W tym wykładzie brat Marek Bejger rozważa słowa zapisane w Objawieniu 6:10: „Dokądże, Panie…?” – pytanie wyrażające tęsknotę za Bożą sprawiedliwością i zakończeniem panowania zła.

Rozważanie ukazuje biblijną naukę o czasie, w którym Bóg będzie sądził ludzi i narody. Wykład zwraca jednak uwagę, że w Piśmie Świętym sąd Boży nie oznacza jedynie wydania wyroku, lecz przede wszystkim proces prowadzący do przywrócenia sprawiedliwości i naprawienia skutków grzechu.

Zgodnie z biblijnym znaczeniem urzędu sędziego, ostatecznym celem Boga jest restytucja – odnowienie ludzkości i pojednanie człowieka z Bogiem przez Jezusa Chrystusa. To przesłanie pełne nadziei, ukazujące Bożą sprawiedliwość w harmonii z Jego miłością i miłosierdziem.

📖 Zapraszamy do wysłuchania i wspólnego rozważania Słowa Bożego.

________
Autor obrazka wyróżniającego: David Welch

Wykład wygłoszony przez brata Wiktora Szpunara na spotkaniu chrześcijańskim w Bziance, 11.07.2026:

W takich chwilach, gdy na coś czekamy, nasze myśli skupione są na tej rzeczy. Gdy rodzice chorego dziecka czekają pod salą operacyjną nie zastanawiają się nad polityką ani kursem walut. Czekają tylko na jedno zdanie lekarza: „Operacja się udała.”

W Biblii noc to czas oczekiwania w trudnych warunkach. W Psalmie 130:6 autor napisał: „Moja dusza oczekuje Pana bardziej niż strażnicy świtu, bardziej niż ci, którzy strzegą do poranka.” (UBG) Porównanie mówi o kimś, kto czeka na koniec nocnej zmiany.

W Psalmie 30:5 czytamy o Bogu: „Albowiem prędko przemija gniew Jego, ale po wszystek żywot trwa dobra wola Jego; z wieczora bywa płacz, ale z poranku wesele.” (BG) Biblia Tysiąclecia oddaje końcówkę: „Płacz nadchodzi wieczorem, a rankiem – okrzyki radości”. UBG: „Choćby płacz trwał przez noc, rankiem nastanie radość.”

I myślę, że każdy z nas miał kiedyś taką swoją noc. Trudny moment w życiu. Może trwał godzinę. Może dzień. A może tygodnie, miesiące albo lata? Może ktoś dzisiaj na sali lub w internecie nadal czuje się jak w trakcie takiej nocy. Psalmista też to przeżywał, ale napisał, że noc nie trwa wiecznie i że Boska ‘dobra wola’ albo ‘życzliwość’ jest o wiele większa niż Jego gniew.

Brat Russell dostrzegł, że Psalm 30:5 nie mówi jedynie o doświadczeniu Dawida. Od tego właśnie wersetu rozpoczyna się pierwszy wykład „Boskiego Planu Wieków” zatytułowany „Ziemska noc grzechu zakończy się porankiem radości”. Brat Russell widział w tym wersecie obraz całej naszej historii – długą noc grzechu, cierpienia i śmierci, po której nastąpi poranek radości, odnowienia i zmartwychwstania.

W tej długiej nocy wielu przeżywało swoje koszmary. Jedni bali się wiecznych mąk, inni zwątpili, że poranek w ogóle nadejdzie. A jednak Boski plan nie zatrzymał się ani na chwilę. Co pewien czas Bóg wyznaczał kolejne przełomowe momenty, w których dawał ludziom więcej światła.

Noc i dzień w Boskim planie

Takie szczególne momenty Biblia określa jako mniejsze dni, po których następowały mniejsze noce. Jest to inny obraz od tego, w którym cały czas panowania grzechu i śmierci nazwany jest nocą. Każdy z takich dni przynosił więcej światła niż poprzedni, a każda noc dawała więcej lekcji, jakie skutki przynosi zło i niewierność Bogu. Nie mamy dziś czasu na wszystkie  szczegóły – ale kto zechce, znajdzie je w 9. rozdziale „Księgi Liczb” (E8) br. Johnsona.

Oczywiście w żadnym z tych okresów Bóg nie zostawia swojego ludu w całkowitej ciemności. Według Ps. 119:105 – „Twoje słowo jest pochodnią dla moich nóg i światłością na mojej ścieżce”.

To co przyświeca w danym okresie to Słowo Boże. Mówimy jednak o symbolicznej nocy i dniu. Spójrzmy więc na pewne ustalone przez Boga prawa natury opisane w 1 Moj. 1:16. „I Bóg uczynił dwa wielkie światła: światło większe, aby rządziło dniem, i światło mniejsze, aby rządziło nocą, oraz gwiazdy”.

Te dwa wielkie światła to Słońce i Księżyc. Księżyc nie ma własnego światła – jedynie odbija światło Słońca. Ten obraz płynący z natury ma głębokie znaczenie symboliczne. Biblia ukazuje Stary Testament jako zapowiedź Jezusa Chrystusa i wszystkiego, co jest z Nim związane. Dlatego w Piśmie Świętym ST jest przedstawiany m.in. jako cień, typ albo obraz/model przyszłych rzeczy.

Można więc powiedzieć, że Wiek Żydowski, w którym Bóg w szczególny sposób prowadził Izrael, przypominał czas nocy i światła Księżyca – światła odbitego i przygotowującego na coś większego („są to tylko cienie rzeczy przyszłych” Kol. 2:17). Z tej persepktywy objawienie się Mesjasza w 29 roku n.e. po chrzcie w Jordanie było jak nadejście dnia i wschód Słońca, które przyniosło prawdziwe, pełne światło.

Czytamy o tym w 9. rozdziale Ks. Izajasza, a później słowa te przywołuje Ewangelista Mateusz. Mat. 4:13-17 – „A opuściwszy Nazaret, Jezus przyszedł i zamieszkał w Kafarnaum, które leży nad morzem w granicach Zabulona i Neftalego. Aby się wypełniło, co zostało powiedziane przez proroka Izajasza: ziemia Zabulona i ziemia Neftalego, wzdłuż drogi nadmorskiej, za Jordanem, Galilea pogan. Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światłość wielką, a siedzącym w krainie i cieniu śmierci wzeszła światłość. Od tego czasu Jezus zaczął głosić i mówić: Pokutujcie, przybliżyło się bowiem królestwo niebieskie.” (UBG)

Ludzie czekali na Mesjasza. I nagle… nastał dzień. Ludzie widzieli Jezusa, słuchali Go i doświadczali Jego mocy. Światło Prawdy i Ducha Prawdy było ogromne. To był czas wielkiej pracy. Biblia i sam Jezus tę pracę porównuje do Żniwa i do pracy żniwiarzy. Było to podsumowanie pewnej epoki.

Jednak Jezus ostrzegał w tym czasie. „Trzeba nam pełnić dzieła Tego, który Mnie posłał, dopóki jest dzień. Nadchodzi noc, kiedy nikt nie będzie mógł działać [albo: pracować].” (Jana 9:4)

Jak każda praca, żniwo też miało swój wyznaczony czas. Chodziło o pracę żęcia WŻ, o zebranie razem tych Żydów, którzy mogliby stanowić zalążek Królestwa. Bo przyjdzie noc gdy nie będzie już można tej pracy wykonać. I faktycznie taka noc nadeszła, gdy wojna żydowska doprowadziła do śmierci około miliona Żydów (wg Józefa Flawiusza) i do rozproszenia pozostałych. To symboliczna noc położyła kres tej pracy.

Ten moment historii – od czasu gdy Jezus rozpoczął swoją misję i powołał Dwunastu, aż do końca tego żniwa dobrze przedstawia Obj. 12:1 –
„I ukazał się wielki cud na niebie: Kobieta ubrana w słońce i księżyc pod jej nogami, a na jej głowie korona z dwunastu gwiazd.”

Ta kobieta to kościół Chrystusowy. NT to słońce, a ST to księżyc. Czy kościół deptał ST? Nie, ale stał na nim jak na swoim fundamencie/ na podstawie. Był to czas obecności Jezusa i powstania NT. Czas szczególnego światła. Czas dnia.

Gdy zapada noc

A teraz wyobraźmy sobie, że zapada zmrok. Jezusa już nie ma na Ziemi. Apostołów też (to te 12 gwiazd). Na krótko pozostał tylko Jan. Ludzie nadal wierzą, ale coraz trudniej odróżnić światło od ciemności. Zaczyna się zamieszanie. Coraz mniej widać drogę, choć wierzący próbują iść. Pojawiają się fałszywe światła, które pociągają. I to jest właśnie noc. Ale… Księżyc także świeci. To piękny obraz. Nie jest jasno. Ale nie ma też całkowitej ciemności. Bóg nadal prowadzi swój lud.

Można powiedzieć, że Jan z Ks. Obj. był jak ostatnie światło Słońca nim całkiem zaszło za horyzont. Przewidywał w tej Księdze, że powstaną fałszywi apostołowie, a nawet cała synagoga szatana. Apostoł Paweł także wiele o tym pisał. Nie będę czytał fragmentu z Dziejów Ap. 20:29, ale przeczytajmy bardzo ważny dla nas fragment z z 2 Tes. 2:3 – „Niech was nikt w żaden sposób nie zwodzi. Dzień Pana bowiem nie nadejdzie, dopóki najpierw nie przyjdzie odstępstwo i nie objawi się człowiek grzechu, syn zatracenia”.

Na początku uczniowie spodziewali się szybkiego nadejścia Królestwa.
Ap. Paweł wyjaśnił jednak, że wcześniej musi nastąpić odstępstwo.
Ks. Obj. pokazuje kolejne etapy tej nocy. Gdy rozwijały się fałszywe systemy kościelne to mieszały one pogańskie nauki i organizację religijną z wypaczonym rozumieniem Starego Testamentu. Na jego podstawie próbowano uzasadniać istnienie kleru, szaty kapłańskie, kadzidła, podatki kościelne i wiele innych praktyk i zarządzeń, które nie pochodziły od Boga.

To dlatego potrzebne było światło Księżyca, bo członkowie prawdziwego kościoła właśnie przy pomocy Starego Testamentu demaskowali i odpierali te różne wypaczenia. Z drugiej strony Księżyc nie świecił w pełni. Ładnie to widać na niebie w różnych fazach Księżyca. W tym czasie Księżyc był daleki do pełni. Był to raczej sierpek, w dodatku za mgłą. Wiele rzeczy ze ST było całkiem niejasnych i źle rozumianych.

Z czasem w WE doszliśmy do przedświtu (kto nie może spać w nocy bardzo czeka na takie zjawisko), do pewnej jasności jeszcze przed wschodem słońca nowego dnia. Z biegiem czasu było coraz jaśniej, bo coraz więcej używano NT. Reformacja i późniejsze przebudzenia stopniowo kierowały uwagę chrześcijan z powrotem do NT. Szczególnie często NT pojawiał się w nauczaniu późniejszych reformatorów, jak np. u Wesleya.

Można powiedzieć, że cała ta noc od końca żniwa Wieku Żydowskiego, aż do roku 1874 była nocą oczekiwania. Była to noc, w czasie której prawdziwi słudzy mimo trudności mieli czuwać. Nasz Pan mówił o tym w Ew. Łuk 12:37-38 – „Błogosławieni ci słudzy, których pan, gdy przyjdzie, zastanie czuwających. Zaprawdę powiadam wam, że się przepasze i posadzi ich za stołem, a obchodząc będzie im usługiwał. Jeśli przyjdzie o drugiej czy o trzeciej straży [nocnej] i tak ich zastanie, błogosławieni są ci słudzy.”

Jaśniejące prawdy i Żniwo Wieku Ewangelii

Przychodzi rok 1874. Po bardzo długiej nocy znowu zaczyna świecić słońce. Nie dlatego, że świat jest już odnowiony, ale dlatego, że Bóg ponownie daje swojemu ludowi o wiele więcej światła. Nie ma tu czasu, żeby omawiać chronologię biblijną – odsyłam chętnych do II tomu „Wykładów Pisma Świętego”.

Brat Russell zwrócił w tym czasie uwagę na kilka prawd, które odmieniły zrozumienie Boskiego planu. [1] Pokazał w Biblii, że celem powrotu Chrystusa jest restytucja świata (a nie jego zniszczenie), [2]  że obecność Jezusa jako istoty w Boskiej naturze jest niewidzialna i można ją rozpoznać po znakach czasu (i to samo dotyczy Oblubienicy Chrystusowej) oraz [3]  że według chronologii biblijnej ten czas obecności Pana rozpoczął się w roku 1874.

Podane w tym czasie prawdy były dla wielu ludzi lekarstwem na duchowe koszmary. A właściwie były jak przebudzenie – jak dobry budzik dla tych, którym źle się spało w za krótkich łóżkach i pod zbyt wąskim przykryciem (Izaj. 28:20). Zamiast wiecznych mąk i świadomości umarłych, pojawiło się zrozumienie, że Jezus dał swoje ludzkie życie na okup za wszystkich ludzi i wszyscy, którzy śpią w grobach zostaną przywróceni do życia na czasy „odnowienia wszystkich rzeczy”.

Kolejna noc i światło Epifanii

W tym okresie na pierwszy plan ponownie wyszedł NT. Widać to nawet w komentarzach br. Russella. Choć objętościowo większość Biblii stanowi ST, to większość jego komentarzy dotyczy właśnie ksiąg NT. ST nie przestał jednak świecić. Tak jak czasem księżyc widoczny jest za dnia, tak Zakon nadal pomagał lepiej rozumieć Boski plan. Dobrym przykładem są „Cienie Przybytku”, które brat Russell napisał w pierwszych latach swojej pracy.

Po 40 latach tego żniwa WE mamy podobną sytuację do tej z końca żniwa WŻ, z roku 69 n.e. Na początku XX wieku cały świat czeka na zbawienie, na nadejście złotego wieku – nawet lud Boży oczekuje szybkiego końca grzechu i zła. Jednak dzieje się inaczej.

Tak jak wtedy w I wieku… Znowu nadchodzi noc. Wybuch wojny światowej w roku 1914 i lata 1914-1916 kończą ostatecznie pracę żęcia i pokłosia pszenicy WE, czyli klasy Kościoła. Jak pisał prorok Amos (9:13) oracz dogonił żniwiarza, a tłoczący winogrona dogonił siewcę ziarna. Dalsza praca w tym kierunku nie była możliwa. Nie oznacza to oczywiście końca wszelkiej pracy, ale koniec TEJ pracy. Oracz przedstawia czas wielkiego ucisku. Nie można prowadzić żęcia, gdy ziemia jest już orana.

Można powiedzieć: „A już było tak jasno”. A już było tak słonecznie. Jest pewien piękny fragment opisujący współpracę ludu Bożego w tamtym czasie: Izaj. 52:7-8 – „O jak piękne są na górach nogi tego, kto zwiastuje dobre wieści i ogłasza pokój; tego, kto zwiastuje dobro i ogłasza zbawienie, kto mówi do Syjonu: Twój Bóg króluje! Twoi stróże podnoszą głos, tym głosem wspólnie wznoszą okrzyki, bo oko w oko ujrzą, jak PAN przywróci Syjon.”

Przez około 40 lat aż do roku 1916 ten przekaz był zgodny. Wszyscy bracia usługujący śpiewali zgodnie, na jedną melodię. Mieli oni wszyscy razem, w jedności zobaczyć to, jak Syjon – klasa Kościoła zostanie wyzwolona z niewoli Babilonu. I tak też się stało! Zanim wzmogły się wiatry ucisku, pełna liczba 144 000 została zapieczętowana prawdą na swoich czołach (mówi o tym Obj. 7).

W 1916 r. umarł jednak br. Russell, a po jego śmierci pojawiły się bolesne próby. Mamy tu powtórkę tego, co wydarzyło się po śmierci apostołów w I wieku n.e. Pojawiło się wielkie wypaczenie ruchu Prawdy pod względem organizacji i doktryn. Znowu pewne rzeczy, jak np. twarde, klerykalne przywództwo prezesa Towarzystwa, motywowano za pomocą wypaczonych interpretacji ST.

W tym czasie, który Biblia określa jako Epifania, ponownie szczególnego znaczenia nabrał Stary Testament. Był to symboliczny Księżyc dochodzący do pełni – Stary Testament rozumiany znacznie pełniej niż do tej pory. Brat Johnson przy pomocy ST obalał błędy organizacyjne i doktrynalne. Na podstawie typów ST potwierdzał i rozwijał nauki, które zauważył w Biblii br. Russell. Jak wiecie, większość tomów epifanicznych skupia się na prawdach ST.

Brat Johnson pisał, że w tym czasie wielu zaczęło wołać: „Nie chcemy już tych typów!”, „Wyłączcie księżyc i dajcie znowu słońce!”. Dajcie nam naukę NT, a nie typy ze ST. I to jest prawda, my wszyscy bardziej kochamy światło Słońca – jest o wiele bardziej upragnione, jest lepsze i jaśniejsze.

Jednak nie wybieramy sobie czasu, w którym żyjemy. Nie możemy zachowywać się jak symboliczne wilki, które wyją na światło Księżyca. Nie powinniśmy buntować się przeciwko światłu, które Bóg daje na dany czas.

Coraz bliżej poranka

Tu jednak historia się nie kończy. Tak jak Noc pomiędzy Żniwami, tak samo Noc poprzedzająca Restytucję ma pewne etapy. I różnie możemy na nią spojrzeć. Tak, jest pewien najwęższy punkt widzenia, w którym noc skończyła się w roku 1954. (Omawia to 4 tom epifaniczny br. Johnsona, rozdziały 1 i 2). Była to równoległość 40 lat żęcia i dotyczyła pewnych klas ludu Bożego. Jednak z innego punktu widzenia, w odniesieniu do przemijania porządku tego świata, najciemniejszy okres nocy jest jeszcze przed nami.

A jednak powinniśmy być coraz bardziej skupieni na poranku i na słońcu. Brat Johnson zaznaczył to w E8, s. 645 – „dobrze będzie dla nas, jeśli po próbie w czasie nocy (doświadczeniu wytrwałości w Epifanii, w związku ze Starym Testamentem) będziemy gotowi iść do przodu, wraz z postępującym słupem, tak jak dobrze było dla nas, gdy po próbie w czasie dnia (doświadczeniu wytrwałości w Paruzji, w związku z Nowym Testamentem) byliśmy gotowi iść naprzód w nowym kierunku, wraz z postępującym słupem.”

Słup obłoku w dzień i słup ognia w nocy. W taki sposób Bóg prowadził Izrael w jego 40-letniej wędrówce po pustkowiu. To podobny obraz do Słońca i do Księżyca. Jest to znowu żywe Słowo Boże czyli Prawda i Duch Prawdy, jako te, które prowadzą lud Boży w Jego wędrówce do Królestwa. To prawda na czasie i jej duch. Obłok, wtedy gdy pochodziły one przede wszystkim z NT, a ogień, gdy pochodziły one przede wszystkim ze Starego.

W naszych czasach to światło stopniowo zmienia się ze słupa ognia w słup obłoku. W miarę zbliżania się do Królestwa coraz bardziej wracamy do światła Nowego Testamentu. Widział to brat Hedman, gdy pisał, że musimy być bardziej Ewangeliczni, ponieważ noc przemija (TP nr 486, s. 44). Poza tym, by bardziej ewangelicznie traktować innych wierzących, NT może także przemówić do nas przez pewne typy i proroctwa, a także przez Ks. Objawienia. Wydarzenia z Nowego Testamentu także mogą być typiczne i wiemy, że przynajmniej niektóre są.

Nie chodzi w tym o to,  żebyśmy mieli wybierać. ST i nauki czasu Epifanii nadal pomagają nam lepiej rozumieć Boski plan i nadal powinniśmy je studiować.
W Królestwie zaświeci zgodnie i o wiele jaśniej, zarówno Księżyc, jak i Słońce. Pięknie zapowiada to prorok Izaj. 30:26 – „Światło księżyca będzie jak światło słońca, światło słońca będzie siedmiokrotnie jaśniejsze, jakby światło siedmiu dni – w dniu, kiedy PAN obwiąże złamanie swego ludu i uleczy zadaną mu ranę”.

To proroctwo znaczy, że nauki ST będą tak jasno zrozumiane jak dzisiaj są jasne nauki NT, a nauki NT będą zrozumiane w sposób doskonały, zupełny. To przedstawia liczba 7 – doskonałość, zupełność. W tym czasie Pan usunie z ziemi grzech i jego skutki.

„Ile upłynęło z nocy?”

Zatrzymajmy się jeszcze na chwilę na tytule wykładu: „Ile upłynęło z nocy”. Wziąłem to pytanie z Ks. Izaj. 21:11-12. Najpierw odczytam z BG: „Brzemię Dumy. Woła na mnie ktoś z Seiru: Hej, stróżu! Co się stało w nocy? Stróżu! Co się stało w nocy? Rzekł stróż: Przyszedł poranek, także i noc. Chcecieli szukać, szukajcie, nawróćcie się a przyjdźcie.”

Jest tu wiele do wyjaśnienia, więc niektóre rzeczy omówimy innym razem.
Br. Jolly uważa jednak, że pytanie wołającego z Seiru powinno być przetłumaczone inaczej. I okazuje się, że kody Vocatio oddają to dokładnie tak, jak tłumaczył to brat Jolly: „Strażniku, ile upłynęło z nocy? Ile upłynęło z nocy?”

Jest to więc pytanie o czas i okoliczności. O jaką noc chodzi tutaj pytającemu? I o jaki dzień i jaką noc chodzi strażnikowi w odpowiedzi? Nas oczywiście ciekawi teraz wypełnienie (antytyp). Znów przyjdzie nam z pomocą br. Russell, a tym razem jego książka „Kazań”. Na samym końcu, na stronie 789, mamy w niej podpis: ostatnie zapisane kazanie pastora Russella. I jest to wykład w oparciu o ten fragment z Ks. Izaj 21:11-12.

Brat Russell mówił w tym kazaniu z 1916 r., że pytanie, które zadają różni ludzie w nominalnym chrześcijaństwie i w ogóle ludzie wokół dotyczy końca nocy grzechu i zła. Chodzi więc o tę najdłuższą noc, od której zaczęliśmy nasz wykład. Brat Russell ze swojej wieży strażniczej odpowiada, że brzask Tysiąclecia miał miejsce w roku 1874 („nadszedł poranek”). Jednak pod koniec wykładu br. Russell dodaje, że „w postaci uwolnienia wiatrów wojny w Europie”, w 1914 roku, rozpoczęła się noc, o której mówił strażnik („także i noc”). Jest to noc ucisku. Po tej nocy wyjdzie pełne Słońce i będzie wyżej na niebie niż w 1874 r. Jest to naturalne bo to słonce nadal jest, tylko przykryły je czarne, burzowe chmury ucisku.

Wg kodów Vocatio Strażnik mówi po chwili: „Jeśli chcecie pytać, pytajcie, powracajcie, przychodźcie!”. Wiele razy możemy wracać z tym samym pytaniem: „Strażniku, ile upłynęło z nocy?” Gdzie jesteśmy na Boskim zegarze? Kiedy przyjdzie Królestwo Chrystusowe w chwale? Kiedy będzie restytucja?

Jedno jest pewne: pełny, słoneczny poranek naprawdę nadchodzi. Bóg dotrzymał wszystkich swoich obietnic do tej pory i dotrzyma także tej największej.

Dlatego, gdy świat i jego porządek się chwieje i upada, idźmy za radą Strażnika. [1] Pytajmy czyli studiujmy Boże Słowo i znaki czasu. [2] Powracajmy do Boga (odwracajmy się od grzechu w stronę sprawiedl. i patrzmy na Jezusa, naszego odkupiciela i króla). [3] Przychodźmy, tzn. trwajmy przy ludzie Bożym (spotykajmy się) i czekajmy razem aż noc przeminie.

Nie wiemy, ile jeszcze zostało tej nocy. Ale wiemy, że nie jest to noc bez końca. „Z wieczora bywa płacz, ale z poranku wesele.”

„Wielki Jubileusz” br. Wiktor Szpunar

Prawo jubileuszu opisane jest w 3 Księdze Mojżeszowej 25 rozdziale. Czytamy tam:

Uświęcicie pięćdziesiąty rok i ogłosicie wolność w ziemi dla wszystkich jej mieszkańców. Będzie to dla was jubileusz; każdy z was powróci do swojej własności i każdy z was wróci do swojej rodziny.
(3 Mojżeszowa 25:10, UBG)

Ten system opierał się na fundamentalnej prawdzie: ziemia należała do Boga, a Izraelici mieli traktować się nawzajem jak bracia. Jubileusz był więc nie tylko regulacją ekonomiczną, lecz także wyrazem Bożej sprawiedliwości, miłosierdzia i troski o najsłabszych – szczególnie o tych, którzy znaleźli się w sytuacjach bez wyjścia.

Prawo jako zapowiedź większych rzeczy

Pismo Święte uczy, że Prawo Mojżeszowe było cieniem i zapowiedzią rzeczy przyszłych. Apostoł Paweł pisał, że święta i ustawy Zakonu były jedynie „cieniem przyszłych rzeczy” (Kol. 2:16–17). Skoro więc sam typ jubileuszu był tak wspaniały, jak wielka musi być rzeczywistość, którą zapowiada?

Jubileusz wskazywał na czas, w którym Bóg cofnie skutki dawnych błędów, anuluje długi nie do spłacenia, uwolni ludzi z niewoli i przywróci im utracone dziedzictwo. Była to zapowiedź powszechnej restytucji.

Jezus ogłasza „miłościwy rok PANA”

Gdy Jezus rozpoczął swoją publiczną działalność, sięgnął właśnie po ten obraz. W synagodze w Nazarecie zacytował proroka Izajasza i odniósł te słowa do swojej misji:

„Duch Pana jest nade mną, ponieważ namaścił mnie, abym głosił dobrą nowinę ubogim; posłał mnie, abym uzdrawiał skruszonych w sercu, głosił jeńcom wolność, a ślepym przejrzenie; abym uciśnionych wypuścił na wolność; abym głosił miłościwy rok Pana.”
(Łukasza 4:18–19, UBG)

Jezus nie powiedział, że w czasie swojej pierwszej obecności zaprowadzi ten „rok” w pełni — ale że będzie go zapowiadał. Każdy cud, każde uzdrowienie i każde uwolnienie było zapowiedzią tego, co w przyszłości dokona się na skalę powszechną, podczas Jego Królestwa.

Czasy odnowienia wszystkich rzeczy

Apostoł Piotr mówił o powrocie Chrystusa jako o czasie, w którym nastąpią „czasy odnowienia wszystkich rzeczy” (Dz. 3:19–21). Nie chodzi o jeden moment, lecz o dłuższy okres naprawy, oparty na okupie złożonym „za wszystkich”.

W jubileuszowym antytypie:

• długi zostaną anulowane — grzech pierworodny przestanie obciążać ludzkość,

• niewola zostanie zniesiona — zarówno moralna, duchowa, jak i fizyczna,

• umarli powstaną z grobów, aby otrzymać nową szansę życia (Jana 5:28–29).

Oczekiwanie stworzenia na wolność

Apostoł Paweł pisze, że całe stworzenie z utęsknieniem czeka na ten czas:

„Samo też stworzenie zostanie uwolnione z niewoli skażenia do chwalebnej wolności dzieci Bożych. Wiemy bowiem, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i boleje.”
(Rzymian 8:21–22, UBG)

Tak jak w typie jubileuszu kapłani i lewici nie otrzymywali ziemi, lecz pomagali innym dojść do wolności, tak i „synowie Boży” — Chrystus wraz ze swoim Ciałem — będą przez tysiąc lat błogosławić wszystkie narody, przywracając ludziom utracone prawa i przywileje dzieci Bożych.

Trąba Wielkiego Jubileuszu

Jubileusz rozpoczynał się od dźwięku rogu — głośnego, radosnego ogłoszenia wolności. Biblia posługuje się tą symboliką również w odniesieniu do czasów końca, mówiąc o „wielkiej trąbie”, „trąbie Bożej” i „ostatniej trąbie”. Trąbienie oznacza rozgłaszanie poselstwa: że Królestwo Chrystusa nadchodzi, a wraz z nim wolność i restytucja dla całej ludzkości.

Nie chodzi tu o wiarę w same liczby, lecz o rozpoznawanie znaków czasu. Historia ostatnich pokoleń – rozwój praw obywatelskich, społecznych, pracowniczych, a także powrót Izraela do swojej ziemi – wskazuje, że proces jubileuszowy już stopniowo postępuje.

Nadzieja, która obejmuje wszystkich

Jubileusz jest szczególnie dobrą nowiną dla tych, którzy coś w życiu utracili i nie potrafią tego odzyskać. Przypomina, że w Bożym planie nic nie jest stracone na zawsze, a Królestwo Chrystusa przyniesie prawdziwą wolność, sprawiedliwość i radość – nie tylko dla nielicznych, lecz dla całej rodziny ludzkiej.

„I nikt z mieszkańców nie powie: Jestem chory. Ludowi, który tam mieszka, odpuszczone zostaną grzechy.”

– Izajasza 33:24

„Żaden przedstawiciel odkupionego rodzaju ludzkiego nie upadnie tak nisko, by znalazł się poza zasięgiem łaski Bożej udzielanej za pośrednictwem wszechogarniającego i błogosławionego przedstawicielstwa Królestwa. Żadne wynaturzenie grzechu nie będzie zbyt głębokie, by nie mogła do niego sięgnąć ręka miłosierdzia, ratując duszę, która została nabyta krwią.

W żadnym sercu ciemność nieświadomości i uprzedzeń nie będzie tak gęsta, by światło Boskiej Prawdy i miłości nie mogło przeniknąć jej mroków i wnieść do nich świadomości szczęścia i zadowolenia z nastania nowego dnia oraz uświadomić możliwości uczestniczenia w tych błogosławieństwach na zasadach posłuszeństwa. Nie będzie takiej choroby atakującej i wyniszczającej fizyczne siły organizmu, która by nie poddała się szybkiej reakcji ze strony Wielkiego Lekarza. Nie ma takiego zniekształcenia, potworności, nadmiaru, niedołężności czy niedorozwoju umysłowego, które oparłaby się dotknięciu Jego uzdrawiającej ręki.

Wszyscy, co są w grobach, powstaną

Wielkie dzieło restytucji, które w taki sposób zacznie się od żyjących narodów, zostanie szybko rozszerzone na wszystkie śpiące rodzaje ziemi. Gdyż nadchodzi godzina, owszem jest już niedaleko, gdy wszyscy, co są w grobach usłyszą głos Syna Człowieczego i powstaną. Gdy „śmierć i hades [grób] wydadzą umarłych, którzy w nich byli”, wyda także i „morze umarłych, którzy w nim byli” (Jan 5:28,29; Obj. 20:13). Nawet zastępy Goga i grzesznicy Izraela, którzy zginęli w walce wielkiego dnia, w słusznym czasie powstaną z grobów; już nie jako pustosząca armia bezprawia, ale jako wychłostani, pokutujący, pojedynczy ludzie, których światło nowego dnia okryje wstydem i przyprawi o zmieszanie. I im jednak zostanie udzielone miłosierdzie i dana możliwość ponownego podźwignięcia się do czci i cnoty.”

– Charles Taze Russell, „Walka Armagieddonu”, s. 640

„Pismo Święte uczy, że wszyscy ci, którzy w tym życiu nie zostali w korzystny sposób skierowani do Chrystusa, będą skierowani do Niego w życiu przyszłym. Jezus mówi (Jan 12:32): „A ja jeśli będę podwyższony od ziemi [w następnym wersecie św. Jan wyjaśnia, że wyrażenie to odnosi się do ofiarniczej, okupowej śmierci Jezusa oraz Jego panowania w Tysiącleciu, przez co uwielbi On Boga], pociągnę wszystkich do siebie”. Wszyscy wiemy, że w tym życiu stosunkowo niewielu zostało pociągniętych do Chrystusa (Jan. 6:44; Mat. 7:14). A zatem wszyscy, którzy w tym życiu nie zostali pociągnięci (korzystnie ukierunkowani) do Niego, muszą być do Niego pociągnięci po tym życiu, w przeciwnym razie werset z Jan 12:32 byłby nieprawdziwy. Lecz werset ten jest prawdziwy, dlatego nie pociągnięci do Niego w tym życiu, będą Doń skierowani w przyszłym – w Tysiącleciu.

Biblia uczy, że wszyscy poddadzą się Jezusowi i uznają Jego prawo do panowania nad nimi (Filip. 2:10, 11; Izaj. 45:23; Psalm 22:30; Rzym. 14:9). W tym życiu nie wszyscy poddali się Jemu ani też nie wszyscy uznali Jego prawo do rządzenia nimi. Ci, którzy nie uczynili tego w tym życiu, muszą to zrobić w życiu przyszłym. Filip. 2:10 wskazuje, że obejmuje to zmarłych, tj. tych pod ziemią, a Psalm 22:30 i Rzym. 14:9 wprost mówią o nich w ten sposób. (…)

Pismo Święte naucza, że możliwość poświęcenia się Panu będzie w czasie Tysiąclecia dana każdemu człowiekowi na ziemi; dotyczy to także tych, którzy zostaną wówczas wzbudzeni z martwych. Właściwy jest tutaj tekst z 8. W wersecie 4 przedstawiony jest drugi adwent Chrystusa dokonujący w wielkim ucisku obalenia królestwa szatana i ukarania jego zwolenników. Wersety 5, 6 mówią o tym, w jaki sposób będzie On oświecał, reformował i podnosił grzeszną ludzkość, a wersety 7, 1, 2 uczą o przywróceniu raju. Werset 8 uczy o otwarciu Gościńca Świątobliwości dla nieczystych (splamionej grzechem rasy Adama), którzy muszą się jednak oczyścić, jeśli zechcą iść nim do końca. W przeciwieństwie do wąskiej drogi (drogi prywatnej), gościniec jest drogą publiczną, otwartą dla każdego. Na gościńcu wszystko będzie bardzo proste i jasne, tak że i najgłupsi nie zbłądzą. Werset 9 wykazuje, że będą z niego usunięte wszystkie przeszkody, a odkupieni, tj. ci, którzy przez okup zostaną uwolnieni spod wyroku śmierci (1 Tym. 2:4,5), otrzymają przywilej kroczenia nim. Werset 10 dowodzi, iż w związku z Gościńcem Świątobliwości umarli, których także obejmuje okup Chrystusa (Ozeasz 13:14), powrócą z grobu i przyjdą do Syjonu, Jezusa i Kościoła. Fragment ten wykazuje zatem, że możliwość poświęcenia się będzie otwarta dla tych zmarłych, którzy nie poświęcili się w tym życiu.”

– Paul S. L. Johnson, „Tysiąclecie”, s. 155

Wykład przedstawił brat Grzegorz Parylak ze Lwowa na konwencji Świeckiego Ruchu Misyjnego „Epifania” w Łańcucie, 17.06.2023 r.

Na stronie naszego zboru znajdziesz także prezentację nawiązującą do tego fragmentu Biblii. Nosi ona tytuł: „Dolina Bożych gór” (tutaj znajdziesz slajdy z komentarzami).

„Gdy bowiem twoje sądy odbywają się na ziemi, mieszkańcy świata uczą się sprawiedliwości.” Księga Izajasza 26:9

Ktoś nie zaznajomiony z planem Bożym mógłby zapytać: W jaki sposób może zostać ustanowione Królestwo Boże, skoro wszystkie te ludzkie metody zawiodły? Jaki jeszcze inny plan może ono zaproponować? Jeśli plan ten jest oznajmiony w Słowie Bożym, to dlaczego ludzie nie mogą wprowadzić go w życie i w ten sposób uniknąć ucisku?

Odpowiadamy, że władza Królestwa Bożego nie zostanie ustanowiona głosami ludzi ani też głosami arystokracji i władców. W słusznym czasie „ten, co do niej ma prawo”, który prawo to nabył własną, drogocenną krwią, „ujmie Królestwo”. Weźmie on „moc swoją wielką i umie królestwo”. Stanie się to przy użyciu siły „I będzie ich [pogan] rządził laską żelazną; jako statki garncarskie skruszeni będą” (Obj. 2:27). „Abym zebrał narody, i zgromadził królestwa, abym na nie wylał rozgniewanie moje i wszystką popędliwość gniewu mego; ogniem zaiste gorliwości mojej będzie pożarta ta wszystka ziemia. Bo na ten czas [gdy upokorzą się i będą gotowi słuchać i okazywać posłuszeństwo Jego radom] przywrócę narodom wargi czyste, którymi by wzywali wszyscy imienia Pańskiego, a służyli mu jednomyślnie” – Sof. 3:8,9.

Użycie siły i mocy, której człowiek nie będzie mógł się oprzeć, będzie towarzyszyło nie tylko ustanowieniu Królestwa, ale będzie także kontynuowane przez cały Wiek Tysiąclecia, gdyż całe królowanie ma na uwadze specyficzny cel pokonania nieprzyjaciół sprawiedliwości. „Bo on musi królować, póki by nie położył wszystkich nieprzyjaciół pod nogi jego.” „Nieprzyjaciele jego proch lizać będą.” „Każda dusza, która by nie słuchała [była posłuszna] tego proroka [chwalebny Chrystus – pozaobrazowy Mojżesz], będzie wygładzona z ludu”, umrze wtórą śmiercią.

Szatan zostanie związany – wszystkie jego oszukańcze i zwodnicze wpływy zostaną powstrzymane – ludziom nie będzie się wydawało, że zło jest dobrem, albo dobro – złem, że prawda jest nieprawdziwa, albo że fałszerstwo jest prawdą (Obj. 20:2).

Jak już jednak wykazywaliśmy, królowanie to nie będzie polegało wyłącznie na sile. Sile nieodłącznie będzie towarzyszyła oliwna gałązka miłosierdzia i pokoju dla wszystkich mieszkańców świata, którzy będą uczyli się sprawiedliwości, gdy na ziemi będą się odprawiały Jego sądy (Izaj. 26:9). Oczy ludzi oślepionych grzechem zostaną otwarte, a świat zobaczy dobro i zło, sprawiedliwość i nieprawość w świetle bardzo różniącym się od dzisiejszego – w świetle „siedmiokrotnym” (Izaj. 30:26, 29:18-20). Zewnętrzne pokusy obecnego czasu zostaną w większości wyeliminowane, nie będzie wolno i nie będzie można czynić zła, zaś niezawodna kara gwałtownie spadnie na przestępcę, wymierzona z nieomylną sprawiedliwością przez chwalebnych i kompetentnych sędziów tej epoki, którzy będą umieli okazać słabym współczucie (1 Kor. 6:2; Psalm 96:13; Dzieje 17:31).

Owi sędziowie nie będą sądzili według widzenia oczu swoich, ani według słyszenia uszu swoich, ale będą wydawali sąd w sprawiedliwości (Izaj. 11:3). Nie zdarzy się żadna pomyłka, żadna niegodziwość nie minie się ze sprawiedliwą odpłatą, nawet usiłowanie popełnienia zbrodni będzie musiało zostać prędko zaniechane w tych warunkach. Wszelkie kolano skłoni się [przed władzą, która będzie wtedy sprawowana], a każdy język będzie wyznawał [sprawiedliwość tego systemu] (Filip. 2:10,11). Następnie, dla wielu ludzi zapewne stopniowo, nowy porządek rzeczy zacznie przemawiać do serc, a to, co było na początku posłuszeństwem z przymusu, stanie się posłuszeństwem z miłości i uznania dla sprawiedliwości. Aż na końcu wszyscy inni – ci, którzy będą posłuszni tylko pod przymusem siły – zostaną wytraceni wtórą śmiercią (Obj. 20:7-9; Dzieje 3:23).

W ten sposób siłą zostaną wprowadzone reguły i prawa miłości. Nie stanie się to za zgodą większości, tylko wbrew jej sprzeciwowi. Będzie to wymagało wyeliminowania z obecnej cywilizacji republikańskich przyzwyczajeń i na pewien czas poddanie ludzkości pod panowanie systemu autokratycznego, który będzie obowiązywał przez tysiąc lat. Taka autokratyczna władza byłaby czymś straszliwym w rękach okrutnego czy nieudolnego władcy, jednak Bóg uwalnia nas od wszelkich obaw, informując, że dyktatorem owej epoki będzie Książę Pokoju, nasz Pan Jezus Chrystus, któremu pomyślność rodzaju ludzkiego tak leżała na sercu, że złożył za nas w ofierze swoje życie, jako cenę okupową, by uzyskać prawo do podźwignięcia nas ze skażenia grzechem i przywrócić doskonałość oraz Boską przychylność dla wszystkich, którzy przyjmą Jego łaskę przez okazanie posłuszeństwa Nowemu Przymierzu.

__________
Źródło: C.T. Russell, „Walka Armagieddonu”, s. 519-520.

Paruzja, druga obecność lub drugi adwent. Wszystkie te określenia dotyczą powrotu Jezusa Chrystusa na ziemię. Jednak cele, sposób i znaki drugiego adwentu są często błędnie rozumiane. Oto skrótowy przegląd tego tematu:

1. Cele:

Jednym z najważniejszych jest zebranie i wyzwolenie przez Jezusa Jego Oblubienicy, małej trzódki lub Kościoła (wszystkie te określenia dotyczą tej samej grupy osób).

Główny jednak cel to błogosławienie całej rodziny ludzkiej (zarówno żywych, jak i umarłych) czasami odnowienia lub możliwością uzyskania restytucji.

Wspominają o tym Dzieje Apostolskie 3:20-21 – „I pośle Bóg tego, który był wam głoszony, Jezusa Chrystusa; którego niebo musi zatrzymać aż do czasów odnowienia [restytucji] wszystkich rzeczy, co od wieków przepowiedział Bóg przez usta swoich świętych proroków.”

Restytucja oznacza powrót do początkowego stanu; dla ludzkości oznacza to przywrócenie pierwotnego stanu przed upadkiem, kiedy ludzie zamieszkiwali ogród Eden (Księga Rodzaju 1:26-27,31, [1]). [Zobacz więcej w odpowiedzi na temat biblijnych czasów odnowienia]

2. Sposób:

W Biblii pojawiają się wypowiedzi dosłowne i przenośne. Brak rozróżnienia między nimi doprowadził do niezrozumienia oznak powrotu Jezusa. Klasyczny werset na ten temat to Dzieje Apostolskie 1:11 – „Mężowie z Galilei, czemu stoicie, wpatrując się w niebo? Ten Jezus, który od was w górę został uniesiony do nieba, powróci w taki sposób, jak Go widzieliście idącego do nieba.” Wnioskujemy z tego, że tak jak w odejściu Chrystusa uczestniczyło stosunkowo niewielu – wierni – i w tajemnicy przed innymi, taki też będzie Jego powrót. Ludzkość ogólnie nie zauważy dowodów jego obecności (przynajmniej na początku).

3. Znaki:

Jeden ze znaków powrotu Jezusa dotyczy wydarzeń w tym czasie. Ma to być okres nieustającej walki, której kulminacją będzie ogólnoświatowy kryzys nie dający się opanować. Jest on zapowiedziany w Piśmie Świętym w wyrazistych figurach retorycznych (Ewangelia wg Łukasza 21:25-27): „Będą znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach, a na ziemi trwoga narodów bezradnych wobec szumu morza i jego nawałnicy. Ludzie mdleć będą ze strachu, w oczekiwaniu wydarzeń zagrażających ziemi. Albowiem moce niebios zostaną wstrząśnięte. Wtedy ujrzą Syna Człowieczego, nadchodzącego w chmurze z wielką mocą i chwałą”. Jezus przepowiada, że w tym okresie nastąpi szczególny wzrost bezbożności, a w konsekwencji upadek moralności w sferze prywatnej i publicznej. Opisuje to Ewangelia wg Mateusza 24:12 – „A z powodu rozmnożenia się nieprawości, miłość wielu oziębnie”.

_______
Źródło: „The Second Advent”, UK Bible Students, 2009.

[1] Księga Rodzaju 1:26-27,31 – „A wreszcie rzekł Bóg: „Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam. Niech panuje nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym, nad bydłem, nad ziemią i nad wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi! Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boży go stworzył … A Bóg widział, że wszystko, co uczynił, było bardzo dobre.”

W Dziejach Apostolskich 3:20-21 czytamy:

„I pośle Bóg tego, który był wam głoszony, Jezusa Chrystusa; którego niebo musi zatrzymać aż do czasów odnowienia wszystkich rzeczy, co od wieków przepowiedział Bóg przez usta swoich świętych proroków.”

Odnowienie lub restytucja oznacza powrót do początkowego stanu, przywrócenie czegoś, co zostało utracone. Ten początkowy stan dla rodziny ludzkiej to doskonałość, widoczna w Adamie i Ewie przed ich upadkiem w grzech. Człowiek był stworzony na obraz i podobieństwo Boga. Obraz Boga oznacza doskonałość zdolności fizycznych, umysłowych, moralnych i religijnych. Podobieństwo Boga oznacza doskonałe panowanie nad ziemią (Księga Rodzaju 1:26, [1]).

Ta początkowa doskonałość człowieka i jego władzy została utracona.

Fizyczna, umysłowa, moralna i religijna degradacja uszkodziła obraz Boga wśród ludzi i przyniosła przekleństwo ziemi, co przyniosło rasie ludzkiej wielką udrękę.

Od tego czasu potomstwo Adama cierpi z powodu skutków grzechu i śmierci. Ten smutny i zdegradowany stan wołał o współczucie Stwórcy i pobudził Boga w Jego miłosierdziu, by uzdrowić ludzi przez posłanie Jezusa na świat, aby umarł jako cena okupu za całą rodzinę ludzką (Ewangelia wg Mateusza 20:28, [2]).

Tak, jak głównym celem pierwszego adwentu Chrystusa było złożenie ceny okupu, tak głównym celem Jego drugiego adwentu jest udzielenie tej wielkiej wartości okupu, by uzdrowić ludzkość przez proces restytucji („czasy odnowienia wszystkich rzeczy”).

Pod koniec tego procesu, przy końcu Wieku Tysiąclecia, wszyscy posłuszni zostaną przywróceni do początkowej doskonałości ludzkiej natury na obraz i podobieństwo Boże i zostaną pojednani ze swoim Stwórcą. Zapowiedź czasów odnowienia „wszystkich rzeczy” z Dziejów 3:21 pokazuje, że odnosi się to nie tylko do ludzkości, ale także do planety Ziemia, która zostanie przekształcona w nowy Ogród Eden (Księga Ezechiela 36:33-36, [3]).

Pismo Święte naucza, że czasy odnowienia lub restytucji zawierają w sobie przynajmniej siedem rzeczy:

1. Wszyscy zostaną uwolnieni od przekleństwa Adamowego, co wymaga, by zostali obudzeni ze śmierci (1 do Koryntian 15:21-22, Jana 5:28-29, [4]).

2. Jako, że nikt nie może być zbawiony przez niewiedzę, wszyscy zostaną doprowadzeni do dokładnego poznania prawdy o Jezusie i Jego ofierze za nich (Dzieje 4:12, [5]).

3. Wszyscy zostaną umieszczeni w warunkach sprzyjających sprawiedliwości, w kontraście do obecnych warunków, które sprzyjają złu (Psalm 72:6-8, [6]).

4. Wszyscy znajdą się pod pozytywnym wpływem Chrystusa, w kontraście do obecnego życia, gdzie stosunkowo niewielu znalazło się pod takim wpływem (Jana 12:32, [7]).

5. Wszyscy poddadzą się Jezusowi i uznają Jego prawo do panowania nad nimi, co niewielu przyjęło w tym życiu (Filipian 2:9-11, [8]).

6. Wszyscy otrzymają możliwość poświęcenia lub oddania swojego życia Bogu, kiedy będzie to łatwiejsza „droga bita” zamiast trudnej ścieżki w obecnym życiu (Izajasza 35:8, [9]).

7. Wszyscy otrzymają możliwość przyjęcia ducha świętego, coś, co w obecnym życiu otrzymali tylko wybrani (Joela 2:28-29, [10]).

______
Źródło: „The Times of Restitution”, UK Bible Students, sierpień 2014.

[1] Rodzaju 1:26 – „A wreszcie rzekł Bóg: «Uczyńmy człowieka na nasz obraz, podobnego nam. Niech panuje nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym, nad bydłem, nad ziemią i nad wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi!»”

[2] Mateusza 20:28 – „… na wzór Syna Człowieczego, który nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć i dać swoje życie na okup za wielu».”

[3] Ezechiela 36:33-36 – „Tak mówi Pan Bóg: W dniu, w którym oczyszczę was ze wszystkich win waszych, zaludnię znowu miasta, ruiny zostaną odbudowane, a spustoszony kraj znowu ma być uprawiany, zamiast odłogiem leżeć przed oczami każdego przechodnia. I będą mówić: „Ten spustoszony kraj stał się jak ogród Eden, a miasta, które były opustoszałe, zniszczone i zburzone, zostały umocnione i ludne”. A narody pogańskie, które wokoło was pozostaną, poznają, że Ja, Pan, to, co zburzone, znowu odbudowałem, a to, co opuszczone, znowu zasadziłem. Ja, Pan, to powiedziałem i to wykonam.”

[4] 1 do Koryntian 15:21-22 – „Ponieważ bowiem przez człowieka [przyszła] śmierć, przez człowieka też [dokona się] zmartwychwstanie. I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni”

Jana 5:28-29 – „Nie dziwcie się temu! Nadchodzi bowiem godzina, w której wszyscy, którzy spoczywają w grobach, usłyszą głos Jego: I pójdą ci, którzy dobrze czynili, na powstanie żywota; ale ci, którzy źle czynili, na powstanie sądu.”

[5] Dzieje 4:12 – „I nie ma w nikim innym zbawienia. Nie ma bowiem pod niebem żadnego innego imienia danego ludziom, przez które moglibyśmy być zbawieni.”

[6] Psalm 72:6-8 – „Zstąpi jak deszcz na trawę, jak deszcz rzęsisty, co nawadnia ziemię. Za dni jego zakwitnie sprawiedliwość i wielki pokój, dopóki księżyc nie zgaśnie. I panować będzie od morza do morza, od Rzeki aż po krańce ziemi.”

[7] Jana 12:32 – „A ja, gdy zostanę nad ziemię wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie.”

[8] Filipian 2:9-11 – „Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i obdarzył go imieniem, które jest ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie i na ziemi, i pod ziemią. I aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca.”

[9] Izajasza 35:8 – „I będzie tam droga bita, nazwana Drogą Świętą. Nie będzie nią chodził nieczysty; będzie ona tylko dla jego pielgrzymów. Nawet głupi na niej nie zbłądzi.”

[10] Joela 2:28-29 (lub: 3:1-2, zależnie od tłumaczeń) – „I stanie się potem, że wyleję swojego Ducha na wszelkie ciało, i będą prorokować wasi synowie i wasze córki, wasi starcy będą mieć sny, a wasi młodzieńcy – widzenia. Nawet na sługi i służebnice wyleję w tych dniach swojego Ducha.”

Zdjęcie z domeny publicznej.

Pewien brat w sprawach biznesowych odwiedził w domu starszą kobietę, jak się okazało, siostrę z organizacji Świadków Jehowy. Rozmowa szybko z tematów zawodowych przeniosła się na tematy biblijne, ponieważ kobieta ta była wieloletnią głosicielką Królestwa.

Podczas tej rozmowy mężczyzna zaproponował, by zwracali się do siebie „bracie i „siostro”, jako że wierzą we wspólną Prawdę, mają jednego Ducha i jednego Pana. Są więc duchową rodziną. (Tak zwracają się do siebie chrześcijanie w społecznościach badaczy Pisma Świętego i w organizacji Świadków)

Ta pani jednak nie zgodziła się na to. Podkreśliła, że mogłaby się zgodzić jedynie, gdyby był członkiem organizacji. Rozmawiali mimo wszystko w miłej, chrześcijańskiej atmosferze i rozstali się w zgodzie.

Kilka dni później przypadkiem spotkali się na targowisku. Przywitali się i wrócili do rozmowy na tematy Ewangelii. Kiedy brat-badacz rozwinął temat restytucji i Królestwa Bożego na ziemi, tej starszej siostrze aż łzy radości napłynęły do oczu.

Westchnęła wtedy i powiedziała: – Bracie! Tak bardzo bym chciała, żeby tak własnie było!

…

W taki sposób Prawda czyni braćmi i siostrami w Panu…

_____
Zobacz inne świadectwa.

„I będzie tam droga, która drogą świętą nazwana będzie”

AUTOSTRADA w kontraście do wąskiej drogi (prywatnej drogi), jest drogą publiczną, otwartą dla każdego. Droga święta odnosi się do symbolicznej drogi w zgodzie ze świętością, którą świat ludzkości będzie miał sposobność podróżowania, kiedy będą mu udzielone błogosławieństwa restytucji w Wieku Tysiąclecia. Wiemy, że ona nie jest otwarta podczas Wieku Ewangelii, ponieważ, po pierwsze, inna droga, wąska droga (Mat. 7:14), jest otwarta w tym czasie; po drugie, warunki panujące wówczas, gdy będzie otwarta ta droga, będą wielce się różnić (Izaj. 35:8,9) od tych z Wieku Ewangelii; po trzecie, pewne niewypełnione wydarzenia, które będą mieć miejsce przed jej otwarciem, jeszcze nie nastąpiły, takie jak zakończenie wyboru Wieku Ewangelii, zakończenie czasu ucisku oraz ustanowienie Królestwa. Droga święta jest niezbędna, po pierwsze, z powodu Boskiej obietnicy (Izaj. 35:8); po drugie, z powodu okupu Chrystusa (Jana 12:32,33; Rzym. 5:18,19); po trzecie, z powodu cierpień Kościoła (Izaj. 60:14,15); po czwarte, z powodu potrzeb świata (Rzym. 8:22).

Oświecenie, jakie będzie udzielane na tej drodze będzie nauczaniem Prawdy (Izaj. 29:18,24; 35:5; Jana 1:9). To nauczanie jest zrozumiałe (Izaj. 35:8; Jer. 31:34) i obfite (Izaj. 11:9; 35:7). Ta droga będzie bardzo sprzyjała sprawiedliwości, przynosząc ulgę w skutkach przekleństwa (Izaj. 61:4) i sprowadzając restytucję (Ezech. 36:35; Izaj. 35:1,2); z tą drogą będzie się łączyło zniszczenie każdej złej instytucji (Obj. 20:1-3; Ps. 72:9) oraz ustanowienie dobrych instytucji, które będą sprzyjać reformowaniu ludzkości (Ps. 72:8); grzech i błąd będzie przez nie stopniowo usuwany (Izaj. 25:7,8); sprawiedliwość będzie stopniowo zaprowadzana (Ps. 72:7; Izaj. 60:21), a Prawda wszędzie będzie wywyższana (Izaj. 11:9; 29:18,24); przekleństwo oraz wynikające z niego obciążenia będą usuwane z drogi (Rzym. 8:21); smutek będzie usunięty, a radość przywrócona (Izaj. 35:10); ustaną wojny, a pokój będzie obfitować (Ps. 46:10; 72:7; Izaj. 2:4; 9:7); zamiast wywyższania niegodziwych, jak to ma miejsce obecnie, oni zostaną upokorzeni (Ps. 37:34-38); podczas gdy sprawiedliwi, którzy obecnie są ciemiężeni i prześladowani, zostaną wywyższeni (Ps. 72:7; Izaj. 60:14,15); fałszywi nauczyciele i fałszywe kościoły zostaną zniszczone (2 Piotra 2:1; Obj. 2:20-23), a będą ustanowieni prawdziwi nauczyciele i prawdziwy Kościół (1 Kor. 6:2,3); niegodziwe narody będą unicestwione (Izaj. 60:12), a sprawiedliwym będzie udzielona pomoc (Gal. 3:8; Obj. 15:4). biedni nie będą już dłużej pogardzani (Ps. 72:12-14; 107:41); każdy będzie miał swój własny dom i nie będzie tam właścicieli, którzy eksmitowaliby ludzi z mieszkań (Izaj. 65:22; Mich. 4:4); ludzie nie będą już więcej pracować na próżno (Izaj. 65:23) i będą dobrze prosperować w swych przedsięwzięciach (Izaj. 60:17; 65:23); niegodziwość zostanie usunięta (Ps. 107:42); a sprawiedliwość będzie obfitować (Izaj. 61:11).

Następnie zwróćmy uwagę na podróżujących tą drogą, którymi będzie cały świat (Ps. 98:3; Izaj. 40:5; Ja na 1:9; 1 Tym. 2:4); podróżowanie tą drogą będzie ograniczone w przypadkach tych, którzy nie będą się reformować, ponieważ zostaną skazani na śmierć czy to jako przeklęci grzesznicy przy końcu 100 lat próby, czy pod koniec 1000 lat jako ci, którzy nie wypełnili swoich dni dobrem (Izaj. 65:20; 35:8; Jer. 31:29,30; Ezech. 18:4,20; Dz.Ap. 3:23; Obj. 20:7-9). Podróżujący tą drogą będą się uczyć Boskiego Słowa (Izaj. 35:5), rozpowszechniać Słowo Boże (Izaj. 35:6; Ps. 107:22) i praktykować Słowo Boże (Izaj. 35:6; Ezech. 36:25,27). Kresem, do którego prowadzi ta droga, będzie restytucja (Dz.Ap. 3:19-21; Rzym.8:21; Izaj. 60:21; Ps. 72:6,16). Rozumiemy, że droga święta będzie drogą dokładnie dostosowaną do świata ludzkości. Po szczegóły odsyłamy do Boskiego Planu Wieków, rozdział 11.

____
Źródło: „Sztandar Biblijny”, listopad-grudzień 2010, s. 94.