brudów, od przykrych, złych spraw. TO tak cudowne osiągnięcie, że to większa zmiana w naszym życiu jak dzień na noc. Nie przejmować się, w bezgrzeszny sposób chwalić Ojca niebieskiego

„Usuńmy z naszych rozmów i z naszych myśli wszystko to, co mogłoby nas i drugich zanieczyścić i usidlić.” (TP nr 242, s. 4)

Rozmyślajmy w granicach Objawienia

U steru musi być wola – nowy burmistrz miasta.

Brudne domysły, dwuznaczne dowcipy, zmysłowy artyzm, i wszelkie inne plugastwa są obrzydliwością dla umysłu czystego. Czysty umysł rozkoszuje się w otoczeniu czystych i w rozmyślaniu nad tym, co jest zacne, cnotliwe, prawdziwe i piękne. Błogość takiego stanu umysłu i serca, przewyższa pojęcia nieczystych, do takiego stopnia, że żadną miarą nie może być przez takich oceniona. Uszczęśliwiający i uszlachetniający wpływ takiego stanu objawia się najlepiej w oczyszczających skutkach — w czystości ciała i ubrania — co dodaje nowej energii i żywotności nawet fizycznej części człowieka.

„Jak człowiek myśli takim też jest.”

cokolwiek przyjemnego

Jak może być rzecz przyjemna, gdy jest zawsze pełna cichości, łagodności. Taki człowiek jest zawsze mily. Jak jest człowiek tak hałaśliwy, że spać człowiekowi nie daje to jest rzecz okropna, nic nie ma gorszego. Jak dziś wygląda ta cichość? Jak możemy Bogu dziękować, ze jesteśmy w prawdzie, ta prawda to klej, który łączy i zespala. Potrafi przebaczyć, potrafi ugasić coś, co się zapaliło, przykryć. Bądźmy takimi miastami ucieczki w życiu, żeby drudzy chcieli uciekać do nas w kłopotach, doświadczeniach…

„powinniśmy miłować i praktykować to, co czyste do tego stopnia, by to, co nieczyste było dla nas tak bolesne i trapiące, byśmy pragnęli usunąć to z naszej pamięci. Będzie to możliwe jedynie przez ciągłe rozmyślanie o rzeczach czystych i unikanie myślenia o rzeczach nieczystych. Powinniśmy dostrzegać prawdziwe piękno i je oceniać (…) Na ile to będzie dla nas możliwe, będziemy wtedy mogli dostrzec piękno doskonałego charakteru Boga oraz naszego Pana Jezusa Chrystsua, a odpowiednio – także piękno widoczne w naśladowcach Jezusa, postępujących ściśle Jego śladami.” (Charles Taze Russell)

R-672

MYŚLI

ALEX D. M’RAE

Myśli mają potężną moc, zarówno w kierunku dobra, jak i zła, jeśli chodzi o nasz wpływ na bliźnich. Obrazowo mówiąc, powinniśmy zawsze myśleć w promieniach słońca. Myśli, których nie uważa się za złe ani nieprzyzwoite, mogą mimo wszystko mieć bardzo zgubne skutki. Myśli pełne niezadowolenia mogą przynieść temu, kto je pielęgnuje oraz jego bliźnim tyle samo nieszczęścia, co myśli rażąco nieczyste. Nie wiem, czy kiedykolwiek ustalono ponad wszelką wątpliwość, że niezadowolenie ukwasiło mleko w piwnicy, ale widziałem wiele rzeczy w domu zdecydowanie przez nie ukwaszonych. Zadowolenie zaś osładza i rozjaśnia wszystko wokół. Pogodne spojrzenie, radosny, czarujący uśmiech, miłujące słowo i miły gest – wszystko to można wywieść od myśli pełnych zadowolenia. Jeśli mamy okazję rozmawiać lub pisać do znajomego lub brata, nigdy nie powinniśmy zaczynać wyliczać naszych prób, potrzeb i nieszczęść, ani użalać się nad swoim losem bez potrzeby, lepiej od razu zepsuć mu nastrój. Wyliczajmy raczej łaski Boże i pomagajmy naszym przyjaciołom czynić to samo. Wtedy i my, i oni zostaną pobłogosławieni szczęściem, zadowoleniem i chwałą, przynoszącymi przez nasze dziękczynienie chwałę Dawcy wszelkiego dobra.

Ten okropny duchowy potwór, jakim jest pokusa, rzadko atakuje prawdziwie zadowolony umysł, gdyż jesteśmy „kuszeni, gdy pociągają nas nasze własne grzeszne pragnienia i ulegamy”.

Niezadowolenie może nawet mieć przykre myśli o Diable, jeśli nie ma on pod ręką jakiejś bardzo dobrej pokusy, gdy jest potrzebna.

Można by zapytać: czy możemy kontrolować swoje myśli i utrzymywać je na właściwych torach? Czy możemy zapobiec temu, by nie przychodziły nam do głowy złe myśli? A propos tego, moja matka mówiła mi: nie możesz przeszkodzić ptakom w lataniu nad twoją głową, ale nie musisz pozwalać im budować gniazda w twoich włosach”.

Paweł, który trzymał swe ciało w poddaństwie przy pomocy czystego i pełnego energii umysłu oraz przez ducha łaski, mówi o poddaniu każdej myśli w niewolę posłuszeństwa Chrystusowi. Możemy utrzymywać swój umysł w czystości i wolności przez ciągłe dostarczanie mu czystego pokarmu do rozmyślań. Tak jak worek napełniony pszenicą ma niewiele miejsca na plewy lub inne odpadki, tak umysł napełniony dobrymi rzeczami nie może przechowywać złych myśli.

Pan otoczył nas dobrymi rzeczami, wśród których możemy pracować, o których możemy czytać i rozmawiać, i którymi możemy zająć nasze myśli.

Dlatego „cokolwiek jest prawdziwego, uczciwego, sprawiedliwego, czystego, przyjemnego, cokolwiek chwalebnego, jeśli która cnota, jeśli która chwała, o tym rozmyślajcie” – Świt Poranka.

cokolwiek chwalebnego

jeźli która cnota

Co jest cnotą i godne chwaly…

„na niskim poziomie rozmyślań znajdują się rzeczy, na wyższym – osoby, lecz na najwyższym – szlachetne myśli i zalety, szczególnie te istniejące w Bogu, Chrystusie i świętych.  Jest to także najlepszy sposób stania się takimi, jak oni.” (Paul S.L. Johnson)

Najprostsze rozmyślanie: o rzeczach. O meblach sasiadów. O samochodzie. O wycieczce. O remoncie. O ubraniu. O krawacie. O lodówce. Całe życie myślimy wokoło tych rzeczy. A to tylko rzeczy… Drugie rozmyślanie: o osobach, ale najwyższe: cnoty i chwały. Jak ja wyglądam w charakterze, jak się prezentuje przed Ojcem niebieskim? Gdyby Jezus w tej chwili tutaj wszedł, jak byśmy wyglądali? Czy byśmy się ucieszyli? Gdy tak spojrzymy na siebie to widzimy ile nam jeszcze brakuje. I tu też pojawia się pytanie: dlaczego taka ważna jest ta myśl? Bo dziś diabeł szczególnie atakuje w naszych głowach. Anioł stróż po prawej stronie, lecz po lewej „anioł stróż” diabła. Żołnierze Chrystusa to jawni przeciwnicy diabła. Nie jest to łatwe… Dam Ci zaraz srogie lanie. Często spotykamy ludzi roztrzęsionych, niemalże do granic rozpaczy, bo nie dają sobie rady ze złymi myślami. Dopadają nas złe myśli i gorączkowo usiłujemy się ich pozbyć. W ten sposób nigdy się od nich nie uwolnicie. To tak, jakbyście chcieli miotłą zamieść ocean. Powiem wam, jak zamieść ocean, żeby nigdy nie powrócił. Nie bierzcie miotły; weźcie coś bardziej solidnego. Weźcie urwisko i spuśćcie go na dół; ocean nie wydostanie się z powrotem, gdyż znajduje się tam urwisko. Gdy zła myśl usiłuje się wedrzeć, obierzcie na jej miejsce myśl dobrą. Nie podejmujcie gorączkowych wysiłków, by usunąć złe myśli. Przypomnijcie sobie kilka urywków z Pisma Świętego, zaśpiewajcie jakąś pokrzepiającą pieśń, w miejsce złych myśli przywołajcie dobre.

W związku z tym przypomina mi się opowieść jednej siostry z Chicago; nigdy tego nie zapomnę. Sądzę, że jest to jedna z najbardziej praktycznych porad, jakie kiedykolwiek słyszałem. Siostra ta musiała codziennie dojeżdżać do centrum miasta do pracy, co zajmowało jej dwie godziny – jedną godzinę w tamtą stronę i jedną z powrotem, wieczorną porą. Próbowała przeznaczać te dwie godziny na czytanie czegoś pożytecznego, ale miała problemy z oczami i musiała z tego zrezygnować. Potem usiłowała rozmyślać w tym czasie o duchowych sprawach, ale tyle rzeczy ją rozpraszało, że myśli jej uciekały i nie za bardzo jej się to udawało. W końcu wymyśliła sposób, jak spędzać te dwie godziny pożytecznie bez konieczności czytania i wytężania wzroku jak wcześniej. Po zapłaceniu za przejazd czytała reklamy: PROSZEK DO PRANIA „ZŁOTY PYŁ” albo HERBATA LIPTON itp. Powiedziała, że spędzając dwie godziny każdego dnia na czytaniu tych napisów, czuła się znacznie bliżej Pana; otrzymywała tak wielkie błogosławieństwo, że prawie z niechęcią wysiadała z pojazdu. Gdy to usłyszałem, pomyślałem: »Dziwny to sposób otrzymywania błogosławieństwa«; gdy jednak dowiedziałem się, jak ona to robiła, uznałem, że jest to jedna z najbardziej przydatnych porad, jakie kiedykolwiek usłyszałem. Brała ona różne litery z każdego słowa reklamy. Weźmy jako przykład ów „ZŁOTY PYŁ”. Brała ona literę „z” i wymyślała co najmniej trzy wersety biblijne zaczynające się od „z”. Po wymyśleniu wersetów na literę „z” brała kolejną z danego słowa i postępowała w taki sam sposób. Jak doszła do „o”, to na przykład przypomniała sobie: „Ojcze nasz, któryś jest w niebiesiech”. Następnie „t” itd. To bardzo rozwinęło jej pamięć dotyczącą wersetów z Pisma Świętego. Można też wymyślać pieśni zaczynające się na daną literę. Można pomyśleć o jakimś przymiocie charakteru, np. na literę „p” – „pobożność.” Później weźmy np. „ł”. Jaka dobra cecha zaczyna się na „ł”? „Łagodność.” I dalej kontynuujmy z innymi literami. Można by też wymyślać złe cechy zaczynające się od tych liter. W ten sposób przekonujemy się, jak z najprostszych życiowych okoliczności będziemy w stanie odnieść błogosławieństwo; możemy otrzymać pomocne lekcje i zbliżyć się do Pana.

jeźli która chwała

Umysł jest polem walki, a myśli to nasi żołnierze. Im więcej myśli dobrych, tym silniejsza armia zdolna do przezwyciężenia. Williamson:

1/ uchwyć inicjatywę w swoim ręku (nie pozwól by inicjatywa była wytrącona), np. martwię się – zmartwinie mnie dobija, nie mogę go uchwycić: inicjatywa jest w ręku zmartwienia; utracę pokój, radość w sercu, społeczność z braćmi. Ale gdy mam inicjatywę w ręku: nie pozwolę się pokonać, będę zawsze Boga chwalił, ja decyduję o sobie, niech drugi mówi co chce. Mała dziewczynka: w szkole nauka o powstaniu życia, przez ewolucję człowiek powstał. A ta dziewczynka wstała i mówi: ja wierzę, że Bóg stworzył człowieka. Nauczycielka mówi – pierwszy raz spotykam takie dziecko. Potrafiło okazać inicjatywę. Ja nie wierzę, że z małpy powstawał. Bóg mnie stworzył. A my się nieraz boimy wziąć inicjatywę w rękę. Ja będę Bogu służył, najpiękniejsza służba

2/ Nie zezwolić na żaden wyjątek, nieraz myślimy – tak jest – trochę można, to nie jest takie złe, to jedno możesz. Właśnie to nam szkoli, nie możemy dozwolić na żaden wyjątek w naszmy życiu. Nie dam, nie pozwolę. Gdy taki wyjątek dozwolimy to tak jakbyśmy drzwi diabłu otworzyli, teraz wszedłem i weź mnie wyrzuć. Jak on dostanie się przez taki wyjątek, wstawi stopę w drzwi, to trzeba walkę, silną walkę, diabeł tak nas umęczy, będziemy płakać jak małe dzieci, jak mnie ten diabeł męczył przez to zło. Dlaczego? Bo furtkę mu otworzyłeś, dozwoliłeś na wyjątek zły w swoim życiu chrześcijańskim. Nie. Na żaden wyjątek się nei zgodzić.

3/ uchwycić pierwsza dobrą sposobność do wykonania. Nie jutro , nie pojutrze, dziś ,w te chwili, teraz muszę zrobić coś dobrego, muszę teraz zmienić coś w życiu…

4/ codzienna praca, codzienne ćwiczenie, co dzień głęboko zwracać uwagę na nasze życie, o naprawdę gdy tak o tym rozmyślamy, czy nie jest to przyjemne? Gdy ten umysł jest w dobrym kierunku, to jest to zwycięstwo.

Przyp. Sal. 16:32 – Cierpliwy jest lepszy niż mocny,
opanowany – od zdobywcy grodu.

„Pewien utalentowany artysta malarz stał pewnego razu przed arcydziełem najgenialniejszego malarza tego wieku. Nigdy nie spodziewał się go przewyższyć ani nawet mu dorównać. Jednakże ta znaczna wyższość nie przygnębiła go ani zniechęciła. Zobaczył on przed sobą urzeczywistnienie tych pojęć, jakie już dawno przesuwały się przed jego umysłem w jakiejś nieokreślonej formie; w każdym szczególe i w każdej linii tego obrazu odczuwał niezmierną wyższość ducha artystycznego. Tak stojąc zapatrzony w ów obraz, serce jego wezbrało wzruszeniem, uczucia jego uniosły się, a odwróciwszy się rzekł radosny: «I ja też jestem malarzem!» Niechaj i wierzący, w zakłopotaniu swoim spojrzy na Chrystusa, na to uosobienie Najwyższego i Najświętszego ze wszystkich pojęć i niechaj patrzy, aż serce jego odczuje Jego ducha i wdzięk, potem może spojrzeć na świat i wierząc oświadczyć: «I ja też jestem chrześcijaninem».”
…
„Chrześcijanin tylko wtedy rozwija się na obraz Boży, wzmacnia się w wierze i nadziei, gdy uczy się odwracać swe oczy od samego siebie i patrzy na Chrystusa.”

Starajmy się być bardziej statecznymi, niech te pożądliwości młodzieńcze już nie atakują… Żywe listy…. Świat będzie nas czytał na każdym kroku. Jak postępujemy? Gdy będziemy wierni prawdzie nasze życie skończy się szczęśliwe. Nie pozwólmy by coś miało nas odciągnąć od prawdy. Bądźmy wierni jak Noemi, która wróciła do Betlejem – do domu chleba, nie idźmy do ziemi moabskiej: nominalnego chrześcijaństwa, bądźmy wierni jak Ruta, która powróciła ze swoją teściową.

„Uważam, że zbyt lekkomyślnie obchodzimy się z naszymi myślami. Swoimi dolarami nie szastalibyśmy tak, jak robimy to z myślami, a przecież nasze myśli są warte więcej niż dolary.” (Benjamin H. Barton)

„Często komplikujemy sprawy w naszym umyśle przez zbytnie roztrząsanie. Im prostszy będzie nasz sposób myślenia, tym lepiej.” (Charles Taze Russell)

Wzrastaj w łasce – 2 Piotra 3:18

Pytanie: Jak rozumieć werset z 2 Piotra 1:20: „Żadne proroctwo pisma nie jest własnego wykładu”?

Odpowiedź: Wierzymy, że poniższy cytat jest lepszym tłumaczeniem oryginału: „Nie można zapowiedzi prorockich tłumaczyć według własnych [czyichś] zapatrywań” (BWP), to znaczy, że Pismo Święte nie powinno być interpretowane według czyichś własnych poglądów, przypuszczeń, spekulacji, kaprysów czy życzeń.

Z następnego wersetu, który podaje powód tego wyjaśnianego przez nas stwierdzenia, wydaje się wynikać, że jest to właściwa myśl. Powodem, dla którego ludzie nie powinni interpretować Pisma Świętego dowolnie, według swoich własnych poglądów, przypuszczeń, spekulacji, kaprysów czy życzeń, jest fakt, że oni nie stworzyli Pisma Świętego, „nigdy bowiem proroctwo nie pochodziło z woli ludzkiej” – nie było wymyślone przez człowieka; ponieważ pisarze Pisma Świętego kierowani Duchem Świętym mówili i pisali pod natchnieniem Boga, który mówił i pisał przez nich. Zgodnie z tym w. 21 (por. z 2 Tym. 3:16) wskazuje, że Pismo Święte powstało przez działanie Ducha Świętego (różnymi sposobami) na umysły jego pisarzy.

Dlatego werset 20 przez kontrast sugeruje, że właściwa interpretacja Pisma Świętego nie może pochodzić z ludzkiego umysłu, lecz jedynie z tego samego umysłu, który stworzył i zainspirował Pismo Święte, mianowicie, ze świętego umysłu Boga. Dlatego, tylko dzięki oświeceniu przez świętego Ducha Bożego można zrozumieć i interpretować Pismo Święte, rozumiejąc, że ono nie było dane przez człowieka, lecz przez Boga za pośrednictwem Jego Świętego Ducha. Dlatego w. 20 potępia wszystkie ludzkie spekulacje, poglądy, przypuszczenia, kaprysy i życzenia, jako podłoże do właściwej interpretacji Pisma Świętego.

Zatem, jak Pismo Święte ma być interpretowane? Odpowiadamy: W miarę jak nadchodził odpowiedni czas na zrozumienie pewnych fragmentów Biblii przez lud Boży, Pan przez szczególne oświecenie działał na umysły szczególnych posłanników lub „aniołów”, czyli sług prawdy w siedmiu okresach Kościoła (Obj. 1:20; 2; 3) – od czasów Apostołów Pan działał zazwyczaj na umysł jednego szczególnego sługi Prawdy w danym czasie – udzielając mu właściwego zrozumienia tych części Biblii, które stawały się na czasie, a ci słudzy przekazywali te interpretacje ludowi Bożemu.

Lecz ktoś może zapytać: Ponieważ różne grupy, włączając te bardzo sekciarskie, twierdzą, że ich nauczyciele mają to szczególne oświecenie, jak można określić, kto posiada właściwą interpretację?

Odpowiadamy: Tylko prawdziwe wyjaśnienia są zgodne z siedmioma aksjomatami biblijnej interpretacji, to znaczy, że każdy biblijny fragment lub doktryna musi być interpretowany zgodnie z: (1) samym sobą, (2) wszystkimi innymi fragmentami Biblii, (3) wszystkimi innymi doktrynami Biblii, (4) Boskim charakterem, (5) okupem, (6) faktami i (7) celami Boskiego planu.

Każdą interpretację proponowaną nam przez tych, co do których mamy powody by wierzyć, iż są nauczycielami Boskiej prawdy, powinniśmy osobiście poddawać tym siedmiu pewnikom, jako probierzowi, by wykazać czy jest ona prawdą, czy też błędem. Jeśli jakaś interpretacja, zgadza się, jest w harmonii z tym siedmiokrotnym probierzem,bjest ona prawdziwa; jeślibnie, jest błędna. Nie powinniśmy przyjmować jakichkolwiek nauk ślepymi i niekwestionującymi umysłami, lecz powinniśmy „sprawdzać duchy”, to znaczy nauki, by „doświadczać wszystkiego” za pomocą tych siedmiu pewników i „trzymać się” jedynie tego, co jest „dobre”, co wytrzyma próbę tego siedmiokrotnego probierza (1 Jana 4:1, WP; 1 Tes. 5:21).

___
Źródło: „Sztandar Biblijny”, nr 267, s. 78.

„Podstawą naszej wiary powinny być wyraźne biblijne oświadczenia, a nie dziwaczne interpretacje dołożone do nich przez niektóre osoby.”
Źródło: „Sztandar Biblijny”, nr 269, s. 9.

Kochać na zabój – czy będzie to dobry tytuł? Co to tak naprawdę do końca znaczy?

Ogólnodostępna definicja mówi, że 'kochać na zabój’ to znaczy:

– zupełnie
– kompletnie
– być czymś ogarniętym
– bez opamiętania
– żarliwie
– gorliwie
– po uszy
– oddanie
– mocno
– na całego
– gorąco
– na maksa

Oddać się w pełni. Tak jak jest nasze poświęcenie, jak oddajemy się Panu, to oddajemy się w pełni. Kiedy jednak człowiek przychodzi do Boga, kiedy uwierzy w Boga, w Jego istnienie, w Syna Bożego, w to, co Bóg dla nas przygotował przez swojego Syna, to tyle tylko wiemy, jesteśmy czystą kartką.

Co więc robić dalej i czym powinniśmy się kierować w naszym życiu? Zachęcamy do wysłuchania wykładu w szkole proroczej zboru Pana w Bydgoszczy przedstawionego przez brata Marka Okońskiego, 7 marca 2022 r.